eurovoc_concepts:
common fisheries policy
exchange of information
fishing controls
fishing regulations
report

text: COMMISSE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN itwit it •k it it *- it Brussel, 18. 03 1996 COM(%) 100 del. COMMISSIE RAPPORT OVER DE CONTROLE OP HET GEMEENSCHAPPELIJK VISSERIJBELEID INHOUDSOPGAVE I. INLEIDING II. BESCHIKBARE EN INGEZETTE MIDDELEN 1. 2. Voor de visserijcontrole beschikbare middelen Inspectie en monitoring van vissersvaartuigen en hun activiteiten m. UITVOERING VAN HET INSTANDHOUDINGSBELEID 1. 2. 3. Vangstregistratie, -raming en -validatie in de Lid-Staten Controle op de technische maatregelen Algemene beoordeling van de doeltreffendheid van de controles IV. ANDERE BELEIDSGEBIEDEN 1. 2. 3. Het marktbeleid Het vervoer van visserijprodukten Het structuurbeleid V. RECHTSHANDHAVING EN SANCTIEBELEID 1. 2. 3. Handhaving van de visserijregelgeving in de Lid-Staten De communautaire regelgeving Samenwerking VI. SLOTOPMERKINGEN Bijlage I Verslagen van de Lid-Staten Bijlage II Tabellen Bijlage III Bewaking via satelliet p:\c3l\rapports\ctrl\report\nl - 2 - I. INLEIDING Met dit rapport wordt uitvoering gegeven aan artikel 35 van Verordening (EEG) nr. 2847/93 van de Raad en aan het beginsel van doorzichtigheid van het beleid. Het rapport heeft betrekking op de in 1994 verrichte controleactiviteiten. Aangezien het om een eerste toepassing van een nieuwe regeling gaat, zijn er onvermijdelijk een aantal onvolkomenheden. De door de Lid-Staten aan de Commissie verstrekte gegevens waren op tal van punten deficiënt. Desalniettemin moet over alle gebieden die onder de nieuwe controleverordening van 1993 vallen, verslag worden uitgebracht. Dit kan op een vrij volledige manier gebeuren waar het gaat om de instandhoudingsmaatregelen, terwijl de overige beleidsaspecten zich slechts voor enkele eerste vaststellingen lenen. De controle op de visserij in de wateren van derde landen en in het kader van de NAFO valt buiten het bestek van dit rapport. Deze bedrijvigheid is nochtans zowel vanuit economisch als vanuit internationaal politiek oogpunt van kapitale betekenis en vereist zowel van de Commissie als van de Lid-Staten een aanzienlijke inzet van middelen, in zoverre zelfs dat de visserijactiviteiten in NAFO-verband op communautaire schaal de scherpst gecontroleerde zijn. Deze aangelegenheden worden behandeld in het daartoe geschikte kader (NAFO, onderhandelingen met Marokko). Uitzonderingen daargelaten, wordt in dit verslag evenmin aandacht geschonken aan de elementen die aan bod zijn gekomen in het zeer recente verslag over de bijdragen van de Gemeenschap in de uitgaven voor controledoeleinden (COM(95)243 def. van 09. 06. 1995). Het eigenlijke verslag is een synthese van de beschikbare informatie. In bijlage I wordt de situatie voor elk land afzonderlijk belicht, bijlage II verstrekt een aantal statistische gegevens en in bijlage III wordt de stand van zaken met betrekking tot de controle via satelliet opgemaakt. p:\c31\rapports\ctrl\report\nl - 3 II. BESCHIKBARE EN INGEZETTE MIDDELEN 1. VOOR DE VISSERIJCONTROLE BESCHIKBARE MIDDELEN Een overzicht van de middelen die in de verschillende Lid-Staten beschikbaar zijn voor de visserijcontrole, is te vinden in tabel 1. Directe onderlinge vergelijking is evenwel niet mogelijk. De organisatie van de controle en het toezicht op de visserij verschilt aanzienlijk van de ene Lid-Staat tot de andere. In sommige Lid-Staten is slechts één enkele instantie hiervoor bevoegd, terwijl in andere een beroep wordt gedaan op meerdere overheidsdiensten, met andere taken die zich buiten het visserijgebied of zelfs buiten het maritieme domein situeren (zie hiervoor tabel 2). In sommige landen komt daar nog een bevoegdheidsverdeling tussen de centrale overheid en de regionale besturen bij. Het resultaat daarvan is een grote verscheidenheid aan organisatievormen van de controle in de Lid-Staten, variërend van een behoorlijke centrale organisatie met goed opgeleid personeel in de ene tot een gebrekkig gecoördineerd samenspel van diverse nationale en regionale diensten met niet-gespecialiseerd personeel in de andere. Grote nationale verschillen zijn er eveneens wat betreft het aantal inspecteurs dat in elke haven aanwezig is. In sommige landen zijn er per haven meerdere inspecteurs, terwijl in andere één inspecteur voor meerdere havens verantwoordelijk is. Gelet op de geringe inzet van menselijke middelen in sommige Lid-Staten, valt te betwijfelen of de controleregeling voor het gemeenschappelijk visserijbeleid daar effectief wordt toegepast. Sommige Lid-Staten beschikken over onvoldoende gespecialiseerde apparatuur om hun controleverplichtingen na te komen, ook al heeft een aantal daarvan in de afgelopen vijf jaar met financiële steun van de Gemeenschap de situatie verbeterd. Enkele Lid-Staten beschikken zelfs niet over middelen om vanuit de lucht te controleren, wat het effect van de controle op zee aanzienlijk vermindert. p:\c31\rapports\ctrl\report\nl - 4 2. INSPECTIE EN MONITORING VAN VISSERSVAARTUIGEN EN HUN ACTIVITEITEN De meeste Lid-Staten verstrekken cijfers over de inspectieactiviteiten. Deze zijn evenwel moeilijk te vergelijken omdat niet overal in dezelfde mate rekening is gehouden met de kwaliteit van de inspecties. In tabel 3 worden het aantal inspecties in de havens en het aantal inspecties op zee vermeld en gerelateerd aan het totale aantal vaartuigen waaruit de vloot bestaat. Deze tabel geeft zeer substantiële verschillen tussen de Lid-Staten te zien wat betreft de inspectie-intensiteit. Eén van de mogelijke verklaringen daarvoor is het verschil in de definitie van het begrip "inspectie" (gaande van een gewone visuele controle tot een zeer grondig algemeen onderzoek). De verordening voorziet eveneens in de mogelijkheid het vervoer van visserijprodukten op het land te controleren (Vo. (EEG) 2847/93, art. 13). Alle over land vervoerde produkten moeten vergezeld gaan van een document waarin de volgende gegevens worden vermeld: de oorsprong van de partij, de hoeveelheden van elke vervoerde soort, de bestemming van de partij en de identificatie van het vervoermiddel, de naam van de ontvanger en de plaats en de datum van lading. De vervoercontroles kunnen een middel zijn om te verzekeren dat voor vernietiging bestemde vis niet opnieuw in de handel wordt gebracht en dat ondermaatse vis niet wordt uitgevoerd naar andere landen en er te koop wordt aangeboden zonder opgave van de herkomst, alsmede om te verifiëren of de vis overeenkomstig de gezondheidsvoorschriften tijdens het vervoer wordt gekoeld of bevroren om drastisch kwaliteitsverlies tegen te gaan. De verslagen van het VK, Ierland en Denemarken vermelden dat transporten steekproefsgewijze worden gecontroleerd, maar verstrekken geen cijfers dienaangaande. In Denemarken zijn bij dergelijke controles naast de visserijautoriteiten ook de politiediensten betrokken. Alhoewel niet uitdrukkelijk op het onderwerp van de vervoerscontroles wordt ingegaan, kan uit het Belgische verslag worden opgemaakt dat op z'n minst de invoer scherp wordt gecontroleerd. De verslagen van Portugal en Frankrijk bevatten dienaangaande geen informatie. De auteur van het Duitse verslag merkt op het nut van controles van het vervoer over land niet in te zien. p:\c3l\rapports\ctrl\report\nl - 5 - Een wezenlijk facet van de inspectie en controle van vissersvaartuigen is de coördinatie tussen de Lid-Staten. De meeste verslagen (Denemarken, Ierland, Portugal, Duitsland en Frankrijk) bevatten hierover geen informatie. De enige uitzonderingen zijn het VK, dat het bestaan van bepaalde overeenkomsten signaleert, en België, dat de regelmatige uitwisseling van informatie met Denemarken (via modem), Nederland en het VK vermeldt. Daar staat tegenover dat sommige Lid-Staten (Denemarken, Ierland en het VK) bilaterale overeenkomsten met Noorwegen hebben. Het ware evenwel teleurstellend als er niet meer samenwerkingsovereenkomsten bestonden. Voor het ogenblik is het echter onmogelijk een algemeen overzicht te krijgen van het aantal bilaterale overeenkomsten en de inhoud ervan (categorieën uitgewisselde gegevens, frequentie, procedure enz. ). In het algemeen kan worden opgemerkt dat alle Lid-Staten in de jaarlijkse controlevergaderingen van de Groep van Controledeskundigen, die samengesteld is uit vertegenwoordigers van de Lid-Staten en vertegenwoordigers van de Commissie verantwoordelijk voor de controle van het GVB, op meer en betere coördinatie en samenwerking hebben aangedrongen. De Commissie heeft haar steun hiervoor toegezegd. In de praktijk echter, blijken de tot dusver geboekte resulaten bescheiden te zijn. III. UITVOERING VAN HET INSTANDHOUDINGSBELEID 1. REGISTRATIE. RAMING EN VALIDATIE VAN DE VANGSTEN IN DE LID-STATEN De controle van de vangsten geschiedt aan de hand van de logboeken, de aanvoeraangiften en de verkoopdocumenten. Sommige landen hebben besloten ofwel het logboek en de aanvoeraangifte, ofwel de aanvoeraangifte en het verkoopdocument, met elkaar te combineren tot één aangiftedocument. Voor sommige categorieën vaartuigen worden vrijstellingen verleend, zodat de desbetreffende vangsten via steekproeven moeten worden geraamd. Het aantal aangiften blijkt over het algemeen hoog te zijn, doch dit kan het gevolg zijn van uiteenlopende interpretaties van het begrip "aangifte" (zie tabel 4). In geen van de verslagen (met uitzondering van het Deense) wordt melding gemaakt van eventuele problemen met onvolledige of te laat bij de administratie ingediende aangiften. p:\c31\rapports\ctrl\report\nl - 6 - De op het verzamelen van de gegevens volgende stap, is het opsporen van ontbrekende gegevens. Dit wordt gewoonlijk gekoppeld met een onderlinge vergelijking van de verschillende gegevensbronnen. Er zijn grote verschillen wat betreft de aanpak en de doeltreffendheid van de gegevensverzameling en -verificatie, ook al trachten de officiële verslagen altijd de bestaande systemen in een fraai daglicht te plaatsen. Het is duidelijk dat alle Lid-Staten wat betreft de inrichting van hun systemen van elkaar kunnen leren. Twee specifieke problemen die zich voor de meeste landen voordoen, zijn: de aanvoer buiten de afslagen en het ramen van de vangsten van vaartuigen die niet verplicht zijn een logboek bij te houden. Deze problemen worden bijlange niet in alle landen bevredigend opgelost (zie tabel 5). De inspecties op zee zijn tot op zekere hoogte een middel om de in de boorddocumenten opgenomen gegevens met eigen, directe waarnemingen te confronteren. Deze inspecties vormen een belangrijk onderdeel van de taak van de controlediensten, doch uit de nationale verslagen valt niet op te maken welk aandeel de rechtstreekse verificatie van de boorddocumenten daarin heeft. Een adequate validatiemethode bestaat erin de gegevens van het logboek stelselmatig naast die van de aanvoeraangiften/verkoopdocumenten te leggen. Afgaande op de verslagen, blijkt dat België, Denemarken, Duitsland en Nederland de verschillende informatiebronnen regelmatig met elkaar vergelijken om de kwaliteit van de gegevens te verbeteren (tabel 6). In de andere verslagen wordt hierover niets gezegd. Evenmin blijkt er systematisch gebruik te worden gemaakt van andere informatiebronnen na het stadium van eerste verkoop. 2. CONTROLE VAN DE TECHNISCHE MAATREGELEN De specifieke moeilijkheden met betrekking tot dit aspect van de controle, waaraan de Commissie een bijzondere mededeling heeft gewijd, worden uitvoerig geanalyseerd in een werkdocument van de diensten van de Commissie. p:\c31\rappoits\ctrl\report\nl - 7 - De eerbiediging van de gesloten gebieden is een stuk eenvoudiger te controleren dan de naleving van de andere technische maatregelen, althans wat betreft de gebieden die niet te ver uit de kust liggen en zich goed voor patrouillering lenen. Controles uit de lucht kunnen volstaan om visserijactiviteiten in verboden zones vast te stellen. Bijzonder lastig te controleren zijn daarentegen de voorschriften inzake het vistuig (lengte van de netten, aantal haken, maaswijdten). Hiervoor zijn inspectiebezoeken op zee, eventueel aangevuld met inspecties aan de wal, onmisbaar, a fortiori omdat regels zoals een "één net"-bepaling ontbreken. Ook de naleving van de voorschriften inzake de samenstelling van de vangsten vormt een groot probleem vanwege het toestaan van maaswijdteafwijkingen. De controle op de minimumafmetingen van de vis is dan weer iets eenvoudiger. Maar waar er voor ondermaatse vis een markt is, moet er zeer vastberaden worden gecontroleerd en dit zowel op zee, bij de aanlanding, na de eerste verkoop en zo mogelijk gedurende het vervoer. De voor de grootste probleemgebieden (Kanaal en Regio 3) bevoegde Lid-Staten hebben echter geen van alle een systematische aanpak uitgestippeld noch toegepast. 3. ALGEMENE BEOORDELING VAN DE DOELTREFFENDHEID VAN DE CONTROLES De omvang en de evolutie van het probleem van de onjuiste vangstopgaven kunnen gedetailleerd in kaart worden gebracht aan de hand van de verslagen van de werkgroepen die zich met de verschillende visbestanden bezighouden. Hoe ernstig de situatie in het algemeen wel is, is onlangs nog onderstreept door de deskundigen van de ICES1. De Commissie heeft in een eerder verslag2 een synthese gemaakt van de met betrekking tot de belangrijkste bestanden gedane vaststellingen. Voor een totaalbeeld waarbij de link wordt gelegd tussen de vaak met elkaar samenhangende problemen van de foutieve vangstopgaven en het teruggooien van vis, zij eveneens verwezen naar een recent artikel van G. Biais (1995 )3. In tabel 7 zijn de conclusies van dat artikel verwerkt. 1 2 Report of the Statistics Committee Liaison Working Group (ICES CM 1995/D:1). Zie COM(95)243 def. , bijlage 2. G. Biais, An evaluation of the policy of fishery resource management by TACs in European Community waters from 1983 to 1992. Aquat. Living Resource, 1995, 8, nr. 3, 201-288. p:\c3I\rapports\ctrl\report\nl - 8 - Pelagische visserij. Het aandeel van de niet-aangegeven vangsten is substantieel. De komst van het GVB heeft hierin tot dusver geen verbetering gebracht. Eén van de grootste problemen die voor de betrokken visserijtakken worden geconstateerd, betreft het foutief opgeven van de gevangen soorten (b. v. verwisseling makreel/horsmakreel, haring/sprot) en van de vangstgebieden. Wat de samenstelling van de vangsten betreft, zou het zeker nuttig zijn bij de aanlanding controles te verrichten, aangezien hier sprake is van concentratie in een (relatief) beperkt aantal havens. De betrokken vangsten zijn namelijk voor het merendeel bestemd voor verwerking, hetgeen de omstandigheden voor controles veel gunstiger maakt dan bij de commercieel hoogwaardiger soorten, die in een veel groter aantal havens worden aangevoerd en via korte verkoopkanalen worden afgezet. Dit laatste bemoeilijkt in aanzienlijke mate de taak van de controlediensten. De economische vervlechting van producenten en verwerkers, door middel bijvoorbeeld van contracten om rechtstreeks, d. w. z. buiten de afslagen om, te leveren, kunnen ook voor de pelagische visserij een specifieke organisatie van de controles vereisen. Wat betreft de geografische herkomst van de vangsten, zou het controleren van de boorddocumenten het mogelijk moeten maken om onregelmatigheden vast te stellen. Het probleem kan evenwel slechts doeltreffend worden aangepakt wanneer dat gebeurt in combinatie met controle op zee en permanente positiebewaking (b. v. via satelliet). Tot slot kan worden vermeld dat het probleem van het teruggooien aanvankelijk nagenoeg verwaarloosbaar was binnen de totaliteit van de pelagische visserij, maar thans ernstiger vormen aanneemt omdat de praktijk ook binnen de visserij op één bepaalde soort wordt toegepast, en onder andere het sorteren aan boord omvat, waardoor nog slechts een fractie van de vangsten wordt bewaard. Dit is onder andere het geval in de haring visserij, wanneer zeer gericht op "volle haring" (vis met kuit) wordt gevist. Demersale visserij Wat betreft de zuidelijke en centrale sector van de communautaire wateren in de Atlantische Oceaan, is de omvang van de praktijk van foutieve opgaven en het teruggooien vrij beperkt te noemen. Deze positieve indruk wijst fundamenteel evenwel niet noodzakelijkerwijs op een eerbiediging van de instandhoudingsbeginselen. Veel van de in deze zone geldende TAC's hebben een preventief karakter en zijn niet van dien aard dat ze de Lid-Staten wat betreft de quota's echte beperkingen opleggen, behoudens in p:\c31\rapports\ctrl\report\nl - 9 - specifieke gevallen waar er een verdeelsleutel bestaat (ansjovis voor Frankrijk, noordelijk heekbestand en zeeduivel voor Spanje, schartong of zuidelijk heekbestand voor Portugal,. ). De beperkte omvang van de teruggooipraktijk in vergelijking met bijvoorbeeld de Noordzee is gedeeltelijk te verklaren aan de hand van het feit dat er in het zuiden een markt is voor soorten die in het noorden weinig in trek zijn en overboord worden gegooid, en voor kleine of zelfs ondermaatse vis. In het noorden van het Atlantische gebied worden de problemen met betrekking tot de foutieve vangstopgaven belangrijker. Globaal beschouwd, zijn zij echter beperkt te noemen omdat de bestaande TAC's in heel wat gevallen preventief zijn en te hoog liggen om de Lid-Staten echt voor problemen te stellen en om een doeltreffende instandhouding te garanderen. Het in tabel 7 vermelde totaal van 92 is in dit verband evenwel misleidend in de wetenschap dat men op de wetenschappelijke vaststellingen voor het gebied ten westen van Schotland correcties heeft moeten toepassen om rekening te houden met de onderdeclaraties van de vangsten van rondvissen, zoals uitvoerig wordt toegelicht in het hierboven genoemde ICES-rapport. Ook het probleem van het teruggooien is hier belangrijker dan meer naar het zuiden, zonder dat van een duidelijk tendens sprake is. In het algemeen kan worden gesteld dat de naleving van de technische maatregelen meer problemen oplevert dan de naleving van de quota, en dit omdat er een markt is voor ondermaatse vis. Het probleem van het onderdeclareren van de vangsten is met name acuut wat de Noordzee en de aangrenzende sectoren betreft (zie tabel 7). De situatie is nog verergerd, in het bijzonder waar het gaat om de rondvissen. Zij is het gevolg van een probleem dat in een eerder rapport (COM(95)243 def. ) aan de orde is gesteld. Overeenkomstig de wetenschappelijke adviezen, die wegens de erkend ernstige situatie waarin sommige bestanden zich bevinden beter worden opgevolgd, wordt bij de vaststelling van de TAC's voor de Noordzee sedert enkele jaren uitgegaan van veel lagere bevissingsniveaus. De visserijinspanningen zijn evenwel niet evenredig verminderd: de Commissie is niet gevolgd in haar voorstellen om de capaciteiten of de vistijden fors te beperken. Men heeft de voorwaarden geschapen die het frauderen of het teruggooien in de hand werken. Ondanks het invoeren van grotere maaswijdten, blijft het teruggooien een wijd verspreide praktijk. Beide problemen (fraude en teruggooien) illustreren nadrukkelijk dat er dringend behoefte is aan een beperking van de visserij inspanningen in de Noordzee. p:\c3l\rapports\ctrl\report\nl - 10 - De situatie met betrekking tot kabeljauw in de Oostzee vertoont zeer grote gelijkenis met wat zich in de Noordzee heeft voltrokken. De reële vangsten overschreden de jongste jaren ruimschoots de toegestane quota, ook omdat het probleem zich niet tot één Lid-Staat in het bijzonder noch tot de Europese Unie als geheel beperkte. De combinatie van voldoende recrutering voor het kabeljauwbestand de jongste tijd en het uitblijven van een beperking van de visserijinspanning heeft ertoe geleid dat er meer is gevist dan was toegestaan. De controle daarop is bemoeilijkt door vermoedelijke fraude inzake de geografische herkomst van de vangsten van communautaire vissers alsmede door de uitvoer naar de EU van illegaal door derde landen in de Oostzee gevangen kabeljauw. Aldus zijn belangrijke hoeveelheden Oostzeekabeljauw gesignaleerd op de markten van niet aan de Oostzee grenzende Lid-Staten. IV. ANDERE BELEIDSGEBIEDEN 1. HET MARKTBELEID De rigoureuze toepassing van de relevante communautaire regelgeving moet garanderen dat de goede werking van de gemeenschappelijke ordening niet wordt verstoord door bijvoorbeeld niet-gedeclareerde invoer en dat ondermaatse vis niet via openbare of particuliere afslagen te koop wordt aangeboden of al dan niet rechtstreeks van de ophoudregeling profiteert. Bovendien moeten te koop aangeboden visserijprodukten o. a. met het oog op de bescherming van de consumenten aan bepaalde versheids- en kwaliteitsnormen voldoen. Elk Lid-Staat dient op zijn eigen grondgebied regelmatige controles te verrichten om de naleving van de technische aspecten van de gemeenschappelijke marktordening voor visserij- en aquacultuurprodukten te waarborgen. Ook moet toezicht worden uitgeoefend op het uit de markt nemen van produkten voor andere doeleinden dan menselijke consumptie en op de opslag en/of verwerking van de betrokken produkten. De Lid-Staten moeten de Commissie de gegevens meedelen over de vastgestelde controlemaatregelen, de bevoegde controleautoriteiten, het type vastgestelde overtredingen en de naar aanleiding daarvan getroffen maatregelen. p:\c3l\rapports\ctrI\report\nl - 1 1 De controlebevoegdheden worden in de verschillende Lid-Staten gedeeld door meerdere overheidsdiensten. Deze bevoegdheidsverdeling valt te verklaren door het feit dat traditioneel verschillende diensten met de verschillende controleaspecten (volksgezondheid, fraudebestrijding, kwaliteitscontrole enz. ) zijn belast en dat verschillende organisaties (met name de producentenorganisaties) een belangrijke rol spelen in de gemeenschappelijke ordening van de markt voor visserijprodukten. De Commissie stelt vast dat de technische controles met betrekking tot de minimumafmetingen worden verricht ofwel door de nationale inspectiediensten in de havens (VK, Ierland, Denemarken), ofwel door gespecialiseerde diensten (Frankrijk, Portugal), ofwel door beide samen. Wat betreft de Lid-Staten waar de desbetreffende controles door meer dan één dienst worden verricht, is het niet duidelijk op welke wijze en in welke mate er wordt samengewerkt en gecoördineerd. De Lid-Staten die het bestaan van deze laatste vorm van controle melden, hebben in hun verslag aan de Commissie weinig bijzonderheden verstrekt omtrent het niveau, de frequentie en de reikwijdte. De Commissie kan daarom ook niet uitmaken of deze controles op een bevredigende wijze zijn verricht. Wat betreft het uit de markt nemen van produkten, vermelden de Lid-Staten in hun verslagen dat hierop in de meeste gevallen nauwlettend wordt toegezien en dat de desbetreffende procedures goed worden toegepast. De Lid-Staten dienen voorts gegevens te verstrekken over de resultaten van inspecties/controles (aard van de vastgestelde overtredingen enz. ) met betrekking tot de marktaspecten en over de naar aanleiding van overtredingen getroffen sancties. Zo goed als alle Lid-Staten hebben hierover geen gegevens meegedeeld. p:\c3l\rapports\ctrl\report\nl - 12 2. HET VERVOER VAN