کتاب چرا دانش آموزان مدرسه را دوست ندارند مدرسه برای بسیاری از ما یادآور کلاس های ملال آور تکالیف گیج کننده و اضطراب امتحان است جایی که با ترس و اشک واردش شده ایم و با شنیدن زنگ آخر شادی کنان از آنجا گریخته ایم چرا مدرسه با تمام فایده هایش هنوز جایی خوشایند و لذت بخش نیست؟ چرا دانش آموزان دوست ندارند تن به کلاس و درس و مشق بدهند؟ آیا یادگیری اصولاً باید با مشقت و تأدیب و تکلیف همراه باشد؟ دنیل ویلینگهام دانشمند علوم شناختی در این کتاب پاسخ چنین سؤال هایی را از راه بررسی مغز و هوش انسانی و کارکردهای شناختی جست وجو می کند به نظر او نباید تصور کنیم که مغزمان اساساً برای فکرکردن ساخته شده است و در این کار مهارت دارد؛ مغز انسان از تفکر فراری است و طبیعتاً آن را کاری ناخوشایند می داند مگر اینکه بتوان بخش هایی از این فرایند را با مغز سازگار کرد ویلینگهام یافته های علوم شناختی را به حیطۀ آموزش می آورد و توصیه هایی کاربردی برای اصلاح فرایند آموزش مطرح می کند او در هر فصل ضمن توضیح کارکردهای ذهن سراغ یکی از معضلات رایج آموزشی می رود چگونه باید ایده های انتزاعی را توضیح داد؟ چطور باید تعادلی میان آموزش واقعیت های نظری و مهارت ها ایجاد کرد؟ چطور باید به کندآموزها کمک کرد؟ و مهم تر از همه چگونه می توان کاری کرد که دانش آموزان با لذت بیاموزند؟