کتاب سنگ کاغذ قیچی اثر آلیس فینی ترجمه بهجت نجفی نشر ارمغان گیلار در بخشی از کتاب سنگ کاغذ قیچی می خوانیم قرار بود بعد از مراسم افتتاحیه با هم باشیم اما روز بعد هنری از تو خواست در چند مراسم دیگر هم همراهی اش کنی می فهمم نمی توانستی نه بگویی اما دلم می خواست به او جواب مثبت نمی دادی درک می کنم همیشه طرف دار پروپاقرصش بوده ای و می فهمم چقدر سپاسگزاری که اجازه داده کارهایش را اقتباس کنی می دانم برای حرفه ات چقدر اهمیت دارد اما مگر من بهایش را نپرداخته ام؟ تنهایی پرسه زدن در یک شهر وقتی تو دست آن نویسنده را به جای دست من در دست گرفته ای تصورم از یک سالگرد ازدواج خوب نبود  مدتی است انگار خودت نیستی می دانم عزادار اکتبری می دانم او فراتر از یک همکار بود و از بین رفتن آرزوی دیدن فیلمت حتماً ناراحت کننده است اما باز هم انگار موضوع دیگری در میان است چیزی که به من نمی گویی آدم هایی در زندگی ما حضور دارند کسانی که سال ها باقی می مانند و تعدادی هم مثل جهانگردها از زندگی مان عبور می کنند گاهی گفتن تفاوتش سخت است ما نمی توانیم و نباید به هر کسی که ملاقات می کنیم بچسبیم و من جهانگردان زیادی در زندگی ام دیده ام کسانی که باید فاصله ام را با آن ها حفظ می کردم اگر نگذاری کسی زیادی نزدیک شود آسیب نمی بینی  امروز را تنها گذراندم و بخش هایی از نیویورک را دیدم که ندیده بودم و در همان حال تو به همراه هنری وینتر در شهر می گشتی شاید آن نویسندۀ مُسن یا معدود دفعاتی که در کنارش بودی برایت جالب باشد اما در زندگی واقعی او یک آدم منزوی است زیادی مشروب می نوشد و راضی کردنش خیلی سخت است نمی توانم این چیزها را به تو بگویم چون نباید بدانم من هم مثل تو تمام رمان هایش را خوانده ام آخرین رمانش در بهترین حالت خیلی معمولی بود اما تو همچنان طوری رفتار می کنی که انگار یارو صورت تناسخ یافتۀ شکسپیر است