VISSERIJPRODUKTEN Een goede werking van de regelgeving inzake het vervoer van visserijprodukten4 moet de nationale controleautoriteiten in staat stellen te verhinderen dat met het oog op de verkoop partijen vis (en met name vis waarvoor beperkende TAC's gelden) worden vervoerd die niet volledig of niet correct zijn geregistreerd op de plaats van aanlanding of invoer of waarvan de precieze herkomst onduidelijk is. Dergelijke controles kunnen eveneens frauduleuze invoer in de Gemeenschap helpen verhinderen. Bovendien kunnen routinecontroles een afschrikmiddel zijn om vervoerders ervan te weerhouden partijen waarvan de registratie niet in orde is en/of ondermaatse vis aan te nemen. De aanvoer in de havens wordt gewoonlijk gecontroleerd in het kader van routine-inspecties aan de wal. De nieuwe verplichtingen gelden met name voor partijen die over het grondgebied van de Gemeenschap worden vervoerd. Bij de controles wordt met name nagegaan of: - de partijen vergezeld gaan van een vervoerdocument, - dit document de vereiste gegevens bevat. De vervoerder is verantwoordelijk voor het opstellen en bijhouden van dit document. Het controleren van het vervoer van visserijprodukten is een nieuwe taak voor de nationale controleautoriteiten. Het vervoer van visserijprodukten heeft de jongste jaren aanzienlijk aan belang gewonnen en dit met name voor bepaalde groepen van Lid-Staten. Samen met de volumes die worden vervoerd om naar de markt te worden gebracht en/of voor specifieke verbruiksdoeleinden, is dus ook de rol van het toezicht op de verplaatsingen van visserijprodukten belangrijker geworden. De gemeenschappelijke marktordening is vastgesteld bij Vo. (EEG) nr; 3759/92 van de Raad; de controle op de toepassing ervan maakt deel uit van de algemene controleregeling, vastgesteld bij Vo. (EEG) nr. 2847/93, en wordt beheerst door de art. 24-28 van die verordening, terwijl het vervoer van visserijprodukten in art. 13 wordt geregeld. p:\c31\rapports\ctrl\report\nl - 13 In de verslagen van de Lid-Staten wordt geen informatie verstrekt over de intensiteit van de controles op de distributie van visserijprodukten, noch over de resultaten van dergelijke controles/steekproeven. De Commissie is op grond van deze verslagen en van bezoeken van haar Visserijinspectiedienst aan de Lid-Staten in 1994 van oordeel dat deze controles in het merendeel van de Lid-Staten in het beste geval zeer beperkt zijn en voor de totaliteit van de controles van generlei betekenis zijn. Zij concludeert derhalve dat de mogelijkheden die de regelgeving biedt zeer onvolledig door de Lid-Staten worden benut, met name ten aanzien van de problematiek van de ondermaatse vis. 3. HET STRUCTUURBELEID5 In samenhang met de nieuwe basisverordening, die - conform alle wetenschappelijke studies, waarin de excessieve visserij inspanningen en de overcapaciteit als hoofdoorzaken van de moeilijkheden van het GVB worden aangewezen - voorziet in de integratie van het beheer van de inputs en de outputs (vangsten), is het belang van de controle op de capaciteiten en inspanningen snel aan het groeien. Deze ontwikkeling zal nog enige tijd voortduren. Er wordt adequaat toezicht uitgeoefend op de aanpassing van de vangstcapaciteiten (uitgedrukt in aantal, grootte en vistuigkenmerken van de vaartuigen, tonnage of motorvermogen) en ook de verschillende maatregelen die worden getroffen (b. v. restricties) om de doelstellingen te bereiken, worden regelmatig gecontroleerd. Tevens moet worden toegezien op de naleving van de beperkingen qua visserijactiviteit die voor sommige Lid-Staten in het kader van het derde MOP zijn overeengekomen in aanvulling op de capaciteitsvermindering. Voorts moet worden verzekerd dat bijvoorbeeld vaartuigen die steun ontvangen voor modernisering of voor beëindiging, al dan niet definitief, van de activiteit, door de bevoegde nationale autoriteiten worden gecontroleerd. Uit de nationale verslagen blijkt dat de wijze waarop en de grondigheid waarmee door de bevoegde diensten wordt gecontroleerd, zeer verscheiden zijn. Sommige Lid-Staten (VK, Duitsland, Denemarken) beschikken over een goed ontwikkeld en samenhangend controlesysteem (databanken over de vlootactiviteit, vlootregister, stelselmatige controles van in de vloot opgenomen vaartuigen enz. ), terwijl andere meer een ad hoe-benadering van deze technische controles hanteren. 5 Zie de artikelen 25 tot en met 27 van Vo. (EEG) 2847/93. p:\c31\rapports\ctrl\report\nl - 14 Wat deze laatste groep betreft, heeft de Commissie vastgesteld dat de technische controles in het beste geval bij tussenpozen worden verricht, op een ongecoördineerde manier. De betreffende controles worden gewoonlijk slechts verricht wanneer een vaartuig een eerste wijziging heeft ondergaan en maar in weinig gevallen worden achteraf nog vervolgcontroles verricht, hetgeen met name nuttig is waar het gaat om vaartuigen die aan beperkingen qua vistuig en/of motorvermogen onderworpen zijn. Een tweede maar net zo belangrijk minpunt met betrekking tot deze technische controles is, dat deze in vele gevallen toevertrouwd zijn aan externe diensten, d. w. z. andere dan de visserijcontrolediensten. Daarbij komt nog dat de bevoegdheid soms wordt gedeeld door meerdere diensten. Zo zijn in één Lid-Staat (Portugal) vijf verschillende diensten hiervoor verantwoordelijk, terwijl in andere twee of zelfs drie verschillende ministeries betrokken zijn. Alhoewel de Commissie zich er rekenschap van geeft dat de verdeling van de bevoegdheden voor de verschillende aspecten van de zeevaart (waarvan de visserij er één is) over meerdere ministeries een traditie heeft, dringt zij bij de Lid-Staten aan op stappen om de activiteiten te laten centraliseren of coördineren door de dienst die de algemene verantwoordelijkheid voor de visserijcontrole draagt. Een eerste stap in die richting kan erin bestaan dat de Lid-Staten ervoor zorgen dat het communautaire gegevensbestand van vissersvaartuigen systematischer wordt gebruikt en wordt aangevuld door met het communautaire bestand gekoppelde databanken betreffende de vlootactiviteit, waarvan de gegevens zijn ontleend aan de logboekformulieren, de aanvoeraangiften en verkoopdocumenten enz. Ter afronding kan worden gesteld dat de meeste Lid-Staten nog onvoldoende aandacht hebben geschonken aan de controle van deze technische aspecten en in hun jaarverslagen onvoldoende gegevens hebben verstrekt over de intensiteit waarmee deze controles worden verricht. V. RECHTSHANDHAVING EN SANCTIEBELEID De mate waarin de bepalingen van het gemeenschappelijk visserijbeleid worden nageleefd, zal afhankelijk zijn van de kwaliteit en de frequentie van de controles en van de hoogte van de sancties die op overtredingen staan. Het betreft hier echter in hoofdzaak een aangelegenheid van de Lid-Staten. p:\c31\rapports\ctrl\report\nl - 15 - Om een beter beeld te verkrijgen van de manier waaróp de visserijregelgeving in de verschillende Lid-Staten wordt gehandhaafd, heeft de Commissie een onderzoek laten verrichten dat het merendeel van de landen omvat. De resultaten van dat onderzoek worden in dit hoofdstuk weergegeven. 1. NATIONALE RECHTSHANDHAVINGSSTELSELS OP VISSERIJGEBIED De rechtshandhaving op visserijgebied kan worden onderverdeeld in drie fasen, zijnde de vaststelling van kennelijke overtredingen naar aanleiding van controles, de inleiding van de vervolgingsprocedure en de oplegging van sancties. 1. 1 Controlebevoegdheden De traditionele controlebevoegdheden zijn in alle Lid-Staten vrijwel eender. De controleautoriteiten beschikken in alle Lid-Staten over een breed bevoegdheidspakket, dat onder andere het recht omvat om aan boord van vaartuigen te gaan en alle relevante delen daarvan te doorzoeken, vis te onderzoeken, onderzoeken in te stellen, alle daarvoor dienstige documenten op te vragen, monsters te nemen, goederen te meten en te wegen enz. Er zijn evenwel aanzienlijke verschillen wat betreft de draagwijdte van de bevoegdheden. Deze hangt af van diverse factoren, waarvan de aard van het rechtshandhavingsstelsel strafrechtelijk of administratiefrechtelijk - één van de belangrijkste is. 1. 2 Vervolgingsprocedures De vervolgingsprocedures voor visserijovertredingen zijn zeer verschillend van de ene Lid-Staat tot de andere. Deze verschillen komen bijvoorbeeld tot uiting in de wijze waarop de bewijslast is geregeld. Soms doen zich moeilijkheden voor wanneer bewijsmateriaal van een Lid-Staat naar een andere wordt overgebracht. Daarnaast zij er ook verschillen wat betreft de buitengerechtelijke afwikkeling van visserijovertredingen. p:\c31\rapports\ctrl\report\nl - 16 - 1. 3 Sancties De verschillen tussen de nationale stelsels weerspiegelen zich eveneens in het ten aanzien van visserijovertredingen gevoerde sanctiebeleid. In sommige Lid-Staten valt de bestraffing van deze overtredingen onder de bevoegdheid van de strafrechter, terwijl andere een administratiefrechtelijk systeem toepassen waarbij administratieve instanties eenuitspraak doen. In nog andere Lid-Staten is een combinatie van beide stelsels van toepassing. De sancties kunnen in drie hoofdgroepen worden onderverdeeld: - door de strafrechter vastgestelde sancties (geldboetes, celstraf, verbeurdverklaring van de vangst of het vistuig, intrekking van de vergunning); - civielrechtelijke sancties (alleen in Denemarken en Nederland); - administratieve sancties opgelegd door een administratieve instantie (in de landen waar een dergelijk stelsel van kracht is). 2. DE COMMUNAUTAIRE REGELGEVING Doordat de frequentie waarmee inspecties plaatsvinden over het algemeen laag is, kunnen vissers het boeterisico incalculeren als een bedrij fsuitgave. Het effect van een dreigende sanctie op het gedragspatroon van vissers is daarom in vele gevallen te verwaarlozen. En zelfs wanneer een boete de winst van één reis volledig tenietdoet, dan nog zal zulks voor de betrokken visser slechts een marginale verhoging van de kosten op jaarbasis teweegbrengen. Het is voorts bekend dat de nationale rechters zeer bescheiden boetes hebben opgelegd met het argument dat de Gemeenschapswetgeving van een zodanige complexiteit is dat van vissers niet mag worden verwacht dat zij deze volledig begrijpen. Er zijn helaas te veel voorbeelden van gevallen waarin de visserijsector en zelfs de nationale administraties dit beeld van het gemeenschappelijk visserijbeleid hebben uitgedragen. Om de objectiviteit en de doorzichtigheid van de vervolgingsmaatregelen te waarborgen, heeft de Commissie in het kader van Verordening (EEG) nr. 2847/93 van de Raad tot invoering van een controleregeling voor het gemeenschappelijk visserijbeleid bepalingen voorgesteld, die door de Lid-Staten zijn aangenomen, met betrekking tot de effectiviteit van de maatregelen die dienen te worden getroffen wanneer de communautaire voorschriften niet worden nageleefd. p:\c3l\rapports\ctrl\report\nl - 17 - Op grond hiervan dienen de Lid-Staten de nodige niet-discriminerende maatregelen vast te stellen om de naleving van de voorschriften van het gemeenschappelijk visserijbeleid te waarborgen en onregelmatigheden te vervolgen. Deze sancties moeten ervoor zorgen dat het met de overtredingen verkregen economisch voordeel effectief wordt tenietgedaan of leiden tot resultaten die in verhouding staan tot de ernst van de overtreding. Overeenkomst artikel 34, lid 2, van voornoemde verordening dienen de Lid-Staten tevens de Commissie regelmatig de resultaten mee te delen van de inspecties of controles die zijn uitgevoerd, met name het aantal en de aard van de geconstateerde overtredingen en de maatregelen die naar aanleiding daarvan zijn genomen. De meeste Lid-Staten verstrekken geen informatie over hun bestraffingsbeleid. Het is niet moeilijk voorbeelden te vinden van de ontoereikendheid van de sancties, doch er zijn weinig gegevens voorhanden waarmee een beoordeling van de doeltreffendheid van de sancties in de visserijsector kan worden gestaafd. Het aantal overtredingen waarvoor een vervolging is ingeleid, wordt wel door de Lid-Staten meegedeeld, maar over de uiteindelijke sancties is weinig of niets bekend. Deze situatie wordt geïllustreerd aan de hand van de cijfers in bijlage II. Een andere vaststelling betreft het feit dat sommige Lid-Staten de mededelingsplicht aangrijpen om systematisch alle overtredingen door vaartuigen van andere Lid-Staten en zelfs van derde landen ter kennis te brengen. Zolang de Commissie niet op regelmatige basis in kennis wordt gesteld van de aard van de strafrechtelijke of administratieve sancties en van de boetebedragen, kan zij geen gefundeerd oordeel vellen over de doeltreffendheid van de rechtshandhaving op visserijgebied in de Lid-Staten. 3. SAMENWERKING De in de Lid-Staten geldende visserijregelgevingen blijken slechts in zeldzame gevallen te voorzien in samenwerking met andere Lid-Staten. De jurisdictie van een Lid-Staat strekt zich uit over de eigen wateren en dit voor alle vissersvaartuigen die daarin actief zijn, en over de wateren daarbuiten voor wat betreft de vissersvaartuigen die zijn vlag voeren. p:\c3l\rapports\ctrl\report\nl - 18 Zij omvat het vaststellen en vervolgen van overtredingen. In gevallen waarin vissersvaartuigen in de wateren van meerdere Lid-Staten actief zijn en hun vangst in nog een andere Lid-Staat aanlanden, kan het voor de vlaggestaat evenwel moeilijk zijn toezicht uit te oefenen op de activiteiten van zijn vaartuigen. Dit is met name zo wanneer de vlaggestaat bijvoorbeeld individuele vangstquota aan zijn vaartuigen toewijst. Samenwerking van deze aard is echter volstrekt onbestaande. Bovendien zou in het kader van de samenwerking tussen Lid-Staten moeten worden voorzien in procedures voor de uitwisseling van informatie en bewijsmateriaal en in maatregelen tegen vaartuigen die zich in een andere Lid-Staat aan inspectie hebben onttrokken. De uiteenlopende nationale rechtshandhavingsstelsels, o. a. wat betreft de bewijslast, kunnen evenwel problemen opleveren. De gebrekkige samenwerking in de huidige context is wellicht symptomatisch voor de inschikkelijke houding ten aanzien van de visserij industrie in de meeste Lid-Staten en van haar neiging om meer te vangen dan in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid is toegestaan. Zulke handelwijze levert geen winnaars op maar enkel verliezers, omdat de instandhouding van de visbestanden hierdoor sterk in het gedrang komt. Om een aantal van de obstakels die door de verschillen in nationale procedures worden opgeworpen, te elimineren, wordt een nauwe samenwerking tussen de autoriteiten van de vlaggestaat en die van de kuststaat aanbevolen. Het mag immers niet zo zijn dat deze verschillen zich vertalen in verschillen qua doortastendheid van de aanpak. Met het oog op de rechtshandhaving is het daarom noodzakelijk de samenwerking tussen de Lid-Staten te versterken, het ontradend effect van sancties te vergroten en één en ander doorzichtiger te maken. p:\c3l\rapports\ctrl\report\nl - 19 - VI. SLOTOPMERKINGEN Deze in 1995 opgemaakte balans maakt duidelijk dat de nieuwe bepalingen van de controleverordening (2847/93) heel traag ten uitvoer worden gelegd. Om het effect van deze nieuwe verordening ten volle te kunnen analyseren, zal er bijgevolg meer tijd nodig zijn. Een cruciale rol is in dat verband weggelegd voor het eerstkomende, in de loop van 1996 op te stellen rapport, dat niet alleen rekening zal moeten houden met de conclusies van de Raad van december 1994 (overlegging van een afzonderlijk rapport over de controle op de visserij in de Atlantische wateren), maar tevens met de in 1996 opgedane ervaring met betrekking tot de verplichte totstandbrenging van databanken voor de gegevens van de logboeken en aanvoeraangiften. Bovendien mag ervan worden uitgegaan dat de verstrekking door de Lid-Staten van nauwkeuriger gegevens, met name wat betreft de omvang van de voor de visserijcontrole ingezette middelen, de geconstateerde overtredingen en de getroffen sancties, de bruikbaarheid van dit rapport ten goede zal komen. Ondanks de onvolkomenheden die aan dit verslag kleven, acht de Commissie de geleverde arbeid van bijzonder groot belang. Dit helpt hoe dan ook de doorzichtigheid van de visserijcontrole in de verschillende Lid-Staten te vergroten. De Lid-Staten hebben grote inspanningen geleverd om hun controleapparaat behoorlijk te beschrijven, ondanks de begrijpelijke terughoudendheid ten aanzien van de eigen tekortkomingen. De Commissie zal de met de opstelling van dit rapport opgedane ervaring ten nutte maken om verzoeken om informatie aan de Lid-Staten scherper te formuleren, hetgeen de bijdrage van dit type rapporten aan de doorzichtigheid ongetwijfeld zal vergroten. De Commissie beschikt thans ook over een betere basis om de middelen die zij zelf inzet, te herschikken. Helaas wordt zij hierbij in haar mogelijkheden beperkt door de toename van de controletaken in de internationale wateren (NAFO, drijfnetten). De Commissie blijft hopen dat de betrokken Lid-Staten, overeenkomstig de regeling voor de verdeling van de bevoegdheden, snel weer de op hen rustende taken zullen opnemen. Los daarvan, is de Commissie van mening dat zij in de toekomst voorrang moet verlenen aan: de validatie - ten behoeve van de transparantie - van de door elke Lid-Staat verstrekte gegevens, in de vorm van een middelen- en resultaatindicator; p:\c31\rapports\ctrl\report\nl - 20 - de opneming in de controleactiviteiten van de laàtst aan de visserijcontrole toegevoegde domeinen, met name op het gebied van het structuurbeleid, analyse van de vangstcapaciteiten, daarmee samenhangend bewaking van de visserij inspanningen, bewaking van de markten, mogelijkheid om transporten te controleren, ontwikkeling van de mogelijkheden om de verschillende informatiebronnen te koppelen en te vergelijken; de aanpak van problemen die in alle visserijtakken de voornaamste bronnen van overtreding van de Gemeenschapsvoorschriften zijn gebleken en de belangen van andere Lid-Staten kunnen schaden, zoals de quotaoverschrijdingen in de Noordzee of de Oostzee en de technische maatregelen in gebied 3; de coördinatie tussen de verschillende nationale controlediensten, alsmede tussen deze diensten en de diensten van DG XIV. De snellere invoering van nieuwe technologieën (controle via satelliet, computerverbindingen,. ) vormt een eerste thema waarover overleg zou kunnen worden gevoerd, maar is niet het enige. De coördinatie van interventies op zee, zoals in het kader van de controle op de tonijnvisserij in de Atlantische wateren is gebleken, vergt eveneens actie op communautair niveau. Dat geldt ook voor de controle op de vangsten van vaartuigen die vissen in de EEZ van een Lid-Staat en aanlanden in een andere Lid-Staat. De Commissie kan en moet waar het om coördinatie gaat in het algemeen een belangrijke rol spelen om de ontwikkeling van synergieën te bevorderen en wantrouwen weg te nemen. Wat de prioriteiten van de nationale administraties betreft, deze zullen in de details ongetwijfeld onderlinge verschillen vertonen. Voor 1996 zijn er wat de Commissie betreft echter twee grote zwaartepunten: de informatisering en de controle van de capaciteiten en inspanningen. p:\c3l\rapports\ctrl\report\nl - 21 - B I J L A GE I VERSLAGEN PER LIDSTAAT Het verslag voor iedere Lid-Staat bestaat uit twee delen : I. Inspectie en controle van de visserijactiviteit Hierin wordt een samenvatting gegeven van het door elke Lid-Staat verstrekte overzicht van de controlevoorzieningen die in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid zijn getroffen. De Commissie heeft wegens de omvang en het heterogene karakter van de overzichten die door de Lid-Staten zijn verstrekt, een samenvatting opgesteld. II. Evaluatie Deze evaluatie door de Commissie is aan de betrokken Lid-Staat medegedeeld en gaat vergezeld van de eventuele opmerkingen op deze evaluatie. In de beoordeling door de Commissie wordt telkens verwezen naar de specifieke context voor iedere Lid-Staat. De Commissie wil daarmee het onderlinge begrip tussen de Lid- Staten bevorderen. p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl 2L- BELGIË /. Inspectie en controle op de visserij A. ORGANISATIE De controle op de visserij-activiteiten van de Belgische en niet-Belgische vissersvaartuigen is vooral de taak van het Ministerie van Landbouw, hoewel een aantal specifieke werkzaamheden in het kader van de controle op de visserij opgedragen zijn aan het Ministerie voor Verkeer en Infrastructuur, het Ministerie van Economische Zaken en de Regering van het Vlaamse Gewest. Binnen het Ministerie van Landbouw is de Dienst Zeevisserij verantwoordelijk voor het verzamelen van gegevens over visaanvoer. Voorts controleert hij de invoer, de markten en het beheer van de nationale quota. De controles op zee worden uitgevoerd door de nationale Marine, die ressorteert onder het Ministerie van Landsverdediging. Deze controles worden uitgevoerd in samenwerking met de Dienst voor Zeevisserij en personeel van die dienst vaart mee op de marineschepen. De structurele aspecten (vergunningen, kenmerken van de vaartuigen) worden behandeld door de Dienst voor Zeevisserij, terwijl het technische aspect (motorvermogen/tonnage) gecontroleerd wordt door het Ministerie van Verkeer (Dienst Zeevaartinspectie). De ontwikkeling van de vloot wordt gereguleerd via vergunningen die worden afgegeven door de Dienst voor Zeevisserij en de financiering (leningen enz. ) komt van de Regering van het Vlaamse Gewest. Aan de afzetkant (kwaliteitssortering, ophoudprijzen enz. ) is de verantwoordelijkheid voor de controle als volgt verdeeld : - de kwaliteitssortering : Ministerie van Landbouw (Nationale Dienst voor de Afzet van Land- en Tuinbouwprodukten - NDALTP) - het uit de markt nemen van vis enz. : Ministerie van Economische Zaken (Dienst Algemene Economische Inspectie) - prijsniveaus : Ministerie van Landbouw (Dienst voor Zeevisserij). p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl IS B. PERSONELE EN MATERIËLE MIDDELEN 1. Personeel De Dienst voor Zeevisserij heeft ongeveer 25 personeelsleden. De Inspectiedienst voor Zeevisserij, een afzonderlijke afdeling binnen de Dienst voor Zeevisserij, telt één inspecteur en vier visserij ambtenaren en is gevestigd in Oostende. De Inspectiedienst voert regelmatig controles uit in de havens en afslagen en neemt deel aan controles op schepen en vanuit de lucht. Een klein aantal ambtenaren van de Dienst voor Zeevisserij houdt zich bezig met vangst registratie en quotabeheer. Tijdens de afslag- en havencontroles in Zeebrugge worden de nationale inspecteurs bijgestaan door de lokale havenpolitie. Van tijd tot tijd kan de Inspectiedienst voor Zeevisserij een beroep doen op de hulp van de Onderzoeksafdeling van de Dienst Douane en Accijnzen. Voor de controle bij de afzet van vis en de daarmee verband houdende technische aspecten (sortering, versheid) zijn er twee inspecteurs van de NDALTP (Ministerie van Landbouw). Eén inspecteur (van het Ministerie van Economische Zaken) controleert de bestemming van uit de markt genomen vis en de naleving van de ophoudprijzen. 