title: Rozporządzenie Rady (WE) NR 1292/96 z dnia 27 czerwca 1996 r. w sprawie polityki pomocy żywnościowej i zarządzania pomocą żywnościową oraz działań specjalnych w celu wspierania bezpieczeństwa żywnościowego

text: 11/t. 24 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 189 31996R1292 L 166/1 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 5. 7. 1996 ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1292/96 z dnia 27 czerwca 1996 r. w sprawie polityki pomocy żywnościowej i zarządzania pomocą żywnościową oraz działań specjalnych w celu wspierania bezpieczeństwa żywnościowego RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130w, uwzględniając wniosek Komisji (1), działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Trakta- tu (2), a także mając na uwadze, co następuje: obecnie, jak zawsze, pomoc żywnościowa jest ważnym aspektem wspólnotowej polityki współpracy na rzecz rozwoju; pomoc żywnościowa musi być zintegrowana z polityką krajów rozwijających się na rzecz poprawy ich bezpieczeństwa żywno- ściowego, w szczególności przez wprowadzenie strategii żywno- ściowej skierowanej na złagodzenie ubóstwa i dostosowanej do osiągnięcia ostatecznego celu, jakim jest uczynienie pomocy żyw- nościowej zbędną; Wspólnota oraz jej Państwa Członkowskie ściśle koordynują swoją politykę współpracy na rzecz rozwoju, dotyczącą progra- mów pomocy żywnościowej oraz działań skierowanych w szcze- gólności na poprawę bezpieczeństwa żywnościowego; Wspól- nota wraz z jej Państwami Członkowskimi jest stroną umów międzynarodowych w tej dziedzinie, w szczególności Konwencji w sprawie pomocy żywnościowej; bezpieczeństwo żywnościowe regionalne, krajowe oraz na pozio- mie gospodarstw domowych w perspektywie długoterminowej, która zapewnia wszystkim stały dostęp do odżywiania umożli- wiającego zdrowe i aktywne życie, a podkreślenie tego we wszyst- kich programach skierowanych do krajów rozwijających się jest ważnym czynnikiem walki z ubóstwem; pomoc żywnościowa nie może wywoływać jakichkolwiek nieko- rzystnych skutków dla normalnej produkcji oraz struktur przy- wozu handlowego w krajach otrzymujących pomoc; pomoc żywnościowa oraz działania na rzecz wspierania bezpie- czeństwa żywnościowego są kluczowymi cechami wspólnotowej polityki współpracy na rzecz rozwoju i muszą zostać uwzględ- nione we wszystkich politykach Wspólnoty mogących oddziały- wać na kraje rozwijające się, w szczególności z punktu widzenia reform gospodarczych i dostosowania strukturalnego; uwzględniając różne obowiązki mężczyzn i kobiet w zakresie bezpieczeństwa żywnościowego gospodarstw domowych, pod- czas tworzenia programów skierowanych na osiągnięcie bezpie- czeństwa żywnościowego należy stale brać pod uwagę odmienne role mężczyzn i kobiet; kobiety oraz grupy społeczne powinny być w większym stopniu zaangażowane w wysiłki zmierzające do osiągnięcia żywnościo- wego bezpieczeństwa na poziomie krajowym, regionalnym, lokalnym oraz w gospodarstwach domowych; pomoc żywnościowa musi być skutecznym instrumentem zapewniającym dostęp do właściwego i wystarczającego odżywia- nia i poprawę warunków dostępności ludności do środków spo- żywczych, zgodnie z lokalnymi zwyczajami żywnościowymi i produkcją oraz systemami handlowymi, szczególnie podczas kryzysów żywnościowych, i w pełni zintegrowanym z polityką rozwoju; instrument pomocy żywnościowej jest kluczowym składnikiem wspólnotowej polityki zapobiegania i interwencji w sytuacjach kryzysowych w krajach rozwijających się, a podczas jego wyko- nywania należy także uwzględnić możliwość wystąpienia skut- ków społecznych i politycznych; działania pomocy żywnościowej nie mogą być częścią skutecz- nych rozwiązań, jeśli nie są zintegrowane z działaniami rozwo- jowymi dostosowanymi do ponownego uruchomienia lokalnej produkcji i handlu; (1) Dz. U. C 253 z 29. 9. 1995, str. 10. (2) Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 15 grudnia 1995 r. (Dz. U. C 17 z 22. 1. 1996), wspólne stanowisko Rady z dnia 29 stycznia 1996 r. oraz decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 maja 1996 r. (Dz. U. C 166 z 10. 6. 1996). istnieje potrzeba poprawy analizy, diagnozowania, programowa- nia i monitorowania w taki sposób, by pomoc żywnościowa była bardziej skuteczna, a także w celu uniknięcia niekorzystnych skutków lokalnej produkcji, dystrybucji, transportu i możliwości obrotu; 190 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 24 pomoc żywnościowa powinna stać się realnym instrumentem wspólnotowej polityki współpracy z krajami rozwijającymi się, umożliwiając w ten sposób Wspólnocie pełne uczestnictwo w wieloletnich projektach rozwoju; dlatego konieczne jest, by Wspólnota była w stanie zapewnić stały, całkowity dopływ pomocy i we właściwych przypadkach pozostawać do dyspozycji w zakresie zaopatrywania krajów roz- wijających się w minimum niezbędnych produktów na podsta- wie szczegółowych wieloletnich programów związanych z poli- tyką rozwoju, a także wchodzić w przedsięwzięcia wspólnie z organizacjami międzynarodowymi; wsparcie Wspólnoty dla wysiłków krajów rozwijających się na rzecz osiągnięcia bezpieczeństwa żywnościowego może zostać zwiększone w drodze większej elastyczności pomocy żywnościo- wej, przyznawania finansowego wsparcia dla działań dotyczących bezpieczeństwa żywnościowego, w szczególności rozwoju rolnic- twa i uprawy roślin przeznaczonych do spożycia jako alternatywy wobec pomocy żywnościowej w niektórych warunkach, przy równoczesnej ochronie środowiska oraz interesów drobnych rol- ników i rybaków; Wspólnota może wspierać potrzebujących z wiejskich i miejskich obszarów w krajach rozwijających się poprzez pomoc w finan- sowaniu działań mających na celu wsparcie bezpieczeństwa żywnościowego w drodze zakupu produktów spożywczych, materiału siewnego, narzędzi i materiałów rolniczych oraz odpo- wiednich środków produkcji, a także przez programy składowa- nia, system wczesnego ostrzegania, mobilizację, nadzór, pomoc techniczną i finansową; niezbędne jest dalsze wspieranie regionalnych sposobów realiza- cji bezpieczeństwa żywnościowego, w tym lokalnych działań nabywczych w celu wykorzystania naturalnej komplementarno- ści krajów należących do tego samego regionu; polityce prowa- dzonej w dziedzinie bezpieczeństwa żywnościowego należy nadać regionalny wymiar w celu wykształcenia regionalnego handlu środkami spożywczymi oraz wspierania integracji; nabywanie środków spożywczych na szczeblu lokalnym obniża nieskuteczność, koszty i niszczenie środowiska, które może być spowodowane przez transport dużych ilości środków spoży- wczych na świecie; w celu ułatwienia zastosowania niektórych z rozważanych środ- ków oraz w celu zapewnienia, że odpowiadają one polityce bez- pieczeństwa żywnościowego krajów otrzymujących pomoc, należy stworzyć przepisy ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi i Komisją w ramach Komitetu ds. Bezpieczeństwa Żywnościowego i Pomocy Żywnościowej; przy określaniu kroków podejmowanych w celu realizacji dzia- łań pomocy żywnościowej wprowadzane procedury powinny być dostosowane do szczególnego charakteru każdego z obsza- rów otrzymujących pomoc, choć w ramach wspólnej polityki i strategii; żywnościową (1), rozporządzenia Rady w celu zapewnienia lepszego zarządzania pomocą żywnościową, uwzględniającego w większym stopniu interesy i potrzeby kra- jów otrzymujących pomoc, oraz w celu poprawy procedur podej- mowania decyzji i ich wykonywania, pożądane jest zastąpienie rozporządzenia Rady (EWG) nr 3972/86 z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie polityki pomocy żywnościowej i zarządzania pomocą (EWG) nr 1755/84 z dnia 19 czerwca 1984 r. w sprawie wykonania działań zastępczych w odniesieniu do dostaw pomocy żywno- ściowej w zakresie odżywiania (2), rozporządzenia Rady (EWG) nr 2507/88 z dnia 4 sierpnia 1988 r. w sprawie wykonania pro- gramów składowania i systemów wczesnego ostrzegania (3), roz- porządzenia Rady (EWG) nr 2508/88 z dnia 4 sierpnia 1988 r. w sprawie przeprowadzenia współfinansowanych działań zakupu produktów spożywczych lub nasion przez organy międzynaro- dowe lub organizacje pozarządowe (4) oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 1420/87 z dnia 21 maja 1987 r. ustanawiające proce- dury wykonania rozporządzenia (EWG) nr 3972/86 w sprawie polityki pomocy żywnościowej i zarządzania pomocą żywnościo- wą (5), PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: ROZDZIAŁ I potencjał genetyczny i biologiczna różnorodność produkcji żyw- ności muszą być chronione; Cele oraz ogólne wytyczne pomocy żywnościowej oraz działań wspierania bezpieczeństwa żywnościowego Wspólnota musi dostosować politykę pomocy żywnościowej do zmian geopolitycznych i reform gospodarczych podejmowanych w wielu krajach otrzymujących pomoc; Artykuł 1 należy sporządzić wykaz krajów i organów właściwych dla dzia- łań pomocy wspólnotowej; w tym celu należy stworzyć przepisy dotyczące pomocy wspól- notowej, aby ją udostępnić organizacjom międzynarodowym, regionalnym i pozarządowym; organizacje te muszą spełniać określoną liczbę warunków w celu zagwarantowania skutecz- ności działań pomocy żywnościowej; 1. Na mocy polityki współpracy z krajami rozwijającymi się oraz w celu właściwego reagowania na sytuacje braku bezpieczeństwa (1) Dz. U. L 370 z 30. 12. 1986, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmie- nione rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1930/90 (Dz. U. L 174 z 7. 7. 1990, str. 6). (2) Dz. U. L 165 z 23. 6. 1984, str. 7. (3) Dz. U. L 220 z 11. 8. 1988, str. 1. (4) Dz. U. L 220 z 11. 8. 1988, str. 4. (5) Dz. U. L 136 z 26. 5. 1987, str. 1. 11/t. 24 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 191 żywnościowego spowodowanego poważnymi niedoborami żyw- ności lub kryzysami żywnościowymi Wspólnota przeprowadza działania pomocy żywnościowej oraz działania wspierające bez- pieczeństwo żywnościowe w krajach rozwijających się. Działania pomocy żywnościowej o charakterze humanitarnym przeprowadzane są w granicach zasad dotyczących pomocy humanitarnej i nie wchodzą w zakres niniejszego rozporządze- nia. W przypadku poważnego kryzysu wszelkie instrumenty wspólnotowej polityki pomocy wprowadzane są w ścisłej współ- pracy w celu osiągnięcia korzyści przez zainteresowaną ludność. 2. Działania na podstawie niniejszego rozporządzenia opracowy- wane są na podstawie analiz celowości i skuteczności tego instru- mentu w porównaniu z innymi środkami interwencji dostępnymi dla Wspólnoty, które mogłyby mieć wpływ na bezpieczeństwo żywnościowe i pomoc żywnościową, oraz w koordynacji z tymi środkami. Komisja zapewnia, że działania na podstawie niniejszego rozpo- rządzenia są opracowane w ścisłej koordynacji z interwencją innych donatorów. 3. Celami operacji pomocy żywnościowej i operacji wspierania bezpieczeństwa żywnościowego określonymi w ust. 1 są w szcze- gólności: — wspieranie bezpieczeństwa żywnościowego dostosowanego do łagodzenia ubóstwa, pomocy ludności krajów oraz regio- nów rozwijających się na szczeblu: gospodarstw domowych, lokalnym, krajowym i regionalnym, — podnoszenie standardów odżywiania ludności otrzymującej pomoc oraz pomaganie jej w uzyskaniu zrównoważonej diety, — uwzględnianie kwestii zapewnienia ludności dostaw wody pitnej, — wspieranie powszechnej dostępności i osiągalności środków spożywczych, — wkład w zrównoważony rozwój gospodarczy i społeczny kra- jów otrzymujących pomoc w środowisku wiejskim i miej- skim, przez zwrócenie szczególnej uwagi na właściwą rolę kobiet i mężczyzn w gospodarstwie domowym i w struktu- rze społecznej; ostatecznym celem działań pomocy wspólno- towej jest uczynienie krajów otrzymujących pomoc czynni- kami ich własnego rozwoju, — wspieranie wysiłków krajów otrzymujących pomoc mających na celu poprawę własnej produkcji żywności na szczeblu regionalnym, krajowym, lokalnym i rodzinnym, — zmniejszenie ich uzależnienia od pomocy żywnościowej, — zachęcanie ich do zdobycia niezależności żywnościowej, albo poprzez zwiększenie produkcji, albo poprzez poprawienie siły nabywczej, — udział w inicjatywach zwalczania ubóstwa poprzez celowy rozwój. 4. Pomoc wspólnotowa jest możliwie najdokładniej zintegro- wana z politykami rozwoju, w szczególności z politykami doty- czącymi rolnictwa i oraz rolnych środków spożywczych, a także strategii żywnościowej zainteresowanych krajów. Pomoc wspól- notowa udziela poparcia politykom krajów otrzymujących pomoc dotyczącym ubóstwa, wyżywienia, ochrony zdrowia, ochrony i rehabilitacji środowiska naturalnego, ze zwróceniem szczególnej uwagi na ciągłość programów, szczególnie w sytu- acjach pokryzysowych. Pomoc sprzedana lub rozdzielona w spo- sób wolny od opłat nie może grozić zakłóceniem lokalnego rynku. TYTUŁ I Działania pomocy żywnościowej Artykuł 2 1. Dostarczone produkty wraz z innym działaniem w ramach pomocy żywnościowej muszą możliwie najdokładniej odzwier- ciedlać zwyczaje żywieniowe ludności otrzymującej pomoc i nie mogą niepomyślnie oddziaływać na kraj otrzymujący pomoc. Po dokonaniu wyboru produktów rozważa się, jak zmaksymali- zować ilość żywności w celu dostarczenia jej maksymalnej licz- bie ludzi, przy uwzględnieniu jakości produktów w celu zapew- nienia właściwego poziomu żywienia. Podczas wyboru produktów, które mają zostać dostarczone jako pomoc wspólnotowa, oraz procedur uruchomienia i dystrybucji tej pomocy szczególną uwagę zwraca się na społeczne aspekty dostępu do żywności w krajach otrzymujących pomoc, w szcze- gólności na najsłabsze grupy oraz na rolę kobiet w gospodarstwie domowym. 2. Pomoc żywnościowa jest w pierwszej kolejności przeznaczana na podstawowe, obiektywnie ocenione, rzeczywiste potrzeby uzasadniające taką pomoc, jako że jest to jedyny sposób poprawy bezpieczeństwa żywnościowego grup, które nie posiadają środ- ków lub możliwości samodzielnego wyeliminowania braku żyw- ności. W tym celu bierze się pod uwagę następujące kryteria, bez wyłączania innych istotnych ustaleń: — deficyty żywności, — środki sytuacji żywnościowej przy szczególnym uwzględnie- niu rozwoju człowieka oraz wskaźników żywnościowych, — dochód per capita oraz istnienie szczególnie ubogich grup lud- ności, — społeczne wskazówki dobrobytu danej populacji, 192 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 24 — sytuacja bilansu płatniczego krajów otrzymujących pomoc, zarządzane są według ogólnych procedur pomocy wspólnotowej wobec takich funduszy i jako priorytet we wspieraniu polityk i programów bezpieczeństwa żywnościowego. — wpływ gospodarczy i społeczny oraz finansowe koszty proponowanego działania, — istnienie w krajach otrzymujących pomoc długoterminowej polityki bezpieczeństwa żywnościowego. 