کتاب 5نفری که در بهشت ملاقات می کنید اثر میچ آلبوم  معرفی کتاب پنج نفری که در بهشت ملاقات می کنید  کتاب پنج نفری که در بهشت ملاقات می کنید اثر میچ آلبوم رمانی روانشناسانه است که رازی سر به مهر دارد این کتاب ماجرای کهنه سربازی به نام ادی را روایت می کند که عمری را به افسردگی و تنهایی گذرانده و احساس می کند در تلۀ زندگی گرفتار شده است  او تعمیرکار ماشین های یک شهربازی است و روزهای خاکستری زندگی اش در کار و حسرت خلاصه شده اند؛ تا اینکه در سالروز هشتاد و سومین تولدش حین تلاش برای نجات جان یک دختر بچه جانش را از دست می دهد و به بهشت می رود سپس پنج نفر از آشنایانی که پیش از او درگذشته اند رازهای زندگی اش را برملا می کنند و مسیر حیات باقی او را برای همیشه تغییر می دهند  شاید به نظر عجیب برسد ولی این داستان از آخر آن شروع می شود؛ اما همۀ آخرها می توانند خود شروعی دوباره باشند ما فقط این را به وقتش نمی فهمیم کتاب پنج نفری که در بهشت ملاقات می کنید The Five People You Meet in Heaven برای همۀ خواننده ها جذاب خواهد بود چرا که سعی دارد وجه دیگری از بهشت به نام آگاهی از چراهای زندگی را به ما نشان دهد  ادی در هنگام مرگ مردی با پشت خمیده موی سفید گردن کوتاه سینۀ برآمده ساعدی کلفت و آثار خالکوبی محو شده روی شانۀ راست بود پاهایش دیگر لاغر و رگ دار شده و زانوی چپ مصدوم در جنگ اش حالا دیگر با مرور زمان آرتروز هم گرفته بود دیگر بدون عصا قادر به راه رفتن نبود چهره اش آفتاب سوخته ریش هایش سفید و فک پایینش جلو آمده طوری که او را مغرورتر از آنچه که بود نشان می داد سیگارش را پشت گوش چپش می گذاشت و دسته کلیدش را به کمربندش می بست کفش هایش زیرۀ کائوچو داشتند و همیشه کلاهی کتانی به سر داشت لباس کار قهوه ای کم رنگش مشخص کنندۀ نوع کارش بود  او سرپرست تعمیرکاران پارک رابی پیر و وظیفه اش تعمیر و نگه داری وسایل بازی در آن جا بود هر بعد از ظهر در پارک قدم می زد و همۀ  قسمت ها را از بازی چرخ عصار گرفته تا سرسرۀ آبی کنترل می کرد صفحات شکسته پیچ  و مهره های شل شده و میخ های فولادی کهنه را پیدا می کرد و تعمیرشان می کرد گاهی یک دفعه مات و بی حرکت یک جا می ماند مردمی که از کنارش رد می شدند تصور می کردند مشکلی برایش پیش آمده اما در واقع او فقط داشت به صدای وسایل بازی گوش می کرد همین او همیشه می گفت پس از این همه سال کار کردن حالا دیگر می توانم خرابی وسایل را حتی از صدای شان تشخیص دهم  میچ آلبوم Mitch Albom نویسندۀ یکی از پرفروش ترین کتاب دنیا یعنی سه شنبه ها با موری است او در این کتابم همۀ باورهای ما را نسبت به دنیای پس از مرگ تغییر می دهد و زندگی این دنیای ما را معنی می بخشد او بیشتر به خاطر داستان های روانشناختی و الهام بخش معروف است منتقدان جهان به خاطر موضوع آثارش که بیشتر در خصوص مرگ و زندگی ماوراءطبیعه است او را نویسندۀ رمان های روانشناسی نامیده اند  جملات برگزیده کتاب پنج نفری که در بهشت ملاقات می کنید   زندگی پایانی دارد اما عشق هرگز  روح مصیبت دیده بازی تلخ سرنوشت را تحمل می کند  مردم می گویند عشق را پیدا کرده اند انگار در زیر کوه پنهان شده بود  تنها بازی وحشتناک سرنوشت است که انسان را در این وضعیت اسف بار قرار می دهد  در بخشی از کتاب پنج نفری که در بهشت ملاقات می کنید می خوانیم  شب های دیگر یا وقتی که پدر در ورق بازی بد می آورد یا مشروبش ته می کشید و مادر هم در خواب بود با عصبانیت به اتاق خواب ادی و جو می رفت و همان چند اسباب بازی شان را به در و دیوار می کوبید و بعد کمربندش را باز می کرد آن ها را مجبور می کرد که به پشت بخوابند و هر شب به بهانه ای آن ها را به باد کتک می گرفت ادی در این مواقع خدا خدا می کرد مادرش از خواب بیدار شود اما اگر گاهی هم از خواب بیدار می شد پدر فریاد می زد که بیرون باشد و مادر در راهرو به دامنش چنگ می زد و این بسیار بدتر بود  دست هایی که جام شخصیت ادی را منقش کرده بود دست هایی پینه بسته خشن و سرخ از خشم بود او تا سنین جوانی همیشه با مشت و لگد و شلاق تنبیه می شد و بعد از نادیده گرفتنش این دومین نوع تنبیه ادی بود صدمۀ ناشی از خشونت کم کم کار به جایی رساند که ادی از صدای پدر که از راهرو به طرف اتاقش می آمد حتی نوع تنبیهش را حدس می زد اما با همۀ این احوال و برخلاف همۀ  این بدخلقی های پدر ادی در خلوت پدر را می ستایید او ستایش را به این صورت یاد گرفته بود پیش از آن که ستایش خدا یا زنی را یاد بگیرد یک پسر معمولاً پدرش را می ستاید حتی اگر احمقانه باشد و هیچ توجیه منطقی برای این کار نباشد  گاه و بیگاه پدر ادی با محبت های اندک خود مثل بازماندۀ آتشی که با دمیدن تندتر  شود روی بی علاقه گی اش به ادی سرپوش می گذاشت هنگامی که ادی در حیاط مدرسه در خیابان چهاردهم مشغول بازی بیس بال بود پدر پشت فنس ها می ایستاد و بازی او را تماشا می کرد هر وقت که ادی در بیرون میدان اسمک می زد پدر سر تکان می داد و وقتی که ادی از دعواهای خیابانی به خانه برمی گشت پدر با دیدن دست زخمی یا لب شکافته اش می پرسید خوب بگو ببینم سر آن بدبخت چه آوردی؟ و ادی پاسخ می داد از پا درش آوردم