عدس ریز درجه یک 400 گرمی  عدس از دانه های خوراکی است و به خانواده ی حبوبات تعلق دارد این دانه معمولا به صورت دو بخش جدا درون یک پوسته قرار گرفته است نام علمی آن Lens culinaris است عدس یکی از قدیمی ترین منابع غذایی شناخته شده است که بیش از 9000 سال قدمت دارد  عدس را می توان با پوست و یا بدون پوست مصرف کرد البته تا پیش از اختراع ماشین آلات تولید آرد عدس ها فقط با پوست مصرف می شدند پوست عدس حاوی مقادیر زیادی فیبر رژیمی است که پس از گذراندن فرایند جداسازی پوست به وسیله ی دستگاه ها این بخش مغذی کاملا از بین می رود  از انواع عدس های محبوب و رایج می توان به عدس سیاه قرمز قهوه ای ماش لپه دال عدس عدس ماکاچیادو عدس سبز فرانسوی و همین طور لوبیای چشم بلبلی لوبیای قرمز و سویا که از تیره ی نخود هستند اشاره کرد هر کشور و منطقه نوع خاصی از عدس های بومی خود را دارد که کم وبیش خواصی شبیه هم دارند  عدس سرشار از پروتئین است و منبع پروتئینی ارزان قیمتی محسوب می شود همچنین حاوی اسیدهای آمینه ای مانند ایزولئوسین و لیزین است عدس  ریزمغذی هایی مانند انواع ویتامین ها و مواد معدنی نیز دارد  بیشتر در کشورهای آسیایی به ویژه هند از عدس استفاده می شود هند بیشترین تعداد افراد گیاه خوار را دارد و عدس به دلیل پروتئین فراوانش جایگزین مناسبی برای گوشت است بهترین روش مصرف عدس زمانی است که جوانه زده  زیرا در این زمان حاوی مقدار زیادی اسیدهای آمینه متیونین methionine و سیستئین cysteine است که برای تشکیل ماهیچه و قوای جسمانی مان بسیار مهم هستند متیونین اسید آمینه ای ضروری است که باید از طریق غذا وارد بدن شود اما سیستئین اسید آمینه ای غیرضروری است که طی فرایند سنتز در بدن تولید می شود به اسیدهای آمینه ای که در بدن تولید نمی شوند و باید از خارج و با غذا خوردن به بدن وارد شوند اسید  آمینه های ضروری گفته می شود  ارزش تغذیه ای عدس ارزش تغذیه ای  عدس سرشار از گیاه مغذی و فنول هاست هر دوی این مواد شیمیایی ارگانیک برای سلامت بدن بسیار مفید هستند اما هنوز سازوکار آنها چندان مشخص نشده است غالب اوقات منابع پروتئینی عدس و گوشت با یکدیگر مقایسه می شوند و البته بیشتر مردم معتقدند گوشت بهترین منبع پروتئین است این باور درست است زیرا عدس تمام اسید های آمینه موجود در گوشت را ندارد با این حال بسیار کم چرب تر از گوشت است  خواص عدس در سلامت انسان از همان دوران شروع کشاورزی عدس کشت می شده و از آن زمان تاکنون به بخشی از رژیم غذایی مان تبدیل شده است