کتاب افسانه مورالو نوشته نعیم هدایتی در بخشی از کتاب افسانه مورالو می خوانیم  کسا متوجه شد که آن ها از هیچ چیز خبر ندارند آلدون و مرینا حق داشتند نه تنها آن ها بلکه کل مردم سولارون وزارت امنیت را تنها کلبه ای می دانستند که در وسط یک باغ بزرگ قرار دارد و دور تا دورش با درختان بلند چنار احاطه شده است این تصور برای شهروندان سولارون آن قدر سورئال بود که این وزارتخانه در بین عامه مردم به کلبه معروف شده بود  لکسا به آن ها گفت که زیر آن کلبه ساده و محقر یک امپراطوری امنیتی بزرگ و مخوف وجود دارد؛ یک بنای عظیم چندین طبقه ای به این ترتیب تصورات ساده لوحانه ی آلدون و مرینا از این وزارت خانه در ذهنشان فرو ریخت  لکسا از دلقک های بازجو گفت منظورش افسران اطلاعاتی وزارت امنیت بود می گفت آن ها بسیار عصبی و پرخاشگر به شدت بی ادب و زشت گفتار بودند شکنجه هایشان طاقت فرسا و غیرقابل تحمل بود و خنده های بیمارگونه شان روح را می آزرد لباس های سفید یک سره می پوشیدند که زیپش از پشت بسته می شد موهایشان را قرمز می کردند همین طور ابروها چشم ها و لب هایشان قرمز بود صورتشان را با پودر آرایشی سفید می کردند درست مثل دلقک های سیرک اما آن ها از سیرک نیامده بودند آن ها مرا نمی خنداندند و به هیچ وجه هم بامزه نبودند دستش را جلوی دهانش گرفت چشمانش را بست تلاش زیادی کرد تا گریه نکند اما موفق نشد و اشک هایش برای بار چندم سرازیر شدند  لکسا از روزهایی گفت که چند دلقک مانند اشباح خبیث از دل تاریکی می آمدند و او را بازجویی می کردند در اتاقی بسیار تاریک که چراغ زرد ضعیفی روشنش می کرد مرا به یک صندلی بسته بودند یکی از من سوال می کرد و حین جواب دادنم دیگری بلند داد می زد که داری دروغ می گویی و نفر سوم میله ی داغی را روی دستم می گذاشت من از درد فریاد می کشیدم بی طاقت می شدم و گریه می کردم یکی از آن ها ادای گریه کردنم را در می آورد و بقیه می خندیدند طوری می خندیدند که نشان می داد چیزی به نام وجدان در آن ها ابداً وجود ندارد البته باید اعتراف کنم زمان هایی که تنها توسط یک دلقک بازجویی می شدم اوضاع به این بدی نبود در واقع این ها وقتی دور هم جمع می شدند رفتارهای شیطانی شان بروز پیدا می کرد انگار با دیدن یکدیگر هارتر و وحشی تر می شدند آلدون و مرینا خیره و مبهوت به او نگاه می کردند انگار مسخ شده بودند نمی دانستند چه بگویند