درگاه این خانه بوسیدنی است کتاب درگاه این خانه بوسیدنی است نوشته زینب عرفانیان است کتاب درگاه این خانه بوسیدنی است خاطرات فروغ منهی مادر شهیدان داوود خالقی پور رسول خالقی پور علیرضا خالقی پور است   کتاب درگاه این خانه بوسیدنی است خاطراتی از زندگی این بانوی بزرگوار است که شاهد شهادت فرزندانش در راه وطن بود این کتاب روایتی اندوهناک و سرشار از شجاعت است که نسل امروز را با حقیقت دفاع مقدس بیشتر آشنا می کند خواندن کتاب درگاه این خانه بوسیدنی است را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم  این کتاب را به تمام علاقه مندان به زندگی شهدا پیشنهاد می کنیم بخشی از کتاب درگاه این خانه بوسیدنی است  لب روی لب هایش گذاشتم انگار یک تخته چوب زیر لبم آمد سخت و خشک هیچ گوشتی به تن بچه ام نمانده بود یاد روضه اباعبدالله کنار پیکر علی اکبر دلم را چنگ زد آقا کنار پیکر پسرشان چه کشیدند؟ بچه هایم خاک پای علی اکبرش هم نبودند چشم هایم را بستم صورت به صورت علی عمیق نفس می کشیدم تا بوی جانش در مشامم بماند دیگر نه چیزی می دیدم نه چیزی می شنیدم از این دنیا جدا شده بودم شناور در بی وزنی و خلسه ای عمیق جایی میان زمین و آسمان جایی در انتظار بهشت دستم را زیر سرش بردم تا بغلش کنم؛ مثل وقتی به دنیا آمد  پرستار در پتو پیچیده بودش و کنارم خواباندش چشم هایش مثل امروز بسته بود به خودم چسباندمش مشت های کوچک و هاله صورتی لپ هایش را بوسیدم زیر گلویش را بو کردم؛ بوی بهشت می داد  داوود و رسول چه ذوقی کردند از دیدن برادر کوچکشان تا نصفه شب دور علیرضا می پلکیدند اسباب بازی پیدا کرده بودند مادرشوهرم و محمودآقا هم ذوقشان کمتر از بچه ها نبود آن شب همه مان ذوق زده از ورود مهمان جدید تا دیروقت بیدار ماندیم  روز اول که به خانه محمودآقا آمدم حتی فکرش را هم نمی کردم بتوانم یک روزِ دیگر اینجا دوام بیاورم؛ چه برسد به اینکه سه بچه قدونیم قد داشته باشم  روز عقدم همه مشغول کار خودشان بودند و من هم مشغول بازی خوشحال از آن همه مهمانی که در خانه بود جولان می دادم و میوه و شیرینی می خوردم نمی دانستم این همه بروبیا برای مراسم عقد من است وسط شیطنت ها و سرک کشیدن میان بزرگ ترها خاله بهجت صدایم زد چادر سفیدی را سرم کرد و صورتم را بوسید   فروغ جان الان یه آقایی میاد ازت امضا بگیره هر جا رو گفت امضا کن  موهایم را از کنار صورتم زیر چادر می داد که عمو محسن و عاقد آمدند عاقد کت بلندی تنش بود دفتر بزرگی را مقابلم باز کرد عمو محسن قلم را در جوهر فرو برد و دستم داد  قزم امضا اله  با یک دست چادر را محکم زیر گلو چسبیده بودم و با یک دست امضا می کردم ذوق زده و خوشحال از آن همه امضا