کتاب بادبادک باز پیرمردی پای دیواری کاه گلی می نشیند چشم های نا بینایش مثل نقره مذابی است که ته دو کاسه گود مانده است پیرمرد فالگیر که روی چوبدستی قوز کرده دست پینه بسته اش را به گونه های گود افتاده خود می کشد فنجان ها جلوی ما هستند حسن سکه ای کف دست چغرش می اندازد من هم مال خودم را می اندازم فالگیر پیر زمزمه می کندبسم الله الرحمن الرحیم اول دست حسن را می گیرد ناخن شاخی اش را در کف دست او به حرکت در می آورد هی می چرخاند و می چرخاند بعد همان انگشت را به صورت حسن می برد و همین طور که آهسته رد انحنای گونه ها و و طرح گوش ها را می گیرد صدای خشک  و خش داری می آورد قسمت کبره بسته انگشت هایش را به چشم های حسن می کشد درست همان جا از حرکت می ایستد لفتش می دهد یکهو قیافه پیرمرد حالی می شود من و حسن با هم نگاهی رد و بدل می کنیم پیر مرد دست حسن را می گیرد و سکه را کف دستش می گذارد رو می کند به من می گوید تو در چه حالی جوانک؟ از آن طرف دیوار بانگ خروسی می آید پیرمرد دستش را می آورد جلو و من دستم را عقب می کشم