3. Przyznanie pomocy żywnościowej jest w miarę potrzeby uza- leżnione od wprowadzenia w krótkim terminie wieloletnich pro- jektów rozwoju, działań w poszczególnych sektorach lub progra- mów rozwoju, a także traktowanych priorytetowo czynników, które wspierają trwałą, długoterminową produkcję i bezpieczeń- stwo żywnościowe w krajach otrzymujących pomoc w ramach polityki i strategii żywnościowej. Gdzie sytuacja tego wymaga, pomoc ta może przyjąć formę bezpośredniego wkładu w wyko- nywanie takich projektów, działań lub programów. W przypadku gdy pomoc wspólnotowa jest przeznaczona na sprzedaż, taką komplementarność muszą zapewnić fundusze uzupełniające do celów uzgodnionych przez Wspólnotę i kraj otrzymujący pomoc lub, gdzie sytuacja tego wymaga, organ lub organizacja pozarzą- dowa otrzymująca pomoc. W przypadku gdy pomoc żywno- ściowa jest dostarczana jako wsparcie programu rozwoju rozło- żonego na wiele lat, może ona zostać dostarczona w cyklu wieloletnim związanym z danym programem. Oprócz przyzna- nia podstawowych środków spożywczych pomoc może zostać wykorzystana na dostarczenie materiału siewnego, nawozów sztucznych, narzędzi, innych materiałów i artykułów, tworzenie rezerw, pomoc techniczną i finansową oraz projekty edukacyjne i podnoszące świadomość. 4. Jako kluczowy czynnik programów bezpieczeństwa żywno- ściowego, pomoc żywnościowa może zostać przyznana w celu wsparcia wysiłków krajów otrzymujących pomoc w tworzeniu zapasów buforowych przy szczególnym uwzględnieniu zapasów dla rolników indywidualnych oraz rezerw krajowych, wraz z ustalaniem rezerw regionalnych. 5. Fundusze uzupełniające zarządzane są w sposób zgodny z innymi instrumentami pomocy wspólnotowej. W przypadku krajów przechodzących przemiany strukturalne i zgodnie z odpowiednimi rezolucjami Rady fundusze uzupełnia- jące, uzyskane przez rozmaite instrumenty pomocy rozwojowej, tworzą zasoby, które muszą być zarządzane jako część całości i składnik polityki budżetowej w kontekście programu reform. W tym kontekście Wspólnota mogłaby zmienić ukierunkowanie docelowych funduszów uzupełniających na bardziej ogólne prze- znaczenie, tak szybko, jak dokonano postępu w poprawianiu sku- teczności instrumentów monitorowania, programowaniu i wyko- nywaniu budżetu oraz w zakresie utajnienia przeglądu wydatków publicznych. Bez uszczerbku dla powyższego fundusze te TYTUŁ II Działania wspierania bezpieczeństwa żywnościowego Artykuł 3 W przypadku gdy okoliczności to uzasadniają, Wspólnota może przeprowadzić bezpieczeństwa żywnościowego w krajach rozwijających się cierpiących na niedostatek żywności. wspierania działania Działania takie mogą być wykonywane przez kraje otrzymujące pomoc, Komisję, organizacje międzynarodowe lub regionalne, lub pozarządowe. i środków, realizacja Celem tych działań jest wspieranie, przy wykorzystaniu strategii określanie dostępnych żywnościowej lub innych sposobów zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego zainteresowanej ludności oraz zachęcanie jej do zmniejszenia żywnościowej zależności oraz uzależnienia od pomocy żywnościowej, w szczególności w przypadku krajów o niskim dochodzie, z poważnymi niedostatkami żywności. Działania te muszą pomagać w poprawie standardów życiowych najuboższych ludzi w zainteresowanych krajach. Działania wspierania bezpieczeństwa żywnościowego przybierają formę pomocy finansowej i technicznej, zgodnie z kryteriami i procedurami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu. Działania takie są planowane i oceniane w świetle ich zgodności i ich charakteru uzupełniającego w odniesieniu do zadań oraz działań finansowanych przez inne wspólnotowe instrumenty pomocowe i rozwojowe. Muszą być one częścią planu wieloletniego. Artykuł 4 Kraj rozwijający się kwalifikujący się do działań wspólnotowej pomocy żywnościowej podlegającej niniejszemu rozporządzeniu może otrzymać część lub całość żywności, która została lub może zostać przeznaczona na pomoc w postaci działań wspierających bezpieczeństwo za pośrednictwem organizacji międzynarodowych, regionalnych lub pozarządowych, ze szczególnym uwzględnieniem trendów produkcyjnych, konsumpcyjnych i zapasów w tym kraju, sytuacji żywnościowej jego mieszkańców oraz pomocy przyznanej przez innych darczyńców. bezpośrednio żywnościowe lub 11/t. 24 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 193 Artykuł 5 Działania wspierające bezpieczeństwo żywnościowe przyjmują formę pomocy technicznej i finansowej, zgodnie z celami usta- nowionymi w art. 1, ukierunkowanej na poprawę nieprzerwa- nego i długoterminowego bezpieczeństwa żywnościowego, przy- czyniając się do finansowania między innymi: — dostaw materiału siewnego, narzędzi i podstawowego wypo- sażenia służącego do produkcji żywności, — programów wsparcia kredytowego obszarów wiejskich, ukie- runkowanych w szczególności na kobiety, — programów zaopatrzenia ludności w wodę pitną, — programów składowania na właściwym poziomie, pomocy żywnościowej na mocy niniejszego rozporządzenia lub porównywalnych Państwa Członkowskie, organizacje międzynarodowe lub regionalne lub organizacje pozarządowe. podjętych środków przez Działania takie powinny być zgodne z innymi instrumentami wspólnotowej pomocy użyciem uzyskanych funduszy uzyskanych w drodze sprzedaży pomocy żywnościowej, i powinny być zgodne ze wspólnotową polityką rozwoju. rozwojowej, łącznie z działań jest wzmocnienie Celem tych bezpieczeństwa żywnościowego krajów otrzymujących pomoc. Muszą one pomagać w poprawianiu warunków życia najuboższej części ludności krajów zainteresowanych i być zgodne z jej celami rozwojowymi, w szczególności z polityką dotyczącą uprawy roślin jadalnych. — działań dotyczących obrotu, transportu, dystrybucji lub prze- twarzania produktów rolnych i spożywczych, Udział Wspólnoty w takich działaniach przyjmuje formę pomocy finansowej i/lub technicznej, zgodnie z kryteriami i procedurami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu. — środków wspierania sektora prywatnego w rozwoju handlu na szczeblu krajowym, regionalnym i międzynarodowym, — prowadzenia badań i szkoleń terenowych, Działania wspierane przez Wspólnotę szacowane są w świetle istniejących programów zarządzanych przez specjalistów z organizacji międzynarodowych i w sposób zgodny z nimi. — projektów mających na celu rozwój produkcji roślin spoży- wczych przy jednoczesnym poszanowaniu środowiska, Artykuł 7 — opieki, uświadamiania, pomocy technicznej oraz szkoleń tere- nowych, w szczególności dla kobiet i organizacji producen- tów oraz pracowników rolnych, — środków wsparcia dla kobiet i organizacji producentów, — projektów produkcji nawozów sztucznych z surowców i pod- stawowych materiałów występujących w kraju otrzymującym pomoc, — działań wspierania lokalnych struktur pomocy żywnościowej, łącznie z działaniami szkoleń terenowych. TYTUŁ III System wczesnego ostrzegania oraz programy składowania Artykuł 6 a także pomagać Wspólnota może wspierać istniejące krajowe systemy wczesnego wzmacnianiu ostrzegania, międzynarodowych systemów wczesnego ostrzegania odnośnie do sytuacji żywnościowej w krajach rozwijających się oraz w wyjątkowych i należycie uzasadnionych wypadkach może kierować procedury przewidzianej w art. 27. Może również pokryć koszty wykonania programów składowania w tych krajach przy wspieraniu działań systemami, stosownie takimi we do Wsparcie wspólnotowe dla programów składowania oraz systemów wczesnego ostrzegania może zostać przyznane na wniosek organizacjom międzynarodowym lub regionalnym lub organizacjom pozarządowym na działania mające na celu pomoc krajom rozwijającym się, kwalifikującym się do pomocy żywnościowej ze strony Wspólnoty i jej Państw Członkowskich. Artykuł 8 Pomoc wspólnotowa może stanowić wsparcie finansowe dla następujących środków: — systemy wczesnego ostrzegania i systemy gromadzenia danych na temat tendencji w zbiorach, zapasach i na rynkach, żywnościowej sytuacji gospodarstw domowych i sytuacji lud- ności w celu lepszego zrozumienia sytuacji żywnościowej w krajach zainteresowanych, — działania, których celem jest poprawa systemów składowania w celu zmniejszenia liczby odpadów lub zapewnienia dosta- tecznej zdolności składowej na wypadek nagłej potrzeby. Działania takie mogą również uwzględniać założenie infra- struktury, w szczególności pakowania, rozładunku, dezynfek- cji, obsługi oraz pomieszczeń i urządzeń do magazynowania, potrzebnych do obsługi produktów spożywczych w tych kra- jach w związku ze wspieraniem działań pomocy żywnościo- wej lub działań wspierania bezpieczeństwa żywnościowego, — przygotowanie programów badań oraz szkoleń związanych z opisaną działalnością. 194 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 24 ROZDZIAŁ II Wprowadzanie procedur dla działań pomocy żywnościowej i magazynowania oraz wczesnego ostrzegania w związku ze wspieraniem bezpieczeństwa żywnościowego Artykuł 9 1. Kraje i organizacje kwalifikujące się do pomocy wspólnotowej w odniesieniu do działań na podstawie niniejszego rozporządze- nia zostały wymienione w Załączniku. W związku z tym pierw- szeństwo zostaje przyznane najbardziej ubogim grupom ludności oraz krajom o niskim dochodzie z poważnymi niedostatkami żywności. tytułach I, II i III (rozdziały I i II) realizowanych przez kraje otrzy- mujące pomoc, Komisję, organizacje międzynarodowe lub regio- nalne lub organizacje pozarządowe. 2. Współfinansowanie działań może być przeprowadzone na wniosek krajów otrzymujących pomoc, organizacji międzynaro- dowych lub regionalnych lub organizacji pozarządowych, tam gdzie takie działania wydają się najwłaściwszym sposobem pod- niesienia bezpieczeństwa żywnościowego grup pozbawionych możliwości i sposobów samodzielnego zwalczenia niedostatku żywności. 3. W założeniach działań wspólnotowych określonych w tytu- łach I, II i III Komisja zwraca szczególną uwagę na: — poszukiwanie trwałego wpływu i ekonomicznej żywotności w założeniach projektu, Rada, na wniosek Komisji, działając większością kwalifikowaną, może zmienić ten wykaz. — jasne określenie i monitorowanie osiąganych celów i wskaź- ników dla wszystkich działań. 2. Organizacje pozarządowe o celu niezarobkowym, kwalifiku- jące się do bezpośredniego lub pośredniego finansowania wspól- notowego na wykonanie działań na mocy niniejszego rozporzą- dzenia, muszą spełniać następujące kryteria: a) jeśli są europejskimi organizacjami pozarządowymi muszą być samodzielnymi organizacjami w Państwie Członkowskim Wspólnoty Europejskiej na mocy prawa obowiązującego w tym Państwie Członkowskim; Artykuł 11 1. Produkty uruchamiane są na rynku wspólnotowym, w kraju otrzymującym pomoc lub w jednym z krajów rozwijających się (wymienionych w Załączniku), w miarę możliwości należących do tego samego regionu geograficznego co kraj otrzymujący pomoc. b) muszą posiadać główną siedzibę w Państwie Członkowskim Wspólnoty Europejskiej, krajach otrzymujących pomoc lub wyjątkowo w przypadku międzynarodowych organizacji pozarządowych w państwie trzecim. Ta siedziba główna musi być rzeczywistym ośrodkiem decyzyjnym dla wszystkich dzia- łań współfinansowanych; 2. Wyjątkowo produkty mogą zostać uruchomione na rynku kraju innego niż przewidziano w ust. 1 niniejszego artykułu zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27: — jeżeli wymagany typ lub jakość jest niedostępna na rynku Wspólnoty lub któregokolwiek z krajów rozwijających się, c) muszą pokazać, że potrafią skutecznie przeprowadzać działa- nia pomocy żywnościowej; w szczególności poprzez: — jeżeli występuje poważny niedostatek żywności, tam gdzie takie zakupy powinny poprawić skuteczność działania. — skuteczne zarządzanie administracyjne i finansowe, — techniczną i logistyczną skuteczność w obsłudze wniosko- wanego działania, — wyniki działań realizowanych przez organizacje pozarzą- dowe przy finansowaniu ze strony Wspólnoty lub ze strony Państw Członkowskich, — doświadczenie w dziedzinie pomocy żywnościowej i bez- pieczeństwa żywnościowego; — obecność w kraju otrzymującym pomoc oraz wiedzę na temat tego kraju lub krajów rozwijających się; d) muszą podjąć się spełnienia warunków ustanowionych przez Komisję dotyczących podziału pomocy żywnościowej. 3. Produkty spożywcze dostępne na rynku wewnętrznym mogą zostać uruchomione na rynku kraju rozwijającego się, jeżeli sku- teczność gospodarcza tego działania wypada pozytywnie w porównaniu z uruchomieniem tych produktów na rynku euro- pejskim. 4. W przypadku gdy żywność jest zakupiona w kraju otrzymu- jącym pomoc lub w kraju rozwijającym się, muszą zostać pod- jęte kroki w celu zapewnienia, że zakupy takie ani nie zagrażają zakłóceniem rynku kraju zainteresowanego lub jakimkolwiek innym krajom rozwijającym się w tym samym regionie, ani nega- tywnym oddziaływaniem na zaopatrzenie mieszkańców w żyw- ność. Zakupy takie zintegrowane są możliwie najdokładniej ze wspólnotową polityką rozwoju dotyczącą tych krajów, szczegól- nie w odniesieniu do wspierania bezpieczeństwa żywnościowego w zainteresowanym kraju lub na poziomie regionalnym. Artykuł 10 1. Wspólnota może pomóc w finansowaniu działań wspierają- cych bezpieczeństwo żywnościowe w rodzaju opisanych w Artykuł 12 W przypadku gdy kraj otrzymujący pomoc częściowo lub całkowicie zliberalizował przywóz żywności, uruchomienie pomocy wspólnotowej musi być zgodne z polityką tego kraju i nie dopuścić do zniekształcenia rynku. 11/t. 24 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 195 W takich przypadkach wkład wspólnotowy może przyjąć formę ułatwienia w dostępie do obcej waluty dla przedsiębiorców sektora prywatnego w zainteresowanym kraju, w zależności od działań w zakresie polityki społecznej i gospodarczej oraz polityki rolnej mającej na celu zmniejszenie ubóstwa (w tym strategię przywozu podstawowych środków spożywczych). Od krajów przyjmujących pomoc wymaga się udowodnienia, że zrobiły właściwy użytek ze środków pozostawionych do ich dyspozycji. Priorytetowo traktowane są małe i średnie przedsiębiorstwa w celu zapewnienia, aby została zachowana komplementarność działań. Komisja, w stopniu w jakim umożliwiają to jej kompetencje do przeprowadzania takich działań, może przyjąć pozytywne środki średnich przedsiębiorstw. innego traktowania małych i Pomoc taka jest regulowana zasadami ustanowionymi w art. 11. Działania na podstawie niniejszego rozporządzenia są zwolnione z podatków, należności celnych i opłat celnych. Wszelkie fundusze uzupełniające wykorzystywane są zgodnie z celami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu i zarządzane w porozumieniu z Komisją. Właściwy organ kraju otrzymującego pomoc prowadzi ewidencję gromadzenia oraz wykorzystania funduszy i jest zobowiązany do przedstawienia rachunków. Artykuł 16 Wkład wspólnotowy może pokryć również ochronę działań niezbędnych do wykonania działań towarzyszących niezbędnych do poprawy skuteczności działań przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, nadzoru, szczególności monitorowania i kontroli, dystrybucji oraz szkoleń w terenie. działań w Artykuł 13 1. Wspólnota może pokrywać koszty związane z transportem pomocy żywnościowej. Artykuł 17 2. W przypadku gdy Komisja uzna, że Wspólnota powinna pokrywać koszty związane z transportem śródlądowym pomocy żywnościowej, uwzględnione zostają następujące kryteria ogólne: — poważny niedostatek żywności, — dostawa pomocy żywnościowej do krajów o niskim docho- dzie cierpiących z powodu poważnych niedostatków żywności, — czy pomoc żywnościowa jest przeznaczona dla organizacji międzynarodowych lub regionalnych lub organizacji pozarzą- dowych określonych w art. 10, — potrzeba podniesienia skuteczności danego działania pomocy żywnościowej. 