کتاب دکتر ژیواگو نوشته بوریس پاسترناک در بخشی از کتاب دکتر ژیواگو می خوانیم  آن ها می رفتند همچنان می  رفتند و هنگامی که سرود ماتم قطع می  شد مانند این بود که در طول مسیرشان صدای پاها اسب  ها و وزش باد شنیده می  شود  رهگذران کنار می  رفتند تا راه را بر مشایعت     کنند  گان باز کنند تاج گل  ها را می  شمردند و علامت صلیب می  کشیدند کنجکاوان به این گروه می  پیوستند و می  پرسیدند که را به خاک می  سپارند؟ جواب می  شنیدند ژیواگو  درست ثواب دارد برای این مرد دعایی بکنیم  مرد نیست زن است  چه فرق می  کند خدا بیامرزدش مراسم خوبی است  آخرین لحظات به سرعت می  گذشت  لحظاتی بودند حساس و بازنگشتنی زمین خدا و آنچه را که در بردارد جهان و تمام موجوداتش کشیش با دست علامت صلیب رسم کرد و یک مشت خاک بر ماریانیکلایونا پاشید سرود با ارواح پاکان را خواندند بعد حرکت غیر ارادی و شتاب   آمیز شروع شد درِ تابوت را بستند میخ کوبیدند و در قبر گذاشتند بارانی از خاک و کلوخ بر تابوت بارید و صدایی مانند طبل برخاست و در آن واحد با چهار بیلچه آن را پوشانیدند تپه کوچکی درست شد پسر بچه  ای ده ساله از تپه بالا رفت