کتاب انسان شناسی حقوقی  نویسنده در این اثر کوشش می کند موضوع انسان شناسی حقوقی وحتی محدودیت های آن را مطرح نماید وی تاکید می کند که حوزه ی تحقیقات انسان شناسی حقوقی به جوامع سنتی و بومی محدود نمی شود بلکه تامل درباره ی حقوق جوامع غربی نیز بخشی از تحقیقات انسان شناسی حقوقی را تشکیل می دهد نویسنده در فصل نخست این نکته را بیان می کند که انسان شناسی حقوقی در پیوند و ارتباط با رشته های دیگر توسعه پیدا کرده و بر اساس آن تعاریف ویژه ای پیدا کرده است از این رو وی ابتدا ارتباط انسان شناسی حقوقی را با حقوق تطبیقی تاریخ حقوق وجامعه شناسی حقوقی بررسی می کند و سپس مفاهیمی چون تحول باوری کارکردباوری و گرایش های کنونی انسان شناسی حقوقی را معرفی و ارزیابی می نماید مبحث بعدی کتاب بررسی حقوقی سنتی است که در آن سه موضوع مطرح می شود 1 تمایز میان حقوق های سنتی و حقوق های مدرن 2 همزیستی میان اندیشه های حقوقی بدوی و مدرن 3 تفاسیر انسان شناسانه از حقوق موضوعه ی فرانسه در بخش پایانی کتاب نیز موضوع فرهنگ پذیری حقوقی با دو عنوان انتقال حقوق و فرهنگ پذیری حقوق سنتین و تحولات ایجاد شده توسط فرهنگ پذیری حقوقی مطرح شده است نویسنده در پایان نتیجه ای از بحث های خود به دست می دهد از جمله خاطرنشان می کند انسان شناسی حقوقی به ما می آموزد که حقوق امتیاز جوامع مدرن نیست انسان شناسی حقوقی به ما یادآوری می کند که باید ارباب حقوق شویم و آن را به انسان سپاریم و نه برعکس