چنین گفت زرتشت فردریش نیچه را می توان یکی از شناخته شده ترین نویسندگان و فیلسوفان عصر جدید در میان ایرانیان دانست کتاب چنین گفت زرتشت را نیز می توان شناخته شده ترین و محبوب ترین نوشته ی وی در میان فلسفه دوستان ایرانی به شمار آورد این کتاب که دارای بن مایه های فلسفه ی اگزیستانتیالیستی است یکی از بهترین نوشته ها و رمان های فلسفی است که البته شاید خواندنش برای خوانندگان تازه کار قدری سنگین و پیچیده باشد در نگاه نخست و با خواندن عنوان کتاب آن هم از دید یک ایرانی این طور به نظر می رسد که محتوای اصلی کتاب درخصوص زرتشت پیامبر باستانی ایران زمین است اما با کمی مطالعه متوجه می شویم که این نوشته بیشتر برداشت آزاد نیچه از شخصیتی به نام زرتشت است  زرتشت را می توان به نوعی خود نیچه دانست چراکه زرتشتِ این کتاب خود نیچه در عالم واقع است؛ فردی است در خود که در کنج عزلت نشسته و در پی رسیدن به راه جاودانگی ست  زرتشت بر بلندای کوهی تنها زندگی می کند و به نوعی به کشف و شهود درخصوص زندگی و به ویژه مظاهر آن مشغول است اما پس از مدتی در دوره هایی به صورت متناوب از کوه پایین می آید و تمام آثار و نشانه های زندگی روزمره و آنچه که مردمان آن دیار به آن خو گرفته اند را نقد می کند مهم ترین نمادهایی که به نفی و نقد آن می پردازد نفس آدمی متافیزیک ریاضت کشی دولت پرستی و ابتذال اندیشه است  با بررسی این نمادها می توان این گونه بیان کرد که این زرتشت خودِ نیچه است و آن نمادها نمادهای قرن نوزدهمی است که بر جامعه ی آن روزگار چیره گشته است نیچه نیز از زبان زرتشت به نوعی انتقاد از وضع وجود و جامعه ی آن روزگار پرداخته است