کتاب سی و ده قسمتی از یکی از روایت های کتاب  توی دلم می گویم مادربزرگ کمکم کن و میزنم توی مصیبت تا میگویم السلام علیک یا خدیجت الکبری پیرمرد با دست محکم می زند به پیشانیِ آفتاب سوخته اش و اشک از چشم هایش نم نم می آید و لای ریش های چند روز نتراشیده اش گم می شو سی و ده چهل روایت داستانی از یک روحانی در محیط تبلیغی خود است سی روایت در شهر انار استان کرمان و ده روایت از روستایی ییلاقی در ورامین یکی در جنوب و دیگری در بالای کشور اولی در ماه رمضان و آن دیگر ده روز اول محرم  سید احمد بطحایی به عنوان نویسنده؛ راوی تمام داستان هاست و به عبارتی داستان حول محور چالش های ذهنی و عینی او با خود مردم و محیط پیرامونش؛ میباشد روایت هایی واقعی و مستند از زندگی یک طلبه و حضور او در فرهنگی متفاوت یکی فرهنگ گرم و کویری جنوب کشور با ساختاری نرم و ساکت و دیگری در روستایی نزدیک به پایتخت و بالطبع با فرهنگی متمدن تر و ساختارمند لیک هر کدام در انتهای تفاوت با یکدیگر هستند روحانی مبلغ در این چهل روایت؛ از ابتدا سلوکی را شروع میکند و هرچه میگذرد ساختارهای ذهنی و فکری اش متحول میشود گویی که مانند موسی به کوه طور رفته و سی شب را به عبادت گذرانده و سپس با ده شب دیگر آن را تکمیل کرده است شاید بتوان این تبلیغ را بیش از آن که ناظر به فهم و عمل آموزه های دینی نسبت به مخاطبین باشد به خود روحانی منتسب و منسوب کرد داستان های سی و ده را از چند منظر میتوان مورد بررسی قرار داد که شاید مهمترین وجه آن سبک زندگی دینی جامعه اسلامی و رابطه صمیمانه و بی پرده روحانی و مردم باشد اتفاقی که شاید در دو دهه اخیر با چالش و مشکلاتی مواجه شده روحانیِ در داستان ها نه شخصیتی ویژه و خاص که بیش از هرچیزی از مردم و همدل مردم است با آن ها میخندد و گریه میکند   سید احمد بطحایی طلبه شاغل به تحصیل در مقطع درس خارج فقه و اصول حوزه علمیه قم و دانشجوی دکتری رشته حکمت هنر است پیش تر از او رمان هر صبح میمیریم در نشر افق و مجموعه داستان گروهی مینوی نگاه تو منتشر شده است  قسمتی از یکی از روایت های کتاب   توی دلم می گویم مادربزرگ کمکم کن و میزنم توی مصیبت تا میگویم السلام علیک یا خدیجت الکبری پیرمرد با دست محکم می زند به پیشانیِ آفتاب سوخته اش و اشک از چشم هایش نم نم می آید و لای ریش های چند روز نتراشیده اش گم می شود سوزِ ناله اش حتی روی من هم تاثیر می گذارد و جان سوزتر می خوانم روضه و دعای بعدش که تمام می شود سمتم می آید محکم بغلم می کند و می بوسدم صورتش هنوز خیس است خوشحالم هم دلش را نشکسته ام و هم روضه خوبی خوانده ام از همه خداحافظی می کنم و سمتِ خانه می روم که جوانی از پشت صدایم می کند برمی گردم کمی عقب تر از پیرمرد چفت به ستون نشسته بود چشم هایش قرمز است هنوز پیرمرد هم چند قدم عقب تر از او ایستاده ببِخشِدا ولی حاجی می شه یه خواهشی کنم؟ لابد می خواهد فردا یک روضه دیگر برایشان بخوانم خیلی بهشان چسبیده انگار با همان لبخند رحمانی طور می گویم بفرمایید حاجی مِشه دیگه روضه حِضرت خِدیجه نِخونی یک آن همان خنده روی لبم خشک شده و می ماسد می گویم چرا؟ حاجی خِدیجه اسم مادِرِمه چهل روز پیش فوت کرد نِخونی برای این بابام بهتره دستتم درد نکنه سریع خداحافظی میکند و سمت پیرمرد می رود