کتاب سلام بر ابراهیم زندگی نامه و خاطرات پهلوان بی مزار شهید ابراهیم هادی ناشر شهید ابراهیم هادی نوع جلد شومیز موضوع دفاع مقدس وزن گرم 320 سلام بر ابراهیم کتابی است که در قالب زندگینامه ای مختصر و 69 خاطره درباره شهید بزرگوار و مفقود الاثر ابراهیم هادی منتشر شده است این نوشتار حاصل بیش از پنجاه مصاحبه از خانواده یاران و دوستان آن شهید است که همگی نگارنده را در گردآوری این مجموعه ارزشمند یاری رساندند  شهید هادی در یکم اردیبهشت ماه سال 36 دیده به جهان گشود و پس از بیست و هفت سال زندگی پر فراز و نشیب در عملیات والفجر مقدمّاتی در منطقه فکه بیست و دوم بهمن سال 61 به درجه رفیع شهادت نائل آمدند و همانطور که از خداوند می خواست پیکر پاکش در کربلای فکه گمنام ماند  پهلوانی شجاع مداحی دلسوخته معلمی فداکار کشتی گیری قهرمان رفیقی دلسوز فرماندهی پرتلاش استاد تهذیب نفس و انسانی عاشق خدا و همه این صفات را که جمع کنید نام زیبای ابراهیم هادی نمایان می شود سال 55 در مسابقات قهرمانی کشتی آزاد تهران به فینال 74 کیلو رسید ابراهیم در اوج آمادگی بود اما آنقدر ضعیف کشتی گرفت تا حریفش قهرمان شود جایزه مسابقات نقدی بود فهمیده بود حریفش برای ازدواج به این مبلغ احتیاج دارد  این را بعدها حریف او اقرار کرد در عملیات مطلع الفجر کار سخت شد ابراهیم شجاعانه رو به سمت دشمن اذان صبح گفت قلبهای آنان به لرزه در آمد هجده نفر خودشان را تسلیم کردند آنها به سپاه اسلام پیوستند عجیب بود همگی آن عراقیها چند سال بعد در شلمچه به شهادت رسیدند او بنده خالص خدا بود کارهایش برای رضای خدا انجام میشد برای همین یکی از عرفای بزرگ او را الگوی اخلاق عملی معرفی کرده بود شهید گمنامی به او پیغام داد شهدای گمنام مهمانان ویژه حضرت زهراس در برزخ هستند برای همین همیشه آرزو می کرد گمنام باشد خدا هم دعایش را مستجاب کرد او سالهاست در فکه مانده تا خورشیدی باشد برای راهیان نور  بخشی از کتاب  پنج ماه از شهادت ابراهیم گذشت هر چه مادر از ما پرسید چرا ابراهیم مرخصی نمی آد؟ با بهانه های مختلف بحث رو عوض می کردیم و می گفتیم الآن عملیاته فعلاً نمی تونه بیاد تهران و خلاصه هر روز چیزی می گفتیم تا اینکه یکبار دیدم مادر اومده داخل اتاق و روبروی عکس ابراهیم نشسته و اشک می ریزه اومدم جلو و گفتم مادر چی شده؟ گفت من بوی ابراهیم رو حس می کنم ابراهیم الآن توی این اتاقه همینجا و  وقتی گریه اش کمتر شد گفت من مطمئن هستم که ابراهیم شهید شده مادر ادامه داد ابراهیم دفعه آخر خیلی با دفعات دیگه فرق کرده بود هر چی بهش گفتم بیا بریم برات خواستگاری می گفت نه مادر من مطمئنم که بر نمی گردم نمی خوام چشم گریانی گوشه خونه منتظر من باشه چند روز بعد مادر دوباره جلوی عکس ابراهیم ایستاده بود و گریه می کرد ما هم بالاخره مجبور شدیم به دایی بگیم به مادر حقیقت رو بگه آن روز حال مادر به هم خورد و ناراحتی قلبی او شدید شد و در سی سی یو بیمارستان بستری شد سال های بعد وقتی مادر را به بهشت زهرا می بردیم بیشتر دوست داشت به قطعه چهل و چهار بره و به یاد ابراهیم کنار قبر شهدای گمنام بشینه هر چند گریه برای او بد بود امّا عقده دلش رو اونجا باز می کرد و حرف دلش رو با شهدای گمنام می گفت