کتاب بیشعوری نخستین پرسشی که با دیدن این کتاب از خودتان می پرسید تکرار عنوان کتاب است بیشعوری؟ بله بیشعوری همان صفتی که روزانه این و آن را با آن مورد نفقد خود قرار می دهیم کتاب که بخوانید بدون استثنا این را از خودتان خواهید پرسید من هم بیشعورم؟ همین ترس و نگرانی از بیشعوری ممکن است شما را وادار به عقب نشینی کند و قید خواندن کتاب رابزنید اگر هم وسوسه تان کرده که آن را بخوانید در آن صورت یک گام به جلو برداشته اید در هر دو صورت بشعوری کتابی است که هم باید آن را بخوانید و هم آن را نخوانید چرا که بیشعوری بس است دیگر کتاب بیشعوری فقط داستان درمان بیشعوری یک شخص خاص نیست بلکه روزنه ی امیدی است برای کسانی که به بیشعوری عادت کرده اند حرفش هم این است که دلیلی ندارد کسی فکر کند ممکن نیست بتواند باشعور باشد بیشعوری یک بیماری است مثل بقیه ی بیماری ها و روش درمانی مشخص هم دارد چه خودتان بیشعور باشید و چه با بیشعورها رابطه داشته باشید با انتخاب این کتاب دست کم یک راهنمای خوب دارید که باعث می شود به بی راهه نروید از این رو در نهایت فروتنی تصمیم گرفتم تا سرگذشت دردناک اعتیاد خود به بیشعوری و نیز راه دشوار رهایی از آن وضعیت رقت بار را برای استفاده ی دیگران بنویسم  صحبت خاویر کرمنت نویسنده کتاب بیشعوری  مثل هرکس دیگری من هم در تمام زندگی ام با بیشعورها سروکار داشته ام اما در بیشتر این اوقات مثل بیشتر افراد جامعه درگیر مفاهیم و تعاریف قدیمی بیشعوری بوده ام مثل دیگران بیشعوری را به عنوان بیماری نمی شناختم و فکر می کردم بیشعوری نوعی کمبود شخصیت است که صرفاً با اراده می توان آن را اصلاح کرد یا از بین برد اما حالا من ماهیت بیشعوری را می شناسم بیشعوری یک نوع اعتیاد است و مثل سایر اعتیادها به الکل و مواد مخدر یا وابستگی دارویی اثرات سوء و زیانباری برای شخص معتاد و اجتماعی که در آن زندگی می کند دارد بدترین خصوصیت این اعتیاد آن است که بیشعورها ذره ای هم از بیشعوری شان آگاه نیستند این امر البته در مورد خود من هم صادق بود آشکار کردن ضعف ها و اشتباهات خود برای هیچ کس کار آسانی نیست من تا مدت ها از نوشتن این کتاب و حتی صحبت کردن درباره ی موضوعات آن ابا داشتم چرا که دوست نداشتم تمام دنیا بفهمد که من آدم بیشعوری بوده ام اما سرانجام وجدان دوستان و بیمارانم من را متقاعد کردند که قبلاً همه ی دنیا فهمیده اند که من بیشعور بوده ام و نوشتن یا ننوشتن درمورد آن از این جهت بی فاید است ولی شاید بتوانم با نوشتن سرگذشت خودم به بیشعورهای دیگر کمک کنم تا بهبود یابند  بخشی از کتاب بیشعوری  هرچقدر که یک بیماری خطرناک تر و شایع تر باشد شناخت و مقابله با آن ضروری تر است اما بیشعوری مهلک ترین عارضه ی کل تاریخ بشریت است که تاکنون راهکاری علمی برای مقابله با آن ارائه نشده است بیشعوری حماقت نیست و بیشتر بیشعورها نه تنها احمق نیستند که نسبت به مردم عادی از هوش و استعداد بالاتری برخوردارند خودخواهی وقاحت و تعرض آگاهانه به حقوق دیگران که بن مایه های بیشعوری است بیشتر از سوی کسانی اعمال می شود که از نظر هوش معلومات موقعیت اجتماعی و سیاسی و وضع مالی اگر بهتر از عموم مردم نباشند بدتر نیستند پزشکی که حق اظهار نظر به بیمار خود یا همراهان او نمی دهد یا سیاستمداری که با زیرکی از جهل و زیاده خواهی مردم با دادن وعده های توخالی و ارائه ی آمار مضحک سوءاستفاده می کند هیچ کدام به خاطر حماقت مرتکب چنین اعمالی نمی شوند همین طور شهرونی که زباله ی خود را در چندقدمی سطل زباله ی عمومی محله در جوی آب خلی می کند به خاطر ناآگاهی از کارکرد جوی و سطل زباله چنین کاری نمی کند واقعیت دردناک است که در طول تاریخ مسببان بیشترین آسیب هایی که بشریت متحمل شده است آدم های بیشعور بوده اند و نه آدم های نادان جنایت کاران بزرگ تاریخ همگی آدم هایی باهوش و سخت کوش بوده اند که حاصل ضرب استعدادهای شخصی متعدد مثبت آن ها با خودخوهای تعرض به حقوق دیگران و رذالت های منفی شان از آن ها بیشعوری های عظیم و مخوفی ساخته که دنیایی را به آتش کشیده اند در دنیای مدرن و با بالارفتن سطح آموزش در سایه ی این تفکر نادرست که سواد و آگی الزاماً رفاه و فرهنگ عمومی را در پی خواهد داشت بیشعورهای بسیار بیشتری تولید شده و به بهره برداری رسیده اند تنها کافی است نگاهی گذرا به ایدئولوگ ها و نظریه پردازان و حتی آدمکش هایی که از بطن دانشگاه های معتبر جهان رشد یافته اند و آمار قربانیان آن ها بیندازیم تا صدق این مدعا ثابت شود دنیا به کام بیشعورهاست و گویی سال هاست که بیشعورهای جهان متحد شده اند