کتاب بازیگری اثر میخاییل جخوف ترجمه کیاسا ناظران نشر قطره تیجهٔ پژوهش های میخاییل چخوف دربارهٔ تسلط درونی بر مکانیسم آفرینش در کتاب بازیگری آمده است این پژوهش ها سال ها پیش در تئاتر هنر مسکو در روسیه آغاز شد چخوف شانزده سال با آن تئاتر همکاری داشت و آموزه های استانیسلاوسکی نمیرویچ دانچنکو واختانگوف و سولرژیتسکی را دنبال کرد به عنوان بازیگر کارگردان استاد و سرانجام مدیر دومین تئاتر هنر مسکو توانست روش های بازیگری اش را تنظیم کند و آن ها را در غالب تکنیکی مشخص سروسامان دهد این کتاب دربارهٔ همین تکنیک است  پس از ترک روسیه سال ها در لتونی لیتوانی اتریش فرانسه انگلستان و سرانجام در آلمان در کنار ماکس راینهارد کار کرد بخت یارش بود با بازیگران و کارگردان های مشهوری از هر سبک و سیاق آشنا شد مردانی فراموش نشدنی مثل شالیا پین میرهولد موآسی ژووه گیلگاد و خیلی های دیگر  اجراهایش از شب شاهان برای تئاتر هابیما اپرای پارسیفال در ریگا و لطافت سوروچینسک در نیویورک فرصت مغتنمی بود برای گسترش و تعمیق دانسته هایش  در شب هایی که آخرین اجرایش لطافت روی صحنه بود گفت وگوهایی داشت با مرحوم سرگئی راخمانینف این گفت وگوها الهام بخش اضافات تازه و سودمندی بر روش او بود  در 1936 آقا و خانم المهرست به همراه دوشیزه بئاتریس ستریت در دوُن شایر انگلستان یک مدرسهٔ هنرهای دراماتیک تأسیس کردند؛ به این نیت که بعدها تئاتر چخوف را پایه گذاری کنند چخوف به عنوان مدیر هنری در این مدرسه تجربه های ارزشمندی دربارهٔ تکنیک شخصی اش کسب کرد این مدرسه پیش از آغاز جنگ دوم جهانی به آمریکا منتقل شد آنجا این تجربه ها را دنبال کرد و مدرسه کم کم به تئاتری حرفه ای تبدیل شد که همگان آن را به اسم بازیگران چخوف می شناختند  اگر تلاش های این مدرسه در اجرای آثار کلاسیک ادامه پیدا می کرد بی تردید اصول تازه تری از هنر دراماتیک به محک تجربه گذاشته می شد متأسفانه بیشتر بازیگران به خدمت زیر پرچم فراخوانده شدند چخوف چند بار تلاش کرد تا کار را با بازیگران برادوی از سر بگیرد اما آن ها هم به خدمت نظام رفتند و یک بار دیگر مجبور شد کارش را رها کند  پس از سال ها پژوهش و تجربه احساس کرد باید اندیشه هایش را که نتیجهٔ یک عمر کار است به روی کاغذ بیاورد تا بازیگران و دیگر علاقه مندان تئاتر آن ها را ارزیابی