text: 11. 6. 2008 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 151/39 TŁUMACZENIE KONWENCJA O JURYSDYKCJI, PRAWIE WŁAŚCIWYM, UZNAWANIU, WYKONYWANIU I WSPÓŁPRACY W ZAKRESIE ODPOWIEDZIALNOŚCI RODZICIELSKIEJ ORAZ ŚRODKÓW OCHRONY DZIECI ( z a w a r t a w d n i u 1 9 p a ź d z i e r n i k a 1 9 9 6 r. ) Państwa sygnatariusze niniejszej Konwencji, zważywszy, że należy wzmocnić ochronę dzieci w sytuacjach o charakterze międzynarodowym, pragnąc uniknąć kolizji pomiędzy ich systemami prawnymi w odniesieniu do jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania środków ochrony dzieci, przypominając znaczenie współpracy międzynarodowej dla ochrony dzieci, potwierdzając, że dobro dziecka powinno być uwzględnione w pierwszym rzędzie, stwierdzając konieczność rewizji Konwencji z dnia 5 października 1961 r. o właściwości organów i prawie właściwym w zakresie ochrony małoletnich, pragnąc ustanowić w tym celu wspólne postanowienia przy uwzględnieniu Konwencji Narodów Zjednoczonych z dnia 20 listopada 1989 r. o prawach dziecka, zgodziły się na następujące postanowienia: ROZDZIAŁ I ZAKRES ZASTOSOWANIA KONWENCJI Artykuł 1 stosunek władzy, który określa prawa, uprawnienia i obowiązki rodziców, opiekunów lub innych przedstawicieli ustawowych w stosunku do osoby lub majątku dziecka. 1. Niniejsza Konwencja ma na celu: Artykuł 2 a) określenie państwa, którego organy są właściwe do podej- mowania środków zmierzających do ochrony osoby lub majątku dziecka; b) określenie prawa właściwego, stosowanego przez te organy w wykonywaniu ich jurysdykcji; c) określenie prawa właściwego dla odpowiedzialności rodzi- cielskiej; d) zapewnienie uznania i wykonania środków ochrony we wszystkich Umawiających się Państwach; Konwencję stosuje się do dzieci, począwszy od ich urodzenia aż do ukończenia przez nie 18 roku życia. Artykuł 3 Środki, o których mowa w artykule 1, mogą w szczególności odnosić się do: a) przyznania, wykonywania oraz częściowego lub całkowitego jak również pozbawienia odpowiedzialności rodzicielskiej, do jej przekazywania; e) nawiązanie współpracy pomiędzy organami Umawiających się Państw niezbędnej do zrealizowania celów Konwencji. Dla celów Konwencji pojęcie „odpowiedzialność rodzi- 2. cielska” oznacza władzę rodzicielską lub wszelki inny podobny b) pieczy włącznie z opieką nad osobą dziecka i w szczegól- ności prawem do decydowania o jego miejscu pobytu, jak również prawa do osobistej styczności włącznie z prawem do zabrania dziecka na czas ograniczony w inne miejsce aniżeli miejsce zwykłego pobytu; L 151/40 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11. 6. 2008 c) opieki, kurateli i podobnych instytucji; d) wyznaczenia i zakresu zadań osoby lub jednostki, która jest odpowiedzialna za osobę lub majątek dziecka, reprezentuje go lub udziela mu pomocy; e) umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej lub w placówce opiekuńczej albo opieki nad nim przez kafala lub podobną instytucję; f) nadzoru organów publicznych nad opieką nad dzieckiem przez każdą osobę, która jest odpowiedzialna za dziecko; g) zarządzania, zabezpieczania lub dysponowania majątkiem dziecka. Z zastrzeżeniem artykułu 7, w razie zmiany zwykłego 2. pobytu dziecka na inne Umawiające się Państwo, właściwe są organy Państwa nowego zwykłego pobytu. Artykuł 6 1. Wobec dzieci uchodźców oraz dzieci, które wskutek rozruchów mających