داستان های خانه درختی 8خانه درختی 104 طبقه قلمدون روزی روزگاری که یه روزگارِ خیلی دندونی ای بود هیچ جنبنده ای توی خونه درختی تکون نمی خورد حتی من که سر و صدا درست نشه آخه اندی به امیدِ فرشته ی دندون دندونشو انداخته بود تو یه لیوان آب و توی تخت خوابش خوابیده بود  همین طور سکه  پشت سکه بود که توی خواب اندی ظاهر می شد  من هم اون طرف دراز کشیده بودم توی وان و سعی می کردم به جای دردسر درست کردن حباب درست کنم یعنی چی؟ یعنی اینکه واقعا واقعا و واقعا ساکت باشم  تا اینکه یهو