کتاب قطره محال اندیش 2 اثر محمود دولت آبادی شب به پایان می رود و من به خیام می اندیشم که این ماه بسیار بتابد و نیابد ما را بیگانه وار می روم و می نگرم پی چه می گردند و به چه می چرخند چشمان من؟ جهان در بهت من صامت می ماند پی چه می گردم؟ پایان سرگیجه ی سماعی که آغاز کرده بوده ام آیا نزدیک نیست؟ می دانم دانسته ام که جهان را بیش از یک بار نمی توان آزمود و من آن را آزموده ام یک بار یک بار آب را یک بار می نوشیم عطر نان را یک بار می بوییم و آسمان را ستارگان را یک بار می بینیم و دریا را وزن را و علف را یک بار در بهار و باقی همه تلاش استو بهانه ی تلاش به امید یافتن همان آن نخستین پس آیا تکرار نمی شویم؟ تکرار از دورترین گذشته ها تا امروز؟ و آیا آدمیان زمین همه صور یک انسان نیستند که تکرار می شوند تا در جایی و نقطه ای و مجالی یکی از آن صور بتواند آفرودیت یک غول یا یک گل آفتابگردان بیافریند به نجات آبروهای رفته پیشینیان خود؟ چشمانم به جستجوی کدام منظر تازه در جهان می چرخد اگر وام دار حقیقت و زیبایی ساده آدمی نیستم؟