عمار حلب قصه ی جوان امروزی ماست که در پیچ و خم های روزمرگی گم نمی شود دم مثل چاله می ماند دیگر محمد حسین بیل اول را که ریخت هواخواهش شدم از او چیزهای ظاهری یاد نگرفتم الان هم لباس پوشیدنم مثل سابق است او تیپ خودش را میزد من هم تیپ خودم را وقتی شیش جیب می پوشید دل و روحم را می برد لاتی بود؛ ولی یقه آخوندی اش توی کتم نمی رفت با آن موتور جنگی اش انگار جنگ تحمیلی است قار قار قار می چرخید دور دانشگاه منم تیپم تیریپ رنگی بود توی محله های پایین شهر تهران یا جاهای خلافکتانیzx تی شرت شلوار بگ و موی بوکسوری