کتاب بی چشمی بی چشمی شاید فکر کنید کتابی که با این اسم به چشم شما خورده است در مورد روشندلان جامعه است که کاسه تاریک چشمانشان چیزی از فهم و احساسشان نسبت به حقایق عالم نکاسته نه بی چشمی حکایت این آد م های نادر و کمیاب و البته دوست داشتنی نیست از اتفاق برعکس بی چشمی نهیبش بیشتر به کسانی است که چشمانشان از آغاز حیات شان در این کره خاک بارها و بارها با آزمایشات مکرر بالینی هیچ عیب و نقصی از خود نشان نداده کسانی مثل خود من حتی هیچ وقت محتاج یک عینک آفتابی ساده هم نبوده ام اما یقین خود را در شمارنابینایان به حساب می آورم در شمار بی چشمان وقتی اهل دلی همین طور که شانه به شانه ات در خیابان و خانه کنارت راه می رود و چیزهایی می بیند که تو روحت هم از وجودشان خبر ندارد چه طور خود را بینا بدانی؟  وقتی ساعت ها و یا شاید روزها با کسانی حشر و نشر داشته باشد که مدت ها پیش از این عالم هجرت کرده اند با آن ها بخورد و بیاشامد و گره گشایشان باشد رازدارشان باشد و تو حتی گوشت تر نشده باشد روا نیست خود را بی چشم بنامی؟  بی چشمی روایت خاطرات مگوی شخصی است که دلش نخواست دکان باز کند دلش نخواست اسمش فاش شود و شهرت بیابد دقیق و جز به جز گفت آنقدر که نویسنده بتواند تصویرش را کامل و بدون تخیل بازسازی کند فقط گفت و گفت که مردم باید بدانند تا باورشان قوی شود  خیلی راحت طوری که نمی فهمی این حس عجیب و غریب از کجا می آید کنج قلبت لانه می کند می خواهی بهش بگویی پس دنیا اصلا بی حساب و کتاب نیست؟ بی آنکه سال ها بخواهی خاک عرفان بخوری دلت می خواهد برای آد ها دل بسوزانی حواس دلت پرت می شود به آن پشت مشت های اتفاق های روزمره دور و برت  یکهو انگار به قلبت نازل می شود که تو نبودی اما وقتی پا گذاشتی توی این عالم دیگر هرگز تمام نمیشوی؟ چیزی که ملاصدرا و میرداماد و علامه و خیلی های دیگر هزار جور برهان چیده اند که حالی همه کنند و خیلی وقت ها هم از نتیجه درمانده اند  باورش شاید برایت سخت باشد که بفهمی آدم هایی که یک روز وقتی شنیدی قلبشان از تپش ایستاد قلبت سوخت و دلت رنجید به خاکشان سپردی و بالای تربتشان فاتحه خواندی و اشک حسرت ریختی بیشتر از قبل بهت سرمی زنند بیشتر از قبل ازت گله می کنند که چرا سراغشان را نمی گیری بیشتر از قبل می توانند حال و روزت را خوب کنند