کتاب پنجره های تشنه رونوشت های انتقل ضریح امام حسین علیه السلام از قم به کربلا نثر کتاب اگر چه ساده است اما ابعاد جامعه شناسانه و روان شناسانه ی آن ساده نیست نویسنده به طور غیرمستقیم سیمای واقعی مردم ایران را آن چنان که هست به نثر کشیده است در روزگاری که هنر بوی روشنفکری می دهد و جز طبقه ی متوسط و بالا در قاب دوربین ها و نثر کتاب ها جایی ندارند به تصویر کشیدن چهره ی واقعی مردم ایران بسی غنیمت است شخصیت های کتاب همان هایی هستند که هر روز دور و برمان می بینیم؛ با این تفاوت که حالا در موقعیت  خاصی قرار گرفته اند که منِ درون شان بهتر رخ می نمایاند درست مانند مرد تعمیرکار صفحه ی 105 کتاب اطراف ضریح کاملاً خلوت بود مرد تعمیرکاری که مغازه ی مکانیکی اش همان جا بود با تعجب بیرون آمد و مات مات کمی نگاه کرد و وقتی فهمید ماجرا چیست دوید توی خیابان صورتش را شش تیغه کرده بود و تمام لباس هایش روغنی بود خواست دست هایش را بگذارد روی شیشه های جلوی ضریح که خودش هم متوجه سیاهی و روغن روی دست هایش شد دست هایش را پشت کمرش برد و صورت خیسش را گذاشت روی شیشه آن طرف تر دو آشپز از رستوران کنار خیابان بیرون آمده بودند با لباس های سفید کار و یکی شان فرصت نکرده بود کلاهش را هم بردارد کم کم مردم جمع می شوند تعمیرکار برای این که مردم به لباس هایش برخورد نکنند و روغنی نشوند عقب تر ایستاده بود حال خوبی پیدا کرده بود روزیِ تعمیرکار از خیلی ها مثل من بیشتر بود آن روز