کتاب دختری با گوشواره مروارید نوشته تریسی شوالیه در بخشی از کتاب دختری با گوشواره مروارید می خوانیم  سرم را که بلند کردم و چشمم به او افتاد چیزی نمانده بود چاقو از دستم بیفتد ده سال می شد که ندیده بودمش کمابیش مثل آن وقت ها بود هر چند چاق تر شده بود و علاوه بر علائم آبله حلا چهره اش رد یک طرف چند جای زخم داشت مرتگه که هنوز گه گاه به دیدنم می آمد جریان حادثه را برایم گفته بود علتش روغنی بود که از سرخ کردن گوشت به صورتش پریده بود هیچ وقت در گوشت سرخ کردن مهارت نداشت  به اندازه ای دور ایستاده بود که معلوم نبود عملاً برای دیدن من آمده هر چند می دانستم این تصادفی نیست ده سال تمام موفق شده بود در آن شهر کوچک از روبه رو شدن با من پرهیز کند حتا یک بار هم در سبزه میدان یا بازار گوشت فروشان به او برنخوردم یا حتا در کنار کانال ها ولی خوب من هم پایم را به اوده لانگن دیک نمی گذاشتم  با اکراه به غرفه نزدیک شد چاقویم را گذاشتم پایین و دست هایم را با پیش بندم پاک کردم با آرامش و چنان که گویی همین چند روز پیش دیده بودمش گفتم سلام تانکه حالت چه طور است؟  با سگرمه های درهم رفته و بدون مقدمه گفت خانم می خواهد تو را ببیند باید امروز بعدازظهر بیایی خانه  سال ها بود کسی با این لحن به من دستور نداده بود مشتری ها درخواست می کردند ولی فرق می کرد اگر چیزی می گفتند که خوشم نمی آمد سفارش شان را نمی گرفتم  سعی کردم مؤدب باشم ماریاتینز حالش چه طور است؟ و کاترینا؟  با درنظر گرفتن اتفاقاتی که افتاده بد نیستند  مطمئنم از عهده بر می آیند