text: De tolve asega's
  Sêge[bewurkje seksje | boarne bewurkje]
  It delskriuwen fan it Fryske rjocht waard opdroegen oan tolve asega's, Fryske rjochters. Hja slaggen der jier nei jier net yn om it foarelkoar te krijen en op it lêst waard de keizer sa lulk dat er sei dat hja it wurk binnen in sekere tiid ôfmeitsje moasten, oars waarden hja op in seeskip setten sûnder roer en seilen. Dochs krigen hja it delskriuwen fan it Fryske rjocht net op tiid klear en de straf waard útfierd. It skip kaam yn in swiere stoarm terjochte en de tolve rjochters tochten dat se net lang mear te libben hienen, doe't sy in trettjende man oan board seagen, dy it stjoerleaze skip op ûnferklearbere wize nei de kant stjoerde. Oankaam oan lân, sloech de redder mei syn stêf op 'e grûn en op dat plak ûntsprong in boarne. Hy nûge de tolve rjochters út om de boarne hinne in sit te nimmen. Sels gong er op in grutte stien sitten en diktearre de rjochters ferfolgens it Fryske rjocht. Dêrmei koenen dizze feilich weromkomme by de keizer.
  Betsjutting[bewurkje seksje | boarne bewurkje]
  It is dúdlik dat de betsjutting fan dit ferhaal foar in grut part ferlern gongen is. It dúdlikst blykt dat út it ûnbestjoerbere skip, wat fansels net botte helpe kin by it delskriuwen fan rjocht, en wat ek grif net it normale middel wie om minsken foar altiten fuort te stjoeren. Earder soe it figuerlik wêze kinne dat rjochters sûnder wet binne as seelju op in ûnbestjoerber skip.
  In foar de Kristlike tiid wichtigere punt is de natoer fan de net-minsklike stjoerman. In ynterpretaasje soe wêze kinne dat de Kristus sels de Friezen harren rjocht jûn hat. Mar in foar-kristlike ynterpretaasje soe wêze kinne dat dyselde wetten streekrjocht fan de god fan it rjocht, Forsite, kaam binne.