رقعه برقعی اگر از اهالی دنیای بی همتای غزل و قصیده و چهارپاره و مثنوی و باشید دست بر شانه هر بیتی که گذاشته باشید یا آن را به یاد سپرده باشید می دانید که نگاشتن شعری که دلنشین باشد و محبوب ستونی واژه هایش به صفتی الهی در قلب بنشیند چقدر کار سخت و شگفت آوری است  کاری که سید حمیدرضا برقعی به نیکویی آن را به مخاطبان تحیر یحی قبله مایل به تو و نشان داده است  و حالا بیایید و شیرینی واژه های رقعه را بچشید؛ منظومه ای که با صدها مصرع و چند قالب شعری تنها به یک ریسمان چنگ میزند رقعه اثری که برای اهل بیت و در رسای اهل آسمان است  مثلا در یک غزل بخوانیم که  نوشتم اول خط بسمه  تعالی سر  بلند مرتبه پیکر بلند بالا سر     فقط به تربت اعلات سجده خواهم کرد  که بنده  تو نخواهد گذاشت هر جا سر     قسم به معنی لا یمکن الفرار از عشق  که پر شده است جهان از حسین سر تا سر     نگاه کن به زمین ما رایت الا تن  به آسمان بنگر ما رایت الا سر     سری که گفت من از اشتیاق لبریزم  به سرسرای خداوند می  روم با سر     هر آن چه رنگ تعلق مباد بر بدنم  مباد جامه مبادا کفن مبادا سر     همان سری که یحب الجمال محوش بود  جمیل بود جمیلا بدن جمیلا سر