Их хөлгөний буддизм нь Их хөлгөний уламжлал доторх хамгийн нөлөө бүхий эрдэмтэн болох Нагаржунагаас (магадгүй МЭ 150-250) онолын чухал үндэслэлийг авсан. Нагаржунагийн Буддын гүн ухаанд оруулсан гол хувь нэмэр нь түүний эрин үед бий болсон Пражнапарамита сударт өргөнөөр батлагдсан шунята буюу "хоосон чанар" хэмээх ойлголтыг системтэйгээр дэлгэн үзүүлсэн явдал юм. Хоосон байдлын тухай ойлголт нь Сарвастивада ба Саутрантикагийн (мөхсөн Махаянагийн бус сургуулиуд) метафизикийг үгүйсгэхийн тулд Буддын шашны бусад гол сургаалыг, ялангуяа анатта ба хараат гарал үүслийг нэгтгэдэг. Нагаржунагийн хувьд атман хоосон нь зөвхөн амьтдаас биш; бүх үзэгдэл (дхарма) нь ямар ч свабхава (шууд утгаараа "өөрийн мөн чанар" эсвэл "өөрийн мөн чанар")гүй, иймээс ямар ч үндсэн мөн чанаргүй; тэд бие даасан байх "хоосон" байдаг; Иймээс тухайн үед эргэлдэж байсан свабхавагийн гетеродокс онолуудыг Буддын эртний сургаалын үндсэн дээр няцаасан. Нагаржунагийн сургуулийг Мадхямака гэж нэрлэдэг. Нагаржунатай холбоотой зарим зохиолд Их хөлгөний бичвэрүүдийг тодорхой дурьдаж байсан боловч түүний гүн ухааныг агамын тогтоосон параметрийн хүрээнд маргадаг байв. Тэрээр Буддагийн сургаалыг Канон номд тэмдэглэсэн тууштай тайлбарлах хүсэл эрмэлзлээс үүдэн албан тушаалдаа хүрсэн байж магадгүй юм. Нагаржунагийн нүдээр Будда бол зүгээр нэг урьдач хүн биш, харин Мадхямакагийн тогтолцоог үндэслэгч байсан юм.
Нагаржуна амьтад юугаараа хоосон байдаг гэж хэлсэн бэ?
Атман