کلیسای جامع و چند داستان دیگر ریموند کارور آمریکای کارور امریکای استیصال است فرورفته در غباری از درد و سرخوردگی دنیایی که کارور خلق می کند دنیای آدمهایی است که رویاهایشان را از دست داده اند با خواندن هر داستان کارورگویی پا به خیابانی گذاشته ایم به ظاهر آشنای آشنا اما کمی پیشتر که می رویم احساس می کنیم سر هر پیچی خطری در کمین است یا زمین زیر پایمان حالاست که به ناگهان دهان گشاید باید مراقب بود به آخر که می رسیم گرچه اغلب حادثه ای عجیب یا وحشتناک هم رخ نداده است باز احساس می کنیم که خرد و خسته ایم گویا جایی کسی پتکی بر مغزمان کوفته است به راستی چرا چنین تاثیری در ما می گذارد؟ ایجازش است یا چنانچه خود می گوید اکراهش از بار کردن عاطفه بر کلمات؟ ما را در برابر تابلویی می نشاند که جابه جایش زدگی یا ریختگی دارد نخ نما شده است و پشت آن چیزی را می شود با یک نظر دید چیزی که از دیدنش وحشت می کنیم به راستی چیست؟ روزمرگی است و بی بروباری هستی؟ تنهایی آدمهاست؟ درماندگی است؟ یا هیچ نیست خلا است که دلهره مان را بر می انگیزد؟