یادداشت ها انتشارات ماهی منتشر کرد یادداشت ها شامل یادداشت های کامو از 1935تا پایان عمرش می شود او یادداشت ها را برای این می نوشت که نکاتی را به ذهن بیاورد و بتواند بعدها آن را بپروراند در لابه لای یادداشت ها به بخش هایی برمی خوریم که به طور پیوسته نوشته شده و بعداً در آثارش از جمله بیگانه طاعون و سوءتفاهم مورد استفاده قرار گرفته است و نیز رد تمام آثار و فکرهای به ثمرنرسیده اش به چشم می خورد یادداشت ها همچنین در شناخت زندگی کامو منبعی دست اول است از طریق یادداشت ها درمی یابیم که او دائم با خودش کلنجار می رفته و تضادهای درونی اش را آشکار می کرده و مدام خودش را در معرض قضاوتی سختگیرانه قرار می داده است آلبر کامو نویسنده ی فرانسویالجزایری در هفتم نوامبر 1913 در شهر کوچکی در الجزایر به دنیا آمد خانواده ی او مردمانی فقیر بی سواد و سختکوش بودند لوسین کامو پدر کامو تنها سواد خواندن و نوشتن داشت و در یک شرکت شراب سازی کار می کرد و کاترین کامو مادرش مثل بقیه ی خانواده بی سواد بود پدر کامو را در 1914 به خدمت نظام بردند در نبرد مارن سخت مجروح شد و درگذشت کامو و برادر و مادرش پس از درگذشت پدر در خانه ی مادربزرگ مادری اش زندگی کردند کودکی کامو برخلاف کودکی بسیاری از نویسندگان برجسته ی فرانسه دوره ی غرقه شدن در خود نبود او کودکی فعال بود؛ شنا می کرد و فوتبال بازی می کرد و بعدها به تماشای مسابقات مشت زنی می رفت کامو ده ساله بود که معلم مدرسه ی ابتدایی اش لویی ژرمن به او کمک کرد تحصیلاتش را ادامه دهد در هفده سالگی نخستین بار حمله ی سخت و تقریباً مرگبار سل ذات الریه ای به او دست داد و این بیماری تا پایان عمر دست از سرش برنداشت او پس از گذراندن دبیرستان به کمک استاد بزرگ دیگری ژان گرونیه در 1933 در دانشگاه الجزایر پذیرفته شد در آن جا او در حلقه ی دوستانی در آمد که برخی از آنان تا پایان عمر دوستی شان را با او حفظ کردند این دوستی ها تا حدی از فاجعه ی عاطفی ازدواجش در بیست ویک  سالگی می کاست این ازدواج تنها دوسال دوام آورده بود؛ وقتی کامو دریافت همسرش پایبند وفاداری در زناشویی نیست از هم جدا شدند کامو از 1932 دست به کار نوشتن شده بود و از 1935 به بعد دیگر مصمم بود که نویسنده شود سال 1938 سالی سرنوشت ساز بود کامو قصد کرده بود معلم شود اما در معاینات پزشکی حکومتی رد شد پس به روزنامه نگاری روی آورد و در روزنامه ای دست چپی با گرایش آزادی خواهانه به نام آلرژ رپوبلیکن به قلم زدن پرداخت از این گذشته در 1935 به حزب کمونیست پیوست؛ هرچند نه با شور و شوق زیاد چندی نگذشت که از محدودیت هایی که حزب بر او تحمیل می کرد به خشم آمد و از حزب اخراج شد؛ یا به روایت خودش از آن کناره گرفت کامو در مارس 1940 عازم پاریس شد تا در هیئت تحریریه ی روزنامه ی پاری سوار مشغول کار شود در دسامبر 1940 در لیو بار دیگر ازدواج کرد و در ژانویه ی 1941 به اوران بازگشت از این زمان تا اواخر 1943 یا اوایل 1944 که فعالیت او در شبکه ی مخفی زیرزمینی کومبا نبرد آغاز شد زندگی کامو ازهم پاشیده و داغان بود در بهار 1943 دوباره عازم پاریس شد تا به عنوان مشاور ر انتشارات گالیمار کار کند از 1944 به بعد زندگی اجتماعی کامو انعکاسی است از هیجان ها و آشوب ها و یاس ها و سرخوردگی های تقریباً تحمل ناپذیر دوره ی پس از آزادسازی پس از 1954 کشمکش خشونت بار در الجزایر که کامو آن را پیش بینی کرده بود قلب او را دوپاره کرد جایزه ی ادبیات نوبل در سال 1957به کامو تعلق گرفت او از نظر سن و سال دومین نویسنده جوانی بود که تا آن روز جایزه نوبل را گرفته اند کامو در چهارم ژانویه 1960در سن 46 سالگی جان خود را در یک سانحه رانندگی نزدیک شهر سانس از دست داد راننده ی خودرو دوست و ناشرش میشل گالیمار بود