در بخشی از داستان جا ماندیم می خوانیم اتفاق منتظر نمی ماند کار خودش را می کند در لحظه رخ می دهد و اثرش مثل غبارهای نامرئی معلق در هوا نرم نرمک بر زندگی هامان می نشیند گوشی تلفن را که برمی دارم کریم می گوید درناخانم جان آقاجان تون حالش خیلی خراب است و آن قدر زار می زند تا سه ساعت از نیمه شب گذشته تصمیم بگیرم راه بیفتم سمت نپتارود عجله ای ندارم برای رفتن شکی نیست که اتفاق خودش را زودتر می رساند تلفن را قطع می کنم به اتاق برزین می روم عکسش را از روی میز برمی دارم و می گذارم توی ساک بعد آخرین عکس مادر را که خودم روی صندلی چرخ دار از او برداشته ام و دست آخر عکس درسا را با عینک بزرگ آفتابی روی موهای بلوندشده و آن خنده ی وسیع روی صورت برنزه و شاد انگار قرار است خانواده را باری دیگر دور هم جمع کنم