خانه درختی104 روزی روزگاری که یه روزگارِ خیلی دندونی ای بود هیچ جنبنده ای توی خونه درختی تکون نمی خورد حتی من که سر و صدا درست نشه آخه اندی به امیدِ فرشته ی دندون دندونشو انداخته بود تو یه لیوان آب و توی تخت خوابش خوابیده بود همین طور سکه  پشت سکه بود که توی خواب اندی ظاهر می شد  من هم اون طرف دراز کشیده بودم توی وان و سعی می کردم به جای دردسر درست کردن حباب درست کنم یعنی چی؟ یعنی اینکه واقعا واقعا و واقعا ساکت باشم  تا اینکه یهو