کتاب ننگ سالی خاطرات مردم محله علی قلی آقای اصفهان کتاب ننگ سالی خاطرات مردم محله علی قلی آقای اصفهان از دوران کشف حجاب و ممنوعیت و قحطی است پژوهشگران تاریخ شفاهی به سراغ افراد کهنسال این محله رفته اند و تلاش داشته اند از تاریکخانه ذهن این اشخاص حوادث مربوط به آن سال ها را بیشتر بدانند رضاخان با به دست گرفتن قدرت و ایجاد سلسله پهلوی تمام تلاش خود را داشت تا از فرق سر تا نوک پا افراد را به شمایل فرهنگ شبیه سازد تصور او بر این بود که با تغییر در فرهنگ ایران زمین می تواند تجدد و پیشرفتی که در ممالک غربی شکل گرفته را در این منطقه تکرار کند با این حال مردم سرزمین ایران با غیرت دینی و ملی از فرهنگ چندصد ساله خود دفاع نمودند و نگذاشت این پادشاه مستبد به زور سبک زندگی ایرانی اسلامی آنان را تغییر دهد در اینجا خاطرات مردمی را می خوانیم که در آن دوران می خواستند حجاب یا لباس متشرعین را داشته باشند اما حکومت مجبورشان می کرد را به شکل و شمایل فرنگی لباس بپوشند در نهایت آن که پیروز این میدان بود مردم بودند در نقطه مقابل بی عرضگی و بی لیاقتی حکومت در جریان جنگ جهانی دوم سبب شد تا آذوقه ایران به تاراج برود و مردم با بحران قحطی و بیماری دست و پنجه نرم کنند خاطرات تلخ مردم کوچه و بازار در این کتاب روشنگر مشکلات حکومت پهلوی است در ادامه برشی از این کتاب را می خوانید دلم نمی خواست از خانه بروم بیرون دلم نمی خواست چشمم به آن آژان های از خدا بی خبر بیفتد خانه ما توی کوچه احرام باف ها بود؛ بالاتر از منبرگلی نزدیک مسجد میرزا باقر همین چند وقت پیش بود توی یکی از همین کوچه ها قدم های کوتاه زن کجا و قدم های مرد کجا دست های ظریف مادرم کجا و آن دست های زمخت آژان کجا چادرش را کشیدند گذاشتند زیر پا و پاره پاره کردند از همان روز به بعد هر روز حال مادرم بدتر و بدتر می شد طبیب می گفت قهره کرده می گفت خیلی ترسیده مدت زیادی دوام نیاورد روزی دیدم دیگر نفس نکشید هر آژان به چشم من قاتل بود؛ قاتلی که نه فقط چادر مادرم بلکه جانش را گرفته بود هر چند خیلی هایشان با نکبت از دنیا رفتند تمام کودکی ام در بی مادری گذشت