کتاب آیا قیام کردن بی فایده است؟    کتاب آیا قیام کردن بی فایده است؟ گزیده ای است از کوته نوشت ها درس گفتارها و گفت و گوهای میشل فوکو درباره ی انقلاب ایران و موضوعاتی مرتبط با آن کتاب دو مجموعه را شامل می شود نخستین مجموعه دربرگیرنده ی متونی است که فوکو درآن ها به طور مستقیم به انقلاب سال ۱۳۵۷ ایران پرداخته و مجموعه دوم شامل افکار و آراء فوکو در زمینه ی کنش سیاسیاخلاقی است در همین بخش کتاب می توان با دیدگاه های فوکو درباره انقلاب و به ویژه انقلاب ایران و دریافتش از آن آشنا شد دیدگاه ها و نوشته های فوکو درباره انقلاب ایران منتقدان بسیاری داشت تا جایی که بسیاری این نوشته ها را لغزش یا اشتباه محاسباتی فوکو نامیده اند فوکو زمانی که به ایران سفر کرد فیلسوف شناخته شده ای بود و کتاب های مهمی چون تنبیه و مجازات و اراده به دانستن را چاپ کرده بود او چنان شیفته ی انقلاب ایران شد که به زعم برخی منتقدانش بسیاری از ملاحظات و وسواس های انتقادی همیشگی خود را کنار گذاشت به گفته ی جیمز میلر فوکو که علاقه ی زیادی به مساله ی مرگ از چشم انداز ژرژ باتای فیلسوف فرانسوی داشت در پرداختن به انقلاب ایران توجهش به فرهنگ شهادت طلبی و مواجهه خودخواسته با مرگ بسیار جلب شد در این کتاب فوکو بار دیگر بر حمایت خویش از انقلاب ایران و ضرورت جدا کردن این قیام از نتایج آن حکومت اسلامی تاکید می کند و معتقد است در جریان این انقلاب دین نه نهاد بوده و نه مجموعه ای از احکام و دستورات قضایی بلکه کارکردی انقلابی داشته که نه تنها از قیام پشتیبانی می کرده بلکه خود محصول حرکت انقلابی مردمِ ایران بوده دین در انقلاب ۵۷ بدل شد به قلمرو مردم شورشی قلمرویی که به اقتضای قیام آن ها می توانست کاربردهای جدیدی پیدا کند فوکو با شگفتی تعریف می کند که در جریان انقلاب ایران برخی زنان چپگرا و سکولار برای اعلام همبستگی با این قیام مشترک حتی چادر هم به سر کردند البته او انقلاب ایران را تنها تجلی امر تبدیل دین به امر مشترک نمی داند چنانچه در گفت وگو با باقر پرهام در بخش نخست کتاب از جنبش آناباپتیستی موثر در قیام دهقانی قرن شانزدهم آلمان و جنبش قرن هفدهم انگلستان سخن می گوید و به ضرورت بازاندیشی درمفهوم پردازی دین در سنت چپ می پردازد اگرچه خود هرگز به چنین بازاندیشی دست نمی زند