هوخشتره پرتوی روشن بر زندگی نیای کوروش بزرگ اتر سبکتکین سالور  زمین سرد شد جهان ناگهان چهره دگری به خود گرفتدر دشت فراخ جز سپیدی برف که زمین را زیر بار گرانی می فشردجز صدای زوزه مانند باد سهمگین چیزی نبودزمین سرد شده بود و برای زندگی راهی نبودجز گریزچهار پایان خرد و بزرگ می مردندمردان و زنان خوراک به دست نمی اوردندپستان گوسفندان از شیر تهی شده بودزمین گرم نشدهگیاه درست نرستهتابستان رفته بود خورشید ان ایزد بلند پایه رنگش به زردی می گراییدگرما و فروغ خود را از دست می دادبه انسان اندوزدگان از استانه شرق شرم زده سر بر می اورد و شتابان و گریزان به سوی خوابگاه شبانه می دویدگویی ان ایزد بلند پایه از مردمان شرم داشت که دیگر نمی توانند بدانان از گرمی و فروغ خود بهره بیشتری دهد جلد گالینگور سخت