کلیله و دمنه به نثر روان کلیه ودمنه به نثر کلیله و دمنه از جمله کتب باستانی هند و ایرانی است که برای اولین بار به زبان سانسکریت نگارش یافته و سپس در ایران به فارسی برگردانده شده است پس از ظهور اسلام و استیلای اعراب بر ایران عبداله بن مقفع این کتاب را از پهلوی به تازی ترجمه کرد سال ها بعد نصر بن احمد فرمان به ترجمه ی این کتاب از تازی به فارسی دری داد همین ترجمه انگیزه ای برای رودکی شد تا متن آن را به شعر در آورد اما در اوایل سده 6 هجری ابوالمعالی نصراله منشی بار دیگر ترجمه ای بلیغ و منشیانه از این اثر خلق کرد که به کلیله و دمنه ی بهرام شاهی شهرت یافته است1