دوازده گل بهاری نگاهی به ادبیات دیلمی و طبری در کوهستان سردسیر دیلم بهار دیررس است اردیبهشت آغاز موسم بهار دیلم است که در تقویم کهن دیلمی سیاماه نام دارد در یکی از شعرهای دیلمی دخترکی نوجوان که هنوز جامة کودکی را به دور نینداخته است از مادر یا خواهر و دوست بزرگ تر خود نشانة درست بهار را از روی شکفتن گل های نامدار بیابانی می پرسد تا بداند پس از زمستان سرد سربرآوردن کدام یک از گل های بیابانی فرا رسیدن بهار را مژده می دهد و دلش را شاد می سازد کتاب حاضر با مقاله ای دربارة بررسی ترانه ای 12 گل از گل های شناخته شدة دیلم آغاز می شود دیگر بخش های کتاب عبارت  است از گوشه ای از ادبیات و لغات طبری دیلمی؛ چند واژة کهن و ایرانی برای صیفی کاری و کشت و توسعة نباتات جالیزی؛ داستانی از اسکندر و دارا در دو شهر کهن طبری و دیلمی؛ کشف معناهای یک دو بیتی دیلمی طبری در قابوس نامه با یازده مثل دیلمی؛ نمونه هایی از افروختن آتش نوروزی در قدیم؛ نمونه های چندی از پیشینة قربانی در عقاید قدیم هند و ایرانی و