کتاب مارک دوپلو  سفرنامه و عکس ها منصور ضابطیان مجری و برنامه ساز سرشناس صداوسیما است که سفر به کشورهای مختلف را به عنوان یک سرگرمی شخصی دنبال می کند او در طی سالیان زیاد توانسته به مناطق مختلف جهان سفر کند حاصل این سفرهای متعدد خاطرات و تجربیات بسیار شیرینی بوده است او پس از نوشتن اولین کتاب خود به نام مارک و پلو که با استقبال بسیار گسترده ای از سوی کتابخوانان روبه رو گردید در چندین جلد متعدد باقی خاطرات و سفرنامه های خود را نیز به زیور طبع آراست  کتاب مارک دو پلو دومین اثر از سفرنامه های ضابطیان است که در این اثر نیز همچون اولین اثر مجموعه ای از سفرهای مختلف و خاطراتی است که از گشت و گذار در گوشه گوشه جهان به دست آمده است در این کتاب شما این فرصت را دارید تا همراه نویسنده به کشورهای کنیا بلژیک هلند آلمان چک یونان عراق پرتغال و برزیل سفر کنید و با فرهنگ و رسوم بسیار جذاب این مردم آشنا می شوید ارتباط گرم ضابطیان با مردم مختلف جهان سبب شده تا خاطرات شیرین از برخورد فرهنگ ها صورت بگیرد که برای نویسنده و خواننده درس های خوبی به همراه دارد  در ادامه برشی از این کتاب را می خوانید  وارد اتوبوس که می شوم کاپیتان از دور دست تکان می دهد و به صندلی بغل دستی اش اشاره می کند انگار یک دوست منتظر آمدن دوست دیگر است می بینمش و مستقیم می روم و کنارش می نشینم در تمام طول مسیر بر خودش لازم می داند قدم به قدم را برایم معرفی و تعریف کند بین صحبت هایش از محل اقامتم می پرسد پرینت ای میل رزرو هتل را به او می دهم تا نشانی دقیق را نشانش داده باشم نگاهی به نشانی می اندازد و می گوید دقیقاً نمی داند باید کجا بروم اما گوشی تلفنش را بیرون می آورد و می گویدبذار از زنم بپرسم اون همه ی آدرس ها رو میدونه و بعد شماره را می گیرد و شروع می کند به پرتغالی صحبت کردن مکالمه که تمام می شود اظهار ناامیدی می کند و می گوید زنش این خیابان را نمی شناخته بعد کمی فکر می کند و به این نتیجه می رسد بهتر است شماره ی خود هتل را بگیرد و از آنها بپرسد من سعی می کنم به او بگویم نیازی به این کارها نیست من خودم خیابان را پیدا می کنم و به این کار عادت دارم راستش از اینکه او به خاطرم باید هزینه ی تلفن بپردازد معذبم اما برای تئودور کمک کردن به من انگار مهم تر از هزینه ی تلفن است شماره ی هتل را می گیرد اما هنوز دکمه ی سبز را نزده  یا شاید هم زده که تلفنش به صدا در می آید شروع می کند به صحبت کردن به زبان پرتغالی و با لبخند مرا نگاه می کند می گویدزنم زنگ زده به عروسمون اون مال همون منطقه است بهش گفته که باید از کجا بری بهت میگم شاید بتوانم بگویم این صمیمانه ترین و امیدوارکننده ترین برخورد مردم یک کشور دیگر در لحظه ی ورود است که تا به حال تجربه کرده ام