کتاب فرار از مارپیچ مسیر رهایی روزگاری در سرزمینی دور چهار موجود کوچولو کنار هم زندگی می کردند و برای پیدا کردن پنیر در راهروهای یک مارپیچ می دویدند دو تا از آن موجودهای کوچولو موش هایی بودند به نام های اسنیف و اسکری و دو تای دیگر آدم کوچولوهایی بودند به نام های هِم و ها مارپیچ مثل هزارتوی پرپیچ و خمی بود با راهروها و اتاقک های بی شمار که پنیرهایی لذیذی در بعضی از آن ها پیدا می شد اما در کنار این راهروها دالان های تنگ و تاریکی نیز در این مارپیچ وجود داشت که انتهای آن دیوار بود و راه به جایی نمی برد یکی از همان روزها که آن چهار نفر دنبال پنیر بودند در انتهای یک راهرو پنیر بسیار خوشمزه ای در ایستگاه پنیر C پیدا کردند از آن روز به بعد آن ها هر روز در همان مکان مشخص برای خوردن پنیر می آمدند زمان زیادی نگذشت که هِم و ها کل زندگی شان را به همان ایستگاه پنیر منتقل کردند آن ها به این فکر نمی کردند که پنیر از کجا آمده یا چه کسی آن را آنجا گذاشته است هِم و ها فقط به این فکر می کردند که پنیر همیشه آنجا هست ولی یک روز دیگر هیچ خبری از پنیر نبود وقتی که آن چهار موجود کوچک دیدند که پنیری دیگر در کار نیست موش ها خیلی سریع به دنبال منبع جدید برای پنیر به راه افتادند ولی هِم و ها نه آن دو آدم کوچولو همان جــا مــات و متحیر ماندند پنیر لذیذ دیگر آنجا نبود چطور چنین چیزی اتفاق افتاده بود؟ کسی به آن ها هشداری نداده بود این حق آن ها نبود قرار نبود چنین بلایی گریبان گیر آن ها شود آن ها چند روز را همان طور غم زده سپری کردند بالاخره ها به این نتیجه رسید که اسنیف و اسکری راهی مارپیچ شده اند و تصمیم گرفت او هم دنبال موش ها برای یافتن پنیر جدید حرکت کند بعضی وقت ها اوضاع تغییر می کند و هیچ وقت مثل سابق نمی شود ها رو به رفیقش این را گفت به نظر میاد الآن یکی از آن زمان هاست زندگی رو به جلو حرکت می کند پس ماهم باید پا به پایش حرکت کنیم ها این را گفت و راه افتاد