title: VERSLAG VAN DE COMMISSIE OVER DE SPECIFIEKE OPLEIDING IN DE HUISARTSGENEESKUNDE ZOALS BEDOELD IN TITEL IV VAN RICHTLIJN 93/16/EEG VAN DE RAAD VAN 5 APRIL 1993 TER VERGEMAKKELIJKING VAN HET VRIJE VERKEER VAN ARTSEN EN DE ONDERLINGE ERKENNING VAN HUN DIPLOMA'S, CERTIFICATEN EN ANDERE TITELS

eurovoc_concepts:
doctor
freedom to provide services
medical training
recognition of diplomas
right of establishment

text: COMMISSE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN Brussel, 09. 09. 1996 COM(%) 434 dcf. VERSLAG VAN DE COMMISSIE OVER DE SPECIFIEKE OPLEIDING IN DE HUISARTSGENEESKUNDE ZOALS BEDOELD IN TITEL IV VAN RICHTLIJN 93/I6/EEG VAN DE RAAD VAN 5 APRIL 1993 TER VERGEMAKKELIJKING VAN HET VRIJE VERKEER VAN ARTSEN EN DE ONDERLINGE ERKENNING VAN HUN DIPLOMA 'S, CERTIFICATEN EN ANDERE TITELS Inleiding Dit verslag betreft de toepassing van Titel IV van Richtlijn 93/16/EEG van de Raad van 5 april 1993 ter vergemakkelijking van het vrije verkeer van artsen en de onderlinge erkenning van hun diploma's, certificaten en andere titels1. Deze richtlijn (hierna de "artsenrichtlijn" genoemd) is de codificatie van alle tussen 1975 en 1993 aangenomen richtlijnen betreffende de onderlinge erkenning van kwalificaties van artsen, houdende maatregelen tot vergemakkelijking van de daadwerkelijke uitoefening van het recht van vestiging en het vrij verrichten van diensten, alsmede de richtlijnen betreffende de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake de werkzaamheden van artsen. Ten tijde van deze codificatie werd besloten dat ook Richtlijn 86/457/EEG van de Raad van 15 september 1986 inzake een specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde2 gecodificeerd moest worden. Deze richtlijn is als Titel IV opgenomen in de artsenrichtlijn. Uit Titel IV blijkt, dat de Commissie twee verslagen zou moeten indienen. In artikel 33 is namelijk bepaald, dat "de Commissie aan de hand van de opgedane ervaring en gelet op de ontwikkeling van de opleidingen op het gebied van de huisartsgeneeskunde, uiterlijk op 1 januari 1996 bij de Raad een verslag indient over de toepassing van de artikelen 31 en 32". Daarnaast is in artikel 40 vastgesteld, dat "de Commissie op basis van de opgedane ervaring en in het licht van de ontwikkeling van de opleidingen in de huisartsgeneeskunde, aan de Raad uiterlijk op 1 januari 1997 een verslag voorlegt over de toepassing van deze titel alsmede in voorkomend geval passende voorstellen, teneinde ervoor te zorgen dat elke huisarts een adequate opleiding ontvangt, die voldoet aan de specifieke eisen van de uitoefening van de huisartsgeneeskunde. " Tijdens de werkzaamheden die door het Raadgevend Comité voor de medische opleiding werden verricht met het oog op de voorbereiding van het in artikel 33 beoogde verslag, werd het al snel duidelijk dat de inhoud van een specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde - artikel 31 bevat de voorwaarden waaraan deze opleiding ten minste moet voldoen - aan een algemener onderzoek onderworpen moet worden. Dit standpunt is in overeenstemming met de gedachte die ten grondslag ligt aan Richtlijn 86/457/EEG, waaruit duidelijk blijkt dat een in de huisartsgeneeskunde geleidelijk ingevoerd moet worden. specifieke opleiding 1 2 PBnr. L 165, 07. 07. 1993, blz. l. PB nr. L 267, 19. 09. 1986, blz. 26. Uit de zesde overweging van laatstgenoemde richtlijn blijkt dat de Lid-Staten eerst een specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde moesten invoeren, die echter voor niemand verplicht was. Vervolgens moesten zij deze specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde verplicht stellen voor degenen die de werkzaamheden van arts als huisarts verrichtten in het kader van het nationale stelsel van sociale zekerheid. Tenslotte moest er een verslag ingediend worden bij de Raad over de ontwikkelingen, vergezeld van nieuwe voorstellen voor het bereiken van deze doeleinden. In haar voorbereidende documenten (travaux préparatoires) beschreef de Commissie deze drie stadia, waarbij zij opmerkte dat de laatste fase, in tegenstelling tot de twee voorafgaande fases, geen hervorming van wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen beoogde, maar de mogelijkheid bood om, voorafgaand aan de verwezenlijking van de beoogde doelen, te bezien hoe de tweede fase in alle Lid-Staten haar beslag dient te krijgen en welke taken binnen de nationale stelsels van gezondheidszorg kunnen worden vervuld door artsen die geen enkele aanvullende opleiding, noch tot huisarts noch tot specialist, hebben genoten. De door de werkgroep van het Raadgevend Comité voor de medische opleiding verrichte werkzaamheden resulteerden in de opstelling van een verslag en aanbevelingen. Uit deze, die bij dit document zijn gevoegd, blijkt dat de werkgroep een groot aantal aspecten heeft bestudeerd. De Commissie is derhalve van mening dat er niet getornd moet worden aan de conclusies van het Raadgevend Comité voor de medische opleiding, maar dat alle reeds bestudeerde kwesties samengevoegd moeten worden in één enkel verslag dat nu reeds voldoet aan de vereisten van zowel artikel 33 als van artikel 40 van de artsenrichtlijn. Tenslotte is het onderhavige verslag in eerste instantie een discussiestuk voor de dialoog die de Commissie met de betrokken instellingen, instanties en beroepskringen wenst aan te gaan ter zake van de specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde. Het bevat bijgevolg geen wetgevingsvoorstellen. DEELl: INLEIDING 1. 1. De Commissie legt overeenkomstig artikel 33 en artikel 40 van de artsenrichtlijn dit verslag voor over: (a) de toepassing van titel IV, inzonderheid de artikelen 31 en 32 (de voorwaarden waaraan de specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde ten minste moet voldoen); (b) als denkaanzet, met het oog op de verdere harmonisatie van de huisartsenopleiding en op de voltooiing van de hervorming; en (c) over de gevolgtrekkingen. 1. 2. Dit verslag bestaat uit vijf delen. Deel I bevat een inleiding en een historisch overzicht, deel 2 betreft de gevolgen van de invoering van de specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde voor alle nationale opleidingsstelsels, deel 3 bevat een denkaanzet met het oog op een eventuele herziening van de richtlijn, deel 4 bevat de gevolgtrekkingen en een samenvatting van de voorstellen en deel 5 de conclusie. 1. 3. In dit verslag zijn met name de aanbevelingen van het Raadgevend Comité voor de medische opleiding en die van de Europese Huisartsen Vereniging opgenomen (UEMO) (zie deel 3). Achtergronden 1. 4. Richtlijn 86/457/EEG (nu titel IV van de artsenrichtlijn) voorzag in een specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde, die volgens een duidelijk tijdschema ingevoerd moest worden. In 1975 bestond er in een aantal Lid-Staten, onder andere in Nederland en Denemarken, een specifieke opleiding voor huisartsen. Het werd destijds echter te vroeg geacht om een dergelijke opleiding in de gehele Europese Gemeenschap in te voeren. Titel IV was gebaseerd op het Verslag en Advies van het Raadgevend Comité voor de medische opleiding, aangenomen in maart 19793. 1. 5. De bepalingen uit 1986 werden één voor één van kracht. De Lid-Staten moesten eerst een specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde invoeren, zodat de eerste titels waarmee deze opleiding werd afgesloten uiterlijk op 1 januari 1990 werden afgegeven (artikel 30). Pas met ingang van 1 januari 1995 waren alle huisartsen die in het kader van de nationale stelsels van sociale zekerheid werkzaam waren, Doc. III/D/697/3/77. 4 verplicht om in het bezit te zijn van de in artikel 30 bedoelde titels (artikel 36, lid 1). In artikel 40 van de artsenrichtlijn wordt gesteld dat er na 1997, als laatste stap, zou kunnen worden overgegaan tot invoering van een specifieke opleiding voor alle huisartsen. Deze lange aanloopperiode voor de invoering van een specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde werd destijds noodzakelijk geacht om de Europese Unie voor te bereiden op het nieuwe specialisme van huisartsgeneeskunde. De bedoeling was de specifieke rol en functie van de huisarts binnen het stelsel van gezondheidszorg in de Lid-Staten te onderstrepen. In veel Lid-Staten is de huisartsgeneeskunde nu een medisch specialisme geworden, vergelijkbaar met de andere medische specialismen die in de artikelen 5 en 7 van de artsenrichtlijn genoemd worden. In dit verband moet bovendien worden opgemerkt dat het Raadgevend Comité voor de medische opleiding de Lid-Staten heeft aanbevolen de huisartsgeneeskunde als een afzonderlijk vakgebied te erkennen, net als de erkende specialismen (aanbeveling van maart 1979, reeds genoemd in punt 1. 4. ). Er zij aan herinnerd dat aan het eind van de derde fase de specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde verplicht zal worden gesteld voor iedereen die als huisarts werkzaam is. Met andere woorden, de basisopleiding waarvan sprake is in de artsenrichtlijn, wordt afgesloten met een titel die alleen toegang verschaft tot een gespecialiseerde opleiding, de specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde inbegrepen. 1. 6. Deze fasering was ook nodig om de Lid-Staten in staat te stellen hun opleidingsstelsels aan te passen, zodat ervoor gezorgd kon worden dat jonge artsen naar behoren geplaatst konden worden. In een aantal Lid-Staten was de huisartsgeneeskunde nog niet zo'n bekend begrip en daarom werd het noodzakelijk geacht stap voor stap te werk te gaan. Lr wordt verondersteld dat de aanpassing, met name die van het onderwijs, veel tijd in beslag zal nemen. 1. 7. In artikel 31, lid 3, is bepaald dat het bezit van één van de titels, als bedoeld in artikel 3, een voorwaarde is om in aanmerking te kunnen komen voor de in artikel 30 bedoelde titels. In artikel 31 worden voorts de minimale inhoud en duur van de specifieke opleiding voor huisartsen aangegeven, alsmede andere algemene criteria. 1. 8. Artikel 32 voorziet, bij wijze van proef, in een uitzondering voor de Lid-Staten waar de opleiding in de huisartsgeneeskunde plaatsvindt in het kader van de verstrekking van geneeskundige zorg in de eigen praktijk door de kandidaat huisarts. Er werd in 1986 duidelijk rekening mee gehouden dat er veel tijd en geld nodig zou zijn, alsmede een goede voorbereiding van de beroepsbeoefenaars, de mensen die gezondheidszorg ontvangen en de autoriteiten, voordat er kon worden voldaan aan alle voorwaarden uit de artikelen 31 en 32. Tevens werd verwacht dat artikel 31 een uitwerking zou hebben op de artikelen 23 en 24 (de minimale criteria voor de universitaire opleiding in de geneeskunde en voor gespecialiseerde opleidingen). ïn artikel 33 werd derhalve de uiterste datum voor de herziening vastgesteld op 1 januari 1996. DEEL 2: GEVOLGEN VAN DE INVOERING VAN EEN SPECIFIEKE OPLEIDING IN DE HUISARTSGENEESKUNDE VOOR ALLE NATIONALE OPLEIDINGSSTELSELS 2. 1. In 1975 was de onderlinge afstemming van de universitaire basisopleiding en bepaalde gespecialiseerde opleidingen een onderdeel van het communautaire stelsel voor de wederzijdse erkenning van de diploma's van arts. Deze onderlinge afstemming geldt echter niet voor andere postuniversitaire opleidingen die worden afgesloten met titels die niet worden genoemd in artikel 5 of 7. Het recht van vrij verkeer van artsen die in het bezit zijn van een titel waarmee een niet onder de richtlijn vallende specialistenopleiding wordt afgesloten, is gebaseerd op wederzijdse erkenning, zoals vastgesteld is in artikel 8. 2. 2. Tot 1 januari 1995 had een arts die de universitaire basisopleiding in de geneeskunde met goed gevolg had afgerond en in het bezit was van een in artikel 3 genoemde titel, toegang tot de uitoefening van de huisartsgeneeskunde in de Lid-Staat van ontvangst. Lid-Staten mochten nationale bepalingen handhaven waarbij geëist werd dat in aansluiting op de universitaire basisopleiding een specifieke of beroepsopleiding werd gevolgd met het oog op de uitoefening van de huisartsgeneeskunde op hun eigen grondgebied, maar zij moesten tevens de uit andere Lid-Staten afkomstige artsen die geen specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde hadden genoten en die het beroep van huisarts uit wilden oefenen, toelaten. 2. 