کتاب کیمیا خاتون اثر سعیده قدس نشر چشمه پیرمرد به تیرک بادبان تکیه داده و باد به سختی موهای تنگ و بلندش را به بازی گرفته بود پاهای تکیده اش را با پاشنه هایی که خاک سرزمین های دور لابه لای ترک هایش سیمان شده بود در آغوش می فشرد پیراهن بلندی که شاید روزی سفید بوده خیس از باران و تراوش امواج توفنده به تنش چسبیده بود هر تکان کشتی می توانست بدن رنجورش را طعمه ی موجی غرنده کند اما باکی ش نبود؛ انگار اصلا آن جا سیر نمی کرد چشمان ماتش به دوردست ها دوخته شده بود ملاحان از ترس توفان بی هدف به این سو و آن سو می دویدند و از شدت وحشت به زبان های غریب  بی اهمیت به این که کسی می فهمد یا نه با خود و دیگران حرف می زدند بعضی نیز زانو زده بر کف خیس عرشه چشم برآسمان خم و راست می شدند و وردهای عجیب می خواندند کسی به فریادهای خشمگین ناخدا وقعی نمی گذاشت در چند قدمی مرگ کسی را با ناخدا کاری نیست حالا دیگر کار با خدا بود و بس