کتاب پایی که جا ماند یادداشت های روزانه ی سید ناصر حسینی پور از زندانهای مخفی عراق چاپ هفتادویکم سید ناصر در سن چهارده سالگی به جبهه می رود و شانزده سالگی در حالی که دیده بان جزیره مجنون و نیروی گشتی و شناسایی واحد اطلاعات و عملیات تیپ 48 فتح از استان کهگلویه و بویراحمد بود در جزیره مجنون به اسارت عراقی ها درمی آید؛ این دیده بان جزیره مجنون زمانی که به اسارت نیروهای عراقی درمی آید پای راستش قطع میشود او در سپاه سوم عراق در شهر المیمونه از توابع استان میسان عراق هویتش برملا می شود و از آن زمان شکنجه ها و آزارها آغاز می شوند  حسینی معتقد بود در اسارت هم می توان دیده بان بود لذا با پنهان کاری و سعی در رعایت اصول اطلاعاتی به طور پنهانی کدها و رمزهایی از خاطراتش را روی کاغذ می آورده و در لوله عصایش پنهان می کرد هنگام آزادی این رمز نوشته ها را که معروف است به تقلب های زندان در 23 صفحه کوچک به صورت بسیار فشرده در لای بانداژ پای قطع شده اش به ایران می آورد8 و سپس کتاب پایی که جا ماند به عنوان یک اثر سرشناس شکل می گیرد  روایت او از زندان تکریت و زندان الرشید بغداد تنها یادداشت روزانه ادبیات بازداشتگاهی به شمار می آید