عشق روی پیاده رو کتاب حاضر مفهوم عشق را در دو ساحت متفاوت و متمایز بررسی می کند عشق از سویی همواره تجربه و مفهومی استعلایی شمرده شده که ثابت است و با حقیقتی فرا انسانی نسبت دارد این گونه خوانش از نوشته های افلاطون شروع شده است و همچنان ادامه دارد اما در برابر نگاهی به عشق وجود دارد که از همان افلاطون تا به امروز عشق را پدیده ای انسانی فرهنگی و از همه مهم تر متنی می داند به این تعبیر عشق درون زبان یا به گفته ژاک لکان نظم نمادین فهمیده تکثیر و تجربه می شود در اینجا نگارنده تنش بین این دو نگاه را در مجموعه داستان های کوتاه عشق روی پیاده رو بررسی و تحلیل می کند برای طرح این موضوع به مسئله غیاب در عشق می پردازد و اینکه چگونه تجربه عشق در این داستان ها همواره درگروی غیاب عاشق یا معشوق است؛ دیگر اینکه عشق به عنوان مفهومی نشانه ای درون نظام نشانه ای ساخته و دارای دلالت می شود و سپس اینکه در نهایت شخصیت های این داستان های کوتاه چگونه همگی با روایت های عاشقانه عاشق می شوند و عشق را می فهمند این همه به عشق مفهومی متکثر و روایتی می دهد بنابراین عشق نشانه ای است که همواره درحال ساخته شدن استدر بخشی از این کتاب می خوانیم  یک روز فروغ پرسید کی ازدواج می کنیم؟ گفتم اگر ازدواج کردیم دیگر به جای تو باید به قبض های آب و برق و تلفن و قسط های عقب افتاده بانک و تعمیر کولر آبی و بخاری و آبگرمکن و اجاره نامه و اجاره نامه و اجاره نامه و شغل دوم و سوم و دویدن دنبال یک لقمه نان از کله سحر تا بوق سگ و گرسنگی و جیب های خالی و خستگی و کسالت و تکرار و تکرار و تکرار و مرگ فکر کنم و تو به جای عشق باید دنبال آشپزی و خیاطی و جارو و شستن و خرید و میهمانی و نق و نوق بچه و ماشین لباس شویی و جارو برقی و اتو و فریزر و فریزر و فریزر باشی هر دومان یخ می زنیم