3. W przypadku gdy pomoc żywnościowa jest sprzedawana w kraju otrzymującym pomoc, Wspólnota powinna pokryć koszty transportu śródlądowego jedynie w wyjątkowych okolicz- nościach. 4. W wyjątkowych okolicznościach Wspólnota może także pokryć koszty transportu powietrznego działań pomocy żywno- ściowej. Artykuł 14 dystrybucji, Wspólnota może w przypadku gdy wymaga tego sprawna realizacja działań pomocy żywnościowej. końcowe pokryć koszty Udział w wezwaniu do składania ofert przetargowych, przetargu, zamówieniach publicznych jest otwarty na równych warunkach dla wszystkich osób fizycznych i prawnych z Unii Europejskiej i krajów otrzymujących pomoc. Może on zostać rozszerzony przez Komisję na działania na mocy art. 11 ust. 2 w celu włączenia osób fizycznych i prawnych w krajach, w których pomoc jest uruchomiona. niniejszego Przy wykonywaniu rozporządzenia Komisja gwarantuje otwartość określonych działań przez ich właściwe upowszechnienie. Komisja zapewnia, że działania prowadzone przez również właściwie upowszechniane. pośredniczące organizacje są Artykuł 18 Komisja może upoważnić przedstawiciela do zawarcia umowy współfinansowania w jej imieniu. Artykuł 19 1. Komisja ustala warunki przeznaczenia, uruchomienia i wyko- nywania pomocy na podstawie niniejszego rozporządzenia. 2. Pomoc nie jest wykonywana, dopóki kraj otrzymujący pomoc, organizacja międzynarodowa lub regionalna lub organizacja pozarządowa nie zastosuje się do tych warunków. Artykuł 20 Artykuł 15 Komisja podejmuje wszelkie środki niezbędne do właściwego wykonywania programów i działań pomocy żywnościowej, a także działań wspierania bezpieczeństwa żywnościowego. Pomoc wspólnotowa przybiera formę pomocy bezzwrotnej. Pomoc może pokrywać zewnętrzne i lokalne koszty wykonania działań, w tym koszty utrzymania i koszty operacyjne. W tym celu Państwa Członkowskie oraz Komisja dostarczają sobie nawzajem wszelkiej niezbędnej pomocy i wymieniają wszelkie istotne informacje. 196 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 24 ROZDZIAŁ III Warunki wykonania działań pomocy żywnościowej i działań wczesnego ostrzegania oraz składowania we wspieraniu bezpieczeństwa żywnościowego Artykuł 21 1. Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komi- sji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim, ustala udział Wspólnoty w całkowitej ilości pomocy zbożowej ustanowionej w Konwencji w sprawie pomocy żywnościowej jako ogólny wkład zarówno Wspólnoty, jak i jej Państw Członkowskich. 2. Komisja koordynuje działania Wspólnoty oraz Państw Człon- kowskich w zakresie dostaw pomocy zbożowej podlegającej Kon- wencji w sprawie pomocy żywnościowej oraz zapewnia, że cał- kowity wkład Wspólnoty i Państw Członkowskich jest przynajmniej tak duży jak ilości przewidziane w wymienionej Konwencji. Artykuł 22 Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27 i uwzględniając ogólne wytyczne polityki pomocy żywnościowej: — przyjmuje wykaz produktów, które mogą zostać urucho- mione jako pomoc, — ustanawia zasady uruchomienia, monitorowania i oceny, — ustala udział każdego odbiorcy produktów w zakresie ilości i kosztów, — w miarę potrzeby dostosowuje przeznaczenie podczas wyko- nywania programów. a) działaniach w nagłych wypadkach lub w wypadkach poważ- nego niedostatku żywności, w przypadku gdy głód lub jego immanentne niebezpieczeństwo poważnie zagraża życiu lub zdrowiu ludzi w kraju pozbawionym sposobów i środków samodzielnego zwalczenia niedostatku żywności. Komisja działa po konsultacji z Państwami Członkowskimi w najbar- dziej właściwy sposób. Państwa Członkowskie w terminie trzech dni roboczych mogą składać wszelkie zastrzeżenia. W przypadku złożenia jakichkolwiek zastrzeżeń Komitet, okre- ślony w art. 26, bada zagadnienie na swoim najbliższym posiedzeniu; b) warunkach regulowania dostaw i wykonywania pomocy, w szczególności: — ogólnych warunkach dotyczących odbiorców, — wprowadzenia procedur zarządzania uruchomieniem, dostawą produktów i wprowadzaniem innych środków oraz zawieraniem odpowiednich umów. 2. Do celów ust. 1 lit. a) Komisja jest uprawniona do podjęcia wszelkich niezbędnych środków w celu przyspieszenia dostawy pomocy żywnościowej. Wielkość pomocy przyznanej w określonym przypadku ograni- czona jest do ilości, jakich potrzebuje dotknięta ludność, aby poradzić sobie z tą sytuacją przez okres zwykle nieprzekraczający sześciu miesięcy. Komisja zapewnia, że priorytet przyznaje się na wszystkich eta- pach uruchomienia pomocy żywnościowej dla działań przewi- dzianych w ust. 1 lit. a) i b). Artykuł 25 Artykuł 23 Decyzje: Decyzje dotyczące działań, których finansowanie na mocy niniejszego rozporządzenia przekracza 2 miliony ECU podejmowane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27. — przyznawania pomocy żywnościowej lub przewidywania działania wspierania bezpieczeństwa żywnościowego oraz ustanawiania końcowych warunków, — przyznawania wkładu organizacjom międzynarodowym lub lokalnym lub organizacjom pozarządowym w celu finanso- wania działań wspierania bezpieczeństwa żywnościowego, — przyznawania pomocy dla programu składowania lub sys- temu wczesnego ostrzegania; dostosowywane są przez Komisję zgodnie z procedurą przewi- dzianą w art. 27, zgodnie z ograniczeniami określonymi w art. 25. Artykuł 24 Artykuł 26 1. Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Bezpieczeństwa Żywnościowego i Pomocy Żywnościowej, zwany dalej „Komite- tem”, złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod prze- wodnictwem przedstawiciela Komisji. 2. Komitet bada długoterminowe skutki każdej propozycji prze- znaczenia funduszy na bezpieczeństwo żywnościowe na pozio- mie gospodarstwa domowego, na poziomie lokalnym, krajowym i regionalnym w krajach otrzymujących pomoc, z uwzględnie- niem zasad ustanowionych w art. 1. Komitet w ramach pomocy wspólnotowej także analizuje i monitoruje polityki bezpieczeń- stwa żywnościowego oraz bada propozycje wspólnych inicjatyw. 1. Zgodnie z decyzjami Rady określonymi w art. 21 oraz z decy- zjami podjętymi na mocy art. 22, Komisja decyduje o: 3. Komitet opracowuje swój regulamin wewnętrzny. 11/t. 24 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 197 Artykuł 27 Artykuł 29 Komisji przekazuje Komitetowi Przedstawiciel projekt proponowanych środków. Komitet wydaje opinię o projekcie w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego stosowanie do pilności sprawy. Opinia jest przyjmowana większością określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada ma przyjmować na wniosek Komisji. Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w tym artykule. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu. Komisja przyjmuje proponowane środki, które są bezzwłocznie stosowane. Jeśli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący proponowanych środków. W tym przypadku Komisja wstrzymuje stosowanie proponowanych środków na okres dwóch miesięcy od daty przedłożenia wniosku. Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w ustępie poprzedzającym. Artykuł 28 1. W celu zagwarantowania zasady komplementarności określo- nej w Traktacie i podniesienia skuteczności oraz spójności dostaw wspólnotowej oraz krajowej pomocy żywnościowej, a także dzia- łań wsparcia bezpieczeństwa żywnościowego Komisja dąży do zapewnienia, że jej własne działania są możliwie najdokładniej skoordynowane z działaniami Państw Członkowskich i z innymi politykami Unii Europejskiej, zarówno na etapie podejmowania decyzji, jak i na etapie podstawowym, i może podejmować jakie- kolwiek właściwe inicjatywy dla osiągnięcia tego celu. W tym celu Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o swo- ich krajowych działaniach pomocy żywnościowej i o swoich pro- gramach bezpieczeństwa żywnościowego. Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27, ustala sposób powia- damiania o krajowych działaniach. Komitet może zbadać każdą inną kwestię dotyczącą pomocy żywnościowej oraz innych działań na podstawie niniejszego rozporządzenia, podniesioną przez przewodniczącego lub z jego inicjatywy, Państwa lub Członkowskiego. przedstawiciela życzenie na Komisja powiadamia Komitet w terminie jednego miesiąca od podjęcia decyzji o działaniach pomocy żywnościowej lub bezpieczeństwa żywnościowego oraz o zatwierdzonych przez nią projektach, wskazując ich ilość i charakter, kraj otrzymujący pomoc oraz partnera, któremu powierzono ich wykonanie. powiadamia Komitet Komisja ogólnych wytycznych dotyczących produktów uruchomionych jako wspólnotowa pomoc żywnościowa. o Artykuł 30 Komisja podejmuje regularne oceny istotnych działań pomocy żywnościowej w celu ustalenia, czy zostały osiągnięte cele ustanowione podczas szacowania tych działań, oraz w celu dostarczenia wytycznych dla poprawy skuteczności przyszłych działań. Komisja okresowo powiadamia Komitet o ocenach programów. oraz Komisja Członkowskie Państwa najszybciej powiadamiają siebie nawzajem o rezultatach oceny i o analizach lub badaniach, które poprawiłyby skuteczność pomocy. Praca ta zostanie przeanalizowana w Komitecie. Państwa Członkowskie oraz Komisja dążą do wspólnego przeprowadzania badań oceniających. jak opracowuje Komisja wewnętrznego zainteresowanych departamentów i organizacji na wniosków wynikających z badań oceniających. oraz komunikowania temat upowszechniania zewnętrznego procedury i 2. Komisja zapewnia, że działania wykonywane przez Wspól- notę są skoordynowane z działaniami międzynarodowych orga- nizacji i organów, w szczególności tych, które stanowią część sys- temu Narodów Zjednoczonych. Artykuł 31 3. Komisja dąży do rozwijania współpracy między Wspólnotą i darczyńcami z państw trzecich na polu bezpieczeństwa żywno- ściowego. 4. Koordynacja i współpraca między Wspólnotą i Państwami Członkowskimi oraz między tymi ostatnimi a organizacjami mię- dzynarodowymi i państwami trzecimi udzielającymi pomocy jest przedmiotem regularnej wymiany informacji w ramach Komitetu. roku każdego zamknięciu budżetowego Komisja Przy przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie roczne sprawozdanie dotyczące wykonania niniejszego rozporządzenia. Sprawozdanie zawiera wyniki wykonania budżetu w odniesieniu do zobowiązań i płatności oraz projektów i programów finansowanych w ciągu roku. W miarę możliwości sprawozdanie zawiera informacje o funduszach przyznanych przez kraje w czasie tego samego roku budżetowego. W miarę możliwości zawiera ono najważniejsze dane statystyczne (według krajów itp. ) dotyczące umów otrzymujących pomoc, narodowości zawartych w celu wykonania projektów i programów. 198 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 24 Sprawozdanie zawiera również rozbicie przeznaczanego wydatku na każdy rodzaj działania przewidzianego w art. 2, 5, i 8. Na koniec sprawozdanie zawiera informacje na temat działań podjętych z funduszy uzupełniających uzyskanych przez pomoc żywnościową. Artykuł 32 Rozporządzenia (EWG) nr 3972/86, (EWG) nr 1755/84, (EWG) nr 2507/88, (EWG) nr 2508/88 i (EWG) nr 1420/87 tracą moc. Na zasadzie środka przejściowego i do czasu przyjęcia przez Komisję nowego rozporządzenia mobilizacji rozporządzenie (EWG) nr 2200/87 z dnia 8 czerwca 1987 r. Komisji ustanawiające ogólne zasady pozyskiwania we Wspólnocie produktów, jakie mają być dostarczone jako wspólnotowa pomoc żywnościowa (1), stosuje się nadal. Po trzech latach od wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ogólną ocenę działań finansowanych przez Wspólnotę na podstawie niniejszego rozporządzenia wraz z propozycjami dotyczącymi przyszłości niniejszego rozporządzenia oraz w razie potrzeby z propozycjami jego zmian. Artykuł 33 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości Państwach Członkowskich. i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Sporządzono w Luksemburgu, dnia 27 czerwca 1996 r. W imieniu Rady A. MACCANICO Przewodniczący (1) Dz. U. L 204 z 25. 7. 1987, str. l. Rozporządzenie zmienione rozpo- rządzeniem (EWG) nr 790/91 (Dz. U. L 81 z 25. 3. 1991, str. 108). 11/t. 24 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 199 1. KRAJE ZAŁĄCZNIK Kraje najsłabiej rozwinięte Afganistan Bangladesz Benin Bhutan Botswana Burkina Faso Burundi Kambodża Wyspy Zielonego Przylądka Republika Środkowoafrykańska Czad Komory Dżibuti Gwinea Równikowa Etiopia Gambia Gwinea Bissau Gwinea Haiti Kiribati Laos Lesoto Liberia Madagaskar Malawi Malediwy Mali Mauretania Mozambik Myanmar Nepal Niger Rwanda São Tomé i Príncipe Sierra Leone Wyspy Salomona Somalia Sudan Tanzania Togo Tuvalu Uganda Vanuatu Zachodnie Samoa Jemen Zair Zambia 2. ORGANY WFP ICRC IFRC UNHCR UNRWA Inne kraje o niskim dochodzie PNB per capita < 675 USD w 1992 r. Kraje o dochodzie niższym od przeciętnego. PNB per capita 676–2 695 USD w 1992 r. Senegal Republika Południowej Afryki Święta Helena Saint Vincent i Grenadyny Państwa byłej Jugosławii Suazi Syria Tajlandia Tokelau Tunezja Turcja Turkmenia Turks i Caicos Uzbekistan Wallis i Futuna Chiny Egipt Erytrea Ghana Gujana Honduras Indie Indonezja Kenia Nikaragua Nigeria Pakistan Sri Lanka Tadżykistan Timor Wietnam Zimbabwe Albania Algieria Angola Anguilla Armenia Azerbejdżan Belize Boliwia Kamerun Chile Kolumbia Kongo Kostaryka Wybrzeże Kości Słoniowej Kuba Dominika Dominikana Ekwador Salwador Fidżi Gruzja Grenada Gwatemala Iran Irak Jamajka Jordania Kazachstan Korea (Republika Demokratyczna) Kirgistan Liban Makao Wyspy Marshalla Mikronezja, Stany Zjednoczone Mołdawia Mongolia Maroko Namibia Niue Terytoria Okupowane (Strefa Gazy i Zachodni Brzeg) Panama Papua-Nowa Gwinea Paragwaj Peru Filipiny FAO UNICEF 3. ORGANIZACJE POZARZĄDOWE Europejskie organizacje pozarządowe, organizacje pozarządowe krajów otrzymujących pomoc lub wyjątkowo międzynarodowe organizacje pozarządowe wyspecjalizowane w rozwoju


