کتاب برکت برکت نام رمانی از ابراهیم اکبری دیزگاه 1360 است که در قالب یادداشت  روزانه روایت می شود طلبه جوانی  به نام یونس برکت در ایام ماه مبارک رمضان برای تبلیغ به روستایی به نام میان رودان می رود از رفتار نامناسب مردم روستا و واکنش های یونس نسبت به آنها موقعیت  و خرده موقعیت های متعدد داستانی ای خلق می شود که برای مخاطب جذاب و خواندنی است جدا از قصه و ماجرای جالب توجه این اثر به لحاظ فرم و ساختار نیز ویژگی های منحصر به فردی دارد  برکت در شانزدهمین دوره جایزه ادبی شهید حبیب غنی پور در سال 1395 به عنوان اثر شایسته تقدیر بخش آزاد معرفی شد  ساعت 4 بعدازظهر  گرما امانم را بریده زبانم را نمی توانم تکان بدهم دکمه ی پنکه را تا آخرین درجه زده ام و نشسته ام زیرش هوای نفتالینی اتاق را تکانی می دهد و من هم خودکار را برداشته ام خردخردک چیزی می نویسم توی این دفتر این ها را برای چه می نویسم؟ به چه دردی می خورند؟ به هیچ دردی شاید روزی این ها را گذاشتم توی وبلاگم تا مردم بخوانند و بدانند در این در و دهات ها به این طلبه ها چه می گذرد شاید هم چاپش کردم اصلاً خلاصه همین است که هست امروز می خواستم از این خراب شده در بروم که نجات دستگیرم کرد و آورد خانه اش حالا در این اتاقک نفتالین گلپری شب و روزم را به هم بیاورم تا عید فطر بیاید و خلاص خوب است اگر در خانه هم می ماندم باید با سونیا یکی به دو می کردم هر روز اوقاتم تلخ می شد و جنگ اعصاب پیدا می کردم که خانم یک روز روزه خواری نکند یا لطف کند ظهرهای ماه رمضان مهمانی خانوادگی نگیرد یا هزاران کثافت کاری دیگر که حوصله اش نیست فعلاً این جا بنویسم البته اگر هم نوشتم باید همه ی این ها را دربیاورم و منتشر نکنم نمی شود او رهایم نمی کند هی می آید به ذهنم و اذیتم می کند اصلاً من از دست سونیا فرار کردم آمدم این جا تا از دستش راحت باشم اما این جا هم راحت نیستم هیچ وقت راحت نیستم گفتم شاید این ماه رمضان را به عافیت بگذرانم دعایی بخوانم روزه ای بگیرم و به موضوع دیگری بپردازم امروز چه اتفاقی افتاد؟ هرچه فکر می کنم چیزی به ذهنم نمی آید بنویسم جز سونیا و جز رجزهای پنج ساله اش اگر در این ماه بتوانم او را از ذهنم پاک کنم هنر کرده ام یکی از فضیلت های این ماه برایم شاید همین باشد پاک کردن سونیا از ذهن ولی نمی شود خوابم گرفته باید قدری بخوابم برای نماز ظهر اقامه گفتم حتی نیت هم کرده بودم که یادم آمد وضو ندارم مانده بودم چه کار کنم ادامه بدهم یا نه؟ می ترسیدم از غرغر مردم فوراً برگشتم عقب و گفتم ببخشید یادم رفته وضو بگیرم