text: East-Fryslân
  East-Fryslân is in gebiet yn it noardwesten fan de dielsteat Nedersaksen; it gebiet tusken de Iems en de Jade. Histoarysk wie it gebiet ûnderdiel fan de sân seelannen. Yn de regionale media wurdt neist it begryp East-Fryslân ek Eastfryske Skiereilân brûkt.
  Ynhâld
  Gebiet[bewurkje seksje | boarne bewurkje]
  De neikommende gebieten wurde rekkene ta East-Fryslân. Dizze gebieten binne kultureel fertsjintwurdige troch de Fryske Rie 'Seksje East'.
  - Eastfryslân
  - Sealterlân
  - Landkreis Friesland
  - Wilhelmshaven
  - Bûtjadingen (it eardere Rustringen)
  - Lân Woersten
  Skiednis[bewurkje seksje | boarne bewurkje]
  Iere skiednis[bewurkje seksje | boarne bewurkje]
  East-Fryslân wurdt foar it earst neamd yn Romeinske boarnen. De berjochtjouwing fan Plinius, Tacitus en Stabon binne bewiis fan bewenning yn East-Fryslân oan it begjin fan de kristlike jiertelling. Plinius skriuwt oer de Sjauken, dy't primityf yn it Elbegebiet wisten te oerlibjen. De Sjaukyske folksgroep is wierskynlik opgien yn de Fryske en Saksyske stamferbannen. Sûnt de twadde iuw wurde de Sjauken net mear neamd.
  De Wezer wie de eastgrins fan it Fryske ryk. Under kening Redbad wie it Fryske Ryk op syn grutst. Under syn opfolger Poppo ferlearen de Friezen de slach oan de Boarn, sadat it Fryske gebiet bewesten de Lauwers Frankysk waard. Karel de Grutte ferovere it oerbliuwsel fan it Fryske Ryk beëasten de Lauwers yn 785. De Saksenkriich wie it lêste ferset fan de Friezen en de Saksen tsjin de gebietsútwreiding fan de Franken.
  Mei de komst fan de Franken begûn ek de kerstening fan de Friezen mei ûnder oaren de kristlike missionarissen Bonifatius, Liudger en Willibrord. It iene part fan East-Fryslân foel ûnder it Bisdom Bremen, en it oar ûnder it Bisdom Munster.
  Fryske frijheid[bewurkje seksje | boarne bewurkje]
  - De Wikipedy hat ek in side Fryske frijheid.
  Mei it ferfal fan it Frankyske ryk koe East-Fryslân him frij ûntwikkelje. Der koenen saneamde „Redjeven“ (rjochtsprekkers, doarpsâldsten) jierliks keazen wurden, dy't rjochtsprekke koenen en de yndieling en organisaasje fan it gebiet op har namen.
  Yn de tolfde iuw begûnen de gearkomsten by de Upstalbeam. Dêrby kamen de Friezen út de sân frije Fryske seelannen alle jierren krekt bûten Auwerk gear om rjocht te sprekken en mienskiplike besluten te nimmen. Yn de fjirtjinde iuw waarden foar 't lêst gearkomsten by de Upstalbeam holden. Dat hie ûnder oaren te krijen mei de pest en stoarmfloeden. Mei it weiwurden fan de Upstalbeam ferdwûn ek it feodale systeem yn East-Fryslân. Ferskate haadlingen ("hovedlinge") krigen de sizzenskip oer lytse gebieten. Tenei hienen de haadlingen de macht yn East-Fryslân.
  Oan 'e ein fan de fjirtjinde iuw boaze de striid tusken de ferskillende haadlingelagen oan. Nei de Slach op de Wylde Ikers yn it jier 1427 begûn de hearskippij fan haadling Fokko Ukena oer Eastfryslân. Troch ûnderdrukking fan it folk en hieltyd hegere belestings groeide it ferset fan de Eastfryske befolking tsjin Ukena. Yn 1430 waard it Frijheidsbûn fan de Sân Eastfryslannen ûnder lieding fan de haadlingefamylje Sirksena út Grutsyl opset. Op 14 novimber sluten de Eastfryske kriten en haadlingen har oan by it Frijheidsbûn. Tenei stie Eastfryslân ûnder de hearskippij fan de haadlingefamylje Sirksena. Yn 1465 waard Ulrik Sirksena troch de keizer fan it Hillige Roomske Ryk ferheft ta ryksgreve fan it Greefskip Eastfryslân. Yn de oarkonde fan de keizer waarden ek rjochten en frijheden út de tiid fan de Fryske frijheid ferwissige. Dy oarkonde is dêrmei de oarsprong foar de lettere Eastfryske Lânskip (Ostfriesische Landschaft), dy't de trije stannen yn Eastfryslân fertsjintwurdige.
  Greefskip Eastfryslân[bewurkje seksje | boarne bewurkje]
  - De Wikipedy hat ek in side Greefskip Eastfryslân.
