ریشه شیرین بیان کوهی اصل 70 گرمی اصل تازه شیرین بیان نام علمی Glycyrrhiza glabra که به فارسی مَهْک گفته می شود همچنین در گویش اصفهان و طب سنتی قدیم به مجو mejjo نیز شهرت دارد گیاهی خودرو از تیرهٔ سبزی آساها بومی جنوب اروپا شمال آفریقا و نواحی معتدل آسیا ست در اکثر نقاط ایران خصوصاً در شهرستان لارستان شهرقدیم و نواحی شرقی و شمال شرقی و همچنین آذربایجان سلسله جبال بختیاری و شهرستان اقلید به فراوانی می روید برگ های آن مرکب است و از 4 تا 7 زوج برگ به اضافهٔ یک برگچهٔ انتهایی تشکیل یافته است که به سبب ترشح شیره چسبنده اند گلهایش مایل به آبی و میوه اش شامل 5 تا 6 دانهٔ مایل به قهوه ای است ریشه و ساقهٔ زیرزمینی آن مصرف دارویی دارد2 ریشه ها و پاجوش های این گیاه دارای پوستی قهوه ای رنگ یا سیاه و مغز زردرنگ است  در متون کهن کشاورزی به شیرین بیان سوس گفته می شود و ریشه ی آن را اصل سوس گویند در کتاب معرفت فلاحت می خوانیم که و اگر اصل سوس را در آب بجوشند و تخم خربزه در آن آغشته کنند و بعد از آن زراعت کنند از کرم محفوظ ماند