رمان عاشقانه ایهام اثر سید حسام الدین رایگانی مجتبی حبیبی دانشجوی ادبیات دانشگاه تهران عاشق نفس نیازی دانشجوی معماری شده است مجتبی پسری آرام جدی و کمرو است که سخت اعتماد می کند اما نفس دلش را برده است قرار است یک همایش برگزار شود که بخشی از مسئولیتش با مجتبی است او تصمیم می گیرد که کار دکور سن را به نفس نیازی بسپارد این موضوع باعث ادامه دار شدن رابطه این دو می شود  بخشی از کتاب ایهام  هیچ وقت سعی نکرده ام در دانشکده خودم را نشان بدهم هیچ وقت در گعده های دانشجویی حضور پررنگی نداشته ام نمی گویم کسی را آدم حساب نمی کنم نه اما به هر کسی اعتماد نمی کنم همین رویه باعث شده در دانشکده آدم دست نیافتنی و خاصی به نظر بیایم خیلی از اوقات احساس بقیه نسبت به خودم را حس می کنم اما حساسیت به خرج نمی دهم و توجهی نمی کنم وقتی شبی در اردوی جهادی از علی رضا شنیدم این منش و رفتار من باعث شده است دل چند نفر از دخترهای دانشکده را به خودم مشغول کنم حدس هایم تایید شدند باور کن راست می گم دروغم چیه؟ خب آخه چرا؟ من که نه حرفی زدم باهاشون نه چراغ سبزی نه جزوه ای همین دیگه برای خیلیا همین کارایی که می کنی جذابه جذابه؟ با صدای آرام تر و با اطمینان خاصی می گوید جذابه مجتبی جذابه تو شخصیت کاریزماتیکی داری تُن صدات نگاهت حتی راه رفتنت می تونه آدما رو درگیرت کنه درگیر؟ اما من نمی خوام کسی رو درگیر کنم بغض در گلویم می ریزد و احساس خاصی پیدا می کنم اینا رو نگفتم که ناراحتت کنم گفتم که بدونی بعضی وقت ها اون چیزی که انتظارشو داری برعکس می شه یعنی چی؟ یعنی می خوای آدم جدی ای باشی و کسی رو محل نذاری اما این رفتارت برای خیلی ها تعبیر به پرجذبه بودن و جنتلمن بودن می شه عاشقت می شن دیگه خلاصه یک جوری شده بودم دوست نداشتم این حرف ها حقیقت داشته باشند اما هم خودم احساسشان کرده بودم هم علی رضا بچهٔ تیز و زرنگی بود دو سال از من بزرگ تر بود و آمار ریزودرشت همهٔ بچه ها را داشت دلم گرفته بود حتی به خودم اجازه نمی دادم که از درگیربودن بقیه مغرور و خوشحال شوم در ذهنم سکانس های مختلفی را مرور می کردم که مربوط به همین حرف ها بود خیلی وقت ها که سر کلاس پروژه ام را ارائه می دادم نگاه سنگین بعضی ها را حس می کردم یا وقت هایی که در کتابخانهٔ دانشکده مطالعه می کردم متوجه می شدم نشستن بعضی در مجاور صندلی من دلیلی غیر از تحقیق و یادگیری دارد اما خودم را به راه دیگری می زدم نمی دانستم چطور باید در رفتارم تغییر ایجاد کنم حتی تصمیم گرفته بودم با کسی مشورت بگیرم اما رویم نمی شد آن شب خوابم نبرد و تا سحر در حیاط اردوگاه قدم زدم