سنگریزه هایی که شمارش نشدند وقتی اولین گلولۀ جنگ به دست پلیدترینِ مردم صدام با حمایت کشورهایی چون انگلیس و آمریکا شلیک شد شاید کمتر کسی این جنایت را به پای ملّت عراق نوشت؛ ملّتی که هم کیش ایرانیان بود و روزگاری کشور و مردمش جزئی از امپراطوری آن وجه مشترک اعتقادهای مذهبی و نگرش دینیِ دو کشور تا اندازه ای بود که خط مرزی آنها را از هم جدا نکند جنگ تحمیلی که شروعش در شهریور 1359 بود تمام آن چه این دو کشور را به هم پیوند می داد از هم گسست مرزها بسته شد دو کشور روبه روی هم ایستادند تا مقدمه ای شود برای ریشه کن کردن نهال انقلاب اسلامی که بی شک دست اجنبی ها پشت آن بود دو کشور شیعی به جان هم افتادند و قربانی سیاست هایی شدند که بسیاری از مردم عراق به آن راضی نبودند و برای فرار از این برادرکشی به گونه ای دیگر قربانی می شدند قیس صبیح الزیدی یکی از همین قربانی ها است حکایت زندگی اش ازآن جهت خواندنی  است که نخواست رودرروی مردمی بایستد که پدرش به آن ها ایمان داشت دوستشان داشت و حالا که رهبری به نام خمینی داشتند به آن افتخار هم می کرد وقتی ارتش عراق می خواست دو برادر قیس انور و ناصر را که آن زمان دانشجو و دانش آموز بودند به اجبار به میدان جنگ بفرستد پدر سفارش کرد به ایران فرار کنند از بغداد تا بصره پل های مسیر پادگان را بمباران کرده بودند؛ به همین خاطر ارتش به جایشان پل های مهندسی نظامی تعبیه کرده بود بین راه ماشین و مدارک سربازها را بازرسی می کردند؛ ولی افسرها را نه شب به پایگاهی رسیدم که درست کنار رودخانه بود لشکر سوم در پنجاه کیلومتری جنوب بصره در این پادگان مستقر بود من مسئول امور مالی و اداری اش بودم در طول مسیر حتی یک چراغ هم روشن نبود همه جا تاریک بود همین که به در ورودی پایگاه رسیدم نگهبانی نور چراغ قوه را توی صورتم انداخت خودم را معرفی کردم اجازه ورود داد برق پایگاه قطع بود و توی اتاق ها فانوس روشن بود سردارِ پزشکی که الان نامش یادم نیست همین که مرا دید گفت خاک بر سرت تا حالا کجا بودی؟