کتاب واجب فراموش شده  ق 110 در بخشی از این کتاب می خوانیم من همین امر به معروف و نهی از منکر زبانی را  ولو به شکل خیلی راحت و آرام و بدون هیچ خشونت و دعوایی واقعا یکی از معجزات اسلام می دانم مثلا یک نفر کار خلاق می کند می گویند آقا شما این کار را نباید می کردی این مطلب را بگو و برو می گوید او برمی گردد دو تا فحش به من می دهد خیلی خوب حالا دو تا فحش هم به شما بدهد؛ برای خاطر امر خدا تحمل کنید اگر نفر دوم هم بگوید آقا شما باید این کار را نمی کردی؛ بدانید اگر دعوا هم بکند دعوایش کمتر از آنی است که با نفر اول کرده است نفر سوم و نفر بیستم هم همینطور بنابراین اگر نهی از منکر باب شد و تا نفر بیستم رسید شما خیال می کنید آن آدم دیگر آن کار را تکرار خواهد کرد؛ نهی از منکر واقعا معجزه می کند فقط هم زبانی؛ یدش در اختیار حکومت است؛ یعنی اگر جایی باید با گناهکار به صورت بدی و مجازاتی برخورد کنند فقط دستگاه هایی از حکومت هستند که مسئول این کارند؛ مردم نباید بکنند اما زبانی چرا؛ خیلی هم اثر دارد