کتاب نشان حسن به قلم لیلا مهدوی کتاب نشان حسن نوشته لیلا مهدوی است کتاب نشان حسن داستانی حذاب و روایتی تاثیرگذار از خاندان امام حسنع در واقعه کربلا است  درباره کتاب نشان حسن کتاب نشان حسن حاصل تحقیق و پژوهش در میان منابع و کتب معتبر شیعی و اهل تسنن است و بر بستر واقعیت داستانی روایت می شود و از عنصر خیال خالی نیست داستان خط اصلی حقیقت است که با بیانی داستانی روایت شده است  داستان زبانی ادبی و شعرگونه دارد و در بستری از دعای عرفه روایت می شود در ابتدای داستان ما با سوال اطرافیان امام حسنع از رفتار ایشان روبه رو می شویم آن ها می بینند که ایشان به سرعت از میان کوچه های تاریک عبور می کند بدون اینکه فانوس مشعل یا آتشدانی با خود آورده باشد ا به محله های فقیرنشین مدینه می رسند کم کم با شخصیت این امام بزرگوار از نگاه اطرافیانشان آشنا می شویم و در زمان پیش می آییم تا واقعه کربلا را از نگاه راویان داستان مرور کنیم  خواندن کتاب نشان حسن را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم این کتاب را به تمام علاقه مندان به داستان مذهبی پیشنهاد می کنیم  بخشی از کتاب نشان حسن ربنا افرغ علینا صبراً و ثبت اقدامنا و انصرنا علی القوم الکافرین  با صدای نافذش می خواند رو به سوی بیابان دارد و از خیمه گاه دور شده است باد زلف سفیدش را به بازی گرفته است و او باز می خواند شنیده ام او را ام القرای کوفه می نامند حسن می گوید او مخزن الاسرار علی بوده است سکوت می کنم تا باز هم صدایش را بشنوم  الحق که خوش می خواند     الحق که خوش می خوانی قاسم  سرش را از روی قرآن بلند می کند و با چهرۀ همیشه متبسمش نگاهم می کند چهرۀ گندمگون و چشمان سیاهی دارد همه می گویند شبیه پیامبر است؛ اما نه به قدر علی اکبر می گویند قاسم هم چهره ای شبیه به رسول خدا دارد بلندی قد عمرو را ندارد و به قدر من چهارشانه نیست اما ورزیده و چابک است نمی دانم خدا چه در وجود این بشر نهانده است که همیشه بانشاط است و اخلاق نیکو دارد می داند با همۀ اهل خانه چگونه رفتار کند حتی مادرم خوله گاهی می رسم و می بینم قاسم نشسته و خوله برایش حرف می زند او هم با دقت به درددل های مادرم گوش می دهد  قرآن را از روی رحل برمی دارد و می بوسد و بر چشم می گذارد عبدالله قرآن را از قاسم می گیرد و با خود به اتاق ام ولد می برد قرآن یادگار پدرم ابامحمد است که به ام ولد سپرده بود از جایم بلند می شوم و می گویم می خواهم به دیدن فاطمه بروم برای محمد نیز دلتنگم  قاسم از جا می پرد   من هم با شما همراه خواهم شد برادر  عمرو نزدیک بوته های یاس روی زمین نشسته است و تسمۀ پای افزارش را تعمیر می کند   اگر قدری صبر کنید من هم با شما می آیم  عبایم را می پوشم و عمامه ام را بر سر می گذارم همه به سمت خانۀ عمو روانه می شویم از خم کوچه که رد می شویم دیوار پوشیده از تاک خانۀ عمو از دور نمایان می شود  عمرو و قاسم باهم در حال گفت وگویند مردی توجهم را به خود جلب می کند که در نزدیکی خانۀ عمو ایستاده است چهره اش را نمی بینم ناخودآگاه آهنگ قدم هایم را سرعت می دهم   حسن او کیست که مقابل در خانۀ اباعبدالله ایستاده است؟  دستم را به نشانۀ سکوت بالا می برم غریبه انگار برای ورود مردد است هنوز چندم قدم با او فاصله داریم که بی درنگ در را هل می دهد تا وارد خانه شود نمی بینم دق الباب می کند یا نه درحالی که دستم به قبضۀ شمشیر می رود به سمتش می دوم عمرو و قاسم هم به دنبالم مرد را در آستانۀ حیاط خانه متوقف می کنیم سه نفری دوره اش می کنیم کهن سال است و نفسش به شماره افتاده