miejsce w ich kraju zostały przemie- jurysdykcję przewidzianą w artykule 5 szczone za granicę, ustęp 1 posiadają organy tego Umawiającego się Państwa, w którym dzieci przebywają w wyniku przemieszczenia. Postanowienie ustępu poprzedzającego stosuje się również 2. do dzieci, których zwykły pobyt nie może zostać ustalony. Artykuł 4 Artykuł 7 Konwencji nie stosuje się do: a) ustalenia i zaprzeczenia rodzicielstwa; b) orzeczeń w sprawach adopcji i środkach przygotowujących do adopcji, jak również unieważnienia i odwołania adopcji; c) nazwiska i imion dziecka; d) stwierdzenia pełnoletności; e) obowiązków alimentacyjnych; f) powiernictwa oraz dziedziczenia; g) ubezpieczenia społecznego; h) środków publicznych o charakterze ogólnym w sprawach wychowania i zdrowia; i) środków podejmowanych w wyniku przestępstw popełnio- nych przez dzieci; j) orzeczeń o prawie azylu oraz dotyczących imigracji. ROZDZIAŁ II JURYSDYKCJA Artykuł 5 1. W razie bezprawnego uprowadzenia lub zatrzymania dziecka organy Umawiającego się Państwa, w którym dziecko bezpośrednio przed uprowadzeniem lub zatrzymaniem miało zwykły pobyt, zachowują swoją jurysdykcję do chwili, gdy dziecko uzyska zwykły pobyt w innym państwie, oraz: a) każda osoba, organ lub inna jednostka uprawniona do pieczy zezwoliła na uprowadzenie lub zatrzymanie; lub b) dziecko przebywało w tym innym państwie co najmniej rok po tym, jak osoba, organ lub inna jednostka uprawniona do pieczy znała lub powinna była znać miejsce jego pobytu, żaden wniosek o powrót zgłoszony w tym okresie nie jest już rozpatrywany, a dziecko zaadaptowało się do nowych warunków. Uprowadzenie lub zatrzymanie dziecka uważa się za 2. bezprawne: a) jeżeli nastąpiło przez to naruszenie prawa do pieczy przy- jednostce, wykonywa- znanego osobie, organowi nego wspólnie z prawem zgodnie państwa, w którym dziecko miało zwykły pobyt bezpo- średnio przed uprowadzeniem lub zatrzymaniem; oraz lub innej lub indywidualnie b) jeżeli w chwili uprowadzenia lub zatrzymania prawo to było rzeczywiście wykonywane wspólnie lub indywidualnie albo byłoby tak wykonywane, gdyby nie nastąpiło uprowadzenie lub zatrzymanie. Zarówno organy sądowe, jak i administracyjne Umawiają- 1. cego się Państwa, w którym dziecko ma zwykły pobyt, są właś- ciwe do podejmowania środków zmierzających do ochrony jego osoby lub majątku. Prawo do pieczy określone w literze a) może wynikać w szczególności z mocy prawa, z orzeczenia sądowego lub administracyjnego albo z porozumienia mającego moc prawną w świetle prawa tego państwa. 11. 6. 2008 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 151/41 Dopóki organy wymienione w ustępie 1 zachowują swoją 3. jurysdykcję, organy Umawiającego się Państwa, do którego dziecko zostało uprowadzone lub w którym zostało zatrzy- mane, mogą podejmować jedynie niecierpiące zwłoki środki konieczne dla ochrony osoby lub majątku dziecka, stosownie do artykułu 11. Artykuł 8 1. Wyjątkowo organ Umawiającego się Państwa, mający jurysdykcję z mocy artykułów 5 lub 6, jeśli uzna, że organ innego Umawiającego się Państwa będzie w stanie lepiej ocenić w konkretnym przypadku dobro dziecka, może: — albo zwrócić się do tego organu bezpośrednio lub przy pomocy organu centralnego tego Państwa, o przejęcie jurys- dykcji celem podjęcia środków ochrony, jakie uzna za konieczne, — albo zawiesić postępowanie i prosić strony o złożenie takiego wniosku do organu tego drugiego Państwa. Umawiającymi się Państwami, do których organów można 2. się zwracać zgodnie z warunkami określonymi w powyższym ustępie, są: — albo prosić strony o przedłożenie takiego wniosku organom Państwa zwykłego pobytu dziecka. 