title: Nõukogu määrus (EÜ) nr 1292/96, 27. juuni 1996, toiduabipoliitika, toiduabi korraldamise ja toiduainetega kindlustamise tugimeetmete kohta

eurovoc_concepts:
aid system
cooperation policy
developing countries
food aid
security of supply
storage

formats: html pdf print

text: 11/24. kd ET Euroopa Liidu Teataja 189 31996R1292 L 166/1 EUROOPA ÜHENDUSTE TEATAJA 5. 7. 1996 NÕUKOGU MÄÄRUS (EÜ) nr 1292/96, 27. juuni 1996, toiduabipoliitika, toiduabi korraldamise ja toiduainetega kindlustamise tugimeetmete kohta EUROOPA LIIDU NÕUKOGU, toiduabi ei tohi avaldada kahjulikku mõju abisaaja maa tavapä- rastele tootmis- ja impordistruktuuridele; võttes arvesse Euroopa Ühenduse asutamislepingut, eriti selle artiklit 130w, võttes arvesse komisjoni ettepanekut, (1) vastavalt asutamislepingu artiklis 189c sätestatud menetlusele (2) ning arvestades, et: toiduabi on endiselt ühenduse arengukoostööpoliitika tähtis osa; toiduabi tuleb integreerida arengumaade toiduainetega kindlusta- tuse parandamise poliitikasse eelkõige vaesuse leevendamiseks ettenähtud toidustrateegiate elluviimisega, mille lõppeesmärk on muuta vajadus toiduabi järele üleliigseks; ühendus ja selle liikmesriigid kooskõlastavad oma arengukoos- tööpoliitikat toiduabiprogrammide ja -meetmete osas, mille otsene eesmärk on toiduainetega kindlustatuse parandamine; ühendus ja selle liikmesriigid on selles valdkonnas teatavate rah- vusvaheliste lepingute osaline, eelkõige toiduabi konventsiooni osaline; piirkondlik, siseriiklik ja leibkondlik toiduainetega kindlustatus, mille pikaajaline eesmärk on tervisliku ja aktiivse elu eelduseks oleva toidu pidev olemasolu, on vaesuse vastu võitlemise tähtis osa ning seda tuleb rõhutada kõikides arengumaadele suunatud tegevusprogrammides; toiduabi ja toiduainetega kindlustamise tugimeetmed on ühen- duse arengukoostööpoliitika peamine osa ning neid tuleb eesmär- gina arvesse võtta igas arengumaid tõenäoliselt mõjutavas ühen- ja duse poliitikavaldkonnas, struktuurilisel kohandamisel; eelkõige majandusreformides meeste ja naiste erinevate kohustuste tõttu leibkonna toiduaine- tega kindlustamisel tuleks toiduainetega kindlustamise prog- rammide väljatöötamisel süstemaatiliselt arvesse võtta nende eri- nevaid rolle; toiduainetega kindlustamise jõupingutustesse tuleks riiklikul, piir- kondlikul, kohalikul ja leibkondlikul tasandil kaasata rohkem naisi ja kogukondi; toiduabi peab olema tõhus vahend, et tagada piisav ja sobiv toit ning parandada elanike jaoks toiduainevarude ja toiduainete kät- tesaadavust, see peab olema kooskõlas kohalike toitumisharju- muste, tootmise ja kaubandussüsteemidega eelkõige toidukriiside ajal ning see tuleb täielikult integreerida arengupoliitikasse; toiduabi on ühenduse arengumaade kriisiolukordade vältimise ja nendega toimetulemise poliitika kõige tähtsam osa ning abi and- misel tuleks arvesse võtta selle võimalikke sotsiaalseid ja poliitilisi tagajärgi; toiduabimeetmed võivad eesmärki saavutada ainult siis, kui need on integreeritud arenguprogrammidesse, mis on käivitatud koha- liku tootmise ja kaubanduse uuendamiseks; (1) EÜT C 253, 29. 9. 1995, lk 10. (2) Euroopa Parlamendi 15. detsembri 1995. aasta arvamus (EÜT C 17, 22. 1. 1996), nõukogu 29. jaanuari 1996. aasta ühine seisukoht ja Euroopa Parlamendi 24. mai 1996. aasta otsus (EÜT C 166, 10. 6. 1996). toiduabi tõhustamiseks ning negatiivsete mõjude vältimiseks kohalikule tootmis-, turustamis-, transpordi ja turustusmahtudele tuleb parandada toiduabi analüüsimist, hindamist, juhtimist ja järelevalvet; 190 ET Euroopa Liidu Teataja 11/24. kd toiduabi tuleks muuta tegelikuks vahendiks ühenduse koostööpo- liitikas arengumaadega, mille abil ühendus saaks igakülgselt osa- leda mitmeaastastes arenguprogrammides; kindlustamise poliitikaga, tuleks ette näha liikmesriikide ja komis- joni vaheline tihe koostöö toiduainetega kindlustamise ja toiduabi komitee raames; seetõttu on vaja, et ühendus oleks valmis andma pidevat abi ning vajaduse korral varustama arengumaid miinimumkoguse toode- tega arengupoliitikaga seotud mitmeaastaste eriprogrammide raa- mes ning seoses kohustustega rahvusvaheliste organisatsioonide suhtes; ühenduse toetust arengumaade jõupingutustele saavutada toidu- ainetega kindlustatus võiks tõhustada suurema paindlikkusega toiduabi andmisel sellega, et teatavatel tingimustel võib toiduaine- tega kindlustamise meetmed asendada rahaabiga eelkõige põllu- majandustegevuse ja põllukultuuride arendamiseks, võttes samal ajal arvesse keskkonnakaitse nõudeid ning väiketalupidajate ja -kalurite huve; ühendus võib abistada arengumaade puudustkannatavaid linna- ja maapiirkonna elanikke toiduainetega kindlustamise tugimeetmete rahastamise kaudu, ostes toiduaineid, seemneid, põllumajandus- masinaid ja -riistu ja põhitootmisvahendeid ning osaledes ladus- tamisprogrammides, varajase hoiatamise süsteemides, varustami- sel, järelevalves ja tehnilise abi andmisel; toiduainetega kindlustamisel on vaja jätkata piirkondliku lähene- mise toetamist, kaasa arvatud kohalik ostutegevus, et kasutada samasse piirkonda kuuluvate maade loomulikku vastastikust täiendavust; toiduainetega kindlustamise poliitikale tuleks anda piirkondlik dimensioon, et edendada piirkondlikku toiduainetega kauplemist ja soodustada integratsiooni; toiduainete ostmine kohalikul tasandil vähendab ebaefektiivsust, kulusid ja keskkonnakahjustusi, mida võiks põhjustada suurte toi- duainete koguste vedamine kogu maailmas; toiduabimeetmete rakendamiseks võetavate meetmete kindlaks- määramisel tuleks rakenduskorda kohandada iga abisaaja piir- konna erilaadiga, järgides ühist poliitikat ja strateegiat; toiduabi paremaks korraldamiseks, et see vastaks paremini abisaa- jate maade huvidele ja vajadustele, ning otsustamiskorra ja raken- duskorra parandamiseks on soovitav asendada nõukogu 22. det- sembri 1986. aasta määrus (EMÜ) nr 3972/86 toiduabipoliitika ja toiduabi korraldamise kohta, (1) nõukogu 19. juuni 1984. aasta määrus (EMÜ) nr 1755/84 toiduainetega seotud alternatiivmeet- mete rakendamise kohta toiduabitarnete asemel, (2) nõukogu 4. augusti 1988. aasta määrus (EMÜ) nr 2507/88 ladustamisprog- rammide ja varajase hoiatamise süsteemide rakendamise kohta, (3) nõukogu 4. augusti 1988. aasta määrus (EMÜ) nr 2508/88 kaas- rahastamismeetmete rakendamise kohta toiduainete või seemnete ostmiseks rahvusvaheliste organite või valitsusväliste organisat- sioonide poolt (4) ja nõukogu 21. mai 1987. aasta määrus (EMÜ) nr 1420/87, millega sätestatakse määruse (EMÜ) nr 3972/86 (toi- duabipoliitika ja toiduabi korraldamise kohta) (5) rakenduskord, ON VASTU VÕTNUD KÄESOLEVA MÄÄRUSE: tuleb tagada toiduainetoodangu geneetiline potentsiaal ja bioloo- giline mitmekesisus; I PEATÜKK ühenduse toiduabipoliitikat tuleb kohandada geopoliitiliste muu- tuste ja paljudes abisaajates maades toimuvate majandusreformi- dega; Toiduabi ja toiduainetega kindlustamise tugimeetmete eesmärgid ja üldsuunised Artikkel 1 tuleb koostada riikide ja organite nimekiri, kellele võib ühenduse abi anda; selleks tuleks ette näha, et ühenduse abi oleks kättesaadav rahvus- vahelistele, piirkondlikele ja valitsusvälistele organisatsioonidele; need organisatsioonid peavad vastama mitmetele tingimustele, mis tagavad toiduabimeetmete edukuse; et hõlbustada teatavate kavandatavate meetmete kohaldamist ning tagada nende haakumine abisaaja maa toiduainetega 1. Ühendus rakendab arengumaades toiduabimeetmeid ja toidu- oma ainetega kindlustamise tugimeetmeid vastavalt (1) EÜT L 370, 30. 12. 1986, lk 1. Määrust on viimati muudetud nõukogu määrusega (EMÜ) nr 1930/90 (EÜT L 174, 7. 7. 1990, lk 6). (2) EÜT L 165, 23. 6. 1984, lk 7. (3) EÜT L 220, 11. 8. 1988, lk 1. (4) EÜT L 220, 11. 8. 1988, lk 4. (5) EÜT L 136, 26. 5. 1987, lk 1. 11/24. kd ET Euroopa Liidu Teataja 191 koostööpoliitikale arengumaadega ning selleks, et asjakohaselt tegutseda olukorras, kus tõsine toidupuudus ja toidukriisid on põhjustanud toiduainetega kindlustamatuse. Humanitaarset laadi toiduabimeetmeid rakendatakse kooskõlas humanitaarabi eeskirjadega ning see ei kuulu käesoleva määruse reguleerimisalasse. Tõsise kriisi korral rakendatakse asjaomase ela- nikkonna kasuks kõiki ühenduse abipoliitika tihedalt koordinee- ritud vahendeid. 4. Ühenduse abi integreeritakse nii igakülgselt kui võimalik aren- gupoliitikasse, eelkõige sinna, mis on seotud põllumajanduse ja põllumajandustoodetega, ning asjaomaste riikide toiduainestra- teegiatesse. Ühenduse abiga toetatakse abisaaja maa vaesuse vastu võitlemise, toitumise, pereplaneerimise tervishoiu, keskkonna- kaitse ja -tervendamise poliitikat, pöörates erilist tähelepanu prog- rammide jätkumisele, eriti hädaolukorra järel. Olenemata sellest, kas abi müüakse või jagatakse tasuta, ei tohi selle laad häirida kohalikku turgu. 2. Käesoleva määruse kohaseid meetmeid hinnatakse pärast selle määruse otstarbekuse ja tõhususe analüüsi, võrreldes seda teiste ühenduse abis sisalduvate ning toiduainetega kindlustamist ja toi- duabi mõjutada võivate sekkumisvahenditega, ning neid vahen- deid koordineerides. Komisjon tagab, et käesoleva määruse kohaseid meetmeid käsit- letaks tihedas koostöös teiste rahastajate meetmetega. 3. Lõikes 1 nimetatud toiduabimeetmete ja toiduainetega kind- lustamise tugimeetmete eesmärgid on eelkõige järgmised: I JAOTIS Toiduabimeetmed Artikkel 2 — edendada vaesuse leevendamiseks ettenähtud toiduainetega kindlustamise programme, et aidata arengumaade elanikke ja piirkondi leibkondlikul, kohalikul, riiklikul ja piirkondlikul tasandil, 1. Tarnitud tooted peavad koos muu toiduabi raames tehtavate toimingutega vastama võimalikult täpselt abisaaja maa elanike toitumisharjumustele ega tohi kahjustada abistatavat maad. — tõsta abisaaja maa elanikkonna toitumistaset ja aidata neil saa- vutada tasakaalustatud toitumine, — võtta arvesse vajadust tagada elanikkonnale joogiveevarud, — soodustada toiduainete olemasolu ja elanikkonnale kättesaa- davust, Toodete valimisel tuleb võtta arvesse seda, kuidas maksimaalselt suurendada toidukoguseid, et need jõuaksid võimalikult suure arvu inimesteni, võttes arvesse toodete kvaliteeti, et tagada nõu- tav toitumistase. Ühenduse toiduabina tarnitavate toodete valimisel ning selle abi hankimise ja jagamise menetlustes võetakse eriti arvesse toidu kät- tesaadavuse sotsiaalseid aspekte abisaajates maades, ning eelkõige kõige ohualtimaid rühmi ja naiste osa kodumajapidamises. — aidata kaasa abisaajate maade tasakaalustatud majandus- ja sotsiaalsele arengule maal ja linnas, pöörates erilist tähelepanu naiste ja meeste vastavatele rollidele kodumajapidamises ja sotsiaalses struktuuris; ühenduse abimeetmete lõppeesmärk on abisaajate muutmine oma arengu edendajateks, 2. Toiduabi antakse esmajoones tegelike vajaduste objektiivse hindamise alusel, mis abiandmist õigustavad, kuna see on ainuke viis parandada nende elanikerühmade toiduainetega kindlusta- mist, kellel ei ole vahendeid ega võimalusi toidupuudusega ise toime tulla. Seetõttu tuleb arvesse võtta järgmisi kriteeriume, ilma et see välistaks teiste asjakohaste kaalutluste arvessevõtmist: — toetada abisaajate maade jõupingutusi nende enda toiduaine- toodangu parandamiseks piirkondlikul, riiklikul, kohalikul ja perekondlikul tasandil, — toidupuudus, — vähendada nende sõltuvust toiduabist, tajaid ja toitumisnäitajaid, — toiduga seotud olukorra meetmed, kasutades inimarengu näi- — julgustada neid olema toidu osas sõltumatu kas toodangu või — sissetulek inimese kohta ja eriti vaeste elanikerühmade ole- ostujõu suurendamisega, masolu, — toetada vaesusega võitlemise algatusi neid edasi arendades. — kõnesoleva elanikkonna heaolu sotsiaalsed näitajad, 192 ET Euroopa Liidu Teataja 11/24. kd — abisaaja maa maksebilansi olukord, andmise korra kohaselt, mis on seotud niisuguste fondidega, eel- kõige toiduainetega kindlustamise poliitika ja programmide toe- tamiseks. — kavandatavate programmide majanduslik ja sotsiaalne mõju ning rahalised kulud, — pikaajalise toiduainetega kindlustamise poliitika olemasolu abisaajal maal. 3. Vajaduse korral on toiduabi andmise eelduseks lühiajaliste mit- meaastaste arenguprojektide, sektoriliste meetmete või arengu- programmide elluviimine ning prioriteedina niisuguste prog- rammide elluviimine, mis toidupoliitika ja strateegia raames soodustavad abisaajates maades pikaajalist tootmist ja toiduaine- tega kindlustamist. Nende projektide, meetmete või programmide elluviimiseks võib vajaduse korral abi anda otsetoetusena. Kui ühenduse abi on ette nähtud müügiks, tuleb niisugune vastasti- kune täiendavus tagada ekvivalentfondide kasutamisega ühenduse ja abisaaja maa vahel kokkulepitud eesmärkidel või vajaduse kor- ral abisaaja maast sõltumatu organi või valitsusvälise organisatsi- oon ühisel kokkuleppel. Kui toiduabi antakse mitmeaastase aren- guprogrammi toetamiseks, võib seda kõnesoleva programmiga seoses anda mitme aasta jooksul. Peale põhitoiduainete võib abi anda ka seemnete, väetiste, tööriistade, põhitootmisvahendite ning toorme näol, reservide loomise, tehnilise ja rahalise abi and- mise ning selgitustöö ja koolituse kaudu. 