رمان بینوایان 2 جلدی کتاب بینوایان اثر بی نظیر ویکتور هوگو از رمان هایی است که هر بار خواندنش حرف هایی تازه برای گفتن دارد و هر بار نیز احساسات مخاطبش را بر می انگیزد ویکتور هوگو مهم ترین مقطع تاریخ فرانسه را در رمانی با شخصیت های زنده به تصویر کشیده است نگاه ها و نفس های ژان وارژان و رنجیدگی و شوریدگی کوزت را می شود در سطرسطر کتاب حس کرد  از این اثر بی نظیر فیلم ها و تئاترهای اقتباسی زیادی ساخته شده  است ویکتور هوگو در بینوایان Les Miserables به تشریح بی  عدالتی های اجتماعی و فقر و فلاکت مردم فرانسه می پردازد همان عوامل و محرک های اجتماعی که منجر به سقوط ناپلئون سوم شد انحصار توزیع قدرت و ثروت در دست خانواده فاسد سلطنتی که از مشکلات جامعه فرانسه کاملا بی اطلاع بودند بی نوایان تصویر راستین سیمای مردم فرانسه در قرن نوزدهم است چهره چند قهرمان در بی نوایان برجسته تر ترسیم شده  است  ویکتور هوگو Victor Hugo شاعر و داستان نویس در سال 1802 میلادی به دنیا آمد معروف ترین رمان های او گوژپشت نتردام و بینوایان هستند کتاب های او بازگوکننده تاریخ فرانسه در زمان امپراتوری ناپلئون و پس از آن است او علاوه بر نویسندگی سال ها در مشاغل سیاسی و مجلس حضور داشت  هوگو به دلیل داشتن عقاید آزادی خواهانه و حمایت از محرومان جامعه همواره مورد خشم سران حکومتی بود و با وجود سانسور تهدید و تبعید هرگز از آرمان های خود دست نکشید او به همین دلیل سال های بسیاری را در تبعید گذراند کتاب بینوایان و بسیاری آثار دیگر را در همین دوران نوشت؛ او درباره بینوایان گفته  است من این کتاب را برای همه آزادی خواهان جهان نوشته ام ویکتور هوگو در سال 1885 در پاریس درگذشت  در بخشی از کتاب بینوایان می خوانیم  در ساعات پایانی روز دوم فرار پس از سی وشش ساعت گرسنگی و بی خوابی دوباره دستگیر شد و دادگاه او را به سه سال زندان محکوم کرد که هشت سال به درازا کشید چون ژان والژان بار دیگر در ششمین سال فرار کرد ولی نگهبان ها موقع حضور و غیاب از فرارش باخبر شدند و مردم هم او را زیر تیرکِ یک کشتی در ساحل دیدند او در برابر نگهبان های زندان مقاومت کرد و طبق قانون به جرم فرار و مقاومت به پنج سال زندان دیگر محکوم شد ده سال در زندان بود که برای سومین بار اقدام به فرار کرد و این بار هم دستگیر و به سه سال زندان دیگر محکوم شد بالاخره پس از نوزده سال در اکتبر سال 1815 از زندان آزاد شد نوزده سال زندان برای شکستن پنجره نانوایی و دزدیدن یک قرص نان  ژان والژان گریان و لرزان وارد زندان شد و عبوس و سنگدل از آن بیرون آمد چه بر سر این شخص آمده بود؟  اینک او کینه جامعه را به دل گرفته بود چون جامعه را مسئول سرنوشت شوم خود می دانست ژان والژان هرچند بی سواد بود اما فرد نادانی نبود در اوج فلاکت و بدبختی درک و فهمش بالا رفته بود زیر ضربه ها و شکنجه های زندان زیر زنجیرها در خستگی و بی توانی زیر آفتاب سوزان زندان روی تخت سفت و زمخت زندانیِ محکوم به اعمال شاقه در همه حال او در خود فرو رفته بود و می اندیشید  او در درون خودش دادگاهی تشکیل داد و خودش را قضاوت کرد فهمید بی گناهی نیست که ناعادلانه مجازات شده باشد و مرتکب عمل ناپسند و قابل سرزنشی شده است شاید اگر از نانوا درخواست می کرد قرصی نان به او بدهد نانوا می پذیرفت در هر حال بهتر بود که صبر می کرد اما آیا می توان در برابر گرسنگی صبور بود؟  بعد از خودش پرسید آیا فقط خودش در این ماجرا مقصر بوده؟ مگر او کار پرمشقت انجام نمی داد و از کار برکنار نشد؟ مگر زحمت نمی کشید اما دیگر چیزی برای خوردن نداشت؟ اگر اشتباهش مجازاتی چنین شدید و بی رحمانه نداشت چه می شد؟ آیا رفتار قدرتمندان نسبت به افراد ضعیف موثر نبود؟ آیا جامعه مقصر نیست؟ آیا جرم او مستحق نوزده سال زندان بود؟  ژان والژان این ها را از خودش می پرسید و بعد جواب می داد او قضاوت می کرد و جامعه را محکوم می دید