خوشی ها و ناخوشی های فرزندآوری بچه ها به نوعی هم منشأ بدبختی در زندگی هستند و هم معنای زندگی از سویی والد بودن ناگزیر می طلبد به بزرگ ترین و بنیادی ترین پرسش فلسفی بپردازیم زندگی خوب چیست؟ از سوی دیگر بچه داشتن بی شک هر نگرانی ای را درمورد نداشتن خالقیت رد می کند و حسادتی را که در غیر این صورت از ابتکار دیگران حس می کردیم دست کم برای مدتی از بین می برد به خاطر وجود خانواده همۀ ما تجربۀ تعلقی داریم که نه بر مبنای اعتقادات دستاوردها یا زحماتمان بلکه بر مبنای چیزی بکرتر و تغییرناپذیرتر بنا شده است حقیقت تولدمان در دنیایی که عموما شاغل بودنمان به نخی بند است دنیایی که در آن به سرعت و با قطعیت از سوی همگان قضاوت می شویم دست کم می دانیم از خانواده هایمان اخراج نمی شویم حتی اگر سر شام گفت وگویی خیلی خوب نداشته باشیم و در شغلمان مفتضحانه شکست خورده باشیم خانواده منبع آسودگی عاطفی پایدار است