4. Toiduainetega kindlustamise programmide olulise osana võib toiduabi anda abisaaja maa puhvervarude loomise toetamiseks, pöörates erilist tähelepanu üksiktalupidajate varudele ja riiklikele varudele, mille alusel luuakse piirkondlikud varud. 5. Ekvivalentfonde juhitakse kooskõlas muude ühenduse abi vahenditega. Maades, kus toimub struktuuriline kohandamine, ning kooskõlas nõukogu vastavate otsustega, sisaldavad mitmesugustest aren- guabi vahenditest moodustatud ekvivalentfondid ressursse, mida tuleb juhtida ühtse ja järjekindla eelarvepoliitika osana kooskõlas reformiprogrammiga. Seoses sellega võiks ühendus ekvivalentfondist sihtabi eraldami- selt siirduda selle vahendite üldisemale eraldamisele, niipea kui järelevalve vahendite efektiivsuse suurendamisel, programmide koostamisel ja eelarve täitmisel ning riiklike kulutuste revisjoni tegemise omaksvõtmisel on edusamme tehtud. Eespool sätestatut piiramata juhitakse nimetatud hüvitusfonde ühenduse üldise abi II JAOTIS Toiduainetega kindlustamise tugimeetmed Artikkel 3 Kui asjaolud seda võimaldavad, võib ühendus toiduainetega kindlustamise tugimeetmeid rakendada arengumaades, kus on tõsine toidupuudus. Neid meetmeid võivad rakendada abisaajad maad, komisjon, rahvusvahelised või piirkondlikud valitsusvälised organisatsioonid. organisatsioonid või või muude Tugimeetmete eesmärk on toetada olemasolevate ressursside asjaomase kasutamise kaudu toidustrateegia elanikkonna toiduainetega kindlustatuse parandamisega seotud meetmete ettevalmistamist ja täideviimist, julgustada elanikke end ise toiduga varustama ning vähendama sõltuvust toiduabist, eelkõige nendes maades, kus elanike sissetulek on väike ja tõsine. Meetmed peavad aitama parandada toidupuudus asjaomaste maade kõige vaesemate inimeste elatustaset. Toiduainetega kindlustamise tugimeetmed viiakse ellu rahalise ja tehnilise abina kooskõlas käesolevas määruses sätestatud kriteeriumide ja korraga. Meetmeid kavandatakse ja neile antakse hinnang selle alusel, kas need on kooskõlas muude ühenduse rahastatud arenguabivahenditega ja kas need täiendavad üksteist. Need peavad olema mitmeaastase kava osa. Artikkel 4 Arengumaa, kus võib käesoleva määruse alusel toiduabimeetmeid rakendada, võib talle eraldatud või eraldatava toidu osaliselt või täielikult saada toiduainetega kindlustamise tugimeetmetena kas otse valitsusväliste organisatsioonide kaudu, kusjuures arvesse võetakse eelkõige selle tarbimise ja varude arengusuundi, elanike maa toodangu, toiduolukorda ja toiduabi, mida annavad muud abiandjad. rahvusvaheliste, piirkondlike või või 11/24. kd ET Euroopa Liidu Teataja 193 Artikkel 5 Toiduainetega kindlustatuse tugimeetmeid rakendatakse tehnilise ja rahalise abina, mille eesmärk on kooskõlas artiklis 1 sätestatud eesmärkidega püsiva ja pikaajalise toiduainetega kindlustuse parandamine, aidates muu hulgas rahastada: — seemnete, tööriistade ja põllukultuuride tootmiseks oluliste põhitootmisvahenditega varustamist, — põllumajandusliku krediidi toetuskavasid, mis on ette nähtud peamiselt naistele, — elanikkonna joogiveega varustamise kavasid, — ladustamiskavasid sobival tasandil, selleks et või rakendada, toiduabimeetmeid piirkondlike organisatsioonide võetud samasuguseid meetmeid. toetada käesoleva määruse kohaseid või valitsusväliste organisatsioonide rahvusvaheliste liikmesriikide, või Need meetmed peavad olema kooskõlas muude ühenduse arenguabi vahenditega, kaasa arvatud toiduabi müügiga loodud ekvivalentfondide ühenduse arengupoliitikaga. kasutamine, kooskõlas ja Need meetmed on ette nähtud toiduainetega kindlustatuse parandamiseks abisaajates maades. Need peavad aitama parandada asjaomaste maade elanikkonna kõige vaesemate kihtide elutingimusi ning vastama nende arengueesmärkidele, eelkõige põllukultuuridega seotud poliitikale. — põllumajandustoodete ja toiduainete turustamise, transpordi, tarnimise või töötlemisega seotud meetmeid, Ühenduse osalemine nendes meetmetes viiakse ellu rahalise ja/või tehnilise abina kooskõlas käesolevas määruses sätestatud kriteeriumide ja korraga. — meetmeid erasektori kaubandusliku arengu toetamiseks riik- likul, piirkondlikul ja rahvusvahelisel tasandil, — rakendusuuringuid ja kohapeal toimuvat väljaõpet, — põllukultuuride keskkonnasõbraliku tootmise arendusprojek- te, — eelkõige naistele, tootjaorganisatsioonidele ja põllumajandus- töötajatele ettenähtud kõrvaltegevust ja selgitustööd, tehnilist abi ja kohapeal toimuvat väljaõpet, — naiste ja tootjaorganisatsioonide toetusmeetmeid, — abisaaja maa toor- ja põhiainest väetise tootmise projekte, Ühenduse abiga toetatud meetmeid hinnatakse kooskõlas olemasolevate programmide hindamise aluste ja viisiga, mida juhivad rahvusvahelised eriorganisatsioonid. Artikkel 7 toetust süsteemidele ladustamisprogrammidele Ühenduse hoiatamise rahvusvahelistele, organisatsioonidele meetmete arengumaid, mis võivad saada toiduabi ühenduselt liikmesriikidelt. anda või jaoks, millega võib piirkondlikele varajase korral valitsusvälistele aidatakse ja selle taotluse ja — kohalike toiduabistruktuuride toetuskavasid, kaasa arvatud kohapeal toimuv väljaõpe. Artikkel 8 III JAOTIS Varajase hoiatamise süsteemid ja ladustamisprogrammid Artikkel 6 Ühendus võib toetada olemasolevaid riiklikke varajase hoiatamise süsteeme ja aidata tugevdada olemasolevaid rahvusvahelisi varajase hoiatamise süsteeme, mis on seotud arengumaade toiduolukorraga, ning erandlikel ja asjakohaselt põhjendatud juhtudel võib neid süsteeme juhtida artiklis 27 sätestatud korras. Ühendus võib nendes maades aidata ka ladustamisprogramme Ühenduse abiga võib aidata rahastada järgmisi meetmeid: — varajase hoiatamise süsteemid ja andmekogumissüsteemid saakide, varude ja turgude suundumuste kohta, perekondade toiduolude kohta ja elanikkonna haavatavuse kohta, et paran- dada asjaomaste maade toiduolukorra mõistmist, — meetmed, mille eesmärk on parandada ladustamissüsteeme, et vähendada kadusid ja tagada hädaolukorras toimetulemiseks piisav ladustamisvõimsus. Need meetmed võivad hõlmata ka infrastruktuuri loomist, eelkõige kottipaneku, mahalaadimi- se, desinfitseerimise, käitlemise ja ladustamise rajatisi, mida vajatakse nendes maades toiduainete käsitsemiseks toiduabi- meetmete või toiduainetega kindlustamise tugimeetmete toe- tuseks, — ettevalmistavaid uuringuid ja koolitusprogramme seoses ees- pool nimetatud tegevusega. 194 ET Euroopa Liidu Teataja 11/24. kd II PEATÜKK viib täide abisaaja maa, komisjon, rahvusvahelised või piirkond- likud organisatsioonid või valitsusvälised organisatsioonid. Toiduabi ja toiduainetega kindlustamise tugimeetmetega seotud varajase hoiatamise süsteemide ja ladustamisprogrammide rakenduskord Artikkel 9 1. Maad ja organisatsioonid, mis võivad saada ühenduse abi käes- oleva määruse kohasteks meetmeteks, on loetletud lisas. Seoses sellega eelistatakse elanikkonna kõige vaesemaid kihte ja väikese sissetulekuga maid, kes on tõsises toidupuuduses. Nõukogu võib komisjoni ettepanekul kvalifitseeritud häälteena- musega seda lisa muuta. 2. Mittetulunduslikud valitsusvälised organisatsioonid (NGOs), kellel on õigus saada otsest või kaudset ühenduse finantsabi käes- oleva määruse kohasteks meetmeteks, peavad vastama järgmistele kriteeriumidele: a) kui need on Euroopa valitsusvälised organisatsioonid, peavad need olema autonoomsed organisatsioonid Euroopa Ühen- duse liikmesriigis selles liikmesriigis kehtivate seaduste alusel; b) neil peab olema peakorter ühes ühenduse liikmesriigis, abisaa- jal maal või rahvusvahelise valitsusvälise organisatsiooni puhul erandlikult kolmandas riigis. Peakorter peab olema kõi- kide kaasfinantseerimismeetmetega seotud otsuseid tegev tege- likult toimiv keskus; 2. Kaasrahastamismeetmeid võib ellu viia abisaajate maade, rah- vusvaheliste või piirkondlike organisatsioonide või valitsusväliste organisatsioonide taotlusel, kui need näivad olevat kõige sobivam viis tugevdada nende rühmade toiduainetega kindlustamist, kellel ei ole võimalusi ega vahendeid toidupuudusega ise toime tulla. 3. I, II ja III jaotises määratletud ühenduse meetmete väljatööta- misel pöörab komisjon erilist tähelepanu: — püsiva mõju ja majandusliku elujõulisuse taotlemisele projekti kavandamisel, — kõikide projektide eesmärkide ja tulemusenäitajate selgele määratlemisele ja järelevalvele. Artikkel 11 1. Tooteid varutakse ühenduse turul, abisaajal maal või ühel arengumaal (loetletud lisas), mis asub võimaluse korral abisaajaga samas geograafilises piirkonnas. 2. Erandkorras võib tooteid varuda käesoleva artikli 1 lõikes 1 nimetamata maal artiklis 27 sätestatud korras: c) need peavad näitama, et nad suudavad edukalt ellu viia toidu- abimeetmeid, eelkõige: — kui soovitud laadi või kvaliteediga toodet ei ole ühenduse ega ühegi arengumaa turul saada, — oma haldus- ja finantsjuhtimissuutlikkusega, — kui on tõsine toidupuudus ning niisugused ostud tõenäoliselt suurendavad meetmete efektiivsust. — oma tehnilise ja logistikaalase kompetentsusega kavanda- tud programmidega tegelda, — varasemate tulemustega, mida on andnud vastavate valit- susväliste organisatsioonide rakendatud meetmed, mida on ellu viidud ühenduse või liikmesriikide rahaabiga, — oma kogemustega toiduabi ja toiduainetega kindlustami- sel, — oma kohalolekuga abisaajal maal ning oma teadmistega selle maa või arengumaade kohta; d) kohustuvad vastama tingimustele, mis komisjon on sätestanud toiduabi eraldamise suhtes. 3. Siseturul saada olevaid toiduaineid võib varuda arengumaa turult, kui see on majanduslikult efektiivne, võrreldes toodete varumisega Euroopa turult. 4. Kui toitu ostetakse abisaajal maal või arengumaal, tuleb võtta meetmeid, et niisugused ostud ei ähvardaks häirida asjaomase maa ega muu sama piirkonna arengumaa turgu ega mõjutaks negatiivselt nende elanike toiduga varustamist. Need ostud integ- reeritakse nii põhjalikult kui võimalik ühenduse arengupoliiti- kasse nende maade suhtes, võttes eelkõige arvesse asjaomase maa toiduainetega kindlustuse piirkondlikku edendamist. Artikkel 10 1. Ühendus võib aidata rahastada I, II ja III jaotises (I ja II pea- tükk) kirjeldatud toiduainetega kindlustamise tugimeetmeid, mida Kui abisaaja maa on osaliselt või liberaliseerinud toiduainete impordi, peab ühenduse abi varumine olema kooskõlas selle maa poliitikaga ega tohi turgu moonutada. täielikult Artikkel 12 11/24. kd ET Euroopa Liidu Teataja 195 leevendamine eraettevõtjatele, asjaomase maa eesmärk on vaesuse juhtudel peab ühenduse oma panuse andma Niisugustel välisvaluutana vastavalt programmile, mis on osa sotsiaal- ja põllumajanduspoliitikast, mille arvatud põhitoiduainete importimise strateegia). Saajad peavad tõestama, et nad on nende käsutusse antud vahendeid nõuetekohaselt kasutanud. Eelistatud on väikesed ja keskmise suurusega eraettevõtjad, et tagada meetmete kooskõla. Komisjon võib väikeste ja keskmise suurusega ettevõtete kasuks vastu võtta teiste suhtes diskrimineerivaid meetmeid ulatuses, mida tema volitused meetmete elluviimisel võimaldavad. (kaasa eesmärkidega Ekvivalentfonde kasutatakse kooskõlas käesolevas määruses sätestatud kokkuleppel komisjoniga. Abisaaja maa pädev asutus peab fondide kogumise ja kasutamise kohta arvestust ja on kohustatud raamatupidamise esitama. juhitakse neid ja Artikkel 16 Seda abi kohaselt. reguleeritakse artiklis 11 ettenähtud põhimõtete Ühendus võib maksta ka kõrvaltegevuse eest, mida on vaja käesoleva määruse kohaste meetmete tõhustamiseks, eelkõige järelevalve, kontrolli ja inspekteerimise, jaotamise ja kohapeal toimuva väljaõppe eest. Artikkel 13 1. Ühendus võib kanda toiduabi transpordikulud. 2. Kui komisjon arvab, et ühendus peaks kandma toiduabi sise- transpordi kulud, võtab ta arvesse järgmisi üldkriteeriume: — tõsine toidupuudus, — toiduabi üleandmine väikese sissetulekuga riikidele, mis kan- natavad tõsise toidupuuduse käes, — kas toiduabi on määratud artiklis 10 nimetatud rahvusvahe- listele, piirkondlikele organisatsioonidele või valitsusvälistele organisatsioonidele, — vajadust suurendada kõnesoleva toiduabiprogrammi tõhusust. 