مردی که می خواست پرتره نیستی را بکشدمجموعه دو جلدی  آخرین رمان موراکامی که شیفتگان بسیاری دارد با نام اصلی کشتن شوالیه یا کشتن فرمانده مثل باقی آثارش پر است از جزئیات معنادار انگار مسیری است رو به بی پایانی که از عشق و تنهایی می گوید راوی بی نام ماجرا نقاش پرتره سفارشی کاری است که انگار به طبیعت راستین و باطنی سوژه هایش دست پیدا می کند ما زمانی با او آشنا می شویم که زندگی می رود تا بخشی از گذشته او باشد همسرش یوزو به او خبر می دهد که قصد دارد از او جدا شود و سفر جاده ای و البته ذهنی نقاش ما از همین جا شروع می شود؛ سفری در تنهایی و دورافتادگی که انگار قرار است با وقوع پیشامدهای مختلف او را به مرتبه ای متفاوت ببرد تم های آشنای موراکامی اینجا هم حضور دارند مفاهیمی مثل فقدان یا تکامل و اینکه فرایند دست پیدا کردن درک یا کنار آمدن با این مفاهیم چه آثار اَبدیی بر زندگی هنر تنهایی و روزگار فرد باقی می گذارد مثل دیگر آثار موراکامی خواندن این یکی هم پروسه ای خطی و مستقیم نیست بلکه برای لذت کافی باید درگیر تار و پود قصه شد و در تارهای چسبناک قصه گرفتار شد و این تخصص موراکامی ست که از کلمات تار عنکبوت بسازد گاهی سکوت ما را بیدار می کند به نظر من همین جمله به تنهایی خمیرمایه شکل گیری یک متنفیلمنقاشی ترسناک یا حتی فلسفی است