کتاب آوای وحش نوشته جک لندن ترجمه سوسن اردکانی انتشارات نظاره بخشی از کتاب آوای وحش می خوانیم  بالاخره روز جان  باختن بیلی مهربان و خوش قلب هم فرا رسید هل که طپانچه اش را در مقابل آذوقه به آن زن داده بود بر سر حیوان که روی جاده افتاده بود تبر زد و بعد او را از سورتمه جدا کرد و لاشه ی آن را کشید و بر لبه ی جاده برد باک و دیگر سگ ها که چنین صحنه هایی را می دیدند می دانستند این آینده ی آن ها نیز هست روز بعد هم کونا جان باخت و فقط پنج سگ دیگر زنده بودند؛ جو که از شدت ضعف توانی برای شرارت نداشت پایک هم که لنگ می زد و سطح هوشیاریش بسیار پایین آمده بود و دیگر دردسری به پا نمی کرد سولکس با یک چشمی که داشت خالصانه به سورتمه کشی ادامه می داد اما از ناتوانی خود برای سورتمه کشی عذاب می کشید و ضجه می زد تیک هم که به خاطر سفر نکردن در زمستان از بقیه تازه نفس تر بود به خاطر کم تجربگی به نسبت بقیه بیشتر از پا درآمده بود با وجود این  که باک هنوز سردسته ی سگ ها بود ولی دیگر به زور هم نمی خواست در میان سگ ها نظم را برقرار کند و آن قدر ضعیف شده بود که حتی قادر به دیدن جلوی پاهایش هم نبود و فقط با راه رفتن در سطح جاده مسیر را لمس می کرد و راه را پیش می برد