عروسک ننه آزمایمر چمدونشو بسته بودیمبا خونه سالمندان هم هماهنگ شده بودکلا یه ساک داشت با یه قرآن کوچیک یذره نون روغنی آبنبات کشمش و ازین چیزای شیرین واسه آشنایی گفتمادر جون من که چیز زیادی نمیخورمیه گوشه هم که نشستم نمیشه بمونم؟؟دلم واسه این جوجه نوه هام تنگ میشه گفتممادرمن دیرمیشه چادرتونم آماده سمنتظرن گفت کیا منتظرن؟اونا که اصلا منو نمیشناسناخه اونجا مادرجون ادم دق میکنه هامن که اینجا به کسی کار ندارماصلا اومحرفم نمیزنمخوبه؟حالا میشه بمونم؟ گفتم اخه مادرمن شما داری الزایمر میگیری همه چیزو فراموش میکنی گفت مادرجون این چیزی که اسمش سخته رو من گرفتم قبولاما توچی؟تو چرا همه چیزو فراموش کردی دخترم؟ خجالت کشیدم راس میگفت همه بچگی و جوونیو همه عشق و مهری که بهم داده بود یادم رفته بود زنگ زدم خونه سالمندان و گفتم نمیریمنمیتونستم به خنده ی نشسته رو لبای چروکیده ش نگاه کنمساکشو باز کردم قران و نون و روغنی و همه چیزای شیرین باز تو خونه بودن ابنباتو برداشت گفت بخور مادرجون خسته شدی هی بستی و باز کردی دستاشو بوسیدمو گفتم مادر حلال کن ببخش اشکشو با گوشه روسریش پاک کرد گفت چی رو فراموش کنم؟من که چیزی یادم نیسگفتی چی گرفتم؟آزمایمر؟؟ همینکه با دستای لرزونش موهای دخترمو میبافت زیر لب میگفت گاهی چه نعمتیه این آزمایمر