در بخشی از کتاب می خوانیم میدونی آرمان گرایی چیز خوبیه صداقت علمی و پای بندی به حقیقت در تحقیقات هم درسته این ها همش سرجای خودش معتبر و محترمن جست وجوی حقیقت به هر بهایی این هم خیلی شیکه و چی بهتر از این اما البته می بخشید ها زمانی میرسه و آدم گاهی تو یه موقعیتی گیر می کنه که به این نتیجه می رسه که حقیقت محض علمی اگه اصلا وجود داشته باشه اینه که به احتمال زیاد یه گله ابله دیوونه جهان چند بعدی و بینهایت مارو اداره میکنن اون وقت آدم دو راه بیشتر نداره یا دوباره ده میلیون سال علاف بشه تا آخر سر برسه به همین جواب یا پولو برداره و بزنه به چاک من که انتخابم روشن و مشخصه