کتاب نشان سحر  نوشته احمد قاضی نشر کتاب جمکران  اشعاری درباره ابعاد وجودی امام زمان عجل الله تعالی فرجه و ظهور و غیبت ایشان است در این كتاب سعی شده است احساسات خاص یك شیعه و مومن به ولایت و امامت درباره امام زمان و اهلبیت علیهم السلام در قالب شعر بیان گردد نگارنده شاعر در این اشعار پریشان خاطری و اندوه خویش را از دوری امام عصر و آرزوی ظهور و دیدار آن امام منعكس كرده و به گوشه هایی از فضایل و كرامات آن حضرت به ویژه اهتمام ایشان نسبت به شیعیان خویش اشاره نماید  نشان سحر عدد   افزودن به سبد خرید  افزودن به علاقه مندی  شناسه محصول 9789649732114دسته آثار ما شعر مهدویتبرچسب اشارت ز دو ابرو با دیده تر آمد باده معرفتی بارِ غم بر مدار چرخ به غفلت می کشد پیام دلبران خاک نشینان درت خامه می سوزد خدنگ غصّه خطر عشق خواب آشفته داد از تو دامن عزّت در غم شیرین دلِ گرفته دلدار یکی است رشته تدبیرها ره آورد غم زبان حال زد و رفت  توضیحات  نشان سحر  نشان سحر اشعاری درباره ابعاد وجودی امام زمان عجل الله تعالی فرجه و ظهور و غیبت ایشان است در این كتاب سعی شده است احساسات خاص یك شیعه و مومن به ولایت و امامت درباره امام زمان و اهلبیت ع در قالب شعر بیان گردد نگارنده شاعر در این اشعار پریشان خاطری و اندوه خویش را از دوری امام عصر و آرزوی ظهور و دیدار آن امام منعكس كرده و به گوشه هایی از فضایل و كرامات آن حضرت به ویژه اهتمام ایشان نسبت به شیعیان خویش اشاره نماید  این مجموعه غزلیات در شش جلد با اسامی 1  عطش گمشده 2  جرعه آخر 3  سروِ روان 4  عهد جانان 5  نشان سحر 6  سرودِ معرفت می باشد که ذکر و حمد بر درگاه حضرت دوست و خاصان بارگاه کبریایی ذات اقدس الهی می باشد  برشی از کتاب  يا هو  بنام آنكه ما را هستى از اوست         بهر ميخانه ما را مستى از اوست  بشيدايى دل ما نكته دان است         بشهر عشق او امن و امان است  بذكر نام او جان در نهايت         باستغنا بود اندر كفايت  جدا از او ز هستى ها جدايم         رها از او بسختى ها رهايم  كمال و معرفت ما را از او شد         بحمد او زبان در گفتگو شد  شرار عشق او سوزد جهانى         جهاندار است و پيداى نهانى  كمند مهر او ما را كشاند         دل بى مهر او هرگز نماند  لب لعل اَر سخن شيرين بگويد         غبار كينه را شيرين بشويد  كمال خويش را گيرد بآغوش         ز لعل او شكر شيرين كند نوش  فنا جويم فنا خواهم جهانى         كه او باقى بود در هر زمانى  دل بى درد او دل نيست ما را         به چون او نمى خواهم چرا را  مى صافى بمستان شد مبارك         به ذكر او مرا جان شد مبارك  گرم عالم بسوزد عشق او بس         گريبان چاك را مهر رفو بس  باحمد نكته مى گيرد زن و مرد         كه ما را چون بود اين چهره زرد