کتاب جشن های فراموش شده ایران کهن نوشته امیر حسین دریکوند و سینا میردورقی انتشارات اریترین کتاب حاضر به معرفی جشن های ایران باستان از جشن عید نوروز جشن خرداد جشن تیرگان جشن شب یلدا جشن چهارشنه سوری  پرداخته است  جشن های ایرانی به جشن هایی ملی و مردمی گفته می شود که دارای ریشه تاریخی ایرانی هستند و از دوران باستان تا به امروز رسیده اند برخی از این جشن ها کم  و بیش زنده هستند جشن های زنده به جشن هایی اطلاق می شود که بنا به سنت تاریخی در میان مردم رایج است مانند جشن نوروز جشن های فراموش  شده به جشن هایی اطلاق می شود که بنا به سنت تاریخی برگزار نمی شوند مانند جشن بهاربد  اما ممکن است کوشش هایی برای احیای برخی از آن ها رواج داشته باشد مانند جشن اسفندگان اولین ویژگی همه جشن ها در پیوند با پدیده های طبیعی و کیهانی و اقلیمی هستند دومین ویژگی تقریباً هیچ کدام از جشن ها برگرفته از دستورات دینی نیستند و نمی توان آن ها را متعلق به هیچ دینی دانست سومین ویژگی تمامی جشن ها با سرور و شادی همراه هستند و غم و اشک و گریه و ماتم در آن ها جایی ندارد چهارمین ویژگی تمامی این جشن ها در احترام و پاسداشت همه مظاهر طبیعت است یعنی در هیچ کدام از این جشن ها اثری از خشونت و بدرفتاری نسبت به گیاهان و حیوانات دیده نمی شود بلکه حتی به انگیزه پاکیزگی و پاسداری و محافظت از طبیعت و جانداران تشویق می کنند پنجمین ویژگی پیوند ناگسستنی جشن های ایرانی با آتش است و به نوعی می توان گفت که در تمامی این جشن ها از آتش استفاده می کنند ششمین ویژگی این است که با زادروز یا سال مرگ هیچ شخصی در پیوند نیست و آن گونه که از متن های کهن همچون شاهنامه دیده می شود که برای ایرانیان زادروز یا سال مرگ کسی اهمیتی نداشته و به ندرت آن را ثبت می کردند زیرا ایرانیان باستان بر این باور بودند که هرکسی که می آید بالأخره روزی می رود هفتمین ویژگی در مورد گستردگی مراسم ها است ایرانیان باستان جشن ها و مراسم ها میهنی خود را به گونه ای یکپارچه و با همبستگی و همزیستی شگفت انگیزی برگزار می کردند و بسیار به آن ها پایبند بودند و تفاوت های قومی و دینی و زبانی را عامل بازدارنده این یگانگی نمی دانستند و بر این اعتقاد بودند که آئین های ایرانی متعلق به همه ایرانیان است و همگی باید برای حفظ آن ها کوشید