کتاب میدگارد نوشته احمدرضا صالحی سیف آبادی در بخشی از کتاب میدگارد می خوانیم  خودش هم نمی دانست ماجرا از چه قرار است اما در دل گفت بسیار خب هرچی که هست فعلاً خوبه سپس درد را بی خیال شد و سنگ را محکم در دست فشرد و نیروی تازه ای از آن در سرتاسر وجودش دوید کش و قوسی در کمرش داد و علی رغم درد شدیدی که احساس می کرد از جا برخاست و اطراف را نگریست سوده همچنان آرام و بی حرکت سر جای خودش قرار داشت اما محیط مَغاک حسابی بهم ریخته شده بود و تمام محیط اطراف با خون سرخی رنگ شده و عطر خوشبویی در فضا متصاعد شده بود و به خاطر باز ماندن درب مَغاک سرمای سوزناکی محیط را در بر گرفته بود بنابراین اولین کاری که کرد این بود که به سمت درب مَغاک رفت تا تخته سنگ را در جای خودش بگذارد اما ناگهان با صحنه عجیبی مواجه شد در همین حین صافظ روی شانه اش نشست و با هیجانی توأم با ترس گفت قربان باید چیزی به شما بگویم