3. Met ingang van 1 januari 1995 moeten alle artsen die als huisarts werkzaam zijn in het kader van het nationale stelsel van sociale zekerheid, in het bezit zijn van een in artikel 30 bedoelde kwalificatie in de huisartsgeneeskunde (artikel 36, lid 1). De Lid-Staten mochten uiteraard verworven rechten toekennen aan praktizerende artsen waarvan zij vonden dat deze nationale rechten hadden verworven in het kader van de uitoefening van de huisartsgeneeskunde. Tevens werd aan artsen die op 31 december 1994 reeds werkzaam waren als huisarts in het kader van het nationale stelsel van sociale zekerheid van de Lid-Staat van ontvangst, het verworven recht toegekend krachtens artikel 36, lid 2, tweede zin. In bepaalde gevallen kan een Lid-Staat een titel in de huisartsgeneeskunde afgeven aan artsen die in het bezit zijn van een titel in een ander specialisme en die aan de in artikel 35 gestelde voorwaarden voldoen. 2. 4. De invoering van een specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde had uiteenlopende gevolgen voor de verschillende nationale opleidingsstelsels. In een aantal Lid-Staten werd de huisartsgeneeskunde op één lijn gesteld met andere specialismen of werd zij als een op zichzelf staand vakgebied beschouwd. In andere Lid-Staten heeft de overgang nog niet plaatsgevonden van een situatie waarin de huisartsgeneeskunde gezien wordt als een terrein dat toegankelijk is voor iedere dokter die de in artikel 3 bedoelde kwalificaties bezit, naar de huidige situatie waarin deze als een op zichzelf staand, postuniversitair specialisme dient te worden beschouwd. De specifieke opleiding, waarvoor in titel IV een minimale duur van twee jaar is vastgesteld, wordt gezien als een voortzetting van de universitaire basisopleiding in de geneeskunde. 2. 5. 2. 6. Hoewel ter afsluiting van een universitaire basisopleiding in de geneeskunde een in artikel 3 genoemd diploma wordt verstrekt, heeft de bezitter ervan met ingang van 1 januari 1995 niet het recht op toegang tot het beroep van arts in een aantal Lid-Staten. In deze Staten wordt de huisartsgeneeskunde uitsluitend in het kader van het nationale stelsel van sociale zekerheid uitgeoefend en er gelden bepaalde toelatingsvoorwaarden ten einde het aantal mensen dat een voortgezette opleiding of een specialistenopleiding volgt te beperken. Dit betekende dat artsen die in het bezit waren van een in artikel 3 genoemd diploma, maar die zich niet hadden verzekerd van een plaats binnen een opleiding in de huisartsgeneeskunde of in een ander specialisme, hun werkzaamheden helemaal niet konden verrichten, terwijl zij voorheen als huisarts konden werken totdat zij in aanmerking kwamen voor een specialistenopleiding. In artikel 36, lid 1, is bepaald dat de Lid-Staten erop moeten toezien dat alle artsen die werkzaam zijn als huisarts in het kader van het nationale stelsel van sociale zekerheid een specifieke opleiding hebben genoten, uiteraard behoudens de bepalingen inzake verworven rechten. Deze bepaling heeft tot gevolg dat de Lid-Staten zich ervan moeten verzekeren dat zowel onderdanen van derde landen als Gemeenschapsonderdanen, die in het bezit zijn van titels, afgegeven door derde landen, een specifieke opleiding hebben genoten die hetzelfde niveau heeft als de nationale opleiding, alvorens zij hen toestemming geven te praktizeren in het kader van het nationale stelsel van sociale zekerheid. 2. 7. In artikel 36, lid 5, wordt bepaald dat, ondanks de in de richtlijn gestelde voorwaarden, de Lid-Staten volgens hun eigen regeling aan personen die een artsenopleiding en/of een specifieke opleiding buiten de Europese Unie hebben genoten, kunnen toestaan als huisarts werkzaam te zijn in het kader van het nationale stelsel van sociale zekerheid. 2. 8. Artikel 37, lid 2, verplicht de Lid-Staten een door een andere Lid-Staat afgegeven certificaat (artikel 36, lid 4) houdende vaststelling van verworven rechten te erkennen. Indien een Lid-Staat een dergelijk certificaat afgeeft aan een Gemeenschapsonderdaan die praktizeert binnen diens stelsel van sociale zekerheid, is de Lid-Staat van ontvangst gehouden dit certificaat als zodanig te erkennen en daaraan op zijn grondgebied dezelfde rechtsgevolgen te verbinden. 2. 9. In artikel 34 wordt in de mogelijkheid van een specifieke deeltijdopleiding voor huisartsen voorzien, die nog steeds belangrijk geacht wordt. Voor een aantal Lid-Staten was het zeer moeilijk om te voldoen aan de voorwaarde dat het weekrooster van een deeltijdse opleiding ten minste 60% moet zijn van dat van de voltijdse opleiding en dat deze deeltijdse opleiding een bepaald aantal voltijdse opleidingsperiodes moet omvatten. Voor deeltijdse opleidingen in andere specialismen geldl dal de duur ervan (en minste 50% moet vormen van die van de voltijdse, ten einde een gelijkwaardig opleidingsniveau te verzekeren. De opleidingsprogramma's voor de huisartsgeneeskunde van de Lid-Staten bevatten vaak een zekere opleiding in bepaalde specialismen en sommige specialistenopleidingen omvatten eveneens periodes van opleiding in de huisartsgeneeskunde. in de Doordat er verschillende bepalingen bestaan voor de opleiding huisartsgeneeskunde en de specialistenopleidingen wordt de situatie onnodig ingewikkeld. DEEL 3: DENKAANZET MET HET OOG OP EEN EVENTUELE HERZIENING VAN DE RICHTLIJN 3. 1. Ontwikkelingen en binnen nationale opleidingsstelsels van gezondheidszorg en veranderingen in de stelsels van onderlinge erkenning in de Lid-Staten maakten dat de kwaliteit van de opleiding en de nationale erkenningsmechanismen in de Europese Unie opnieuw bestudeerd moesten worden. De op Gemeenschapsniveau vertegenwoordigde beroepsbeoefenaars en met name de UEMO4, het CP5, de UEMS6 en de PWG7 dienden bovendien voorstellen in voor de organisatie van de analyse en evaluatie van de kwaliteit van de opleiding. stelsels De Commissie won het advies in van het Raadgevend Comité voor de medische opleiding, zodat de mening van de beroepsbeoefenaars over zaken die verband houden met de kwaliteit van de medische opleiding opgenomen kon worden in haar verslag uit hoofde van artikel 33. De beroepsbeoefenaars vestigden de aandacht op de hieronder in de punten 3. 2. tot en met 3. 9. behandelde punten / kwesties betreffende titel IV. De opleiding in de huisartsgeneeskunde - postuniversitair 3. 2. In de 21 ste overweging stelt de Raad "dat het van weinig belang is of deze opleiding in de huisartsgeneeskunde plaatsvindt in het kader van de basisopleiding van artsen naar nationaal recht of daarbuiten". De ervaring lijkt te leren dat de artsenrichtlijn herzien zou moeten worden in die zin dat wordt bepaald dat de specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde pas gevolgd kan worden nadat de basisopleiding van arts is afgerond en dat deze specifieke opleiding op hetzelfde punt zou moeten beginnen als andere specialistenopleidingen. Opdat de toekomstige arts zich een beeld kan vormen van de voornaamste manieren waarop de geneeskunde kan worden uitgeoefend en een weloverwogen beroepskeuze kan maken, ware het inzonderheid nuttig de mogelijkheid te onderzoeken van een nieuwe bepaling, volgens welke de studenten verplicht zijn tijdens de universitaire opleiding een adequate ervaring met de huisartsgeneeskunde op te doen. 4 5 6 7 Europese Huisartsen Vereniging Permanent Comité van Europese Artsen Europese Specialisten Vereniging Permanente Werkgroep van Assistent-artsen Duur en inhoud van de opleidingsprogramma's voor de huisartsgeneeskunde 3. 3. In artikel 31, lid 1, onder b), wordt bepaald dat de minimale opleidingsduur twee jaar zal bedragen en onder toezicht van de bevoegde autoriteiten of instellingen zal worden gegeven. Het voorstel van de Europese Huisartsen Vereniging voor een met een titel in de huisartsgeneeskunde afgesloten opleiding die bestaat uit voltijds onderwijs en ten minste drie jaar duurt, is door het Raadgevend Comité voor de medische opleiding goedgekeurd, hoewel de verwezenlijking ervan problematisch blijft voor een aantal Lid-Staten en dit voorstel de komende jaren waarschijnlijk niet haalbaar is. Sommige Lid-Staten zouden echter een langere overgangsperiode nodig hebben om de opleidingsduur te verlengen, omdat dit extra kosten meebrengt. De bepaling dat de opleiding in de huisartsgeneeskunde onder toezicht van de bevoegde autoriteiten of instellingen zal worden gegeven, kan ongetwijfeld worden aangevuld met een bepaling dat dit toezicht gedurende de gehele opleiding wordt uitgeoefend met de medewerking van huisartsen. Sommigen stellen voor de nadruk te leggen op de klinische aspecten van de opleiding in de huisartsgeneeskunde en dat ten minste één jaar wordt doorgebracht in een erkende huisartsenpraktijk of een vergelijkbare omgeving. Om financiële redenen zou de invoering van deze bepaling zich over een aantal jaren moeten uitstrekken. Dit weerhoudt landen er echter niet van de minimale opleidingsduur van één jaar, indien gewenst, te verlengen tot 18 maanden. Artikel 32 3. 4. Aan de in artikel 32, bij wijze van proef, voorziene mogelijkheid van opleiding door middel van ervaring in de eigen praktijk van de arts is geen tijdslimiet verbonden. Er zou wellicht overlegd moeten worden met de Lid-Staten of deze uitzondering niet zou moeten komen te vervallen. Deeltijdopleiding 3. 5. Wat de deeltijdopleiding huisartsgeneeskunde betreft, ware het nuttig de mogelijkheid te onderzoeken om de minimumtijd die in de deeltijdse opleiding in de huisartsgeneeskunde geïnvesteerd moet worden vast te stellen op 50 % van de voltijdse opleiding, zodat de voorwaarden die aan deze deeltijdse opleiding gesteld worden, overeenkomen met die voor de andere deeltijdse specialistenopleidingen. Artikel 34, lid 1, derde streepje (de deeltijdse opleiding dient een aantal voltijdse opleidingsperiodes te omvatten) zou dan moeten komen te vervallen, zodat voor alle postuniversitaire deeltijdopleidingen dezelfde bepalingen gelden. Aan een deeltijdopleiding zijn een aantal voordelen verbonden, met name het feit dat er meer opleidingsmogelijkheden kunnen worden geschapen, voor zover dit het aantal opleidingsplaatsen betreft. Analyse en evaluatie van de opleidingsprogramma's 3. 6. De Lid-Staten wordt aanbevolen een intentieverklaring inzake goede praktijken op te nemen in de beoordeling en de kwaliteitscontrole van programma's voor de specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde. Kennismakingsstage 3. 7. Tevens ware het wenselijk de opportuniteit te onderzoeken van een wel doordachte bepaling die toereikende waarborgen bevat zodat bij de organisatie van kennismakingsstages voor migranten, wanneer die noodzakelijk worden geacht, discriminatie uitgesloten is. Toereikende middelen voor opleidingsprogramma's 3. 8. Het ware eveneens nuttig te onderzoeken of een bepaling kan worden toegevoegd inzake de kwestie van toereikende middelen voor de doelstellingen, de inhoud en de evaluatie van en het toezicht op de specifieke opleiding voor huisartsen. Het bepaalde in artikel 31, lid 1, onder d), waarop de vergoeding voor artsen in opleiding momenteel is gebaseerd, zou nader moeten worden uitgewerkt. Zo zou bij voorbeeld een subparagraaf e) opgenomen moeten worden waarin de positie van een arts die een specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde volgt en die van een arts die een specialistenopleiding volgt, ten minste tijdens een groot deel van de opleiding, gelijkgesteld worden. Specifieke opleiding voor alle huisartsen 3. 9. De beroepsbeoefenaars zijn van mening dat er onmiddellijk een specifieke opleiding voor alle huisartsen moet worden ingevoerd. Het is niet wenselijk nog langer de mogelijkheid te handhaven voor een arts om de geneeskunde uit te oefenen zonder een specialistenopleiding of een specifieke opleiding in de is of er verschillende huisartsgeneeskunde opleidingsvoorwaarden de werkzaamheden al dan niet worden verricht in het kader van een stelsel van sociale zekerheid. te hebben genoten. De vraag zullen worden gehandhaafd gelang naar Afgezien van deze theoretische incoherentie kan redelijkerwijs geconcludeerd worden dat hiervoor geen praktische noodzaak bestaat. Dit is, tenslotte, zeker een goede benadering indien rekening wordt gehouden met de mening van de patiënten. De ervaring in de Lid-Staten is dat er geen reden is voor verder uitstel, zoals beoogd in artikel 40. "Euro-certificaten" 3. 10. Een aantal Lid-Staten blijkt een in artikel 30 bedoelde titel te hebben ingevoerd die ten minste voldoet aan de in artikel 31 gestelde voorwaarden, maar die niet erkend wordt door het stelsel van sociale zekerheid van deze Lid-Staten. 