درد که کسی را نمی کشد سال 2010پس از ده سال یک نویسنده ی آمریکایی عکس خودش را روی جلد مجله ی تایم دید کنارش تیتری بزرگ به چشم می خورد رمان نویس بزرگ آمریکایی و کمی پایین تر کمی ریزتر جاناتان فرنزن به ما نشان می دهد چگونه داریم زندگی می کنیم این توصیف دقیق و موجزِ آثار فرنزن است فرنزن چه وقتی از تکنولوژی می نویسد چه وقتی به روابط انسانی نقب می زند چه وقتی از دوستِ در گذشته اش یاد می کند و چه وقتی از خودش می پرسد رمان نویسی در عصر تصویر و رسانه های دیجیتال چه معنایی دارد مدام در جست وجوی پاسخی برای همین پرسشِ بزرگ است او در جستارهایش انسانِ امروزی را در بستر زندگی اجتماعی و شهری می بیند و در این فضاست که درماندگی و درد را نشانه طبیعی زنده بودن و زندگی مسئولانه می داند فرنزن در ادبیات و روابط اصیل انسانی به دنبال راهی نه برای تخدیر و گریز بلکه پذیرش و استقبال از این درد است