کتاب برنامه نویسی به زبان سی پلاس پلاس اثر عین الله جعفرنژاد قمی آرایه ها در c مثل اشاره گرها عمل می کنند لذا احتمال اینکه کار کردن با آرایه منجر به خطا شود بسیار زیاد است به عنوان مثال به دلیل ویژگی اشاره گری که در آرایه نهفته است خروج از حد ومرز آرایه با خطا مواجه نمی شود اندیس های آرایه ای به طول n عبارتند از 012 n1 کل آرایه را نمی توان یکباره از ورودی خواند و یا به خروجی برد؛ یعنی هر عنصر آرایه باید به طور جداگانه خوانده یا نوشته شود  دو آرایه را نمی توان با عملگرهای رابطه ای با هم مقایسه کرد  زیرا نام آرایه اشاره گری به اولین عنصر آرایه است وقتی آرایه ای به تابع همه منظوره ای ارسال می شود که آرایه ای با هر طول را پردازش می کند طول آرایه باید به عنوان آرگومان دیگر ارسال شود با دستور انتساب نمی توان آرایه ای را به آرایه ی دیگر نسبت داد  زیرا اسامی آرایه ها اشاره گرهای ثابت هستند و اشاره گر ثابت نمی تواند در سمت چپ انتساب قرار گیرد این اعمال و بسیاری از اعمال دیگر در مورد آرایه ها طبیعی به نظر می رسد ولی در c  این امکانات وجود ندارد اما با استفاده از مفهوم تعریف مجدد عملگرها می توان این قابلیت ها را برای آرایه ها پیاده سازی کرد