کتاب رازی در کوچه ها اثر فریبا وفی رمان رازی در کوچه ها نوشته ی فریبا وفی داستان نویس معاصر است در این داستان که در فضایی زنانه نگاشته شده دختری به نام حمیرا که برای دیدن پدر بیمارش به تهران آمده خاطرات کودکی اش را مرور می کند نویسنده فقر فرهنگی و اجتماعی و ناتوانی انسان ها در ایجاد ارتباط با دیگران را دستمایه قرار داده و به ویژه روابط و مشکلات زنان را به گونه ای که در جامعه وجود دارد ترسیم کرده است در بخشی از داستان می خوانیم دایی به سیگارش پک می زند و ساکت گوش می دهد حرف زدن پیش او وراجی ساده نیست عملی لذت بخش و جسارت آمیز است با توجه و تمرکز مهرآمیزش میدان پروسعتی می سازد که هوس می کنی در آن راه بروی بدوی شلنگ تخته بیندازی فریاد بکشی خودت را بر زمینش بکوبی و رویش بغلتی برای راه رفتن در همین میدان است که به خانه اش می روم از نظر دایی چیزها آن قدر که ما فکر می کنیم مهم نیستند هر چیزی می گذرد و دوامی ندارد این حرفی بود که آن روزها به من می گفت برایم از عظمت کهکشان می گفت و ناچیزی سیاره ما آن قدر بزرگ و کوچک را پیش هم می گذاشت که وقتی به خودمان می رسید دیگر نبودیم اصلا به حساب نمی آمدیم سفری بود که در آن حیرت از هستی دلت را پر می کرد و جا برای هیچ چیز دیگر نمی ماند بعدها بارها خواستم به چنین سفری بروم نتوانستم خورشید جایی گم و گور می شد و ستاره ها و سیاره ها ربطی به من نداشتند هستی فقط اسم خوبی برای دخترها بود و زمان قریب تر از هر چیزی بود از جایی می گذشت و جایی نمی گذشت از روی صورتم رد می شد و پیرم می کرد ولی با روزهای دور زندگی ام کاری نداشت گاهی حتی بازیگوشانه آنها را به رخ می کشید گزندگی و تلخی شان را ناچیز بودند و زیر هیچ ذره بینی دیده نمی شدند ولی در لحظاتی از زمان به سلول های ذهن چسبیده بودند کنده نمی شدند و به همه اندازه کهکشان اهمیت داشتند فریبا وفی متولد 1341 در تبریز است او داستان نویسی را از سال های نوجوانی آغاز کرد و برخی از آنها را در مجله هایی نظیر آدینه دنیای سخن چیستا و مجله زنان منتشر کرد اولین داستان او با عنوان راحت شدی پدر در سال 1367 در مجله آدینه به چاپ رسید در عمق صحنه و حتی وقتی می خندیم اولین و دومین مجموعه های داستان کوتاه اوست که در سال های 1375 و 1378 منتشر شده است