اندیشه شناسی محدثان حله سابقه آشنايى نگارنده با مكتب حديثى حلّه به حدود چهار سال پيش باز مى گردد كه هنگام نگارش پايان نامه جهت بررسى نظريّات دانشوران حلّه در باره حديث ضعيف به ناچار بايد نگاشته هاى حديثى و فقهى آنان را مطالعه مى كرد آن زمان به جهت محدوديت هاى مجال در يك پايان نامه دانشجويى تنها ديدگاه پنج تن از آن بزرگان  كه وجه شخصيتى شان اثرگذارتر از ديگران مى نمود   مورد ارزيابى قرار گرفت1در همان راستا كتاب هايى همچون المعتبر محقّق حلّى بيشتر آثار سيّد على بن طاووس المختلف و جلد نخست از منتهى المطلب علّامه حلّى و كشف الرموز فاضل آبى را بررسى كردم جرئت آن نيست كه اين مطالعه و بررسى را دقيق بخوانم؛ ولى همه تلاش خود را به كار بستم تا نكته مهمّى از قلم نيفتد مدّتى پس از آن طرح پژوهشى مكتب حديثى حلّه توسّط نگارنده به گروه تاريخ حديث پژوهشكده علوم و معارف حديث  پيشنهاد شد و به تصويب رسيد  بارى كار پژوهش از همان هنگام آغاز گرديد با اين تفاوت كه محدوده منابعى كه بايد مطالعه مى شد بسيار گسترش يافت؛ زيرا شمارِ دانشورانى كه بايد ديدگاه هاى حديثى آنان مطرح مى شد تا شناخت جامع و كاملى از اين مكتب به دست آيد بسيار بيشتر از آن پنج نفر بودند كه پيش تر بررسى شده بود  بدين سان نام و نشان پانزده تن ديگر از عالمان حوزه حلّه گِردآورى شد تا نگاشته هاى آنان در نوبت مطالعه قرار گيرد بديهى است كه در آن صورت مطالب اين كتاب دست كم تا دو برابر حجم كنونى افزايش مى يافت از اين رو پس از برخى درنگ ها و تأمّل ها چنين صلاح ديده شد كه شمارِ عالمانى كه انديشه هاى آنان بررسى مى شود در همين افرادى كه نامشان در فصول آينده خواهد آمد محدود گردد  در طول اين مطالعات برخى نكته ها نيز جلب توجّه مى نمود كه ضرورت پژوهش در باره حوزه حلّه را روشن تر مى نمود براى نمونه يك نكته آن بود كه به هر اندازه كه حوزه حلّه در تاريخ فقه و حديث شيعه نقشى مهم و اثر گذار داشته است به همان اندازه در باره آن اظهار نظرهاى غير واقعى ديده مى شد برخى آن را دنباله مكتب بغداد دانسته اند؛ گروهى سيّد على بن طاووس از برجسته ترين دانشوران اين مكتب را به غلو و وارد ساختن مفاهيم غلوآميز به معارف شيعى متّهم كرده اند؛ كسانى بر آن رفته اند كه سيّد از پيش خود دعا مى ساخته است و به اين بهانه همه يا بيشتر ميراث دعايى وى را زير سؤال برده و بى اعتبار شمرده اند بى آن كه در باره مفهوم انشاى دعا و دلايل آن و گستره به كارگيرى آن در آثار او هيچ بررسى اى انجام داده باشند و   اين گونه مسائل نگارنده را وا داشت كه به بررسى ارزيابى هاى صورت گرفته از مكتب حلّه نيز بپردازد و فصل هفتم اين نوشتار را بدان اختصاص دهد گر چه در لابه لاى فصل هاى ديگر نيز برخى ارزيابى ها به مناسبت نقد شده است در پیشگفتار این کتاب آمده است شاید کمتر آشنایی به مباحث حدیثی باشد که تاکنون نام برخی از بزرگان مکتب حله همچون علامه حلی ابن داوود حلی محقق حلی و  را نشنیده باشد و سخنی از آنان یا درباره ایشان نخوانده باشد شمار فراوان دانشوران حلی و نیز حجم فراوان نگاشته های فقهی  حدیثی به جا مانده از آنان بررسی این مکتب حدیثی را ضروری می نماید  نویسنده در ادامه به هفت ویژگی آشنایی با حوزه های حدیثی و روش شناسی محدّثان پرداخته می پردازد و این موضوع را در هفت فصل مورد بررسی قرار می دهد این موضوعات عبارتند از 1 نگاهی کوتاه به اوضاع فرهنگی  اجتماعی حله و تحولات سیاسی آن 2 اندیشه های پیروان حلی مکتب بغداد 3 اندیشه های حدیث گرا 4 اندیشه های فقه محور 5 جریان های حدیثی در مکتب حله 6 مکتب حدیثی حله و ارتباط آن با اهل سنت 7 مکتب حدیثی حله از نگاه دانشوران