صد سال تنهایی رمان  برنده جایزه نوبل سید اسلام فاطمی سیرت ‍ ‍ تبلیغ  خالق کتاب  صد سال تنهائی  گابریل گارسیا مارکز به سرطان لنفاوی مبتلا  بود و می دانست عمر زیادی برایش باقی نیست  در نامه ای کوتاه از جهان و خوانندگان خود خداحافظی می کند    اگر پروردگار لحظه ای از یاد می برد که من آدمکی مردنی بیش نیستم و فرصتی ولو کوتاه برای زنده ماندن به من می داد از این فرصت به بهترین وجه ممکن استفاده می کردم   به احتمال زیاد هر فکرم را به زبان نمی راندم  اما یقیناً هرچه را می گفتم فکر می کردم   هر چیزی را نه به دلیل قیمت که به دلیل نمادی که بود بها می دادم   کمتر می خوابیدم و بیشتر رویا می بافتم  زیرا در ازای هر دقیقه که چشم می بندیم شصت ثانیه نور از دست می دهیم   راه را از   همان جایی ادامه می دادم که سایرین متوقف شده بودند و زمانی از بستر بر می خواستم که سایرین هنوز در خوابند   اگر پروردگار فرصت کوتاه دیگری به من می بخشید  ساده تر لباس می پوشیدم  در آفتاب غوطه می خوردم و نه تنها جسم که روحم را نیز در آفتاب عریان می کردم   به همه ثابت می کردم که به دلیل پیر شدن نیست که دیگر عاشق نمی شوند بلکه زمانی پیر می شوند که دیگر عاشق نمی شوند  به بچه ها بال می دادم اما آن ها را تنها می گذاشتم تا خود پرواز را فرا گیرند  به سالمندان می آموختم با سالمند شدن نیست که مرگ فرا می رسد  با غفلت از زمان حال است   چه چیز ها که از شما ها  خوانندگانم  یاد نگرفته ام    یاد گرفته ام همه می خواهند بر فراز قله ی کوه زندگی کنند و فراموش کرده اند مهم صعود از کوه است   یاد گرفته ام وقتی نوزادی انگشت شصت پدر را در مشت می فشارد او را تا ابد اسیر عشق خود می کند   یاد گرفته ام انسان فقط زمانی حق دارد از بالا به پایین بنگرد که بخواهد یاری کند تا افتاده ای را از جا بلند کند   چه چیز ها که از شما یاد نگرفته ام     احساساتتان را همواره بیان کنید و افکارتان را اجرا اگر می دانستم امروز آخرین روزی است که تو را می بینم چنان محکم در آغوش می فشردمت تا حافظ روح تو گردم   اگر می دانستم این آخرین دقایقی است که تو را می بینم به تو می گفتم  دوستت دارم  و نمی پنداشتم تو خود این را می دانی     همیشه فردایی نیست تا زندگی فرصت دیگری برای جبران این غفلت ها به ما دهد   کسانی را که دوست داری همیشه کنار خود داشته باش و بگو چقدر به آن ها علاقه و نیاز داری  مراقبشان باش  به خودت این فرصت را بده تا بگویی   مرا ببخش    متاسفم    خواهش می کنم    ممنونم  و از تمام عبارات زیبا و مهربانی که بلدی استفاده کن   هیچ کس تو را به خاطر نخواهد آورد اگر افکارت را چون رازی در سینه محفوظ داری  خودت را مجبور به بیان آن ها کن  به دوستان و همه ی آنهایی که دوستشان داری بگو چقدر برایت ارزش دارند  اگر نگویی فردایت مثل امروز خواهد بود و روز بی ارزشی خواهی داشت