2. Zainteresowane organy mogą dokonać wymiany opinii. Organ wnioskujący może przejąć jurysdykcję w miejsce 3. organu Umawiającego się Państwa zwykłego pobytu dziecka tylko wówczas, jeżeli ten organ uwzględni jego wniosek. Artykuł 10 Bez naruszenia artykułów 5 do 9 organy jednego 1. Umawiającego się Państwa, mające jurysdykcję do rozpoznania sprawy o rozwód lub separację rodziców dziecka, którego jest w innym Umawiającym się Państwie lub zwykły pobyt o unieważnienie ich małżeństwa, mogą podejmować środki ochrony osoby lub majątku dziecka, o ile jest to zgodne z prawem ich państwa: a) jeżeli w chwili wszczęcia postępowania jedno z rodziców ma zwykły pobyt w tym państwie i jeżeli jednemu z nich przy- sługuje odpowiedzialność rodzicielska za dziecko; a) państwo, którego dziecko jest obywatelem; b) państwo, w którym znajduje się majątek dziecka; b) jeżeli jurysdykcja tych organów do podjęcia takich środków została uznana przez rodziców, jak również przez każdą inną osobę, której przysługuje odpowiedzialność rodzicielska jurysdykcja ta zgodna jest z dobrem za dziecko i dziecka. jeżeli c) państwo, do organu którego wniesiony został pozew separację lub lub o o unieważnienie ich małżeństwa; rodziców dziecka rozwód o d) państwo, z którym dziecko łączy ścisły związek. Przewidziana w ustępie 1 jurysdykcja do podjęcia środków 2. ochrony dziecka ustaje z chwilą, gdy orzeczenie uwzględniające lub oddalające powództwo o rozwód, separację lub unieważ- nienie małżeństwa stało się ostateczne lub gdy postępowanie zakończyło się z innego powodu. 3. Zainteresowane organy mogą dokonać wymiany opinii. Artykuł 11 4. Organ, do którego skierowany jest wniosek zgodnie z warunkami określonymi w ustępie 1, może wyrazić zgodę na przejęcie jurysdykcji w miejsce organu mającego jurysdykcję z mocy artykułów 5 lub 6, jeżeli uzna, że służy to dobru dziecka. Artykuł 9 Jeżeli organy Umawiających się Państw określonych 1. w artykule 8 ustęp 2 uznają, że są w stanie lepiej ocenić w konkretnym przypadku dobro dziecka, mogą: — albo wystąpić do właściwego organu w Umawiającym się Państwie zwykłego pobytu dziecka, bezpośrednio lub przy pomocy organu centralnego tego Państwa, o pozwolenie na przejęcie jurysdykcji celem podjęcia środków ochrony, jakie uważają za konieczne, 1. We wszystkich wypadkach nie cierpiących zwłoki, organy każdego z Umawiających się Państw, na którego terytorium znajduje się dziecko lub majątek do niego należący, są właściwe do podjęcia koniecznych środków ochrony. Środki podjęte na podstawie ustępu poprzedzającego 2. dziecka mającego w pobyt stosunku w Umawiającym się Państwie pozostają w mocy do czasu, gdy organy właściwe na mocy artykułów 5–10 podejmą środki wymagane sytuacją. zwykły do Środki podjęte na podstawie pierwszego 3. w stosunku do dziecka mającego zwykły pobyt w państwie niebędącym stroną Konwencji tracą moc w każdym z Umawiających się Państw z chwilą uznania w nim środków zgodnych z wymogami sytuacji, podjętych przez organy innego państwa. ustępu L 151/42 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11. 6. 