سلام بر ابراهیم 1 تابستان سال 1386 بود در مسجد امین الدوله تهران مشغول نماز جماعت مغرب و عشاء بودم حالت عجیبی بود تمام نمازگزاران از علماء و بزرگان بودند من در گوشه سمت راست صف دوم جماعت ایستاده بودم  بعد از نماز مغرب وقتی به اطراف خود نگاه کردم با کمال تعجب دیدم اطراف محل نماز جماعت را آب فرا گرفته درست مثل اینکه مسجد جزیره ای در میان دریاست امام جماعت پیرمردی نورانی با عمامه ای سفید بود از جا برخاست و رو به سمت جمعیت شروع به صحبت کرد از پیرمردی که در کنارم بود  پرسیدم امام جماعت را می شناسی؟ جواب داد حاج شیخ محمد حسین زاهد هستند استاد حاج آقا حق شناس و حاج آقا مجتهدی من که از عظمت روحی و بزرگواری شیخ حسین زاهد بسیار شنیده بودم با دقت تمام به سخنانش گوش می کردم  سکوت عجیبی بود همه به ایشان نگاه می کردند ایشان ضمن بیان مطالبی در مورد عرفان و اخلاق فرمودند دوستان رفقا مردم ما را بزرگان عرفان و اخلاق می دانند و اما رفقای عزیز بزرگان اخلاق و عرفان عملی این ها هستند  بعد تصویر بزرگی را در دست گرفت از جای خود نیم خیز شدم تا بتوانم خوب نگاه کنم تصویر چهره مردی با محاسن بلند را نشان می داد که بلوز قهوه ای بر تنش بود  خوب به عکس خیره شدم کاملاً او را شناختم من چهره او را بار ها دیده بودم شک نداشتم که خودش است ابراهیم بود ابراهیم هادی؟  سخنان او برای من بسیار عجیب بود شیخ حسین زاهد استاد عرفان و اخلاق که علمای بسیاری در محضرش شاگردی کرد ه اند چنین سخنی می گوید؟  او ابراهیم را استاد اخلاق عملی معرفی کرد؟ در همین حال با خودم گفتم شیخ حسین زاهد که او که سال ها قبل از دنیا رفته؟  هیجان زده ازخواب پریدم ساعت سه بامداد روز بیستم مرداد 1386 مطابق با بیست و هفتم رجب و مبعث حضرت رسول اکرم  بود  این خواب رویای صادقه ای بود که لرزه بر اندامم انداخت کاغذی برداشتم و به سرعت آنچه را دیده و شنیده بودم نوشتم  دیگر خواب به چشمانم نمی آمد در ذهن خاطراتی که از ابراهیم هادی شنیده بودم مرور کردم  ٭٭٭  فراموش نمی کنم آخرین شب ماه رمضان سال 1373 در مسجدالشهداء بودم به همراه بچه های قدیمی جنگ به منزل شهید ابراهیم هادی رفتیم  مراسم به خاطر فوت مادر این شهید بود منزلشان پشت مسجد داخل کوچه شهید موافق قرار داشت  حاج حسین الله کرم در مورد شهید هادی شروع به صحبت کرد خاطرات ایشان عجیب بود من تا آن زمان از هیچ کس شبیه آن را نشنیده بودم   آن شب لطف خدا شامل حال من شد من که جنگ را ندیده بودم من که در زمان شهادت ایشان فقط هفت سال داشتم اما خدا خواست در آن جلسه حضور داشته باشم تا یکی از بندگان خالصش را بشناسم  این صحبت ها سال ها ذهن مرا به خود مشغول کرد باورم نمی شد یک رزمنده اینقدر حماسه آفریده و تا این اندازه گمنام باشد عجیب تر آنکه خودش از خدا خواسته بود که گمنام بماند و با گذشت سال ها هنوز هم پیکرش پیدا نشده و مطلبی هم از او نقل نگردیدهو من در همه کلاس های درس و برای همه بچه ها از او می گفتم  ٭٭٭  هنوز تا اذان صبح فرصت باقی است خواب از چشمانم پریده خیلی دوست دارم بدانم چرا شیخ زاهد ابراهیم را الگوی اخلاق عملی معرفی کرده؟ فردای آن روز بر سر مزار شیخ حسین زاهد در قبرستان ابن بابویه رفتم  با دیدن چهره او کاملا بر صدق رویائی که دیده بودم اطمینان پیدا کردم دیگر شک نداشتم که عارفان را نه در کوه ها و نه در پستوخانه های خانقاه باید جست بلکه آنان در کنار ما و از ما هستند  همان روز به سراغ یکی از رفقای شهید هادی رفتم آدرس و تلفن دوستان نزدیک شهید را از او گرفتم تصمیم خودم را گرفتم باید بهتر و کامل تر از قبل ابراهیم را بشناسم از خدا هم توفیق خواستم شاید این رسالتی است که حضرت حق برای شناخته شدن بندگان مخلصش بر عهده ما نهاده است