کتاب نشانه جنگ تمام شده بود و بسیاری از شهدا جا مانده بودند دلمان پیش آن ها بود باید می رفتیم و برمی گرداندیمشان؛ اما منطقه حساس بود و قرارگاه موافقت نمی کرد بالاخره یک فرصت ده روزه گرفتیم گذشته از دوری راه دور و برمان پر از میدان های گسترده ی مین بود چند روزی کارمان جست وجو و سوختن زیر آفتاب و دست خالی برگشتن بود فرصت ما روز نیمه ی شعبان به پایان می رسید بعضی بچه ها پیشنهاد کردند کار را تعطیل کنیم و روز عید به خودمان برسیم اما علی رضا غلامی گفت نه تازه امروز روز کار است و باید عیدی خود را امروز از آقا بگیریم همه به این امید حرکت کردیم اما هرچه بیشتر گشتیم ناامیدتر شدیم آفتاب داشت غروب می کرد که صدای ناله و توسل علی  رضا غلامی بلند شد آقا جون دیگه خجالت می کشیم تو روی مادرای شهید نگاه کنیم باید وداع می کردیم و برمی گشتیم بغض توی گلوی بچه ها ترکید و به گریه افتادند چند لحظه بعد فریاد غلامی که رفته بود شاخه ی شقایقی را برای معراج شهدا از ریشه دربیاورد میخ کوبمان کرد دویدیم طرفش شقایق درست روی جمجمه ی شهیدی سبز شده بود چه حالی شدیم در این غروب نیمه ی شعبان وقتی دانستیم که نام این شهید مهدی منتظرالقائم است