کتاب پایی که جا ماند  ناصر حسینی پور وقتی به جبهه می رود چهارده سال دارد و هنگامی که عراقی ها او را که اکنون دیده بان واحد اطلاعات است در جزیره مجنون در آخرین روزهای جنگ اسیر می کنند تنها شانزده سال دارد هنگام دستگیری یکی از پاهای او تقریبا قطع می شود و به رگ و پوست بند است با این حال در دوران پس از اسارت او تصمیم می گیرد که دوباره به دیده بانی و نظارت برگردد اما این بار بدون دوربین یا دکل او تکه های کوچکی از کاغذ را از حاشیه روزنامه ها و کتابهایی که سازمان مجاهدین خلق می فرستادند جمع آوری می کند و در لوله عصایش قرار می دهد تا همه چیزهایی را که می بیند و می شنود رمزگذاری کند سید ناصر حسینی پور این یادداشت ها را در شهریور 69 در یک دفتر کوچک 20 صفحه ای در بیمارستان 17 تموز می نویسد و آن را میان پانسمان پای زخمی خود به ایران منتقل می کند