پرندگان سحرخیر پرصدا در آسمان قیقاج می رفتند بوی خوش گل و سبزه در تپه های سرسبز و پرگل و گیاه پخش شده بود صدای آب رودخانه که نزدیک اردوگاه در جریان بود مثل موسیقی جادویی همیشگی جان خسته ی رزمندگان عرق کرده را تازه می کرد فقط دانیال بود که بی توجه به این همه زیبایی بو و صدای خوش آخر از همه با هیکل چاق و سنگین  خود می دوید و ناله و شکوه می کرد پهلوهایش درد گرفته بود و سینه اش خس خس می کرد صورت و بدنش خیس عرق شده بود و به  سختی نفس می کشید برای لحظه ای دویدنش کند شد دست روی پهلوی راستش گذاشت و ایستاد دولا شد و شروع به  ناله کرد