کتاب اهیمت اسب در تاریخ ایران باستان تا پایان دوره هخامنشی نوشته امیر رضا نجفونددریکوندی انتشارات اریترین کتاب در 14 فصل مجزا به بررسی و اهیمت تاریخی اسب در دوره های مختلف تاریخی ایران باستان تا دوره هخامنشی پرداخته است اسب از جایپاه ویژه ای در نبردها و حمل و نقل و جابه جایی انسانها داشته است کتاب حاضر با تیراژ 1000 نسخه از سوی انتشارات اریترین در سال 1401 در 158 صفحه وارد بازار کتاب شده است   شناسنامه کتاب سرشناسه نجفوند دریکوندی امیر رضا 1380 ـ عنوان و نام پدیدآور اهمیت اسب در تاریخ ایران باستان تا پایان دوره هخامنشی پژوهشگران امیر رضا نجفوند دریکوندی  امیر حسین نجفوند دریکوندی کرم نجفوند دریکوندی؛ویراستار ادبی جلال صابری نژاد مشخصات نشر اندیمشک اِریترین1401                  مشخصات ظاهری 158 ص  وضعیت فهرست نویسی فیپا                     شابک2ـ 44 ـ 7966 ـ 622 ـ 978 موضوع اسب ها  ایران  تاریخ                     موضوع ایران  تاریخ  پیش از اسلام                                                    بریده ای از متن کتاب  تنها حیوانی كه در سفر تكاملی و تاریخ با انسان همراه و همگامی كرده و می کند اسب است و ایرانیان از همان ابتدای فرهنگ خود ارزش اسب این جانور زیبا سودمند هوشمند و دلیر را دریافته و آن را از آفریدگان نیك دانسته به نگهبانی و پرورش و پرستاری آن کوشیده اند نامی كه امروز این جانور در زبان فارسی دارد همان است كه در چندین هزار سال پیش نزد آریایی ها داشته در اوستا و فرس باستان اسپ Asp و مادها آن را اسپا Aspa یا اسپی Aspi و در سانسگریت اسوا Asva خوانده شده است اسب در دوران اساطیری و افسانه ای نزد پیشدادیان كیانیان پهلوانان ایزدان الهه ها به روایت ملی و آثار گذشتگان اهمیت داشته است آریایی ها نخستین پرورندگان اسب و دارای گله و رمه فراوان بوده اند آنان نخستین قوم بوده اند كه اسب را رام کرده اند و با خود به آسیای غربی آوردند فرهنگ اسب حتی به گورهای ایرانیان باستان هویت بخشیده و آن ها را قابل بازشناسی كرده باستان شناسان اغلب وقتی به گوری نشانی از اسب بیابند بی درنگ می دانند كه صاحب گور ایرانی یا در پیوند با فرهنگ ایرانی بوده است  هرودت می نویسد ایرانیان به فرزندان خود از پنج تا بیست و پنج سالگی سه چیز می آموختند اسب  سواری تیراندازی راستگویی  استرابون جغرافی نویس یونانی می نویسد كه ایرانیان جوان از پنج تا بیست سالگی كمان كشیدن و زوبین انداختن و بر اسب نشستن و راست گفتن را به فرزندان خود می آموختند اولین بار ایرانیان اسب را در سواره نظام و جنگ به كار برده و تشكیل سواره نظام تشكیل و ایجاد چاپارخانه ها یا ساخت وسایل زین و برگ و یراق در صنعت استفاده از اسب در شكار و مسابقات و تجارت و كشاورزی از اختراعات ایرانیان بوده است آریاییان در پرورش اسب و تیمار آن چنان پیش رفتند كه به تدوین اصول این امر پرداختند مادها كه مردمی دام پرور بودند و سرزمین ماد محل پرورش اسب های نسایی بود كه همیشه مورد تجاوز آشور قرار می گرفت و مردم ماد را غارت و یا باج زیادی از آنان می گرفتند كه بیشتر آنان اسب مادی بودند كه در سواره نظام و كشیدن ارابه ها به كار می بردند سرانجام هوخشتره از فرمانروایان ماد سواره نظام منظمی را تربیت كرد كه با آن آشور را نابود ساخت  كاسی ها در نیمه اول هزاره دوم پ م در دره های زاگرس به سر می بردند و اسب نزد آن ها نمادی الهی بود؛ و همین قوم بودند كه برای نخستین بار مردم بین النهرین را با اسب آشنا نمودند؛ و مردم بابل تا پیش از این تاریخ با اسب آشنا نبودند و آن را خر كوهستانی می نامیدند