کتاب سه تار اثر جلال آل احمد انتشارات کابلو در بخشی از کتاب سه تار می خوانیم  در پاسگاه مرز زیاد معطلم نکردند تذکره ام را بازرسی کردند عکسش را با قیافه ام تطبیق نمودند ورقه ی آبله  کوبی ام را که همان روز صبح در خرمشهر به دو تومان گرفته بودم دیدند و اجازه ی ورود دادند شرطه ای پاسبانی پیش دوید چمدانم را برداشت و جلو افتاد از پاسگاه تا لب شط چندان فاصله ای نبود بلم های دراز و نوک برگشته با عرب های چفیه بسته و چوب به دست کنار شط صف کشیده بودند و عربی بلغور می کردند یکی از آن میان پیش آمد با پاسبان مرز نجوایی کرد چمدان را از او گرفت گذاشت توی بلم ما هر دو تا را جا داد ولی راه نیفتاد چهار نفر دیگر را هم سوار کرد؛ یک زن روبند بسته ولی چالاک یک پاسبان دیگر و دو تا پیرمرد و بعد راه افتادیم  مه روی شط ایستاده بود و از میان آن شبح کشتی های بزرگ نفت کش و بادبان قایق های کوچک محو و گنگ پیدا بود قایق چوبی دراز ما از وسط کشتی های بزرگ بخاری و قایق های بادبان دار نکره و قیر مالیده می پیچید و مرا با چشمی از هم دریده و متعجب از وسط این هیولاهای ترس آور در می برد و آهنگ دسته جمعی بمی از دور روی آب گل آلود شط می سرید و به سمت ما می آمد  من اولین بار بود که روی آب در قایقی می نشستم شنیده بودم که روی آب حال آدم به هم می خورد ولی به خود اطمینان داشتم یکی دوبار وقتی پای یک نفت کش دو دکله دور می زدیم سرم گیج  رفت ولی خودم را نگه داشتم و بعد حالم به جا آمد  هوا خیلی گرم بود مه تا ته گلوی آدم فرو می رفت و مزه ای ترشیده داشت چیزی به ظهر نمانده بود صبح از خرمشهر با یک تاکسی با هزار چک و چانه به بیست تومان راه افتاده بودم و وقتی به پاسگاه مرز عراق وارد شدم نیم ساعت به ظهر داشتیم رفقای راه از تهران تا اهوازم که همان توی قطار با هم آشنا شده بودیم هرچه اصرار کرده بودند حاضر نشده بودم بمانم و عصر به اتفاق آن ها با قایق دوازده نفره شیخ عبود حرکت کنم پیش خودم فکر کرده بودم که چرا؟ من که تذکره دارم چرا کارمو عقب بندازم؟ اونم با یه عده قاچاقچی اونم شبونه و دزدکی از مرز رد شم؟