نمایشنامه بی بال و پر اثر وودی آلن ترجمه نگار شاطریان انتشارات بیدگل وودی آلن کارگردان مشهور سینمای جهان و طنزپرداز توانا فقط به فیلم هایش مشهور نیست بلکه نوشته هایش هم خواندنی و جذاب اند و آن طنز بعضاً تلخ و سیاه معروف به وودی آلنی را در خود دارند نوشته های کوتاه و داستان های وودی آلن معمولاً حول اتفاقی خاص یا شیئی خاص دیدار با آدمی ویژه اما در زمانی غیرممکن یا قرارگرفتن در موقعیتی تکراری ولی با آشنایی زداییِ مخصوص نویسنده می چرخند کتاب بی بال و پر نیز مجموعهٔ نوشته های کوتاه آلن دربارهٔ رویدادها و تجارب خاص اوست یا آنکه نظرش را دربارهٔ برخی رویدادهای اجتماعی می گوید برای مثال دربارهٔ انقلاب کردن می گوید برای راه انداختن انقلاب دو پیش نیاز هست کسی یا چیزی که علیه اش انقلاب کنیم و کسی که قد علم کند و انقلاب را به اجرا درآورد معمولا در چنین موقعیتی لباس اسپرت می پوشند و زمان و مکان برای هر دو جناح می تواند متغیر باشد اما اگر یکی از این دو دسته حضور به هم نرساند ممکن است این حرکت جمعی پایان مطلوبی نداشته باشد مثلا در انقلاب 1650 چین هیچ یک از دو جناح در صحنه حاضر نشدند و بیعانهٔ سالن بابت خسارت ضبط شد  مردم یا جناح هایی که علیه شان انقلاب می شود سرکوبگر نام دارند و به راحتی قابل تشخیص اند چون از قیافه شان معلوم است که خیلی خوش به حالشان است سرکوبگران معمولا کت و شلوار می پوشند مَلاک اند و بدون اینکه کسی سرشان هوار بکشد می توانند نصفه شب رادیو گوش کنند شغلشان حفظ شرایط موجود است شرایطی که همه چیز همان گونه که هست باقی می ماند اما ممکن است هر دو سال یک بار یک دستی به سر و رویش بکشند  وقتی سرگوبگران زیادی جدیت به خرج دهند نتیجه همان می شود که به آن پلیس دولتی می گویند که هر گونه مخالفتی از جمله هِره کره پاپیون زدن و اشاره به شهردار با لفظ خیکی قدغن است در یک حکومت پلیسی آزادی های مدنی به شدت محدود است و اسم آزادی بیان به گوش کسی هم نخورده با این حال افراد می توانند روی آهنگ لب بزنند انتقاد به دولت مردان مجاز نیست به خصوص اگر بخواهی از مدل رقصشان انتقاد کنی آزادی مطبوعات نیز محدود است و حزب حاکم اخبار را مدیریت می کند و به شهروندان اجازه می دهد تنها اندیشه های سیاسی قابل قبول و نتایج مسابقاتی را که به ناآرامی منجر نمی شود بشنوند