لعن های نا مقدس فاصله گرفتن از دشمنان دین و تبری از آن ها یکی از آموزه های تاکیدشده در دمین مبین اسلام است که به خصوص در نزد شیعیان ارزش و جایگاهی ویژه دارد در مکتب تشیع تبری از دشمنان دین در کنار تولی با دوستان خدا از ارکان دین و از نشانه های ایمان واقعی به حساب می آید همین خصوصیت باعث شده است که شیعیان در هر زمان و در هر موقعیتی روحیهٔ ظلم ستیزی و طاقوت گریزی داشته باشند  تبری از دشمنان و تولی با دوستان نه یک حکم مولوی شرعی بلکه ارشادی به حکم عقل است که انسان را در مراحل گوناگون اعتقاد و گفتار و رفتار به انزجار و کناره گیری از دشمنان و نیز محبت و تمایل به دوستان ملزم می کند از همین رو در مکتب تشیع از ما خواسته اند تا ضمن اعلام برائت از سلوک اهل باطل و دشمنان ولایت الهی در گفتار در قلب و باطن نیز از آن ها بیزار باشیم افزون بر این تشیع حقیقی هنگامی آشکار می شود که شیعه از اعمالی که اهل بیت بدان رضایت ندارند نیز کناره بگیرد و رفتاری صالحانه و مؤمنانه داشته باشد در غیر این صورت تبری از دشمنان ادعایی بیش نخواهد بود