3. Kui toiduabi müüakse abisaajal maal, peaks ühendus kandma sisetranspordikulud ainult erandlikel asjaoludel. Artikkel 17 Pakkumistel osalemine ja hankelepingute sõlmimine on avatud võrdsetel tingimustel kõikidele Euroopa Liidu ja abisaaja maa füüsilistele ja juriidilistele isikutele. Komisjon võib seda laiendada artikli 11 lõike 2 kohastele meetmetele ja kaasata nende maade füüsilisi ja juriidilisi isikuid, kust abi varutakse. Käesoleva määruse rakendamisel garanteerib komisjon kõnealuste meetmete avalikustades need nõuetekohaselt. Komisjon tagab, et vahendusorganisatsioonide meetmed on samuti nõuetekohaselt avalikustatud. avalikkuse, Artikkel 18 Komisjon võib volitada esindaja, kes kaasfinantseerimislepingud. sõlmib tema nimel 4. Ühendus võib erandlikel asjaoludel kanda ka toiduabimeet- mete õhutranspordikulud. Artikkel 19 Artikkel 14 1. Komisjon sätestab käesoleva määruse kohase abi eraldamis-, varumis- ja rakendamistingimused. Ühendus võib maksta jaotuskulud, kui seda on vaja asjaomaste toiduabimeetmete tõrgeteta täideviimiseks. 2. Abi ei anta, kui abisaaja maa, rahvusvaheline, piirkondlik või valitsusväline organisatsioon ei täida neid tingimusi. Artikkel 15 Artikkel 20 Ühenduse abi antakse tagastamatu toetusena. Abi võib katta meetmete rakendamise välised ja kohalikud kulud, kaasa arvatud käitus- ja tegevuskulud. võtab Komisjon toiduabiprogrammide kindlustamise tugimeetmete rakendamiseks. -meetmete kõik meetmed, mida ning ja on vaja toiduainetega Käesoleva määruse tollimaksuvabad. kohased meetmed on maksu- ja Selleks annavad liikmesriigid ja komisjon üksteisele vajalikku abi ja vahetavad vastavat teavet. 196 ET Euroopa Liidu Teataja 11/24. kd III PEATÜKK Artikkel 24 Toiduabimeetmete ja toiduainetega kindlustamise tugimeetmetega seotud varajase hoiatamise süsteemide ja ladustamisprogrammide rakenduskord Artikkel 21 1. Nõukogu võib kvalifitseeritud häälteenamusega komisjoni ettepaneku põhjal ja pärast konsulteerimist Euroopa Parlamen- diga määratleda ühenduse osa toiduabi konventsioonis ettenäh- tud viljaabi üldkoguses, mis on ühenduse ja selle liikmesriikide ühisosa. 2. Komisjon koordineerib ühenduse ja liikmesriikide meetmeid, mis on seotud toiduabi konventsioonis ettenähtud viljaabi tarni- misega, ja tagab, et ühenduse ja selle liikmesriikide ühisosa on vähemalt sama suur kui konventsioonis on ette nähtud. Artikkel 22 Komisjon, tegutsedes artiklis 27 sätestatud korras ning võttes arvesse toiduabi üldpoliitika suuniseid: — võtab vastu nimekirja toodetest, mida võib abina varuda, — sätestab varumis-, järelevalve- ja hindamiseeskirjad, 1. Kooskõlas artiklis 21 nimetatud nõukogu otsustega ning artikli 22 kohaselt vastuvõetud otsustega teeb komisjon otsuseid: a) meetmete kohta kriisiolukorras või tõsise toidupuuduse kor- ral, kui nälg või sellest tulenev ilmne oht ähvardab tõsiselt nende inimeste elu ja tervist riigis, kellel ei ole võimalusi ega vahendeid toidupuudusega ise toime tulla. Komisjon tegutseb pärast seda, kui on liikmesriike sobivaimal viisil teavitanud. Liikmesriikidel on lubatud vastuväiteid esitada kolme töö- päeva jooksul. Kui vastuväiteid esitatakse, vaatab artiklis 26 nimetatud komisjon need oma järgmisel koosolekul läbi; b) abi tarnimist ja rakendamist reguleerivate tingimuste kohta, eelkõige: — abisaajate suhtes rakendatavad üldtingimuste, — varumist reguleerivate menetluste algatamise, toodete tar- nimise ja muude meetmete rakendamise ning vastavate lepingute sõlmimise kohta. 2. Lõike 1 punkti a kohaldamisel on komisjonil õigus võtta kõik vajalikud meetmed, et toiduabi tarnimist kiirendada. Sel juhul antava abi maht piirdub kogustega, mida elanikkond vajab olukorraga toimetulekuks ajavahemikul, mis tavaliselt ei ületa kuut kuud. Komisjon tagab, et kõikidel etappidel eelistatakse toiduabi varu- mist meetmete jaoks, mis on ette nähtud lõike 1 punktides a ja b. — määrab kindlaks toodete jaotumuse abisaajate vahel nii kogu- seliselt kui ka maksumuselt, Artikkel 25 — kohandab vajaduse korral eraldisi programmide rakendamise ajal. Otsused, mis käsitlevad rohkem kui 2 miljoni eküü suuruste meetmete finantseerimist käesoleva määruse alusel, võetakse vastu artiklis 27 sätestatud korras. Artikkel 23 Artikkel 26 Otsused: — toiduabi andmise või toiduainetega kindlustamise tugiprog- rammide vastuvõtmise ning nende tingimuste sätestamise kohta, — abi andmise kohta rahvusvahelistele, piirkondlikele või valit- susvälistele organisatsioonidele toiduainetega kindlustamise tugimeetmete rahastamiseks, — abi andmise kohta ladustamisprogrammide või varajase hoia- tamise süsteemide jaoks 1. Komisjoni abistab toiduainetega kindlustamise ja toiduabi komitee, edaspidi “komitee”, mis koosneb liikmesriikide esindaja- test ja mille eesistuja on komisjoni esindaja. 2. Komitee vaatab artiklis 1 sätestatud põhimõtteid arvestades läbi kõik toiduainetega kindlustamise rahaeraldiste kohta tehtud ettepanekud sellelt seisukohalt, kuidas need pikaajaliselt mõjuta- vad abisaajat maad leibkondlikul, kohalikul, riiklikul ja piirkond- likul tasandil. Ta analüüsib ja kontrollib ühenduse abi saavat toi- duainetega kindlustamise poliitikat ning uurib ühisalgatuste ettepanekuid. võetakse vastu artiklis 27 sätestatud korras kooskõlas artiklis 25 sätestatud piirangutega. 3. Komitee koostab ise oma töökorra. 11/24. kd ET Euroopa Liidu Teataja 197 Artikkel 27 Artikkel 29 Võetavate meetmete eelnõu esitab komiteele komisjoni esindaja. Tähtaja jooksul, mille määrab eesistuja lähtuvalt küsimuse kiireloomulisusest, esitab komitee eelnõu kohta oma arvamuse. Arvamus esitatakse sellise häälteenamusega, nagu on sätestatud asutamislepingu artikli 148 lõikes 2 nõukogu otsuste vastuvõtmiseks komisjoni ettepaneku põhjal. Liikmesriikide arvestatakse nimetatud artiklis esindajate hääli komitees sätestatud viisil. Eesistuja ei hääleta. Komisjon võtab vastu meetmed, mida rakendatakse viivitamata. Kui meetmed ei ole komitee arvamusega kooskõlas, teatab komisjon sellest viivitamata nõukogule. Sellisel lükkab komisjon vastuvõetud meetmete kohaldamise edasi kahe kuu võrra alates kõnealusest teatamisest. juhul Komitee võib läbi vaadata kõik toiduabi ja muude käesoleva määruse kohaste meetmetega seotud muud küsimused, mille on tõstatanud komitee eesistuja omal algatusel või liikmesriigi esindaja taotlusel. Komisjon teatab komiteele ühe kuu jooksul pärast otsuse tegemist enda poolt heakskiidetud toiduabi- ja toiduainetega kindlustamise meetmetest, nimetades nende maksumuse ja laadi, abisaaja maa ja partnerid, kes vastutavad meetmete rakendamise eest. Komisjon teatab komiteele ühenduse toodetega seotud üldsuunised. toiduabina varutud Eelmises kvalifitseeritud häälteenamusega teha teistsuguse otsuse. lõigus osutatud tähtaja jooksul võib nõukogu Artikkel 28 1. Asutamislepingus nimetatud vastikuse täiendavuse põhimõtte tagamiseks ning ühenduse ja riiklike toiduabisätete ja toiduaine- tega kindlustamise tugimeetmete tugevdamiseks ja järjepidevuse saavutamiseks püüab komisjon tagada, et tema tegevus oleks liik- mesriikide ja Euroopa Liidu poliitikaga võimalikult tihedas koos- kõlas nii otsuste tegemise kui nende rakendamise tasandil, ning võib võtta kõik asjakohased meetmed selle eesmärgi saavutami- seks. Selleks teatavad liikmesriigid komisjonile oma riiklikest toiduabi- meetmetest ja toiduainetega kindlustamise programmidest. Komisjon, tegutsedes artiklis 27 sätestatud korras, määrab kind- laks, kuidas teatada riiklikest programmidest. Artikkel 30 Komisjon hindab regulaarselt olulisi toiduabimeetmeid, et kindlaks teha, kas nende hindamisel seatud eesmärgid on saavutatud, ja anda suunised tulevaste meetmete tõhustamiseks. Ta annab komiteele perioodiliselt teavet hindamisprogrammide kohta. Liikmesriigid ja komisjon informeerivad üksteist võimalikult kiiresti hindamistulemustest ning analüüsidest või uuringutest, mis võiksid abi tõhustada. Komitee analüüsib seda tööd. Liikmesriigid ja komisjon püüavad teha ühist hindamist. töötab Komisjon välja organisatsioonidele hindamistegevuse tulemustest välise ja sisese korra. asjaomastele talitustele ja teatamise 2. Komisjon tagab, et ühenduste poolt rakendatud meetmed on kooskõlas rahvusvaheliste organisatsioonide ja organite meetme- tega, eelkõige nendega, mis on osa ÜRO süsteemist. Artikkel 31 3. Komisjon püüab toiduainetega kindlustamisel arendada koos- kõlastamist ja koostööd ühenduse ja abi andvate kolmandate rii- kidega. 4. Kooskõlastamise ja koostöö kohta ühenduse ja liikmesriikide vahel ning liikmesriikide ja rahvusvaheliste organisatsioonide ja abi andvate kolmandate riikide vahel vahetatakse komitees regu- laarselt teavet. Komisjon esitab Euroopa Parlamendile ja nõukogule iga eelarveaasta lõpus aastaaruande käesoleva määruse kohaldamise kohta. Aruandes esitatakse eelarve täitmise tulemused, mis on seotud kohustuste ja maksetega ning aasta jooksul rahastatud projektide ja programmidega. Aruanne sisaldab võimalikult palju teavet rahaeraldiste kohta, mis riiklikult tehti samal eelarveaastal. See sisaldab võimalikult palju kõige tähtsamaid statistilisi andmeid riikide kaupa jne) projektide ja (abisaajate maade kaupa, programmide rakendamiseks sõlmitud lepingute kohta. 198 ET Euroopa Liidu Teataja 11/24. kd Aruandes esitatakse kulutuste jaotus programmide liikide kaupa, nagu on sätestatud artiklites 2, 5 ja 8. Lõpuks esitatakse aruandes informatsioon meetmete kohta, mis on käivitatud toiduabi raames moodustatud ekvivalentfondidega. Artikkel 32 Määrused (EMÜ) nr 3972/86, nr 2507/88, tunnistatakse kehtetuks. (EMÜ) (EMÜ) nr 2508/88 ja (EMÜ) nr 1420/87 (EMÜ) nr 1755/84, määrus (EMÜ) nr 2200/87, millega nähakse ette ühenduse toiduabina varumise toodete üldeeskirjad. (1) tarnitavate ühenduses Komisjon esitab Euroopa Parlamendile ja nõukogule kolm aastat pärast käesoleva määruse jõustumist üldhinnangu käesoleva määruse alusel ühenduse poolt rahastatud meetmete kohta koos käesoleva määruse käsitlevate soovitustega ning vajaduse korral muudatusettepanekud. pikendamist kehtivusaja Artikkel 33 Üleminekumeetmena ja kuni uue varumismääruse vastuvõtmiseni komisjoni poolt jääb kehtima komisjoni 8. juuli 1987. aasta Käesolev määrus jõustub kolmandal päeval pärast selle avaldamist Euroopa Ühenduste Teatajas. Käesolev määrus on tervikuna siduv ja vahetult kohaldatav kõikides liikmesriikides. Luxembourg, 27. juuni 1996 Nõukogu nimel eesistuja A. MACCANICO (1) EÜT L 204, 25. 7. 1987, lk 1. Määrust on muudetud määrusega (EMÜ) nr 790/91 (EÜT L 81, 25. 3. 1991, lk 108). 11/24. kd ET Euroopa Liidu Teataja 199 1. RIIGID: LISA Vähimarenenud riigid Muud väikese sissetulekuga riigid. RKT elaniku kohta oli 1992. aastal alla 675 USA dollari Keskmisest madalama sissetulekuga riigid. RKT elaniku kohta oli 1992. aastal 676–2 695 USA dollarit Egiptus Eritrea Ghana Guyana Hiina Honduras India Indoneesia Kenya Nicaragua Nigeeria Pakistan Sri Lanka Zimbabwe Tadžikistan Timor Vietnam Afganistan Bangladesh Benin Bhutan Botswana Burkina Faso Burundi Cabo Verde Djibouti Ekvatoriaal-Guinea Etioopia Gambia Guinea Guinea-Bissau Haiti Jeemen Kambodža Kesk-Aafrika Vabariik Kiribati Komoorid Laos Lesotho Libeeria Madagaskar Malawi Maldiivid Mali Mauritaania Mosambiik Myanmar Nepal Niger Rwanda Saalomoni Saared Sambia Samoa São Tomé ja Príncipe Sierra Leone Somaalia Sudaan Zaire Tansaania Togo Tšaad Tuvalu Uganda Vanuatu 2. ORGANID WFP ICRC IFRC UNHCR UNRWA Paraguay Peruu Saint Helena Saint Vincent ja Grenadiinid Senegal Svaasimaa Süüria Tai Tokelau Tonga Tšiili Tuneesia Turks ja Caicos Türgi Türkmenistan Usbekistan Wallis ja Futuna Albaania Alžeeria Angola Anguilla Aomen Araabia omavalitsusalad (Jordani Läänekallas ja Gaza sektor) Armeenia Aserbaidžaan Belize Boliivia Côte d’Ivoire Colombia Costa Rica Dominica Dominikaani Vabariik Ecuador El Salvador Endise Jugoslaavia riigid Fidži Filipiinid Grenada Gruusia Guatemala Iraak Iraan Jamaica Jordaania Kamerun Kasahstan Kongo Korea (Demokraatlik Vabariik) Kuuba Kõrgõzstan Liibanon Lõuna-Aafrika Vabariik Maroko Marshalli Saared Mikroneesia Liiduriigid Moldova Mongoolia Namiibia Niue Paapua Uus-Guinea Panama FAO UNICEF 3. VALITSUSVÄLISED ORGANISATSIOONID Euroopa valitsusvälised organisatsioonid, abisaaja maa valitsusvälised organisatsioonid või erandina arengukoostööle spetsialiseerunud rahvusvahelised valitsusvälised organisatsioonid


