کتاب اگر غول بودیم تنها چند نفر مجاز بودند خطر را به جان بخرند و از مرزهای زِدو عبور کنند کایرای ده ساله یکی از آن ها بود و این مسئولیت بزرگ و مهمی بر دوشش می گذاشت که همیشه باید آن را در نظر می گرفت باید خودش را برای رویارویی با خطرات فراوان آماده نگه می داشت و هر چیزی را که می دید و می شنید با دقت به خاطر می سپرد و برای مردمش به ارمغان می آورد اما او بیشتر وقت ها دلش می خواست سنجاب ها را دنبال کند در زِدو ذره ذره فضای محدودی که در اختیار مردم بود برای کارهای مفید استفاده می شد؛ برای کشاورزی یا ساختن کلبه هایی با بام های پوشالی و یا چراگاه هایی برای دام ها ولی این جا بیرون از زِدو کل دنیا می توانست راه و گسترده باشد و کایرا عاشق این بود داخل محدوده زِدو جنگلی وجود نداشت ولی این بیرون وجود کیلومترها درخت بلند برایش یک زمین بازی وسوسه انگیز ساخته بود پاهای کوچکش برای دویدن بر روی شاخه ها حتی شاخه های باریک عالی بودند و بود سَبکش پریدن از درختی به درخت دیگر را برایش امکان پذیر می کرد؛ بدون اینکه آن ها را بشکند با مهارت به شاخه ها چنگ می انداخت و از آن ها تاب می خورد این جا سنجاب ها هم بودند تعدادشان خیلی زیاد بود کایرا می خواست یکی از آن ها را بگیرد و برای نشان دادن به تیکو به خانه ببرد دلیل اصلی اش هم این بود که وقتی بامزه ترین موجودی را که تابه حال دیده بود توصیف می کرد تیکو فقط سرش را تکان می داد و کایرا می دانست او همان قدر که عاشق شنیدن قصه های خواهرش از خارج زِدو است نصف حرف هایش را هم باور نمی کرد