کتاب کنار رود پیدرا نشستم و گریستم نوشته پائولو کوئلیو ترجمه آرش حجازی نشر کاروان در بخشی از کتاب کنار رود پیدرا نشستم و گریستم می خوانیم  برای صرف قهوه توقف کردیم و برای اینکه سر حرف را باز کنم گفتم زندگی چیزهایی زیادی بهت یاد داده  پاسخ داد زندگی به من یادگرفتن و چطور تغییر کردن رو یاد داده هرچند شاید غیرممکن به نظر برسه  با این حرف انگار می خواست صحبت را تمام کند تقریباً در تمام مدت سفرمان تا آن کافه ی بین راهی هیچ کلمه ای بینمان ردوبدل نشده بود  در طول مسیر اول خواستم با یادآوری خاطرات دوران کودکی او را به حرف زدن وادار کنم ولی هر بار با کمال ادب از کنار موضوعات به راحتی می گذشت ولی کم کم به جایی رسید که حس کردم انگار دیگر به حرف هایم توجهی ندارد  به نظرم رسید شاید موضوع مهم تری فکرش را مشغول کرده شاید هم فاصله ی زمانی و مکانی دنیایمان ما را از هم جدا کرده بود او در حال وهوای دیگری به سر می برد  دیگر سوریا برای او خاطره ای دور بود که در غبار زمان مدفون شده بود دوستان دوران کودکی اش هنوز در ذهنش همان کودکان سالیان قبل افراد سالمند کماکان زنده بودند و همان کارهای پیشین را انجام می دادند