11 Lcn in artikel 30 bedoelde titel die is afgegeven aan een LU-onderdaan zal geen toegang verlenen tot de uitoefening van de huisartsgeneeskunde in het kader van het nationale stelsel van sociale zekerheid van die Lid-Staat. Een hogere nationale kwalificatie (die niet door die landen uit hoofde van titel IV van de richtlijn ter kennis is gebracht) verleent de bezitter ervan wel toegang tot de uitoefening van de huisartsgeneeskunde in het kader van die nationale stelsels. De titels die op grond van artikel 30 door deze landen worden afgegeven, zijn derhalve alleen bedoeld voor de "export", d. w. z. dat ze toegang verlenen tot de uitoefening van de huisartsgeneeskunde in het kader van het stelsel van sociale zekerheid van andere Lid-Staten. 3. 11. Deze situatie is onverenigbaar met de bij de richtlijn voorziene regeling, die gebaseerd is op het principe dat de nationale opleidingsprogramma's die relevant zijn voor de nationale stelsels van gezondheidszorg, moeten zijn voltooid. Een inbreukprocedure, zoals vastgesteld bij artikel 169 van het Verdrag, tegen een Lid-Staat resulteerde erin dat deze zijn regels veranderde. soort tenuitvoerlegging het Dit wederkerigheidsbeginsel dat de basis vormt van het communautaire stelsel van onderlinge erkenning. strijd met eerste, ten is, in Ook zouden onderdanen van andere Lid-Staten misschien hun voordeel willen doen met het kortere en gemakkelijkere opleidingsprogramma om aldus in het bezit te komen van een certificaat dat hen toegang verleent tot het beroep in de Lid-Staat van herkomst. Wanneer een Lid-Staat tenslotte voor zijn eigen doeleinden de normen voor de opleiding reeds heeft verhoogd, maar voor de in artikel 30 bedoelde titel een kwalificatie van een lager niveau heeft aangeduid, heeft deze er geen belang bij de normen van de Gemeenschap verder te verhogen dan het minimum dat in de richtlijn is vastgesteld. Deze Lid-Staat kan zich namelijk beroepen op de technische bepaling in de richtlijn om de toegang tot uitoefening van de huisartsgeneeskunde op zijn grondgebied te ontzeggen aan een persoon die in het bezit is van een in artikel 30 bedoelde titel, afgegeven door een andere Lid-Staat, maar hij kan zijn eigen beoefenaars, die dus in het bezit zijn van een lagere, nationale kwalificatie, wel naar andere Lid-Staten sturen. 3. 12. Over deze problematiek hebben reeds gedachten wisselingen plaatsgevonden binnen het Raadgevend Comité voor de medische opleiding. Een minimale harmonisatie betekent dat er een gemeenschappelijke noemer moet zijn voor alle Lid-Staten, maar er wordt eveneens ruimte gelaten voor de vaststelling van hogere nationale normen waardoor vooruitgang op het gebied van de automatische in de Europese Unie mogelijk wordt en wordt onderlinge erkenning aangemoedigd. Deze drang naar verhoging van de normen is noodzakelijk om te kunnen inspringen op de zich steeds verder ontwikkelende behoeften van de geneeskunde. De stijgende lijn die de normen voor opleidingsprogramma's sinds 1975 vertonen zal in gevaar komen als de individuele Lid-Staten geen persoonlijk belang hebben bij de voorschrijving van hogere normen in de artsenrichtlijn. 12 Kandidaat-artsen samenwerkings- en 3. 13. De Gemeenschapswetgeving op het gebied van de onderlinge erkenning van medische kwalificaties bestaat al 20 jaar. Gemeenschapsprogramma's zoals Socrates (voorheen Erasmus) tot bevordering van de mobiliteit van universitaire studenten, zoals het Europees puntenoverdrachtsysteem informatie over studieprogramma's en nationale onderwijsstelsels verstrekt door het NARIC-netwerk (Netwerk van de Europese Gemeenschap van de nationale informatiecentra voor academische erkenning) en het LINGUA-programma ter bevordering van het vreemde talen onderwijs in de Europese Gemeenschap hebben allen bijgedragen tot een grotere mobiliteit van de student en de kandidaat-arts. informatienetwerken (ECTS), 3. 14. De natuurlijke ontwikkeling van deze maatregelen maakt specifieke bepalingen tot vergemakkelijking van het verkeer van kandidaat-artsen noodzakelijk. In Aanbeveling 75/367/EEG8 van de Raad werd er bij de Lid-Staten op aangedrongen om hen toe te laten voor de duur van hun klinische opleiding. Uit de uitspraken van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen9 is sindsdien duidelijk gebleken dat op iedere opleiding (de universitaire inbegrepen) die met een beroepstitel wordt afgesloten het beginsel van het vrije verkeer van personen van toepassing is en bijgevolg ook het beginsel van non-discriminatie van de Gemeenschapswetgeving. Aan de toegang tot opleidingsplaatsen voor Gemeenschapsonderdanen moeten derhalve dezelfde voorwaarden verbonden zijn als aan die voor de onderdanen van de Lid-Staat van ontvangst. Aan deze eis wordt echter niet voldaan. 3. 15. Bovendien houdt de opleiding in de huisartsgeneeskunde en andere specialismen in veel Lid-Staten in dat de aankomend arts deelneemt aan beroepsactiviteiten. Er wordt een vergoeding verstrekt voor dit dienstverleningselement in de opleiding. Hoewel deze dienstverlening een onderdeel is van de opleiding, is het ook werk en de beginselen van de Gemeenschapswetgeving verbieden iedere vorm van discriminatie, zowel met betrekking tot de toegang tot een werkzaamheid als de werkomstandigheden. 3. 16. Er bestaan nog steeds belemmeringen voor kandidaat-artsen bij het aanvragen van opleidingsplaatsen in andere Lid-Staten. Zelfs wanneer plaatsen zijn aangeboden en aangenomen, zijn de nationale autoriteiten om verschillende redenen terughoudend bij de verwerking van aanvragen, zelfs voor plaatsen binnen de nationale opleidingsstelsels. Deze kwestie zou bestudeerd moeten worden met het oog op voorstellen voor de wijze waarop van de beginselen van Aanbeveling 75/367/EEG van de Raad bindende voorschriften gemaakt kunnen worden ten behoeve van huisartsen en specialisten in opleiding. PBnr. L 167 van 30. 06. 1975. Gravier, Zaak 83/293 [1989], Jurispr. 593. Kraus, Zaak 19/92 [1993], Jurispr. 1. 13 Artikel 5 3. 17. Indien de specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde werkelijk door alle Lid-Staten wordt beschouwd als een gespecialiseerde opleiding, die aan dezelfde criteria voldoet als de andere in dit artikel 5 vermelde gespecialiseerde opleidingen, dient dit artikel dienovereenkomstig te worden aangepast. 14 DEEL 4: GEVOLGTREKKINGEN EN SAMENVATTING VAN DE VOORSTELLEN Samenvoeging, uitbreiding en versterking van de gemeenschappelijke bepalingen inzake de postuniversitaire opleiding 4. 1. In bovenstaande punten 1. 7. , 2. 4. en 2. 5. werd reeds duidelijk aangegeven dat binnen de Gemeenschap de in artikel 30 bedoelde kwalificatie tot dezelfde categorie behoort als de kwalificaties in de in artikel 5 vermelde specialismen. In de punten 2. 9. , 3. 2. , 3. 13. - 3. 16. werd ook uiteengezet dat dezelfde voorwaarden gelden voor zowel aankomende huisartsen als specialisten in opleiding. De in de artikelen 24 en 31 vastgestelde voorwaarden waaraan de opleiding ten minste moet voldoen, zouden bestudeerd moeten worden met het oog op een aanscherping ervan. Deze twee artikelen zouden moeten worden samengevoegd aangezien zij hetzelfde doel beogen en gelijkluidende bepalingen bevatten. 4. 2. Wegens de uitbreiding van de Europese Unie is dit alleen haalbaar als de bepalingen de invoering mogelijk maken van een objectieve structuur die in de Lid-Staten. De doorzichtig samengevoegde bepalingen mogen verklaringen inzake goede praktijken en doelstellingen van het opleidingsbeleid omvatten, maar moeten in die zin geschraagd worden dat in voldoende middelen en doorzichtigheid wordt voorzien. is en direct van kracht kan worden 4. 3. Iedere Lid-Staat dient nauwkeurig aan te geven welke instanties verantwoordelijk zijn voor het toezicht op, de coördinatie en de reglementering van opleidingsprogramma's. De precieze bevoegdheden en functie van die instanties moet bekendgemaakt worden. 4. 4. De duur en de inhoud van de opleidingsprogramma's moeten zeer nauwkeurig aangegeven worden. De beoordeling en goedkeuring ervan dient plaats te vinden aan de hand van leerplannen en een scala van oplcidingsmethoden. Om ervan verzekerd te zijn dat hoge normen bereikt en gehandhaafd worden, moeten wetenschappelijke methoden vastgesteld worden voor de beoordeling van de artsen in opleiding, alsmede van de opleidingsplaatsen en -programma's. De artsen goedgekeurde opleidingsprogramma's zodat een evenwicht wordt bewerkstelligd tussen de theoretische opleiding en de praktijkopleiding. zouden moeten in opleiding deelnemen aan 4. 5. De stagebegeleiders moeten goed voorbereid zijn op hun taak en dienen zelf te worden beoordeeld en begeleid. 4. 6. Het Raadgevend Comité voor de medische opleiding zou moeten worden verzocht voorbeelden te geven van goede praktijken voor een degelijke postuniversitaire opleiding. 15 4. 7. De diploma's, certificaten en andere titels in de huisartsgeneeskunde zijn postuniversitaire titels die alle Lid-Staten gemeenschappelijk hebben De in artikel 30 bedoelde titels moeten worden opgenomen in artikel 5, aangezien de titels in de huisartsgeneeskunde postuniversitaire kwalificaties zijn die alle Lid-Staten gemeenschappelijk hebben. 16 DEEL 5: CONCLUSIE 5. 1. De artsenrichtlijn is een Gemeenschapsmaatregel die strookt met het subsidiariteitsbeginsel. Deze richtlijn betreft een stelsel van automatische erkenning van opleidingen. Met deze richtlijn wordt getracht de Lid-Staat van ontvangst ervan te verzekeren dat met de titels die iemand toegang verlenen tot de uitoefening van de geneeskunde binnen zijn grondgebied, een opleiding wordt afgesloten die ten minste voldoet aan de voorgeschreven normen (in de meeste gevallen zelfs aan hogere). Er wordt echter ruimte gelaten voor nationale bijzonderheden en opleidingseisen. Dit is een beproefd stelsel dat voldoet aan de eisen van de uitgebreide Europese Unie en de Lid-Staten de nodige armslag biedt om zich te kunnen richten naar de Gemeenschapsnormen en -methoden. 5. 2. Gezien het complexe karakter van de medische opleiding zijn bovendien duidelijkere richtsnoeren noodzakelijk ten einde dwingende garanties voor de kwaliteit van de opleiding te kunnen bieden. 5. 3. Om de beoogde kwaliteit te verkrijgen zijn objectieve, doorzichtige en afdwingbare regels nodig. Het wederzijds vertrouwen stoelt op waarborgen voor de kwaliteit van de opleiding. Het lijkt noodzakelijk die basis te vergroten en te versterken, met name volgens de in dit verslag uitgestippelde koers. 17 Bijlage AANBEVELINGEN VAN HET RAADGEVEND COMITE VOOR DE MEDISCHE OPLEIDING: Het Raadgevend Comité doet de volgende aanbevelingen: 1. 2. 3. 4. 5. 6. 7. 8. 9. Een hele groep van behoorlijk opgeleide, goed op hun taak berekende huisartsen zal in de toekomst een steeds belangrijker aandeel hebben in de organisatie en opbouw van een efficiënt, en in toenemende mate wetenschappelijk onderbouwd stelsel van gezondheidszorg en die opvatting dient haar weerslag te krijgen in de hele medische opleiding zowel in de basisopleiding als in de vervolgopleiding. Het is belangrijk om als prioriteit te stellen dat huisartsen, zowel van een academische achtergrond als uit de huisartsenpraktijk, voortdurend betrokken zijn bij de organisatie/ontwikkeling/administratie opleidingsprogramma's in de huisartsgeneeskunde. evaluatie van en de Het zou verplicht moeten worden voor alle studenten in de geneeskunde om tijdens de basisopleiding voldoende te komen met de huisartsenpraktijk. in aanraking De specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde dient pas te beginnen na de voltooiing van de basisopleiding van artsen, waarvan het eindpunt duidelijker dient te worden omschreven. Voor zover haalbaar dient de minimumduur van de specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde driejaar te bedragen. Het deel van de opleiding dat in een huisartsenpraktijk of in een vergelijkbare situatie wordt verricht, dient te worden verlengd van zes maanden tot een jaar en voor zover mogelijk nog verder te worden verlengd tot 18 maanden. De mogelijkheid voor artsen om in hun eigen praktijk te worden opgeleid dient te worden afgeschaft. inzake de deeltijdse opleiding dienen gewijzigd en De bepalingen in overeenstemming te worden gebracht met die voor alle andere specialismen, d. w. z. minimaal 50% van de voltijdse opleiding, terwijl de eis inzake voltijdse opleidingsperioden dient te worden afgeschaft. Waar nodig dient een introductiecursus te worden ingevoerd voor artsen uit een ander EU-land en er dient te worden getracht de uitwisseling te vergemakkelijken tussen gevestigde huisartsen, aankomende artsen, opleiders en universitaire vakgroepen. 10. De specifieke opleiding dient verplicht te worden gesteld voor alle huisartsen. Aï ISSN 0254-1513 COM(96) 434 def. DOCUMENTEN NL 10 04 Catalogusnummer : CB-CO-96-436-NL-C ISBN 92-78-085734 Bureau voor officiële publikaties der Europese Gemeenschappen L-2985 Luxemburg