title: Nařízení Rady (ES) č. 1255/96 ze dne 27. června 1996 o dočasném pozastavení všeobecných cel společného celního sazebníku pro určité průmyslové výrobky a zemědělské produkty

eurovoc_concepts:
CCT duties
EU production
agricultural product
industrial product
suspension of customs duties
underproduction

text: 180 CS Úřední věstník Evropské unie 02/sv. 7 31996R1255 29. 6. 1996 ÚŘEDNÍ VĚSTNÍK EVROPSKÝCH SPOLEČENSTVÍ L 158/1 NAŘÍZENÍ RADY (ES) č. 1255/96 ze dne 27. června 1996 o dočasném pozastavení všeobecných cel společného celního sazebníku pro určité průmyslové výrobky a zemědělské produkty RADA EVROPSKÉ UNIE, PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ: s ohledem na Smlouvu o založení Evropského společenství, a zejména na článek 28 této smlouvy, Článek 1 s ohledem na návrh Komise, vzhledem k tomu, že produkce zboží uvedeného v tomto nařízení je v současné době ve Společenství nedostatečná nebo vůbec neexistuje; že producenti tudíž nemohou uspokojit potřeby prů- myslu Společenství, který tyto produkty nebo výrobky využívá; vzhledem k tomu, že je v zájmu Společenství pozastavit částečně nebo zcela všeobecná cla společného celního sazebníku pro tyto produkty; vzhledem k tomu, že rozhodnutí o pozastavení těchto všeobec- ných cel by mělo přijmout Společenství; vzhledem k tomu, že nařízení o dočasném pozastavení všeobec- ných cel společného celního sazebníku pro určité průmyslové výrobky a zemědělské produkty značně prodlužovala předchozí opatření; že v zájmu racionálního uplatňování dotyčných opatření by tudíž bylo vhodné neomezovat období platnosti tohoto nařízení, neboť jeho oblast působnosti může být přizpůsobena a produkty v případě nutnosti doplněny nebo vyjmuty ze seznamu prostřednictvím dalšího nařízení Rady; vzhledem k tomu, že změny kombinované nomenklatury a kódů Taric nezpůsobují žádné podstatné změny; že z důvodu zjedno- dušení by mělo být přijato opatření, na základě kterého by Komise mohla po obdržení stanoviska Výboru pro celní kodex učinit nezbytné změny a technické úpravy přílohy tohoto nařízení, včetně zveřejnění konsolidovaného znění, Všeobecná cla společného celního sazebníku pro produkty a výrobky uvedené v příloze tohoto nařízení se pozastaví na úrovni uvedené u jednotlivých položek. Článek 2 Technické úpravy, včetně zveřejnění konsolidovaného znění, které budou nezbytné v důsledku změn kombinované nomenklatury a kódů Taric, přijme Komise postupem podle článku 3. Článek 3 1. Komisi je nápomocen Výbor pro celní kodex zřízený člán- kem 247 nařízení (EHS) č. 2913/92 (1). 2. Zástupce Komise předloží výboru návrh opatření, která mají být přijata. Výbor zaujme stanovisko k návrhu ve lhůtě, kterou může předseda stanovit podle naléhavosti věci. Stanovisko se přijímá většinou podle čl. 148 odst. 2 Smlouvy pro přijímání roz- hodnutí, která má Rada přijímat na návrh Komise. Hlasům (1) Úř. věst. L 302, 19. 10. 1992, s. 1. Nařízení pozměněné aktem o přistoupení z roku 1994. 02/sv. 7 CS Úřední věstník Evropské unie 181 zástupců členských států ve výboru je přidělena váha stanovená v uvedeném článku. Předseda nehlasuje. lhůtě Rada může kvalifikovanou většinou ve v předchozím pododstavci přijmout jiné rozhodnutí. stanovené 3. Komise přijme opatření, která jsou okamžitě použitelná. Článek 4 Pokud však tato opatření nejsou v souladu se stanoviskem výboru, sdělí je Komise neprodleně Radě. V tomto případě může Komise o tři měsíce ode dne tohoto sdělení odložit použitelnost opatření, o kterých rozhodla. Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropských společenství. Použije se ode dne 1. července 1996. Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech. V Lucemburku dne 27. června 1996. Za Radu předseda A. MACCANICO 182 CS Úřední věstník Evropské unie 02/sv. 7 Viz nařízení Rady (ES) č. 2264/2002, Úř. věst. L 350, 27. 12. 2002, s. 1. PŘÍLOHA


title: Decyzja Komitetu Wykonawczego z dnia 27 czerwca 1996 r. w sprawie zasad wydawania wiz Schengen zgodnie z art. 30 ust. 1 lit. a) Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen (SCH/com-ex (96)13 rev. 1)

eurovoc_concepts:
EU visa policy
accession to an agreement
border control
diplomatic representation
third country

