سردیس صمد بهرنگی دردوم تیرماه 1318 در محله چرنداب در جنوب بافت قدیمی تبریز در خانواده ای تهی دست چشم به جهان گشود پدر او عزت و مادرش سارا نام داشتند صمد دارای دو برادر و سه خواهر بود پدرش کارگری فصلی بود که اغلب به شغل زهتابی آنکه شغلش تابیدن زه و تهیه کردن رشته تافته از روده گوسفند و حیوانات دیگر باشد  زندگی را می گذراند و خرجش همواره بر دخلش تصرف داشت بعضی اوقات نیز مشک آب به دوش می گرفت و در ایستگاه وازان به روس ها و عثمانی ها آب می فروخت بالاخره فشار زندگی وادارش ساخت تا با فوج بیکارانی که راهی قفقاز و باکو بودند عازم قفقاز شود رفت و دیگر بازنگشت صمد بهرنگی پس از تحصیلات ابتدایی و دبیرستان در مهر 1334 به دانش سرای مقدماتی پسران تبریز رفت که در خرداد 1336 از آنجا فارغ التحصیل شد از مهر همان سال و در حالیکه تنها هجده سال سن داشت آموزگار شد و تا پایان عمر در آذرشهر ممقان قاضی جهان گوگان و آخی جهان در استان آذربایجان شرقی ایران که آن زمان روستا بودند تدریس کرد در مهر 1337 برای ادامه تحصیل در رشته زبان و ادبیات انگلیسی به دوره شبانه دانشکده ادبیات فارسی و زبانهای خارجی دانشگاه تبریز رفت و هم زمان با آموزگاری تحصیلش را تا خرداد 1341 و دریافت گواهی نامه پایان تحصیلات ادامه داد بهرنگی در 1339 اولین داستان منتشر شده اش به نام عادت را نوشت؛ که با تلخون در 1340 بی نام در 1342 و داستان های دیگر ادامه یافت او ترجمه هایی نیز از انگلیسی و ترکی استانبولی به فارسی و از فارسی به ترکی آذربایجانی از جمله ترجمه شعرهایی از مهدی اخوان ثالث احمد شاملو فروغ فرخزاد و نیما یوشیج انجام داد تحقیقاتی نیز در جمع  آوریفولکلور آذربایجان و نیز در مسائل تربیتی از او منتشر شده است وی در کتاب کندوکاو در مسائل تربیتی ایران کلمات عربی به عاریت گرفته شده از عربی را بخش بزرگی از اشتراک زبان های رایج ایرانی از جمله ترکی آذری با فارسی دانسته است؛ و به همین دلیل خواستار عدم حذف آنان با بهانه های باستان  گرایی و تاکید بیشتر بر این لغات در هنگام آموزش فارسی به کودکان آذربایجانی شده بود