کتاب دولت سرّی خاطرات جمعی از اسرای اردوگاه موصل2 اثر غلامحسین باغانی  جلد نرم  رقعی  سوره مهر در هشت سال جنگ تحمیلی بعثی ها اسرای بی پناه را در نهایتِ خشونت مورد ضرب وشتم قرار می دادند همه چیز در آن اردوگاه ها ممنوع بود جمع شدن نماز خواندن روزه گرفتن دعا خواندن به بهانه های مختلف اسرا را کتک می زدند و آن ها را در محیطی بسته و کثیف نگه می داشتند آنان برای حفظ جانشان به فرماندهانشان که برای دشمن ناشناخته بودند پناه می بردند این مسئله باعث می شد به یکدیگر نزدیکتر شوند و چاره ای بیندیشند سازمان های غیررسمی مختلف جان گرفت و روزبه روز بر انسجام آن ها افزوده شد آن ها دور از چشم و گوش سربازان گرد هم می آمدند تصمیم می گرفتند و قانون وضع می کردند درظاهر به خواسته های سربازان بعثی عمل می کردند اما در پنهان به نیازها و تمایلات خودشان جامه عمل می پوشاندند  آزاده ها مرغان مهاجری بودند که سالیانی را دور از وطن در چنگال دژخیمان بعثی گذراندند آنان وارثان شهیدان سفیران عشق و راستی در پهنه نبردی نابرابر بودند مظلومیت آنها در همه لحظه های غم آلود دشت بی پناهی به چشم می خورد گرگ صفتان بعثی با تمام غضبی که از رزمندگان چالاک جبهه های حق علیه باطل داشتند بر سر اسرای بی پناه می کوبیدند بلایی نبود که سر این مظلومان تاریخ درنیاورند؛ مگر اینکه اندیشه و فکر پَستشان راه به جایی نبرده باشد در مقابل اندیشه های شیطانی دشمن بعثی فرزندان این آب و خاک سخت ترین شکنجه ها را تحمل کردند و در مقابل مقاصد شوم دشمنان ایستادگی می کردند آن ها لحظه ای از یاد خدا غافل نشدند  دولت سرّی استمرار همان صبر و تحملی است که لحظه ای آنان را از کوشش باز نمی داشت انسجامشان حتی در اسارت گاه ها دشمن را می ترساند اسرا به گناه نمی اندیشیدند و هیچ گاه آلوده نشدند در مقابل دسیسه های دشمن سر تعظیم فرود نیاوردند و حاضر نشدند تلاش شهدا و رزمندگان را به آسانی به امیال نفسانی بفروشند هرچه دشمن می کوشید نمی توانست نقشه های استعماری امریکا و اسرائیل را عملی و اعتقادات و ایمان قوی آنان را متزلزل کند  دعاهایشان جامع و از اعماق روح انسانی آنان سرچشمه می گرفت و تک تک مردم ایران را در نظر داشتند اسرا پرپر شدن همرزمان شان را در جبهه به چشم دیده بودند دنیا را بی ارزش می دانستند و همیشه دل در گرو عشق به معبود داشتند و به عبارتی آن ها معلمان و هدایت گران این جامعه اند