کتاب افسون یک نگاه  اثر  پرویز قاضی سعید سرآغاز داستان در زندگانی گاه لحظاتی فرا می رسد که انسان خود را به شکل غم انگیزی تنها و تهی احساس می کند تنها چون تک درخت خشک از یادرفته ای و تهی چون سبوی گلین شکسته ای آن روزها من چنین حالی داشتم دلم میخواست دختری از راه برسد و کومه خالی قلبم را بکوبد و آواز سر دهد  ای مرد برخیز تا دست در دست هم به صحرای دور رویم از خوشه زارهای داغ بگذریم و دهانمان را از انگورهای سرخ شده از آفتاب پر کنیم سینه هایمان را از نسیم کوهستان های سرد و خاموش انباشته سازیم و مویمان را آشفته به دست باد بسپاریم و سپس شن های نرم ساحل را زیر بدن خسته و کوفته خود احساس کنیم و از رطوبت آن لذت ببریم سر به سینه یکدیگر گذاریم و به آوای خفه اما تند و تب آلود قلب یکدیگر گوش فرادهیم بگذاریم کبوتران وحشی آسمان زیبا و مرغان دریایی برایمان لالایی سردهند و ما زمان را متوقف کنیم آنچنان که گویی دیگر ابدیتی وجود ندارد و آنگاه به خواب رویم این رویاها از من یک بیمار ساخته بود بیماری که جز در عالم رویا چیزی نمی بیند و چیزی احساس نمی کند اما نه چشمهای من او را دید او را با همه زیبایی خیال انگیزش با افسون نگاهش