کتاب الگوی تصمیم گیری در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه الگوی تصمیم گیری در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران از منظر تحلیل سیاست خارجی به عنوان یک حوزه مطالعاتی ویژگی های خاص جمهوری اسلامی ایران و ماهیت آن مورد بررسی قرار گیرد در مقابل نظریه بازیگر عام تحلیل سیاست خارجی ویژگی های بازیگر خاص را مورد توجه قرار می دهد که بر اقتضائات و ویژگی های منحصر به فرد بازیگر خاص در تببین تصمیم گیری توجه دارد موضوع عقلانیت به ویژه با قرائت اقتصادی و سودمحورانه آن در نظریه تصمیم گیری سیاست خارجی همانند سایر رشته های علوم انسانی به ویژه مدیریت و اقتصاد پارادایم غالب به شمار می رود و به همین ترتیب بسیاری از این زوایه به ارزیابی سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران پرداخته اند این در حالی است که در این پژوهش اولا سعی شده است علل و عواملی که در تبدیل مدل عقلانی به پارادیم غالب در تصمیم گیری نقش داشتند مورد بررسی قرارگرفته و در مرحله بعد از دو منظر روش شناختی و هستی شناختی مورد نقد قرار گیرد به طور کلی ساختار و هندسه این پژوهش در چهار فصل تنظمیم شده است؛ فصل نخست به بررسی الگوهای تصمیم گیری در سیاست خارجی پرداخته است مباحث فصل دوم به الگوی تصمیم گیری در سیاست خارجی جمهوری اسلامی اختصاص دارد فصل دوم در واقع شاکله اصلی پژوهش را شکل می دهد و الگوی تصمیم گیری در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران را در سه قلمروی مطالعاتی در قالب سطوح سه گانه مورد بررسی قرار داده است فصل سوم در قالب دو گفتار به آسیب ها و ضرورت های تصمیم گیری در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران پرداخته و فصل چهارم به بررسی موردی یکی از مهمترین تصمیمات حوزه سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران یعنی پذیرش قطعنامه 598 اختصاص دارد و سعی کرده است سه سطح مطرح شده در فصل دوم را درباره این تصمیم خاص در معرض آزمون قرار دهد این پژوهش می تواند در درجه نخست برای دانشوارن و دانشجویان علوم سیاسی و روابط بین الملل که بخش مهمی از متون درسی آنها با موضوع سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران ارتباط دارد مفید و قابل استفاده باشد از طرف دیگر برای مسئولان مقامات و پرسنل وزارت امورخارجه و همچنین وزارتخانه ها نهادها و سازمان هایی همچون وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی شورای عالی امینت ملی و همچنین نیروهای مسلح که به نوعی با حوزه سیاست خارجی در ارتباط هستند مفید واقع شود