2008 Artykuł 12 Z zastrzeżeniem artykułu 7 organy Umawiającego się 1. Państwa, na którego terytorium znajduje się dziecko lub majątek do niego należący, są właściwe do podejmowania środków ochrony osoby lub majątku dziecka o charakterze tymcza- sowym i wywołującym skutek ograniczony do terytorium tego państwa, o ile takie środki nie są niezgodne ze środkami wcześniej podjętymi przez organy mające jurysdykcję z mocy artykułów 5–10. rozwagę prawo innego Państwa, z którym dana sytuacja ma ścisły związek. 3. W razie zmiany zwykłego pobytu dziecka na pobyt w innym Umawiającym się Państwie, prawo tego innego Państwa, od chwili nastąpienia zmiany, określa warunki stoso- wania środków podjętych w państwie dawnego zwykłego pobytu. Artykuł 16 Środki podjęte na podstawie ustępu poprzedzającego 2. dziecka mającego w pobyt stosunku w Umawiającym się Państwie, tracą moc, gdy organy mające jurysdykcję z mocy artykułów 5–10 orzekły o środkach ochrony, których może wymagać sytuacja. zwykły do Środki podjęte na podstawie ustępu 1 w stosunku do 3. dziecka mającego zwykły pobyt w państwie niebędącym stroną Konwencji tracą moc w Umawiającym się Państwie, w którym zostały podjęte, z chwilą uznania w nim środków zgodnych z wymogami sytuacji, podjętych przez organy innego państwa. Artykuł 13 Organy Umawiającego się Państwa, mające jurysdykcję 1. zgodnie z artykułami 5–10 do podjęcia środków ochrony osoby lub majątku dziecka, muszą powstrzymać się od wyko- nywania jurysdykcji, jeżeli w chwili wszczęcia postępowania był już złożony wniosek o zastosowanie podobnych środków do organów innego Umawiającego się Państwa, mających jurys- dykcję wówczas z mocy artykułów 5–10, i środki te są jeszcze w toku rozpoznawania. Postanowienia ustępu poprzedzającego nie stosuje się, 2. jeżeli organy, do których wniosek był początkowo złożony, zrzekły się swojej jurysdykcji. Artykuł 14 Środki podjęte zgodnie z artykułem 5–10 pozostają w mocy w swoich granicach, nawet jeżeli w wyniku zmiany okoliczności odpadnie podstawa, mocą której została ustalona jurysdykcja, dopóki organy mające jurysdykcję na podstawie Konwencji ich nie zmienią, zastąpią lub uchylą. ROZDZIAŁ III PRAWO WŁAŚCIWE Artykuł 15 Przy wykonywaniu 1. z postanowieniami Państwa stosują przepisy własnego prawa. zgodnie rozdziału II, organy Umawiającego się przyznanej jurysdykcji Powstanie 1. rodzicielskiej z mocy prawa, bez udziału organu sądowego lub administracyj- nego podlega prawu państwa zwykłego pobytu dziecka. ustanie odpowiedzialności i i Powstanie ustanie odpowiedzialności 2. rodzicielskiej z mocy porozumienia lub jednostronnej czynności prawnej, bez udziału organu sądowego lub administracyjnego, podlega prawu państwa zwykłego pobytu dziecka z chwili, gdy porozu- mienie lub czynność jednostronna stają się skuteczne. Odpowiedzialność rodzicielska istniejąca według prawa 3. państwa zwykłego pobytu dziecka trwa także po zmianie zwyk- łego pobytu dziecka na inne państwo. 