کتاب یک وجب و چهار انگشت  خاطرات شفاهی عظیم حقی یک وجبچهار انگشت خاطرات شفاهی اسیر آزاده عظیم حقی است که از کودکی ایشان شروع می شود و تا تمام شدن دوران اسارت ادامه پیدا می کند او از روزهای پایان آموزشی هم حرف هایی می زند و از اینکه او را وارد رسته ای می کنند که او به خاطرش به جبهه نیامده است عظیم در خاطراتش می گوید اسفند ماه 64 آموزش تمام شد و به ما گفتند شما باید در رسته اداری خدمت کنید؛ هر چقدر اعتراض کردیم گفتند تشخیص ما این است که شما در رسته اداری باشید؛ خلاصه به ما معرفی نامه دادند و ما را به ستاد منطقه دوی نجف آباد در باختران فرستادند اصلا دلم نمی خواست آنجا بمانم؛ این همه سختی های دوره آموزشی را طی کرده بودم که به خط مقدم بروم نه اینکه مثل کارمند پشت میز پادگان بنشینم و شب ها همان جا بخوابم عظیم سرانجام به خط مقدم می رود او برای جنگیدن آمده بوده نه پشت میز نشستن اما این آرمان هزینه فراوان دارد این هزینه اما؛ برای مردان خدا شهدی است که از آن نمی گذرند او پس از روایتش از جبهه از چگونگی اسارتش می نویسد اصلا باورم نمی شد که این ها عراقی باشند سرم را کمی بالا گرفتم به صورت های شان نگاه کردم دیدم از ریش خبری نیست؛ ولی همه سبیل دارند باز هم گفتم شاید بچه های ارتش باشند که کمتر ریش دارند؛ دوباره داد زدم؛ من ایرانی ام چرا می زنید؟ شلیک می کنید یکی با صدای بلند گفت بلند شو خوشحال شدم گفتم خدا را شکر بچه های خودمان هستند؛ همین که با گرفتاری از روی زمین بلند شدم با عصبانیت مرا به رگبار بستند؛ دوباره خودم را پرت کردم به زمین و تمام بدنم درد گرفت؛ به ویژه پای ترکش خورده و کمرم که تقریبا خشک شده بود دیگر مطمئن شدم ایرانی نیستند؛ سرگردان شده بودم؛ اگر نارنجک توی جیبم بود ضامنش را می کشیدم و حتی اگر به قیمت از دست دادن جانم می شد وسط آن ها می اندختم