کتاب مه شکن داستان های کوتاه واقعی مجازی برای خانواده ها  کتاب مه شکن نوشته محمد قنبری است این کتاب داستان های کوتاه واقعی از فضای مجازی برای خانواده ها است که انتشارات کتابستان معرفت منتشر کرده است امروزه فضای مجازی بخش جدا نشدنی زندگی روزمره ما است ولی داستان هایی که درباره آن نوشته شده است بسیار محدود است این کتاب داستان های جذابی را روایت می کند که ارتباط مستقیم با فضای مجازی دارند درباره کتاب مه شکن  کتاب مه شکن داستان های کوتاه واقعی از فضای مجازی است که بی شک در عصر ارتباطات برای ساکنان دنیای مجازی رخ می دهد داستان های کوتاهی که ریشه در واقعیت دارند و میوه هایش تجربه و انتخاب صحیح مسیر سالم و ایمن در دوراهی های سرنوشت ساز است داستان های این کتاب بر اساس مهمترین نیاز خانواده ها در دنیای مواجهه با رسانه ها انتخاب و به رشته تحریر درآمده است و می تواند منجر به ارتقاء سطح سواد رسانه ای مخاطبان شود خواندن کتاب مه شکن را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم  این کتاب را به تمام علاقه مندان به ادبیات داستانی ایرانی و موضوعات مربوط به فضای مجازی پیشنهاد می کنیم بخشی از کتاب مه شکن  فایل پی دی اف را دانلود و باز کردم چند مطلب خیلی ساده و سطح پایین و چندتا کلیدواژه برای شروع گفت وگوی صمیمی بود همان طور که گفته بود بیشتر از یک ربع طول نکشید فایل را بستم و رفتم در گروه دوستان و فامیل و برای اینکه کمی تخلیهٔ روحی شوم و آن جملات احمقانه را فراموش کنم وارد بحث خاطره گویی شدیم و کلی فیلم و عکس دوران تحصیل و را برای هم فرستادیم در آن لحظات واقعاً حرف های آن پسر را یادم رفت  سه چهار روز از این ماجرا گذشت یک روز یک شمارهٔ ناشناس در تلگرام پیام داد و پشت سر هم ده تا از عکس های خصوصی و خانوادگی ام را که غیر از خودم کسی نداشت برایم فرستاد و زیر عکس دهم یک جمله نوشت  خوشگل خانم سرِ کیسه رو شل می کنی یا کل آلبوم های خصوصیت رو پخش کنم؟  ابتدا که داشتم عکس ها را می دیدم به این فکر می کردم کدام یک از بچه ها آن عکس ها را فرستاده؟ اما تا چشمم به آن جملهٔ آخر و تهدید به انتشار عکس ها نتوانستم جلوی خودم را بگیرم و زدم زیر گریه طوری گریه می کردم که مادر و پدرم با شتاب به اتاقم آمدند و هراسان گفتند  چی شده پری؟  درحالی که اشک و گریه اجازه نمی داد حرف بزنم با دست و اشاره گوشی ام را به پدر نشان دادم پدرم فکر کرد آن سمت سوسکی موشی چیزی هست آنجا را زیرورو کرد اما چیزی نبود تا اینکه گوشی ام افتاد کف اتاق با صدای بلند گفت  دخترم نترس هیچ جونوری اینجا نیست خیالت راحت باشه  هنوز نفسم جا نیامده بود مادرم با یک لیوان آب طلا که چند حبه قند داخلش انداخته بود وارد شد و لیوان را روی لبم گذاشت نصفش را یک نفس سرکشیدم و نفسم بالا آمد با گریه گفتم  بابا گوشیم بابا گوشیم بابا گوشیم  پدرم با تعجب به مادرم نگاه کرد و گوشی ام را برداشت و ازم پرسید  منظورت اینه؟  با تکان دادن سرگفتم  آره بازش کنید و برید تو تلگرامم  پدرم قفل گوشی را باز کرد وارد تلگرام شد و چشمش افتاد به عکس های خصوصی خودش مامان و من و جملهٔ آخر که تهدید کرده بود اگر پول ندهیم عکس های بیشتری را منتشر خواهد کرد  رنگ پدرم مثل گچ سفید شده بود و درحالی که سعی می کرد همه چیز را عادی نشان دهد گفت  اتفاقیه که افتاده باید حلش کنیم