کتاب سیاحت غرب نوشته آقانجفی قوچانی  بازنوشته مژگان شیخی  در کتاب سیاحت غرب آقانجفی قوچانی  سرنوشت ارواح پس از مرگ را روایت می کند سیر و سیاحت در عالم پس از مرگ برای همه جذّاب و دلنشین استمرحوم آیت الله آقانجفی قوچانی با بهره گیری از قدرت انتقال پیام با داستان و بهره مندی از روایات اهل بیت سفری به عالم برزخ کرده و خواننده را در این سفر روحانی با منازلی آشنا می کند که قبل از مرگ نمی توان تجربه کرد   این اثر یک نوآوری بسیار زیبا در آموزش و پرورش نوشتاری به شمار می آید این کتاب از زمان نگارش تاکنون با استقبال بی نظیر و در خور ستایشی روبروشده است؛   درباره کتاب سیاحت غرب  آقانجفی این داستان را بر اساس احادیث رسیده از امامان شیعه درباره علم برزخ و از زبان اول شخص نوشته است این اثر سرشار از جلوه هایی زیبا جذاب و پویاست یکی از این جلوه ها صحنه ها و تصویرهای هنری شگرف و نفیس آن است که هر یک به روشنی نمایه ای از عالم برزخ و سرنوشت افراد در آن عالم را ارائه می دهد   آقانجفی در این کتاب با به کارگیری یک رشته الفاظ و تعابیر ظاهراً ساده گاه صحنه هایی باشکوه و تصاویری زیبا ارائه می دهد که می تواند ضمن برانگیختن احساسات و عواطف آدمی عقل و اندیشه وی را نیز به تکاپو وا دارد این الفاظ و تعابیر چنان زنده و تأثیرگذار است که انسان به جای آن که خود را در مقام خواننده الفاظ بیابد خود را بیننده صحنه هایی زنده و سرشار از حرکت و پویایی می یابد   خواندن کتاب سیاحت غرب را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم   همه علاقه مندان به کتاب هایی درباره سرنوشت روح و دنیای پس از مرگ را به خواندن این کتاب دعوت می کنیم  بخشی از کتاب سیاحت غرب  هادی رفت و من به انتظار نشستم جایم خوب بود؛ اتاقی با فرش های رنگارنگ و نقش های زیبا منتظر ماندم تا شب جمعه رسید؛ امّا خبری نیامد من به سفارشِ هادی به صورت پرنده ای به منزلم رفتم و روی شاخهٔ درختی نشستم به کردار و گفتار زن فرزندان و خویشان و آشنایان توجّه می کردم همه جمع شده بودند و به قول خودشان برای من خیرات می کردند آش و پلو پخته و مجلس روضه خوانی راه انداخته و فاتحه می خواندند هیچ کدام از کارهای شان به حال من سود نداشت چون روح اعمال و نیّت اصلی شان آبرومندی خودشان بود و از این رو حتّی یک فقیر گرسنه را نیز به سر سفرهٔ خود دعوت نکرده بودند نیّت همهٔ دعوت شدگان نیز تنها خوردن غذا بود؛ یا آمده بودند تا فردا کسی به آنها نگوید چرا به مجلس ما نیامده بودید آمدن یکایک آن ها برای انگیزه های شخصی بود گریهٔ آنها دروغین بود و برای آمرزش من یا برای حسین بن علی ع گریه نمی کردند اگر در پذیرایی آنها کوتاهی می شد به مرده و زنده ناسزا می گفتند اگر اهل خانه و خویشان هم گریه ای داشتند و اندوهگین بودند فقط برای خودشان بود؛ که چرا بی سرپرست و بی پرستار مانده اند و بعد از این چه کسی برای آنها زندگانی را سامان می بخشد چنان در دنیای خود غرق بودند که نه یادی از من می کردند و نه یادی از مردن و آخرتِ خودشان؛ گویا در مردنِ من اَلعَیاذُ بِاللّه خدا بر آنها ظلمی نموده که این همه چون و چرا می کردند