دل مرغ حساب دل مرغ از جگر آن جدا است دل مرغ منبع خوبی برای دریافت پروتئین و آهن محسوب می شود و اسید فولیک هم دارد این عضو اندرونی مشکل خاصی ندارد و می توان آن را مصرف کرد اما مصرف جگر مرغ چندان توصیه نمی شود اساسا یکی از خصوصیات گوشت های احشایی مثل سنگدان و جگر این است که دارای پروتئین هستند و می توان از آنها به عنوان منابع تامین کننده این ماده غذایی مهم استفاده کرد جگر مرغ علاوه بر این که دارای حجم بالایی از پروتئین است همچنین در روند خونسازی نقش مهمی ایفا می کند سنگدان مرغ هم حاوی مقادیری بالا از پروتئین است و از سوی دیگر دارای آنزیم هایی است که سنگهای کلیوی را می شکند و در واقع از خواص درمانی برخوردار است البته اگر در پرورش مرغ ها از مواد هورمونی استفاده شود نه تنها مصرف جگر سودی ندارد بلکه بسیار مضر هم خواهد بود هورمون به عنوان یک ماده مضر ممکن است در جگر مرغ تجمع پیدا کند و مصرف آن را برای افراد مضر سازد مطالعات فراوانی که در کشورهای مختلف ازجمله ایران انجام شده نشان می دهد که متاسفانه در بسیاری از مرغداری های صنعتی دوره های منع مصرف گوشت بعد از تجویز داروهای مختلفی مانند آنتی بیوتیک ها رعایت نمی شود به عبارت ساده تر مثلا زمانی که به مرغ ها آنتی بیوتیک می دهند باید حدود 5 تا 14 روز از کشتار مرغ خودداری شود مساله ای که در موارد زیادی رعایت نمی شود به طور معمول آنتی بیوتیک ها فلزات سنگین و سموم در بافت نرم بیشتر جای می گیرند و از آن جایی که پوست مرغ از بافت چربی بوده و جگر هم بافت نرمی است همچنین مغز سر حیوانات هم از بافت نرمی است از لحاظ علمی این گونه مواد در این بافت ها رسوب می کنند که پس از رسوب در این مناطق خود به خود میزان آن ها افزایش پیدا کرده و با خوردن این گونه مواد آنتی بیوتیک ها سموم یا فلزات سنگین می توانند به بدن انسان منتقل شده و باعث به خطر افتادن سلامت مصرف کننده شود که این مسئله در مورد باقی دام ها مثل گاو گوسفند و گوساله نیز صدق می کند