کتاب  نامه های زندان مروری بر خاطرات  نویسنده محترم میرعبدالله یانی هادی پاکزاد ناشر اختران نامه های زندان روایتی است دست  اول و یگانه از رابطه ی دو انسانی است که هر یک در سویی از دیوار اسیر شده اند عاشقانه های هادی پاکزاد و محترم میرعبدالله یانی نامه هایی که تک تک شان مهر مامور سانسور زندان را دارند با این حال در این نامه نگاری ها درست زیر چشم ماموران دستگاه سانسور و ساواک هر آنچه دو دلداده لازم بود برای یکدیگر بنویسند نوشته اند نامه هایی سرشار از امید به فردایی روشن  نامه هایی که طی یک جدایی ده ساله نگاشته شده است در روزهایی که دو دلداده در انتظار تولد فرزند هستند یکی به پشت دیوارهای بلند زندان می رود و آن که بیرون است باید در خلال نامه ها دنیای بیرون را برای معشوق اسیرش بسازد آنقدر زنده که هادی پاکزاد در پنجمین سال زندانی بودنش از زندان شیراز برای محترم می نویسد متی جان از این بهتر نمی شود خانه ی ما فوق العاده عالی اداره می شود و به همین دلیل بی اندازه ثروتمند و غنی است خانه ی کوچک ما پُر از شور عشق و تحرک است همه برای هم کار می کنیم و به شوق هم خودمان را کامل تر می سازیم خانه ی پُر نشاط ما رُمان آموزنده و بسیار بسیار شیرین و با ارزش است در خانه ی پُرشور ما تکرار رنگ می بازد و تغییرات مثبت محسوس و دیدنی ست این جاست که کلبه ی خودمان را افسانه ای و شیرین درک می کنم و ستاره ی آن را که کسی جز همسرم نیست تحسین  نامه های محترم میرعبدالله یانی از پشت این دیوارها دنیای دیگری را ترسیم می کند او برای همسرش می نویسد من از پشت هزاران دیواری که بین من و تو فاصله افکنده از تو انرژی و نیرو می گیرم از تو می آموزم که صبورانه و پرتوان از زندگی بهره گیرم بسازم برای آینده ی مشترکمان خلق کنم و راهگشا باشم  تمام گفت وگوهایی که میان یک زوج شکل می گیرد اینجا در قالب نامه هایی آمده که به ناچار برای رسیدن به دست آن دیگری مامورانی از ساواک آن ها را می خواندند و یکی از تاثیرگذارترین این نامه ها لحظه ای است که محترم میرعبدالله یانی در نامه ای کوتاه به هادی پاکزاد خبر از فرزند در راهشان می دهد نامه ای که با این جمله تمام می شود  نظرت را برایم بنویس و از خلال این نامه ها زندگی خانوادگی که جریان دارد پیش چشم خواننده جان می گیرد زنی پر از شور زندگی و کودکی که بزرگ می شود و مردی که پشت دیوارهای زندان چشم امید به آینده و تغییر دارد  راوی کتاب هر دوی آنها هستند و کتاب را به یاد فرزندشان بابک پاکزاد روزنامه نگار و مترجم فقید تقدیم کرده اند که سال گذشته چشم از جهان فرو بست پسری که در این نامه نگاری ها حضور پررنگی دارد و نقطه ثقل زندگی دو انسان در دو سوی دیوار است  محترم میرعبدالله یانی در یکی از یادداشت های الصاقی به کتاب از روزی درخشان در زندگی سه نفره شان می نویسد در تاریخ ۳۰ مهر ۱۳۵۶ روزنامه ها اسامی ۱۳۱ زندانی سیاسی را که آزادی شان مورد تأیید قرار گرفته بود اعلام داشتند در ناباوری نفر صدو سی ام هادی پاکزاد زنجانی فریاد شادی مان اوج گرفت ما آزادی را جشن می گرفتیم باورمان نمی شد بابک جان بریم بابا رو بیاریم خونه بچه ام خیلی دانسته هایش زیاد بود همه  چیز را دیده  بود و شنیده  بود بابا را خیلی دوست داشت در جمع خانواده عاطفه و عشق را آموخته بود و حالا می رفت تا در آغوشش آرام گیرد  هادی جان حتما تو مهربانم برای خودت برنامه ای دقیق داری هرچه بر میزان کار و فعالیت بیفزایم خود را خوشحال تر و سبکبارتر احساس می کنیم دلم می خواهد تو عزیزم در برنامه ات آن قدر کار گنجانده باشی که هر روز خود را مشغول تر از روز پیش احساس کنی و از گذراندن لحظه هایت کاملا راضی و خشنود باشی به نظر من کار می تواند هر نوع فعالیت مثبت و سازنده باشد  حالا که تو مهربانم دوران محکومیتت را طی می کنی و در زندان هستی نتیجتا کار هایت بسیار محدود است عمده ی فعالیت تو صرف مطالعه می شود و مطالعه ات نیز به جهت در بند بودنت محدود است یعنی هر نوع کتاب به راحتی در دسترست نیست و خلاصه شرایط تو شرایط محدودی است بودن در سلول آن هم برای سال ها خود نوعی خستگی ایجاد می کند  اما عزیزم من می دانم که تو بی همتا همسرم در ورای همه ی این محدودیت ها آن قدر پرتلاش و با شوق برنامه هایت را گرچه محدود و مختصر است دنبال می کنی که از این لحاظ زبانزد هستی و به همین جهت به تو افتخار می کنم من از پشت هزاران دیواری که بین من تو فاصله افکنده از تو انرژی و نیرو می گیرم از تو می آموزم که صبورانه و پرتوان از زندگی بهره گیرم بسازم برای آینده ی مشترکمان خلق کنم و راهگشا باشم