در بخشی از داستان برجی برای خاموشی می خوانیم گوش به زنگ بودیم در گرگ ومیش هوا صدای سم اسب حاکم را بر سنگ فرش گوچه ها بشنویم که به شکار می رفت و غروب که سوارانی با شتاب به پیشواز می رفتند آن لکه ی غبار را ببینیم که در پهنه ی بیابان به خود می پیچید و پیش می آمد و او را با جره بازی بر شانه و میرآخور زنگی اش که در رکاب او اسب می تاخت پشت دروازه ی شهر می آورد در بادامستان می ایستادیم تا صدای نرم بادها را در شاخه های خشک گوش کنیم صدای رویش بوته های بیابانی را شکفتن گره های برآماسیده ی درخت را که در کنار گورهای سالیان روییده بود و آن پچ پچ بیرق های عمارت دیوانی را که به صدای بال کبوتر می مانست شب آن پشته ی سیاه و ساکت از میان بام خانه های ما سر برافراشته بود و در شیب دامنه هایش از خلل وفرج خاک نگاه های تیز هزاران خزنده ی ناپیدا را بر تن خود احساس می کردیم