کتاب بیشعوری اثر خاویر کرمنت نسخه کامل و بدون سانسور  درباره کتاب بیشعوری  خاویر کرمنت اعتقاد دارد بیشعوری یک بیماری و اعتیاد است نه بداخلاقی و سوءرفتار؛ بر همین اساس نیز کتابی را تحت عنوان بیشعوری تالیف کرده و به معرفی بیشعوری اززوایای مختلف پرداخته است درواقع او راهنمای عملی برای شناخت و درمان خطرناک ترین بیماری تاریخ بشریت را در اختیار مخاطب قرار داده است  خاویر کرمنت می گوید احتمالا بارها در جامعه با افرادی برخورد کرده اید که برخلاف ظاهر موجه و موقعیت اجتماعی و فرهنگی عالی آگاهانه به حقوق دیگران تجاوز می کنند؛ این افراد به نوعی بیماری به نام بیشعوری دچار هستند متاسفانه این بیماری در دنیای معاصر به سرعت در حال رشد است او اعتقاد دارد بیشعوری حماقت نیست بیشتر بیشعورها از هوش بالایی برخوردارند و همین هوش و معلومات و گاه موقعیت اجتماعی آنها را به انسان های بیشعور تبدیل می کند  کرمنت پس از آنکه شما را با این واقعیت دردناک جهان کنونی آشنا کرد؛ به دنبال راه حلی برای رفع آن می گردد  خاویر کرمنت می گوید خودش تا چهل سالگی از عارضه بیشعوری رنج برده استاما زمانی که این بیماری را در خود شناسایی کرد به دنبال رفع آن برآمد؛ پس هیچ وقت برای داشتن زندگی سالم و آرام دیر نیست او تاکید می کند پس از اولین مراحل تشخیص و درمان به سرعت همه چیز در اطرافتان تغییر می کند جایگاه ارزشمندی در جامعه به دست می آورید و دیگران برای با شما بودن از هم سبقت می گیرند  خواندن کتاب بیشعوری را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم؟   کتاب بیشعوری بر اساس تجربیات نویسنده است و به عنوان یک کتاب در حوزه علم روانشناسی قرار نمی گیرد برای همین پیشنهاد می کنیم اگر به دنبال نگاه کردن به دنیا از زاویه فردی دیگر و تحلیل های او هستییم کتاب بیشعوری گزینه مناسبی است علاوه بر این شما با خواندن کتاب بیشعوری می توانید به جزئیاتی توجه کنید که تا پیش از این به چشمتان نیامده است   در بخشی از کتاب به نام بی شعوریسم می خوانیم  جذب و استخدام بی شعورها در هر کشوری بخشی از فعالیت های دولت مرکزی است دلیلش هم خیلی ساده است دولت قدرت عمل زیادی در شکل دهی روش زندگی ما دارد و بی شعورها هم بدشان نمی آید از قدرت؛ مخصوصا قدرتی که با آن بشود به دیگران گفت بخوان و بنویس تا از این طریق این آدم ها را بتوان به استخدام دولت درآورد  دولت از دو بخش بزرگ تشکیل می شود اول سیاستمدارها؛ یعنی صاحب منصب های منتخب ما که فکر می کنند دولت را اداره می کنند دوم سیستم بوروکراتیک فسیل شده؛ یعنی همان کسانی که واقعا دولت را می گردانند  هر دویِ این بخش ها بی شعورها را جذب می کند و به این ترتیب خودشان هم قربانی بی شعوری می شوند البته شاید ما رغبتی به پذیرفتن این واقعیت که سناتورها نمایندگان مجلس و قانون گذاران محلی مان بی شعورند نداشته باشیم به ویژه اگر خودمان به آن ها رأی داده باشیم اما در بیش ترِ انتخابات ها انتخاب واقعی ناممکن یا غیرممکن است در انتخابات فقط این امکان پابرجاست که به نامزدی که خطرش را کم تر احساس می کنیم رأی بدهیم