کتاب شیعه در اسلام  علامه سید محمدحسین طباطبائی  بوستان کتاب  شیعه مذهبی ریشه دار و اصیل در اسلام است که همیشه عقلانیت و معنویت را در همه عرصه های زندگی فردی و اجتماعی رقم زده است اثر حاضر که به خامه برجسته ترین عالم شیعی معاصر نگاشته شده دورنمای کلی این مذهب را معرفی می کند  ساختار اثر این اثر در سه بخش تألیف شده است؛ در بخش اول که با عنوان کیفیت پیدایش و نشو و نمای شیعه نگارش یافته ضمن اشاره به آغاز پیدایش شیعه و کیفیت آن به سبب جدا شدن اقلیت شیعه از اکثریت سنی و بروز اختلاف پرداخته و به دو مسئله جانشینی و مرجعیت علمی می پردازد  در ادامه این بخش با اشاره به استقرار سلطنت بنی امیه شیعه در قرن دوم تا چهاردهم هجری مورد بحث و بررسی قرار گرفته و انشعابات شیعه تشریح شده و در پایان به شیعه دوازده امامی و فرق ایشان با زیدیه و اسماعیلیه اشاره شده است  نویسنده در دومین بخش از این کتاب که به تفکر مذهبی شیعه اختصاص یافته مأخذ اساسی تفکر مذهبی در اسلام را تبیین و راه هایی که قرآن کریم برای تفکر مذهبی نشان می دهد را تبیین کرده و تفاوت در میان سه طریق نامبرده را مورد بحث و بررسی قرار داده و روش شیعه در عمل به حدیث را بیان کرده و به تعلیم و تعلم عمومی در اسلام می پردازد  اعتقادات اسلام از نظر شیعه دوازده امامی عنوان سومین و آخرین بخش از کتاب حاضر است که ضمن اشاره به پیغمبرشناسی معادشناسی و امام شناسی به فرق میان نبی و امام اشاره شده و در ادامه نیز اجمالی از تاریخ زندگی دوازده امامع تبیین و ظهور مهدیعج از نظر عمومی و خصوصی مورد بحث و بررسی قرار گرفته است پایان این بخش نیز به پیام معنوی شیعه اختصاص یافته است  برشی از اثر  پیام معنوی شیعه پیام معنوی شیعه به جهانیان یک جمله بیش نیست آن این است که خدا را بشناسید و تعبیر دیگر راه خداشناسی را پیش گیرند تا سعادتمند و رستگار شوند و این همان جمله ای است که پیغمبر اکرمص برای نخستین بار دعوت جهانی خود را به آن افتتاح فرمود ای مردم خدا را به یگانگی بشناسید و اعتراف کنید تا رستگار شوید ما افراد بشر به حسب طبع دلداده بسیاری از مقاصد زندگی و لذایذ مادی هستیم ولی با نهاد خدادادی خود می فهمیم که این لذایذ و مطالب برای انسان آفریده شده نه انسان برای آنها و آنها به دنبال انسان باید باشند نه انسان به دنبال آنها  تنها خداست که واقعیتی است غیر قابل زوال و همه چیز در پناه هستی او رنگ هستی می یابند و با روشنایی ذات او روشن و پیدا می شوند  هنگامی که انسان با چنین درکی مجهز شود آن وقت است که خیمه هستی او در پیش چشمش مانند حباب روی آب فرو می خوابد و عیاناً مشاهده می کند که جهان و جهانیان به یک هستی نامحدود و حیات و قدرت و علم و هر گونه کمال نامتناهی تکیه زده اند و انسان و هر پدیده دیگر جهانی مانند دریچه های هستند که هر کدام به اندازه ظرفیت خود ماوراء خود را که جهان ابدیت است نشان می دهند  آن وقت است که انسان تحت ولایت و سرپرستی پروردگار پاک قرار می گیرد و هر چه را بشناسد با خدا می شناسد و با هدایت و رهبری خدا با اخلاقی پاک و اعمالی نیک آیین اسلام و تسلیم حق که آیین فطرت است متلبس می گردد  این است آخرین درجه کمال انسانی و مقام انسانی کامل یعنی امام که به موهبت خدایی به این مقام رسیده و کسانی که از راه اکتساب به این کمال نائل شوند با اختلاف درجاتی که دارند پیروان حقیقی امام می باشند  و از این جا روشن می شود که خداشناسی و امام شناسی هرگز از هم جدا نمی شوند چنانکه خداشناسی و خودشناسی از هم جدا نمی شوند زیرا کسی که هستی مجازی خود را بشناسد هستی حقیقی خدای بی نیاز را شناخته است