title: ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΙΔΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΠΟΥ ΠΡΟΒΛΕΠΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΤΙΤΛΟ IV ΤΗΣ ΟΔΗΓΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ 93/16/ΕΟΚ, ΤΗΣ 5ΗΣ ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1993, ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΣΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΙΑΤΡΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΜΟΙΒΑΙΑΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΤΩΝ ΔΙΠΛΩΜΑΤΩΝ, ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΤΙΤΛΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΤΟΥΣ

text: ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ Βρυξέλλες, 09. 09. 1996 COM(96) 434 τελικό ΕΚΘΕΣΗ ΤΗ3 ΕΠΤΤΡΟΐρΐ* ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΙΔΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΠΟΥ ΠΡΟΒΑΕΠΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΤΓΤΑΟ IV ΤΗΣ ΟΔΗΓΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΑΙΟΥ 93/Ι6/ΕΟΚ, ΤΗΣ5ΗΣΑΠΡΙΑΙΟΥ1993, ΓΙΑ ΤΗΔΙΕΥΚΟΑΥΝΣΗΤΗΣ ΕΑΕΥΘΕΡΗΣ ΚΥΚΑΟΦΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΙΑΤΡΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣΑΜΟΙΒΑΙΑΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΤΩΝ ΔΙΠΑΩΜΑΤΩΝ, ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΑΑΩΝ ΤΓΓΑΩΝΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΤΟΥΣ. ΕΙΣΑΓΩΓΗ Η παρούσα έκθεση αφορά την εφαρμογή του Τίτλου IV της οδηγίας του Συμβουλίου 93/16/ΕΟΚ, της 5ης Απριλίου 1993 για τη διευκόλυνση της ελεύθερης κυκλοφορίας των ιατρών και της αμοιβαίας αναγνώρισης των διπλωμάτων, πιστοποιητικών και άλλων τίτλων εκπαίδευσης τους1. Η οδηγία (στο εξής καλείται «οδηγία περί ιατρών») αποτελεί κωδικοποίηση όλων των οδηγιών που εκδόθηκαν από το 1975 έως το 1993 σχετικά με την αμοιβαία αναγνώριση των διπλωμάτων, πιστοποιητικών και λοιπών τίτλων των ιατρών και περιέχουν μέτρα για τη διευκόλυνση της αποτελεσματικής άσκησης του δικαιώματος εγκατάστασης και ελεύθερης παροχής υπηρεσκόν, καθώς και μέτρα για το συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων σχετικά με τις δραστηριότητες των ιατρών. Κατά την ενοποίηση των εν λόγω οδηγιών, κρίθηκε σκόπιμο να ενσωματωθεί η οδηγία του Συμβουλίου 86/457/ΕΟΚ της 15ης Σεπτεμβρίου 1986 σχετικά με την ειδική εκπαίδευση στη γενική ιατρική2. Η ανωτέρω οδηγία αποτελεί σήμερα τον Τίτλο IV της οδηγίας περί ιατρών. Ο Τίτλος IV της οδηγίας περί ιατρών προβλέπει ότι η Επιτροπή υποβάλλει δύο εκθέσεις. Το άρθρο 33 προβλέπει ότι «Με βάση την πείρα που θα έχει αποκτηθεί και λαμβάνοντας υπόψη την εξέλιξη της εκπαίδευσης στον τομέα της γενικής ιατρικής, η Επιτροπή θα υποβάλει στο Συμβούλιο, τα αργότερο την 1 η Ιανουαρίου 1996, έκθεση για την εφαρμογή των άρθρων 31 και 32». Επιπλέον, το άρθρο 40 αναφέρει ότι «Η Επιτροπή, με βάση την αποκτηθείσα εμπειρία και λαμβάνοντας υπόψη την εξέλιξη της εκπαίδευσης στον τομέα της γενικής ιατρικής, θα υποβάλει στο Συμβούλιο, το αργότερο μέχρι την 1 η Ιανουαρίου 1997, έκθεση για την εφαρμογή του παρόντος τίτλου και, ενδεχομένως, κατάλληλες προτάσεις, με τελικό σκοπό την ενδεδειγμένη εκπαίδευση κάθε γενικού ιατρού που πληροί τις ειδικές προϋποθέσεις άσκησης της γενικής ιατρικής». Κατά τις εργασίες που διεξήχθησαν στο πλαίσιο της Συμβουλευτικής Επιτροπής για την Ιατρική Εκπαίδευση (ACMT) με σκοπό την προπαρασκευή της έκθεσης που αναφέρεται στο άρθρο 33, κατέστη γρήγορα φανερό ότι η εξέταση του περιεχομένου της ειδικής εκπαίδευσης στη γενική ιατρική, της οποίας οι ελάχιστες προϋποθέσεις αναφέρονται στο άρθρο 31, πρέπει να τοποθετηθεί σε ευρύτερο πλαίσιο. Τη θέση αυτή στηρίζει και το σκεπτικό της οδηγίας 86/457/ΕΟΚ, από το οποίο καθίσταται φανερό ότι η καθιέρωση της ειδικής εκπαίδευσης στη γενική ιατρική πρέπει να επιτευχθεί σταδιακά. 1 2 ΕΕ αριθ. L 165, 07. 07. 1993, σελ. 1. ΕΕ αριθ. L 267, 19. 09. 1986, σελ. 26. Σύμφο>να με την έκτη αιτιολογική σκέψη της ανοντέρω οδηγίας, κατά το προπό στάδιο τα κράτη μέλη έπρεπε να καθιερακτουν ειδική εκπαίδευση στη γενική ιατρική, η οποία κατά την περίοδο εκείνη ήταν προαιρετική για τους ιατρούς. Στο δεύτερο στάδιο έπρεπε να καταστεί υποχρεωτική η ειδική εκπαίδευση στη γενική ιατρική σε όλους τους ιατρούς που ασκούν τη γενική ιατρική στο πλαίσιο των εθνικών συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης. Το τρίτο στάδιο συνίσταται στην υποβολή έκθεσης στο Συμβούλιο σχετικά με την εξέλιξη της κατάστασης, καθώς και στην υποβολή νέων προτάσεων για την υλοποίηση των επιδιωκόμενων στόχων. Κατά την περιγραφή των τριών αυτών σταδίων στα προπαρασκευαστικά έγγραφα η Επιτροπή ανέφερε, σχετικά με το τρίτο στάδιο, ότι «σε αντίθεση με τα δύο πρώτα στάδια, δεν αφορά νομοθετικές ή κανονιστικές μεταρρυθμίσεις, αλλά αποσκοπεί στο να τροφοδοτήσει τον σχετικό προβληματισμό πριν από την οριστικοποίηση των επιδιωκόμενων στόχων, ούτως ώστε να εξετασθεί η εφαρμογή του δεύτερου σταδίου σε όλα τα κράτη μέλη και να καθορισθεί ο ρόλος που θα ανατεθεί, στο πλαίσιο των εθνικών συστημάτων συμπληρωματική εκπαίδευση είτε στη γενική ιατρική είτε σε άλλη ειδικότητα». ιατρικής περίθαλψης, στους ιατρούς χωρίς Οι εργασίες της ομάδας εργασίας της ACMT κατέληξαν στη σύνταξη έκθεσης και συστάσεων. Η εν λόγω έκθεση, που παρατίθεται στο παράρτημα του παρόντος εγγράφου, αποκαλύπτει τις πολυάριθμες πτυχές του θέματος που εξέτασε η ομάδα εργασίας. Υπό τις παρούσες συνθήκες, η Επιτροπή δεν κρίνει σκόπιμο να τροποποιήσει τα συμπεράσματα της ACMT. Αντίθετα, παρουσιάζει όλα τα θέματα που εξετάσθηκαν σε μία ενιαία έκθεση σύμφωνα με όσα ορίζονται στα άρθρα 33 και 40 της οδηγίας περί ιατρών. Τέλος, η παρούσα έκθεση αποτελεί πρωτίστως έγγραφο διαβούλευσης που έχει ως στόχο να τροφοδοτήσει το διάλογο που η Επιτροπή επιθυμεί να αρχίσει με τους ενδιαφερόμενους κύκλους, ειδικής εκπαίδευσης στη γενική ιατρική. ιδρύματα και αρχές, στον τομέα της Κατά συνέπεια, δεν περιέχει καμία νομοθετική πρόταση. ΤΜΗΜΑ1 Εισαγωγή 1. 1. Η παρούσα έκθεση περιέχει τις εκτιμήσεις της Επιτροπής σύμφωνα με τα άρθρα 33 και 40 της οδηγίας περί ιατρών σχετικά με: (α) την εφαρμογή του Τίτλου IV και ιδιαίτερα των άρθρων 31 και 32 (ελάχιστες προϋποθέσεις για την ειδική εκπαίδευση στη γενική ιατρική), (β) παρατηρήσεις για την περαιτέρω εναρμόνιση της εκπαίδευσης των γενικών ιατρών και για την ολοκλήρωση της μεταρρύθμισης και (γ) τα διδάγματα από την αποκτηθείσα εμπειρία. 1. 2. Η παρούσα έκθεση περιλαμβάνει πέντε τμήματα. Το τμήμα 1 περιέχει την εισαγωγή και το ιστορικό, το τμήμα 2 τις επιπτώσεις της καθιέρωσης της ειδικής εκπαίδευσης στη γενική ιατρική σε όλα τα εθνικά εκπαιδευτικά συστήματα, το τμήμα 3 τις παρατηρήσεις σχετικά με την ενδεχόμενη αναθεώρηση της οδηγίας, το τμήμα 4 τα διδάγματα από την αποκτηθείσα εμπειρία και τη σύνοψη των παρατηρήσεοον και το τμήμα 5 τα συμπεράσματα. 1. 3. Η παρούσα έκθεση περιέχει τις συστάσεις της Συμβουλευτικής Επιτροπής για την Ιατρική Εκπαίδευση και τις συστάσεις της Ευραχηαϊκής Ένωσης Γενικών Ιατρών (UEMO) (βλ. τμήμα 3) Ιστορικό 1. 4. Η οδηγία 86/457/ΕΟΚ (σήμερα Τίτλος IV της οδηγίας περί ιατρών) προέβλεπε την ειδική εκπαίδευση στη γενική ιατρική και ένα σαφές χρονοδιάγραμμα για την καθιέρωση της. Το 1975 η ειδική εκπαίδευση των γενικών ιατρών υπήρχε σε ορισμένα κράτη μέλη, π. χ. στις Κάτω Χώρες και τη Δανία. Ωστόσο, η καθιέρωση της εκπαίδευσης αυτής σε επίπεδο ΕΕ θεωρήθηκε τότε πρόωρη. Ο Τίτλος IV βασίσθηκε στο έγγραφο «Έκθεση και Γνώμη της συμβουλευτικής επιτροπής» που εκδόθηκε το Μάρτιο του 1979. 3 1. 5. Οι διατάξεις του 1986 εφαρμόσθηκαν σταδιακά. Τα κράτη μέλη ήταν υποχρεωμένα να καθιερώσουν ειδική εκπαίδευση στη γενική ιατρική, ούτως ώστε οι πρώτοι τίτλοι μετά την ολοκλήρωση της εκπαίδευσης να χορηγούνται από την 1η Ιανουαρίου 1990 (άρθρο 30). Μόλις από την 1η Ιανουαρίου 1995 όλοι οι γενικοί ιατροί που εργάζονται στα συστήματα κοινωνικών ασφαλίσεων των κρατών μελών υποχρεούνται να κατέχουν τους τίτλους που προβλέπονται στο άρθρο 30 (άρθρο 36, παράγραφος 1). Το ΑΟΜΤΈγγρ. III/D/697/3/77. άρθρο 40 της οδηγίας περί ιατρο'νν προβλέπει ότι η ειδική εκπαίδευση [ΐπορεί να καταστεί υποχρεοπική για όλους τους γενικούς ιατρούς σε μία τελευταία φάση, δηλαδή μετά το 1997. Αυτή η μακρά περίοδος που προηγήθηκε μέχρι την καθιέρο)ση της ειδικής εκπαίδευσης στη γενική ιατρική είχε θεωρηθεί τότε απαραίτητη για να προετοιμαστεί η ΕΚ για το νέο τότε κλάδο της γενικής ιατρικής. Σκοπός ήταν να αναγνωρισθεί ο ειδικός ρόλος και η ειδική λειτουργία του γενικού ιατρού στο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης των κρατών μελών. Σήμερα σε πολλά κράτη η γενική ιατρική αποτελεί ιατρική ειδικότητα, όπως άλλες ιατρικές ειδικότητες που αναφέρονται στα άρθρα 5 και 7 της οδηγίας περί ιατρών. Επιπλέον, πρέπει να σημειωθεί στο σημείο αυτό ότι η ACMT συνέστησε στα κράτη μέλη να αναγνωρίσουν τη γενική ιατρική ως ειδικό κλάδο, ανάλογο με τις αναγνωρισμένες ειδικότητες (σύσταση του Μαρτίου του 1979 που έχει αναφερθεί ήδη στο σημείο 1. 4. ). Υπενθυμίζεται ότι στη λήξη του τρίτου σταδίου, η ειδική εκπαίδευση στη γενική ιατρική θα πρέπει να έχει καταστεί υποχρεωτική για όλους όσους ασκούν τη γενική ιατρική. Με άλλα λόγια, η βασική εκπαίδευση που αναφέρεται στην οδηγία περί ιατρών επιτρέπει απλώς την απόκτηση τίτλου σπουδών που παρέχει πρόσβαση στην ειδική εκπαίδευση, συμπεριλαμβανομένης της εκπαίδευσης στη γενική ιατρική. 1. 6. Η σταδιακή εφαρμογή της ειδικής εκπαίδευσης θεωρήθηκε απαραίτητη για να δοθεί η δυνατότητα στα κράτη μέλη να προσαρμόσουν τα εκπαιδευτικά τους συστήματα ώστε να δημιουργηθούν οι κατάλληλες θέσεις για την απορρόφηση των νέων ιατρών. Σε ορισμένα κράτη μέλη η έννοια της γενικής ιατρικής δεν ήταν αρκετά ανεπτυγμένη. Για το λόγο αυτόν κρίθηκε αναγκαία η εφαρμογή της ειδικής εκπαίδευσης σε διαδοχικά στάδια. Η προσαρμογή, ιδιαίτερα των εκπαιδευτικών συστημάτων, θεωρείται ότι απαιτεί σημαντικό χρόνο. 1. 7. 1. 8. Το άρθρο 31, παράγραφος 3 καθιστά την κατοχή των τίτλων που προβλέπονται στο άρθρο 3 προϋπόθεση για την απονομή των τίτλων που προβλέπεται στο άρθρο 30. Το άρθρο 31 ορίζει επίσης τις ελάχιστες προϋποθέσεις ως προς το περιεχόμενο και τη διάρκεια της εκπαίδευσης, καθώς και άλλες γενικές προϋποθέσεις για την ειδική εκπαίδευση των γενικών ιατρών. Στο άρθρο 32 προβλέπεται προσωρινή παρέκκλιση για τα κράτη μέλη όπου η εκπαίδευση στη γενική ιατρική εξασφαλίζεται στο πλαίσιο της παροχής υπηρεσιών από το ιατρείο του ειδικευόμενου γενικού ιατρού. Το 1986 ήταν απολύτως σαφές ότι η καθιέρωση των προϋποθέσεων που προβλέπονται στα άρθρα 31 και 32 θα απαιτούσε χρόνο, πόρους και προσεκτική προετοιμασία του ιατρικού κλάδου, των αποδεκτών της υγειονομικής περίθαλψης και των αρχών. Προβλέφθηκε επίσης ότι το άρθρο 31 θα είχε επιπτώσεις στα άρθρα 23 και 24 (ελάχιστα κριτήρια για την βασική ιατρική εκπαίδευση και την εκπαίδευση σε ειδικότητα). Ως εκ τούτου, στο άρθρο 33 ορίζεται η 1η Ιανουαρίου 1996 ως ημερομηνία της αναθεώρησης. ΤΜΗΜΑ2 Επιπτώσεις από την καθιέρωση της ειδικής εκπαίδευσης στη γενική ιατρική σε όλα τα εθνικά εκπαιδευτικά συστήματα. 2. 1. Το 1975 το κοινοτικό σύστημα αμοιβαίας αναγνώρισης των διπλωμάτων ιατρικής περιελάμβανε το συντονισμό της βασικής εκπαίδευσης και ορισμένων κλάδων εκπαίδευσης ειδικότητας. Αλλοι κύκλοι μεταπτυχιακών σπουδών που οδηγούν στη χορήγηση τίτλων μη αναφερόμενων ούτε στο άρθρο 5 ούτε στο άρθρο 7 δεν καλύπτονται από τον συντονισμό. Το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας των ιατρών με τίτλους ειδικότητας που δεν αναφέρονται στην οδηγία βασίζεται στην αμοιβαία αποδοχή, όπως αυτή ορίζεται στο άρθρο 8. 2. 2. Μέχρι την 1η Ιανουαρίου 1995 ένας ιατρός που είχε περατώσει επιτυχώς την βασική ιατρική εκπαίδευση και κατείχε τίτλο που προβλέπεται στο άρθρο 3 είχε πρόσβαση στη γενική ιατρική σε κράτος μέλος υποδοχής. Τα κράτη μέλη είχαν το δικαίωμα να διατηρήσουν εθνικούς κανόνες για την ειδική ή την επαγγελματική εκπαίδευση πέραν της βασικής εκπαίδευσης για την άσκηση της γενικής ιατρικής στο έδαφος τους, αλλά υποχρεούντο να δέχονται διακινούμενους ιατρούς από άλλα κράτη μέλη που δεν διέθεταν ειδική εκπαίδευση στη γενική ιατρική, και οι οποίοι επιθυμούσαν να ασκήσουν τη γενική ιατρική. 2. 