کتاب رمان آوازهای روسی قصه ای عاشقانه به زبان و حال و هوای افغانستان هزینه ارسال رایگان به سراسر ایران آوازهای روسی رمانی عاشقانه و پرماجرا رمان آوازهای روسی روایت گر دورانی پرالتهاب و پرماجرای جوانی به نام یعقوب است او فرزند خانی قدرتمند در یکی از مناطق کوهستانی افغانستان است به سبب ماجرایی عاشقانه با پدر به اختلاف می افتد و به کابل می گریزد او دو عشق گرایش های مختلف سیاسی قتل مرگ عزیزان سفر و  را تجربه می کند و در نهایت تصمیم می گیرد تصمیمی که او را مجدد به ریشه ها و اصلش برمی گرداند زبان و نثر کتاب به عنوان نویسنده این کتاب تلاش کرده ام نثری ویژه بیافرینم نثری که خواننده بدون نیاز به پاورقی و توضیح فضایی تازه و بومی را تجربه کند و از ظرفیتهای زبان فاخر فارسی لذت ببرد بدون اینکه احساس کهنگی زبان به او دست دهد   قسمت هایی از متن کتاب  صدای ضعیف توله سگ از زیر چهارچرخ آمد کف دستش را گذاشت روی زمین سرد و خم شد زیر چهارچرخ را ببیند سنگریزه ها پوست کف دستش را آزار می داد سرش را که پایین تر برد صورت لاغر دخترک لاتری فروش را دید که جعبه تیکت های لاتری را زیر دستش گذاشته است و تکه ای نان برای سگ می اندازد لبلبوفروش هم زانو به زمین زده بود و به سگ نگاه می کرد که برای خوردن تکه نان دل بی دل است  وحشت از این نیست که ما نقش قربانیان تراژدی در عصر خود را بازی کنیم وحشت از این جا آغاز می شود که ما قربانی های فراموش شده باشیم جنازه هایی خاموش که هیچ یادی در دنیا برایشان نباشد نه یادی و نه یادگاری قربانی شدن سهل است اگر در یادها باشیم من از فراموش شدن می ترسم از این که قربانی شوم و هیچ کس به یادم نباشد در شعر هیچ شاعری نیایم و شخصیت هیچ رُمانی نباشم  اولین بار بعد از نُه سال وقتی مبارکه را در وَرَث دید بعد از ظهر یک روز سرد بود رنجورتر و لاغرتر صورتش کاملاً زنانه شده بود و راه گشتنش به چالاکی و سبک پایی سابق نبود حتی احساس کرد قدش خمیده شده است ولی چشم ها همان چشم ها بود پرت شد به صبحی سرد که ایستاده بود زیر درختان بید و مبارکه بخار از شیشه ای کوچک پاک کرده بود و صورتش را به شیشه چسبانده بود ولی این بار حتی شیشه ای هم بین شان فاصله نبود    می خواهم بمیرم در بیدار خوابی شبانه ام ماه پرسه می زند جیرجیرک ها آوازهای فراموش شده ی فرشتگان را در گوش درختِ خانه زمزمه می کنند باز ادرار فشار آورد و فکر کرد وقتِ مناسبی برای به یاد آوردن شعرهای قدیمی اش نیست وقتی از ورث گریخته بود دفتر شعرش را هم پشت سرش جا گذاشته بود آن شعرها دیگر چه اهمیتی داشت وقتی که می خواست زندگی تازه ای را شروع کند  بعد از سال ها باز به یاد سرگرمی شبانه اش افتاد باید رودخانه ای آرام را تصور می کرد که از میان دره ای فراخ می گذرد و او روی تخته ای چوبی به پشت خوابیده است و آسمان را می بیند تکه ابرهای سفید مثل پنبه اما این سرگرمی مربوط به دورانی بود که عاشق بودم و هنوز در خواب هایم مبارکه را می دیدم چند بهار است که خوابش را ندیده ام؟ یادم نیست شاید از وقتی که بوی جوهر و کاغذهای آن چاپخانه لعنتی در سرم پیچید حالا به این سادگی ها تصویر مبارکه در ذهنم نمی آید باید سعی کنم پلک می زند و مبارکه را می بیند نشسته روی چمن های کنار رودخانه اما فقط حجمی از بدنش پیداست و هنوز صورتش شکل نگرفته جزئیات بیشتری از سرگرمی شبانه به یادش می آید انجیرهای کوهی در کمر کوه باد که می وزد در بین برگ های پهنش پلک زد تصویر مبارکه جان می گیرد و صدایش را هم می شنود صدای خنده اش را می شنود بعد گریه می کند بچه خان ظلم نکند چی کند؟   دختر سرش را بالا آورده بود و لبخندی تلخ زده بود درست مثل وقتی که گفته بود از شما خواهش دارم یک بار تمام شعرهایم را بخوانید با همان ترحمی که انگار بخواهد برای سگی تکه نانی بیندازد پیش سگی سنگ خورده و زخمی زیر گاری لبلبو فروشی در عصری پاییزی  رخشانه زمزمه کرد عشق من وقتش رسیده به خانه برگردیم شاخه های انگور از داربست ها بالا رفته اند از داربست ها بالا رفته اند راستی موفرفری لحظه آخر یاد مرا نکرد؟ ساده خدا ساده خدا رخشانه گفت شاید روزگار تازه ای در راه است روزگار تازه یا بازی تازه؟ رخشانه تاب خورد و دوباره شاخه انجیر صدای خشکی داد کمی از برف های نشسته روی شاخه های لختش ریخت شاید هم عشقی تازه