مجموعه اشعار حسین منزویانتشارات نگاه منزوی چندان در قید و بند حفظ ظاهر نبود وقتی محمدعلی بهمنی دوست شاعرش زبان به نصیحت دوستانه ای می گشاید شاید او اندکی متنبه شده و به راه آید به وی پاسخی رندانه می دهد در نیم قرن دیگر حتی زودتر هیچ کس نمی پرسد منزوی یا بهمنی چگونه زندگی می کرد سیر بود یا گرسنه تنها به شعر ما نگاه می کنند شعر منزوی برآمده از نحوه سلوک او با زندگی بود جوشیده از عواطف و احساسات رقیق همان هایی که رشته زندگی اش را از هم گسیخت شعر کمتر شاعری به حد حسین منزوی ناشی از دغدغه ها و فراز و فرودهای زیستی شاعر است زندگی اش سلسله ای از ناکامی ها و نامرادی ها است و همواره درگیر روزمرگی های جاری زندگی بود اما دغدغه اصلی اش یعنی خلق آثاری ماندگار هیچ گاه از ذهنش حتی در اوج درماندگی ها به در نرفت تصویری که به ویژه در سالیان پایانی عمرش از او در ذهن ها مانده مردی آشفته حال و پریشان و از هم گسیخته بود که هیچ قرابتی با وجه هنرمندانه او نداشت بهترین وصف حالش از زبان خودش می باشد  مرا ندیده بگیرید و بگذرید از من که جز ملال نصیبی نمی برید از من زمین سوخته ام ناامید و بی برکت که جز مراتع نفرت نمی چرید از من