کتاب ضیافت اثر افلاطون کتاب ضیافت نوشتۀ افلاطون رساله ای درباره عشق با حالت روایی و داستانی است ضیافت یکی از مهمترین دیالوگ های افلاطون با موضوع اروس یا عشق است که در یکی از مهمانی های آتن که سقراط نیز حضور داشته اتفاق می افتد  این دیالوگ از دیالوگ های سقراطی افلاطون است که در آن ها سقراط چهره اول آن است این رساله به گونه روایتی  ست که در بخشی از آن خواننده شاهد گفت و گوی بازیگران آن با یکدیگر است تاریخ نگارش این رساله به درستی آشکار نیست ولی از قراین برمی آید که پس از سال ۳۸۵ پیش از میلاد نوشته  شده باشد  آریستوکلس ملقب به افلاطون Plato یا پلاتون دومین فیلسوف از فیلسوفان بزرگ سه گانه یونانی سقراط افلاطون و ارسطو است افلاطون نخستین فیلسوفی است که آثار مکتوبی از او به جا مانده  همچنین بسیاری او را بزرگ‍ترین فیلسوف تاریخ می دانند چیزی که بیش از نام خود افلاطون شهرت دارد و شاید عامل آشنایی عامه مردم با افلاطون است مفهومی به نام عشق افلاطونی ست ریشه این عبارت به همین کتاب بر می گردد  ضیافت Syposium تعریف افلاطون از عشق است چنانکه نام دیگر آن رساله ای در باب عشق است افلاطون فیلسوفی پر سر و صداست کسی که مجموعه گفته های سقراط را به نوشته تبدیل کرده است و همین کار باعث شده بسیاری تردید ببرند که سقراط شخصیتی زاده ذهن افلاطون است و اصلاً وجود خارجی نداشته است از طرف دیگر برخی صاحب نظران و فلاسفه جدید معتقدند افلاطون فلسفه را از آنچه هدف اصلی اش بود دور کردند به زعم آنان فلسفه برای این به وجود آمده بود تا انسان و جامعه را به خودآگاهی برساند و زندگی را برای نسل بشر لذت بخش بسازد با همه این اوصاف کتاب ضیافت می تواند نگاهی جدید باشد به یکی از غنی ترین مفاهیم بشری عشق