text: Peig Sayers
  Peig Sayers | ||
  Peig Sayers har grêf | ||
  persoanlike bysûnderheden | ||
  echte namme | Máiréad Sayers | |
  nasjonaliteit | Iersk | |
  berne | 1873 | |
  berteplak | Dunquin, County Kerry, Ierlân | |
  stoarn | 8 desimber1958[1] | |
  stjerplak | Dingle, County Kerry | |
  etnisiteit | Iersk | |
  wurkpaad | ||
  berop/amt | Húsfrou, skriuwster, ferteller | |
  bekendste wurk(en) |
  Peig Machnamh Seanmhná |
  Peig Sayers (1873–1958) wie in Iersk skriuwster, mar fral seanachaí (tradisjoneel Iersk ferteller/histoarikus) dy't berne waard yn Dunquin (Iersk-Gealik: Dún Chaoin), County Kerry, Ierlân .[2] Seán Ó Súilleabháin, de eardere argivaris fan de Ierske Folkloare Kommisje, hat har beskreaun as "one of the greatest woman storytellers of recent times".[3]
  Biografy[bewurkje seksje | boarne bewurkje]
  Peig wie analfabeet hoewol't hja op de legere skoalle wol wat ûnderrjocht yn it Ingelsk hân hie. Sy diktearre lykwols in protte fan har ferhalen oan Seosamh Ó Dálaigh fan de Irish Folklore Commission en Dr. Robin Flower fan it Britsk Museum.
  Sy wenne op it eilân oant 1953; doe gienen de lêste minsken dêrwei, nei't jierren oanien in grut part fan de befolking al fuortgien wie. Peig waard oerbrocht nei in sikehûs yn An Daingean, greefskip Kerry, dêr't sy stoar yn 1958. Sy waard beïerdige op it begraafplak Dún Chaoin yn Corca Dhuibhne. Peig har bern, útsein soan Micheál, emigrearren nei de Amearika en wenje mei harren neiteam yn Springfield, (Massachusetts).
  Boeken[bewurkje seksje | boarne bewurkje]
  Sayers ward ferneamd troch har autobiografy, Peig, ISBN 0-8156-0258-8, mar ek fan har folkloristyske - en oare ferhalen, dy't fêstlein binne yn Machnamh Seanmhná/An Old Woman's Reflections, ISBN 978-0192812391. Peig sketst op frijwat tryste toan it byld fan in tradisjonele, Iersk sprekkende kultuer en wize fan libjen yn it delgean dat skaaimerke waard troch earmoed, katolisisme en de oantins fan de Great Famine (1845-50) en de Ierske Strafwetten.
  It boek wie lange tiid ferplichte kost yn it middelber ûnderwiis yn Ierlân. Letter waard it bekritisearre fanwege syn mankelike tema's. Nei 1960 ferstedelike it lân, gie it ekonomysk better, benammen yn de jierren 90, en slute it boek net mear oan by it libbensgefoel fan de learlingen, dy't it Iersk assosjearren mei earmoed en ellinde, wylst it Ingelsk beskôge waard as de taal fan wittenskip en kommersje.
  Boarnen, noaten en/as referinsjes: |
  
  