کتاب نمایش آیین امرقدسی تئاتر آیین امر قدسی مجموعه مقالاتی به گردآوری نریمان افشاری ۱۳۵۶ و بازخوانی دکتر مهدی حامد سقایان ۱۳۴۵ است این کتاب ۸ نوشتار از پژوهشگران غربی در زمینه انعکاس امر قدسی در هنر نمایش را در خود دارد در یکی از نوشتارهای این کتاب به نام درام و دین می خوانیم در پژوهش های تئاتری قرن اخیر در مغرب زمین مقولۀ خاستگاه تئاتر در حکم زمینی حاصل خیز برای تحقیق و نظریه پردازی بوده است در این زمینه عموماً دو رویکرد وجود دارد این که بین سرچشمه های تئاتر و الگوهای جاافتادۀ آیین و مناسک دینی نسبتی برقرار است و دیگر اینکه این دو اصولاً ربط چندانی به یکدیگر ندارند واکاوی همین دو رویکردِ رایج خواننده را در درک بهتر آنها یاری خواهد کرد یکی از پذیرفته شده ترین نظریه ها در باب خاستگاه های تئاتر همان است که کارل یونگ صورت بندی کرده است  یونگ این نظریه را مطرح کرد که افرادی که کارشان برپایی مراسم دینی بود آگاهانه تصمیم گرفتند شخصیت ها لباس ها و شرح صحنه ها و گفت وگوهایی تدوین کنند تا غامض ترین عنصر نگرۀ مسیحی را به نمایش درآورند ؛ یعنی رستاخیز مسیح که پیروانش دیدن مقبرۀ خالی او در روز عیدِ پاک را دال بر آن گرفتند نظریۀ یونگ مبنی بر این که درام از آداب دینی برخاسته رکن رکینِ بسیاری از رویکردها در باب خاستگاه های تئاتر بوده است چنان که تی اس الیوت می گوید درام از آداب دینی برخاست و از این چندان فراتر نتواند رفت کتاب های تاریخ تئاتر عموماً فرض را بر همین می گذارند اما ای کی چمبرز دیدگاه دیگری در این باب ارائه داد بر اساس نظریۀ او سرچشمۀ درام نه آدابِ دینی بلکه جشن ها و اعیاد مردمِ عادی بوده است به تعبیرِ این نگرش در دل فرهنگ های باستانی و سدۀ میانه جشنواره های مردمیِ بسیار مهمی شکل گرفت که مقصود از آن ها شادباشِ مناسبت های خاص بود