با تو می مانم چشم به دریا دوخته بود صدای امواج مثل همیشه آرامش میکرد باد چادرش را تکان میداد خاطرات یک به یک می آمدند و می رفتند کنار دریا بیشتر از هر جای دیگرحسش می کردصدای نفس کشیدنش را می شنید زیبایی خنده هایش را می فهمید و برق نگاهش را می دید گاهی هر چه حرف توی دلش مانده بود و سنگینی میکرد تند تند می گفت بعد هم نفس بلندی می کشید تا سبک شود