3. Από την 1η Ιανουαρίου 1995 όλοι οι ιατροί που εργάζονται στα εθνικά συστήματα κοινωνικής ασφάλισης πρέπει να κατέχουν τίτλο στη γενική ιατρική που προβλέπεται στο άρθρο 30 (άρθρο 36, παράγραφος 1). Τα κράτη μέλη είχαν ασφαλώς το δικαίωμα να χορηγήσουν κεκτημένα δικακΰματα στους ιατρούς που εθεωρούντο ότι έχουν κεκτημένα εθνικά δικαιώματα στην άσκηση της γενικής ιατρικής. Επιπλέον, δυνάμει του άρθρου 36, παράγραφος 2, δεύτερη πρόταση, χορηγήθηκε το κεκτημένο δικαίωμα στους ιατρούς που είχαν ενταχθεί σε εθνικό σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων κράτους μέλους υποδοχής μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1994. Σε ορισμένες περιπτώσεις τα κράτη μέλη μπορούν να χορηγήσουν τίτλο γενικής ιατρικής στους ιατρούς που κατέχουν άλλο τίτλο ειδικότητας και πληρούν τις δ ιατάξεις του άρθρου 35. 2. 4. Η καθιέρωση της ειδικής εκπαίδευσης στη γενική ιατρική είχε διαφορετικές επιπτώσεις στα διάφορα εθνικά εκπαιδευτικά συστήματα. Σε ορισμένα κράτη μέλη η γενική ιατρική κατέστη ισότιμη με άλλες ειδικότητες ή θεωρήθηκε ως αυτοτελής κλάδος. Σε άλλα κράτη μέλη δεν έχει συντελεστεί ακόμη η μετάβαση η οποία συνίσταται στο να μην αντιμετωπίζεται πλέον η γενική ιατρική ως τομέας στον οποίο έχουν πρόσβαση οι ιατροί που κατέχουν απλώς τον αναφερόμενο στο άρθρο 3 τίτλο εκπαίδευσης, αλλά ως χωριστός και αυτοτελής μεταπτυχιακός κλάδος. Η διάταξη του Τίτλου IV που προβλέπει ειδική εκπαίδευση ελάχιστης διάρκειας 2 ετών θεωρείται ως παράταση της βασικής ιατρικής εκπαίδευσης. 2. 5. Παρ'όλο που τα διπλώματα που προβλέπονται στο άρθρο 3 χορηγούνται στο τέλος της βασικής ιατρικής εκπαίδευσης, από την 1η Ιανουαρίου 1995 τα εν λόγω διπλο>ματα δεν παρέχουν στον κάτοχο τους δικαίωμα πρόσβασης στο ιατρικό επάγγελμα σε ορισμένα κράτη μέλη. Στα κράτη αυτά η γενική ιατρική ασκείται αποκλειστικά στο πλαίσιο πον εθνικών συστημάπον κοινωνικών ασφαλίσεων και υπάρχουν προϋποθέσεις πρόσβασης με τις οποίες περιορίζεται ο αριθμός των ιατρών που καταλαμβάνουν θέσεις περαιτέρω εκπαίδευσης ή εκπαίδευσης ειδικότητας. Ο συνδυασμός των δύο παραγόντων σημαίνει ότι οι ιατροί που κατέχουν δίπλωμα που προβλέπεται στο άρθρο 3, οι οποίοι δεν έχουν εξασφαλίσει θέσεις εκπαίδευσης στη γενική ιατρική ή σε άλλη ειδικότητα, αδυνατούν να εργασθούν, ενώ προηγουμένως μπορούσαν να εργασθούν στη γενική ιατρική μέχρι να αποκτήσουν τα προσόντα για να καταλάβουν θέση ειδικευόμενου ιατρού. 2. 6. 2. 7. 2. 8. 2. 9. Το άρθρο 36, παράγραφος 1 υποχρεώνει τα κράτη μέλη να εξασφαλίσουν ότι κάθε γενικός ιατρός στο πλαίσιο των εθνικών συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης έχει λάβει ειδική εκπαίδευση, υπό την επιφύλαξη, ασφαλώς, των διατάξεων περί κεκτημένων δικαιωμάτων. Συνέπεια της διάταξης αυτής είναι ότι τα κράτη μέλη πρέπει να εξασφαλίσουν ότι τόσο οι υπήκοοι τρίτων χωρών, όσο και οι υπήκοοι της ΕΕ που κατέχουν τίτλους τρίτων χοοραχν έχουν λάβει ειδική εκπαίδευση σύμφωνα με τις εθνικές προδιαγραφές για να τους επιτραπεί να ασκήσουν το επάγγελμα στο πλαίσιο των εθνικών συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης. Το άρθρο 36, παράγραφος 5 καθιστά σαφές ότι οι διατάξεις της οδηγίας δεν παρεμποδίζουν τα κράτη μέλη να επιτρέψουν την άσκηση της γενικής ιατρικής, σύμφωνα με τους κανόνες τους στο πλαίσιο του εθνικού συστήματος έχουν ολοκληρώσει την ιατρική εκπαίδευση ή την ειδική εκπαίδευση ή αμφότερες εκτός της ΕΕ. κοινωνικών ασφαλίσεων, στους ιατρούς που Τα κράτη μέλη υποχρεούνται από το άρθρο 37, παράγραφος 2 να αναγνωρίζουν τα πιστοποιητικά που χορηγούνται βάσει κεκτημένων δικαιωμάτων (άρθρο 36, παράγραφος 4) από άλλα κράτη μέλη. Εάν ένα κράτος μέλος εκδώσει πιστοποιητικό βάσει κεκτημένων δικαιωμάτων σε υπήκοο της ΕΕ που ασκεί την ιατρική στο πλαίσιο του εθνικού του συστήματος κοινωνικών ασφαλίσεων, το κράτος μέλος υποδοχής υποχρεούται να το αναγνωρίσει και να το θεωρεί ισότιμο στο έδαφος του. Το άρθρο 34 προβλέπει την ειδική εκπαίδευση στη γενική ιατρική κατά μερική απασχόληση. Διαπιστώθηκε ότι η εκπαίδευση κατά μερική απασχόληση εξακολουθεί να είναι χρήσιμη. Σε ορισμένα κράτη μέλη ήταν πολύ δύσκολο να ανταποκριθούν τα εκπαιδευτικά προγράμματα στην προϋπόθεση ότι η εβδομαδιαία διάρκεια της εκπαίδευσης κατά μερική απασχόληση δεν πρέπει να είναι κατώτερη του 60% της εβδομαδιαίας διάρκειας της εκπαίδευσης κατά πλήρη απασχόληση και ότι πρέπει να εκπαιδευτικών περιόδων με πλήρη περιλαμβάνει ορισμένο αριθμό απασχόληση. 7 Οι διατάξεις σχετικά με την εκπαίδευση κατά μερική απασχόληση στις άλλες ειδικότητες προβλέπουν ότι το 50% είναι το ελάχιστο (Απαραίτητο για να επιτευχθεί ισότιμο ποιοτικό επίπεδο με εκείνο της εκπαίδευσης κατά πλήρη απασχόληση. Συχνά στα εκπαιδευτικά προγράμματα των κραπόν μελοόν για τη γενική ιατρική περιλαμβάνεται περίοδος εκπαίδευσης σε κάποια ειδικότητα, ενώ ορισμένα εκπαιδευτικά προγράμματα για ειδικότητες περιλαμβάνουν περιόδους εκπαίδευσης στη γενική ιατρική. Οι διαφορετικές διατάξεις για την εκπαίδευση στη γενική ιατρική και την εκπαίδευση ειδικότητας προκαλούν περιττές περιπλοκές. ΤΜΗΜΑ 3 Παρατηρήσεις σχετικά με την ενδεχόμενη αναθεώρηση της οδηγίας 3. 1. Οι εξελίξεις στο πλαίσιο των εθνικών εκπαιδευτικών συστημάτων και των εθνικών συστημάτων υγειονομικής περίθαλψης, καθώς και η εξέλιξη των κατέστησαν συστημάτων αναγνώρισης μεταξύ απαραίτητη την αναθεώρηση σε κοινοτικό επίπεδο της ποιότητας της εκπαίδευσης και των εθνικών ρυθμίσεων στο θέμα της αναγνώρισης. των κρατών μελών Επιπλέον, οι εκπρόσωποι του κλάδου σε κοινοτικό επίπεδο, και ιδιαίτερα η UEM04, η CP5, η UEMS6 και η PWG7, ανέλαβαν πρωτοβουλίες για την αξιολόγηση της ποιότητας της εκπαίδευσης. Η Επιτροπή ζήτησε τη γνώμη της ACMT προκειμένου να ληφθούν υπόψη, στην έκθεση που υποβάλλει η Επιτροπή βάσει του άρθρου 33, οι συστάσεις ιατρικής του κλάδου σε θέματα που επηρεάζουν την ποιότητα της εκπαίδευσης. Τα ακόλουθα θέματα σχετικά με τον Τίτλο IV που παρατίθενται κατωτέρω στις παραγράφους 3. 2. έως 3. 9. έχουν εντοπισθεί από τον κλάδο. Μεταπτυχιακή εκπαίδευση στη γενική ιατρική 3. 2. Η 21η αιτιολογική σκέψη της οδηγίας προβλέπει ότι «η εκπαίδευση στη γενική ιατρική πρέπει να εξασφαλίζεται μέσα στο πλαίσιο της βασικής εκπαίδευσης του ιατρού κατά την έννοια του εθνικού δικαίου ή έξω από αυτό». Βάσει της εμπειρίας που αποκτήθηκε στην ΕΕ, η οδηγία περί ιατρών θα μπορούσε να αναθεωρηθεί προκειμένου να προβλέπει ότι η ειδική εκπαίδευση στη γενική ιατρική δεν είναι δυνατόν να αρχίζει πριν από την ολοκλήρωση της εκπαίδευσης που είναι κοινή για όλους τους ιατρούς και ότι η έναρξη της πρέπει να συμπίπτει με την έναρξη της εκπαίδευσης και για τις άλλες ειδικότητες. Θα ήταν, ιδιαίτερα, σκόπιμο να εξετασθεί το ενδεχόμενο μίας νέας διάταξης που να διευκρινίζει ότι κατά τη διάρκεια της βασικής ιατρικής εκπαίδευσης πρέπει να διδάσκεται υποχρεωτικά η γενική ιατρική ώστε ο μελλοντικός ιατρός να γνωρίζει τις κυριότερες μορφές άσκησης της ιατρικής και να επιλέξει τη σταδιοδρομία του διαθέτοντας σωστή ενημέρωση. Ευρωπαϊκή Ένωση Γενικίόν Ιατρών. Διαρκής Επιτροπή Ευρωπαίων Ιατρών. Ευρωπαϊκή Ένωση Ειδικών Ιατρών. Μόνιμη Ομάδα Εργασίας Νέων Νοσοκομειακών Ιατρών. Διάρκεια και σχεδιασμός των προγραμμάτων εκπαίδευσης στη γενική ιατρική 9 3. 3. Το άρθρο 31, παράγραφος 1, στοιχείο β) προβλέπει ότι η εκπαίδευση έχει διάρκεια τουλάχιστον δύο ετών και πραγματοποιείται υπό τον έλεγχο το>ν πρότεινε η εκπαιδευτική αρμόδιων αρχών ή οργανισμών. Η UEMO περίοδος που οδηγεί στην απόκτηση τίτλου γενικής ιατρικής να πραγματοποιείται κατά πλήρη απασχόληση και να διαρκεί τουλάχιστον τρία χρόνια. Η ACMT υποστήριξε την πρόταση αυτή, η οποία, ωστόσο, δημιουργεί προβλήματα σε ορισμένα κράτη μέλη και μάλλον δεν είναι δυνατό να υλοποιηθεί κατά τα επόμενα χρόνια. Εν τούτοις, σε ορισμένα κράτη μέλη η μεταβατική περίοδος θα χρειαστεί να διαρκέσει περισσότερο, διότι η παράταση της περιόδου εκπαίδευσης συνεπάγεται δημοσιονομικές επιβαρύνσεις. Η διάταξη σύμφωνα με την οποία η εκπαίδευση στη γενική ιατρική ελέγχεται από τις αρμόδιες αρχές θα μπορούσε αναμφίβολα να ενισχυθεί και να προβλέπει ότι στη διενέργεια του ελέγχου από τις αρμόδιες αρχές ή οργανισμούς συμμετέχουν γενικοί ιατροί σε όλη τη διάρκεια της περιόδου εκπαίδευσης. Προτείνεται να δοθεί έμφαση στην κλινική φύση της εκπαίδευσης στη γενική ιατρική και τουλάχιστον 12 μήνες της εκπαίδευσης να πραγματοποιούνται σε κέντρα γενικής ιατρικής ή άλλα παρόμοια κέντρα. Για οικονομικούς λόγους η εκπαίδευση αυτή μπορεί να πραγματοποιηθεί σταδιακά σε διάστημα ετών. Τούτο δεν εμποδίζει τις χώρες που επιθυμούν να παρατείνουν στους 18 μήνες την ελάχιστη περίοδο των 12 μηνών, να το πράξουν. Άρθρο 32 3. 4 Η διάταξη στο άρθρο 32, όπου προβλέπεται ότι προσωρινά η εκπαίδευση μπορεί να διασφαλίζεται με την πείρα που αποκτά ο εκπαιδευόμενος στο ιατρείο του, δεν έχει χρονικό περιορισμό. Κρίνεται σκόπιμο να εξετασθεί από κοινού με τα κράτη μέλη εάν πρέπει να διατηρηθεί αυτή η παρέκκλιση. Εκπαίδευση κατά μερική απασχόληση 3. 5. Όσον αφορά την εκπαίδευση κατά μερική απασχόληση, θα πρέπει να εξετασθεί το ενδεχόμενο η ελάχιστη εβδομαδιαία διάρκεια της εκπαίδευσης στη γενική ιατρική κατά μερική απασχόληση να ισοδυναμεί με το 50% της εκπαίδευσης κατά πλήρη απασχόληση, ούτως ώστε οι ισχύουσες προϋποθέσεις για τη γενική ιατρική να συμφωνούν με τις διατάξεις σχετικά με την εκπαίδευση κατά μερική απασχόληση σε άλλες ειδικότητες. Η τρίτη περίπτωση του άρθρου 34, παράγραφος 1 (η εκπαίδευση κατά μερική απασχόληση πρέπει να περιλαμβάνει ορισμένο αριθμό εκπαιδευτικών περιόδων με πλήρη απασχόληση) θα πρέπει κατά συνέπεια να καταργηθεί, ούτως ώστε οι διατάξεις σχετικά με την εκπαίδευση κατά μερική απασχόληση να εξομοιωθούν για όλες τις μεταπτυχιακές εκπαιδευτικές περιόδους. Η εκπαίδευση κατά μερική απασχόληση παρέχει ορισμένα δυνατοτήτο)ν πλεονεκτήματα και ιδιαίτερα επιτρέπει την αύξηση των παροχής εκπαίδευσης, διότι σχετίζεται με τον αριθμό των θέσεων το>ν εκπαιδευομένων. Αξιολόγηση των εκπαιδευτικών προγραμμάτων 10 3. 6. Συστήνεται στα κράτη μέλη να καθιερωθεί δήλωση προθέσεως σχετικά με την καθιέρωση αρχών ορθής πρακτικής κατά την αξιολόγηση και τον ποιοτικό έλεγχο των προγραμμάτων ειδικής εκπαίδευσης στη γενική ιατρική. Εκπαίδευση προσαρμογής 3. 7. Καλό θα ήταν επίσης να εξετασθεί η σκοπιμότητα μίας διάταξης, μετά από εμπεριστατωμένη εξέταση και αφού ληφθούν οι κατάλληλες προφυλάξεις ώστε να εξασφαλισθεί η απαγόρευση της διακριτικής μεταχείρισης, για την καθιέρωση εκπαίδευσης προσαρμογής για τους διακινούμενους ιατρούς, εφόσον τούτο κριθεί απαραίτητο σε μεμονο)μένες περιπτώσεις. Επαρκείς πόροι για τα εκπαιδευτικά προγράμματα 3. 8. Θα πρέπει επίσης να εξετασθεί το ενδεχόμενο να προστεθεί διάταξη που θα πραγματεύεται το θέμα της επάρκειας των πόρων για τους στόχους, το σχεδιασμό, την εποπτεία και την αξιολόγηση της ειδικής εκπαίδευσης στη γενική ιατρική. Η διάταξη του άρθρου 31, παράγραφος 1, στοιχείο δ), που αποτελεί σήμερα τη βάση για την αμοιβή των ειδικευόμενων, πρέπει να καταστεί πιο σαφής. Είναι σκόπιμο, για παράδειγμα, να προστεθεί ένα στοιχείο ε) που θα εξισώνει τη θέση ενός ιατρού που πραγματοποιεί ειδική εκπαίδευση στη γενική ιατρική με τη θέση των ιατρών που πραγματοποιούν εκπαίδευση ιατρικής ειδικότητας, τουλάχιστον για σημαντικό μέρος της εκπαίδευσης. Ειδική εκπαίδευση για κάθε γενικό ιατρό 3. 9. Οι ιατρικός κλάδος εξέ<ρρασε την ί'ιποψη ότι πρέπει να κα()ιερο)θεί πάραυτα ιατρούς. Δεν πρέπει να η ειδική εκπαίδευση για όλους τους γενικούς διατηρηθεί η δυνατότητα άσκησης της εκπαίδευση ειδικότητας και χωρίς ειδική εκπαίδευση στη γενική ιατρική. Πράγματι, δεν είναι κατανοητό για ποιο λόγο οι προϋποθέσεις εκπαίδευσης πρέπει να εξαρτώνται από το εάν η άσκηση του επαγγέλματος γίνεται στο πλαίσιο ενός εθνικού συστήματος κοινωνικών ασφαλίσεων ή εκτός αυτού. ιατρικής χωρίς Εκτός από τη θεωρητική αυτή ασυνέπεια, το λογικό συμπέρασμα είναι ότι από πρακτικής απόψεως δεν είναι αναγκαία η διατήρηση της διάκρισης αυτής. Τέλος, η ορθότητα της ανωτέρω άποψης ενισχύεται εάν το θέμα εξετασθεί και από τη σκοπιά των ασθενών. Η εμπειρία στα κράτη μέλη δείχνει ότι δεν υπάρχει λόγος περαιτέρω καθυστέρησης, όπως προβλέπεται στο άρθρο 40. «Ευρω-π ιστοπο ιητικά» 3. 10. Ορισμένα κράτη μέλη έχουν προσδιορίσει τον τίτλο που προβλέπεται στο άρθρο 30, ο οποίος πιστοποιεί τις ελάχιστες προϋποθέσεις που αναφέρονται στο άρθρο 31, αλλά δεν έχει καμία ισχύ στο πλαίσιο των εθνικών συστημάτων κοινωνικών ασφαλίσεων των κρατών αυτών. 11 Ο τίτλος που προβλέπεται στο άρθρο 30 και έχει απονεμηθεί σε υπήκοο της ΕΕ δεν παρέχει στον υπήκοο αυτόν πρόσβαση στην άσκηση της γενικής ιατρικής στο πλαίσιο του συστήματος κοινωνικών ασφαλίσεων του εν λόγο) κράτους μέλους. εθνικός τίτλος αναπέρου Ένας (που δεν προσδιορίζεται (χπό τα εν λόγω κράτη μέλη για τους σκοπούς του Τίτλου IV της οδηγίας) παρέχει στον κάτοχο του πρόσβαση στην άσκηση της γενικής ιατρικής στο πλαίσιο του εθνικού συστήματος. εκπαιδευτικού επιπέδου Κατά συνέπεια, οι τίτλοι που προβλέπονται στο άρθρο 30 τους οποίους απονέμουν τα εν λόγω κράτη εξυπηρετούν έναν μόνο σκοπό -την εξαγωγή-, δηλαδή κοινωνικών εξασφαλίζουν ασφαλίσεων άλλων κρατών μελών. την πρόσβαση στα συστήματα 3. 