ماش ایرانی ماش ماش را باید یکی از حبوبات مفید و غنی دانست که علی رغم داشتن خواص فراوان برای درمان بیماری های مختلف در حال فراموش شدن است در میان حبوبات ماش را لطیف تر از عدس دانسته و نفخ آن  را کمتر از باقلا می دانند ایرانیان قدیم ماش را مچ می گفتند و زمانی که به زبان عربی وارد شد ماش نام گرفت در توصیه های پزشکی اسلامی آمده است که اگر ماش را با پوست بپزید و بخورید برای درمان اسهال مفید است ولی برای لینت مزاج دانه های پوست کنده ی آن را باید مصرف کرد ضمن آنکه مصرف آش ماش سردردهای شدید و آبریزش بینی ناشی از سرماخوردگی را درمان می کند و سرفه و تب را تسکین می بخشد و ضماد ماش پخته با سرکه برای درمان اگزما و امراض جلدی مفید است از نظر امام رضا علیه السلام استفاده از برخی خوراکی ها باعث ایجاد لک های پوستی می شود از جمله اینکه امام رضا ع می فرماید خوردن همیشگی تخم مرغ سبب پیدایش کَک مَک در صورت می شود امام رضا ع ماش را درمان لک های پوستی می داند یکی از اصحاب حضرت رضا ع درباره لکه های بدن پرسید؟ فرمود ماش را بپز و بخور و خوراک خود قرار ده چنین کرد و شفا یافت  مطابق طب سنتی دانه ماش دارای مواد غذایی کافی و با طبیعت سرد است در هنگام مصرف و پختن دانه ماش بهتر است مقداری نمک در آب جوشانده آن افزوده شود و یا قبلاً به مدت بیست و چهار ساعت آن را در آب سرد خیس نمایند دانش امروزی ثابت کرده که دانـه ماش علاوه بر آنکه در درمان آبله و سرخک و بیماری های نظیر آن تاثیر زیاد دارد ضماد آرد آن برای رفع التهابات سطحی بدن به خصوص لک و پیسی بکار می رود در همین زمینه امام رضا ع در پاسخ به پرسش یکی از یارانش در مورد بهکلک و پیس می فرماید ماش تازه را در هنگام خاص خودش فراهم کن و آن را با برگش بکوب و آب آن را بگیر و ناشتا بخور و بر روی محل بهک نیز بمال