مردم ابتدا پذیرفته بودند ارتباط شان با دنیای بیرون قطع باشد؛ همان طور که آدم هر دردسر موقتی را قبول می کند به شرط آن که فقط مانع بعضی از عادت هایش بشود اما از وقتی ناغافل پی برده بودند گرفتار اسارتی تمام عیار شده اند زیرا آسمانی که کم کم گرمای تابستان به جانش می افتاد به نحوی نه چندان مشخص احساس می کردند این انزوا تمام هستی شان را تهدید می کند و با رسیدن شامگاه نیرویی که همراه خنکای هوا در وجودشان می جوشید گاهی باعث می شد رفتارهایی نامعقول و بی باکانه ازشان سر بزند