  Under Edzard de Grutte fûn de grutste útwreiding fan it greefskip plak. Under syn bewâld begûn de Reformaasje yn East-Fryslân en it Eastfryske Lânrjocht waard ûnder syn hearskippij skreaun. De gebietsútwreiding fan Edzard de Grutte einige yn it tiidrek 1514-1517 mei it Saksyske Skeel. Yn dat skeel waard Edzard ferslein troch in fjouwerentweintich Dútske hartoggen en prinsen mei harren legers.
  Emden waard yn de sechtjinde iuw in wichtich sintrum fan de reformaasje. Yn it tiidrek 1530-1560 kamen in protte religieuze flechtlingen út de Nederlannen nei Emden ta. Ien fan dy flechtlingen wie Menno Simons mei syn folgelingen, de Mennoniten. Yn dy tiid libbe ek Ubbo Emmius (1547–1625), de ferneamde Eastfryske humanist en historikus. Hy wie de stifter fan de Universiteit fan Grins en hold him dwaande mei it skriuwen fan de skiednis fan Fryslân (Rerum Frisicarum Historia).
  Yn de tiid fan de Tachtichjierrige oarloch krige de Eastfryske Lânskip (Ostfriesische Landschaft) hieltyd mear betsjutting. Op syn hichtepunt wie de Eastfryske Lânskip ferantwurdlik foar de wetjouwing, belestingen en rjochtspraak. Yn 1654 krigen de greven fan Eastfryslân, fêstige yn Auwerk, de status fan prinsen (ryksfoarst).
  Yn 26 maaie 1744 kaam de lêste Sirksena te ferstjerren. Troch in ferdrach (Konvinsje fan Emden) tusken Prusen en de magistraat fan Emden hearde Eastfryslân tenei by Prusen as de Provinsje Eastfryslân. Sebastian Anton Homfeld waard de nije kânselier.
  Nei de ûnôfhinklikens[bewurkje seksje | boarne bewurkje]
  Yn 1744 ferlear Eastfryslân syn selsstannigens en hearde tenei by Prusen as de Provinsje Eastfryslân. Yn 1806 waard East-Fryslân anneksearre troch it Napoleonske Nederlân, en waard letter ynlive by it Frânske Keizerryk. East-Fryslân krige de namme Département Ems-Oriental, en it Reider wie in part wurden fan it Département Ems-Occidental. Nei de Napoleonske Oarloggen waard East-Fryslân earst oermastere troch Prúske en Russyske soldaten yn 1813, en fannijs anneksearre troch Prusen. Nei it Kongres fan Wenen kaam East-Fryslân ûnder it Keninkryk Hannover. Yn 1866 kaam Eastfryslân wer by Prusen en sûnt 1946 is Eastfryslân in ûnderdiel fan de dielsteat Leechsaksen. Troch it opheffen fan de Provinsje Auwerk yn 1978 komt der in ein oan de lange skiednis fan Eastfryslân as bestjoerlike ienheid. It gebiet fan it eardere greefskip hat nei 1978 noch wol syn Ostfriesische Landschaft, in kultuerparlemint foar Eastfryslân.
  Ekonomy[bewurkje seksje | boarne bewurkje]
  East-Fryslân hat net in soad yndustry en protte wurkleazens. De ekonomy driuwt benammen op 'e agraryske sektor en toerisme. De wichtigste yndustry kearnen binne Emden en Wilhelmshaven. It grutste yndustriële kompleks is it Volkswagen fabryk yn Emden. Leer is nei Hamburch de measte wichtigste lokaasje foar transport bedriuwen yn Dútslân.
  Der binne eartiids in soad minsken weitôge nei de Feriene Steaten of earne oars fanwegen de earmoede. Hjoed de dei hat East-Fryslân in tekoart oan heger opliede jongerein, dy't bygelyks yn súd-Dútslân better wurk krije kinne. In soad mienskippen hawwe te krijen mei in hieltyd heger tal âlderein dy't in boarne wêze kinne soe foar strukturele problemen yn 'e takomst.
  Taal[bewurkje seksje | boarne bewurkje]
  - De Wikipedy hat ek in side Eastfrysk (Nederdútsk).
  De oarspronklike taal fan East-Fryslân wie it Eastfrysk. Hjoed de dei is allinnich yn it Sealterlân it Sealterfrysk oerbleaun. Nei de midsiuwen krige it Plat hieltyd mear betsjutting yn East-Fryslân. Om 1700 hinne is der yn it Harlingerlân noch Frysk praat. It Frysk fan Wangereach, it Wangereagersk, is yn 1950 foarfêst útstoarn.
  Hjoed de dei kinne alle Eastfriezen it Heechdútsk prate en skriuwe. Neist it Heechdútsk kin wierskynlik in treddepart fan befolking Eastfrysk Plat prate. Lykwols ferliest it dialekt hieltyd mear sprekkers.
  Literatuer[bewurkje seksje | boarne bewurkje]
  - Hajo van Lengen (Hrsg.): Die Friesische Freiheit des Mittelalters – Leben und Legende, Verlag Ostfriesische Landschaft, 2003, ISBN 3-932206-30-4