کتاب فلسفه پوچی اگر بهشت همانست که بنی آدم گم کرده است نمیدانم این حال لطیف جادوئی را که امروز در جانم آشیان کرده است چه بنامم مهاجری به وطن باز می گردد و من به  یاد می آورم طنز و جمود و هر چیز دیگر خموشی بر می گزینند و اینک من که به میهن خود بازگشته ام من نمی خواهم یکبار دیگر از سعادت سخن بگویم حالی که احساس می کنم بسیار ساده تر و آسان تر از سعادت است چون از این ساعات که از اعماق نسیان به سوی خود می کشم خصوصاً خاطره پاک هیجانی محض یعنی لحظه ای معلق در ابدیت به جای مانده است حل راستین من همین است ولی دریغ که من همیشه دیر بدین نکته پی می برم حرکت دستی یا حضور یک درخت باعث می شود که ما به چشم اندازی دل می بندیم و برای بازسازی همه این شوق جز یک نکته رهنمون ما نیست اما مهان یک نکته کافی است بوی اطاقی که مدتی بسته مانده بود و آهنگ شگفت انگیز گامی براه حال من هم چنین است و اگر در آن هنگام عشق ورزی کنم و هستی خویش را نثار کنم باز به خویشتن برمی گردم چرا که چیزی جز عشق ما را به خود باز نمی گردد