text: 19/t. 2 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 155 41996D0013 L 239/180 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 22. 9. 2000 DECYZJA KOMITETU WYKONAWCZEGO z dnia 27 czerwca 1996 r. w sprawie zasad wydawania wiz Schengen zgodnie z art. 30 ust. 1 lit. a) Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen (SCH/com-ex (96)13 rev. 1) KOMITET WYKONAWCZY, uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen, uwzględniając art. 9, 17 i 30 wspomnianej Konwencji, a także mając na uwadze, co następuje: w interesie wszystkich Państw Schengen leży określenie praw i obowiązków państw reprezentujących i reprezentowanych, odkąd wszystkie Państwa Schengen posiadają przedstawicielstwa, w których reprezentują inne państwa, a także miejsca, w których same są reprezentowane; najważniejszą zasadą leżącą u podstaw współpracy między Pań- stwami Schengen jest bezwzględne zaufanie dla sposobu, w jaki stosowany jest system reprezentacji Schengen, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Wydawanie wiz Schengen w państwach trzecich, w których nie wszystkie państwa Schengen są reprezentowane, na podstawie art. 30 ust. 1 lit. a) Konwencji z Schengen odbywa się zgodnie z następującymi zasadami: a) reprezentowanie w odniesieniu do wydawania wiz stosuje się do lotniskowych wiz tranzytowych, jednolitych wiz tranzyto- wych i wiz krótkoterminowych wydawanych w ramach Kon- wencji z Schengen zgodnie ze Wspólnymi Instrukcjami Kon- sularnymi. Państwo reprezentujące obowiązane jest stosować przepisy Wspólnych Instrukcji Konsularnych równie szybko, jak przy wydawaniu wiz krajowych takiego samego rodzaju i o takim samym okresie ważności; b) z wyjątkiem przypadku gdy szczególne umowy dwustronne stanowią inaczej, uzgodnienie w sprawie przedstawicielstwa nie ma zastosowania do wiz wydawanych osobom ubiegają- cym się o podjęcie zatrudnienia za wynagrodzeniem, bądź o podjęcie innych form działalności, uzależnionych od wcze- śniejszej zgody państwa, w którym ma nastąpić zatrudnienie lub podjęcie działalności. Osoby ubiegające się o tego rodzaju wizy obowiązane są zwrócić się do akredytowanych przedsta- wicielstw konsularnych państwa, w którym zamierzają pro- wadzić taką działalność; c) państwa Schengen nie są obowiązane do posiadania przedsta- wicielstw w każdym państwie trzecim do celów wydawania wiz. Mogą one zadecydować, że wnioski wizowe w niektórych państwach trzecich, bądź wnioski dotyczące niektórych rodzajów wiz, muszą być złożone w przedstawicielstwie pań- stwa, które jest głównym celem podróży osoby ubiegającej się o wizę; d) ocena ryzyka nielegalnej imigracji przy składaniu wniosków wizowych pozostaje w całkowitym uznaniu rozpatrującego wniosek przedstawicielstwa konsularnego bądź dyplomatycz- nego; e) Państwa reprezentowane przyjmują odpowiedzialność za wnioski o azyl wniesione przez posiadaczy wiz wydanych w ich imieniu, przy czym takie wizy wyraźnie powinny stwier- dzać, że zostały wydane w ramach reprezentacji (zgodnie z załącznikiem 13 do Wspólnych Instrukcji Konsularnych) (1); f) w wyjątkowych przypadkach umowy dwustronne mogą zastrzec, że państwo reprezentujące przesyła wnioski wizowe wniesione przez niektóre kategorie cudzoziemców albo wła- dzom reprezentowanego państwa, które jest głównym celem podróży, albo misji dyplomatycznej tego państwa. Kategorie te wymagają ustalenia w formie pisemnej (jeśli to konieczne, dla każdego przedstawicielstwa dyplomatycznego lub konsu- larnego). Uznaje się, że wizy zostały wydane za zgodą reprezentowanego państwa, zgodnie z procedurą przewi- dzianą na mocy art. 30 ust. 1 lit. a) Konwencji z Schengen; g) umowy dwustronne mogą być dostosowywane we właściwym czasie, w świetle krajowych ocen wniosków o azyl wniesio- nych w określonym terminie przez posiadaczy wiz wydawa- nych w ramach reprezentacji, oraz innych istotnych danych dotyczących wydawania wiz. Na podstawie tych wyników może zostać ustalone wycofanie reprezentacji w odniesieniu do niektórych przedstawicielstw (i również do niektórych narodowości). h) reprezentowanie stosuje się wyłącznie do wydawania wiz. W przypadku gdy wiza nie może być wydana z powodu niemoż- ności przedstawienia przez cudzoziemca wystarczającej (1) Załącznik 13 do Wspólnych Instrukcji Konsularnych będzie dosto- sowany odpowiednio. Patrz: SCH/Com-ex (99) 13. 156 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 19/t. 2 dokumentacji potwierdzającej, że spełnia on wymagane warunki, cudzoziemiec powinien zostać poinformowany o możliwości złożenia wniosku wizowego w przedstawiciel- stwie dyplomatycznym państwa będącego głównym celem jego podróży; i) uzgodnienie w sprawie reprezentacji może być dalej udosko- nalane przez rozszerzanie sieci konsultacji i rozwój oprogra- mowania, które umożliwią przedstawicielstwom państw reprezentujących przeprowadzanie bez znacznego nakładu pracy konsultacji z władzami centralnymi państw reprezento- wanych; j) w załączeniu do niniejszego dokumentu znajduje się tabela regulująca kwestie reprezentacji przy wydawaniu wiz Schen- gen w państwach trzecich, w których nie wszystkie państwa Schengen są reprezentowane. Grupa Centralna bierze pod uwagę zmiany wniesione do tabeli po konsultacji z zaintere- sowanymi Państwami Członkowskimi (1). Haga, dnia 27 czerwca 1996 r. Przewodniczący M. PATIJN (1) Patrz dokument SCH/Com-ex (99) 13, załącznik 4


title: 1996 m. birželio 27 d. Tarybos reglamentas (EB) Nr. 1255/96, laikinai sustabdantis autonominių Bendrojo muitų tarifo muitų taikymą tam tikriems pramonės ir žemės ūkio produktams

text: 180 LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 02/7 t. 31996R1255 1996 6 29 EUROPOS BENDRIJŲ OFICIALUSIS LEIDINYS L 158/1 TARYBOS REGLAMENTAS (EB) Nr. 1255/96 1996 m. birželio 27 d. laikinai sustabdantis autonominių Bendrojo muitų tarifo muitų taikymą tam tikriems pramonės ir žemės ūkio produktams EUROPOS SĄJUNGOS TARYBA, PRIĖMĖ ŠĮ REGLAMENTĄ: atsižvelgdama į Europos bendrijos steigimo sutartį, ypač į jos 28 straipsnį, 1 straipsnis atsižvelgdama į Komisijos pasiūlymą, kadangi šiame reglamente nurodytų produktų gamyba Bendrijoje yra nepakankama arba jie apskritai negaminami; kadangi gamin- tojai todėl negali patenkinti Bendrijos pramonės šakų, naudojan- čių šiuos produktus, poreikių; kadangi Bendrija yra suinteresuota iš dalies arba visiškai sustab- dyti autonominių Bendrojo muitų tarifo muitų taikymą šiems produktams; kadangi sprendimą sustabdyti šių autonominių muitų taikymą turėtų priimti Bendrija; kadangi reglamentai, laikinai sustabdantys autonominių Bendrojo muito tarifo muitų taikymą tam tikriems pramonės ir žemės ūkio produktams, didele dalimi atnaujino ankstesnes priemones; kadangi, siekiant racionalizuoti šia priemones, nederėtų apriboti šio reglamento galiojimo laiko, nes jo taikymo sritis gali būti pri- derinama, o prireikus Tarybos reglamentu produktai gali būti įtraukiami į sąrašą arba iš jo išbraukiami; kadangi dėl Kombinuotosios nomenklatūros ir TARIC kodų pakeitimų nereikia daryti jokio esminio pakeitimo; kadangi kad būtų paprasčiau naudotis, turėtų būti numatyta suteikti Komisijai teisę, gavus Muitinės kodekso komiteto nuomonę, daryti šio reglamento priedo būtinus pakeitimus ir technines adaptacijas, taip pat skelbti konsoliduotą versiją, Autonominio Bendrojo muitų tarifo muito taikymas šiame priede išvardytiems produktams sustabdomas tokiu lygmeniu, koks yra nurodytas prie kiekvieno produkto. 2 straipsnis Komisija priima technines adaptacijas, kurias reikia padaryti dėl Kombinuotosios nomenklatūros ir TARIC kodų pakeitimų, taip pat skelbia konsoliduotą versiją 3 straipsnyje nurodyta tvarka. 3 straipsnis 1. Komisijai padeda Muitinės kodekso komitetas, įsteigtas pagal Reglamento (EEB) Nr. 2913/92 247 straipsnį (1). 2. Komisijos atstovas pateikia komitetui priemonių, kurių turi būti imtasi, projektą. Komitetas savo nuomonę dėl projekto patei- kia per tokį laiką, kurį nustato pirmininkas priklausomai nuo klausimo skubumo. Nuomonė patvirtinama Sutarties 148 straips- nio 2 dalyje nustatyta balsų dauguma tuo atveju, kai Taryba turi priimti sprendimą Komisijos siūlymu. Valstybių narių atstovų (1) OL L 302, 1992 10 19, p. 1. Reglamentas su pakeitimais, padarytais 1994 m. Stojimo aktu. 02/7 t. LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 181 komitete balsai skaičiuojami taip, kaip nustatyta tame straipsny je. Pirmininkas nebalsuoja. Per ankstesnėje įtraukoje nurodytą laiką Taryba kvalifikuota balsų dauguma gali priimti kitokį sprendimą. 3. Komisija patvirtina priemones, kurios pradedamos taikyti nedelsiant. Tačiau, jei šios priemonės neatitinka komiteto nuomonės, Komi- sija nedelsdama apie jas praneša Tarybai. Tokiu atveju Komisija atideda savo patvirtintų priemonių taikymą trims mėnesiams po pranešimo pateikimo dienos. 4 straipsnis reglamentas Šis oficialiajame leidinyje dieną. įsigalioja jo paskelbimo Europos Bendrijų Jis taikomas nuo 1996 m. liepos 1 d. Šis reglamentas yra privalomas visas ir tiesiogiai taikomas visose valstybėse narėse. Priimta Liuksemburge, 1996 m. birželio 27 d. Tarybos vardu Pirmininkas A. MACCANICO 182 LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 02/7 t. Žr. Tarybos reglamentą (EB) Nr. 2264/2002, OL L 2002 12 27, p. 1. PRIEDAS


title: Nõukogu määrus (EÜ) nr 1255/96, 27. juuni 1996, millega ajutiselt peatatakse teatavatele tööstus- ja põllumajandustoodetele kehtestatud ühise tollitariifistiku ühepoolsed tollimaksud

text: 180 ET Euroopa Liidu Teataja 31996R1255 29. 6. 1996 EUROOPA ÜHENDUSTE TEATAJA 02/7. kd L 158/1 NÕUKOGU MÄÄRUS (EÜ) nr 1255/96, 27. juuni 1996, millega ajutiselt peatatakse teatavatele tööstus- ja põllumajandustoodetele kehtestatud ühise tollitariifistiku ühepoolsed tollimaksud EUROOPA LIIDU NÕUKOGU, ON VASTU VÕTNUD KÄESOLEVA MÄÄRUSE: võttes arvesse Euroopa Ühenduse asutamislepingut, eriti selle artiklit 28, Artikkel 1 võttes arvesse komisjoni ettepanekut ning arvestades, et: Käesolevas lisas loetletud toodete ühise tollitariifistiku ühepoolsed tollimaksud peatatakse iga toote puhul näidatud ulatuses. selles määruses piiritletud toodete tootmine on ühenduses käes- oleval ajal ebapiisav või puudub; seega ei suuda tootjad rahuldada ühenduse töötleva tööstuse vajadusi; Artikkel 2 ühenduse huvides on osaliselt või täielikult peatada ühise tollita- riifistiku ühepoolsete tollimaksude kohaldamine nimetatud too- dete suhtes; Komisjon võtab artiklis 3 sätestatud menetluse kohaselt vastu koondnomenklatuuri ja TARIC-koodide muutmisest põhjustatud tehnilised kohandused ja avaldab konsolideeritud redaktsiooni. ühendusel tuleks vastu võtta ühepoolsete tollimaksude peatamise otsus; seniste määrustega, mis ajutiselt peatavad teatavatele tööstus- ja põllumajandustoodetele kehtestatud ühise tollitariifistiku ühe- poolsed tollimaksud, on suures osas jätkatud varasemaid meet- meid; seepärast on kõnealuste meetmete rakendamise huvides otstarbekas käesoleva määruse kehtivusaega mitte piirata, sest vajaduse korral saab nõukogu määrusega selle reguleerimisala kohandada ning tooteid nimekirja lisada või sealt kõrvaldada; koondnomenklatuuri ja TARIC-koodide muutmine ei too kaasa sisulisi muudatusi; lihtsustamise huvides tuleks kehtestada säte, millega volitatakse komisjoni pärast tolliseadustiku komitee arva- muse saamist tegema käesoleva määruse lisas vajalikke muuda- tusi ja tehnilisi kohandusi, sealhulgas avaldama konsolideeritud redaktsiooni, Artikkel 3 1. Komisjoni abistab vastavalt määruse (EMÜ) nr 2913/92 (1) artiklile 247 asutatud tolliseadustiku komitee. 2. Võetavate meetmete eelnõu esitab komiteele komisjoni esin- daja. Tähtaja jooksul, mille määrab eesistuja lähtuvalt küsimuse kiireloomulisusest, esitab komitee eelnõu kohta oma arvamuse. Arvamus esitatakse sellise häälteenamusega, nagu on sätestatud asutamislepingu artikli 148 lõikes 2 nõukogu otsuste vastuvõt- miseks komisjoni ettepaneku põhjal. Liikmesriikide esindajate (1) EÜT L 302, 19. 10. 1992, lk 1. Määrust on muudetud 1994. aasta ühi- nemisaktiga. 02/7. kd ET Euroopa Liidu Teataja 181 hääli komitees arvestatakse nimetatud artiklis sätestatud viisil. Ees- istuja ei hääleta. Eelmises taandes osutatud tähtaja jooksul võib nõukogu kvalifit- seeritud häälteenamusega teha teistsuguse otsuse. 3. Komisjon võtab meetmed vastu ning neid kohaldatakse viivi- tamata. Artikkel 4 Kui meetmed ei ole komitee arvamusega kooskõlas, teatab komis- jon sellest viivitamata nõukogule. Sellisel juhul lükkab komisjon vastuvõetud meetmete kohaldamise edasi kolme kuu võrra alates kõnealusest teatamisest. Käesolev määrus Ühenduste Teatajas avaldamist. jõustub järgmisel päeval pärast Euroopa Käesolevat määrust kohaldatakse alates 1. juulist 1996. Käesolev määrus on tervikuna siduv ja vahetult kohaldatav kõikides liikmesriikides. Luxembourg, 27. juuni 1996 Nõukogu nimel eesistuja A. MACCANICO 182 ET Euroopa Liidu Teataja 02/7. kd Vt. nõukogu määrus 2264/2002/EÜ, EÜT L 350, 27. 12. 2002, lk 1. LISA