افسانه های واقعی مجموعه داستان کوتاه شهدای شاخص من هم مثلِ همه ی جنگ ندیده ها آدم های بامعرفت جوانمرد و شجاعی را که روزی از زندگی آرام و بی دغدغه شان دست کشیدند و با سینه ی ستبر به ملاقات شهادت رفتند به چشم ندیده ام و شاید همین ندیدن باعث می شود که هر بار از خود بپرسم چطور ممکنه آدم جون شیرینش رو پای اعتقادش بده؟ پرسشی که سوال همه ی هم نسلان من است اما زمانی که خاطرات شهدا را می خواندم وقتی از روزهای کودکی و نوجوانی شان آگاه می شدم با رفتار و کردار و گفتارشان آشنا می شدم تازه می فهمیدم که شهدای آسمانی ما روزی بر روی همین زمین خاکی راه رفته اند و در بزنگاه هایی توانسته اند خود را تا ملکوت خدا بالا بکشند کم کم فهمیدم که شهدا توانسته اند از لحظات عادی زندگی شان که برای هر آدمی وجود دارد پلی به سمت آسمان بسازند آنها درست لحظه ای که می توانستند فقط به خود فکر کنند به خدا فکر کرده اند لحظه ای که می توانستند به قدرتشان پر و بال دهند به خدا فکر کرده اند لحظه ای که می توانستند ناراحت خشمگین و یا معروف شوند فقط به خدا فکر کرده اند به رضایت او به این که لبخندِ مهربانش را حس کنند  بارها از خودم پرسیدم حاضری توی گوشت بزنند و لبخند بزنی؟ حاضری بهترین دانشگاه دنیا را به خاطر هدفت رها کنی؟ حاضری پیروزی و قهرمانی ات را به خاطرِ شاد شدن دلِ کسی از دست بدهی؟ حاضری سرزنش دیگران را فقط به خاطرِ سیر شدن شکمِ یک بی نوا تحمل کنی؟ حاضری موقعیت شغلی و خانوادگی ات را نادیده بگیری و همپای کارگرها عرق بریزی؟ حاضری فحش و ناسزا بشنوی و پرخاش نکنی؟ حاضری به خاطر کشورت دینت و مردمت تا دلِ دشمن بروی؟ و جوابم سکوت بود و سکوت اما شهدا به همه ی سوال های من جوابِ مثبت داده بودند افسانه های واقعی قصه ی آدم هاییست که دیگر روی زمین نیستند اما انتخابشان آن ها را آسمانی کرده است آدم هایی که هرجا و هر لحظه خدا را حاضر و ناظر دیده اند و افسارِ امیال سرکش انسانی خود را همیشه و همه جا در دست گرفته اند آدم هایی که خاطراتِ زندگی شان شبیه افسانه است اما افسانه ای واقعی