خال سیاه عربی کتابی خواندنی و شیرین که آغازی خاص و فراموش نشدنی دارد نویسنده با تدبیری درست به جای آنکه از فرودگاه مبدا یا لحظه های ورود به سرزمین حجاز شروع کند دست خواننده را می گیرد و به گذشته های دور خود می برد تا جای پای نخستین ذهنیت ها و تصورات کودکی از خدا و سفر حج را نشان دهد و او را برای سفر آماده کند  او در ابتدای کتاب می گویدخدای کودکی های من تا قبل از آن که مدرسه ای شوم خدایی بود که مادرم به من شناسانده بود و در صفحات بعد به نرمی شرح می دهد که چگونه معلم های دینی مدارس و نظام رسمی آموزش و پرورش آن خدای مهربان و نزدیک را به خدایی دور از دسترس و ناآشنا تبدیل کرده اند  تعبیر خودش درباره آن خدای بعدی چنین استخدای معلم های دینی مدرسه مثل خودشان بود؛ خدایی با عینکی کائوچویی که یک سری مقررات دقیق و منظم وضع کرده بود؛ سخت تر از مقررات مدرسه و هر کس دست از پا خطا می کرد حسابش با آتش جهنم بود و سُرب داغ و میل گداخته به چشم یک خدای اخمو و بی اعصاب که انگار همیشه از دندان درد رنج می برد و همین روی رفتارهایش تاثیر منفی گذاشته بود از این خدا خیلی می ترسیدم