11. Η κατάσταση αυτή δεν συμβιβάζεται με το σύστημα που προβλέπεται στην οδηγία, το οποίο βασίζεται στην ολοκλήρωση εθνικών εκπαιδευτικών προγραμμάτων που έχουν άμεση σχέση με τα εθνικά συστήματα υγειονομικής περίθαλψης. Η κίνηση διαδικασίας παράβασης βάσει του άρθρου 169 της Συνθήκης κατά ενός κράτους μέλους είχε ως αποτέλεσμα την τροποποίηση των κανόνων αυτών. Πρώτον, αυτός ο τρόπος εφαρμογής της οδηγίας αντιβαίνει στην αρχή της αμοιβαιότητας στην οποία βασίζεται το κοινοτικό σύστημα αμοιβαίας αναγνώρισης. Δεύτερον, οι υπήκοοι άλλων κρατών μελών μπορεί να επιδιώξουν να επωφεληθούν από το συντομότερο και λιγότερο απαιτητικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα προκειμένου να αποκτήσουν πιστοποιητικό που θα τους παρείχε πρόσβαση στο επάγγελμα στην πατρίδα τους. εκπαίδευση Τρίτον, όταν ένα κράτος μέλος έχει ήδη δημιουργήσει υψηλότερων προδιαγραφών για το εσωτερικό του, το να χαρακτηρίσει έναν τίτλο χαμηλότερου επιπέδου ως τον προβλεπόμενο τίτλο του άρθρου 30 δεν εξυπηρετεί την αναβάθμιση των κοινοτικών προδιαγραφών σε σχέση με τις ελάχιστες προϋποθέσεις που προβλέπονται στην οδηγία. Το κράτος αυτό μπορεί να επικαλεσθεί τις τεχνικές διατάξεις της οδηγίας προκειμένου να αρνηθεί την πρόσβαση στην άσκηση της γενικής ιατρικής στο έδαφος του στους κατόχους των τίτλων που προβλέπονται στο άρθρο 30 οι οποίοι προέρχονται από άλλα κράτη μέλη, αλλά έχει το πλεονέκτημα ότι οι δικοί του ιατροί μπορούν να μεταβαίνουν σε άλλα κράτη μέλη με τον χαμηλότερο, σε εθνικό επίπεδο, τίτλο. 3. 12. Το θέμα αυτό έχει ήδη συζητηθεί στο πλαίσιο της ACMT. Η ελάχιστη εναρμόνιση επιβάλλει έναν κοινό παρονομαστή σε όλα τα κράτη μέλη, αλλά παρέχει τη δυνατότητα θέσπισης υψηλότερων εθνικών προδιαγραφούν, γεγονός που ενθαρρύνει και προωθεί την πρόοδο στο πλαίσιο του συστήματος αυτόματης αμοιβαίας αναγνώρισης. Είναι κοινοτικού απαραίτητο να προωθηθεί η επί τα βελτίω αναθεώρηση της οδηγίας ώστε να ανταποκρίνεται στη συνεχή εξέλιξη της ιατρικής. Η πρόοδος στις προδιαγραφές των εκπαιδευτικών προγραμμάτων που έχει επιτευχθεί από το 1975 θα υπονομευθεί εάν ορισμένα κράτη μέλη δεν ενδιαφέρονται για την αναβάθμιση των προδιαγραφών της οδηγίας περί ιατρών. Ειδικευόμενοι ιατροί 12 3. 13. Οι κανόνες της ΕΕ για την αμοιβαία αναγνο'>ριση των ιατρικοΥν τίτλο>ν υφίστανται εδο> και 20 χρόνια. Τα κοινοτικά προγράμματα όπο>ς το Socrates (προνην Erasmus) για την κινητικότητα το>ν φοιτητών πανεπιστημίου, τα δίκτυα συνεργασίας και ενήμερο>σης όπο>ς το Κυρ<υπαϊκό Σύστημ. ί/. με Κατοχύρωσης Μαθημάτων προγράμματα σπουδών και εθνικά εκπαιδευτικά συστήματα οι οποίες παρέχονται από το δίκτυο NARIC και η βελτίωση της εκμάθησης "ξένων γλωσσών μέσω του προγράμματος LINGUA, όλοι αυτοί οι παράγοντες έχουν συμβάλει στην αύξηση της κινητικότητας των φοιτητών και των ειδικευόμενων ιατρών. (ECTS), οι πληρο(|Χ)ρίες σχετικά 3. 14. Η φυσική εξέλιξη των ανωτέρω μέτρων απαιτεί μία ειδική διάταξη για τη διευκόλυνση της κινητικότητας των ειδικευόμενων ιατρών. Η σύσταση του Συμβουλίου 75/367/ΕΟΚ8 παρότρυνε τα κράτη μέλη να δέχονται ειδικευόμενους ιατρούς κατά τις περιόδους κλινικής τους εκπαίδευσης. Από τότε η νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου9 έχει καταστήσει σαφές ότι κάθε κύκλος εκπαίδευσης (συμπεριλαμβανομένης της πανεπιστημιακής) που οδηγεί στην απόκτηση επαγγελματικού τίτλου επηρεάζει την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων και, ως εκ τούτου, προστατεύεται από την αρχή του κοινοτικού δικαίου περί απαγόρευσης των διακρίσεων. Κατά συνέπεια, η πρόσβαση σε θέσεις εκπαιδευόμενοι πρέπει να είναι ανοιχτή στους κοινοτικούς υπηκόους βάσει το)ν ίδιων όρων με τους ημεδαπούς στο κράτος μέλος υποδοχής. Η προϋπόθεση αυτή δεν τηρείται. ειδικότητες 3. 15. Επιπλέον, σε πολλά κράτη μέλη η εκπαίδευση στη γενική ιατρική και στις του άλλες ειδικευόμενου στην ειδικευόμενος αμείβεται για την παροχή υπηρεσιών στο πλαίσιο της εκπαίδευσης του. Αν και αυτή η παροχή υπηρεσιών αποτελεί τμήμα της εκπαίδευσης, ταυτόχρονα είναι και εργασία και οι κοινοτικές αρχές απαγορεύουν κάθε διακριτική μεταχείριση σε ό,τι αφορά είτε την εργασία είτε τους όρους εργασίας. πραγματοποιείται μέσω επαγγελματική δραστηριότητα. Ο συμμετοχής της 3. 16. Οι ειδικευόμενοι ιατροί εξακολουθούν να αντιμετο«τίζουν εμπόδια όταν υποβάλλουν αίτηση για θέσεις εκπαιδευόμενου σε άλλα κράτη μέλη. Ακόμη και όταν οι θέσεις έχουν προσφερθεί και έχουν γίνει δεκτές, οι εθνικές αρχές δείχνουν απροθυμία στην προώθηση των αιτήσεων για αρκετούς λόγους, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και ορισμένοι που άπτονται των εθνικών εκπαιδευτικών συστημάτων. Το θέμα αυτό πρέπει να μελετηθεί προκειμένου να διατυπωθούν προτάσεις με τις οποίες οι αρχές της σύστασης του Συμβουλίου 75/367/ΕΟΚ θα μετατραπούν σε δεσμευτικά μέτρα σε ό,τι αφορά τους ειδικευόμενους στη γενική ιατρική και τους ειδικευμένους ιατρούς. ΕΕ αριθ. L 167 της 30. 6. 1975. Υπόθεση Gravier 83/293 [1989] Συλλογή 593 Υπόθεση Kraus 19/92 [1993] Συλλογή 1. Άρθρο 5 13 3. 17. Εάν η ειδική εκπαίδευση στη γενική ιατρική θεωρείται πράγματι από όλα τα κράτη μέλη ως ιατρική ειδικότητα, ισοδύναμη με τις λοιπές ειδικότητες που παρατίθενται στο άρθρο αυτό, τότε το εν λόγο) άρθρο πρέπει να προσαρμοσθεί ανάλογα ίόστε να αντανακλά το γεγονός αυτό. 14 ΤΜΗΜΑ 4: ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΚΤΗΘΕΙΣΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΟΨΗ Ενοποιημένες, επαυξημένες και ενισχυμένες κοινές διατάξεις για τη μεταπτυχιακή εκπαίδευση 4. 1. 4. 2. Από τις παραγράφους 1. 7. , 2. 4. και 2. 5. ανωτέρο) καθίσταται σαφές ότι για κοινοτικούς σκοπούς οι τίτλοι που προβλέπονται στο άρθρο 30 ανήκουν στην ίδια κατηγορία με τους τίτλους ειδικότητας που αναφέρονται στο άρθρο 5. Οι παράγραφοι 2. 9. , 3. 2. , 3. 13. - 3. 16. εξηγούν επίσης ότι οι ειδικευόμενοι, είτε της γενικής ιατρικής είτε άλλα>ν ειδικοτήτων, υπόκεινται σε παρόμοιες προϋποθέσεις. Οι ελάχιστες προϋποθέσεις εκπαίδευσης που προσδιορίζονται στα άρθρα 24 και 31 πρέπει να εξετασθούν προκειμένου να ενισχυθούν οι ελάχιστες προϋποθέσεις. Τα δύο αυτά άρθρα θα ήταν σκόπιμο να ενοποιηθούν, δεδομένου ότι έχουν κοινούς στόχους και περιέχουν κοινές διατάξεις. εάν οι διατάξεις Λόγω της αύξησης του μεγέθους της ΕΕ, η εγγύηση αυτή μπορεί να τη δημιουργία εξασφαλισθεί μόνο αντικειμενικών διαρθρο')σεο>ν που θα είναι διαφανείς και θα μπορούν να εφαρμοσθούν άμεσα στα κράτη μέλη. Οι ενοποιημένες διατάξεις μπορούν να περιέχουν αναφορές στην ορθή άσκηση του επαγγέλματος και στους στόχους της εκπαίδευσης, αλλά πρέπει να βασίζονται σε διάταξη σχετικά με την επάρκεια το)ν πόρο)ν και τη διαφάνεια. επιτρέπουν 4. 3. Κάθε κράτος μέλος πρέπει να ορίσει με σαφήνεια τους φορείς που θα είναι υπεύθυνοι για την εποπτεία, το συντονισμό και τους κανόνες που διέπουν τα εκπαιδευτικά προγράμματα. Οι ακριβείς αρμοδιότητες και η ακριβής λειτουργία των φορέων αυτοΥν πρέπει να δημοσιοποιούνται. 4. 4. εκπαιδευτικά προγράμματα πρέπει να ορίζονται με ακριβείς Τα λεπτομέρειες όσον αφορά τη διάρκεια και τη διάρθρωση τους. Πρέπει να αξιολογούνται και να επικυρώνονται βάσει προγραμμάτων σπουδών και ενός φάσματος εκπαιδευτικών μεθόδων. Για να διασφαλισθεί η τήρηση υψηλο')ν προδιαγραφούν πρέπει να δημιουργηθούν συγκεκριμένες μέθοδοι επιστημονικής αξιολόγησης πον ειδικευόμενων, το>ν 0έσεο>ν ειδίκευσης και των να τοποθετούνται σε εγκεκριμένα εκπαιδευτικά προγράμματα ώστε να εξασφαλίζεται η ισορροπία μεταξύ του εκπαιδευτικού και του εργασιακού σκέλους των θέσεων. εκπαιδευτικών προγραμμάτο>ν. Οι ειδικευόμενοι πρέπει 4. 5. Οι εκπαιδευτές πρέπει να είναι επαρκώς προετοιμασμένοι για το ρόλο τους. Επίσης πρέπει να αξιολογούνται και να ελέγχονται. 4. 6. Η ACMT πρέπει να κληθεί να αναπτύξει υποδείγματα ορθής άσκησης του επαγγέλματος και επιτυχούς μεταπτυχιακής εκπαίδευσης. 15 4. 7. Οι τίτλοι γενικής ιατρικής είναι τίτλοι μεταπτυχιακής εκπαίδευσης που είναι κοινοί σε όλα τα κράτη μέλη Οι τίτλοι που προβλέπονται στο άρθρο 30 πρέπει να περιληφθούν στο άρθρο 5, δεδομένου ότι οι τίτλοι που πιστοποιούν γενική εκπαίδευση στη γενική ιατρική είναι κοινοί τίτλοι μεταπτυχιακής εκπαίδευσης σε όλα τα κράτη μέλη. ΤΜΗΜΑ 5: ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ 5. 1. Η οδηγία περί κχτρών είναι ένα κοινοτικό μέτρο που τηρεί την αρχή της επικουρικότητας. Ορίζει το πλαίσιο για την εξασφάλιση της αμοιβαίας αναγνώρισης το>ν τίτλο>ν. Επιδιώκει να διαβεβαιώσει το κράτος μέλος υποδοχής ότι ο τίτλος που είναι υποχρεωμένο να δεχθεί, ο οποίος παρέχει πρόσβαση στο ιατρικό επάγγελμα στο έδαφος του, πιστοποιεί ότι τηρούνται τουλάχιστον οι στοιχειώδεις εκπαιδευτικές προδιαγραφές (σε πολλές περιπτώσεις οι προδιαγραφές αυτές μπορεί να είναι υψηλότερες). Από την άλλη πλευρά, η εγγύηση αυτή αφήνει ιδιαιτερότητες και παρέχει τη δυνατότητα να περιθώρια στις εθνικές καλυφθούν οι εθνικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Το εν λόγο πλαίσιο πέτυχε στη δοκιμασία του χρόνου και ανταποκρίνεται στις ανάγκες της διευρυμένης ΕΕ, καθότι προσφέρει στα κράτη μέλη της μεγαλύτερη ευελιξία για την προσαρμογή τους στις προδιαγραφές και τις μεθόδους της ΕΕ. 5. 2. 5. 3. Επιπλέον, ο περίπλοκος χαρακτήρας της ιατρικής εκπαίδευσης απαιτεί σαφέστερες κατευθυντήριες γραμμές ώστε να παρέχονται οι εγγυήσεις για την ποιότητα της εκπαίδευσης. Για να επιτευχθεί η επιδκοκόμενη ποιότητα πρέπει να θεσπισθούν αντικειμενικοί, διαφανείς και εφαρμόσιμοι κανόνες. Η αμοιβαία εμπιστοσύνη βασίζεται σε εγγυήσεις για την ποιότητα της εκπαίδευσης. Η οδηγία περί ιατρών παρέχει τις βάσεις της ποιότητας και της εμπιστοσύνης, οι οποίες είναι αναγκαίο να ενισχυθούν και να επαυξηθούν, και ιδίως, σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές της παρούσης έκθεσης. 17 IIAPAPTHMA ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ACMT Η ACMT διατυποϊνει τις ακόλουθες συστάσεις: 1. 2. 3. 4. 5. 6. 7. 8. 9. Στο μέλλον, μια κατάλληλα καταρτισμένη και διαθέτουσα επαρκείς πόρους γενιά γενικών ιατρών, θα διαδραματίζει ολοένα και σημαντικότερο ρόλο στην οργάνωση και την ανάπτυξη αποτελεσματικών συστημάτων υγειονομικής περίθαλψης βασιζόμενων ολοένα και περισσότερο σε επιστημονικές βάσεις. Η αρχή αυτή πρέπει να αντανακλάται σε όλη τη διάρκεια της ιατρικής εκπαίδευσης, τόσο της βασικής, όσο και της μεταπτυχιακής. Πρέπει να δοθεί προτεραιότητα στην καθιέρωση της διαρκούς συμμετοχής των γενικών ιατρών, τόσο εκείνων που προέρχονται από τον ακαδημαϊκό χώρο στην εκείνων εκπαιδευτικών οργάνωση/ανάπτυξη/διαχείριση και αξιολόγηση προγραμμάτο>ν στη γενική ιατρική. που ασκούν επάγγελμα, όσο και των το Η απόκτηση επαρκών γνώσεοχν σε θέματα γενικής ιατρικής πρέπει να γίνει υποχρεωτική για όλους τους προπτυχιακούς φοιτητές ιατρικής. Η ειδική εκπαίδευση στη γενική ιατρική πρέπει να αρχίζει μόνο μετά την περάτωση της βασικής ιατρικής εκπαίδευσης, το τέλος της οποίας πρέπει να ορισθεί σαφέστερα. Όταν το επιτρέψουν οι περιστάσεις, η ελάχιστη διάρκεια της ειδικής εκπαίδευσης στη γενική ιατρική πρέπει να ανέλθει σε τρία χρόνια. Το μέρος της εκπαίδευσης που πραγματοποιείται σε ιατρείο γενικής ιατρικής ή σε άλλο παρόμοιο κέντρο πρέπει να παραταθεί από έξι μήνες σε ένα έτος και, όταν το επιτρέψουν οι περιστάσεις, πρέπει να παραταθεί περαιτέρω στους δεκαοκτώ μήνες. Πρέπει να καταργηθεί η δυνατότητα το>ν ιατρό >ν να εκπαιδεύονται στα ιατρεία τους. Οι διατάξεις σχετικά με την εκπαίδευση κατά μερική απασχόληση πρέπει να τροποποιηθούν και να εξομοιωθούν με τις διατάξεις που ισχύουν για όλες τις άλλες ειδικότητες, δηλαδή η ελάχιστη διάρκεια της πρέπει να ισοδυναμεί με το 50% της εκπαίδευσης κατά πλήρη απασχόληση. Πρέπει επίσης να καταργηθεί η υποχρέωση πραγματοποίησης εκπαιδευτικής περιόδου κατά πλήρη απασχόληση. Πρέπει να καθιερωθεί, εφόσον τούτο είναι απαραίτητο, η εκπαίδευση προσαρμογής για τους ιατρούς που ταξιδεύουν από μία χώρα της ΕΕ σε άλλη και να καταβληθούν προσπάθειες για τη διευκόλυνση των ανταλλαγών μεταξύ εγκατεστημένοι γενικών ιατρών, ειδικευόμενων, εκπαιδευτών και ακαδημαϊκών τμημάτων. 10. Η ειδική εκπαίδευση να καταστεί υποχρεωτική για όλους τους γενικούς ιατρούς. 48 ISSN 0254-1483 COM(96) 434 τελικό ΕΓΓΡΑΦΑ GR 10 04 Αριθ. καταλόγου : CB-CO-96-436-GR-C ISBN 92-78-08569-3 Υπηρεσία Επισήμων Εκδόσεων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων L-2985 Λουξεμβούργο


title: Betriebsstruktur : Erhebung 1993 : Hauptergebnisse.,Farm structure : 1993 survey : Main results.,Structure des exploitations : Enquête 1993 : Principaux résultats.,Struttura delle aziende : Indagine 1993 : Risultati principali.

