کتاب شمیم عشق اثر زینب مرادی  معرفی کتاب شمیم عشق  کتاب شمیم عشق نوشته زینب مرادی رمانی سرشار از شور و احساس است که چندین روایت عاشقانه از شخصیت های مختلف کتاب را در دل خود جای داده است؛ عشق بیژن به نغمه ماجرای عاشقانه پدرام و سرانجام آن احساسی که در قلب سهیل وجود دارد و بالاخره عشق یک طرفه پریا به پسر عمویش و اصرار خانواده نیما به این ازدواج روایت هایی ست که همگی توسط نیما روایت می شوند درباره کتاب شمیم عشق  نیما رادمهر روایتگر و شخصیت اصلی این رمان پسری خوش ذوق و با احساس است که اسیر عشقی یک طرفه از جانب دخترعمویش می شود او که تمایلی به این ارتباط ندارد با مخالفت خانواده اش همه راه ها را به روی خود بسته می بیند اما این همه ماجرا نیست؛ نیما در کارخانه عمویش یعنی پدر پریا کار می کند و نمی تواند به این راحتی ها از چنین قضیه ای خلاص شود  خاندان رادمهر از خانواده های متمولی هستند که حساسیت زیادی به انتخاب فرزندانشان در انتخاب همسر دارند نیما که در حال حاضر دانشجوی رشته معماری است قدرت نه گفتن و مقاومت در برابر خانواده اش را ندارد اما ماجرایی اتفاق می افتد که همه چیز را تغییر می دهد  این رمان جذاب و پرطرفدار به دلیل استقبال خوانندگان در سال های مختلف تجدید چاپ شده است با روایت های خواندنی این کتاب همراه شوید و سرنوشت غیرقابل پیشبینی شخصیت های داستان را دنبال کنید خواندن کتاب شمیم عشق را به چه کسانی پیشنهاد می دهیم؟  اگر به رمان های عاشقانه ی ایرانی علاقه دارید از کتاب شمیم عشق غافل نشوید در بخشی از کتاب شمیم عشق می خوانیم  از خودش می گفت که خیلی خانواده پولداری اند و پدر و مادرش و آمریکا زندگی می کنند و احسان به ایران علاقه داشته و ترجیح داده درسش رو ایران بخونه و ایران ازدواج کنه خونشون رو که بهم نشون داد انقدر زیبا بود که حتی من تو رویا هم تصور نمی کردم  بهم می گفت که خیلی دوستم داره و دلش می خواد هرچه زودتر با هم ازدواج کنیم و بریم آمریکا یه وعده هایی می داد که برای من تصورشم قشنگ بود اما همش دروغ بود نه اون خونه ای که نشون داده بود برای اون بود نه پدرش و مادرش آمریکا بودند حتی وضعش از منم بدتر بود اون خونه هم برای دوستش بود  یه روز که هنوز کلاس شروع نشده بود می خواستم برم کلاس که دیدم احسان با یکی از بچه ها صداشون می یاد نرفتم و حرفاشون رو گوش دادم که احسان می گفت غزل خیلی سادس همه رو باور کرده آره بگم بیاد خونمون می یاد  اونجا بود که از شدت ناراحتی و سادگی خودم گریه می کردم خودم رو فحش می دادم که چقدر ساده و احمق بودم که حرف های کسی که نمی شناسمش رو باور کرده بودم و اونقدر دوستش داشتم از اون لحظه به بعد ازش متنفر بودم وقتی احسان صدای گریه هامو شنید  با دوستش اومد بیرون وقتی منو دید خشکش زد تف انداختم رو صورتش و با گریه می گفتم خیلی نامردی تو آدم نیستی اونروز هر چی دلم خواست گفتم و رفتم خونه از همه کس و همه چیز بدم می اومد اونروزم بدترین روز عمرم بود از عشق متنفر شده بودم دوست داشتم از همه ی مردا انتقام بگیرم دوست داشتم نابودشون کنم از اونروز به بعد دیگه احسان رو ندیدم تا اینکه