روزهای بی آینه خاطرات منیژه لشگری همسر آزاده خلبان حسین لشگری قبل از سفارش کتاب موجودی بگیرید  این کتاب شامل خاطرات منیژه لشکری همسر سرلشکر خلبان شهید آزاده حسین لشکری از زندگی اش و چگونگی تحمل هجده سال دوری از همسرش در دوره اسارت است  این کتاب به روایت ناگفته هایی از جنگ تحمیلی می پردازد و چگونگی انتخاب های یک زن در نبود همسرش و به دوش کشیدن بار زندگی توسط دختری هجده ساله به همراه فرزند چهار ماهه اش را شرح می دهد که روایت آن به صورت اول شخص و در قالب مستند داستانی است که به دلیل واقعی بودن آن سنگینی بار مستند در این کتاب بیشتر به چشم می خورد برشی از کتاب دو ماه بعد از پیروزی انقلاب یک ایل از قزوین آمدند خانه ما برای خواستگاری پدر و مادر حسین همراه خواهرها برادرها زن برادرها دایی ها و عموهایش  توی اتاق پذیرایی ولوله ای بود بعد از یکی دو ساعت مادرم آمد توی آشپزخانه و گفت منیژه کار تموم شد چایی بیار  به خاطر احترام به خانواده حسین چادر سر کردم یک چادر سفید با گل های ریز سبز و قرمز جثه کوچکی داشتم؛ شاید کل وزنم چهل وپنج کیلو نبود بلد نبودم درست چادر سر کنم یک سینی با بیست استکان چای هم داده بودند به دستم وقتی از درِ پذیرایی وارد شدم فقط سعی کردم آرام باشم نمی دانستم اول به چه کسی چایی تعارف کنم و با چه کسی سلام و علیک کنم با هر مشقتی بود سینی چایی را دور گرداندم و مادر حسین به ترکی گفت بشین عروس گلم  وقتی نشستم روی مبل مادر و خواهرهای حسین آمدند و با من روبوسی کردند همان موقع پدر حسین به رسم قزوینی ها برای خوش یمنی و شیرینی زندگی ما کادوی کله قندی را که همراه آورده بودند باز کرد و شکست حسین لشکری اولین ایرانی اسیرشده و آخرین اسیر آزادشدهٔ جنگ ایران و عراق است که در مجموع طولانی ترین مدت اسارت را در بین تمام اسیران این جنگ تحمل کرده است پس از آزادی حضرت آقا از او با عنوان سید الاسراء نام بردند