کتاب داستان ساختار سبک و اصول فیلمنامه نویسی اثر رابرت مک کی نشر هرمس کتاب داستان؛ ساختار سبک و اصول فیلمنامه نویسی دربارهٔ اصول است نه قوانین قانون می گوید باید آن را به این طریق انجام دهی اصل می گوید این عملی است  و همواره نیز چنین بوده است این دو از اساس با هم فرق دارند لزومی ندارد اثر شما نسخه برداری از یک فیلم نامه خوش ساخت باشد؛ بلکه باید در چارچوب اصولی که به هنر ما شکل داده خوش ساخت باشد نویسندگان ترسو و بی تجربه از قوانین پیروی می کنند و نویسندگانِ عصیانگر و مدرسه ندیده قوانین را می شکنند اما هنرمندان استادِ شناختِ فرم اند  این کتاب دربارهٔ فرم های ابدی و جهانی است نه فرمول ها هرآنچه دربارهٔ سرمشق ها و الگوهای مطمئن داستان گویی برای کسب موفقیت تجاری گفته می شود یاوه ای بیش نیست به رغم وجود برخی گرایش ها بازسازی ها و دنباله سازی ها وقتی به کلیت سینمای هالیوود نظر می کنیم نه به پیش الگوها بلکه به تنوع حیرت انگیزی در زمینه طرح داستان برمی خوریم   کتاب رابرت مک کی مشوق خلق آثاری است که تماشاگران را در شش قاره به هیجان می آورند و تا چندین دهه جذابیت خود را حفظ می کنند هیچ کس به کتابی که بازارگرمی برای ته مانده های هالیوود را آموزش می دهد نیاز ندارد چیزی که نیاز داریم کشف دوبارهٔ اصولی است که زیربنای هنر ما را می سازند اصول هدایتگری که به استعدادها پروبال می دهند یک فیلم چه در هالیوود ساخته شده باشد و چه در پاریس یا هنگ کنگ در صورتی که واجد کیفیات کهن الگویی باشد در سراسر جهان و در زنجیره ای پیوسته مورد استقبال قرار می گیرد استقبالی که سینه به سینه و نسل به نسل تداوم می یابد  کتاب داستان ساختار سبک و اصول فیلمنامه نویسی دربارهٔ کهن الگوهاست نه کلیشه ها داستان کهن الگویی نخست یک تجربهٔ انسانی فراگیر را کشف می کند و آن گاه خود را در لفافهٔ یک بیانِ هنری یکه و به لحاظ فرهنگی خاص می پیچد اما داستانِ کلیشه ای به دلیل فقر یکسان در فرم و محتوا فرآیند فوق را معکوس می کند این نوع داستان ابتدا خود را به تجربه ای محدود و درون فرهنگی مقید می کند و سپس به جامهٔ کلیات فرسوده و نامشخص درمی آید داستان های کلیشه ای در خانه می مانند اما داستان های کهن الگویی اهل سفرند از چارلی چاپلین تا اینگمار برگمان و از ساتیاجیت رای تا وودی آلن استادان داستان گویی در سینما درگیری دوگانه ای را که مشتاقانه در جست وجوی آنیم به ما ارزانی می دارند   این کتاب دربارهٔ دقت و کمال است نه راه های میانبُر نوشتن فیلم نامه از نخستین جرقه تا نسخهٔ نهایی ممکن است به اندازهٔ نوشتن یک رُمان وقت ببرد دنیا شخصیت ها و داستانی که نویسندگان فیلم نامه و رُمان می آفرینند به لحاظ پیچیدگی فرقی با هم ندارند اما چون فضاهای خالی در صفحات فیلم نامه بسیار است به اشتباه تصور می کنیم که نوشتن فیلم نامه سریع تر و آسان تر از رُمان است درحالی که نویسندگان باحداکثر سرعت صفحات را سیاه می کنند فیلم نامه نویسان بارها وبارها نوشته های خود را حذف می کنند و در بیان حداکثر مفاهیم در حداقل کلمات مصمم و بی ملاحظه اند؛ ایجاز وقت گیر است و کمال در سایهٔ پشتکار به دست می آید  کتاب داستان ساختار سبک و اصول فیلمنامه نویسی دربارهٔ واقعیات است و نه رازهای نویسندگی در بیست وسه قرنی که از نوشته شدن فن شعر به وسیله ارسطو می گذرد رازهای داستان همان قدر مشهور خاص و عام بوده است که کتابخانه سر خیابان در حرفهٔ داستان گویی نکته غامض و دشواری وجود ندارد درواقع در نگاه نخست داستان گویی در سینما به شکل گول زننده ای آسان به نظر می رسد اما وقتی گام به گام به مرکز نزدیک می شویم و می کوشیم داستان را صحنه به صحنه پیش ببریم کار به تدریج دشوار می شود زیرا می فهمیم که روی پرده جایی برای مخفی شدن نیست  اگر فیلم نامه نویس نتواند صرفا با درامِ صحنه بر ما تأثیر بگذارد قادر نیست همچون رُمان نویس در کلام مؤلف یا همچون نمایشنامه نویس در تک گویی ها پشت کلماتِ خود پنهان شود او نمی تواند با زبانی توصیفی و عاطفی اِشکال های منطقی انگیزه های ناکافی یا عواطف بی رنگ ورو را بپوشاند و به ما بگوید که به چه چیزی فکر کنیم یا احساسمان چه باشد  این کتاب دربارهٔ تسلط بر هنر است نه پیشگویی بازار هیچ کس نمی تواند بگوید که چه چیزی خواهد فروخت و چه چیزی نه چه چیزی موفق خواهد بود و چه چیزی شکست خواهد خورد زیرا هیچ کس نمی داند آشغال های هالیوود با همان محاسبات اقتصادی ساخته شده اند که پرفروش ترین ها و درام های تیره وتار و غمگین که در نظر عقل سلیم به فهرستی از کارهایی که هرگز نباید انجام شود شباهت دارند به آرامی بازارهای داخلی و خارجی را تسخیر می کنند در هنر ما هیچ تضمینی وجود ندارد و درست به همین دلیل است که خیلی ها از مزاحمت و دخالت در امور خلاقه بیمناک اند  کتاب مک کی دربارهٔ احترام به تماشاگر است نه تحقیر وی وقتی آدم های بااستعداد چیز بدی می نویسند معمولا به یکی از این دو دلیل است یا احساس پایبندی به اثبات یک ایده آن ها را کور کرده و یا افسار خود را به دست احساسی داده اند که باید بیانش کنند اما وقتی آدم های بااستعداد چیز خوبی می نویسند عموما یک دلیل بیشتر ندارد نیروی محرکه آنها تمایل به لمس کردن تماشاگر است  کتاب داستان ساختار سبک و اصول فیلمنامه نویسی دربارهٔ خلاقیت است نه نسخه برداری