از بوی هرمس تا بوی کافور دست هاش رو که به بدنم کشید تمام تنم مور مور شد اون با لذت و ولع داشت تمام اعضای بدنم رو یکی یکی کشف می کرد و من با انزجار و مانند مجسمهی یخی شاهد اون لحظه های شکنجهآور بودم لحظه هایی که برام آشنا بودن همه چیز داشت به نوع دیگه ای تکرار می شد و هنوز همون لبخند کریهش گوشه ی لبش جا خوش کرده بود و فقط مستی چشماش که هرازگاهی تو چشمام نگاه می کرد اضافه شده بود مثل تموم لحظه های باور نکردنی عمرم هنوز باور نداشتم اونی که حالا صورتش درست مقابل صورتمه و داره به اوج لذت میرسه همون مرتضیست که حتی حاضر نبودم باهاش هم کلام بشم چه برسه به همبستر