2. Vaartuigen/vliegtuigen Drie marinevaartuigen (2 sleepboten en 1 kustmijnenveger) zijn beschikbaar voor het beschermen van de visgronden. Een vliegtuig van de Gewestregering (Dienst Leefmilieu) wordt voor een totaal van 40 uur per jaar gehuurd. Het wordt gebruikt voor controles vanuit de lucht in specifieke periodes van het jaar (lente - voor het platvissei/oen). p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl ^ 3. Informaticadienst In Oostende is een centrale computerdienst opgericht met een AS-400 IBM-computer. Deze wordt gebruikt voor het opslaan van gegevens uit de logboeken over de vangsten, uit aanvoeraangiften, uit verkoopdocumenten, en gegevens over de afzet (prijzen, hoeveelheden, kwaliteitssortering enz. ) en voor het opslaan van de lijst van afgegeven vergunningen. Gegevens (verkoopdocumenten enz. ) van de afslag van Zeebrugge worden dagelijks on line doorgestuurd naar de Dienst voor Zeevisserij. Ook de registratie van vaartuigen, de taak van het Ministerie van Verkeer, is gecomputeriseerd. Gegevens van andere afslagcentra worden manueel ingevoerd in Oostende. C. ACTIVITEITEN In 1994 zijn 208 controles aan de wal (op afslagen/bij kopers en op vaartuigen) uitgevoerd in de volgende havens/afslagen : Zeebrugge : Oostende : Nieuwpoort : Andere : 99 71 17 21. Bij deze controles zijn 64 overtredingen vastgesteld (de meeste daarvan hadden betrekking op logboeken en aanvoeraangiften). Ongeveer 30 % van de geregistreerde aanvoer is gecontroleerd. Ongeveer 95 % van alle logboekformulieren wordt ingestuurd. Dat geldt ook voor de aanvoeraangiften en verkoopdocumenten. Bovendien wordt er regelmatig informatie uitgewisseld met Denemarken (via modem), Nederland en het Verenigd Koninkrijk. De gegevens uit logboeken en aanvoeraangiften worden voor ongeveer vijfenzeventig percent van de aanvoer via de verkoopdocumenten nagetrokken. Afwijkingen worden voor verdere afhandeling aan de Inspectiedienst voor Zeevisserij doorgegeven. p:\c3l\rapports\ctrl\annexel\nl • s Marinecontroles 1994 In 1994 zijn 68 vaartuigen gecontroleerd (hoofdzakelijk Belgische en Nederlandse). Daarbij zijn negen overtredingen vastgesteld. In 1994 is in totaal 34 dagen op zee gepatrouilleerd in gebied IVc. Controle vanuit de lucht (40 uur) leidde tot 302 controlewaarnemingen. p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl 26 //. Evaluatie A. Algemeen De vissersvloot telt een beperkt aantal middelgrote vaartuigen. Een relatief groot deel van de vangst wordt aangvoerd in andere Lid-Staten (Verenigd Koninkrijk, Nederland en Denemarken). In 1994 zijn de quota voor 9 visbestanden opgebruikt. Vooral het quotum voor tong wordt heel nauwgezet beheerd. De Belgische exclusieve economische zone (EEZ) is niet groot en de kustlijn is betrekkelijk kort met een gering aantal havens. B. Sterke en zwakke punten De vangstregistratie gebeurt per computer aan de hand van gegevens uit logboekformulieren, aanvoeraangiften en verkoopdocumenten. Ongeveer 75 % van de aanvoer wordt kruiselings gecontroleerd. De vangstregistratie van de aanvoer die voor de eerste verkoop op veilingen wordt aangeboden, lijkt betrouwbaar. De aanvoer in andere Lid-Staten wordt geregistreerd op basis van logboekformulieren. Deze informatie wordt getoetst aan de informatie over aanvoer en verkoop die door de betrokken Lid-Staten wordt meegedeeld. Hoewel het aantal ambtenaren voor de inspectie de jongste jaren is toegenomen, wordt het nog steeds als ontoereikend beschouwd. Bovendien hebben deze ambtenaren niet de nodige wettelijke bevoegdheden om hun taak aan de wal en op zee uit te voeren. Drie marinevaartuigen met beperkte mogelijkheden voor visserijcontrole voeren deeltijds controles uit op zee. De controle vanuit de lucht blijft beperkt tot 40 uur per jaar. De bewijskracht in rechte van de via deze controlemethode geconstateerde feiten wordt betwist. Aangenomen wordt dat er nog steeds ongeregistreerde aanvoer plaatsheeft. De visserij-inspecteurs worden door douane-ambtenaren of politieagenten vergezeld om die praktijken op te sporen. p:\c3l\rapports\ctrI\annexe I\nl 2 f DENEMARKEN /. Inspectie en controle op de visserij A) ORGANISATIE De verantwoordelijkheid voor de controle op de visserij ligt bij de Directie Visserij, die sinds de herstructurering in 1994 deel uitmaakt van het Ministerie van Landbouw en Visserij. Binnen de Directie Visserij is er een afdeling die meer specifiek verantwoordelijk is voor de controle, met inbegrip van de eigenlijke inspectie. Andere taken van die afdeling zijn het registreren van de vangsten, het afgeven van vergunningen en de structurele en afzetaspecten die samenhangen met de visserij. De eigenlijke Inspectiedienst voor de Visserij is gedecentraliseerd : de meeste inspecteurs hebben hun standplaats in de belangrijkste vissershavens en hun activiteiten worden gecoördineerd door het secretariaat van de afdeling. Voor specifieke taken, bijvoorbeeld structuren en afzet, krijgt de Inspectiedienst hulp van of werkt hij samen met andere gespecialiseerde overheidsinstanties, bijvoorbeeld Douane en Accijnzen, de Gezondheidsdiensten en de Veterinaire Diensten. De Inspectiedienst heeft zijn eigen inspectiemiddelen - patrouillevaartuigen en computersystemen - die uitsluitend voor deze dienst werken. Zowel centraal als lokaal is het belangrijkste doel van de Inspectiedienst de verzameling van vangstgegevens uit logboeken/aanvoeraangiften en de toetsing ervan aan gegevens uit verkoopdocumenten van afslagcentra en kopers. Deze gegevens worden systematisch geanalyseerd en de geconstateerde discrepanties worden nader onderzocht. Om de analyse te vergemakkelijken, zijn twee databanken opgezet, één voor de aanvoer en één voor de verkoop. p:\c3l\rapports\ctrl\annexe I \nl u B) PERSONELE EN MATERIËLE MIDDELEN 1. Personeel Concreet heeft de Inspectiedienst 143 inspecteurs, verdeeld over de belangrijkste vissershavens. Bovendien heeft het secretariaat 25 en de computerdienst, die gegevens uit logboeken/aanvoeraangiften/verkoopdocurnenten verwerkt, 24 mensen in dienst. De analyse en bijwerking van vangstgegevens voor soorten waarvoor beperkingen inzake de TAC's gelden, wordt uitgevoerd door een bijkomende staf van 3 personen. 2. Vaartuigen/vliegtuigen In totaal worden er vijf vaartuigen gebruikt voor visserijpatrouilles. Deze vaartuigen hebben een totale bemanning van 102 personen. De Inspectiedienst voor Zeevisserij voert geen controles uit vanuit de lucht. 3. Informaticadienst Er zijn computersystemen opgezet om de gegevens uit logboeken/aanvoeraangiften en verkoopdocumenten te verwerken, de vangstaangiften te registreren en continu analyses van de visserijactiviteiten en de visserij-inspanning uit te voeren. De gegevens worden opgeslagen in een mainframe waartoe het personeel toegang heeft via een lokaal netwerk. Inspecteurs van de buitendienst zijn met elkaar verbonden via een netwerk en hebben eveneens toegang tot het mainframe. p:\c31\rapports\ctrl\annexe 1 \nl ^5 C) ACTIVITEITEN Inspectie-activiteit, volgens haven, volgens activiteitentype Tabel 1 Inspectiedienst Personeel Aantal controles op Aantal controles gevestigd in Esbjerg Fredericia Frederikshavn Nykobing Mors Randers Roskilde Totaal vaartuigen van kopers 21 19 29 25 18 31 143 1475 107 1524 457 83 1107 4573 1016 50 2617 993 293 205 5174 p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl s^ Controles op zee - patrouilles per patrouillevaartuig, gespecificeerd in aantal dagen en per ICES-gebied Tabel 2 VAARTUIG GEBIED IV A IV b III AN III AS III B III C HID Jens Vaever Nordsoen Nordjylland 142 14 Vestkysten 12 117 Viben 1 Diverse skibe 2 49 97 26 28 21 Totaal 12 274 148 75 i 2 80 1 83 1 5 102 3 111 51 16 31 98 Aantal controles op zee per ICES-gehicd VAARTUIG GEBIED IV A IV b III AN III AS III B III C HID Jens Vaever Nordsoen Nordjylland Vestkysten Viben Totaal Resultaten : 200 5 68 1 48 89 293 128 10 15 14 39 13 71 84 7 7 39 20 6 65 Aantal tijdens zee- en havencontroles ontdekte overtredingen. Havencontroles : 182 - grootste categorie - logboek/aanvoeraangifteverplichting (57). Controles op zee : 59. p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl 'i 1 Validatie van gegevens over aanvoer, afslagen, enz. De validatie gebeurt hoofdzakelijk door het systematisch vergelijken van logboek/aanvoeraangiften en verkoopdoeumenten. Gegevens over aanvoer en verkoop worden in de havens opgetekend door lokale inspecteurs en doorgegeven aan de centrale overheid. Aankopen op afslagen of door grote kopers (visverwerkingsfabrieken) worden binnen achtenveertig uur gesignaleerd. Aan de hand van deze gegevens worden dagelijks cross checks uitgevoerd om fouten, ontbrekende informatie en tegenstrijdigheden op te sporen. Bovendien worden de grotere afslagcentra regelmatig bezocht om controles uit te voeren op de hoeveelheden, hun sortering en versheid en, in het algemeen, de inachtneming van afzetvoorschriften. De validatie van aanvoergegevens door fysieke controles (controleren en registreren van aangevoerde hoeveelheden - aantal kratten - gewicht) blijft beperkt tot ongeveer 3 % van de aanvoer. Er is een vergunningenstelsel voor vaartuigen zonder logboek en hun vangst wordt geregistreerd op basis van de verkoopdocumenten. Aanvoer uit derde landen De aanvoer door Deense vaartuigen in havens in derde landen wordt gecontroleerd aan de hand van logboek/aanvoeraangiften die dan vergeleken worden met de erop aansluitende verkoopdocumenten als de vangst in Denemarken verkocht wordt. In 1995 is de opmaak van de verkoopdocumenten gewijzigd om informatie op te nemen over de economische zone waarin het vangstgebied ligt. Controle op technische instandhoudingsmaatregelen (aard van het vistuig, vismaat, enz. ) p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl 3^ De Inspectiedienst voor Zeevisserij voert controles uit bij haveninspecties en patrouilles op zee. Er zijn geen precieze details beschikbaar over aantal (of frequentie) van deze inspecties. Doorgaans worden zij uitgevoerd tijdens routine-haveninspecties. De nationale overheid heeft problemen geconstateerd met betrekking tot de aanvoer van ondermaatse vis (Noorse kreeft in het bijzonder), maar bij haar pogingen om daaraan een einde te maken ondervindt zij hinder van het feit dat de ondermaatse vis vaak wordt aangevoerd bij kleinere aanlandingen, die niet continu in het oog kunnen worden gehouden. Controles op maaswijdten en vistuig hebben doorgaans plaats tijdens patrouilles op zee. Er zijn geen precieze cijfers beschikbaar over aantallen inspecties en ontdekte onregelmatigheden. Een hinderpaal voor een effectieve controle is dat vaartuigen verschillende types van vistuig/maaswijdten aan boord kunnen hebben terwijl ze zich op zee bevinden, en alleen de laatste trek kan worden gecontroleerd. Visvervoer Over land getransporteerde vis wordt in eerste instantie gecontroleerd aan de hand van monsters en steekproefsgewijs. Alleen de rijkspolitie heeft het recht voertuigen tegen te houden, wat een algemenere controle verhindert. Door samenwerking met de rijkspolitie wordt een bevredigend controleniveau bereikt. p:\c3l\rapports\ctrl\annexe I \nl 3J //. Evaluatie A. Algemeen De Deense EEZ is beperkt, maar het land heeft een lange kustlijn met meer dan 200 havens. De vismeelindustrie is gevestigd op de westkust van Jutland. Er zijn talrijke kleine havens aan de Deense kust en tussen de eilanden. De belangrijkste haven aan de Oostzee is Nekso op Bornholm. De Deense vloot vist op verscheidene soorten. De overcapaciteit van de vloot is geleidelijk verminderd en er is geen te grote druk op de quota, behalve voor bepaalde soorten, zoals kabeljauw en tong in de Noordzee. Het grootste deel van de vangst bestaat uit kleine vis die bestemd is voor verwerking tot vismeel en -olie. Uit recentelijk georganiseerde steekproeven blijkt dat de aanvoer van haring voor vermaling afgenomen is ten gevolge van het beheerssysteem en, waarschijnlijk, een aantal biologische ontwikkelingen waaronder het toegenomen sprotbestand. De controle op de industriële visserij blijft evenwel een moeilijke zaak. Een groot probleem in dat verband vormt de gemengde clupeidaevisserij in het Skagerrak/Kattegat, waar zoveel mogelijk voordeel wordt gehaald uit de onduidelijkheden in de verordeningen. Bijvangsten in bepaalde andere takken van de industriële visserij kunnen eveneens problemen opleveren. Zelfs de zogenaamd "orthodoxe" visserij moet in het oog worden gehouden wegens het risico dat vissoorten verkeerd worden opgegeven, bijv. haring i. p. v. zandspiering. De sector is goed georganiseerd, wat de controle zou moeten vergemakkelijken. B. Sterke en zwakke punten Het Deense visserijbeleid heeft een lange geschiedenis en is veelomvattend. Het is vertaald «• in een compleet geheel van nationale voorschriften. De overheid heeft een vrij uitgebreid systeem van vangstregistratie opgezet. Er zijn computersystemen tot stand gebracht om de door viskopers ingediende logboekformulieren en verkoopdocumenten te verwerken. De gegevens worden systematisch kruiselings gecontroleerd. Fysieke controles gebeuren evenwel niet op grote schaal. p:\c31\rapports\ctrl\annexe 1 \nl De aantekeningen in het logboek worden niet grondig gecontroleerd. De verkoopdocumenten, die eigenlijk als aanvoeraangifte gebruikt worden, worden niet voldoende gecontroleerd door de nationale inspecteurs, hoewel er wellicht onwettige afspraken tussen vissers en kopers bestaan. De onderlinge toetsing van logboeken en verkoopdocumenten zou vaker moeten worden aangevuld met fysieke controles. In dit verband merken de Deense autoriteiten het volgende op : Het Deense systeem voor de controle van de vangst- en aanvoerregistratie is een drieledig systeem dat fysieke controles, controles van documenten en boekhoudcontroles omvat. Welke controles worden uitgevoerd en in welke mate wordt gecontroleerd, wordt bepaald op basis van het antwoord op de vraag waar de controlemiddelen het efficiëntst kunnen worden aangewend. Bij de fysieke controle van de aanvoer worden de gegevens van het logboek en de daarop aansluitende verkoopdocumenten geverifieerd. Voor het toezicht op de naleving van de nationale voorschriften voor de visserij op alle belangrijke soorten worden geregeld controles aan de hand van documenten verricht door de plaatselijke inspectiediensten en wordt de boekhouding van bedrijven gecontroleerd. Bij de controle van de documenten worden de gegevens van logboeken en verkoopdocumenten getoetst aan de toegestane vangsten van de gereguleerde soorten. Voor de individuele visserij takken worden per vaartuig alle gegevens gecontroleerd. De plaatselijke inspectiediensten controleren ook de boekhouding van de bedrijven. Daarbij worden steekproefsgewijs voor een bepaalde periode alle inkomende en uitgaande goederen- en geldstromen nagetrokken om na te gaan of de ingeslagen en/of aangekochte hoeveelheden overeenstemmen met de verkochte. Daarbij moeten eventuele fouten in de registratie aan het licht komen. De registratie van de vangst voor de industrie via het administratieve circuit voldoet niet helemaal. De kopers van vis voor de industrie vermelden alleen de belangrijkste gevangen soorten; de overheid kent de samenstelling van een individuele vangst doorgaans niet. Zo kan een gemengde industriële vangst van kever en beschermde soorten volledig worden opgegeven als kever. Daardoor worden van sommige soorten hogere dan de reële vangsten opgegeven in de vangstverslagen, van andere daarentegen te kleine hoeveelheden. Een globale wetenschappelijke evaluatie van de industriële vangsten, gesteund op het steekproevensysteem, ondervangt een en ander evenwel. Toch kan de Commissie niet garanderen dat het steekproevensysteem volstrekt betrouwbare gegevens verschaft. Er is ook te weinig rechtstreekse controle op zee op de specifieke maatregelen inzake beheer p:\c3l\rapports\ctrI\annexe 1 \nl Si" van de visserij-inspanning waarmee de industriële visserij in probleemgebieden wordt beperkt. Een satellietcontrolesysteem zou dit probleem oplossen. Wat de registratie van deze vangsten betreft merken de Deense autoriteiten het volgende op : De registratie van de vangst van vis voor verwerking beantwoordt aan het bepaalde in artikel 5, lid 1, van Verordening (EG) nr. 3362/94 van de Raad van 20 december 1994 inzake de vaststelling van de voor 1995 geldende totaal toegestane vangsten voor bepaalde visbestanden of groepen van bestanden en de bij de visserij in het kader van de totaal toegestane vangsten in acht te nemen voorschriften. Voorts is het registratiesysteem geschikt voor het beheer van de quota als het wordt aangevuld met een steekproefsysteem, dat kan worden gebruikt voor de advisering met betrekking tot biologische kwesties. Bovendien wil de Deense overheid de vissers alleen vervolgen als de bijvangstlimieten in aanzienlijke mate zijn overschreden. Als de bijvangstlimiet bij voorbeeld 10 % bedraagt, wordt pas vervolgd bij een bijvangst van ten minste 20 %. Een veroordeling leidt tot een boete en tot de verbeurdverklaring van de waarde van de onwettige vangst. De controles op zee zijn niet intensief. De patrouillevaartuigen krijgen nog andere taken toegewezen, zoals het verstrekken van hulp aan de vissers. De controles zouden verbeterd kunnen worden als er vanuit de lucht werd gecontroleerd. De Deense autoriteiten hebben erop gewezen dat de inspecteurs op zee ca. 80 % van hun tijd besteden aan de eigenlijke controletaken, de resterende tijd aan o. m. reddingsopdrachten. In 1994 zijn 801 controledagen gepresteerd waarbij in totaal 120 127 zeemijl is afgelegd. p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl 2>Q In 1994 heeft de controle op de kabeljauwvisserij in de Oostzee voor bijzondere problemen gezorgd. De inspectiedienst kan de grote aanvoer uit derde landen nauwelijks aan en had daardoor te weinig middelen vrij om de visserij te controleren. Bovendien was het inspectievaartuig dat toen opereerde in de Oostzee, niet geschikt voor zijn taak. Op verzoek van de Commissie heeft de Deense overheid een administratief onderzoek naar deze visserij ingesteld. p:\c3l\rapports\ctrl\annexel\nl i> DUITSLAND L Inspectie en controle van de visserij-activiteit A) ORGANISATIE De verantwoordelijkheid voor de controle op de visserij in de Bondsrepubliek is verdeeld tussen de centrale overheidsinstanties en hun tegenhangers in de Lander. De centrale autoriteiten ressorteren onder het Ministerie van Voedselvoorziening, Landbouw en Bosbouw. Er zijn visserij-inspecteurs bij het ministerie en in de Lander. Beide inspectiediensten zijn verantwoordelijk voor de volgende taken : - controle op de aanvoer, op de kenmerken van vistuig en vaartuigen, de kwaliteit, de naleving van visserijverbodsbepalingen en technische voorschriften (prijzen, ophoudprijzen, versheid, sortering, enz. ), validatie en onderlinge toetsing van vangst en verkoopregisters. Ook een aantal gespecialiseerde overheidsorganisaties wordt betrokken bij het controleren van de verschillende aspecten van de visserijactiviteit : - technische aspecten van vaartuigen/vistuig : Federale Dienst voor Zeevaart en Hydrografie, - afzet : Federale Veterinaire Dienst Federale Dienst voor Landbouw en Voedingsmiddelen - BLE het Duitse Interventiebureau, invoer : Dienst voor Douane en Aceijnzen, - - controlevaartuigen : Kustwacht. B) PERSONELE EN MATERIËLE MIDDELEN 1. Personeel Inspectiedienst voor de Visserij De Bondsrepubliek heeft in totaal 30 inspecteurs aan de wal. Zij zijn als volgt verdeeld - - federale inspectie : inspectie door de Lânder : 4 76 p:\c3I\rapports\ctrI\annexel\nl De inspecteurs van de Lânder zijn als \ >lgt verdeeld : - Schleswig-Holstein : - Mecklenburg-Vorpommern : - Hamburg : 1 ) 12 1 Deze "kerngroep" van inspecteurs kr gt bij omvangrijke controles hulp van ander personeel van de Lânder. 2. Vaartuigen/vliegtuigen In totaal worden in de Bondsrepubliek 1 controlevaartuigen gebruikt. Deze vaartuigen zijn toegewezen aan de centrale overheii (4) en aan de Lânder (17). Bovendien voeren 12 douanevaartuigen beperkte controleopdr chten uit. Er wordt bij voorbeeld aan de grens van de Duitse visserijzone en in bepaalde b» schermde gebieden gepatrouilleerd om platvis te controleren. Deze vaartuigen voeren evenwel geen t hte visserij-inspecties uit. De activiteit van de controlevaartuigen \ ordt gecoördineerd door de nationale Kustwacht. Er worden geen vliegtuigen gebruikt V( >r visserijcontroles. 