eurovoc_concepts:
EU Member State
agricultural statistics
agricultural structure


title: Komission kertomus neuvostolle ja Euroopan parlamentille Euroopan investointipankin yhteisen edun mukaisiin hankkeisiin myöntämien lainojen toimeenpanosta ja käyttöaikataulusta sellaisissa Lantinalaisen Amerikan ja Aasian maissa, joiden kanssa yhteisö on tehnyt yhteistyösopimuksia (1995-1996)

eurovoc_concepts:
Asia
EIB loan
Latin America
cooperation policy
use of aid

text: EUROOPAN YHTEISÖJEN KOMISSIO Bryssel, 09. 09. 1996 KOM(96) 429 lopull. KOMISSION KERTOMUS NEUVOSTOLLE JA EUROOPAN PARLAMENTILLE Euroopan investointipankin yhteisen edun mukaisiin hankkeisiin myöntämien lainojen toimeenpanosta ja käyttöaikataulusta sellaisissa Latinalaisen Amerikan ja Aasian maissa, joiden kanssa yhteisö on tehnyt yhteistyösopimuksia (1995-1996) SISÄLLYSLUETTELO 1. Johdanto 2. Oikeudellinen kehys 3. Euroopan investointipankin Latinalaisen Amerikan ja Aasian maissa toteuttamat rahoitustoimenpiteet suhteessa pankin kolmansissa maissa tapahtuvaan toimintaan 4. Kolmannen toimintavuoden tase 5. Yleisiä huomautuksia toteutetuista investointipankin Latinalaisen Amerikan ja Aasian maissa rahoitustoimenpiteiden arviointia rahoitustoimenpiteistä ja Euroopan täytäntöönpanemien Liite 1 Latinalainen Amerikka ja Aasia: luettelo maista, joiden kanssa Euroopan puitesopimuksen Euroopan investointipankin kanssa Liite 2 Yhteenveto Euroopan investointipankin toimenpiteistä Latinalaisen Amerikan ja Aasian maissa toimiluvan aikana (23. 2. 1993-22. 2. 1996) Liite 3 Liite 4 Yhteenveto kaikkien toimenpiteiden alakohtaisesta ja maantieteellisestä jakaumasta Yhteenveto eri rahoituslähteiden osuudesta Euroopan rahoittamissa hankkeissa investointipankin I Johdanto Tämä Euroopan investointipankin (EIP) toimintaa tietyissä Latinalaisen Amerikan ja Aasian maissa (ALA) käsittelevä vuosikertomus on julkaistu neuvoston 15 päivänä helmikuuta 1993 annetun päätöksen N:o 93/115/ETY (EYVL N:o L 45, 23. 2. 1993) investointipankille myönnetyn mukaisesti. Vuosikertomus käsittelee Euroopan ensimmäisen toimiluvan täytäntöönpanon kolmatta ja viimeistä vuotta ja kattaa ajan 23 päivästä helmikuuta 1995 22 päivään helmikuuta 1996 Toista vuotta käsittelevä kertomus toimitettiin Euroopan parlamentille ja neuvostolle lokakuussa 1995 (vrt. asiakirja KOM(95) 507 lopull. , 30. 10. 1995). ja Aasian maita koskevan Latinalaisen Amerikan Kolmannen toimintavuoden aikana suoritettuja toimenpiteitä käsittelevän asiasisällön lisäksi vuosikertomuksessa kartoitetaan toiminnasta sen aloittamisesta lähtien saatuja kokemuksia. Kertomuksen kattamana ajanjaksona 13 eri valtiossa toimeenpantuihin 21 hankkeeseen käytettiin yhteensä 750 miljoonaa ecua (vastaavasti vuosina 1993 ja 1994 10 eri valtiossa toimeenpantuihin 13 hankkeeseen käytettiin 500 miljoonaa ecua). 2. Oikeudellinen kehys Euroopan investointipankin Latinalaisen Amerikan ja Aasian maissa suorittamien toimenpiteiden oikeudellinen ja institutionaalinen kehys on määritelty seuraavissa päätöksissä ja asiakirjoissa: investointipankin - Euroopan yhteisöjen neuvoston päätös, tehty 19 päivänä toukokuuta 1992, Euroopan sellaisiin Latinalaisen Amerikan ja Aasian maihin, joiden kanssa yhteisö on tehnyt päätöksentekopäivämäärään mennessä yhteistyösopimuksen'. Ehdotus koskee 250 miljoonan ecun vuotuisen summan mukaisesti kolmen vuoden ajanjaksoa. Päätöksessä kehotetaan investointipankkia myöntämään tavanomaisilla edellytyksillä lainoja yhteisen edun mukaisiin hankkeisiin rahoitustoimenpiteiden ulottamisesta - Euroopan yhteisön neuvoston päätös, tehty 15 päivänä helmikuuta 1993 (päätös N:o 93/115/ETY, joka ilmestyi Euroopan yhteisön virallisessa lehdessä 23 päivänä helmikuuta 1993), yhteisön takauksen myöntämisestä päätöksen perusteella rahoitettuihin operaatioihin. - Euroopan investointipankin hallintoneuvoston päätös, tehty 22 päivänä helmikuuta 1993, pankin valtuuttamisesta toteuttamaan rahoitustoimenpiteitä, joiden enimmäismääräksi asetetaan 250 miljoonaa ecua vuodessa kolmen vuoden lainat aikana sillä varauksella, että Euroopan yhteisö kokonaisuudessaan. takaa myönnetyt Vaalimukscn täyttävien maiden lukumäärä on 30 (17 Latinalaisessa Amerikassa ja 13 Aasiassa). Liitteessä 1 on lista näistä maista. Neuvoston 19 päivänä toukokuuta 1992 tehdyn päätöksen jälkeen on tehty yhteistyösopimus myös Vietnamin kanssa. 3 - Euroopan yhteisön ja Euroopan investointipankin välinen takaussopimus, allekirjoitettu 4 ja 17 päivänä marraskuilla 1993. Asiakirja viittaa edellä mainittuihin teksteihin ja tarkentaa takauksen voimassaoloajaksi kolme vuolta, mikä merkitsee, että se lakkaa olemasta voimassa 23 päivänä helmikuuta 1996. Näiden rahoitustoimenpiteiden oikeudellisen perustan määrittelevien tekstien lisäksi investointipankki tekee muilla maantieteellisillä alueilla noudatetun käytännön mukaisesti kunkin kohdevaltion kanssa "Accord cadre" - tai "Frame- work agreement" -sopimuksen (puitesopimuksen), jolla määritellään suoritettavien toimenpiteiden oikeudellinen, verotuksellinen ja rahoituksellinen kehys. 3. Euroopan investointipankin Latinalaisen Amerikan ia Aasian maissa suhteessa pankin kolmansissa maissa toteuttamat tapahtuvaan toimintaan rahoitustoimenpiteet Euroopan investointipankille Latinalaisen Amerikan ja Aasian maissa suoritettavia rahoitustoimenpiteitä varten myönnetty toimilupa edellytti pankin täyttävän tiettyjä Euroopan yhteisön yhteistyöpolitiikkaa tukevia velvollisuuksia. Yhteisön joihinkin näistä maista jo kauan sitten luomat yhteydet heijastuvat yhteisön vuodesta 1976 noudattamassa yhteistyöpolitiikassa, joka on laajentunut vuosien mittaan 1992 ja 1993 tehtyihin päätöksiin Euroopan investointipankin rahoitustoimenpiteistä. ja sekä ja Aasian maissa eurooppalaisten yritysten Asianomaisten maiden (Latinalaisen Amerikan ja Aasian maat ja Euroopan Unionin talousyksikköjen Euroopan jäsenvaltiot) investointipankin Latinalaisen Amerikan toteuttamia rahoitustoimenpiteitä kohtaan osoittama kiinnostus on jatkuvasti lisääntynyt kolmannen toimintavuoden aikana. Toiminnasta saadut kokemukset osoittavat yhä selvemmin, että tärkeä merkitys näille alueille. Myös maailman pankin rahoituslaitokset toimenpiteiden olevan tarpeellinen tuki omalle toiminnalleen. Kolmen toimintavuoden jälkeen ja ensimmäisen toimintajakson lopulla investointipankki on siis selvästi vakiinnuttanut asemansa rahoittajana Latinalaisen Amerikan ja Aasian maissa. Näitä asioita käsitellään konkreettisemmin jäljempänä kappaleessa 5. katsovat edelleen Euroopan toimenpiteillä on investointipankin 4 Kolmannen toimintavuoden tase Kolmannen 22 päivänä helmikuuta 1996 päättyneen toimintavuoden aikana Euroopan investointipankin hallintoneuvosto hyväksyi seuraavat 250 miljoonan ecun arvoiset seitsemän rahoitustoimenpidettä. Lisäksi toteutettiin 12 miljoonan ecun arvoinen rahoitustoimenpide ensimmäisen toimintavuoden 20 miljoonan ecun arvoisen yleisen luvan yhteydessä. Liitteessä 2 oleva yhteenvetotaulukko antaa lisätietoja kolmannen toimintavuoden loppuun mennessä käynnistetyistä ja allekirjoitetuista rahoitustoimenpiteistä. Valtio Toimiala Lainasitoumuksen määrä2 (milj. ecua) Yhteinen etu LATINALAINEN A M E R I K KA Argentiina Veden käsittely 70 Jätteiden käsittely Kolumbia Liikenne 38 Paraguay Veden käsittely 17 AASIA Kiina Energia Pakistan Energia (Pakistan3) (Energia) Thaimaa Liikenne Maakaasu 55 24 (12) 18 Argentiinalais-eurooppalainen hanke, joka liittyy julkisen sektorin hoitamiseen ja johon osallistuu julkisen sektorin yhtiöitä kolmesta Euroopan unionin jäsenvaltiosta; Euroopan unionin liikepankkien yhteenliittymän myöntämä takaus; ympäristön tilan parantaminen; Argentiinalais-eurooppalainen lainanottaja; yhteisrahoitus Euroopan unionin kehittämisrahoituslaitoksen kanssa; ympäristön tilan parantaminen; eurooppalaisen teknologian siirto; unionissa toimivien Euroopan yritysten johtamalle yhteenliittymälle myönnetty toimilupa; alueellisen (Euroopan ja yhdentymisen kehittäminen yhteistyön unionin ja Andienliiton välisessä yhteistyö-sopimuksessa määritellyt tavoitteet); ympäristön asiantuntijan valmistelema hanke; tilan parantaminen; eurooppalaisen suojelu; eurooppalaisten ympäristön osallistuminen hankkeen valmisteluun; eurooppalaisen julkisella sektorilla kanssa; asiantuntijoiden yhteisrahoitus toimivan yrityksen teknologian eurooppalaisen asiantuntijoiden eurooppalaisten osallistuminen hankkeeseen; osallistuminen insinööriyhtiöiden siirto; eurooppalaisten hankkeeseen; aktiivinen (yhteisyritys eurooppalaisen yhtiön kanssa; ympäristön tilan parantaminen; asiantuntijoiden osallistuminen hankkeen valmisteluun) eurooppalaisten ympäristön tilan parantaminenkäyttämällä maakaasua öljy tuotteiden toimialaan/ sijaan; myötävaikuttaminen hankkeeseen, jossa eurooppalaiset ovat näkyvästi mukana tukemassa maakaasun tutkimusta ja käyttöä; Yhteensä 22 miljoonaa ecua Euroopan investointipankin hallintoneuvoston 31 päivänä toukokuuta 1995 hyväksymästä lainasta "Indonesia - kaasun toimitus ja jakelu" on merkitty kolmannen toimintavuoden kirjanpitoon (vrt. komission puolivuotiskatsaus KOM(96) 72 lopull. , annettu 1 päivänä maaliskuuta 1996 Euroopan parlamentille ja neuvostolle; kattaa ajan 23 päivästä helmikuuta 1995 22 päivään elokuuta 1995. ) Tämä pakistanilainen yksityishankc toimeenpantiin puitteissa. ensimmäisenä toimintavuonna annetun yleisen toimiluvan 5. Yleisiä huomautuksia ia Euroopan investointipankin Latinalaisen Amerikan ia Aasian maissa täytäntöönpanemien rahoitustoimenpiteiden arviointia toteutetuista rahoitustoimenpiteistä 5. 1 Kuten edellisvuonna, myös kolmantena toimintavuonna kysyntä ylitti selvästi käytettävissä olevien varojen määrän. Samalla tavoin kuin kahtena ensimmäisenä toimintavuonna myös kolmantena vuonna on ylletty 250 miljoonan ecun enimmäismäärää vastaavaan summaan. Koska maissa, jotka voivat päästä osallisiksi Euroopan investointipankin rahoitustoimen- piteistä, on erittäin suuri pääomantarve, kolmivuotista toimilupaa varten myönnetyt 750 miljoonaa ecua on voitu sijoittaa kokonaisuudessaan eri hankkeisiin (vrt. liite 2). 5. 2 Euroopan toimiluvan mukaisesti investointipankille myönnetyn rahoitetut hankkeet ovat olleet sekä Latinalaisen Amerikan ja Aasian maiden että Euroopan unionin edun mukaisia. Yhteisen edun käsitteen mukaisesti kolmantena toimintavuonna toteutetut operaatiot vastasivat kuten edellisvuonna vähintään yhtä seuraavista arviointiperusteista: alueellinen yhdentyminen, ympäristön tilan parantaminen, eurooppalaisen teknologian siirto, eurooppalaisten ja paikallisten yritysten yhteisyritykset, yksityisten toimilupien myöntäminen julkissektoriin liittyvien sekä eurooppalaisten asiantuntijoiden osallistuminen hankkeiden valmisteluun (katso alakohtaa 4). rahoitustoimenpiteiden ja hallinnointiin täytäntöönpanoon 5. 