درد جاودانگیبا ترجمه استاد بها الدین خرمشاهیچاپ دوازدهم ویلیام بارت درد جاودانگی را تغزل فلسفی شگرفی نامیده است زبان فلسفه زبانی است غامض آکنده از اصطلاحات فنی و دیریاب اما پای تغزل که به میان می آید شور و سرود و سر مستی سر بر می آورد اونامونا برای جلوه گر ساختن این تغزل شگرف از واژگانی استفاده کرده است که همچون باران و شکوفه های بهاران پر از طراوت است درد جاودانگی در اصل مبحث غامض فلسفی است ولی این مبحث غامض با همت طلبی از شکسپیر و دانته و میلتون و مولفان عهد جدید و در آمیختن قول و غزل آنها با درد اشتیاقی که از سینه ی شرحه شرحه از فراق رب می خیزد  به یکی از شاعرانه ترین و شکوه مند ترین نوشته های زمان ما تبدیل شده است بهاءالدین خرمشاهی هم به مدد دانش و بینش و قریحه ی سرشار و با همت طلبی از عطار و مولانا و خیام و سعدی و حافظ موفق شده است این  تغزل فلسفی شگرف را در زبان فارسی باز آفرینی کند صالح حسینی