3. Informaticadienst De informatie over de administratie van |uota, de nationale vissersvloot en de afzet wordt op de Federale Dienst voor Landboi w en Voedingsmiddelen (BLE) per computer verwerkt. Bovendien hebben sommige I ander zelf eigen computersystemen en zijn andere dergelijke systemen aan het installeren. p:\c31\rapports\ctrl\annexel\nl 3 y C) ACTIVITEITEN Inspectiedienst voor de Visserij Haveninspecties In 1994 zijn er 10 539 haveninspecties litgevoerd, verdeeld als volgt Lânder Aantal haveninspecties Mecklenburg-Vorpommern Niedersachsen Schleswig-Holstein TOTAAL 7 383 2 473 683 10 539 Tijdens deze inspecties zijn 176 overtredingen geconstateerd. De meeste overtredingen hadden betrekking op logboeken/aanvot raangiften. Aard van overtreding Nationaliteit van vaartuig Duits Deens Logboek/aanvoeraangifte Onwettig vistuig Tonnage/motorvermogen van vaartuig Bijvangst Ondermaatse vis Ongeoorloofde visserij Identificatie van het vistuig Identificatie van het vaartuig Andere 4 53 10 1 1 8 5 5 17 76 p:\c31\rapports\ctrI\annexe 1 \nl Mo Behalve inspecties van de vaartuigen voeren de controle-instanties ook aanvoercontroles uit op de losplaats of in de afslagcentra. In 1994 is naar schatting dertig percent gecontroleerd, hoofdzakelijk in de afslagen. Er zijn geen controles op overlandtransporten uitgevoerd. Onderlinge toetsing van logboekgegevens, aanvoeraangiften en verkoopdocumenten zijn uitgevoerd op alle vaartuigen met een lengte van tien meter of meer. Deze aanvoer maakte vijfennegentig percent uit van de totale aanvoer in de havens van de Bondsrepubliek. De vangsten van vaartuigen van minder dan 10 meter worden elke maand gerapporteerd aan de overheidsinstanties. Er zijn specifieke controles uitgevoerd op vooral de naleving van de bepalingen inzake minimumvismaat (zowel op zee als in havens), minimummaaswijdten en, in beperkte mate, op het transport van vis. Inspecties op zee Gebied Aantal dagen Inspecties ICES III ICES IV ICES V ICES VI ICES XII ICES XIV TOTAAL 1 415 1 344 4 2 14 68 2 847 2 843 1 645 4 488 Bij patrouilles op zee zijn 265 overtredingen vastgesteld. Aantallen op zee vastgestelde overtredingen, gespecificeerd naar nationaliteit van het vaartuig of aard van de overtreding Totaal aantal vaartuigen in overtreding TOTAAL : 265 Nationaliteit van het vaartuig Belgisch Duits Deens Nederlands Brits 2 240 7 15 1 p:\c31\rapports\ctrl\annexe 1 \nl H\ De overtredingen hadden vooral betrekking op onregelmatigheden in logboeken, het gebruik van niet toegestaan vistuig, ongeoorloofde visserij, binnenvaren van gesloten gebieden, enz. Er zijn tweehonderd veertig overtredingen van Duitse vaartuigen vastgesteld. Aantal gecontroleerde vissersvaartuigen, naar nationaliteit Duits Deens Nederlands Brits Belgisch TOTAAL 3 778 138 503 45 24 4 488 p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl 1Z IL Evaluatie A. Algemeen De omvang van de Duitse visserij is in de voorbije 15 tot 20 jaar drastisch afgenomen. Duitsland heeft zijn vloot qua structuur en omvang aangepast aan de beschikbare quota. Er is geen overcapaciteit. De EEZ is beperkt en de Noordzeekustlijn is betrekkelijk kort, met slechts een klein aantal havens. Aan de Oostzeekust zijn er meer, hoofdzakelijk kleine, havens. Duitsland heeft een belangrijke visverwerkende industrie die voor haar voorziening hoofdzakelijk op ingevoerde produkten is aangewezen. B. Sterke en zwakke punten In de havens worden weinig inbreuken op technische maatregelen vastgesteld en de controle lijkt voldoende, hoewel er in de Lânder een gebrek aan personeel is. Anders liggen de zaken wat de controle op zee betreft; de visserijpatrouillevaartuigen worden blijkbaar niet optimaal gebruikt omdat de bevoegdheden verdeeld zijn tussen de federale overheid en de Lânder. De Duitse diepzeevloot opereert in het hele Noord-Atlantische gebied. De vloot wordt meestal geëscorteerd door een Duits visserijpatrouillevaartuig (Fischereischutzboot). De Duitse overheid is dan ook goed op de hoogte van de activiteiten van dit vlootsegment op de visgronden. Er worden zeer grondige controles uitgevoerd op diepvriestrawlers. De controleurs controleren het lossen van de vracht en verifiëren met onregelmatige tussenpozen de identificatie van de eenheden. Ze nemen ook monsters van diepgevroren visfiletblokken en sturen ze naar een veterinair bureau voor identificatie van de soort. De vangstregistratie is gebaseerd op de logboekformulieren, aanvoeraangiften en verkoopdocumenten. Er wordt met een hele serie omzettingsfactoren gewerkt. In het algemeen lijkt de vangstrapportering betrouwbaar. p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl VJ In 1994 heeft de controle op de kabeljauwvisserij in de Oostzee bijzondere problemen opgeleverd. De inspectiediensten waren niet berekend op het grote aantal verkeerde aangiften van soorten en op de omvang van invoer en doorvoer van kabeljauw. De bevoegde overheidsinstanties hebben initiatieven genomen met betrekking tot de controle op Duitse vaartuigen die in de Deense zone vissen en andersom. Op verzoek van de Commissie heeft de Duitse overheid een administratief onderzoek ingesteld m. b. t. deze visserij. p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl M«j GRIEKENLAND I. Inspectie en controle op de visserij A. ORGANISATIE Verschillende ministeries en openbare instanties delen de verantwoordelijkheid voor het toezicht op de visserij. De bevoegde ministeries zijn het Ministerie van Landbouw (Directoraat-generaal Visserij), het Ministerie van Koopvaardij (Afdeling Kustwacht- Politie) en, in mindere mate, het Ministerie van Handel. De feitelijke controles worden uitgevoerd door de havenautoriteiten (172 in totaal), die onder het Ministerie van Koopvaardij ressorteren. Zij zijn verantwoordelijk voor de afgifte van certificaten betreffende de veiligheid van de vissersvaartuigen en voor de controle op de visserijactiviteiten tot op de plaats van aanvoer van de vangsten. Zij moeten nagaan of de nationale en de communautaire wetgeving in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid worden nageleefd (maaswijdte, technische maatregelen, enz. ) en passen ook de procedures wegens inbreuk toe. De gespecialiseerde diensten van het Ministerie van Landbouw en van het Ministerie van Handel zijn verantwoordelijk voor de controle op binnenlandse en ingevoerde visserijprodukten die van de aanvoerhaven naar de vismarkten en de verwerkingsbedrijven worden vervoerd, en moeten verifiëren of de nationale en de communautaire wetgeving inzake afzet en hygiëne worden nageleefd. B. PERSONELE EN MATERIËLE MIDDELEN 1. Personeel Zoals reeds vermeld, worden de controles grotendeels uitgevoerd door de 172 havenautoriteiten die de kustwacht moeten verzekeren. Nauwkeurige cijfers over het aantal personeelsleden die o. m. haveninspecties moeten verrichten, ontbreken. Bij de controles gaat de aandacht vooral naar vaartuigen van meer dan tien meter (in totaal 2 416, of 12 % van de vloot). Daarnaast worden ook de 12 grote visafslagen gecontroleerd, waar ongeveer dertig procent van de aanvoer wordt verkocht. p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl ^ Er worden geen vergelijkende controles tussen logboeken, aanvoeraangiften en verkoopdocumenten uitgevoerd, omdat in artikel 40 van Verordening (EEG) nr. 2847/93 van de Raad uitstel tot 1 januari 1999 is toegestaan. 2. Vaartuigen / vliegtuigen Voor de controle kunnen in totaal 120 controlevaartuigen en 70 voertuigen worden ingezet. Over het gebruik ervan en de resultaten van de patrouilles zijn geen gegevens bekend. Voor het toezicht vanuit de lucht zijn vier lichte vliegtuigen beschikbaar. Ook hier zijn de Commissie geen details meegedeeld over het gebruik ervan. 3. Informatica / automatisering De Griekse autoriteiten hebben de volgende computersystemen opgezet: Met behulp van HELLAS-PACK heeft het Ministerie van Koopvaardij een netwerk van computers en terminals opgezet voor zijn hoofdkantoren en regionale diensten en voor 12 havenautoriteiten (Piraeus, Thessaloniki, Patras, Kavala, Chios, Korfoe, Heraklion, Volos, Rhodos, Halkida, Kalamata en Syros). Het hele gegevensnetwerk werkt onder het communicatieprotocol TCP/IP. De gegevens over de Griekse vissersvloot zijn geïnformatiseerd. Het netwerk biedt toepassingen binnen een client-serveromgeving en de informatie kan automatisch worden uitgewisseld. De gegevens worden opgeslagen in de databanken van de centrale computer van het Ministerie van Koopvaardij en zijn toegankelijk voor alle netwerkgebruikers. Het Ministerie van Koopvaardij heeft een SUN 690 MP-computer geïnstalleerd en een ETHERNET-netwerk opgezet dat 50 terminals en printers met elkaar verbindt via vijf terminal-servers en personal computers. In de kantoren van de kustwacht in de havens zijn SCO-UNIX-systemen geïnstalleerd. De gegevens over de vissersvloot zijn opgeslagen in een databank op de centrale computer. p:\c3I\rapports\ctri\annexe I \nl 16 De databank wordt dagelijks aangevuld met informatie van de kustwacht over de ligging van de vissersvaartuigen en eventuele wijzigingen in de kenmerken, zoals vereist bij Verordening (EG) nr. 109/94. De laatste fase van de controle op en de goedkeuring van de in Verordening (EG) nr. 109/94 bedoelde wijzigingen aan vissersvaartuigen gebeurt vóór de kennisgeving aan het Ministerie van Landbouw, dat in laatste instantie bevoegd en verantwoordelijk is voor de uitvoering van het gemeenschappelijk visserijbeleid en het beheer van de visbestanden. Alle gegevens worden dagelijks op magnetische dragers opgeslagen. Een modelproject voor controle op de visserijactiviteit via satelliet geeft bevredigende resultaten. Hierbij worden 18 vissersvaartuigen en 6 patrouilleboten van de kustwacht ingeschakeld. C. ACTIVITEITEN De gespecialiseerde diensten van de drie bevoegde ministeries vervullen uiteenlopende controle-opdrachten, die o. m. betrekking hebben op: - veiligheidscertificaten, - visvergunningen, - aanvoer, - de grootte van de vis en de vissoorten - vistuig, - vangstmethoden - de invoer en het vervoer van aangevoerde vis, de technische kenmerken van de vaartuigen, de samenstelling van de vloot, inclusief het bijwerken van het nationaal gegevensbestand van de vissersvaartuigen, de markten, de kwaliteitsindeling en de toepassing van de regeling inzake het uit de markt nemen van vis. Over de omvang van de personele of materiële middelen die voor de uitvoering van de hier beschreven taken worden ingezet, zijn geen gegevens meegedeeld. p:\c3l\rapports\ctrl\annexe I \nl W* //. Evaluatie Zoals Italië past Griekenland de controleregeling in het kader van het Gemeenschappelijk Visserijbeleid nog niet volledig toe. De voornaamste taak van de nationale controlediensten is dan ook de nationale wetgeving en specifieke aspecten van Verordening (EEG) nr. 2847/93 te doen naleven. A. Organisatie van de controledienst De controle is vooral de taak van de kustwacht, die in de belangrijkste havens gevestigd en werkzaam is. Blijkbaar is deze dienst degelijk georganiseerd en wordt hij betrokken bij alle belangrijke aspecten van de controle. Wel zal deze dienst zich verder moeten aanpassen om op tijd over de nodige controlevoorzieningen te beschikken voor de toepassing van alle voorschriften van Verordening (EEG) nr. 2847/93 van de Raad. B, Beheer van de structurele en de marktaspecten van de visserij Het toezicht op de structurele en de commerciële aspecten van de visserij is opgedragen aan een aantal openbare instanties die onder verschillende ministeries ressorteren. De Griekse autoriteiten zouden ervoor moeten zorgen dat deze taak, voor zover mogelijk, wordt uitgevoerd door de dienst die voor de algemene controle verantwoordelijk is. De Griekse autoriteiten merken daarbij op : De structurele en de marktaspecten van de visserij en de aquacultuur vallen onder de bevoegdheid van het Ministerie van Landbouw, waarbij de Dienst Uitvoering van het visserijbeleid en de E AP een belangrijke en coördinerende rol vervullen. Wat de marktaspecten betreft, spelen uiteraard nog andere diensten van het Ministerie van Landbouw een rol (DIDAGEP,Diergeneeskundige Dienst,. ), alsmede diensten die onder het Ministerie van Landbouw ressorteren en diensten van andere Ministeries (Handel, Economische Zaken), die ter zake echter in samenwerking en in overleg met de Dienst Uitvoering van het visserijbeleid en de EAP moeten handelen. p:\c3l\rapports\ctrl\annexe 1 \nl V*f C. Toezicht op het vervoer en de verkoop van visserijprodukten De Griekse autoriteiten erkennen dat het toezicht op het vervoer en de verkoop van visserijprodukten nog niet sluitend is; zij proberen nu te zorgen voor een volledige controle op deze twee punten (algemener gebruik van verkoopdocumenten, enz. ). p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl M9 SPANJE I. Inspectie en controle op de visserij A. ORGANISATIE Voor het toezicht op de visserij en aanverwante activiteiten zijn zowel de centrale autoriteiten in Madrid die ressorteren onder het Ministerie van Landbouw, Visserij en Voedselvoorziening, als de visserij-instanties van de 10 aan de kust gelegen autonome gemeenschappen verantwoordelijk. Deze bevoegdheidsverdeling is gebaseerd op de oorsprong van de aangevoerde vangsten; m. a. w. vis die is gevangen in wateren buiten de basislijn behoort tot de bevoegdheid van de autoriteiten in Madrid, maar vis die is gevangen binnen de basislijn valt onder de verantwoordelijkheid van de instanties van de autonome gemeenschappen. Dit betekent dat de respectieve controlediensten toezicht houden op de vangstregistratie, en de bijbehorende controles (op logboeken, aanvoeraangiften en verkoopdocumenten) uitvoeren. De controle op de commerciële aspecten daarentegen (bijv. op de eerste verkoop) is de taak van de autoriteiten in Madrid, ongeacht de oorsprong van de vangsten. Latere verkopen behoren dan weer tot de bevoegdheid van de 17 autonome gemeenschappen. Verder is de controle op de structurele aspecten van het visserijbeleid (vlootregistratie, kenmerken en vermogen van de vaartuigen) een zaak van de centrale autoriteiten, meer bepaald van het Ministerie van Vervoer (Directoraat-generaal Koopvaardij), dat voor alle nationale vloten verantwoordelijk is. Binnen het Ministerie van Landbouw, Visserij en Voedselvoorziening is het Secretariaat-generaal Visserij verantwoordelijk voor de registratie van de activiteit van de vaartuigen, de afgifte van vergunningen, de controle op het vistuig, enz. Het Inspectoraat Visserij, dat toezicht houdt op de aanvoer uit andere landen, is in Madrid gevestigd en de inspecteurs van deze dienst zijn continu het hele land werkzaam. p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl ^o B. PERSONELE EN MATERIELE MIDDELEN Organisatie Inspecteurs Patrouilleboten Helikopters Voertuigen Gevestigd in Madrid 30 31( ,) 2 26 Guardia Civil (Maritieme Dienst) Baskenland Cantabria Asturias Galicia Andalucia Murcia Valencia Catalufta De Balearen 9 15 12 117 25 3 12 18 De Canarische Eilanden 24 19 2 / 5( 2) 6/3(,0) 3 / 6(io) 2i/3(io) 1 1 / 8(. o )l (4) 1 1 4/3(io) 3 7 1(3) 2 11 3 8 4 52 5 9(5) 14 De inspecteurs in de autonome gemeenschappen richten hun controles vooral op de plaatselijke ambachtelijke vloot en op de schaal- en schelpdierenvissers. (1) Het grootste deel van deze 31 patrouilleboten behoort tot de zeemacht. (2) (3) (4) (5) Hulpvaartuigen. Samen met de Guardia Civil. 300 uur per jaar. 3 trailers. p:\c3l\rapports\ctrl\annexel\nl si Daarnaast voeren 145 plaatselijke agenten van de Koopvaardij controles uit op de vissersvaartuigen en houden zij een technische notitie over elk vaartuig bij. Vergunningen voor modernisering, bouw of wijzigingen in het motorvermogen van vissersvaartuigen behoren tot de bevoegdheid van de autonome gemeenschappen, in overleg met het Directoraat-generaal Visserij. Het Ministerie van Landbouw, Visserij en Voedselvoorziening beschikt over 70 man personeel voor het toezicht op de naleving van de marktordeningen, inclusief de voorschriften voor de producentenverenigingen. C. INFORMATICA De Spaanse autoriteiten hebben hierover geen inlichtingen verstrekt D. ACTIVITEITEN IN 1994 (inspecties op zee, in de havens, vanuit de lucht) Inspecties op zee, per gebied en naar nationaliteit van de gecontroleerde vaartuigen: GEBIED NATIONALITEIT VAN HET VAARTUIG Spaans Portugees Frans Italiaans VIII IX COPACE Middellandse Zee TOTAAL 3. 532 5. 316 205 4. 958 14. 011 4 8 - - 12 9 - - 2 11 - - - 33 33 Geconstateerde overtredingen, naar nationaliteit van de vaartuigen (alle gebieden): GEBIED NATIONALITEIT VAN HET VAARTUIG ALLE GEBIEDEN Spaans Portugees Frans Italiaans 4. 578 3 6 13 p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl ^. d Toezicht (door de centrale autoriteiten) vanuit de lucht per gebied, en resultaten: GEBIED Aantal inspectiedagen Waarnemingen Geconstateerde overtredingen Cantabrisch gebied en het NW Zuiden van de Atlantische Oceaan Middellandse Zee Canarische Eilanden TOTAAL 165 78 101 21 365 636 416 499 20 1571 50 167 58 0 275 In de havens geconstateerde overtredingen, naar nationaliteit van het vaartuig: Type overtreding Nationaliteit van het vaartui g Spaans Port. Brits Iers Ital. Frans TOTAAL Logboek / Aanvoeraangifte Verboden vistuig Verboden gebied Te groot motorvermogen / te hoge tonnage 133 78 53 2 Onwettige uitoefening van de gerichte visserij 2681 Bijvangst Ondermaatse vis Vergunning Onjuiste identificatie van het vistuig Onjuiste identificatie van het vaartuig 15 2 755 115 8 1 7 1 - - - 2 1 4 - - Andere TOTAAL 40 5 881 6 21 4 4 - - - - - 1 - - - 2 2 - - - - - - - - - 9 4 2 2 - - - - - - - - 1 5 2 2 - - - - - 1 2 - 7 150 89 53 2 2 681 17 2 756 121 10 1 47 5 927 p:\c3l\rapports\ctrl\anncxe l\nl SI Toekomstige ontwikkeling van de controledienst De Spaanse autoriteiten zijn van plan om binnenkort 20 inspecteurs in dienst te nemen in Madrid, meer patrouilleboten in te zetten en een nieuwe helikopter aan te kopen om toezicht te houden in de Middellandse Zee. Om de controle op de vervoerdocumenten te vergemakkelijken onderhandelen de centrale autoriteiten momenteel met de Guardia Civil in de hoop deze specifieke taak aan deze dienst te kunnen toevertrouwen. Toezicht op quota en vangstregistratie In 19 grote havens voert het personeel informatie in die afkomstig is van logboeken en aanvoeraangiften. Deze informatie wordt doorgestuurd naar een centrale databank, die het mogelijk maakt de vangst per vaartuig te registreren. p:\c3l\rapports\ctrl\annexe I \nl ^V II. Evaluatie A. Algemeen Spanje heeft een zeer lange kust aan de Middellandse Zee, maar een kortere kust aan de Atlantische Oceaan. De insnijding van de kusten verhoogt evenwel het aantal aanvoerpunten. De Exclusieve Economische Zone (EEZ) aan de Atlantische kust van Spanje is niet zo groot; de geringe breedte van het continentaal plat beperkt aanzienlijk de reële omvang van de visgronden, behalve wat de grote pelagische vissoorten betreft. Op de Spaanse markt worden veel verschillende soorten verkocht. De markt is zeer lonend voor kleine vis, ook voor vis die kleiner is dan de biologische minimumnorm. De Spaanse autoriteiten merken daarbij het volgende op: Op de Spaanse markt wordt een grote verscheidenheid aan soorten aangevoerd doordat er vraag is naar kleine vis, die echter niet ondertmaats is. Deze vraag, waarin grotendeels wordt voorzien door invoer uit andere landen, verergert de problemen in verband met ondermaatse vis. Het verbruik daarvan probeert men tegen te gaan door scherpere controle en bewustmaking van de consumenten. Spanje beschikt over een zeer grote vissersvloot, maar buiten Spanje wordt niet altijd beseft dat die heterogeen is samengesteld. Spanje voldoet aan zijn verplichtingen ten aanzien van het lopende MOP. Het land heeft wel nog problemen met overcapaciteit, maar heeft toch reeds veel vooruitgang geboekt, veel meer dan vele andere Lid-Staten. Uit de benutting van de quota voor heek en zeeduivel blijkt dat zich nog steeds overcapaciteitsproblemen voordoen in de gebieden VI, VII en VIII. Spanje merkt daarbij het volgende op : Om dit probleem te verhelpen is een systeem tot regulering van de visserij-inspanning opgezet en is de quotaruil met andere Lid-Staten aanzienlijk opgevoerd. p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl s s De Spaanse vissersvloot bestaat voor een groot deel uit vaartuigen die gespecialiseerd zijn in andere vangtechnieken dan de trawlvisserij. Toch wordt heel veel met trawlnetten op demersale soorten gevist. Deze visserij is traditioneel zeer winstgevend en de vangst bestaat de facto uit zowel pelagische (horsmakreel en blauwe wijting), demersale als bentische soorten. Van oudsher is in Spanje de visserijsector goed georganiseerd. De controle op de visserij daarentegen behoorde, althans wat de instandhoudingsmaatregelen betreft, tot voor kort niet tot de prioriteiten van de overheid. B. Sterke en zwakke punten Middelen Spanje beschikt over omvangrijke middelen voor controles op zee en vanuit de lucht. Bij de installatie van de voor de controle vereiste informaticavoorzieningen lijkt evenwel vertraging te zijn opgelopen. Het is bijzonder moeilijk om het aantal personeelsleden aan te geven, aangezien er verschillende diensten op dit gebied actief zijn. Het aantal personeelsleden is toegenomen, maar de aan de Commissie verstrekte inlichtingen wijzen erop dat het personeel, met name aan de wal, niet toereikend is om de uitdagingen aan te kunnen waar Spanje, wat controle op de visserij betreft, voor heeft gestaan en ook nu nog voor staat. Dat ook de internationale visgronden moeten worden gecontroleerd, maakt het probleem nog groter. Organisatie De organisatorische problemen lijken in Spanje bijzonder complex. Niet alleen kunnen voor en na de aanvoer burgerlijke en militaire autoriteiten en soms verschillende ministeries optreden, maar ook is er de complexe deling van de bevoegdheid met de regionale autoriteiten. Nog meer dan in de andere Lid-Staten zijn de inspecteurs van de Commissie in Spanje op moeilijkheden gestoten die een gevolg zijn van de bevoegdheidsverdeling. p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl £Q C. Controle op de technische maatregelen De naleving van de technische maatregelen betreffende het gebruik van de zogenoemde demersale trawlnetten en de minimale grootte van de vis die daarmee mag worden gevangen, levert voor Spanje al jaren ernstige problemen op. De Commissie heeft kunnen constateren dat in bepaalde regio's ernstige inspanningen worden geleverd om met name de samenstelling van de aanvoer van heek te controleren. Zij kon evenwel niet de garantie krijgen dat effectief de hand wordt gehouden aan de minimummaaswijdte van 65 mm en dat is bepaald onder welke voorwaarden van die maaswijdte mag worden afgeweken. Spanje heeft herhaaldelijk, en terecht, gewezen op de problemen die ontstaan doordat andere Lid-Staten ondermaatse vis uitvoeren. Maar evenmin als de uitvoerende Lid-Staten, en ondanks herhaalde verzoeken aan alle betrokkenen, heeft Spanje de maatregelen toegepast waarover het beschikt om efficiënt op te treden op de markten en op het gebied van het vervoer. De problemen zijn het grootst in gebied 3. Frankrijk en Portugal, die ook in de demersale visgronden van gebied 3 vissen, zijn daar samen met Spanje verantwoordelijk voor. De gebrekkige controles in gebied 3 kunnen echter ook nadelig zijn voor geïnteresseerde vissers uit andere Lid-Staten, vooral wat betreft heek in de Golf van Biskaje. D. Controle op quota / visserij-inspanning De Commissie is van oordeel dat de procedures en de middelen die moeten garanderen dat logboeken, aanvoeraangiften en verkoopdocumenten algemeen worden gebruikt en ingevuld, niet de nodige waarborgen bieden. De rechtstreekse controle op de vangst mag dan in het verleden niet het sterkste punt van Spanje zijn geweest, de bijzondere beperkingen op de visserij-inspanning in de EEZ van andere Lid-Staten zijn voor Spanje (en in zekere mate ook voor Portugal) een troef waarover de andere Lid-Staten die in de Atlantische Oceaan vissen, niet beschikken. Hoewel zich bij de controle op de beperking van de visserij-inspanning van Spaanse vaartuigen moeilijkheden hebben voorgedaan - sinds enkele jaren trouwens in mindere mate -, is de visserij-inspanning wel degelijk verminderd. p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl M E. Conclusies Spanje heeft met reële belemmeringen te kampen, die het vooral uit het verleden heeft geërfd. Toch is reeds aanzienlijke vooruitgang gemaakt, en de Commissie wenst in het bijzonder te benadrukken dat het soort fraude dat in het verleden in de Golf van Biskaje aanleiding heeft gegeven tot het ontvluchten of zelfs het met geweld bejegenen van de Franse controlediensten, al verschillende jaren niet meer wordt geconstateerd. Voor de controle op de visserij in het NAFO-gebied zijn met succes aanzienlijke middelen ingezet en tal van inspanningen geleverd. De Commissie is zich bewust van de moeite die de Spaanse autoriteiten zich hebben getroost om deze eerste resultaten te bereiken. Zij is erover verheugd dat Spanje bereid is zich in te zetten om het gebruik van satelliettechnieken te bevorderen. Toch moet zij erop wijzen dat nog een lange weg moet worden afgelegd. Een nieuwe algemene regeling voor het beheer van de visserij inspanning, waardoor Spanje geen reden meer zal hebben om zich gediscrimineerd te voelen, kan de verdere vooruitgang alleen maar ten goede komen. Moderne methoden - zowel informatisering als gebruik van satellieten - moeten deze vooruitgang versnellen. Zij zullen echter alleen toereikend zijn als Spanje voor de controle op de visserij de nodige middelen inzet, met name wat personeel betreft. p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl •SS FRANKRIJK L Inspectie en controle op de visserij A) ORGANISATIE De dienst Affaires Maritimes (AFFMAR) van het Ministère de l'Equipement is belast met de controle van alle (al dan niet in Frankrijk geregistreerde) vissersvaartuigen die bij de visvangst betrokken zijn. De algemene controle van de visserij wordt door het ministerie van Landbouw waargenomen. De overige taken van AFFMAR hebben betrekking op de veiligheid van de schepen, de preventie van vervuiling en reddingsoperaties op zee. De Gendarmerie Maritime (GM), die onder het ministerie van Defensie ressorteert, is ook bevoegd inzake de naleving van de visserijvoorschriften en kan met name de minimummaat van de vangst, het tuig, de aanvoer, enz. controleren. Marineschepen worden ingezet voor specifieke, o. a. politionele, opdrachten in internationale wateren. Samen met de douanediensten is AFFMAR ook nog belast met de controle van het motorvermogen en de tonnage, die voor het structuurbeleid van belang zijn. De controle van de minimummaat bij verkoop, van de ophoudprijs en van de marktverordeningen is in handen van AFFMAR, van FIOM (Fond d'intervention et d'organisation des marchés des produits de la pêche maritime et des cultures marines), dat onder het ministerie van Landbouw ressorteert, en van de anti-fraudediensten, die onder de bevoegdheid van het ministerie van Financiën ressorteren. Ook de toetsing van de gegevens over de vlootactiviteit wordt uitgevoerd door AFFMAR, dat daarvoor samenwerkt met het Centre régional des traitements statistiques (CRTS), een dienst van het Ministère de l'Equipement. p:\e31\rapports\ctrl\annexe l\nl S9 B) PERSONELE EN MATERIËLE MIDDELEN 1. Personeel De met het toezicht op de naleving van de visserijwetgeving belaste personen controleren de vangst, de aanvoer, de minimummaat van de vis en de toepassing van de technische voorschriften, waarnaast zij nog andere taken op zich nemen zoals taken met betrekking tot de veiligheid op zee, de preventie van vervuiling, reddingsoperaties, enz. Het walpersoneel van AFFMAR wordt onderverdeeld in 164 Sindics des gens de mer (SGM), 82 controleurs affaires maritimes/branche technique (CAM/BT), 47 techniciens du controle des établissements de pêches maritimes (TCEPM). Daarbij komen nog 42 gedetacheerde GM's. In de loop van 1994 zijn in bestuurlijke departementen vijf nieuwe Unités de surveillance du littoral (USL ) opgericht. Het totale aantal USL is daarmee op 11 gebracht. Het personeel bestaat uit S GM's, CAM/BT's, TCEPM's en leden van andere niet nader omschreven administratieve diensten. Bij de controle van de visserij zijn ongeveer 335 personen betrokken. 