البته که عصبانی هستم زندگی دوبراوکا اوگرشیچ را جنگ های استقلال یوگسلاوی دو نیم کرد؛ تا تا پیش از آن نویسنده ای بود که در زاگراب ادبیات روس خوانده بود و در دانشگاه نظریه ی ادبی درس می داد پس از آن نویسنده ای شد که قلمش را چون اسلحه ای بالا گرفت و علیه کسانی که برای ربودنِ هویت یوگسلاوش دست به یکی کرده بودند و او را دشمن مردم خائن و جادوگر نامیدند اعلان جنگ کرد جستارهای نوآورانه ی او تلاشی هستند برای حفظ هویت فردی که از هیجانِ بیمارگونه ی ملی گرایی جمعی وجوه تاریک جوامع مدرن و یک دست سازی مردم تحت تاثیر رسانه سیاست مذهب و باورهای مشترک حرف می زنند او سال هاست در فضای امن رسانه ایِ هلند می نویسد و سیطره ی فناوری حلاجیِ فرهنگ عامه و زندگی روزمره دغدغه های تازه اش شده اند اما هنوز رَد درد و خشم رانده شدن از وطن و انزوایی که هم وطنانش به او تحمیل کردند بر تن جستارهایش مانده اوگرشیچ نویسنده ای یوگسلاو است که به زبان مادری اش یعنی زبان کروات می نویسد و بیش از هرجا شهروندِ ادبیات است