4. W razie zmiany zwykłego pobytu dziecka, przyznanie z mocy prawa odpowiedzialności rodzicielskiej osobie, której taka odpowiedzialność dotychczas nie przysługiwała, podlega prawu państwa nowego zwykłego pobytu. Artykuł 17 Wykonywanie odpowiedzialności rodzicielskiej podlega prawu państwa zwykłego pobytu dziecka. W razie zmiany zwykłego pobytu dziecka, podlega prawu państwa nowego zwykłego pobytu. Artykuł 18 Odpowiedzialność rodzicielska przewidziana w artykule 16 będzie mogła być odebrana, a warunki jej sprawowania zmie- nione, przez środki podjęte na podstawie Konwencji. Artykuł 19 przedstawiciel ustawowy według 1. Ważność czynności prawnej dokonanej między osobą trzecią a inną osobą, która byłaby uprawniona do działania państwa, jako w którym czynność została dokonana, nie może być kwestio- nowana, ani też osoba trzecia pociągnięta do odpowiedzialności z tego tylko powodu, że ta inna osoba nie była uprawniona do działania jako przedstawiciel ustawowy na podstawie prawa wskazanego w postanowieniach niniejszego rozdziału, chyba że osoba trzecia wiedziała lub powinna była wiedzieć, że odpo- wiedzialność rodzicielska podlega temu prawu. prawa Jednakże o ile ochrona osoby lub majątku dziecka tego 2. wymaga, mogą one wyjątkowo zastosować lub wziąć pod Postanowienia ustępu poprzedzającego stosuje się tylko 2. w razie, gdy czynność prawna została dokonana między osobami obecnymi na terytorium tego samego państwa. 11. 6. 2008 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 151/43 Artykuł 20 f) Postanowienia niniejszego rozdziału mają zastosowanie, nawet jeżeli prawem przez nie wskazanym jest prawo państwa niebę- dącego stroną Konwencji. jeżeli w artykule 33. nie przestrzegano postępowania określonego Artykuł 24 Artykuł 21 1. W rozumieniu niniejszego rozdziału termin „prawo” przepisów obowiązujących w państwie oznacza z wyłączeniem norm kolizyjnych. ogół Jednakże jeżeli na podstawie artykułu 16 ma zastosowanie 2. jeżeli normy prawo państwa niebędącego stroną Konwencji kolizyjne tego państwa wskazują jako właściwe prawo innego państwa niebędącego stroną Konwencji, które zastosowałoby własne prawo, stosuje się prawo tego innego państwa. Jeżeli według prawa tego innego państwa nie ma ono zastosowania, stosuje się prawo wskazane w artykule 16. i Bez naruszenia postanowień artykułu 23 ustęp 1, każda osoba zainteresowana może wystąpić do właściwych organów Umawiającego się Państwa z wnioskiem o wydanie orzeczenia w sprawie uznania bądź odmowy uznania środka podjętego w innym Umawiającym się Państwie. Postępowanie jest okre- ślone przez prawo państwa wezwanego. Artykuł 25 Organ państwa wezwanego jest związany ustaleniami faktycz- nymi, na podstawie których organ państwa, gdzie podjęto środek, oparł swoją jurysdykcję. Artykuł 22 Artykuł 26 Od stosowania prawa wskazanego w postanowieniach niniej- szego rozdziału nie można odstąpić chyba że jego stosowanie jest wyraźnie sprzeczne z porządkiem publicznym, przy uwzględnieniu dobra dziecka. ROZDZIAŁ IV UZNAWANIE 1 WYKONYWANIE Artykuł 23 Środki podjęte przez organy jednego Umawiającego się 1. Państwa są z mocy prawa uznawane w innych Umawiających się Państwach. 2. a) Odmowa uznania jest jednak możliwa: jeżeli środek został podjęty przez organ, którego jurysdykcja nie była oparta na podstawach przewidzianych w rozdzi- ale II; b) jeżeli środek został podjęty, z wyjątkiem wypadków niecier- piących zwłoki, w ramach postępowania sądowego lub administracyjnego, bez umożliwienia dziecku jego wysłu- chania, przez co naruszono istotne zasady postępowania państwa wezwanego; c) na wniosek każdej osoby podnoszącej zarzut, że środek narusza jej odpowiedzialność rodzicielską, środek został podjęty, z wyjątkiem wypadków nie cierpiących zwłoki, bez umożliwienia tej osobie jej wysłuchania; jeżeli d) jeżeli uznanie jest oczywiście sprzeczne z