2. Vaartuigen AFFMAR beschikt zelf over 8 patrouillcschepen voor lange afstand, zes voor middellange afstand en 21 voor de kustwateren. De totale bemanning telt 202 leden. 3. Informatica/gegevensbanken De verschillende gegevensbanken (vlootcapaciteit, vangsten, aanvoer, verkoop,. ) worden bijgehouden door het Centre Administratif des affaires maritimes (CAAM), Direction des pêches maritimes et cultures marines (DPCM/BCS), CRTS, IFREMER en FIOM met de bedoeling de vlootactiviteit kruiselings te contrôlèrent. (6) zie bijlage 1. p:\c31\rapports\ctrl\annexel\nl 6o C) ACTIVITEITEN Aan land Elf departementen hebben zelf een controle-eenheid, USL, die onder de bevoegdheid valt van de Directeur départemental des AFFMAR en die de havens, afslagen, enz. controleert. De overige departementen, die niet over een eigen USL beschikken, doen een beroep op een ploeg van SGM's, CAM's, TCEPM's en GM's onder leiding van een Chef de quartier. Belangrijkste in de havens vastgestelde overtredingen volgens de nationaliteit van het schip en het type overtreding. Overtreding Nationaliteit Frans Spaans Belgisch 1 3 3 Logboek/Aanvoeraangifte Verboden vistuig Onwettige visserij Gesloten gebied Onwettige vangst Ondermaatse vis Bijvangst Te hoge tonnage Op zee 184 49 110 22 1 2 De Franse autoriteiten hebben meegedeeld dat in de ICES-gebieden VII en VIII en in de wateren van Guyana 1404 dagen op zee en 49 dagen vanuit de lucht is gepatrouilleerd. p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl 61 Inspecties op zee Totaal aantal geïnspecteerde schepen volgens nationaliteit en ICES-gebied Gebied Nationaliteit Belgisch Spaans Frans Nederlands Brits Overige VII VIII COPACE TOTAAL 6 2 859 6 861 3062 4511 220 7793 3 3 2 2 63 63 p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl Gd Type overtreding Nationaliteit Belgisch Spaans Frans Totaal Totaal aantal schepen in overtreding Logboek/Aanvoeraangifte Verboden vistuig Onwettig vissen : Gesloten gebied Te hoge tonnage Onwettige vangst : Gericht vissen Bijvangst Ondermaatse vis Vissen zonder vergunning Identificatie vistuig Identificatie vaartuig Overige Totaal 1 1 2 182 24 14 1 12 20 11 1 82 3 165 1116 52 142 490 2 23 24 51 68 38 15 401 933 27 128 484 1 23 24 39 48 27 14 321 1136 Er zijn geen gegevens bekend over het percentage ingestuurde logboekformulieren, aanvoeraangiften en verkoopdocumenten, noch over de kruiselingse controle van deze gegevens. p :\c3 l\rapports\ctrl\annexe 1 \nl GJ> //. Evaluatie A. Algemeen Frankrijk moet een grote EEZ en een lange kustlijn controleren. De visvangst is er zeer verscheiden en de problemen inzake controle zijn dus divers. De aanvoer op de visafslagen is sterk toegenomen en de informatisering van en de communicatie tussen de afslagen onderling is sterk vooruitgegaan. De aanvoer buiten de visafslag speelt echter nog altijd een belangrijke rol, vooral voor de duurdere vissoorten en voor bepaalde takken van de kustvisserij. Voor ondermaatse vis is er in Frankrijk een markt, die gericht is op plaatselijk verbruik of op uitvoer naar nabijgelegen markten zoals de Spaanse. Voor het beheer van de quota beschikt Frankrijk over een belangrijk voordeel: er zijn maar weinig quota waarvoor de vangst werkelijk moet worden beperkt. Sinds de tenuitvoerlegging van het GVB is zelfs een inkrimping geconstateerd van de vloten voor de zeevisserij zoals de wijtingvissers in de Noordzee. De quota zijn alleen beperkend geweest voor de vangst van bepaalde vissoorten in de Noorse wateren, koolvis ten westen van Schotland, ansjovis in de Golf van Biskaje en, af en toe, schelvis of wijting in de Keltische Zee. Ook de wijtingvisserij in de Golf van Biskaje zal voortaan door de quota worden beperkt. Over het algemeen is de vlootcapaciteit van Frankrijk dus niet te groot in vergelijking met de beschikbare nominale quota. De problemen met de genoemde visbestanden zijn daarom niet minder frequent. Deze zouden overigens toenemen indien, zoals voor een beter beheer van de bestanden wenselijk is, verschillende preventieve TAC's zouden worden verlaagd. De Franse vissersvloten worden gekenmerkt door veelzijdigheid. De demersale en de pelagische visserij zijn evenwel, behalve in de Middellandse Zee, twee aparte visserijtakken die verschillend tuig gebruiken. Problemen zoals er bijvoorbeeld in Spanje zijn, worden daarmee voorkomen. Maar de veelsoortige vangst die tijdens een reis wordt binnengehaald, veroorzaakt wel moeilijkheden. Er wordt zelfs meer en meer gebruik gemaakt van pelagische netten voor de vangst van demersale soorten, en met name van heek. p:\c31\rapports\ctri\annexel\nl 6S Bij het beheer heeft Frankrijk de fysieke controle van de visserij nooit als een prioriteit beschouwd. De nauwe banden die tussen autoriteiten en vissers zijn gegroeid, zijn weliswaar in bepaalde opzichten waardevol gebleken, maar zij hebben, in plaats van bij te dragen tot een eenvoudige en efficiënte controle, ook tot te veel tolerantie geleid, waardoor bepaalde, soms kleine groepen afwijkingen hebben verkregen. De Franse autoriteiten merken daarbij op : Sedert de witte-tonijncrisis in 1994 is deze situatie aanmerkelijk veranderd. Enerzijds hebben de vissers toen ingezien dat zij zich in het algemeen belang naar de nieuwe voorschriften van de Gemeenschap (afschaffing van de bijzondere toestemming om met drijfnetten van 5 km te vissen) moesten gedragen en anderzijds heeft de overheid intussen een doeltreffend controlesysteem opgezet. B. Sterke en zwakke punten De personele en materiële hulpmiddelen die Frankrijk heeft opgegeven, zijn aanzienlijk en worden zowel aan land als op zee ingezet, maar door de talrijke taken van de verschillende diensten wordt het moeilijk om juist in te schatten hoeveel mensen en middelen werkelijk voor controle zijn bestemd. De informatisering is ver gevorderd. Uit de wachttijden bij het verwerken en doorsturen van de vangstgegevens en de onvolledige validering ervan kan evenwel worden opgemaakt dat er een nijpend tekort aan gespecialiseerd personeel is. De autoriteiten zijn duidelijk aanwezig in het kustgebied, en met name in de vissershavens. Er zijn evenwel talrijke administratieve diensten en ministeries bij betrokken. De Franse autoriteiten geven hierbij de volgende precisering : De visserij wordt in Frankrijk gecontroleerd door diensten die ondere verscheidene ministeries ressorteren. Deze schijnbaar ingewikkelde organisatie levert zowel in normale perioden als in crisistijd bevredigende resultaten op. Bovendien kunnen daardoor meer personeel en middelen worden ingezet en kan een beroep worden gedaan op polyvalente medewerkers die gewend zijn om aan de meest uiteenlopende situaties het hoofd te bieden. p:\c3 l\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 6S Dat is met name het geval bij de 'unités littorales ' van AFFMAR, die op zee, aan de wal en op de verkooppunten controles uitvoeren. Door hun mobiliteit zijn zij uiterst belangrijk voor het controleapparaat in de visserijsector. Voor de vangst van witte tonijn is het mogelijk gebleken om in een crisissituatie een werkzame oplossing te vinden. De "door-de-weekse" samenwerkingsverbanden liggen moeilijker. Bovendien bestaat het gevaar dat de controles verwateren, doordat de betrokken diensten, naast de controle op het GVB, ook tal van andere taken hebben. De verslagen van de communautaire inspecteurs geven niet de indruk dat eenieder die bij de controle betrokken is, de strikte toepassing van de communautaire voorschriften prioritair acht. Voor de tenuitvoerlegging van het GVB zijn er ook geen uigebreide bepalingen met het oog op medeverantwoordelijkheid vastgesteld zoals die welke men in Nederland tracht te ontwikkelen en waarbij de sector zelf bij de controleopdracht wordt betrokken. Dergelijke bepalingen zijn wel vastgesteld voor bepaalde visserijtakken (met name de vangst van ansjovis en witte tonijn) en de kustvisserij, die onder de nationale wetgeving valt. Bij een wet van 2 mei 1991 zijn namelijk aan de visserijsector bepaalde bevoegdheden verleend waardoor de sector zelf kan bijdragen tot een evenwichtig beheer van de visstand. C. Technische voorschriften Vissers die buiten de Franse EEZ vissen, onderscheiden zich niet of nauwelijks van de andere vissers op die visgronden. Voor bepaalde takken van de zeevisserij waarbij ver van de thuishaven wordt gevist, wordt knoeien met de minimummaat economisch minder aantrekkelijk omdat het aan boord houden van ondermaatse vis, zoals langoustine of heek, te duur is. Het ontwijken van de technische voorschriften levert vooral problemen op in de Franse EEZ en in het bijzonder bij de kustvisserij. De problemen in verband met de vangst van ondermaatse heek in de Golf van Biskaje hebben de Franse autoriteiten er niet toe p:\c3l\rapports\ctrl\annexe 1 \nl GG kunnen bewegen reële vorderingen te maken, noch een overtuigende strategie voor de toekomst te ontwerpen. De controlemaatregelen zijn ontoereikend zowel op zee, waar misbruik van de uitzonderingsbepalingen inzake de toegestane maaswijdte moet worden voorkomen, als in vele havens, waar de verkoop van ondermaatse vis moet worden gestopt. Frankrijk heeft gebruik gemaakt van de in artikel 13 van Verordening (EEG) nr. 2847/93 vastgestelde mogelijkheid op te treden na de eerste verkoop (tijdens het transport) om frauduleuze invoer tegen te gaan, maar niet om de inachtneming van de minimummaat op te leggen. Frankrijk merkt daarbij het volgende op : Daar het problemen betreft waarbij wordt gehandeld in strijd met de technische voorschriften, werkt het Ministerie van Landbouw, Visserij en Voedselvoorziening aan een circulaire die de verplichting oplegt om op alle verkooppunten de handelsmaten van de verkochte vis bekend te maken. De specifieke controle van de lengte van drijfnetten is pas doeltreffend geworden in het verkoopseizoen van 1994, wanneer stringente maatregelen zijn vastgesteld. Tijdens het verkoopseizoen 95 is duidelijk gebleken dat de tekortkomingen uit het verleden verholpen zijn. D. Controle van de vangst In een niet te verwaarlozen aantal gevallen, met pieken in bepaalde deelgebieden, worden de logboekformulieren nog altijd te laat of in het geheel niet ingeleverd. Voor zover de Commissie bekend, beschikt Frankrijk niet over een systematische validering van de logboekformulieren en aanvoeraangiften, noch door analyse van directe statistieken, noch door toetsing aan andere informatiebronnen. De wetenschappelijke ervaring van Frankrijk op het vlak van de statistiek is zeer groot wanneer het gaat om evaluatie en validering van de vangst van de ambachtelijke visserij en van de aanvoer buiten de afslag om. Deze kennis komt echter niet tot haar recht, en er wordt niet ten volle geprofiteerd van de beschikbare administratieve gegevens. De kwaliteit van de Franse statistieken was erop vooruitgegaan maar lijkt de laatste jaren weer minder te worden, hoewel niet overal in dezelfde mate. p:\c3l\rapports\ctrl\annexe 1 \nl G} Het is vrij onwaarschijnlijk dat daardoor quota zouden zijn overschreden, tenzij enkele bijzondere quota zoals die voor ansjovis in de Golf van Biskaje. In dat geval is duidelijk sprake van regelmatige overschrijdingen. De Franse autoriteiten merken het volgende op : In de toestand wat de inlevering van de logboekformulieren betreft, die in 1993 en begin 1994 verslechterd was, is nu een kentering gekomen. Bovendien is na het onderzoek in 1995 goed bekend in welke havens er op dit punt nog grote problemen zijn. Ten slotte wordt nu bestudeerd hoe een systeem om de aanvoer te ramen kan worden opgezet dat, wanneer het eenmaal functioneert, zal bijdragen tot een verbetering van de kwaliteit van de aanvoerstatistieken. E. Conclusie Hoewel Frankrijk over de nodige middelen beschikt en zowel op materieel, als op administratief en personeel vlak de basis is gelegd voor een efficiënte controle en een modern beheer van de vangstgegevens, moet dit land toch nog veel verbeteren aan de toezicht- en controleprocedures. Als gevolg van bepaalde crisissituaties is in de praktijk voor een aantal voorschriften een zekere mate van soepelheid aan de dag gelegd (niet-inachtneming van minimummaaswijdte, vangst van ondermaatse heek, niet bijhouden van het logboek), maar dat is uitgegroeid tot een gewoonte die kordaat zal moeten worden aangepakt. Momenteel worden, wanneer wordt vervolgd, doorgaans geen sancties opgelegd die in verhouding staan tot de ernst van de overtreding. De vooruitgang die is geboekt bij de controle van de vangst van witte tonijn, verdient navolging. De belangrijkste elementen zijn voorhanden en er zijn verbeteringen merkbaar omdat een globale strategie is ontwikkeld die gedragen wordt door het vaste voornemen voortgang te maken. Daarbij worden al de betrokkenen bewust gemaakt van het belang van controle en worden de sleutelposten (informatica, statistiek) toegewezen aan hoog gekwalificeerd personeel. De Franse autoriteiten wijzen er in dat verband op dat Frankrijk werkt aan een regeling voor het beheer van de visserij-inspanning. Alle diensten die actief deelnemen aan de controles in de visserijsector, hebben meegewerkt aan de voorbereiding van de vanaf 1 januari 1996 toe te passen maatregelen. p:\c3l\rapports\ctrl\annexe lVnl 6% IERLAND ƒ. Inspectie en controle van de visserij-activiteit A. ORGANISATIE De verantwoordelijkheid voor de controle op alle vissersvaartuigen ( Ierse en niet-Ierse vaartuigen) die voor de visserij worden ingezet, berust bij de Visserij-inspectiedienst van het Ministerie voor het Zeewezen (Department of the Marine Fisheries Inspectorate) en de Dienst Bescherming van de zeevisserij (Naval Fisheries Protection Service). Beide instanties zijn dus gezamenlijk verantwoordelijk, en wel als volgt : de Fisheries Inspectorate is belast met de inspecties in de havens, terwijl de Naval Service met behulp van zeven visserij-inspectievaartuigen inspecties verricht op zee. De visserij-inspectievaartuigen staan onder bevel van de Naval Service die verantwoording verschuldigd is aan het Ministerie van Defensie. Deze vaartuigen worden o. a. voor beveiligingsdoeleinden gebruikt. Over de taken op het gebied van visserij-inspectie wordt door de twee ministeries gezamenlijk beslist. In de praktijk worden de vaartuigen voor de visserij ingezet op verzoek van het Ministerie voor het Zeewezen. Verder is het Ministerie voor het Zeewezen verantwoordelijk voor de controle met betrekking tot de afzet en structurele aspecten van de sector. Wat de afzetaangelegenheden betreft wordt de Sea Fisheries Inspectorate bijgestaan door een aantal viskwaliteitsdeskundigen (Fish Quality Officers) die zich meer in het bijzonder bezighouden met de administratieve voorschriften en kwaliteitsvoorschriften inzake het uit de markt nemen van vis. Voor de controle m. b. t. structurele aspecten (kenmerken van vaartuigen) schakelt het Ministerie voor het Zeewezen een van zijn diensten, de Marine Survey Office, in. p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl G9 B. PERSONELE EN MATERIËLE MIDDELEN 1. Personeel De Inspectiedienst voor de Zeevisserij (Sea Fisheries Inspectorate) telt momenteel 18 inspecteurs die hun standplaats hebben in de belangrijkste vissershavens van het land. [Oostkust : 2 Sea Fisheries Officers (SFO) en 2 Fish Quality Officers (FQO); Zuidkust : 45 FO; Westkust : 5 SFO en 1 FQO] De registratie van de vissersvaartuigen wordt beheerd door het Register General, bijgestaan door de plaatselijke diensten en plaatselijk personeel (één voltijds werkend personeelslid, twee deeltijdkrachten). 2. Vaartuigen/vliegtuigen De inspecties en controles op zee worden door zeven visserij-inspectievaartuigen van de Naval Service uitgevoerd. Bovendien controleren drie kustvisserij-inspectievaartuigen de zalmvisserij. Voor de controle vanuit de lucht doet het Ministerie voor het Zeewezen een beroep op de Air Corporation Service, die in 1994 één Casa-patrouillevliegtuig ter beschikking stelde voor de visserijcontrole. 3. Informaticadienst De controle op de vlootactiviteit en dergelijke kon dankzij de ontwikkeling van diverse computersystemen en allerlei softwarepakketten, databases, spreadsheets enz. , worden verbeterd. Meer in het bijzonder gaat het hierbij om : registratie vissersvaartuigen vangstdeclaratiesysteem (aanvoeraangiften) visvergunningssysteem. p:\c3l\rapports\ctrl\annexc I \nl }o C. ACTIVITEITEN Sea Fisheries Inspectorate (Inspectiedienst voor de Zeevisserij) De visserij-inspectie en -controle wordt op nationaal niveau door de nationale Sea Fisheries Control Manager (Dublin) gecoördineerd. De regionale coördinatie loopt via drie Senior Sea Fisheries Officers in respectievelijk Dublin, Cork en Killybegs. In 1994 heeft het Sea Fisheries Inspectorate in totaal 10 500 inspecties aan land verricht, waarvan 1 500 inspecties in havens aan de Oostkust, 4 500 inspecties in de havens aan de Zuidkust, 4 500 inspecties in de havens aan de Westkust. Het is niet duidelijk of deze inspecties uitsluitend betrekking hebben op aanvoer, controle van vistuig, enz. , dan wel ook de commerciële en structurele aspecten betreffen en of in deze cijfers ook de inspecties door instanties voor de kustvisserij zijn inbegrepen. p :\c3 l\rapports\ctrl\annexe 1 \nl ^ Bij inspecties in de havens zijn ongeveer 159 overtredingen geconstateerd, zoals aangegeven in onderstaande tabel : Havencontroles, per soort overtreding en naar nationaliteit van het vaartuig Soort overtreding Nationaliteit van het vaartuig Ierse Spaanse Britse 5 4 Logboek/aangifte van aanvoer Verboden vistuig Visserijactiviteit in verboden gebied Niet toegestane vangsten : Gerichte visserij Bijvangst Ondermaatse vis Vissen niet toegestaan Identificatie van het vistuig Identificatie van het vaartuig 51 30 2 2 4 28 1 10 22 TOTAAL (159) 150 5 4 De Fisheries Officers controleren de aanvoer (35 % van alle aanvoer wordt onderworpen aan fysieke controles in de havens en/of in afslagcentra), en trachten 100 % van de aanvoer van sommige TAC- en quotasoorten te controleren (niet nader gespecificeerd, maar waarschijnlijk haring en makreel). Aanvoer van vaartuigen van minder dan 10 m wordt niet geregistreerd. Verder worden logboeken, aanvoeraangiften en verkoopdocumenten onderling getoetst en wordt het visvervoer gecontroleerd. Bovendien worden tweemaal per jaar alle netten aan de wal gemeten. p:\c3l\rapports\ctrI\annexe 1 \nl It Naval Service De Ierse autoriteiten hebben medegedeeld dat de zeven door de Naval Service ingezette visserij-inspectievaartuigen in 1994 de volgende patrouilles hebben uitgevoerd : ICES-gebied Aantal patrouilledagen VI A VI B VII A VII B VII C VII G VII J VII K VII H VIII E 35 22 247 143 25 344 380 31 12 17 TOTAAL 1 258 Inpectie op zee : per ICES-gebied en naar nationaliteit van het gecontroleerde vaartuig GEBIED NATIONALITEIT Belgis Duitse Spaanse Franse Ierse che 3 VI VII VIII 1 9 3 103 164 39 294 11 Britse Andere Neder landse 2 3 248 4 p Ac3 l\rapports\ctrl\annexe 1 \n I 12 Aantal vaartuigen waarvoor een overtreding is geconstateerd, naar nationaliteit en naar soort overtreding Soort Over treding Logboek/aan- voeraangifte Verboden vistuig Illegale visserij : gesloten gebied Illegale vangst : gerichte visserij Ondermaatse vis Identificatie vistuig/vaartuig Andere Belgis che Duitse Spaanse Franse Ierse Neder landse Britse Andere 1 1 8 1 12 25 5 2 2 9 4 7 1 15 14 39 8 1 24 Controle vanuit de lucht In 1994 was er één CASA-vleugelvliegtutg voor visserij-inspecties beschikbaar. Het vliegtuig voerde 21 patrouillevluchten uit, gedurende in totaal 447 uur. Dit leverde informatie op van 1132 visuele waarnemingen over tien verschillende ICES-gebieden (met name de gebieden VII J, VII G, VII E, VII A). p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl "=M IL Evaluatie Ierland heeft een grote exclusieve visserij zone waar veel vissersvaartuigen uit andere Lid-Staten actief zijn. Ook heeft het een groot aantal aanvoerhavens, waarvan er veel niet permanent worden gecontroleerd , zodat het voor de controle-instanties moeilijk is om de vangst/aanvoeraangiften op doeltreffende wijze aan de hand van fysieke vangstcontroles te verifiëren. In 1994 was het quotum van dien aard dat de Ierse vloot over voldoende vangstmogelijkheden beschikte. Het gebruik van de quota voor haring en makreel moest echter nauwlettend worden gecontroleerd. In Ierland is er een aanzienlijk verschil tussen de controlemethodes op zee en die in de havens. Bij de controle op zee spelen de omvang van het te controleren gebied en de verscheidenheid van de soorten visserij een rol. Daarom moeten de middelen optimaal worden gebruikt en ontwikkeld, zodnt Ierland zijn verplichtingen op het gebied van controle en inspectie kan nakomen. In dit verband is het van belang bepaalde strategieën te ontwikkelen opdat de controle-instanties zich op de meest doeltreffende