کتاب مجموعه اشعار عارف قزوینی به تدوین محمد علی سپانلو  انتشارات نگاه شعر معاصر ابوالقاسم عارف قزوینی 1259 قزوین  2 بهمن 1312 همدان شاعر و تصنیف ساز ایرانی اهل شهر قزوین بود او سراینده تصنیف های میهنی در دورهٔ مشروطه بود خانه عارف قزوینی در محله حمدالله مستوفی شهر قزوین قرار دارد عارف در سال 1259 هجری خورشیدی در قزوین به دنیا آمد پدرش ملا هادی وکیل بود عارف صرف و نحو عربی و فارسی را در قزوین فراگرفت خط شکسته و نستعلیق را بسیار خوب می نوشت موسیقی را نزد میرزا صادق خرازی فراگرفت مدتی به اصرار پدر در پای منبر میرزا حسن واعظ یکی از وعاظ قزوین به نوحه خوانی پرداخت و عمامه می بست؛ ولی پس از مرگ پدر عمامه را برداشت و ترک روضه خوانی کرد عارف در سال 1277 به تهران آمد و چون صدای خوشی داشت با شاهزادگان قاجار آشنا شد و مظفرالدین شاه خواست او را در ردیف فراش خلوت ها درآورد اما عارف به قزوین بازگشت در سال 1282 در زمان آغاز 23 سالگی عارف زمزمه مشروطیت بلند شده بود عارف نیز با غزل های خود به موفقیت مشروطیت کمک کرد وی نخستین تصنیفش را در 18 سالگی ساخت عارف تصنیف های وطنیسیاسی یا عشقی می ساخته و در هر دو زمینه نیز بی باک و سنت شکن بوده است چون بیشتر تصنیف های عارف دربارهٔ و اوضاع زمانه بودند تأثیر بسزایی در مجامع آن روز داشتند عارف از نخستین کسانی است که در ایران کنسرت برگزار کرد و به جنبهٔ غیر مجلسی بودن و مردمی بودن آن تأکید می ورزید کنسرت های او همیشه پر رونق و پر ازدحام بود عارف در مورد تصنیف و تصنیف سازی عقیده داشت که تصنیف نباید تحریر داشته باشد تا مردمی که صدا و تحریر ندارند بتوانند به راحتی از پس اجرای آن برآیند عبدالله دوامی نقل می کند هنگام خواندن یکی از تصنیف های عارف تحریر داده  است و عارف به حالت قهر با او درگیر شده که چرا تحریر می دهد عارف در سراسر زندگی خود همیشه صراحت داشته و این دست کم در تصنیف های اجتماعی و سیاسی او به خوبی مشهود است او بدون هراس آنچه را که فکر می کرد درست است بر زبان می راند تا جایی که صراحت او گاه باعث رنجش دوستان و یارانش می شد