porządkiem publicznym państwa wezwanego, przy czym uwzględnić należy dobro dziecka; e) jeżeli środka nie da się pogodzić ze środkiem później podjętym w państwie zwykłego pobytu dziecka, niebędącym stroną Konwencji, o ile ten ostatni środek spełnia warunki konieczne do uznania go w państwie wezwanym; Jeżeli środki podjęte w Umawiającym się Państwie, i tam 1. wykonalne, wymagają wykonania w innym Umawiającym się Państwie, stwierdza się ich wykonalność lub rejestruje w celu wykonania w tym innym państwie, na wniosek każdej zainte- z postępowaniem określonym resowanej prawem tego państwa. zgodnie strony, Każde Umawiające się Państwo w odniesieniu do stwier- proste zarejestrowania stosuje lub 2. dzenia wykonalności i szybkie postępowanie. Odmowa stwierdzenia wykonalności 3. lub zarejestrowania może nastąpić jedynie z powodów określonych w artykule 23 ustęp 2. Artykuł 27 Z zastrzeżeniem koniecznego badania w celu stosowania arty- kułów poprzedzających, organ państwa wezwanego nie doko- nuje merytorycznego badania podjętego środka. Artykuł 28 Środki podjęte w Umawiającym się Państwie, których wykonal- ność stwierdzono lub które zostały zarejestrowane w celu wykonania w innym Umawiającym się Państwie wykonuje się tak, jakby zostały podjęte przez organy tego drugiego Państwa. Wykonanie środków następuje zgodnie z prawem państwa wezwanego, w granicach przewidzianych przez to prawo przy uwzględnieniu dobra dziecka. ROZDZIAŁ V WSPÓŁPRACA Artykuł 29 Każde Umawiające się Państwo wyznacza organ centralny, 1. który wypełniania obowiązki nałożone przez Konwencję. L 151/44 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11. 6. 2008 Państwo federalne, państwo w którym obowiązuje kilka 2. systemów prawnych lub państwo posiadające autonomiczne jednostki terytorialne może wyznaczyć więcej niż jeden organ centralny i określić zakres terytorialny lub osobowy ich czyn- ności. Państwo, które czyni użytek z tej możliwości, wyznacza organ centralny, do którego będą kierowane wszystkie pisma w celu ich przekazania organowi centralnemu właściwemu w tym państwie. lub w placówce opiekuńczej albo sprawowanie opieki nad nim przez kafala lub podobną instytucję, a to umieszczenie lub opieka będą miały miejsce w innym Umawiającym się Państwie, to przeprowadza najpierw konsultacje z organem centralnym lub innym właściwym organem tego ostatniego państwa. Prze- kazuje mu w tym celu sprawozdanie o dziecku oraz uzasad- nienie swojej propozycji w sprawie umieszczenia lub opieki. Artykuł 30 Organy sobą współdziałać 1. powinny i popierać współpracę pomiędzy właściwymi organami w ich państwach dla realizacji zadań Konwencji. centralne ze 2. W związku ze stosowaniem Konwencji, organy te podej- mują odpowiednie działania w celu udzielania informacji jak również o istniejących w ich o swoim ustawodawstwie, państwach służbach działających w sprawach ochrony dzieci. Artykuł 31 Organ centralny Umawiającego się Państwa – bezpośrednio bądź przez organy publiczne lub inne jednostki – podejmuje wszelkie, odpowiednie działania w celu: Orzeczenie w sprawie umieszczenia lub opieki będzie 2. mogło być podjęte w państwie wzywającym tylko wówczas, gdy organ centralny lub inny organ właściwy państwa wezwa- nego wyrazi zgodę na takie umieszczenie lub opiekę, przy uwzględnieniu dobra dziecka. Artykuł 34 Jeżeli rozważany jest środek ochrony, gdy wymaga tego 1. sytuacja