کتاب ذوالفقار کتاب ذوالفقار نوشته علی اکبر مزدآبادی است که برش هایی از خاطرات شفاهی حاج قاسم سلیمانی را به نگارش در آورده است  نویسنده در این کتاب خاطراتی را برای اولین بار از دوران دفاع مقدس تا مجاهدت  هایی که سردار قاسم سلیمانی در جبهه مقاومت سوریه و عراق شکل گرفته را بیان می کند   معرفی کتاب کتاب ذوالفقار برش هایی از خاطرات شفاهی درباره حاج قاسم سلیمانی فرمانده نیروی قدس سپاه پاسداران به اهتمام علی اکبری مزدآبادی می باشد  این کتاب در 248 صفحه خاطراتی را برای اولین بار از دوران دفاع مقدس تا مجاهدت هایی که در جبهه مقاومت سوریه و عراق شکل گرفته را بیان می کند  نویسنده کتاب همچنین برای نخستین بار حدود 100 صفحه از این کتاب را به انتشار تصاویر ناب و دیده نشده ای از سرلشکر سلیمانی اختصاص داده است  برشی از کتاب ذوالفقار خاطرات سردار شهید حاج قاسم سلیمانی من باورم این بود که وقتی خبر شهادت حاج احمد گفته می شود حداقل تیتر همه روزنامه های ما این جمله باشد که فاتح خرمشهر شهید شد همان طوری که بزرگی از ما در ادبیات در هنر در هر چیزی از بین می رود یا فوت می کند ما بلافاصله برای او تیتری داریم مثلاً پدر علم ریاضی ایران از دنیا رفت فکر می کنم حقی که احمد به گردن ملت ایران دارد با حقی که دیگر اندیشمندانی که مورد تجلیل هستند و به حق هم مورد تجلیل بودند کمتر نباشد و شاید در ابعادی بیشتر باشد  خب ما با احمد خیلی رفیق بودیم هرچند من نمی دانم احمد بیشتر من را دوست داشت یا من بیشتر او را دوست داشتم همیشه در ذهنم این بود که ای کاش می شد من یک طوری به احمد ثابت کنم که چقدر دوستش دارم فکر می کردم بهترین چیزی که می تواند این را ثابت کند این باشد که مثلاً من یک کلیه بدهم به احمد  وقتی احمد در جمع ما بود تداعی همه زندگی مان را می کرد؛ هر چیزی که در زندگی به آن خوش بودیم چهره باکری را در احمد می دیدیم خرازی را در احمد می دیدیم زین الدین را در احمد می دیدیم همت را در احمد می دیدیم خیلی از شهدا را ما در احمد خلاصه می دیدیم شما وقتی یک کسی یادگار همه یادگاری هایت است یادگار همه دلبستگی هایت است یادگار همه بهترین دوران عمرت است این را از دست می دهی این یک از دست دادن معمولی نیست احمد با رفتن خودش همه ما را آتش زد خب مدت ها از زمان جنگ گذشته بود دلخوشی مان به هم بود نه این که پشتوانه خاصی برای همدیگر باشیم قوت قلب معنوی برای هم بودیم در بیان کردن موضوعات نصیحت کردن هم و سطوح مختلف دیگری با هم رودربایستی نداشتیم من همیشه به احمد می گفتم الهی دردت بخوره توی سرم اصطلاح من بود نسبت به احمد می گفتم دورت بگردم آن چه که مکنونات قلبی ام است از خدا می خواهم خدا هر چه سریع تر مرا به او ملحق بکند و خودم را مستحق این عنایت خدا می دانم و به او اگر بنویسم این را خواهم نوشت مرا ببر ما را تنها نگذار این را خواهم گفت