کتاب فرزند خوانده اثر خوآن خوسه سائر رمان laquoفرزندخواندهraquo نوشته خوآن خوسه سائر بهzwnjتازگی با ترجمه ونداد جلیلی توسط نشر چشمه منتشر و راهی بازار نشر شده است این کتاب دویست و هفتاد و سومین کتاب laquoداستان غیرفارسیraquo مجموعه laquoجهان نوraquo است که این ناشر چاپ میzwnjکند این رمان در سال ۱۹۸۳ منتشر شده و یکی از مهمzwnjترین آثار نویسندهzwnjاش محسوب میzwnjشود برخی از منتقدان حتی laquoفرزندخواندهraquo را مهمzwnjترین رمان خوآن خوسه سائر میzwnjدانند این نویسنده آرژانتینی که چندین رمان در کارنامه دارد به خاطر رمان laquoموقعیتraquo در سال ۱۹۸۷ برنده جایزه نادال شد نویسنده مذکور متولد سال ۱۹۳۷ و درگذشته به سال ۲۰۰۵ است خوآن خوسه سائر فرزند پدر و مادری سوریهzwnjای بود که پیش از تولد او به آرژانتین مهاجرت کردند او در دانشگاه لیتورالِ شهر سانتافه آرژانتین در رشته حقوق و فلسفه تحصیل کرد و مدتی را هم به تدریس تاریخ سینما پرداخت در سال ۱۹۶۸ به فرانسه و شهر پاریس مهاجرت کرد و مقیم این کشور شد این نویسنده در کنار سزار آیرا و روبرتو بولانیو از جمله نویسندگان مهم نسل دوم ادبیات آمریکای لاتین است laquoفرزندخواندهraquo یک رمان پسااستعماری است که روایتی پستzwnjمدرن از ریشهzwnjهای تاریخ استعمار ارائه کرده است ترجمه این رمان از زبان اسپانیولی به فارسی انجام شده است در قسمتی از این رمان میzwnjخوانیم خوب که با پرسشzwnjهای تکراری و بیzwnjفایدهzwnjشان خستهzwnjام کردند همراه کشیش به کشتی دوم فرستادندم مرا در اختیار افسرانی دیگر گذاشتند که زیر نگاه کنجکاوانه ملوانان به بازجویی از من مشغول شدند و عاقبت به گوشهzwnjای از عرشه کشتی مرخصم کردند یک پیراهن و یک جفت پاپوش که ابتدای کار نمیzwnjتوانستم با آن کنار بیایم به لباسی افزوده شد که روز اول به من داده بودند تا عورتم را بپوشانم هرچند لباس به پوستم میzwnjسایید و حس غریبی به من میzwnjداد و مرا از جسمم دور میzwnjکرد کمzwnjکم بر تنم حالتی نامحسوس گرفت و به آن عادت کردم صبح روز بعد کشیش بیدارم کرد تا موی سروریشم را اصلاح کند و خوراکی به من بدهد از او شنیدم سپیده صبح دسته دیگری به خشکی اعزام شده و کشتی ما نیز از همان زمان طرف پایینzwnjدست رودخانه به راه افتاده است بر نرده کشتی خم شدم اما غیر از رودخانه بکر عظیم که به سوی دریا میzwnjشتافت و سواحل خالی و ساکت چیزی ندیدم هر چند خیلی وقت نبود به راه افتاده بودیم اثری از سرخzwnjپوستان یا سربازان نبود کشتی تا گرگzwnjومیش غروب بیzwnjتوقف در حرکت بود و سپس لنگر انداخت کنارهzwnjهایی که پشتzwnjسر گذاشته بودیم و اکنون از دوردست به چشم میzwnjخورد سکوتی پیوسته و موثر بر کشتی مستولی میzwnjکرد چشمان من بیzwnjآنzwnjکه بدانم چرا آبzwnjهای افق را زیرورو میzwnjکرد آن شب ماه که دوره غیبتش را گذرانده بود به شکل کمانی زرد پدیدار شد زیر هجوم پشهzwnjها بر عرشه ایستاده بودم و ستارگان را لابهzwnjلای دیرکzwnjها و انبوه ریسمانzwnjها تماشا میzwnjکردم هیچ صدایی ستارگان را خطاب نمیzwnjکرد؛ همان سکوت پیوسته حاکم بر ساعات روز از بالادست رودخانه به سوی کشتی جاری میzwnjشد و هیچ صدایی به عرشه خوابناک نمیzwnjرسید