dziecka, właściwe organy mogą na mocy Konwencji wystąpić do każdego organu w innym Umawiającym się Państwie posiadającego informacje potrzebne do celów ochrony dziecka, o ich przekazanie. a) ułatwienia kontaktu i udzielania pomocy przewidzianych w artykułach 8 i 9 oraz w niniejszym rozdziale; Każde Umawiające się Państwo może oświadczyć, że 2. wnioski przewidziane w ustępie pierwszym mogą być przeka- zywane tylko za pośrednictwem jego organu centralnego. b) ułatwienia – na drodze mediacji, pojednania lub w podobny sposób – polubownych porozumień dotyczących ochrony osoby lub majątku dziecka w sytuacjach, do których Konwencja ma zastosowanie; c) udzielenia pomocy, na wniosek właściwego organu innego Umawiającego się Państwa, w ustaleniu pobytu dziecka, wówczas gdy istnieje możliwość, że znajduje się ono na terytorium państwa wezwanego i potrzebuje ochrony. Artykuł 32 Na uzasadniony wniosek organu centralnego lub innego właś- ciwego organu Umawiającego się Państwa, z którym dziecko ma ścisły związek, organ centralny Umawiającego się Państwa, w którym dziecko ma zwykły pobyt i w którym jest obecne, może bądź bezpośrednio bądź przez organy publiczne lub inne jednostki: a) dostarczyć sprawozdanie o sytuacji dziecka; b) zwrócić się do właściwego organu w swoim państwie o zbadanie konieczności zastosowania środków zmierzają- cych do ochrony osoby lub majątku dziecka. Artykuł 33 Jeżeli organ mający jurysdykcję z mocy artykułów 5–10 1. bierze pod uwagę umieszczenie dziecka w rodzinie zastępczej Artykuł 35 1. Właściwe organy jednego Umawiającego się Państwa mogą wystąpić do organów innego Umawiającego się Państwa o udzielenie pomocy we wprowadzeniu w życie środków ochrony podjętych na podstawie Konwencji, w szczególności, aby zapewnić skuteczne wykonanie prawa do osobistej stycz- jak również prawa do utrzymywania regularnie bezpo- ności, średnich kontaktów. Organy Umawiającego się Państwa, w którym dziecko nie 2. ma zwykłego pobytu, na wniosek rodzica przebywającego w tym państwie i pragnącego uzyskać lub zachować prawo do osobistej styczności, mogą zebrać informacje lub dowody oraz wypowiedzieć się o zdolności tego rodzica do wykony- wania prawa i o warunkach, w których mógłby je wykonywać. Organ mający jurysdykcję z mocy artykułów 5–10 do rozstrzygania o prawie do osobistej styczności powinien, przed swoim orzeczeniem, dopuścić i uwzględnić te informacje, dowody i wnioski. do osobistej styczności Organ mający jurysdykcję z mocy artykułów 5–10 do 3. rozstrzygania o prawie do osobistej styczności może zawiesić postępowanie do zakończenia postępowania przewidzianego w ustępie 2, szczególnie jeżeli wpłynął do niego wniosek o zmianę lub uchylenie prawa do osobistej styczności przyzna- nego przez organy państwa dawnego zwykłego pobytu. 11. 6. 2008 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 151/45 Niniejszy artykuł nie stanowi przeszkody do zastosowania 4. przez organ mający jurysdykcję z mocy artykułów 5–10 środków tymczasowych, do czasu zakończenia postępowania przewidzianego w ustępie 2. Artykuł 36 W razie gdy dziecko jest narażone na poważne niebezpieczeń- stwo, właściwe organy Umawiającego się Państwa, w którym środki ochrony tego dziecka zostały podjęte lub rozważane jeżeli zostały poinformowane o zmianie jest pobytu lub obecności dziecka w innym państwie, informują organy tego państwa o niebezpieczeństwie