3 Toiminnan mielenkiintoisin piirre on joihin osallistuu investointipankin sellaisten hankkeiden määrän yksityissektorin eurooppalaisia lisääntyminen, yhteistyökumppaneita: yksityissektorin hankkeiden osuus kasvoi kolmantena toimintavuonna 50 prosenttiin (verrattuna 42 prosenttiin 1994 ja 20 prosenttiin 1993). Yksityissektorin osuus saattaa edelleen kasvaa ottaen huomioon jo suunnitellut hankkeet, jotka saatetaan esitellä uuden toimintavaltuutuksen puitteissa. Tämän kaltainen kehitys on huomionarvoista ja asettaa Latinalaisen Amerikan varten myönnetyn toimintavaltuutuksen uuteen yhteyteen. Siitä on seurauksena, että: ja Aasian maita hyväksymien - tyyppisellä rahoituksella Euroopan tämän investointipankki voi osallistua Euroopan yritysten niihin rahoitustoimenpiteisiin, jotka suuntautuvat "nouseviin maihin", joihin suurin osa Latinalaisen Amerikan ja Aasian maista kuuluu. "Nousevat maat" edustavat näille yrityksille markkina-alueita, joiden voimakas kasvu on mahdollista. - vaikka toimenpiteet pannaan täytäntöön kunkin markkina-alueen sisällä, Euroopan yritykset ovat hyvin kiinnostuneita tämän tyypp is is tätoimenpi teistä sikäli kuin niillä on yhteisiä piirteitä erityisesti yksityisille siirrettyjen julkisen sektorin hankkeiden rahoituksen kanssa, jonka osuus kasvaa nopeasti Latinalaisen Amerikan ja Aasian maissa, ja josta eurooppalaiset yritykset ovat erittäin kiinnostuneita (esimerkiksi energia, tietoliikenne, vesi). 5. 4 Toimeenpantujen operaatioiden keskikoko on laskenut toisen toimintavuoden 36 miljoonasta ecusta 33 miljoonaan ecuun4 kolmantena vuonna. Kaikkien ensimmäisen Latinalaisen Amerikan ja Aasian maita varten myönnetyn kolmivuotisen valtuutuksen aikana toimeenpantujen operaatioiden keskikoko on 36 miljoonaa ecua (mukaan lukien 20 miljoonan ecun arvoisen yleisen toimiluvan yhteydessä rahoitetut hankkeet) ja 38 miljoonaa ecua (ilman yleisen toimiluvan alaisia lainoja). Tätä suuruusluokkaa olevat lainasummat ovat mahdollistaneet sopivan maantieteellisen toisaalta 750 miljoonan ecun enimmäismäärän jakautumisen toimenpiteiden kustannusten pitämisen kohtuullisella tasolla. investointipankin toteuttamien toisaalta ja 5. 5 Kolmannen toimintavuoden alakohtainen jakauma osoittaa keskittymistä energia- ja ympäristöaloille. Tämä on sopusoinnussa Latinalaisen Amerikan ja Aasian maiden sekä Euroopan unionin välisten yhteistyösopimusten kanssa, joissa korostetaan usein energian ja ympäristönsuojelun aloilla tapahtuvan yhteistyön merkitystä. kolmas vuosi (toinen vuosi) energia 48% (24%) liikenne 15% (21%) tietoliikenne - (30%) ympäristö 37% (16%) teollisuus - (9%) Liitteessä 3 on esitetty ensimmäisen toimiluvan yhteydessä Latinalaisen Amerikan ja Aasian maita varten myönnettyjen 750 miljoonan ecun arvoisten sijoitusten alakohtainen jakauma. 5. 6 Maantieteellisen jakauman osalta pankki on mahdollisuuksien mukaan jakanut voimavaroja tasapuolisesti näiden kahden alueen ja eri maiden kesken. Näille jakauma on kahdelle alueelle sijoitettujen voimavarojen maantieteellinen muuttunut vain vähän toimikauden viimeisen vuoden aikana: Latinalainen Amerikka: 52% (57%), Aasia: 48% (43%). Kolme seitsemästä kolmannen vuoden aikana toteutetusta operaatiosta toimeenpantiin valtioissa, joille Euroopan lainoja (Kiina, investointipankki ei aikaisempina vuosina ollut myöntänyt Kolumbia ja Paraguay). Toimenpiteet keskitettiin rajoitettuun määrään maita5 sillä periatteella, että valtioita, joiden lainanottajien tarpeisiin ehdotettu rahoitusmuoto sopi parhaiten, tulisi suojia. Lisäksi on tietyssä määrin suosittu maita, joilla on kiinteät suhteet Euroopan yhteisön kanssa (kuten Mercosur-valtiot, Chile, ASEAN-maat ja Etelä- Aasia). Keskikokoisia toimenpiteitä, jos jätetään pois laskuista yleisen, ennemminkin pienten ja keskisuurten hankkeiden rahoitukseen suunnatun, 20 miljoonan ecun arvoisen toimiluvan puitteissa rahoitetut kaksi hanketta. Kolmen toimintavuoden aikana 13 valtiota teoriassa mahdollisesta 30 valtiosta (kts. liitteet 2 ja 3). Poikkeuksena on Meksiko, jossa toimeenpannun hankkeen tarkastamisen ja rahoituksen hyväksymisen pankin hallintoneuvosto suoritti. Hyväksyminen pemttiin, kun Meksiko päätti olla jatkamatta hanketta. Latinalaisen Amerikan ja Aasian maita varten myönnetyn toimiluvan yhteydessä myönnetyn 750 miljoonan ecun takuun maantieteellinen jakauma on esitetty liitteessä 3. seitsemästä toteutetuista toimintavuonna 5. 7 Yhteistyö Latinalaisen Amerikan ja Aasian maissa toimivien kahdenvälisien ja monenvälisten rahoituslaitosten kanssa toimii edelleen erinomaisesti. toimenpiteestä neljä Kolmantena rahoitettiin yhdessä yhden tai kahden monenvälisen rahoituslaitoksen kanssa (Aasian kehityspankki, Maailmanpankki) tai kahdenvälisen rahoituslaitoksen kanssa (vrt. liite 2). Euroopan investointipankin ja muiden monenvälisten rahoituslaitosten eri hankkeita koskeva toiminta täydentää toisiaan (paitsi julkisen sektorin, myös yksityisen joihin nämä rahoituslaitokset osallistuvat yhä kasvavassa määrin). Rahoituslaitokset, joihin edellä viitataan, muodostavat tärkeän tietolähteen yleisten, maantieteellisten ja eri aloja käsittelevien tutkimusten suhteen. sektorin hankkeiden suhteen, Liitteessä 4 esitetään yhteenveto eri rahoituslähteiden osuudesta Euroopan investointipankin rahoittamissa hankkeissa. investointipankin 5. 8. Euroopan investointipankin yhteistyö Euroopan pankki-alankanssa, joko takuiden myöntämistä tai suoranaisia yhteisrahoituksia varten, on lisääntynyt. Euroopan täydentää toisiaan, vaikka näillä pankeilla on harvoin käytössään samanlaisia voimavaroja kuin Euroopan investointipankilla, erityisesti vapaavuosien pituuden suhteen. Täydentävien rahoitusvälineiden yhdistelmä on mielenkiintoinen lisätekijä tässä yhteistyössä. ja Euroopan liikepankkien toiminta 5. 9. Kolmannen toimintavuoden aikana tehtiin uusia puitesopimuksia, joilla määriteltiin asianomaisen valtion ja Euroopan investointipankin välisten julkisen ja yksityisen sektorin hankkeiden toteuttamiselle välttämättömät oikeudelliset perusteet, kuuden valtion kanssa (Bolivia, Kiina, Kolumbia, Meksiko, Indonesia ja Uruguay). Liitteessä 1 on täydellinen luettelo kolmannen toimintavuoden loppuun mennessä allekirjoitetuista puitesopimuksista. Liite 1 LATINALAINEN AMERIKKA JA AASIA 1) Luettelo valtioista, jotka olivat tehneet yhteistyösopimuksen Euroopan yhteisön kanssa, kun Euroopan investointipankille myönnettiin toimivaltuutus Latinalaisen Amerikan ja Aasian maita varten. Tällä välin on allekirjoitettu uusi sopimus Vietnamin kanssa. AASIA AMERIKKA Kaakkois-Aasian valtioiden liitto (ASEAN) (Brunei, Indonesia, Malesia, Filippiinit, Singapore, Thaimaa); Bangladesh Kiina Intia Macao Mongolia Pakistan Sri Lanka LATINALAINEN Andienliitto (Bolivia, Kolumbia, Ecuador, Peru, Venezuela) Väli-Amerikan maat (Costa Rica, Guatemala, Honduras, Nicaragua, Panama, El Salvador) Argentiina Brasilia Chile Meksiko Paraguay Uruguay 2) Luettelo valtioista, jotka ovat tehneet puitesopimuksen Euroopan investointipankin kanssa (tilanne 22 päivänä helmikuuta 1996) AASIA Kiina Intia Indonesia Pakistan Filippiinit Thaimaa 6. 12. 1995 17/25. 11. 1993 20. 06. 1995 25/28. 02. 1994 15. 09. 1994 10/17. 01. 1994 LATINALAINEN AMERIKKA Argentiina Brasilia Bolivia Chile Kolumbia Costa Rica Meksiko Paraguay Peru Uruguay 3. 10. 1994 19. 12. 1994 12. 10. 1995 7. 10 1994 13. 03. 1995 30. 11. 1993 9. 03. 1995 19. 09. 1994 2. 10. 1994 21. 04. 1995 Puitesopimus neuvottelut käynnissä: Panama, Sri Lanka YHTEENVETO EUROOPAN INVESTOINTIPANKIN TOIMENPITEISTÄ LATINALAISEN AMERIKAN JA AASIAN MAISSA 23. 2. 1993 - 22. 2. 1996 välisenä aikana (Neuvoston päätös 93/115/ETY) Liite 2 1. LATINALAINEN AMERIKKA Valtio Hankkeen nimi Toimiala Argentiina Mercosur-moottoritie Liikenne (julkinen sektori) BAN (Buenos Aires Norte) maakaasu Maakaasun jakelu (yksityinen sektori) Aguas Argentinas Veden käsittely (yksit, sekt. ) Brasilia Chile AILINCO CESAN CTC (Compania de Teléfonos de Chile) Bogota ICE Costa Rica Asuncion sewerage Pan American -moottoritie Kolumbia Costa Rica Paraguay Peru Latinalainen Amerikka YHTEENSÄ * ei vielä allekirjoitettu Jätteen käsittely (yksit, sekt. ) Viemäröinti (julk. sekt. ) Televiestintä (yksit, sekt. ) Liikenne (yksit, sekt. ) Energia (julk- sekt. ) Veden käsittely (julk. sekt. ) Liikenne (julk. sekt. ) 10 EIP:n laina sitoumuksen määrä (milj. ecua) 45* 46 70 6 40* 75 38* 44 17 27 408 (54%) Hankkeen kokonais kustannukset (milj. ecua) 134 152. 8 197 13 113 731 97 354 60 154 2 005. 8 Huomautuksia Yhteisrahoitus Väli-Amerikan kehityspankin (IDB) kanssa Yksityinen hanke -julkisten palvelujen toimilupa Yksityinen hanke - julkisten palvelujen toimilupa Yhteisrahoitus eurooppalaisen kehityslaitoksen kanssa Yhteisrahoitus Maailmanpankin kanssa Yksityinen hanke -julkisten palvelujen toimilupa Eurooppalaisten pankkien takuu Yhteisrahoitus EDB:n kanssa Yhteisrahoitus Maailmanpankin kanssa Yhteisrahoitus Maailmanpankin kanssa 2. AASIA Valtio Hankkeen nimi Toimiala Kiina Intia Indonesia Ping Hu öljyn ja kaasun jalostus Voimaverkko Kaasun siirto (Sumatra) Energia (julkinen sektori) Energia (julkinen sektori) Kaasun siirto (julk. sekt. ) CLIP AN Pakistan KESC Rahoitussektori (yksityinen sektori) Energia (julk. sekt. ) Ghazi-Barotha vesivoima Energia (julk. sekt. ) Sai Hydro Energia (julk. sekt. ) Filippiinit Davaon lentokenttä Liikenne (julk. sekt. ) Thaimaa DUCC sementti Erawan kaasuputki Teollisuus (yksit, sekt. ) Maakaasun siirto (julk. sekt. ) Erawan rinnakkainen kaasuputki - Vaihe II Maakaasun siirto (julk- sekt. ) EIP:n laina sitoumuksen määrä (milj. ecua) 55 Hankkeen kokonais kustannukset (milj. ecua) 770. 2 55 46 8* 36 24 12* 25 23 40 18 173. 8 474 480 1 668. 5 26 86 107. 7 547. 8 97. 7 Huomautuksia Yhteisrahoitus Aasian kehityspankin (AsDBj ja Ranskan hallituksen kanssa Yhteisrahoitus Maailmanpankin kanssa Yhteisrahoitus AsDB:n kanssa Yksityinen hanke - eurooppalais- indonesialainen yhteisyritys Yhteisrahoitus AsDB:n kanssa Yhteisrahoitus Maailmanpankin, AsDB:n ja eurooppalaisen kehityslaitoksen kanssa Yksityinen hanke - yhteisyritys eurooppalaisen yhtiön kanssa Yhteisrahoitus AsDB:n kanssa Yksityinen hanke - teollinen yhteisyritys Yhteisrahoitus Maailmanpankin ja AsDB : n kanssa Aasia YHTEENSÄ KAÏKKI YHTEENSÄ (Latinalainen Amerikka. ja Aasia) 342 (46%) 750 (100%) 4 431. 7 6 437. 5 _. _( * Ei vielä allekirjoitettu. 11 YHTEENVETO TAKUUSITOUMUSTEN ALAKOHTAISESTA JA MAANTIETEELLISSESTA JAKAUMASTA Liite 3 Valtio Hankkeiden määrä Toimiala Energia Liikenne Televiestintä Ympäristö Teollisuus Rahoitus Argentiina Brasilia Chile Kolumbia Costa Rica Paraguay Peru LATINALAINEN AMERIKKA YHTEENSÄ Kiina Intia Indonesia Pakistan Filippiinit Thaimaa AASIA YHTEENSÄ YHTEENSÄ 4 1 1 1 1 1 1 10 1 1 2 3 2 2 11 21 75 76 40 17 75 133 46 44 90 55 55 46 72 58 286 45 38 27 110 25 25 8 8 23 23 376(50. 1%) 135 (18%) 75 (10%) 133 (17. 7%) 23(3. 1%) 8(1. 1%) 750(100%) 12 YHTEENSÄ (milj. ecua)) 167 (22. 3%) 40 (5. 3%) 75 (10. 0%) 38 (5. 1%) 44 (5. 8%) 17 (2. 3%) 27 (3. 6%) 408 (54. 4%) 55 (7. 3%) 55 (7. 3%) 54 (7. 2%) 72 (9. 6%) 48 (6. 4%) 58 (7. 8%) 342 (45. 6%) YHTEENVETO ERI RAHOITUSLÄHTEIDEN OSUUDESTA EUROOPAN INVESTOINTIPANKIN RAHOITTAMISSA HANKKEISSA (miljoonaa ecua) Liite 4 EIP 750 11. 7% MONENVÄLISET RAHOITUSLAITOKSET Muut (1) Yhteensä Maailmanpankki 539 8. 4% IDB 377 5. 8% AsDB 800 12. 4% 3 972 61. 7% 6 438 100% 1 Valtiot, julkisen sektorin järjestöt ja muut rahoituslähteet, mukaan lukien lainansaajan ja/tai hankkeen alullepanijan omat varat. ISSN 1024-4492 KOM(96) 429 lopullinen ASIAKIRJAT FI 09 11 Luettelonumero : CB-CO-96-429-FT-C ISBN 92-78-08024-1 Euroopan yhteisöjen virallisten julkaisujen toimisto L-2985 Luxemburg