کتاب سالک آگاه  ق 113 کتاب سالک آگاه حاصل سخنرانی های علامه حسینی طهرانی در سنوات مختلف درباره مقام علم خصوصیات و جایگاه علماء و آداب تعلیم و تعلم علوم اسلامی و بایسته های تبلیغ است که صوت پیاده شده آن پس از ویرایش و تصحیح با مقدمه و تعلیقات آیت الله حاج سیّد محمّدمحسن حسینی طهرانی فرزند علامه به زیور طبع آراسته شده است  کتاب سالک آگاه در شش مجلس اعم از تعظیم بزرگان و نقد محترمانه علل زوال حوزه نجف مفاسد علمای سوء و حرمت تبعیت از آنها لزوم اسوه قرار دادن رسول الله و احیای سنت های اسلامی انهدام ارزش های اسلامی تحت عنوان تمدن و پیشرفت و عید غدیر عید ولایت و مقام علم امیرالمومنین تدوین شده است  برخی از عناوین مهم این کتاب شامل هر کلامی غیر از کلام معصوم قابل نقد و رد است اما محترمانه احترام مرحوم قاضی نسبت به عمامه خطر غرور ناشی از علم قدغن بودن عرفان یعنی قدغن بودن نام امیرالمومنین ضرر علمای منافق صفت بر شیعیان از لشکر یزید بر امام حسین بیشتر است تغییر و تحول روش دروس حوزه توسط استعمار خصوصیات و ویژگی های منبر و خطابه بعد از ائمّه علمای صالح بهترین افراد روی زمین اند لزوم حفظ لباس طلاب الان فقط شیعه در دنیا مورد تهاجم است لزوم رواج لغات قرآن در زندگی مسلمانان بین کسب علم با دیگر کارها فرق است از زمین تا آسمان وابستگی رفعت مقام به علم و تقوا است  گزیده بنابراین راه و ممشای حرکت کسی که به مقام علم می رسد این است که به هیچ وجه من الوجوه نمی تواند مردم را به خود بخواند و به خود دعوت کند و امر و نهی از ناحیه شخصی خود نسبت به آنها داشته باشد و آنها را بنده و برده خود بگیرد اوامر باید اوامر الهی باشد و برای اله؛ و انسان نباید اشتباه کند و اوامری از پیشِ خود صادر کند که مرجعش ریاست و شهوت و حس تفوق و جاه است و لیکن به نام خدا و به نام دین و شریعت و آیین جا بزند و قالب بزند و به مردم تحمیل کند اگر این کار را بکند فردا از عهده جواب برنمی آید؛ زیرا طبق این آیه قرآن می فرماید شما که در راه علم و در راه کمال هستید و علم و اطلاعتان به کتاب زیاد است و پاسدار کتاب هستید و تعلیم و دراساتتان دور این محور می چرخد بایستی که به حقیقت علم برسید و حقیقت علم این نیست که انسان مردم را به خود دعوت کند و به سجده و به عبادت و پرستش یعنی اطاعت و بردگیِ خودش در نقطه ای از توهّم و تفکّر و پندار بنشیند و خود را شاخص ببیند و آن وقت مردم را به عبادت و فرمان برداری از خویش دعوت کند این غلط است؛ بلکه حقیقت علم انکشاف واقع و حقیقت است و هر کسی که به علم برسد باید مردم را به خدا دعوت کند خودش و همه مردم باید به سوی خدا حرکت کنند  کسی که عالم است حکم راهنمایی دارد که چراغ در دستش است و در پیشِ پای مردم قرار می دهد تا اینکه راه را پیدا کنند و بروند پیش خدا؛ نه اینکه با این چراغ موجب بشود که راه بر مردم گم و تاریک شود و آن وقت مردم به واسطه اینکه به دنبال فرامین و اطاعات شخصی او مِن حَیثُ هو هو می روند در چاه عمیق ظلمت سقوط کنند