کتاب گفتاری در باب صبر انتشارات انقلاب اسلامی مفهوم صبر از مفاهیمی بود که مورد برداشتهای غلط قرار گرفته بود معظّمٌ لّه در ابتدای این بحث شجاعانه و البتّه با اشاره و کنایه بیان میکنند که جامعه ی امروز ما تحت سلطه ی ستمگران است و فهم غلط از مفهوم صبر باعث شده است با بی تحرّکی نسبت به ستمهای آنان مجال بیشتری برای ظالمان فراهم آید  وقتی به ملّتی فقیر و عقب مانده که دستخوش هرگونه نابسامانی و پریشانی است یا به مردمی مظلوم که دچار هزاران ستم و نامردمی اند یا به جامعه ای که با فساد اخلاق و فقر سجایای انسانی روبرو است و یا هر فرد یا جمعی که به صورتی در منجلاب بدبختی ها و سیهروزی ها غوطه ور است گفته شود صبر کنید اوّلین نتیجه ای که از این موعظه گرفته میشود آن است که شربت تلخ و مهلک شرایط رویاروی برای آنان قابل تحمّل گشته؛ نه فقط در صدد دگرگون کردن وضع و تدارک نجات خویش برنمی آیند بلکه با یادآوری پاداش موهومی که بر این بی تفاوتی و خونسردی مقرّر شده است از وضع خود خرسند و خشنود نیز بوده آن را فوزی عظیم میپندارند  پیدا است که رواج چنین روحیّه ای در چنان جامعه ای تا چه اندازه به سود طبقات سودجو و ظالم و به زیان طبقات جورکش و مظلوم است1  ایشان چنین برداشتی از صبر را دقیقاً مخالف معارف قرآنی و روایی در این زمینه میدانند که براساس آن صبر به اهرمی تبدیل میشود که سنگین ترین موانع و بزرگ ترین مشکلات را با سهولت و توأم با نتیجه گیری صددرصد مثبت برطرف میسازد و در یک جامعه ی بدبخت کلید همه ی خوشبختی ها و سپیدبختی ها به شمار می آید2  ازاین رو صبر   به مثابه ی یکی از فضایل اخلاقی   در نظر ایشان این گونه تعریف میگردد مقاومت آدمی در راه تکامل در برابر انگیزه های شرآفرین فسادآفرین و انحطاط آفرین3 و این تعریف با بهره گیری از مثال کوهنوردی که با هدف فتح قلّه قدم در راه کمال میگذارد شرح میشود