جای خالی خاکریز محمّد حسین سلطانی انتشارات مُلک اعظم  صدای پایی شنیدم کسی داشت از راه پلۀ منتهی به پشت بام بالا می آمد هول و دستپاچه خودکار را گذاشتم جیب شلوارم و خیره شدم به در راه پله همین که حضرت امام پا گذاشتند روی پشت بام من صاف ایستادم؛ مثل برق گرفته ها خشکم زد انگار تازه متوجه غیر منطقی بودنِ کارم شده بودم فکر این که امام از آن با خبر شده حالم را حسابی گرفت