کتاب سنگ کاغذ قیچی معرفی کتاب سنگ کاغذ قیچی کتاب سنگ کاغذ قیچی نوشتهٔ آلیس فینی و ترجمهٔ سحر قدیمی است نشر نون این کتاب را روانهٔ بازار کرده است فضای این رمان یادآور فیلم درخشش اثر استنلی کوبریک است این کتاب در مجموعه منظومه داستان ترجمه منتشر شده است  درباره کتاب سنگ کاغذ قیچی کتاب سنگ کاغذ قیچی چهارمین رمان آلیس فینی است که خیلی زود توانسته موفقیت رمان اول نویسنده را تکرار کند و به فهرست پرفروش های بین المللی راه یابد شخصیت های این رمان در فضایی برفی و وهم آلود به تدریج رازهای زندگی یکدیگر را کشف می کنند  آدام و آملیا به اسکاتلند سفر می کنند تا در هتلی کنار دریاچۀ بلک واتر دور از هیاهوی لندن مشکلاتشان را حل کنند این هتل زیبا درواقع کلیسایی قدیمی با منظره ای خیره کننده در دل طبیعتی دست نخورده است اما اوضاع آن طور که این زوج انتظار دارند پیش نمی رود آب و برق قطع می شود سروصداهای عجیبی از گوشه وکنار کلیسا به گوش می رسد درها بی جهت باز و بسته می شوند امکان تماس با هیچ کس وجود ندارد و انگار کسی این زوج را زیر نظر گرفته است به علاوه مشخص می شود سرداب کلیسا محل دفن جادوگران بوده و ارواح آن ها مدام در آن اطراف پرسه می زند  خواندن کتاب سنگ کاغذ قیچی را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم خواندن این کتاب را به دوستداران ادبیات داستانی و قالب رمان پیشنهاد می کنیم  بخش هایی از کتاب سنگ کاغذ قیچی رابین وارد کلبه می شود و در را قفل می کند حولهٔ قرمز کوچکی از قلاب روی دیوار برمی دارد و قبل از رسیدگی به خودش برف را از روی پنجه ها پاها و شکم سگ پاک می کند وقتی سگ را تمیز می کند او دم می جنباند بعد صورت رابین را می لیسد رابین لبخند می زند حیوانات را دوست دارد مخصوصاً سگ هایی مثل این را حتی اسکار خرگوشه هم از مهمان تازهٔ خانه خوشش آمده  مهمانان تا حالا دیگر می دانند کلیسا مال هنری است و او مُرده رابین آرزو می کند وقتی سنگ قبر را پیدا کردند می توانست قیافه هایشان را ببیند اما آن موقع او و باب خیلی دور شده بودند سگ خوش اخلاق و مهربانی است ـ حتی با اینکه گاهی بابت وزش باد هم پارس می کند ـ از آن جور سگ ها که به همه اعتماد می کنند  هوا حتی داخل کلبه هم سرد است رابین آتش را روشن می کند و روی قالیچه کنار آن می نشیند تا استخوان هایش گرم شوند دلش برای پیپش تنگ شده اما دیگر آن را برای همیشه از دست داده است برای همین یک بسته بیسکویت باز می کند سگ کنارش دراز می کشد چانه اش را روی پاهای او می گذارد و به رابین نگاه می کند که بیسکویت می خورد به امید اینکه شاید چیزی برایش بیندازد رابین دوست دارد ریزریز بیسکویت را گاز بزند لبه های بیرونی را بخورد تا جایی که فقط مرکز مربایی اش باقی بماند ـ کاری کند که لذت خوردنش تا حد ممکن طولانی تر شود  با اینکه خیلی نزدیک به شعله ها نشسته باز هم دست هایش را حس نمی کند انگشتانش از سرما سرخ و بعد از پاک کردن آن همه برف از روی سنگ قبر هنری کبود شده اند اما اگر این کار را نمی کرد مهمانان آن را پیدا نمی کردند و او باید اوضاع را طبق نقشه پیش می برد دلیلی دارد که این هفته آن ها را به اینجا دعوت کرده نه هفته های دیگر  وقتی هنری مُرد یادش می آید  نیاز دارم که بیای اینجا  وقتی تلفن کرد این را به رابین گفت سلام و احوالپرسی نکرد فقط همان پنج کلمهٔ کوتاه نیاز دارم که بیای اینجا لازم نبود بگوید کجا حتی با اینکه آن همه مدت با هم حرف نزده بودند لازم نبود دلیلش را هم بگوید اما گفت  وقتی رابین جواب نداد دو کلمهٔ کوتاه دیگر اضافه کرد من مریضم مشخص شد در بیان واقعیت کوتاهی کرده و کارش از مریضی گذشته است  از قبل می دانست هنری آپارتمانش را در لندن فروخته و تمام مدت در مخفیگاه اسکاتلندی اش زندگی می کند همیشه منزوی بود و تنهایی را ترجیح می داد چیزی که رابین انتظار نداشت این بود که هنگام نیاز به او تلفن کند اما خب نداشتنِ کسی دیگرْ یکی از معدود نقاط مشترکشان بود نویسندگان قادرند پیچیده ترین و محبوب ترین دنیاها را خلق کنند و گاهی جهان خیلی کوچکی برای خودشان باقی می گذارند بعضی از اسب ها به چشم بند نیاز دارند که کارشان را به بهترین شکل انجام دهند و مسابقه را ببرند باید حس کنند تنها هستند و چیزی حواسشان را پرت نکند بعضی از نویسنده ها هم همین طورند؛ این حرفه در تنهایی معنا پیدا می کند  نمی توان سکوت را غلط تعبیر کرد این یکی از شعارهای رابین بود اما وقتی جواب نداد هنری به حرفش ادامه داد و قبل از آنکه قطع کند گفت من دارم می میرم اگه نمی آی فقط به کسی نگو  اگر چشمانش را ببندد هنوز هم صدای بوق ممتد تلفن را می شنود  بعدها هنری توضیح داد که هنگام استفاده از خط تلفن بیمارستان سکه هایش تمام شده بودند گفت عمداً نخواسته جلب ترحم کند یا بی ادبی رابین حرفش را باور نکرد هیچ وقت حرف هایش را باور نمی کرد با این حال سوار اتومبیل شد چون زندگی هم می تواند مثل مرگ غیر قابل پیش بینی باشد  مردی را که لبهٔ تخت بیمارستان نشسته بود نشناخت آخرین عکس رسمی اش را دست کم ده سال قبل گرفته و بدجور پیر شده بود کت فاستونی همیشگی اش زیادی بزرگ به نظر می رسید انگار مال شخص دیگری بود پاپیون ابریشمی در کار نبود و از آن دسته موی سفید فقط چند تار نازکِ شانه شده روی سر طاس صورتی اش باقی مانده بودند ناآشنا بودن صورتش برای رابین عجیب بود اما خب خیلی از آدم ها ارتباط با دیگران را از دست می دهند در این موارد فاصله عامل تعیین کننده ای نیست حتی همسایگانی که خانه به خانهٔ هم زندگی می کنند گاهی اسم همدیگر را نمی دانند  احوالپرسی در آغوش کشیدن و تشکری در کار نبود  هنری فقط گفت می خوام برم خونه