Патрисия Эбрей хэлэхдээ, Төвд нь Жусон Солонгос болон Мин улстай хөрш зэргэлдээх бусад мужуудын нэгэн адил өөрийн нутаг дэвсгэрт Мин Хятадын цэрэг, захирагч байхгүй байхад цутгалын статусаа шийдсэн гэж бичжээ. Лэйрд “Монгол цэргүүд Түвдээс гарсны дараа Мин улсын нэг ч цэрэг тэднийг орлож чадаагүй” гэж бичжээ. Ван, Ньима нар хэдийгээр Мин улс Түвдийг дарахын тулд цэргээ илгээхээс татгалзаж, Мин улсын цэргийг тэнд байрлуулахаас татгалзаж байсан ч Мин улсын шүүх Түвдийн вассалууд болон тэдний хүчнүүдтэй ойр дотно харилцаатай байсан цагт эдгээр арга хэмжээ нь шаардлагагүй байсан гэж мэдэгджээ. Гэсэн хэдий ч 14-р зуунд Хунвугийн эзэн хаан Түвдэд үймээн самууныг дарахын тулд цэргийн хүч хэрэглэж байсан тохиолдол бий. Жон Д.Ланглойс Төвд болон баруун Сычуаньд эмх замбараагүй байдал үүсч, маркиз Му Ин (沐英) 1378 оны 11-р сард Ганьсуд Таожоугийн гарнизон байгуулсны дараа түүнийг дарахыг даалгасан гэж бичжээ. 1379 оны 10-р сар гэхэд Му Ин 30,000 төвд хоригдол, 200,000 гаршуулсан амьтдыг олзолж авсан гэж Ланглуа тэмдэглэжээ. Гэсэн хэдий ч довтолгоо хоёр тийш болсон; 1390 онд Лан Юйгийн удирдлаган дор Мин улсын жанжин Ку Ненг Сычуань руу хийсэн Түвдүүдийн дайралтыг няцаахыг тушаажээ.
Му Ин хэдэн төвд хоригдол олзолсон бэ?
30,000