آیریس قیام ساحره اینجاست سرزمین دِیلَمون بزرگ  سرزمین دیلمون پاکیزه  خاکی که رمه اش به چنگال های گرگ دریده نمیشود و کلاغ  دسترنج پیرزن را نمیرباید و باران  خود را از خاک تشنه دریغ نمیکند و خورشید از تابیدن باز نمی ایستـد و شب  رازهایش را آشکار نمیکند ؛ و  صفحه اول رمان از میان پلک های نیمه بازش سعی می کرد خود را پیدا کند کجاست؟ چگونه به اینجا آمده؟ در آن لحظه تنها چیزی که می توانست از محیط اطرافش تشخیص دهد جغد سپیدی بود که در پرتو ماهِ کامل جلوه ی عجیبی داشت در اعماق شب آنهم در جنگل؟ شاید زنده ماندنش معجزه بود که چگونه تا کنون از درندگان در امان مانده مزه ی خون را در دهانش احساس می کرد ؛ کم کم به خود آمد و از جایش به سختی تکان خورد  سعی کرد خود را به تنه ی درختی برساند اما هوای مه آلود جنگل مانع دیدش می شد کمی سینه خیز حرکت کرد تا به یک تنه ی قطع شده رسید و با زحمت خود را به آن تکیه داد نگاهی به سر و وضعش انداخت لعنتی نمی توانم پاهایم را تکان دهم و