handhavingsmaatregelen kunnen concentreren. De Commissie is zich ervan bewust dat de afgelopen jaren heel wat inspanningen zijn geleverd om de activiteiten van vissersvaartuigen die in andere Lid-Staten zijn geregistreerd en binnen de exclusieve visserijzone van Ierland opereren, te controleren. De Ierse autoriteiten hebben de verplichting aangegaan de vissersvaartuigen die voor de visserij op witte tonijn worden gebruikt te controleren, en zij hebben waar nodig de communautaire regelgeving strikt toegepast; de controle-activiteit moet echter gedurende het hele visseizoen voor witte tonijn worden voortgezet. De controles aan wal dienen te worden geïntensiveerd, aangezien de instandhoudingsmaatregelen nog in onvoldoende mate in acht worden genomen en de tenuitvoerlegging van Verordening nr. 2847/93 van de Raad te traag lijkt te verlopen. In 1994 is te weinig gebruik gemaakt van vervoerdocumenten. Hoewel de zeevisserij-inspecteurs nu inzage hebben in de documenten van visinkopers, handelaren, tussenpersonen, e. d. , kan de Commissie niet beoordelen op welke manier de extra capaciteit wordt gebruikt om illegale activiteiten op te sporen en in hoeverre de genomen maatregelen effectief worden toegepast. p:\c3l\rapports\ctrl\annexe 1 \ni 9-T De controle van de vangst van het gebruikte vistuig is in de belangrijkste aanvoerhavens aanzienlijk verbeterd, maar laat in de kleinere havens nog steeds te wensen over. Het feit dat niet alle logboeken en aanvoeraangiften worden ingediend, zorgt in dit verband voor belangrijke problemen. Wat de verwerking van de vangstgegevens betreft hebben de Ierse autoriteiten weliswaar de nodige computeruitrusting en programmatuur aangeschaft om vangstgegevens te registreren, maar de verwachte praktische resultaten daarvan zijn uitgebleven. De Commissie is zich ervan bewust dat de technische controle van structurele maatregelen specifieke problemen oplevert, en zij legt de nadruk op het belang van frequente controles bij de afzet. Conclusie De Ierse controle-instanties hadden met twee problemen te kampen : voor de controles op zee was dat de uitgestrektheid van de Ierse EEZ, en voor de controles in de havens het ontbreken van een lange traditie van inspectie en controle. De Ierse autoriteiten hebben uitdrukkelijk toegezegd de problemen te zullen oplossen, waartoe zij ook zijn aangemoedigd via het programma van de Gemeenschap voor financiële steun voor de aanschaf van essentiële apparatuur. De controlediensten hebben trouwens te kampen met een tekort aan personeel om de naleving van de voorschriften af te dwingen, en de sluiting en tenuitvoerlegging van de Western Waters Fisheries Agreement in 1996 zullen daarin zeker geen verbetering brengen. p:\c31\rapports\ctrI\annexe l\nl }t ITALIE L Inspectie van en controle op visserijactiviteiten A. ORGANISATIE De algemene verantwoordelijkheid voor inspectie en controle in de visserijsector berust bij het directoraat-generaal Visserij, een afzonderlijke dienst van het Ministerie van Landbouw, Voedselvoorziening en Bosbouw. Vóór 1994 was de dienst een onderdeel van het Ministerie van Koopvaardij. Het directoraat-generaal voor Visserij beschikt niet over een afzonderlijke visserij inspectiedienst, maar doet daarvoor een beroep op een aantal gespecialiseerde diensten die onder verschillende ministeries ressorteren. De inspecties aan de wal en op zee worden verricht door : "Guarda di Finanza" - Ministerie van Financiën "Polizia di Stato" - Ministerie van Binnenlandse zaken "Arma dei Carabinieri" - Ministerie van Defensie "Unita Sanitarie Locali" - Ministerie van Volksgezondheid Plaatselijke instanties De haveninstanties - "Capitanerie di Porto", die over de nodige middelen beschikken om in havens en binnen de territoriale wateren inspecties uit te voeren, spelen een centrale rol (zie verder). Voor inspecties op zee wordt logistieke steun verleend door de kustwacht, een dienst die deel uitmaakt van het Ministerie van Defensie. B. PERSONELE EN MATERIELE MIDDELEN 1. Personeel Zoals reeds gezegd worden in de visserijsector door een hele reeks overheidsinstanties controles en inspecties verricht. Het is dan ook moeilijk om bij benadering te bepalen hoeveel mensen met specifieke controlewerkzaamheden in verband met inspecties op zee en aan de wal zijn belast. p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl 3* De dienst "Capitanerie di Porto" bestaat uit 4 500 personeelsleden die over 47 administratieve eenheden ("Compartimenti marittimi") zijn verdeeld. Ongeveer 30 % van hen (1 200) houdt zich uitsluitend bezig met inspecties op zee, waarbij wordt nagegaan of de nationale en de communautaire voorschriften (vergunningen, technische maatregelen, enz. ) in acht worden genomen. Het overige personeel van de dienst verricht allerlei controlewerkzaamheden aan de wal. Het is onmogelijk te bepalen of met enige zekerheid te berekenen hoeveel personeelsleden van deze dienst daadwerkelijk zijn belast met klassieke controlewerkzaamheden als bedoeld in Verordening (EEG) nr. 2847/93 van de Raad. 2. Vaartuigen/vliegtuigen De "Capitanerie di Porto" bezit 300 vaartuigen van verschillende lengtes, en 16 vliegtuigen. 3. Informaticadienst Er is momenteel niets geautomatiseerd. De Italaianse autoriteiten hebben echter medegedeeld dat er voorstellen zijn gedaan om een geïntegreerd informatiesysteem in te voeren waardoor de verschillende met controle belaste diensten met elkaar zouden worden verbonden. C. ACTIVITEITEN 1. "Capitanerie di Porto" Werkzaamheden op zee In 1994 heeft deze dienst 8 247 inspectie-opdrachten op zee uitgevoerd. Daarbij zijn 10 793 inspecties verricht en 2 884 overtredingen van de nationale/communautaire wetgeving geconstateerd. In de meeste gevallen ging het om administratieve kwesties (schending van vergunningsvoorwaarden, enz. ). Controle vanuit de lucht In 1994 zijn in totaal 57 controle-opdrachten vanuit de lucht uitgevoerd. p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl Controle aan de wal (in havens, op markten, in restaurants) Er zijn in totaal 10 692 inspecties/controles uitgevoerd : Aanvoer, distributie, verkoop : Vistuig : 7 165 3 527 Bij deze controles zijn 477 overtredingen geconstateerd, in de meeste gevallen overtredingen van administratieve voorschriften. In de loop van het jaar legde de "Capitanerie di Porto" beslag op 37 727 kg vangst en op 1 012 stuks vistuig (niet nader gepreciseerd in het verslag). In 1994 bedroegen de kosten 9 796 831 200 LIT (4,5 miljoen ecu). 2. "Polizia di Stato" In 1994 controleerde de "Polizia di Stato" in totaal 1 700 vaartuigen, waarvan 343 vaartuigen met drijfnetten. In totaal zijn 1 009 overtredingen (niet nader gespecificeerd) geconstateerd, waarbij het in 41 gevallen ging om vaartuigen met drijfnetten. In totaal zijn acht vaartuigen en 352 netten in beslag genomen. 3. "Guarda di Finanza" Er zijn geen exacte cijfers over het aantal uitgevoerde inspecties beschikbaar. Er is wel informatie over de resultaten van deze inspecties : Aantal geconstateerde overtredingen : Beslagleggingen : netten : 2 060 1 518 hoeveelheden vis: 65 525 kg p:\c31\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 99 //. Evaluatie De controle op de visserijactiviteiten in Italië heeft te kampen met een aantal specifieke problemen : de bijzonder lange kustlijn en de vele aanvoerhavens. Het feit dat Italië geen exclusieve visserijzone heeft is zeker geen stimulans om Italiaanse vissers die in internationale wateren actief zijn, samen met buitenlandse vissers die op grote pelagische soorten en bepaalde bodemvissoorten vissen streng te controleren. Hoewel Italië nog niet volledig is opgenomen in het controlesysteem dat bij Verordening (EEG) nr. 2847/93 van de Raad voor het gemeenschappelijk visserijbeleid is ingevoerd, zijn de nationale controle-instanties belast met een aantal specifieke controletaken, zoals de controle op het gebruik van drijfnetten, het beheer ten aanzien van de structurele aspecten van de nationale vissersvloot, technische maatregelen, afzetcontroles, en de ontwikkeling van een aangepast/volledig controlesysteem in de komende drie jaar. A. Controle op vissersvaartuigen die gebruik maken van drijfnetten Italië heeft aan ongeveer 650 vaartuigen een vergunning verleend om gebruik te maken van drijfnetten, waarbij het gaat om vaartuigen die zowel in internationale als in nationale wateren vissen. Het grote aantal vaartuigen en het feit dat zij wijd verspreid vissen, maken dat gebruik van dergelijk vistuig moeilijk te controleren is. Gebleken is evenwel dat vaartuigen die netten van de toegestane lengte (2,5 km) gebruiken, niet op economisch verantwoorde wijze kunnen werken. Vast staat dat een aantal vaartuigen netten hebben gebruikt die langer zijn dan 2,5 km. B. Controle i. V. M. Structuur- en marktordeningsmaatregelen De Italiaanse controle-instanties hebben in hun verslag aan de Commissie niet alle op grond van Verordening (EEG) nr. 2847/93 van de Raad vereiste informatie over deze aspecten opgenomen. De Commissie heeft Italië dan ook verzocht deze informatie zo spoedig mogelijk alsnog te verstrekken. p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl tfo C. Controle op het vervoer en de verkoop van visserijprodukten Op grond van de artikelen 8 en 13 moeten verkoop- en vervoerdocumenten worden opgesteld en moet het gebruik daarvan worden gecontroleerd, zodat kan worden bepaald welke hoeveelheden visserijprodukten in Italië zijn verkocht en vervoerd. Volgens de Commissie worden deze documenten in Italië nog niet gebruikt. D. Invoering van een validatieregeling Hoewel Italië niet verplicht is vóór 1999 een validatieregeling in te voeren, merkt de Commissie op dat de Italiaanse autoriteiten de eerste stappen hebben gezet om een dergelijk systeem te ontwikkelen. Snelle invoering van een dergelijke regeling zou de onderlinge toetsing vergemakkelijken en een nuttige aanvulling op de nationale controle vormen. p :\c3 l\rapports\ctr!\annexe l \nl «1 NEDERLAND L Inspectie en controle op de visserij A. ORGANISATIE De verantwoordelijkheid voor de visserij controle berust in eerste instantie bij de AID (Algemene Inspectiedienst), die werkt volgens door het Ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij erkende richtlijnen. Binnen de inspectiedienst zijn verschillende inspecteurs met visserij-inspectie belast. De inspecteurs zijn gevestigd in havens met een grote visafslag of waar grote hoeveelheden vis worden aangevoerd. Verder krijgen de inspecteurs medewerking van adminsitratief personeel van de regionale centra en het hoofdkantoor. De inspectiediensten van de AID controleren de vangstregistratie, technische maatregelen, vergunningen en bepaalde commerciële en structurele aspecten De inspecties op zee worden uitgevoerd door de AID - die niet over eigen inspectievaartuigen beschikt - in samenwerking met de Koninklijke Marine, de douane en de politie. De technische controle op de marktori enterende maatregelen wordt uitgevoerd door het Produktschap Vis; overtredingen worden gemeld bij de AID, die voor de verdere afhandeling zorgt. B. PERSONELE EN MATERIËLE MIDDELEN Personeel De inspectiedienst beschikt over 58 inspecteurs, die in de belangrijkste vissershavens werkzaam zijn. Verder heeft de inspectiedienst gebruik gemaakt van particuliere bewakingsdiensten (in totaal 37 500 uur). p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl %^ Vaartuigen/vliegtuigen Naast de vaartuigen van de douanedienst en de politie worden ook drie mijnenvegers gebruikt. In 1994 voerden de mijnenvegers gedurende 80 dagen controles op zee uit, de douane/politie gedurende 106 dagen. De controle vanuit de lucht werd door de marine en door de politie uitgevoerd. In totaal werden gedurende 438 uur controles vanuit de lucht uitgevoerd. Informaticadienst Nederland maakt gebruik van de volgende computersystemen : VIRISI COVIS : CVR: C-D : COBRA controle op de toegewezen nationale en individuele quota registratie van vangst- en verkoopgegevens en van controleresultaten en gegevens over visreizen. Correcties van vangstgegevens worden naar VIRIS I gezonden. registratie en beschrijving van vissersvaartuigen. registratie van de aantallen zeedagen. registratie van controles en vaststelling van sancties. C. ACTIVITEITEN Het aantal controle-uren bedroeg in totaal 91 255. Van de totale geregistreerde aanlandingen (32 785) is gemiddeld 12% gecontroleerd. Vooral bij tong en schol werden veel controles uitgevoerd. Overzicht van controles en overtredingen per Lid-Staat in de Nederlandse EEZ (Noordzee) Lid-Staat NL B D DK F VK Andere Fysieke controles 191 30 13 7 Controles vanuit de Niet van 127 54 98 lucht/op zee toepassing 0 1 4 87 Overtredingen 44 7 4 2 1 - 2 0 2 "h' 3 p :\c3 l\rapports\ctrl\annexe 1 \nl Validatie van gegevens over aanvoer, afslagen, enz. Alle logboekgegevens, verkoopgegevens van afslagen en aanvoeraangiften worden met behulp van een autonoom functionerend computersysteem met elkaar vergeleken (100 % onderling getoetst). Verder wordt voor ieder vaartuig en voor iedere visreis de totale vangst per soort in levend gewicht berekend Controle structurele maatregelen Alle vissersvaartuigen moeten in het centrale visserijregister worden geregistreerd. Na registratie wordt in een speciale vergunning bepaald op welke soort mag worden gevist. Voor vissoorten waarvoor een quotum geldt zijn doorgaans speciale documenten vereist. Via een systeem van individueel overdraagbare quota of overdraagbare groepsquota wordt de visserij op bepaalde soorten waarvoor een quotum geldt, geregeld. Via een zeedagenregeling wordt de visserij- inspanning per vaartuig beperkt. Technische controle van marktoriënterende maatregelen Verse vis moet via de visafslag worden verkocht. Na de sortering wordt iedere partij door een medewerker van het Produktschap Vis onderzocht, waarbij wordt gelet op de kwaliteit en de versheid. De controles op de grootte geschieden steekproefsgewijs en in de vorm van aselecte controles. De producentenorganisaties stellen ieder jaar de ophoudprijzen voor de verschillende produkten vast. Medewerkers van het Produktschap Vis controleren of de ophoudprijzen worden toegepast, en daarbij wordt iedere interventie geregistreerd en aan de producentenorganisatie doorgegeven. Alle verkoopgegevens worden administratief verwerkt. De fysieke controle van de ophoudprijzen is steekproefsgewijs uitgevoerd; in 1994 zijn geen onregelmatigheden geconstateerd. p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl •éy IL Evaluatie A. Algemeen Bij het quotabeheer gaat het voornamelijk om drie segmenten van de vloot: de boomkortrawlers, een klein aantal gespecialiseerde vaartuigen voor demersale visserij, en de pelagische vriestrawlers. Er is potentiële overcapaciteit, met name voor de boomkortrawlervloot. De pelagische vloot heeft zich nu meer gericht op soorten als blauwe wijting en horsmakreel in plaats van op de traditionele haring/makreel visserij. De huidige regelingen voor quotabeheer en aanvoerregistratie zijn enkele jaren geleden ingevoerd, na uitvoerige besprekingen in de visserijsector om een einde te maken aan de praktijk van ongeregistreerde aanvoer. Zo is met name overeengekomen dat het aantal zeedagen wordt beperkt tot het aantal dat nodig is om het quotum voor het schip te vangen, en dat de visserij zich ertoe verbindt alle aangevoerde hoeveelheden via afslagen op de markt te brengen. De visserij is dus mede verantwoordelijk voor de deugdelijke tenuitvoerlegging van de overeengekomen regelingen. Het toezicht en de controle op de naleving van de quota worden uitgeoefend door de AID. De EEZ bestrijkt een beperkt deel van de Noordzee. De kustlijn is betrekkelijk lang, en een aantal havens (waarvan er enkele niet aan de kust liggen) is toegankelijk voor vissersvaartuigen. Vissersvaartuigen mogen hun vangsten alleen aanlanden in speciaal aangewezen havens en na toestemming van de bevoegde autoriteiten. Een beperkt gedeelte van de aanvoer kan ook in andere Lid-Staten plaatsvinden, maar de eerste verkoop ervan gebeurt vaak in Nederland. Vaartuigen van andere Lid-Staten en van derde landen brengen hun vangst vaak in Nederland aan land. p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl Z£ B. Sterke en zwakke punten De vangstregistratie is de afgelopen jaren betrouwbaarder geworden, voornamelijk dankzij de strengere maatregelen voor quotumbeheer en de verbetering van het controlesysteem, vooral wat de totale hoeveelheden betreft. Juiste registratie van de vangsten per gebied kan niet in alle gevallen worden gegarandeerd. De visserij inspanning is met name door een beperking van het aantal zeedagen, per vaartuig aan de toegewezen vangstmogelijkheden aangepast. Voorts zijn Nederlandse vissers vrijwillig tot beheersgroepen toegetreden. Deze groepen zijn verenigingen met statuten en een huishoudelijk reglement. Hierin is onder meer vastgelegd dat zij een visplan opstellen en alle vis via de afslag verkopen. Voorts ligt daarin vast dat overtreding van deze afspraken naast het publiekrechtelijk handhavingsapparaat, ook intern zal worden bestraft en bevatten zij de op te leggen boetes. De aanvoer wordt aan administratieve en fysieke controles onderworpen. De vangstregistratie is volledig geïnformatiseerd. Vangstgegevens, aanvoergegevens en gegevens uit verkoopdocumenten worden kruiselings gecontroleerd. De rol in aanmerking genomen die sommige vissershavens voor de Europese visdistributie spelen, lijkt de manier waarop de vissershavens de aanvoer en afzet van vis materieel gezien organiseren niet bijzonder doorzichtig. De aandacht van de Inspectiediensten is systematisch van aard, d. w. z. het gehele traject van aanlanding tot en met verkoop over de klok wordt gevolgd. Dit om te voorkomen dat aanlandingen niet worden opgegeven. Tevens voert de AID administratieve controles uit bij bedrijven. In dergelijke gevallen kunnen de visserij-inspecteurs zich laten vergezellen door ambtenaren van andere gespecialiseerde inspectiediensten zoals douanediensten, belastingdiensten of de politie. De controle vanuit de lucht wordt uitgevoerd door de marine en de politie, terwijl de controle op zee gebeurt met behulp van marine- en kustwachtvaartuigen die door de douanediensten en de politie worden ingezet. Bij deze controle zijn altijd controle-ambtenaren van de AID aanwezig die ook de daadwerkelijke controle uitoefenen. p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl <?*> Het beperkte gebruik van deze controlemiddelen lijkt er echter op te wijzen dat de visserij controle echt geen prioriteit is. C. Conclusie De Commissie heeft de afgelopen jaren een duidelijke verbetering in de vangstregistratie van Nederland kunnen waarnemen. Zij volgt een en ander met bijzondere aandacht, en heeft met name belangstelling voor de medeverantwoordelijkheid van de sector met betrekking tot de verbintenis om alle aangevoerde hoeveelheden via afslagen op de markt te brengen. De doeltreffendheid van deze regelingen moet worden nagegaan bij verschillende niveaus van de visstand, zodat de feitelijke waarde van de verschillende componenten ervan kan worden bepaald. p:\c3l\rapports\ctrl\annexel\nl ^4 PORTUGAL L Inspectie en controle op de visserij A. ORGANISATIE In Portugal zijn verschillende overheidsdiensten en organisaties verantwoordelijk en bevoegd voor de controle op de visserij. Het betreft : 1. het Directoraat-generaal Visserij - - afdeling Inspecties (DSI) afdeling Structuur (DSE) de Maritieme Autoriteit (AMAR) de Inspectiedienst van de Gendarmerie (BF) het Inspectoraat-generaal voor economische activiteiten (IGAE) het Directoraat-generaal Douane (DGA) het Directoraat-generaal voor havens, scheepvaart, transport, veiligheid op zee (INSM). 2. 3. 4. 5. 6. Deze organisaties zijn alle in mindere of meerdere mate betrokken bij de controle en het toezicht. De DSI is een autonome dienst van het directoraat-generaal Visserij (Ministerie van Zeezaken) en voert controles uit langs heel de kust en in de havens en coördineert inzonderheid de controle op de aanvoer. De vijf andere diensten die hierboven zijn vermeld wijden een deel van hun tijd en middelen aan specifieke aspecten van de visserij. AMAR bijvoorbeeld neemt deel aan de inspecties van de DSI in het kader van de controle op het vistuig en de kenmerken van vaartuigen, terwijl de functionarissen van het INSM betrokken worden bij het toezicht op de bouw of verbouwing van vaartuigen met visvergunningen. p:\c31\rapports\ctrl\annexel\nl De inspecties op zee worden uitgevoerd door de Marine, die ressorteert onder het Ministerie van Defensie. Patrouilles op zee worden uitgevoerd op verzoek van het Ministerie voor het Zeewezen, evenals controles vanuit de lucht, die door de luchtmacht worden uitgevoerd. De drie diensten staan met elkaar in verbinding via computernetwerken die informatie uitwisselen over waarnemingen en inspecties (zie hierna). De verantwoordelijkheid voor de controle op de afzet en de structurele aspecten van de visserij is eveneens sterk versnipperd. Voor de afzet zijn specifieke taken toegewezen aan : het Directoraat-generaal Visserij - afdeling Afzet en kwaliteit - DSMQ - afdeling Inspectie - DSI de Inspectiedienst van de gendarmerie - BF het Inspectoraat-generaal voor economische activiteiten (IGAE) Gespecialiseerde diensten van deze instanties verrichten controles m. b. t. afzetnormen, prijzen, uit de markt genomen visserijprodukten en viskwaliteit. De structurele aspecten (vangstcapaciteit en wijzigingen daarvan) vallen onder de verantwoordelijkheid van : het Directoraat-generaal voor Visserij - afdeling Structuren - DSE de beambten van de Maritieme Autoriteit (gevestigd in havens) - AMAR het Directoraat-generaal Havens, scheepvaart en maritiem transport, inspectie en veiligheid op zee - INSM de vangstcapaciteit (met inbegrip van de aanpassing van de visserijactiviteit) wordt gecontroleerd door de DSE, de AMAR en het INSM in onderlinge samenwerking. p:\c31\rapports\ctrl\annexe 1 \nl -2 9 B. PERSONELE EN MATERIËLE MIDDELEN 1. Personeel In de volgende tabel is het aantal inspecteurs en/of inspectiebeambten van de verschillende openbare instanties die verantwoordelijk zijn voor de controle op de visserijactiviteit vermeld per regio. REGIO NOORD (Valença- Péniche) REGIO CENTRUM (Ericeira-Sesembra) REGIO ZUID * (Setubal - U. R. St- Antonio) AANTAL INSPECTEURS - 25 36 21 8 12. ** 18 21 24 1 - 42 40 25 6 Autoriteit DGP AMAR BF IGAE DGA De AMAR voert naast het toezicht op de visserij ook andere taken uit en heeft in totaal ongeveer 491 inspecteurs, die zeer uiteenlopende toezichttaken vervullen. Ook bij de BF, IGAE en DGA is een klein percentage van personeel (in totaal ongeveer 2 500 inspecteurs) belast met het toezicht op de visserij. Omvat de autonome regio's Azoren en Madeira Dit zijn de visserij-inspecteurs van de afdeling Inspectie van het DGP, met standplaats in Lissabon, die de hele kust controleren als een soort "mobiele brigade". 