کتاب لطائف العرفان حاج محمد علی حکیم دو جلد نشر آیت اشراق اروند کتاب کتاب لطائف العرفان حاج محمد علی حکیم دو جلد نشر آیت اشراق طائف العرفان حاج محمد علی حکیم دو جلد زبان عربی فارسی نویسنده محمد علی حکیم تحقیق و توضیحات سید محمود طاهری مقدمه ابراهیمی دینانی شیخ الاسلامی صدوقی سها ناشر آیت اشراق شابک جلد اول 3390508600978 شابک جلد دوم 5715321600978 تاریخ نشر 1387 ش تعداد مجلدات دو جلد مفهوم شناسی عرفان اسلامی و تبیین موضوعات و مسائل مهم آن در قلمرو نظر و عمل با استناد به آیات قرآن کریم و روایات ائمه اطهار ع است اصل کتاب به زبان عربی نوشته شده و از آنجا که نویسنده گاه در حالات مجذوبانه ای به سر می برده گویا در نوشتار او نیز تاثیر داشته و قواعد نگارش و ترتیب و نظم آن چنان که معمول است رعایت نشده است  170000 تومان 153000 تومان دسته همه کتاب ها عرفان نظری فروش ویژه برچسب ارکان تصوف استاد اشتراک وجود انسان کامل پیر تجرد روح تجلی اول تجلی ثانی تحمل ولایت تصوف توحید حقیقی حجت الهی حجیت عقل حدیث لیلت القدر حقیقت محمدیه خلافت خلقت نوریه رسالت پیامبران در آفرینش شهود و شهید ظهور عرفان علم لدنی فتوحات مکیه فقه حقیقی لطائف العرفان لقاءالله ماهیت مرشد معرفت حق معنای رهبانیت معنای صوفی مقامات مکاشفه ملاصدرا منازل موسی جوان نبی نفس نور حسی و حقیقی هجرت وجود وحدت وجود ولایت کلیه ولایت مقیده ولی لطائف العرفان حاج محمد علی حکیم مفهوم شناسی علم عرفان و تبیین موضوعات و مسائل مهم آن در قلمرو نظر و عمل با استناد به آیات قرآن کریم و روایات ائمه اطهار ع است مردی که می شناخت؛ ولی خود ناشناخته بود میرزا محمد علی حکیم شیرازی عارفی وارسته و نیکو سرشت بود که در علوم رسمی مربوط به جهان اسلام مهارت داشت و صاحب نظر به شمار می آمد صرف و نحو معانی و بیان فقه و علم اصول فقه را به خوبی فرا گرفته بود و به درستی از عهده تدریس و بیان این علوم بر می آمد در منطق و فلسفه اسلامی به ویژه اندیشه های صدرالمتالهین زحمت بسیار کشیده بود و به ظرافت های فکری و نکته های لطیفی که در آثار این فیلسوف الهی وجود دارد اشاره می کرد و آنها را آشکار می ساخت میرزا محمد علی حکیم در ریاضیات نیز دست داشت ولی از آشنایی خود با این علم کمتر سخن می گفت او در علم حدیث و تفسیر و تاویل عرفانی آیات قرآن کریم از توانایی ویژه ای برخوردار بود و هرگاه حدیثی از معصوم یا آیه ای از قرآن مطرح می شد در ارتباط با آن نکته عرفانی لطیفی را بیان می کرد حضور ذهن و حافظه اش در مورد آنچه در آثار اسلامی مطرح شده شگفت انگیز می نمود زمانی که مسئله ای در هر یک از علوم اسلامی از سوی کسی مطرح می گشت او بی درنگ وارد بحث و گفتگو می شد و به گونه ای سخن می گفت که گویی لحظه ای قبل به مطالعه و بررسی آن مسئله پرداخته است این حضور ذهن را باید نتیجه و دستاورد تاملات پی در پی و شبانه روزی او در مسائل مختلف به شمار آورد  او اهل تدبر و تامل بود و همواره با فکر و ذکر زندگی می کرد در انجام احکام شریعت کوشا بود و اگر ادعا کنیم که قائم اللیل و صائم النهار بود گزاف سخن نگفته ایم دوام ذکر و فکر و تقید به احکام شرع به او صفا و روشنایی داده بود و بر اثر همین صفای باطنی به آسانی می توانست به ژرفای سخنان اولیا و اهل سلوک دست یابد آنچه او آن را از یافته های شب های ذکر و فکر خود می دانست از نوع چیزهایی نبود که بسیاری از مدعیان کشف و شهود از آن سخن می گویند تاکنون شنیده نشده است که مدعیان کشف به مطلبی حکمی دست یافته باشند و یا از عهده حل مسئله ای عقلی بر آمده باشند؛ بلکه مدعیان کشف و شهود بیش از هر چیز دیگری از امور محسوس یا نزدیک به محسوس سخن می گویند البته این گونه امور می تواند از آثار قوه وهم یا نیروی خیال باشند به همین دلیل می توان گفت آنچه مدعیان کشف و شهود ابراز می دارند اگر با موازین عقل صریح سازگار نباشد دارای اعتبار نیست آنچه برای اشخاص با بصیرت کشف می شود همواره معقول است و با موازین خرد سازگار  میرزا محمد علی حکیم بیشتر اوقات درباره مسائل عرفانی سخن می گفت و با آثار عرفا و کلمات اولیاء آشنا بود؛ ولی در برخی موارد تعبیر تازه داشت و یک مسئله مهم عرفانی را با سبک و اسلوب ویژه خود مطرح می کردیکی از مسائل عمده و بنیادی که در این کتاب مطرح شده این است که به مقتضای آنچه در آیات و روایات آمده است مقام وصول و رسیدن به یقین جز از طریق تزکیه مجاهدت با نفس و مصاحبت با اولیاء الهی حاصل نمی شود دانش های رسمی که به صرف خواندن و شنیدن به دست می آید در رسیدن انسان به مقام یقین و اطمینان نقش عمده و قابل ملاحظه ای ندارد این مسئله با صراحت در قرآن کریم مطرح گشته و گفته شده است واعبد ربّک حتی یاتیک الیقین در این آیه به طور آشکار رسیدن به مقام یقین و اطمینان نتیجه عبادت پروردگار معرفی شده است  برخی از کج اندیشان که به ژرفای معنای این آیه دست نیافته اند گمان کرده اند که وقتی انسان به مقام یقین نائل می شود عبادت از او برداشته می شود و دیگر نیازمند عمل به اوامر پروردگار نیست در حالی که این آیه شریفه از ارتباط و تلازم میان عبادت پروردگار و رسیدن به مقام یقین سخن می گوید  معنای آیه این است که رسیدن به مسبب بدون تحصیل سبب امکان پذیر نیست به عبارت دیگر می توان گفت در این آیه به رابطه محکم و خلل ناپذیر میان سبب و مسبب اشاره شده و دست یافتن به مسبب بدون فراهم آوردن سبب امکان ناپذیر شناخته شده است همان گونه که میان عبادت پروردگار و حصول یقین و اطمینان نسبت به رضوان حق تبارک و تعالی رابطه و تلازم وجود دارد میان جهد و کوشیدن در راه حق تبارک و تعالی و هدایت الهی برای شخص کوشش کننده نیز ملازمه و ارتباط هست  خداوند سبحان در این باب فرموده است و الذین جهدوا فینا لنهدینهم سبلنا در این آیه هدایت الهی نتیجه مجاهده و کوشش بی دریغ در راه حق تبارک و تعالی دانسته شده است