اگر حافظه یاری کند تبعید هر آدمی را به خصوص هر نویسنده ای را دو پاره می کند؛ یک پاره گذشته ای است که با زبان خودت به آن فکر می کردی و بخشی از هویت توست و دیگری اکنونی که در آن سرگشته و با لکنت می کوشی زندگی کنی و به یاد آوری جوزف برودسکی برنده ی نوبل ادبیات سال 1987 در چنین جایی ایستاده است او هر چند زندگی اش حتی در تبعید هم به روسیه گره خورده بود هیچ  وقت حکومت شوروی را نپذیرفت؛ هر چند به آمریکا رفت اسیر غرب گرایی نشد؛ هر چند می گفت به زبان روسی تعلق دارد به انگلیسی نوشت همین بی درکجایی بود که سکوی پرش جستارهایش شد تا در زبان جدید از چنگال بی رحم خاطرات نجات یابد و بتواند باز به چنگ شان بیاورد تا خانه ای نو برای خودش بسازد این بار درون زبانی تازه با خشت ادبیات زیر سقف حافظه ای نویافته