مو قرمز موقرمز آخرین رمانِ منتشرشده ی اُرهان پاموک 1952 است نویسنده ی نوبلیستِ نامِ من سرخ و شوری در سر در این رمان قصه ای بی نهایت متفاوت روایت می کند که یک تکه اش برآمده از قصه ی رستم و سهرابِ فردوسی است و تکه ی دیگرش از اُدیپوسِ شهریار سوفوکل رمان درباره ی پسری  است فقیر در سال های دهه ی هشتادِ میلادی ترکیه که پدرش به خاطرِ فعالیت های چپ گرایانه اش در زندانِ نظامی ها بوده و حالا هم آن ها را رها کرده او برای تامین پولِ کلاس های کنکورش ناچار است کار کند و کاری که به او پیشنهاد می شود وردستی یک چاه کنِ پیر است که قرار است در زمینی بایر در اطراف استانبول چاهی بزند و علی رغمِ باور همه به آب برسد و این  همان نقطه ای ا ست که قهرمانِ نوجوان پاموک با زنی با موهای قرمز آشنا می شود که بازیگر تئاتری ا ست سیار و یکی از نقش هایش مویه بر پیکرِ سهراب و این تازه آغاز داستان است پاموک قهرمانِ خود را با دو داستانِ کلاسیک مذکور گره می زند و او را به تهران و کاخِ گلستان و راسته ی کتاب فروش های خیابان انقلاب هم می آورد مسئله ی پدر و پسر در شکلی نو و خاص در رمان متبلور می شود و این بار قرار است فرایندی را شاهد باشیم از بی پدر  بودن و بی پسر شدن شاید موقرمز در استانبول می گذرد و روحِ این شهرِ متحول شده را روایت می کند این رمان سندی  است بر این واقعیت که پاموک چه قدر داستان در ذهنِ خود دارد