کتاب روزهای بی آینه کتاب زندگینامه شهید خلبان حسین لشکری نتشارات سوره مهر منتشر کرد ساعت سه و نیم یا چهار بود که وارد سالن شدند عکس حسین را دیده بودم؛ همین که وارد شد شناختمش از فاصله خیلی دور می دیدمش وسط ایستاده بود و دو خلبان در سمت راست و چپش بودند همین که چشمم به صورتش افتاد انگار نه انگار این مردی بود که سال ها از من دور بوده است؛ کاملا می شناختمش و دوستش داشتم احساساتم جان گرفته بود آن همه حس غریبگی که نسبت به عکس ها و تن و لحن صدایش داشتم که برای اولین بار همسرش را می بیند؛ هم خجالت می کشیدم وشرم داشتم هم خوشحال بودم هم می خواستم کنارم باشد زیر لب زمزمه کردم خدایا من چقدر این مرد را دوست دارم حسین نزدیک شد؛ خیلی نزدیک همه فامیل و دوست و آشنا دور او ریخته بودند و ماچش می کردند یکی آویزانش می شد یکی دستش را می گرفت یکی به پایش افتاده بود کاملا احساس می کردم که حسین از بالای سر همه آن ها دنبال کسی می گردد فقط به او خیره شده بودم می دیدم آن ها لاینقطع از جلوی من می روند و می آیند اما هیچ صدایی نمی شنیدم زانوهایم حس نداشت نمی توانستم از جایم بلند شوم برادر بزرگم که همیشه در جمع و شلوغی متوجه من بود آمد سراغم و گفت منیژه چرا نشستی؟ بلند شو زیر بغل مرا گرفت و با صدای بلند گفت لطفا برید کنار اجازه بدید همسرش اون رو ببینه دریای جمعیت کنار رفتند و برای من راه باز کردند خبرنگارها با دوربین هایشان دویدند روبه روی هم قرار گرفتیم دست مرا گرفت و گفت حالت چطوره؟ گفتم خوبم پیشانی ام را بوسید و یکدفعه سیل جمعیت من و حسین را از هم جدا کرد