کتاب خانه امن اثر آزیتا خیری حالی برای رفتن نداشتم نه تا وقتی نگاه های حاج خانم عصبی و پر از کدورت بود و نه تا وقتی که من وسط این همه تردید و شک دست و پا می زدم به تصویرم در آینه ماشین پوزخند زدم در کار ما شک معنا نداشت رها دختر سمندر بود و همین برای از نفس افتادن این قلب بی صاحب کفایت می کرد بقیه اش حماقت بود حماقت محض