مرده های بی کفن و دفن انتشارات کتاب پارسه منتشر کرد سارتر در این نمایشنامه موضوع های جنگ و مقاومت را که با نمایشنامه ی مگس ها آغاز کرد از سر می گیرد در این اثر که نخستین بار در سال 1946 منتشر شد شخصیت ها از یک سو پارتیزان هایی هستند که گرفتار شده اند و در سوی دیگر افراد میلیس که پابه پای اشغالگران بیگانه به ستیز وطن پرستان می روند پارتیزان های دستگیر شده متحمل شکنجه های روانی و جسمی می شوند و سارتر در این کتاب در عین حال که مقاومت را موضوع اصلی قرار داده است تا فرانسوی ها فاجعه ای را که بر آنان گذشته به فراموشی نسپارند معضل های روانی و اخلاقی را چنان پیچیده می کند که اهمیت سیاسی مقاومت تحت الشعاع قرار می گیرد سیمون دوبووار درباره این نمایشنامه در خاطرات خود نوشته است مدت چهار سال به شدت درباره شکنجه فکر کرده بود تنها و در جمع دوستان از خود می پرسید نباید حرف بزنم؟ برای تحمل ضربه چه اقدامی باید کرد؟ همچنین درباره رابطه شکنجه کننده با قربانی اش به اندیشه پرداخته بود تمام خیالات خود را در نمایشنامه گنجاند و  بار دیگر اخلاق را در برابر عمل قرارداد لوسی بر غرور فردگرایانه اش اصرار می ورزد درحالی که مبارز کمونیست  که سارتر به او حق می دهد  نتیجه بخش بودن را درنظر می گیرد