کتاب رباعیات خیام برخی خیام را به عنوان فیلسوف میشناسند  و برخی صوفی   مثلا صادق هدایت در کتاب ترانه های خیام ثابت میکنه که فیلسوفه  ولی در رباعیات خودش که در این کتاب هم هست  میگه  دشمن به غلط گوید که من فلسفی ام   و به نظر عده ای  او فرقه ای از صوفیه بوده        زان می که حیات جاودانی است بخور           سرمایه لذت جوانی است بخور     سوزنده  چو آتش است لیکن غم را     سازنده چو آب زندگانی است بخور        اهل معنا واقف هستند که منظور خیام از می   حالتیست که انسان خارج از ذهن تجربه میکند   شادی طبیعی   و با استنباط از ابیات   که به دم اشاره دارد  منظور    هشیار بودن و در لحظه زندگی کردن میباشد        به هر حال  خیام نسبت به شاعران دیگر  ابیات کمتری دارد   ولی   بسیار   با معنا و عمیق  و قابل تامل می باشد