کتاب  فرار  اثر  پرویز قاضی سعید برشی از متن کتاب تازه جنگ بین الملل دوم به پایان رسیده بود و قوای متفقین کم کم ایران را ترک می گفتند بیکاری قحطی و گرسنگی ناشی از جنگ چهره مهیب خود را به مردم نشان میداد آن روزها من تنها اندوهگین و خاموش روزها به دنبال یافتن کاری در شهر پرسه میزدم و شبها در اتاق مخروبه ای که در جنوب شهر کرایه کرده بودم با اندوه و غم بزرگ خودم تنها بودم از پدرم که افسر ارتش بود از هنگام شروع جنگ خبری نداشتم؛ مادرم مدتها قبل درگذشته بود و من آن روز تهران دم کرده بود گرمای کشنده تن شهر را میخورد بوی غم بوی مرگ بوی نیستی بوی تنهایی در فضا موج میزد خورشید سمجانه دست و پایش را بر لب دیوارها می کشید مردم خسته و کوفته درحالیکه در چشمهایشان برق وحشت می درخشید به خانه هایشان می رفتند خیابان ها که تا چندی قبل تا نیمه شب شلوغ و پررفت و آمد بود خالی و خاموش به نظر می رسید و سکوت مرموز شهر خاموش را سنگین و مرموزتر به نظر می رساند من خسته و بی حوصله در حالیکه دستهایم را در جیب شلوارم فرو کرده بودم و آخرین سیگاری که برایم مانده بود دود می کردم بیهوده و بی هدف قدم میزدم و فکر می کردم