کتاب سقوط کتاب سقوط را می توان شاهکار ادبی آلبر کامو دانست این کتاب رمانی فلسفی است که از زبان ژان باتیست کلمانس که وکیل بوده و اینک خود را قاضی توبه کار می خواند روایت می شود او داستان زندگی اش را برای غریبه ای اعتراف می کند  رمان سقوط The Fall با وجود کوتاه بودن و ایجازی که دارد توانسته به خوبی معنا و مفهوم عمیقش را منتقل کرده و مفاهیم مد نظرش را به خوبی بیان کند در طول خواندن رمان دقت نظر و تلاشی که کامو در خلق این اثر به کار برده است به خوبی محسوس است  سقوط اثری نوشته شده با زاویه دید دوم شخص رمانی است که از مجموعه ای از تک گویی های مونولوگ  راوی داستان تشکیل شده است ژان باتیست کلمانس داستان زندگی  و سقوطش از دست دادن از باغ های عدن پاریس و تبعیدش به جهنمی از بورژواهای آمستردام را بازگو می کند کلمانس که قبلاً یک وکیل بوده خود را فردی دانا و آگاه معرفی می کند که در پی یافتن معنای زندگی اش است یکی از ضعف های اساسی کلمانس و مضمون اصلی و عمده ی رمان ترس او از قضاوت شدن است صدای خنده ای که می شنود برای کلمانس نماد و حالتی از قضاوت شدن است مورد تمسخر واقع شدنش توسط دیگران ترسی را به او القا می کند این ترس بر بیزاری اش از آمستردام می افزاید البته صدای خنده می تواند اشاره به مضمون معصومیت داشته باشد این صدا را اینگونه توصیف می کند به عنوان چیزی طبیعی و تا اندازه ای خوش آیند که جهان را در مسیر درست قرار می دهد این مضمون معصومیت به سمتی می رود که بر کلمانس چیره گشته و او را غمگین و آزرده خاطر می کند او به سمت سقوط از معصومیت می رود  آلبر کامو Alber Camus با این کتاب انسان را به سقوط اندیشه و مرز پالایش روح می رساند به شرطی که خواننده به انگیزه پیشرفت و آگاهی این کتاب را با دل و جان مطالعه کند این رمان از معدود رمان هایی است که بارها و بارها خواندنش توصیه می شود چرا که آدمی را به سطح هوشیاری فراتری می رساند و این هوشیاری از نقطه ای سرچشمه می گیرد که انگیزش فرهنگی مورد دفاعی در اجتماع پیدا خواهد کرد  در بخشی از کتاب سقوط می خوانیم  سرانجام روزی رسید که دیگر طاقتم طاق شد و نتوانستم خودداری کنم اولین واکنشم نامنظم و آشفته بود حال که دروغگو بودم می رفتم که پیش همگان آن را اقرار کنم و دورویی ام را پیش از آنکه به وجودش پی ببرند به صورت همه این احمق ها بکوبم و وقتی که مرا به مبارزه حقیقت گویی بطلبند من به مبارزه طلبی آن ها پاسخ خواهم داد برای پیشگیری از خنده دیگران فکر کردم که خویشتن را تسلیم ریشخند همگان نمایم