text: Ruft
  In ruft, hjoedendei ek wol oantsjut mei pamper (eigentlik de merknamme fan de babyruften fan it bedriuw Procter & Gamble), is absorbearjend ûnderguod dat yn'e regel brûkt wurdt troch minsken en somstiids laboratoarium- en hûsbisten. It giet dan om baby's en lytse bern dy't noch smoarch binne, of om minsken dy't it wetter as de trochgong net ophâlde kinne, lykas yn it gefal fan âldereinen lichaamlik- of mentaal beheinden. Teffens kinne ruften brûkt wurde troch persoanen dy't net op'e tiid by it toilet komme kinne (djipseedûkers, astronauten en sa).
  Smoarge ruften moatte op'e tiid ferskjinne wurde, meast troch in fersoarger, meidat oars irritaasje fan de hûd ûntstean kin (ruftútslach).
  Ruften binne makke fan tekstyl as syntetysk materiaal. Ruften fan tekstyl hawwe ien as mear lagen fan katoen, hennep, bamboe as mikrotried en kinne meardere kearen wosken en fannijs brûkt wurde, faak droegen mei in plestik broek der omhinne. Weismytruften befetsje absorbearjende materialen en gemikaliën, hawwe in wettertichte plestik bûtenkant, en wurde weismiten nei gebrûk.
  Yn gefal fan gebrûk troch folwoeksenen (as âldere bern) wurdt faak praat fan ynkontininsjemateriaal omdat in ruft yn ferbân brocht wurdt mei lytse bern.
  Seksualiteit[bewurkje seksje | boarne bewurkje]
  Ruften, al of net spesjaal útfierd, wurde ek droegen as brûkt troch minsken mei bernige gefoelens, faak yn de setting fan in saneamd Ageplay (ruftfetisjisme).
  Ut de skiednis[bewurkje seksje | boarne bewurkje]
  Earst yn de 19e iuw krige de moderne ruft foarm en brûkten memmen op in protte plakken yn de wrâld katoenen doeken, al as net fêstset mei in feilichheidsspjelde. Katoenen ruften waarden foar it earst massaal makke yn 1887 troch Maria Allen yn de Feriene Steaten.
  Boarnen, noaten en/as referinsjes: |