من زنده ام کتاب من زنده ام نوشته معصومه آباد یکی از اسرای ایرانی در جنگ عراق علیه ایران است که در حوزه اسارت به نگارش در آمده تا پاسخگوی بسیاری از سوالات بدون پاسخ در حوزه اسارت بانوان ایرانی در زندان های رژیم بعثی در دوران هشت سال دفاع مقدس باشد  این کتاب در سیزدهمین دوره جایزه کتاب سال دفاع مقدس به عنوان اثر برگزیده در بخش خاطرات دیگرنوشت انتخاب شد عنوان کتاب که بر روی جلد چاپ شده دست خط معصومه آباد است آن روز که برای فرار از بی خبری مفقودالاثری برای خانواده اش یا هر کسی که می توانست فارسی بخواند نوشته بود من زنده ام معصومه آباد  سی و چند روز بیشتر از حمله ی رژیم بعث به ایران نگذشته بود که چهار نفر از دختران امام خمینی دست نامحرمان اسیر شدند بنات الخمینی عنوانی بود که سربازان صدام به چهار بانوی امدادگر ایرانی داده بودند بعثی ها اول که ماشین شان را محاصره می کنند از خوشحالی پایکوبی می کنند و پشت بی سیم به فرماندهان شان اعلام می کنند که دختران خمینی را گرفتیم بعدتر برخی دیگر از افسران بازجو به این بانوان غیرنظامی می گویند از نظر ما شما  ژنرال های ایرانی هستید  معصومه آباد در خانواده ای مذهبی و پر جمعیت در آبادان متولد می شود احمد علی رحمان محمد کریم رحیم سلمان حمید و فاطمه خواهر و برادران او هستند پدر که علاقه ی خاصی به معصومه دارد او را دختر تو جیبی بابا خطاب می کند  آباد از کودکی خود و دوره ای شروع به نوشتن می کند که اولین تصاویر و خاطرات را در ذهن دارد دو فصل ابتدایی کودکی و نوجوانی شاید حجم کتاب را افزوده باشد اما این قدر هست که مخاطب با شخصیت نویسنده خوب آشنا می شود هرچه باشد او یک نیروی مردمی داوطلب بوده است و برای او خانه و کودکی اش اهمیت مضاعفی دارد  رهبر معظم انقلاب نیز به کتاب من زنده هستم خاطرات خانم آباد اشاره کردند و فرمودند بنده این کتاب را در 2 روز خوانده ام به هر حال من زنده ام حتماً یکی از کتاب ها مهم تاریخ دفاع مقدس ماست چراکه بخشی را روایت می کند که شاید حتی تصورش هم ممکن نباشد چه رسد به تحمل چهار ساله اش همچنین مقام معظم رهبری در تقریظشان بر آن نوشتند کتاب را با احساس دوگانه  اندوه و افتخار و گاه از پشت پرده ی اشک خواندم این نیز از نوشته هائی است که ترجمه اش لازم است  خانم آباد در ابتدای کتاب نوشته است سال ها بود سنگینی کلمات را بر شانه می کشیدم و هر روز خسته تر و خمیده تر می شدم یک روز که قدم زنان با این کوله بار سنگین از پیاده رو خیابان وصال می گذشتم به آقای مرتضی سرهنگی گنجینه ی معرفتی شهدا جانبازان و آزادگان  برخوردم از حال من پرسید گفتم هرچه می روم و هرچه می گذرد این بار سبک نمی شود گفت باری که روی شانه های توست فقط از آن تو نیست باید آن را آهسته و آرام زمین بگذاری و سنگینی آن را با دیگران تقسیم کنی آن وقت این خاطرات مانند مدال افتخاری در گردن همه ی زنان کشورمان خواهد درخشید  در قسمتی از کتاب من زنده ام میخوانیم وقتی ما را داخل گودال انداختند برادرها جا باز کردند روی دست و پای همدیگر نشستند تا ما دو تا راحت بنشینیم و معذب نباشیم سربازهای عراقی که این صحنه را دیدند به آن ها تشر زدند که چرا جا باز می کنید و روی دست و پای هم نشسته اید؟ و با اسلحه هایشان برادرها را از هم دور می کردند نگاه های چندش آور و کش دارشان از روی ما برداشته نمی شد یکباره یکی از برادرها که لباس شخصی و هیکل بلند و درشتی داشت با سر تراشیده و سبیل های پرپشت و با لهجه ی غلیظ آبادانی جواد مترجم ایرانی عراقی ها را صدا کرد و گفت هرچی گفتم راست و حسینی براشون ترجمه کن تا شیرفهم بشن  رو به سربازهای بعثی کرد و گفت به من می گن اسمال یخی بچه ی آخر خطم نگاه به سرم کن ببین چقدر خط خطیه هرخطش برای دفاع از ناموسمونه ما به سر ناموسمون قسم می خوریم فهمیدی؟ جوانمرد مردن و با غیرت و شرف مردن برای ما افتخاره دست به سبیلش برد و یک نخ از آن را کند و گفت ما به سبیلمون قسم می خوریم چشمی که ندونه به مردم چطور نگاه کنه مستحق کور شدنه وقتی شما زن ها رو به اسارت می گیرید یعنی از غیرت و شرف و مردانگی شما چیزی باقی نموند  آباد در صفحه پایانی کتاب من زنده ام می نویسد همان قدر که در آغاز اسارت غافلگیر شده بودم که چگونه در خاک میهنم در شهر خودم جلو چشم همه برادرانم نیروهای بعثی از زیر لوله های نفت مثل قارچ سر بلند کردند و مرا به اسارت بردند آزادی هم مثل یک فرود اضطراری سخت مرا غافلگیر کرده بود یکباره نیروهای بعثی از دور و برم محو شده بودند همه جا لبخند شده بود و همه فارسی حرف می زدند کسی با قنداق تفنگ به شانه هایم نمی کوبید و اگر سرم را می چرخاندم هیچ ضربه ای سرم به را جابه جا نمی کرد همه حرکاتم در اختیار خودم بود از اینکه توانسته بودم با رنج 4 ساله اسارتم یک پر عقاب را بکنم خوشحال بودم و با صدای بلند فریاد زدم سلام ایران سرافراز من