همه چیز عروسک دلربا بود هم چهره ی عجیبش که معلوم نبود بچه ای است که قیافه ی جدی و بزرگسال دارد و یا بزرگسالی است که قیافه ی بچه گانه دارد و هم دست و پای باریکش که ناخودآگاه دلم می خواست دستم را دراز کرده و آن ها را لمس کنم با خودم فکر کردم که چقدر خوب می شود اگر همیشه این عروسک را کنار خودم داشته باشم و با آن حرف بزنم و در همان لحظه ذهنم به سراغ صاحب عروسک هم رفت ولی دختری که صاحب عروسک بود یک بچه ی فقیر شهرستانی بود که جز جای یک خال ریز هیچ وجه اشتراک دیگری با عروسک نداشت