کتاب حوض خون روایت زنان اندیمشک از رخت شویی در دفاع مقدس  بخشی از کتاب حوض خون شوهرم چند ماه یک بار از جبهه می اومد خونه بیچاره مرا با دست های زبر و زخم شده می دید تازه بوی وایتکس هم می دادم خدا رحم کرد طلاقم نداد اول ِ مصاحبه ها درد و زجرشان توی ذهنم پررنگ بود اما انتهای مصاحبه وقتی متوجه می شدم هنوز حاضر هستند پای انقلاب جان بدهند وقتی تلاش می کردند راهی برای شستن لباس های رزمندگان جبهۀ مقاومت پیدا کنند و بعضی از آنها از من می پرسیدند راهی سراغ نداری بریم سوریه لباس رزمنده ها رو بشوریم؟ معادلات ذهنم دربارۀ اینکه افرادی زجرکشیده هستند به هم می خورد خانم های رختشویی با وجود همۀ سختی ها و دردهایی که دیده اند و از نزدیک تکه های بدن شهدا را لمس کرده اند روح زینبی دارند و با بیان تمام تلخی ها از شستن لباس رزمنده ها به زیبایی یاد می کنند ا گر غیر از این بود اکنون با وجود ناتوانی باز پای ثابت فعالیت های انقلاب نبودند یادم هست برای هشتمین جشنوارۀ عمار در اندیمشک همین خانم ها پای کار آمدند و روز افتتاحیه خودجوش برای افراد شرکت کننده آش درست کردند پای دیگ های آش صلوات می فرستادند و شعار می دادند و این حس وحال تجلی روزهای رختشویی بود