کتاب دختری که ماه را نوشید اثر کلی بارن هیل ترجمه مینا خوشگفتار موفق نشر آثار نور در بخشی از کتاب دختری که ماه را نوشید می خوانیم  وقتی لونا پنج سالش شد جادویش هم پنج برابر شده بود ولی همه ی جادو درونش باقی مانده بود و با پوست و گوشت و خونش آمیخته بود توی تک تک سلول هایش بود کاملاً ساکن پر از آمادگی و بدون هیچ فشاری  گلرک غرغرکنان گفت نمی شه این جوری پیش بره هر چقدر بیشتر جادو جمع کنه ممکنه جادوی بیشتری فوران کنه برای بچه شکلک درآورد و او را به قهقهه انداخت به حرفم می رسی سعی کرد جدی به نظر برسد  زان گفت تو که نمی دونی شاید هیچ جادویی بیرون نیاد شاید هیچی برامون سخت نشه  جدا از وظیفه ی سختی که در قبال بچه های رهاشده داشت از چیزهای سخت متنفر بود و چیزهایی که غم انگیز بودند و چیزهای چندش آور اگر می توانست ترجیح می داد به آن ها فکر نکند کنار دختر می نشست و با هم حباب درست می کردند و با جادو هرکدام شان را به رنگی درمی آوردند دختربچه دنبال حباب ها می دوید با دست می گرفتشان و روی غنچه ی گل ها پروانه ها و برگ های درختان می گذاشت حتی گاهی داخل یک حباب می رفت و روی چمن ها غلت می خورد  زان گفت این همه زیبایی وجود داره چطور می تونی به چیز دیگه ای فکر کنی؟