کتاب سه شنبه ها با موری موری که من می شناختم و آن موری که خیلی ها می شناختنش اگر تجربه ی چندین سال کارکردن را در آسایشگاه روانی به نام فریب انگیز چست نات لاج واقع در حومه ی شهر واشنگتن دی سی نداشت هرگز این شخصیتی را که الان داشت به دست نمی آورد کار در آسایشگاه روانی از نخستین مشاغلی بود که موری پس از گرفتن مدرک کارشناسی ارشد و دکترا از دانشگاه شیکاگو به آن روی آورد موری بعد از این که پزشکی وکالت و تاجر شدن را رد کرد به این نتیجه رسید که دنیای پژوهش مکانی است که می تواند در آن بدون بهره برداری از دیگران به خواسته هایش برسد موری بیماران روانی را زیرنظر می گرفت و رفتارهایشان را ثبت می کرد این کار درحالی که این روزها کار شناخته شده ای محسوب می شود در اوایل دهه ی پنجاه شغلی به شدت حیرت آور بود موری به بیمارانی بر می خورد که در تمام روز فریاد می کشیدند گریه می کردند شلوارشان را کثیف می کردند غذا نمی خوردند و باید آرام می شدند آن ها دارو می خوردند و تغذیه می شدند یکی از بیماران زنی میان سال بود که همه روزه از اتاقش بیرون می آمد و روی زمین دراز می کشید ساعت ها به همین حالت باقی می ماند درحالی که پزشکان و پرستاران اطرافش رفت و آمد می کردند موری وحشت زده نگاه می کرد و یادداشت بر می داشت کارش همین بود هر روز کار این زن این بود که صبح از اتاقش بیرون بیاید و تا غروب روی زمین دراز بکشد حتی یک کلمه هم حرف نمی زد کسی هم به او توجهی نمی کرد این قضیه موری را اندوهگین می کرد به این نتیجه رسید که کنار این زن روی زمین بنشیند گاهی وقت ها حتی کنارش دراز می کشید می خواست او را از این حالت فلاکت بار بیرون بکشد سرانجام کاری کرد که این زن از حالت خوابیده به نشسته درآمد و حتی به اتاق خودش رفت موری به این نتیجه رسید که این زن هم مثل دیگران خواسته ای دارد این که کسی متوجه حضورش باشد موری پنج سال تمام در چست نات لاج کار کرد با این که رسم نبود و کسی این رفتار را توصیه نمی کرد موری با بعضی از این بیمارها دوست می شد یکی از آن ها زنی بود که مدام با موری شوخی می کرد و معتقد بود که زن خوشبختی است