عرفان اسلامی در آیینه مطالعات معاصر در فصل نخست به بیان ماهیت عرفان اسلامی جنبه های عملی و نظری آن و نسبت آنها با اخلاق و فلسفه الهی همچنین توضیح تفاوت میان عرفان و تصوّف پرداخته شده است فصل دوّم به تبیین ماهیت شناخت عرفانی و اموری همچون شطحیات و مکاشفات عرفانی اختصاص یافته و مولّفه های اصلی عرفان اسلامی از قبیل باطن گرایی ذوقی بودن شریعت مداری و تبیین طریق در فصل سوّم مورد توجّه قرار گرفته اند در فصل چهارم سه ساحت تحقیق تقریر و پژوهش در مطالعه عرفان مورد توجّه قرار گرفته اند تحقیق به معنای درک وجودی و وجدانی حقایق عرفانی است همچنین مقصود از تقریر بیان مطالب عرفانی توسّط محقّقان عرفا شارحان مدّعی تحقیق آموزگاران و حکایتگران است ساحت دیگری که برای مطالعات عرفانی در این کتاب مورد توجّه قرار گرفته امر پژوهش است که از دو ساحت نخست تفکیک شده و در ذیل آن به عناوینی همچون ملاحظاتی در باب امکان پژوهش در عرفان اقسام مطالعات عرفانیعرفان توصیفی علم عرفان و فلسفه عرفان نیز رویکردهای اصلی در مطالعه عرفان نگرش تاریخی رویکرد پدیدار شناسانه و مطالعه سنّت گرایانه و عناوین مورد توجّه عرفان پژوهان  احیاء تصحیح و مقابله متون عرفانی تاریخ تصوّف آداب و رسوم صوفیه ملامتیه و فتیان مستحسنات و مراسم مطالعات تطبیقی اصطلاحنامه نویسی مطالعات مفهومی و ترجمه آثار اشاره شده است فصل پنجم به پیشینه پژوهش های نوین درباره عرفان اسلامی با عنایت به آثار وتالیفات شرقشناسان و همچنین غربیان سنّت گرا اختصاص یافته است در فصل ششم به خوانش انتقادی کتاب تصوّف اسلامی و رابطه انسان و خدا از رینولد آ نیکلسون پرداخته شده و در آن به عناوین نیکلسون و اصالت عرفان اسلامی فنا بقا وحبّ الهی خدای شخصی و وحدت وجود اسلام و حیات عارفانه و مقایسه مولوی و غزّالی اشاره شده است در فصل هفتم مطالعات عرفانی در ایران با توجّه به سنّت سلوک ومطالعه عرفان استمرار مطالعات نظری در حوزه های سنّتی و پژوهشهای نوین با تفکیک بین جنبه های ادبی تاریخی و رویکردهای فلسفی مورد بررسی قرار گرفته است مقصود از رویکردهای فلسفی مطالعاتی است که با پیش فرضهای خاص فلسفی انجام می شود و در آنها به نوعی سعی در تحمیل ایده های فلسفی جدید بر مفاهیم سنّتی عرفانی می گردد این موضوع ذیل عنوان اصلی عرفان اسلامی و نگره های فلسفی جدید و عناوین فرعی مقایسه هگل و مولوی تفسیر ماتریالیستی از دعاوی عرفانی حلّاج فلسفه هایدگر و سنّت اشراقی و عرفانی اسلام استناد کثرت گرایی به عارفان مسلمان و دین اندیشی متجدّد ونقد آموزه های عرفانی مورد بحث قرار گرفته است