قصه دلبری از تیپش خوشم نمی آمد دانشگاه را با خط مقدم جبهه اشتباه گرفته بود شلوار شش جیب پلنگی گشاد می پوشید با پیراهن بلند یقه گرد سه دکمه و آستین بدون مچ که می انداخت روی شلوار در فصل سرما با اورکت سپاهی اش تابلو بود یک کیف برزنتی کوله مانند یک وری می انداخت روی شانه اش شبیه موقع اعزام رزمنده های زمان جنگ وقتی راه می رفت کفش هایش را روی زمین می کشید ابایی هم نداشت در دانشگاه سرش را با چفیه ببندد  از وقتی پایم به بسیج دانشگاه باز شد بیشتر می دیدمش به دوستانم می گفتم این یارو انگار با ماشین زمان رفته وسط دهه شصت پیاده شده و همون جا مونده