پایی که جاماند کتاب پایی که جا ماند یادداشت های روزانه سید ناصر حسینی پور از زندان های مخفی عراق است سید ناصر حسینی پور این کتاب را به گروهبان عراقی ولید فرحان سرنگهبان اردوگاه 16 تکریت که در زمان اسارت او را بسیار شکنجه و آزار داده تقدیم کرده است  سید ناصر چهارده ساله است که به جبهه می رود و شانزده ساله است که در آخرین روزهای جنگ در جزیره مجنون به اسارت عراقی ها درمی آید؛ درحالی که دیده بان است و در واحد اطلاعات فعالیت می کند وقتی اسیر می شود یک پایش تقریباً قطع شده و به رگ و پوستی بند بوده است با این حال تصمیم می گیرد در دوره بعد از اسارت باز هم دیده بان اتفاقات و حوادث باشد اما این بار بدون دوربین و دکل او دیده ها و شنیده هایش را در کاغذهای کوچکی که از حاشیه روزنامه ها و کتاب های ارسالی سازمان مجاهدین خلق جمع آوری کرده است با رمز می نویسد و در لوله عصایش جاسازی می کند  در بخشی از کتاب پایی که جا ماند می خوانیم  امروز بعدازظهر دمای هوا نسبت به روزهای قبل چند درجه کمتر بود هر چند برای ریختن آتش تهیه از غروب تا موقع طلوع خورشید مشکلی نبود؛ برای دشمن مشکل در روز و گرمای بالای 45 درجه بود دشمن با شلیک گلوله های دودزا و فسفری برای ثبت تیر جادهٔ خندق و جاده های عقبه و پشتیبانی ما از جمله جاده های سیدالشهدا بدر قمربنی هاشم صاحب الزمان شهید همت و جادهٔ جدیدالاحداث شفیع زاده معروف به توپخانه را گراگیری کرد در این جور مواقع دشمن جاده ها سنگرهای فرماندهی محل تجمع نیروها آتشبارهای ادوات و توپخانه را با گلوله های دودزا نشانه گیری می کرد دیده بان های عراقی محل اصابت گلوله ها را رصد کرده و برای پاتک ثبت تیر می کردند آن طور که بچه های اطلاعات قرارگاه می گفتند عراقی ها روبه روی جزیرهٔ مجنون فقط 130 کاتیوشا در خط دوم شان مستقر کرده بودند