مهمان گاه  پانزده روایت از  روضه هایی که زندگی می کنیم وقتی میرزا محمدتقی مامقانی در شرح میدان رفتن علی اکبر نوشت من ز بهر دادن جان می روم  سوی مهمان گاه جانان می روم احتمالا با پسوند گاه می خواست اسم مکان بسازد ولی اگر محمدتقی متخلص به نیر تبریزی در سحرگاهی در سنه  ی 1271 گاه را پسوند زمان گرفته باشد تصویرمهمان گاه در شعرش تکان دهنده تر از اسم مکان می شود موسم مهمان مقام مهمان وقتش وقت حسین وقتی که با هم وعده  داشتند گاه پسوند مشترک زمان و مکان برای عاشورا برای واقعه ای که هیچ وقت نمی فهمیم اتفاقی در زمان بوده یا در مکان چقدر درست است پسوندی سرگردان میان زمان و مکان برای محرم که هیچ وقت نمی فهمیم مثل زمان در حرکت به ما رسیده یا مکانی است که بهش رسیده ایم  مهمان گاه روایت این گاه غریب است در زندگی امروز ایران پانزده نفر از عاشوراهایی نوشته اند که بر آن ها گذشته است از دریافت ها و خاطرات شان از محرم های دور و نزدیک و اندوه هر ساله در همین کوچه ها و خانه های دور و بر