کتاب بر شانه های کارون کتاب بر شانه های کارونخاطرات مردم اهواز را از ایام شهادت و به خاک سپاری حاج قاسم سلیمانی روایت می کند  درباره کتاب بر شانه های کارون  پس از شهادت حاج قاسم سلیمانی پیکر ایشان به ایران منتقل شد و در شهرهای اهواز مشهد قم تهران و کرمان تشییع شد مردم بسیاری در این مراسم شرکت کردند اما جمع آوری و انتشار خاطره ها و لحظه های خبر شهادت عزاداری راهپیمایی تشییع و از کار های رسانه ای است این کار هم به آثار هنری و اندیشه ای مدد می رساند و هم به عنوان سندی برای آینده و نسل های بعد به حساب می آید   این نوع خاطره نگاری غالباً در میان مجموعه های تاریخ نگاری مهجور مانده است و به همین دلیل اهمیت جمع آوری روایت های مردمی دوچندان می شود بر شانه  های کارون خاطرات مردم جنوب و مردم اهواز از حاج قاسم سلیمانی و روز به خاک سپاری و تشییع پیکر ایشان است که به همت جمعی از محققان و پژوهشگران دفتر تاریخ شفاهی اهواز گردآوری شده است   کتاب بر شانه های کارون را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم   علاقه مندان به زندگی حاج قاسم سلیمانی و دوست داران مطالعه کتاب های خاطرات را به خواندن کتاب بر شانه های کارون دعوت می کنیم  درباره حاج قاسم سلیمانی   حاج قاسم سلیمانی سال 1336 در کرمان متولد شد در سن 12 سالگی روستای رابر را که زادگاهش بود برای کار در شهر کرمان ترک کرد در نوجوانی به کار بنایی مشغول بود و جوانی پیمانکار شرکت آب بود اما پس از انقلاب و شروع جنگ به سپاه پاسداران پیوست و تا پایان جنگ در جبهه ها ماند حاج قاسم سلیمانی در جوانی ازدواج کرد و دو فرزند پسر و دو فرزند دختر دارد  حاج قاسم در زمان جنگ با عراق از فرماندهان عملیات های والفجر هشت کربلای چهار و کربلای پنج بود سپس در مقام فرمانده نیروی قدس سپاه نقش مهمی در تقویت قدرت نظامی حزب الله لبنان خروج اسرائیل از جنوب لبنان جنگ افغانستان شکل دهی به فضای سیاسی عراق پس از سرنگونی صدام حسین تغییر روند جنگ داخلی سوریه و مقابله با داعش در عراق و سوریه داشت  13 دی ماه 1398 در حمله موشکی آمریکایی به دو خودرو در اطراف فرودگاه بغداد سردار قاسم سلیمانی فرمانده سپاه قدس و ابومهدی المهندس معاون حشدالشعبی و چند نفر دیگر از اعضای حشدالشعبی در این حمله به شهادت رسیدند پس از شهادت پیکر حاج قاسم به ترتیب در شهرهای اهواز مشهد تهران قم و کرمان با حضور میلیونی مردم تشییع شد  بخشی از کتاب بر شانه های کارون  جنوب را بیش از هوای تنوری و شرجی اش به آدم های گرم و رفیقش می شناسند همین است که در واژگان آبادانی ها غربت کلمه غریبی است قاسم هم که قربانش بروم ته رفیق بازها بود رفاقت را از بر بود که هروقت اسم احمد کاظمی و مهدی باکری می آمد بغض خفه اش می کرد رفاقت را از بر بود که بعد از شهادت هم خاک شدن کنار هم رزمش حسین یوسف اللهی آرامش می کرد معرفت جنوبی اش بود که سیل پایش را دوباره به خوزستان باز کرد برگشت با همان نگاه صمیمی و طنین صدای پرمهر سال 60 از کرامت خانواده های بی خانه گفت و از سیلی که با اراده جوان جنوبی رام شدنی است؛ همان طور که اروند در والفجر 8 شد دست انداخت گردن جوان ها و پیرمردها را در آغوش گرفت و پای درد دل های تلنبار شده پیرزن های روستایی نشست مردها به استقبالش یزله شادی رفتند و پا به زمین سیل زده کوبیدند زن ها برایش نان محلی پختند و به جانش دعا کردند