کتاب مَمَل تهرونی کوچه هنوز خلوت بودآفتاب می تابید و اجازه نمی دادکسی از خانه بیرون بیایدازپیچ کوچه گذشتم و وارد کوچه خودمان شدمچند قدمی جلو رفتماز دور نگاهم به در چوبی خانه مان افتاد که نیمه بازگذاشته بودمدست هایم دردگرفته بودندچهلپنجاه قدمی مانده بود که به خانه برسمپیت را زمین گذاشته  و دست هایم را آزاد کردم  به اسکناس پنج تومانی توی دستم نگاه کردماسکناس بین دست من و دسته ی پیت عرق کرده بود و حسابی له و چروکیده شده بودیکدفعه از پشت سرم صدای پای شنیدم برگشتم و نگاه کردمکسی نبودمطمئن بودم که صدای پا بودترس افتاد توی دلمهیچ کس توی کوچه نبود