طوری که هست او را همواره پیرمردی به خاطر می آوریم که عبوس و درخود فرورفته در حضورمان تلخکام است و درون متن هایش پوزخندزنان هستی فرم زیستن و ذهن و زبان ما را به بازی گرفته و تخطئه می کند ساموئل بکت همین طور است که هست؛ درواقع پیرمرد در همه ی نوشته هایش و به خاصه رمان هایش درست مثل همین کتاب طوری که هست هیچ ابایی ندارد که حوصله سربر باشد که هست هم زبان او و فواصل میان هربار حرف زدن و سکوت کردن های راوی اش از طوری که هست رمانی ساخته که همواره تا آستانه ی پرت وپلاگویی می رود درحالی که در مسیر و بازگشت هرباره به آن می دانیم با توهم و شبه پرت گویی و پرت نویسی روبروییم؛ رمان مدرن باید همین طور باشد و بکت آن را از آستانه هایش عبور داده است؛ با روایت اضمحلال ویرانی جهان و خودویرانگری حاصل از آن که در مضحکه ی پس از آخر بازی رهایمان می کند