9o p :\c3 l\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 2. Vaartuigen/vliegtuigen Het aantal vaartuigen van het Ministerie van Defensie dat inspecties op zee uitvoert is vermeld in onderstaande tabel, per type vaartuig : Patrouillevaartuigen van de klasse "CACINE" Korvetten van de klasse "JOAO Coutenho" Korvetten van de klasse "Baptista Anrade" Snelle motorsloepen van de klasse "Albatroz" Snelle motorsloepen van de klasse "Dragas" Andere inspectievaartuigen (niet gespecificeerd) Totaal 10 6 4 5 5 41 71 Afgezien van hun visserij-inspectietaken voeren deze vaartuigen vooral militaire en opsporings- en reddingsoperaties uit. VLIEGTUIGEN Drie Casa 100 AVIOCAR-vliegtuigen worden ingezet voor het toezicht en de inspectie vanuit de lucht. p:\c3l\rapports\ctrl\annexel\nl 3^ 3. Informaticadienst De onderstaande tabel bevat gegevens over het computermaterieel en -netwerk van DGP, Marine en Luchtmacht. DIRECTORAAT-GENERAAL VISSERIJ AFDELING INSPECTIE VAN DE VISSERIJ SIFICAP SYSTEEM VOOR INSPECTIE EN CONTROLE VAN DE VISSERIJACTIVITEIT STRUCTUUR/BAND MET DE MARINE EN DE LUCHTMACHT ' MARINE BD SIFICAP (Oracle) X - 25 S CC LUCHTMACHT B N DP 2 NCR 32/650 Unix 5000/95 Vloot Vergunningen Opdrachten Activiteit/resultaten Unix - 5000/85 Unix - 6000/65 SunSparc2 - scc-Gl SunSparc2 - scc-G* SunSparc2 - scc-G3 SCC - Centraal controlesysteem BD - SISIFICAP Database BNDP - Nationale database voor de visserij Vloot Vergunningen PIDDAC EOGFL Verkoop aanvoer Aquacultuur Financiële compensatie en inbeslagname Restituties olie Verwerkte produkten p:\c3l\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 3<L SCC DGP Afdeling controle visserij activiteiten X - 25 PORTUGESE MARINE STRUCTUUR VAN DE AFDELING - SIFICAP B. D. SIFICAP B. N. D. P. DGP Directorat-generaal voor de Visserij EMGFA (standaard-C) Marine afdeling EPM 1 HOOFDSTATION MARINE ETMs DGM 27 vaar tuigen Standaard-C Grid 1530 Prirtfer ETT CZM- Azoren ETT CZM- Madeira Unisys PW 800 Unisys PW 800 1 Unisys 5000/55 1 microcomputer 1 grafische eenheid 4 printers MARINE DISTRICTEN ETT ETT CZM-Noord CZM-Zuid Unisys PW 800 Unisys PW 800 BD - SIFICAP Database SCC - Centrale controledienst BNDP - Nationale database visserij EMGFA - Hoofdkwartier generale staf strijdkrachten EPMl - Hoofdstation van de marine ETT - Landterminal EMT - Mobiele terminal DGM - Afdeling marine CZM - Marinedistrict p:\c3l\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 31 PORTUGESE LUCHTMACHT STRUCTUUR/BAND MET LUCHTRUIMSECTOR - SIFICAP SCC B. D. B. N. D. P. DGP Afdeling controle visserijactiviteit SIFICAP DGP Directoraat-generaal Visserij Emgfa AERO - C (standaard-C) Luchtruimsector X - 25 EPA 1 Luchtmacht operationeel commando Unisys 5000/Xenix/X-25 Sun Sparc2/Xenix/X-25 3ETM 3 Casa 100 3 MSs 3 Grid 1530/Xenix Standaard-C Grid 1530 Printer ETT-1 ETT ETT SINTRA/ MAINLAND Unisys PW 800 /MSS Unisys PW 800 /Xenix/X-25 Unisys MP14666/Dos PORTO SANTO /MADEIRA Unisys PW 800 /Xenix/X-25 Unisys MP 14666/Dos LAJES/AZORES Unisys PW800 /Xenix/X-25 Unisys MP 14666/Dos BD - SIFICAP Database SCC - Centrale controledienst BNDP - Nationale database visserij EMGFA - Hoofdkwartier generale staf strijdkrachten EPMl - Hoofdstation van de marine ETT - Landterminal EMT - Mobiele terminal DGM - Afdeling marine CZM - Marinedistrict p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl 9y C. ACTIVITEITEN 1. Inspectiediensten In de onderstaande tabel is, per regio, het aantal haveninspecties aangegeven dat in 1994 is uitgevoerd. NOORD Valença- Péniche CENTRUM Ericeira- Sesembra ZUID Setubal U. R St-Antonio Azores/Madeira Totaal Autoriteit Aantal inspecteurs DGP AMAR BF IGAE DGA Totaal 957 2861 1978 3360 251 9407 203 2233 1176 3840 2 877 3560 2209 4594 241 74541 11481 2037 8654 5363 11794 494 26342 Bij deze inspecties zijn in totaal 820 overtredingen vastgesteld, die kunnen worden onderverdeeld als volgt : Vangst niet aangevoerd in een erkende visafslag. Gebruik van verboden vistuig. Logboek/aan voeraangifte (onregelmatigheid). Overtreding minimummaten. Visserij zonder vergunning. Visserij in een verboden gebied. In de onderstaande tabel is het aantal inspectiedagen op zee per ICES-afdeling en per klasse inspectievaartuig aangegeven. dj p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl GEBIED PATROUILLE VAARTUIGEN KORVETTEN Vasteland (ICES IX,a,b) Madeira (CECAF) AZORES (ICES X) 400 438 - totaal 838 365 - 298 663 SNELLE MOTORBO TEN ANDERE 1 624 1 109 - - 60 63 1 624 1 232 INSPECTIEDAGEN OP ZEE/GEINSPECTEERDE VAARTUIGEN GEBIED INSPECTIEDAGEN GEÏNSPECTEERDE VAARTUIGEN ICES IX a,b ICES X CECAF TOTAAL 3498 361 498 4357 8000 282 48 8330 Bij de inspecties op zee zijn 181 vaartuigen betrapt op een overtreding van nationale of communautaire voorschriften. 2. Controles vanuit de lucht De onderstaande tabel bevat nadere gegevens betreffende de uitgevoerde visserij controles per ICES-afdeling. Gebied Aantal vluchturen Aantal opdrachten Aantal waarne mingen Vervol gingen Gecontro leerde overtre dingen Vasteland Madeira Azoren Totaal 367,15 m 93,35 m 166,35 m 627,35 m 126 22 33 181 747 59 135 941 195 8 11 214 117 3 3 123 p :\c3 l\rapports\ctrl\annexe 1 \nl «5t De onderstaande tabel bevat nadere bijzonderheden betreffende de inspecties vanuit de lucht, per vliegtuig, met de aantallen waarnemingen. Vliegtuig Vluchturen Aantal opdrachten 1 2 3 158 184,35 285 56 60 65 Aantal waarnemingen 320 372 249 Bij de controles vanuit de lucht zijn bij in totaal 123 vaartuigen de volgende overtredingen geconstateerd : vissen in een verboden gebied : vissen zonder vergunning : andere : 61 60 2 Aanvoer gecontroleerd bij aanlanding of op vismarkten. In 1994 zijn ongeveer 440 000 vangsten door vissersvaartuigen aangevoerd in nationale havens. Volgens de Portugese wet moet de eerste verkoop van verse of diepgevroren vis plaatsvinden op een erkende vismarkt en in 1994 is ongeveer 80 % van de vangsten aangeboden op een vismarkt, welke hoeveelheden door DOCA PESCA zijn gecontroleerd. De verschillende nationale controle-autoriteiten hebben ongeveer 30 tot 35 % van de aanvoer gecontroleerd. Kruiselingse controle van de aanvoer Controle door vergelijking van de gegevens uit logboeken, aanvoeraangiften en verkoopdocumenten zijn uitgevoerd voor de zeevisserijvloot en voor de trawlvisserijvloot die in de Portugese kustwateren op schelpdieren vist. Het percentage van de aanvoer dat kruiselings is gecontroleerd bedroeg 100 % voor de vloten die visten in het NAFO-gebied, bij de Noorse kust en Spitsbergen en 60 % voor de schelpdierenvloot. p :\c3 l\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 3} IL Evaluatie A. Algemeen De totale Portugese EEZ is zeer uitgestrekt. Doordat het continentaal plat echter vrij smal is, zijn de zones waar kan worden gevist, afgezien van de visserij op grote pelagische vissoorten, vrij klein. Continentaal Portugal beschikt over een middellange kustlijn. De Portugese markt vertoont de typische kenmerken van een Zuideuropees land, met een vraag naar zeer diverse soorten, met inbegrip van kleinere vissen. Het beheer door middel van quota leidt voor de Portugese heek- en schartongvisserij, tot moeilijkheden, zelfs bij preventieve TAC's. De Portugese visserij wordt ook gekenmerkt door het geringe belang van de trawlvisserij. Bij de visserij op bodemvissen wordt veel gebruik gemaakt van passief vistuig. Bij de visserij op kleine pelagische soorten wordt vooral gebruik gemaakt van kleine ringzegens. Er bestaan in Portugal echter bodemtrawlers, die met bodemtrawlnetten op meerdere soorten vissen. B. Sterke en zwakke punten Voor de controle beschikbare en aangewende middelen De inspecteurs die zich rechtstreeks met de controle op de visserij bezighouden zijn weinig talrijk (12), zodat de mogelijkheiden om tijdig ter plekke de aanvoer te controleren, beperkt zijn. Wegens de vele taken van de andere diensten die bij de visserij controle kunnen worden betrokken, is een kwantitatieve evaluatie van de werkelijke bijdrage van deze diensten aan de visserijcontrole onmogelijk. Doordat het toezicht op de vangsten in de NAFO-wateren of de wateren van derde landen veel middelen vergt is er minder ruimte voor het toezicht op de vangsten in de communautaire wateren. p:\c3l\rapports\ctrl\annexe I \nl 98 De middelen die kunnen worden ingezet voor de controle op zee en vanuit de lucht zijn aanzienlijk. Er worden hiermee vrij veel controles op de visserij uitgevoerd. De computeruitrusting is omvangrijk, en ook de uitrusting voor satellietcontrole. Organisatie Meer nog dan in andere Lid-Staten wordt de controle op de visserij bemoeilijkt door het feit dat er zo veel verschillende diensten bij betrokken zijn - ook al bij het opstellen van de visserij statistieken -, en het feit dat de meeste betrokken diensten met meerdere taken belast zijn. De verplichting tot aanvoer via de visafslag voor een groot deel van de vangsten biedt gunstige vooruitzichten voor een doeltreffende controle. C. Controle op de technische maatregelen De problemen wat de bodemvisserij betreft, zijn vooral een gevolg van de eerder vermelde trawlvisserij. Er is nog geen duidelijke strategie uitgestippeld om gebruik van kleinere maaswijdten dan de basismaaswijdte van 65 mm te voorkomen. De omvang van het probleem is evenwel beperkt doordat ook de omvang van de betrokken vloten beperkt is en er voor de heekvisserij gesloten gebieden zijn. De controle op deze gebieden lijkt sterk te zijn verbeterd, met name door de controles vanuit de lucht. De controle via satelliet zal er zeker toe bijdragen dat het vangstverbod in de gesloten gebieden in acht wordt genomen. De instelling van deze gebieden kan echter de controle op de andere technische maatregelen die bij de communautaire regelgeving zijn opgelegd, niet overbodig maken. Voor de pelagische soorten zal trouwens een einde moeten worden gemaakt aan de vangst van ondermaatse vis. p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl 33 D. Controle op de vangsten De procedure die wordt gevolgd om op basis van de gegevens van aanvoeraangiften en logboeken de totale vangststatistieken op té stellen, biedt volgens de Commissie niet de nodige garanties. Er zijn nog geen procedures voor de validering van de gegevens van deze documenten. De raming van de niet in deze documenten verdisconteerde hoeveelheden die worden verkocht, is nog te subjectief. De onzekerheid die voortvloeit uit de algemene zwakte van het vangstcontrolesysteem is vooral groot voor de bestanden waarvoor uit de officiële vangststatistieken blijkt dat ze zeer intens worden bevist. Hoewel Portugal bij de controle via satelliet een voortrekkersrol heeft gespeeld, zijn de benodigde voorzieningen nog niet lang genoeg in voldoende mate op de vissersvaartuigen aanwezig om de vangstcontrole te kunnen ondersteunen door de validatie van andere gegevens en om verboden aanvoer van vis te voorkomen. E. Conclusies Met de verplichting om de vangsten aan te voeren via de visafslag, de instelling van een uitgebreide satellietcontrole, en door uitwisseling van quota met Frankrijk, waardoor Portugal de moeilijkheden met bepaalde zeer beperkte quota heeft kunnen oplossen, beschikt Portugal thans over de vereiste middelen om snel vooruitgang te boeken. Voorwaarde is evenwel dat de uitwisseling van quota met Frankrijk niet leidt tot een verschuiving van de problemen van een soort naar een andere, inzonderheid naar ansjovis, dat de noodzakelijke personele middelen worden ingezet en dat de problemen in verband met de coördinatie tussen de diensten de doeltreffendheid van het gehele systeem niet aantasten. p:\c31\rapports\ctrl\annexe 1 \nl •iOO VERENIGD KONINKRIJK ƒ. Inspectie en controle op de visserij A) ORGANISATIE Vier ministeries delen de verantwoordelijkheid voor de controle en het toezicht : het Ministerie van Landbouw, Visserij en Voedingsmiddelen (Ministry of Agriculture, Fisheries and Food - MAFF) de Landbouwdienst van Wales (Welsh Office Agriculture Department - WOAD) het Schotse Ministerie van Landbouw en Visserij (Scottish Office Agriculture and Fisheries Department - SOAFD) het Landbouwministerie voor Noord-Ierland (Department of Agriculture for Northern Ireland - DANI). In Engeland en Wales worden controle en toezicht uitgevoerd door de Inspectiedienst voor de Zeevisserij van het MAFF, die assistentie krijgt van de Royal Navy; in Schotland door de Schotse Visserijbeschermingsdienst (Scottish Fisheries Protection Agency), een uitvoerende dienst van het SOAFD, die zijn eigen schepen gebruikt en eveneens steun krijgt van de Royal Navy; en in Noord-Ierland door de Inspectiedienst voor de Visserij van het DANI. Zowel het MAFF als het SFPA voeren controles uit vanuit de lucht. De Inspectiediensten moeten zowel de nationale als de communautaire visserij wetgeving doen toepassen. De verschillende commissies voor de Zeevisserij (Sea Fisheries Committees - SFC) voeren ook beperkte rechthandhavingstaken uit in Engeland en Wales. De SFC's zijn onafhankelijk van zowel het MAFF als het WOAD en hun jurisdictie strekt zich uit tot de 6-mijlszone. Hun belangrijkste taak is het doen toepassen van de plaatselijke verordeningen ter bevordering en regulering van de visserijactiviteit, maar zij mogen ook toezien op de uitvoering van bepaalde technische bewarende maatregelen (minimumaanvoer en maaswijdten) van hun eigen land of van de Europese Unie, en kunnen als zodanig samenwerken met de Inspectiedienst voor de Zeevisserij van het MAFF. De Inspectiedienst voor de Zeevisserij is ook verantwoordelijk voor de controle op de toepassing van de afzet- en structuurmaatregelen. Wat de afzet betreft, voert de dienst controles uit op de inachtneming van de handelsnormen door middel van visuele p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl inspectie en bemonstering van te koop aangeboden vis en controleert hij of de hand wordt gehouden aan de prijsregelingen voor uit de markt genomen vis. Wat de structuurmaatregelen betreft, verleent de Inspectiedienst voor de Zeevisserij assistentie aan de gespecialiseerde diensten van het MAFF, het WOAD, het SOAFD en het DANI. B) PERSONELE EN MATERIELE MIDDELEN 1. Personeel Voor het uitvoeren van zijn verschillende taken beschikt de Inspectiedienst voor de Zeevisserij over 169 inspecteurs met standplaats aan de wal, als volgt verdeeld : Engeland en Wales Schotland Noord-Ierland SI 71 17 Inspecteurs per district/zone ENGELAND SCHOTLAND NOORD-IERLAND Noordoosten Humberside Oosten Zuidoosten Zuidwesten Westen Wales Noordwesten Hoofdzetel Totaal 10 12 7 12 10 7 6 6 1. 1 81 2. Vaartuigen/vliegtuigen Noorden Noordoosten Moray Firth Oosten Zuidoosten Zuidwesten Noordwesten 10 11 13 7 8 9 13 71 17 17 In totaal worden 17 inspectievaartuigen ingezet voor de rechtshandhaving : Ministerie MAFF SFPA SFPA DANI Aantal 7 door de Royal Navy ter beschikking gestelde en bemande vaartuigen 2 door de Royal Navy ter beschikking gestelde en bemande vaartuigen 7 eigen vaartuigen 1 eigen kustvaartuig In 1994 hadden het MAFF en het SFPA de beschikking over 5 vliegtuigen. p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl 1od OVERZICHT VAN APPARATUUR EN PROGRAMMATUUR VOOR DE VERZAMELING, VERWERKING EN ANALYSE VAN DE GEGEVENS DIE MOETEN WORDEN VERSTREKT OP GROND VAN DE CONTROLEVERORDENING - 1994 MAFF (voor Engeland en Wales) De op grond van de controleverordening vereiste statistische gegevens worden hoofdzakelijk in de havenkantoren door het personeel van de Inspectiedienst verzameld, manueel gecontroleerd en opgeslagen in microcomputers die verbonden zijn met de centrale gegevensbanken van de overheid. De gegevens worden nagetrokken voordat ze worden opgenomen in die grote gegevensbanken (die informatie over de vaartuigen omvatten voor Engeland, Wales en Noord-Ierland). Verdere betrouwbaarheidscontroles worden uitgevoerd door de Statistische Eenheid voor de Visserij (Fisheries Statistics Unit), die de vangst- en aanvoerstatistieken opstelt volgens de voorschriften van de EG-verordening. APPARATUUR PROGRAMMATUUR Headquarters Statistics Unit Compaq System PRO XL Fileserver 9 PC's (Siemens Nixdorf en Compaq 486), verbonden met Fileserver, MAFFNET en 6 centrale gegevensbanken voor gegevens over controle, aanvoer en vaartuigen Verscheidene kwaliteitsprinters DFR Lowestoft Verwerking van vangststatistieken Digital VAX cluster - Vax 17610 Vax 6510. Micro Vax 3100. HSJ disk storage array Ethernet LAN, verbonden met MAFF-net WAN (voor toegang op afstand door SFI enHQ) INGRES beheerssysteem voor relationele gegevensbank Gegevenstransmissie van DFR naar Guildford (MAFF IT HQ) - IBM-compatibel PC SCO-UNIX SPSS, verbonden met MAFFNET EXCEL, SPSS, Word for Windows, Powerpoint, Access, Lotus Spreadsheet, Reflections, Relay Gold, antivirus. PC mail INGRES ABF/VISION applicatie. FORTRAN-programma's Digital pathworks netwerk-programmatuur Relay Gold programmatuur voor doorsturen van bestanden p:\c3I\rapports\ctrl\annexe 1 \nl -Mi SFI Licensing Desk (HQ) en havenkantoren 37 15 17 1 Apricot Xen PC's Apricot Xen LS II Siemens Nixdorf PC's Compaq PC (486) Microsoft Office, Antivirus, Reflections 4, Ingres V6 pakket op maat voor gegevensinvoer PC-mail (X 400) SFPA en Scottish Office Agricultural Dept (SOAFD) (voor Schotland) Het huidige systeem maakt gebruik van een centrale IBM mainframe computer. De onderstaande installaties worden thans opgezet om aan de controleverordening te voldoen. De apparatuur is al geïnstalleerd en wordt nu gebruikt voor het verzamelen van informatie voor het bestaande systeem. Er wordt een nieuwe gegevensbank opgezet die begin 1995 operationeel zou moeten zijn. Apparatuur De 22 havenkantoren beschikken over in totaal 36 microcomputers om informatie over de visserijactiviteit te verzamelen (en om vergunningen af te geven). Het volledige systeem zal verbonden zijn met de centrale verwerkingseenheid en de lokale kantoren zullen toegang hebben tot de centrale gegevensbank, hoofdzakelijk door middel van vooraf geschreven vragen via ORACLE. Het HQ-netwerk beschikt over twee file servers. De nieuwe Fisheries Information System (FIN) gegevensbank zal worden geïnstalleerd op een ICL DRS6000 Level 750 server en wordt ontwikkeld in ORACLE. Deze server ondersteunt ook gegevensbank- en SAS- programmatuur. Een ICL DRS6000 Level 450 file server ondersteunt de ICI Team Office programmatuur die onder meer e-mail biedt. Back-up en archivering gebeuren op band. Het Headquarters-netwerk beschikt over 26 ICL Ergo PRO D433d(486) machines met 20 MB RAM en 6 ICL 486 machines met 16 MB RAM voor de activiteiten van de Fisheries Group. De machines werken volledig in netwerkverband. De toegang tot de FIN-gegevensbank zal vooral gebeuren door middel van vooraf geschreven ORACLE-functies, maar daarnaast zijn 4 machines uitgerust met een hele scala van SAS-programmatuur voor gebruik door de Statistics Unit. Aanvullende machines (die nu gebruikt worden voor de verdere ontwikkeling) zullen in de laatste fase aan het netwerk worden toegevoegd. Het netwerk ondersteunt een reeks kwaliteitsprinters en hulpinstallaties. Apparatuur en programmatuur zijn hierna apart vermeld. p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l \nl 10V) APPARATUUR PROGRAMMATUUR Headquarters ICL DRS6000 Level 750 file server Gegevensbank en SAS-programmatuur. In ORACLE te ontwikkelen Fisheries Information System (FIN) (vanaf begin 1995) ICL DRS 6000 Level 450 file server Back-up/archivering op band ICL Team Office programmatuur (e-mail, enz. ) 26 ICL Ergo PRO D433 (486) - 20 MB RAM 6 ICL 486 CX - 16 MB RAM (in netwerk) verscheidene kwaliteitsprinters ORACLE-pakketten en SAS-programma- tuur op 4 van deze machines. Deze machines zullen vanaf begin 1995 toegang hebben tot de FIN-gegevensbank, die informatie zal bevatten over aanvoer, waarnemingen, controles aan boord en vervolging. Het aantal machines en welke functies precies beschikbaar zullen zijn, moet nog worden bepaald. Havens 36 microcomputers (ICL Ergo PRO D4/25 Database. Windows, Microsoft Office. d(486)- 16/20 MB RAM en Hewlet Packard Laserjet 4si printers p:\c31\rapports\ctrl\annexe 1 \nl /)e>r DANI (voor Noord-Ierland) In Noord-Ierland worden de statistieken eveneens verzameld, gecontroleerd en in microcomputers ingevoerd door havenpersoneel dat verbonden is met een centrale mainframe gegevensbank. Er worden verbindingen met de gegevensbank van het MAFF ontwikkeld voor het periodiek verzamelen van deze gegevens. APPARATUUR PROGRAMMATUUR Headquarters OLIVETTI M380-XP9 (File Server) WANG PC 321/16 & 1414 monitor Gegevensbankbeheer/applicatieprogram- matuur - SIR 3. 2. SAS 6. 03 Netwerkprogrammatuur NOVELL 2. 2 (besturingssysteem DOS 5. 0. ) comms : MASS BREAKOUT REFLECTIONS 2 BREAKOUT REPRO BREAKOUT PLUS Antivirus : DR SOLOMONS J2, catch en door het DANI in DATAFLEX geschreven validatieprogramma' s OLIVETTI PC M290-30 met monitor (met tape streamer) TAPE backup-programmatuur NOVELL-programmatuur voor toegang tot server NEWBURN PC : 486 DX 33 met VGA monitor NOVELL-programmatuur voor toegang tot server 2 no Olivetti PC's M290-30 met monitor Zoals Newburn-machine - contingency port PC (zie verder) LASERJET III printer EPSON FX-1050 dot-matrix printer (COMPAQ PC : DESKPRO 4/33i met monitor. door MAFF geleverd voor MAFF- netwerk, WAN-ontwikkeling. Havens Portavogie. Ardglass. Kilkeel. Londonderry. WANG PC 321/168 & 1414 monitor Besturingssysteem : DOS 5. 0 Comms : REPRO(DATAFLEX interne modem) J2, catch & door DANI in DATAFLEX geschreven validatieprogramma's. p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl -1o6> C) ACTIVITEITEN 1. Inspecties aan de wal In 1994 heeft de Inspectiedienst voor de Zeevisserij 12 434 inspecties uitgevoerd op vissersvaartuigen in de havens van het Verenigd Koninkrijk. Daarnaast zijn er nog 64 044 inspecties/controles uitgevoerd op afslagen, markten en bij vishandelaars en agenten. De meeste inspecties op vaartuigen hadden plaats in Schotland (8 774 in het Noorden en het Noordoosten). In Engeland Wales en Noord-Ierland zijn respectievelijk 2 768 en 892 inspecties uitgevoerd. Inspecties in havens Tijdens haveninspecties ontdekte overtredingen, naar nationaliteit van het vaartuig Belangrijkste type van overtreding Nationaliteit Belgisch Deens Brits Logboek/Aanvoeraangifte 1 1 Verboden vistuig Ondermaatse vis Vissen zonder vergunning Identificatie van het vaartuig Andere Totaal (909) 1 2 1 776 19 106 2 1 2 906 Naast haveninspecties voert de Inspectiedienst voor de Zeevisserij ook kruiselingse controles en validaties van logboeken en verkoopdocumenten/aanvoeraangiften uit. Er zijn geen precieze cijfers beschikbaar over het percentage van de totale aanvoer dat gevalideerd is door middel van fysieke controles op de vaartuigen, maar de vangst wordt zoveel mogelijk aan fysieke controles onderworpen. Voorts controleert de Inspectiedienst regelmatig de afslagen en besteedt hij bijzondere aandacht aan het opsporen en inspecteren van aangevoerde vis die niet via de markt gaat. p :\c3 l\rapports\ctrl\annexe 1 \nl -1o^ In 1994 heeft de Inspectiedienst voor de Zeevisserij a-selecte steekproeven uitgevoerd om de toepassing van de voorschriften uit Verordening (EEG) nr. 2847/93 van de Raad in verband met het vervoer van vis te controleren. De resultaten van die controles zijn niet beschikbaar. 