یکی از این روزها به بلوغ رسیدم خاطرات شهید نجیمی نویسنده مهدی عقابی نشر سوه مهر یکی از این روزها به بلوغ رسیدم نویسنده مهدی عقابی  محمود نجیمی رزمنده ای بود که در دوران نوجوانیسال 1360 وقتی سیزده ساله بود راهی جبهه  جنگ تحمیلی عراق علیه ایران شد محمود در هفده عملیات شرکت کرد و بارها مجروح شد او سال ها پس از پایان جنگ هم هنوز آثار مجروحیت را بر تن و جان دارد این کتاب دست نوشته های اوست و در برگیرنده خاطراتش از آن روزگار که بعدها با کمک یکی از دوستانش نوشته ها را برای تبدیل شدن به کتاب ویرایش و بازنویسی کرد خاطرات نجیمی بکر و خواندنی اند و خواننده را به واقع به روزهای جنگ و مقاومت می برند؛ روزهایی که دلاور مردانی از جان گذشته مقابل دشمنان بعثی ایستادند و اجازه ندادند یک وجب از خاک سرزمین ایران به یغما برود مهدی عقابی که تدوین و ویرایش خاطرات نجیمی را به عهده داشته دست نوشته های او را در هفت فصل دسته بندی کرده است فصل نخست درباره جبهه شوش دانیال و شش فصل بعد خاطراتی است از عملیات فتح المبین بیت المقدس رمضان محرم بدر و والفجر علاوه براین در بخش انتهایی کتاب عکس ها و اسنادی درباره خاطرات روایت شده منتشر شده است تا بر جذابیت و اعتبار کتاب بیفزاید یکی از زیباترین و خواندنی ترین خاطرات کتاب مربوط به مقطع زمانی 30 اردیبهشت سال 1361 است که راوی با همرزمانش برای جنگی سخت آماده می شوند راوی از صدای شلیک توپخانه عراقی ها و انفجار خمپاره و روشنشدن منور میگوید و این که چند تانک و نفربر ایرانی کنار خاکریز می آیند و مجموعه یادداشت های نجیمی که حدود نهصد صفحه بوده و گزیده ای از آن ها منتشر شده ماحصل 2350 روز حضور وی در جبهه های جنگ تحمیلی است نجیمی در این کتاب به دلیل برخی مسائل اشاره ای به عملیات کربلای 4 نکرده چون آن زمان آوردن برخی مطالب به صلاح نبوده است اما وی قصد دارد مجموعه خاطرات و دستنوشته هایش را در هشتصد صفحه همراه اسناد و مدارک آن دوران در 10 جلد کتاب 170 تا 180 صفحه ای منتشر کند  ناشر سوره مهر  شمارگان 2500  شابک 9789645068376  تعداد صفحات 300  نوبت چاپ چهارم  سال چاپ اول  قطع کتاب رقعی کتاب های دیگر نویسنده      توضیحات     نمای دورسروش علیزاده نجیمی از روزگار نوجوانی در جبهه بوده و میتوان گفت او در جنگ بزرگ شده است سیر بزرگ شدن و استخوان ترکاندنش در عکسهای انتهای کتاب کاملا مشخص است خوشبختانه در بیشتر موارد سال عکس و اسامی افراد مشخص شده است در صفحه 299 کنار عکس آمده با برادرم مرتضی و همرزمان اگر هر عکس را سندی جداگانه بدانیم باید برای آن هویتی جداگانه قائل شد و نباید از مخاطب انتظار داشت برای تشخیص چهره افراد به عکسی دیگر رجوع کند از ویژگیهای کتاب این است که نجیمی از بازگویی ترس خود ابایی ندارد در صفحه 10 درباره برادر بزرگش می گوید برادرم گفت اگر یک شب تنها به قبرستان محله رفتی و یادداشتی روی در مردهشوی خانه نوشتی و برگشتی خودم تو را برای آموزش و بعد به جبهه معرفی میکنم  از کتاب با شنیدن صدای شیرجه هواپیماها و سوت بمب هایی که رها کرده بودند رو به بچه ها فریاد زدم که به زمین بخوابند چند راکت و بمب درست در چند متری جاده ای که ما در آن حرکت می کردیم منفجر شد و همراه با تکه پاره  شدن چند نخل قدری گل و لجن بر سر بچه ها ریخت هنوز دود و گرد و غبار انفجار در هوا بود که حاج حسین رضایی دست گذاشت روی شانه ام و پرسید کسی طوری نشد؟ صفحه 194  از همین قلمگوشه هایی از تاریخ معاصر تنگستان خاطرات نوه زایر خضرخان آهرمی طلوع دانش