2. Inspecties op zee Op zee zijn door inspecteurs van de 17 visserij-inspectievaartuigen waarover de nationale controleautoriteiten beschikken inspecties aan boord van 4 509 vaartuigen uitgevoerd (2 495 Britse en 2 014 buitenlandse vaartuigen). In de volgende tabel zijn voor 1994 het aantal gebieden waarin is gepatrouilleerd, de duur van de patrouilles en het aantal controles aan boord van Britse en buitenlandse vaartuigen vermeld. ICES-gebied Aantal dagen in het gebied Aantal controles aan boord van Britse vaartuigen Buitenlandse vaartuigen Ha IV Vb Vla VIb VII VIII TOTAAL 5 1469 5 837 728 51 3095 0 1420 0 659 415 1 2495 4 935 1 560 513 1 2014 p:\c31\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 1o£ Inspecties op zee Aantal vaartuigen in overtreding (naar nationaliteit) Nationaliteit Belangrijkste type van overtreding Aantal vaartuigen in overtreding Logboek/Aan- voeraangifte Verboden vistuig Illegale visserij: verboden zone Onwettige vangst : gerichte visserij Bijvangst Ondermaatste vis Identificatie van het vaartuig Andere Brits Belgisch Duits Deens Spaans Frans Iers Neder land Totaal 10 19 2 15 8 6 2 8 4 3 1 32 56 15 6 2 1 2 1 5 1 3 1 5 2 16 1 2 6 1 1 150 71 51 5 4 3 23 30 34 28 11 1 7 2 3 1 30 1 1 13 10 26 Totaal 119 43 3 31 22 73 62 18 371 p :\c3 l\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 1o 9 3. Resultaten van het toezicht vanuit de lucht per gebied De volgende tabel geeft voor 1994 de resultaten aan van de controles vanuit de lucht met vliegtuigen die ter beschikking van de nationale controleautoriteiten staan. ICES-GEBIED Aantal waarnemingen Aantal waarnemingen Britse vaartuigen buitenlandse vaartuigen Ha IVa IVb IVc Vb Vla VIb Vila Vlld Vile VHf Vllg Vllh Vlij VIII 0 8 632 6 026 663 0 3 759 43 4 276 941 2J71 923 338 23 36 5 Totaal 28 016 6_ 1 575 2 104 1,172 15 \_m 52 464 861 845 543 1_863 859 561 23 12 434 p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl 'Mo IL Evaluatie A. Algemeen Het Verenigd Koninkrijk heeft een goed ontwikkeld nationaal controlesysteem, dat overeenkomstige ruime financiële middelen krijgt toegewezen. Bij de beoordeling van de omvang van die middelen moet rekening worden gehouden met de kenmerken van de visserijsector in het VK : het land heeft een ongeveer 16 000 km lange kustlijn en heeft zowat 850 000 km2 wateren onder zijn jurisdictie. Op 1 januari 1995 omvatte de vissersvloot ongeveer 3 000 vaartuigen van meer dan 10 meter en nog eens 5 800 vaartuigen van minder dan 10 meter - alle met een vergunning -, die hoofdzakelijk binnen de 6-mijlszone actief zijn. Er zijn meer dan 450 aanvoerplaatsen en meer dan 1 500 ondernemingen die zich bezighouden met verkoop, verwerking, distributie of vervoer van vis. Bovendien vissen in de Britse wateren een duizendtal vaartuigen van andere Lid-Staten en van derde landen. B. Sterke en zwakke punten De betekenis van de verschillende visserij takken verschilt aanzienlijk naar regio. Toch vormt dit geen rechtvaardiging voor het grote verschil qua aantal inspecties aan wal/controles op vaartuigen tussen Schotland (Noorden en Noordoosten) en de rest van het Verenigd Koninkrijk. Dit verschil is wellicht gedeeltelijk een gevolg van het verschil in visserijactiviteit en van de verdeling van de inspectiebevoegdheid over verschillende autoriteiten, die wellicht niet alle dezelfde definitie van "inspectie" hanteren. De autoriteiten van het Verenigd Koninkrijk stellen dat de belangrijkste oorzaak van de verschillen in controle-intensiteit het ontbreken van standaarddefinities voor inspecties aan de wal en van een compleet registratiesysteem voor alle inspectie-activiteiten in Engeland en Wales is. Zij zijn van mening dat standaarddefinities voor de inspectie-activiteit voor de hele Gemeenschap tegelijk moet worden vastgesteld, omdat anders geen zinvolle vergelijking van de rechtshandhaving tussen de verschillende Lid-Staten mogelijk is. Dit blijkt reeds duidelijk uit de gegevens die de Commissie elk jaar publiceert over de inspecties van vaartuigen op zee en de ingestelde vervolgingen. Wat de situatie binnen het VK betreft heeft men het nooit nodig geacht een complete inventaris aan te leggen van de controles door de Zeevisserij-inspectie voor Engeland en Wales. p:\c3l\rapports\ctrl\annexe 1 \nl Dit punt zal opnieuw worden bekeken en waarschijnlijk komen er in de loop van 1996 veranderingen die in 1997 vruchten zullen afwerpen en waarvan de resultaten tot uiting zullen komen in het jaarlijks verslag over de rechtshandhaving dat in 1998 moet worden ingediend. De meeste vervolgde overtredingen in 1994 in het Verenigd Koninkrijk zijn aan het licht gekomen bij inspecties/controles op zee of aan de wal. Bij bepaalde afslagen, markten, handelaars, agenten, enz. , lijkt inspectie/controle en follow-up minder intensief te zijn, misschien gedeeltelijk doordat de distributiecentra en andere infrastructuur in de volgende stadia van de bedrijfskolom sterker geconcentreerd zijn in andere districten (bij voorbeeld het Noordwesten). In hun verslag stellen de Britse autoriteiten evenwel dat zij geen precieze cijfers kunnen geven over totale aan voercij fers die gevalideerd zijn via fysieke controles op vaartuigen en in afslagen. De cijfers in het Britse verslag weerspiegelen dus misschien niet in alle gevallen de realiteit. Het uitvoeren van inspecties/controles verderop in de bedrijfskolom is des te belangrijker omdat de vissers geneigd zijn hun vangst zo dicht mogelijk bij de visgronden aan te voeren, soms in havens die niet permanent gecontroleerd worden, wat het voor de inspectie-autoriteiten moeilijk maakt de logboeken en aanvoeraangiften te controleren. De validatie van de gegevens uit logboeken, aanvoeraangiften en verkoopdocumenten moet constant worden aangevuld met fysieke controles op vissersvaartuigen en in afslagen. In dat verband kan het Verenigd Koninkrijk geen precieze cijfers geven over het percentage van de totale aanvoer dat aldus getoetst is. Voorts zal het natrekken van vervoerdocumenten, een in 1994 in beperkte mate uitgevoerde controle, een hulp zijn om na te gaan of de aangevoerde vangst wel degelijk vermeld is in de logboeken en aanvoeraangiften. De autoriteiten van het Verenigd Koninkrijk zijn van oordeel dat op het gebied van de rechtshandhaving vooral met controles op zee en op de plaats van aanvoer moet worden gewerkt. Hun ervaring is dat een degelijk rechtshandhavingssysteem dat vooral berust op controles in stadia na de aanvoer moeilijk te realiseren, tijdrovend en duur is, omdat de rechtbanken in het VK zeer overtuigend bewijsmateriaal eisen. Er valt weinig te bereiken met inspecties p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl -H z als die nauwelijks effect kunnen sorteren omdat niet met succes in rechte kan worden opgetreden. De Commissie neemt akte van de bijzondere problemen die zich voordoen bij het controleren van de activiteiten van Britse geregistreerde vaartuigen die een groot deel van hun vangst in andere Lid-Staten aanvoeren, en van het bilaterale initiatief om bevredigende oplossingen te zoeken en om ervoor te zorgen dat de quota in acht worden genomen. De technische controle op de structurele maatregelen wordt in het Verenigd Koninkrijk uitgevoerd door verscheidene instanties. De technische controle op de afzetnormen heeft problemen opgeleverd wanneer de traditionele handelspraktijken in strijd waren met de normen. In zijn verslag verklaart het Verenigd Koninkrijk dat de genomen rechtshandhavingsmaatregelen een aanzienlijk - zij het niet te kwantificeren - afschrikkend effect hebben op illegale activiteiten. De Commissie is van oordeel dat het belangrijk is een aantal parameters vast te stellen, zodat bij voorkeur de doeltreffendste controle- en rechtshandhavingsmaatregelen kunnen worden gehanteerd. De Commissie erkent dat het Verenigd Koninkrijk het toezicht op zee en in het bijzonder de verbetering van de controle op de witte-tonijnvisserij doeltreffend en deskundig heeft aangepakt. Ondanks de ruime ervaring van de bevoegde autoriteiten in het Verenigd Koninkrijk en de omvangrijke voor de controle aangewende middelen zijn er de jongste jaren "klandestiene aanlandingen" voor verscheidene belangrijke visserijtakken gemeld. Dit betekent dat het bijzonder moeilijk is effectieve vangsbeperkingen af te dwingen wanneer er quotabeperkingen worden opgelegd zonder daadwerkelijke beperking van de visserij-inspanning. De Commissie verwacht dat het in 1994/1995 in Schotland uitgevoerde administratieve onderzoek naar de aanvoer van vangsten die wellicht niet beantwoorden aan de toegewezen nationale quota, zal uitmonden in passende maatregelen om herhaling van dit probleem te voorkomen. p:\c31\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 412 C. Conclusie Ondanks sommige tekortkomingen wat het verbod op de visvangst en de vervolging van overtredingen betreft, zijn de middelen en de inzet waarmee de controle en de inspectie in het Verenigd Koninkrijk worden uitgevoerd een voorbeeld voor de wijze waarop het GVB moet worden uitgevoerd. Wel zal het Verenigd Koninkrijk een extra inspanning moeten leveren om de capaciteit nog meer aan te passen aan de beschikbare middelen. p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl • 4 1^ B I J L A GE II TABELLEN p:\c31\rapports\ctrl\anftexe2\nl Q1S Tabel 1 In de Lid-Staten voor de controle op de visserij theoretisch beschikbare middelen Lid-Staat Inspecteurs Vaartuigen Vliegtuigen Helikopters België Denemarken Duitsland Griekenland Spanje Frankrijk Ierland Italië Nederland Portugal Verenigd Koninkrijk 8 143 30 1803 304 1445 18 6 58 12 169 3' 5 212 30 31 35 10 300 3 71 17 1 4 1 16 3 5 2 Marinevaartuigen. Een aantal van deze vaartuigen behoren toe aan het Ministerie van Milieu. Griekenland: De controle wordt voornamelijk uitgevoerd door de kustwacht, die vertegenwoordigd is in alle havens (180). In theorie kan één persoon een inspectie uitvoeren. Spanje: Dit aantal omvat alleen de nationale inspecteurs. Daarnaast zijn er nog 232 inspecteurs die resorteren onder de autonome regio's. Frankrijk Dit aantal omvat 1) Personeel "Affaires Maritime" aan de wal (88) 2) Gendarmes Maritimes (44) 3) Varende Maritimes (12). inspecteurs van de Affaires Italië In theorie zijn in totaal 1 200 personen bij een of andere vorm van inspectie van de visserij betrokken. Het werkelijk aantal is vermoedelijk veel kleiner. p:\c31\rapports\ctrl\annexe2\nl ' MG Tabel 2 Verdeling van de visserijcontroletaken in de Lid-Staten Lid-Staat Aantal bevoegde Regionale Gespecialiseerde autoriteiten autoriteiten dienst bevoegd tot het stadium van de eerste verkoop België Denemarken Duitsland Griekenland 5 3 7 3 Spanje 2 + autonome dienst Frankrijk Ierland Italië Nederland Portugal Verenigd Koninkrijk 5 3 6 6 7 6 geen geen ja geen ja geen geen geen geen geen ja ja ja ja geen ja geen ja geen ja geen ja p :\c3 !\rapports\ctrl\annexe2\nl 'W} Tabel 3 Per jaar door de Lid-Staten uitgevoerde inspecties Land Inspecties aan Inspecties op de wal zee België 208 Denemarken 4573 (+5174) Duitsland Spanje Frankrijk Ierland Nederland Portugal Verenigd Koninkrijk 10539 Geen gegevens 10500 26342 12434 (+64044) Bron: Rapporten Lid-Staten en Eurostat Omvang vloot (1000 KW) 69 416 166 ltó3 68 616 4488 8728 1011 884 8330 191 509 426 4509 1137 Omvang Omvang vloot (1000 vloot (aantal BRT) vaartuigen) 24 97 78 579 183 52 170 140 203 170 4300 1600 20100 6800 1400 1000 12900 10300 p:\c3IVapports\ctrl\annexe2\nl A')Y TABEL 3bis UITKOMSTEN VAN DE IN 1994 DOOR DE AUTORITEITEN VAN DE LID-STATEN UITGEVOERDE VISSERIJ-INSPECTIES Totaal BE DE DK ES FI FR IR NL PT UK SE Andere Land waarin de vaartuigen zijn geregistreerd (T) (A) (S) (R) (T) (A) (S) (R) (T) (A) (S) (R) 1 73 2 60 2 70 58 4 4 8 8 Land waarin de vaartuigen zijn geregistreerd Totaal BE DE DK ES FI FR IR NL PT UK SE Andere 466 65 70 331 1 1 1 1 457 64 69 324 2 1 1 2 2 1 1 2 2 Totaal BE DE DK ES FI FR IR NL PT UK SE Andere Land waarin de vaartuigen zijn geregistreerd 366 232 235 57 2 1 1 337 218 220 57 111 7 4 15 6 9 1 1 België Denemar ken Duitsland ( ^9 Griekenland T = TOTAAL p:\c31\rapports\ctrl\annexe2\nl OFFICIËLE SCHRIFTELIJKE WAARSCHUWING S = ADMINISTRATIEVE SANCTIES R = GERECHTELIJK VERVOLGDE OVERTREDINGEN Spanje Land waarin de vaartuigen zijn geregistreerd Totaal BE DE DK ES FI FR IR NL PT UK SE Andere 11. 812 niet beschikbaar niet beschikbaar niet beschikbaar 11. 762 5 3 2 27 5 8 Land waarin de vaartuigen zijn geregistreerd Totaal BE DE DK ES FI 2. 021 352 135 1. 113 6 3 169 33 FR 1. 832 352 135 1. 077 IR NL PT UK SE Andere 14 Totaal BE DE DK ES FI FR IR NL PT UK SE Andere Land waarin de vaartuigen zijn geregistreerd 1 1 342 234 2 67 1 1 2 1 1 41 12 29 15 15 220 167 2 12 62 38 24 (T) (A) (S) (R) (T) (A) (S) (R) (T) (A) (S) (R) Frankrijk Gegevens onvolledig Ierland Italië Luxemburg 0 T = TOTAAL p :\c3 l\rapports\ctrI\anncxe2\nl A = OFFICIËLE SCHRIFTELIJKE WAARSCHUWING S = ADMINISTRATIEVE SANCTIES R = GERECHTELIJK VERVOLGDE OVERTREDINGEN Nederland Land waarin de vaartuigen zijn geregistreerd Totaal BE DE DK ES FI FR IR NL PT UK SE Andere (T) (A) (S) (R) 379 114 24 12 10 4 23 5 265 12 6 18 2 2 298 88 210 18 3 15 4 2 2 Oostenrijk Portugal Niet ontvangen Finland Niet van toepassing in 1994 Zweden Niet van toepassing in 1994 (T) (A) (S) (R) (T) (A) (S) (R) (T) (A) (S) (R) Totaal BE DE DK ES FI FR IR NL PT UK SE Andere Land waarin de vaartuigen zijn geregistreerd 795 21 132 642 33 5 28 762 21 127 614 Totaal BE DE DK ES FI FR IR NL PT UK SE Andere Land waarin de vaartuigen zijn geregistreerd Totaal DE DK ES FI FR IR NL PT UK SE Andere Land waarin de vaartuigen zijn geregistreerd T = TOTAAL p :\c3 I\rapports\ctrl\annexe2\nl A = OFFICIËLE SCHRIFTELIJKE WAARSCHUWING ADMINISTRATIEVE SANCTIES R = GERECHTELIJK VERVOLGDE OVERTREDINGEN Verenigd Koninkrijk EG (T) (A) (S) (R) (T) (A) (S) (R) Land waarin de vaartuigen zijn geregistreerd Totaal DE DK ES FI FR IR NL PT UK SE Andere 1. 140 968 25 17 1 18 12 14 4 162 8 1 6 10 41 36 5 6 5 1 10 8 1. 017 880 2 127 8 6 2 Land waarin de vaartuigen zijn geregistreerd Totaal BE DE DK ES FI 17. 394 119 1. 988 574 2. 707 33 1 82 350 222 221 65 512 12. 019 89 73 349 16 5 100 2 1 FR 1. 899 403 135 1 1. 088 IR NL PT 237 172 2 21 327 102 9 214 789 21 127 614 UK 1. 104 921 1 167 SE Andere 36 8 6 T = TOTAAL p:\c31\rapports\ctrl\annexe2\nI A = OFFICIËLE SCHRIFTELIJKE WAARSCHUWING ADMINISTRATIEVE SANCTIES R = GERECHTELIJK VERVOLGDE OVERTREDINGEN Tabel 4 Percentage ingevulde administratieve basisdocumenten Land % teruggezonden logboeken % teruggezonden aanvoer aangiften % teruggezonden verkoop documenten Opmerking België -95% Zoals voor verkoop documenten Zoals voor verkoop documenten -95% 95% binnen 48 u voor TAC- soorten Scherpe vervolg- controle op ontbrekende logboekgegevens >95% >95% >95% Denemarken Duitsland Spanje Frankrijk Ierland Bijna 100% Bijna 100% Zoals voor aanvoer-aangiften Nederland Portugal 100% 100% Ongeveer 80% (door Docapesca) 100% Zoals voor de aanvoer-aangiften Verenigd Koninkrijk >99% voor TAC- soorten Zoals voor de aanvoer-aangiften Bron : Rapporten van de Lid-Staten p:\c31\rapports\ctrl\annexe2\nl ^3 Geen gegevens in het rapport Geen gegevens in het rapport Verkoop van bepaalde soorten wordt voor 100% gecontroleerd De meeste aandacht gaat naar de visserij in NAFO- en Marokkaanse wateren en de trawlvisserij op schaal- en schelpdieren langs de kust Tabel 5 Raming van de vangsten van de vaartuigen waarvoor de logboek en de aanvoeraangifteverplichting niet geldt België Denemarken Duitsland Spanje Frankrijk Ierland Nederland Portugal Verenigd Koninkrijk België heeft geen vaartuigen van minder dan 10 meter en er wordt zeer weinig vis aangevoerd buiten de visafslagen om (16 kustvisserij vaartuigen in Oostende). Vissersvaartuigen zonder logboekverplichting hebben een vergunning voor een duidelijk omschreven gebied en hun vangst wordt bijgehouden aan de hand van de verkoopdocumenten. In het rapport wordt geen melding gemaakt van aanvoer buiten de visafslagen om. De vangsten door vaartuigen van minder dan 10 meter worden geregistreerd door de nationale visserij-inspecteurs en de vaartuigen moeten eenmaal per maand hun totale vangsten per soort en per gebied melden. De vangsten van de 1. 218 vaartuigen met een lengte van minder dan 10 meter worden in 13 havens berekend aan de hand van steekproeven. Geen gegevens in het rapport. De door vaartuigen van minder dan 10 meter gevangen hoeveelheden worden niet geregistreerd. In het rapport staat dat men toegang heeft tot de boeken van distributeurs maar er wordt niet uitgelegd of (en hoe) de betrokken informatie wordt gebruikt. Er zijn geen beroepsvissers met vaartuigen van minder dan 10 meter, en sportvissers mogen niet op TAC-soorten te vissen. In het rapport wordt niet uitdrukkelijk melding gemaakt van vaartuigen zonder logboekverplichting - er wordt alleen gezegd dat alle vangsten via visafslagen moeten worden aangevoerd. Geen gegevens in het rapport. Bron : Rapporten van de Lid-Staten p:\c31\rapports\ctrl\annexe2\nI 4 2y Tabel 6 Validering van de vangstgegevens in de verschillende Lid-Staten België Denemarken Duitsland Spanje Frankrijk Ierland Nederland Portugal Verenigd Koninkrijk I Voor ongeveer 75% van alle aanvoer worden de gegevens van het logboek getoetst aan die van de aanvoeraangiften/verkoopdocumenten. De gegevens betreffende de positie van het vaartuig in het logboek worden bovendien getoetst aan de door Nederland, het Verenigd Koninkrijk, en België meegedeelde waarnemingen vanuit de lucht. De logboekgegevens worden getoetst aan de gegevens van de aanvoeraangiften. Daarbij wordt automatisch zichtbaar welke gegevens ontbreken en wordt een controle ingesteld. De gegevens van de logboeken, aanvoeraangiften en verkoopdocumenten worden onderling getoetst voor ongeveer 95%> van alle vangsten die worden aangevoerd door vaartuigen met een lengte van meer dan 10 meter. Geen gegevens in het rapport. Geen gegevens in het rapport. Uit het rapport valt moeilijk op te maken of wordt geverifieerd of al dan niet gegevens ontbreken. Onderlinge toetsing vindt wel plaats, maar niet systematisch. 100% van de gegevens van de logboeken, aanvoeraangiften en verkoopdocumenten worden onderling getoetst. Er zijn geen algemene onderlinge controles, maar voor bepaalde visserij takken zoals die in NAFO- en Marokkaanse wateren worden alle documenten onderling getoetst, en voor de trawlvisserij op schaal- en schelpdieren voor de kust, ongeveer 60%. In het rapport wordt niet uitdrukkelijk gezegd of het ontbreken van gegevens wordt opgespoord, noch of de gegevens onderling worden getoetst. Bron : Rapporten van de Lid-Staten p:\c31\rapports\ctrl\annexe2\nl "ILS- Tabel 7 Algemene ontwikkeling van de procentuele teruggooi en onjuiste vangstmeldingen volgens Biais (1995) Pelagische soorten Percentage teruggooi Percentage vangstmeldingsfouten Bodemsoorten Noordzee (verwante sectoren)' Percentage teruggooi Percentage vangstmeldingsfouten Bomdemsoorten Noordatlantisch gebied2 Percentage teruggooi Percentage vangstmeldingsfouten Bodemsoorten Zuidatlantisch gobied3 Percentage teruggooi Percentage vangstmeldingsfouten 1984 1988 1994 0,6% 7,6% 12,0% 8,0% 13,0% 3,0% 1,5% 7,5% 1,2% 21,0% 11,0% 20,5% 7,0% 5,4% 2,0% 6,0% 2,2% 17,0% 13,0% 11,5% 0,0% 11,0% 3,0% 0,5% 1 2 3 ICES I, II, III, IV, Vlld ICES VI en Vila ICES Vil behalve Vila en Vlld, VIII, IX p Ac3 l\rapports\ctrl\annexe2\nl •1£G B I J L A GE I I I - SATELLIETCONTROLE p:\c3I\rapports\ctrI\annexe3\nl At } In juni 1993 heeft de Visserijraad de nieuwe visserijcontroleregeling goedgekeurd, die nadien in Verordening (EEG) nr. 2847/93 van de Raad is opgenomen. Deze regeling is o. m. gebaseerd op de toepassing van nieuwe technologieën om de controle op de visserij te verbeteren. In artikel 3 van Verordening (EEG) nr. 2847/93 is bepaald dat de Lid-Staten proefprojecten uitvoeren op het gebied van de permanente positiebepaling. De uitvoeringsbepalingen met betrekking tot de proefprojecten zijn vastgesteld in Verordening (EG) nr. 897/94 van de Commissie van 22 april 1994. De operationele fase van de proefprojecten loopt van oktober 1994 tot en met december 1995. De Commissie moet kort nadien op basis van de ervaring een voorstel indienen voor een verordening van de Raad over satellietcontrole, zodat de Raad ter zake een besluit kan nemen. De proefprojecten zijn volledig of gedeeltelijk operationeel in negen Lid-Staten (België, Denemarken, Duitsland, Griekenland, Spanje, Frankrijk, Ierland, Nederland en het Verenigd Koninkrijk). Meer dan 200 vissersvaartuigen zijn met een "blauwe doos" uitgerust (hierbij is geen rekening gehouden met de toestand in Portugal, waar bij 92 trawlers al met MONICAP wordt gewerkt). Drie verschillende satellietsystemen worden getest: CLS-ARGOS, EUTELTRACS en GPS/INMARSAT. Meer dan tien maanden na de start is het project van één Lid-Staat (Italië) nog steeds niet operationeel. Na hun toetreding tot de Gemeenschap voeren Finland en Zweden samen met Denemarken een gezamenlijk proefproject uit. Tijdens de tests moet de vlaggestaat de kuststaat op gezette tijden inlichten over de positie van de vaartuigen die aan zijn proefproject deelnemen. Het fundamentele principe hierbij is dat de positie van het vissersvaartuig via de vlaggestaat aan de kuststaat moet worden doorgegeven. De Lid-Staten zijn er tot dusver niet in geslaagd hun positiegegevens regelmatig onderling uit te wisselen. Toch zijn zij meer en meer te vinden voor het gebruik van een door Denemarken voorgesteld systeem voor gegevensuitwisseling en voor toepassing van het protocol voor gegevensuitwisseling X. 25. De gegevensuitwisseling is een zeer belangrijk onderdeel van de proefprojecten. Een gebrekkige gegevensuitwisseling tussen de vlaggestaten en de kuststaten zou de geloofwaardigheid ondermijnen van de gedecentraliseerde systemen, die de voorkeur van de meeste Lid-Staten genieten. Vanaf 1996 zou FIDES (Fisheries Data Exchange System - systeem voor uitwisseling van gegevens over de visserij), ontworpen voor de elektronische gegevensuitwisseling tussen de Lid-Staten en de Commissie, een algemenere oplossing op het gebied van gegevenstransmissie kunnen bieden. p:\c3I\rapports\ctrl\annexe3\nl In 1995 zal aan de hand van validatieprojecten op verschillende gebieden (vangstgegevens, vergunningen, vlootregister en elektronische post) worden geprobeerd de uitvoerbaarheid van het FIDES-concept aan te tonen. Uit de permanente controle op positie, snelheid en koers van het vissersvaartuig kunnen bepaalde conclusies worden getrokken over de plaats en de duur van zijn visserij-activiteiten. Als het vaartuig ook wordt verplicht de aan boord zijnde vangsten te melden telkens als het het visserijgebied binnenvaart of verlaat, en met bepaalde tussentijden zolang het in dat gebied blijft, zou het beeld dat de permanente controle oplevert verder kunnen worden vervolledigd. Visserij-activiteiten in verboden of tijdelijk gesloten gebieden zouden dan onmiddellijk worden opgemerkt. De inspectievaartuigen zouden veel gerichter te werk kunnen gaan. "Zwarte" aanvoer 's nachts of in afgelegen havens zonder controle zou gemakkelijker op te sporen zijn. p:\c31\rapport3\ctrl\aimexo3\nl J-i S> ISSN 0254-1513 COM(96) 100 def. DOCUMENTEN NL 03 Catalogusnummer : CB-CO-96-108-NL-C ISBN 92-78-01394-3 Bureau voor officiële publikaties der Europese Gemeenschappen L-2985 Luxemburg 1 ^ ^o