oraz środkach podję- tych lub których podjęcie jest rozważane. ich podjęcie, Każde Umawiające się Państwo wyznacza organy właściwe 3. do wydawania zaświadczeń. Artykuł 41 Dane osobowe, zebrane lub przekazane zgodnie z Konwencją, mogą być użyte tylko do tych celów, dla których zostały zebrane lub przekazane. Artykuł 42 Organy, którym informacje zostały przekazane, zapewnią ich poufność zgodnie z prawem ich państwa. Artykuł 37 Artykuł 43 Organ nie może prosić o informacje określone w niniejszym rozdziale lub je przekazywać, jeżeli w jego ocenie mogłoby to narazić na niebezpieczeństwo osobę lub majątek dziecka lub stanowić poważną groźbę dla wolności lub życia członka jego rodziny. Dokumenty przekazane lub wydane na podstawie Konwencji, nie wymagają legalizacji lub innej podobnej formalności. Artykuł 44 Artykuł 38 Nie naruszając możliwości odpowiednich 1. kosztów, odpowiadających świadczonym usługom, organy inne organy publiczne Umawiających się Państw centralne i ponoszą koszty wynikające ze stosowania postanowień niniej- szego rozdziału. żądania Każde Umawiające się Państwo może wyznaczyć organy, do być których przewidziane w artykułach 8, 9 i 33. przesyłane wnioski powinny Artykuł 45 O wyznaczeniu organów, o których mowa w artykułach 1. 29 i 44, należy zawiadomić Biuro Stałe Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego. Każde umawiające się Państwo może zawierać porozu- 2. mienia w sprawie rozdziału kosztów z jednym lub wieloma Umawiającymi się Państwami. Oświadczenie wymienione w artykule 34 ustęp 2 składa 2. się depozytariuszowi Konwencji. Artykuł 39 Artykuł 46 się Każde Umawiające Państwo będzie mogło zawierać z jednym lub wieloma Umawiającymi się Państwami porozu- mienia w celu ułatwienia w stosunkach wzajemnych stosowania niniejszego rozdziału. Państwa, które zawarły takie porozu- mienia, prześlą ich odpisy depozytariuszowi Konwencji. Umawiające się Państwo, w którym w zakresie ochrony dziecka jego majątku mają zastosowanie różne systemy prawa lub i zespoły norm, nie jest zobowiązane do stosowania zasad Konwencji do kolizji dotyczących wyłącznie tych różnych systemów lub zespołów norm. ROZDZIAŁ VI POSTANOWIENIA OGÓLNE Artykuł 40 Organy Umawiającego się Państwa zwykłego pobytu 1. dziecka lub Umawiającego się Państwa, w którym podjęty został środek ochronny, mogą wydać osobie sprawującej odpowie- dzialność rodzicielską lub osobie, której powierzono ochronę osoby lub majątku dziecka, na jej wniosek, zaświadczenie o jej upoważnieniu do działania oraz przysługujących jej upraw- nieniach. Artykuł 47 W stosunku do państwa, w którym dwa lub więcej systemów prawa lub zespołów norm odnoszących się do zagadnień uregu- lowanych w niniejszej Konwencji stosuje się w różnych jednost- kach terytorialnych: 1) przez zwykły pobyt w tym państwie rozumie się zwykły pobyt w jednostce terytorialnej; 2) przez obecność dziecka w tym państwie rozumie się obec- ność dziecka w jednostce terytorialnej; Upoważnienie i uprawnienia określone w zaświadczeniu 2. są uważane za ustalone, chyba że istnieją dowody, które temu przeczą. 3) przez miejsce położenia majątku dziecka rozumie się miejsce położenia majątku dziecka w jednostce teryto- rialnej; L 151/46 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11. 6. 2008 4) przez państwo, którego dziecko jest obywatelem, rozumie się jednostkę terytorialną wskazaną przez prawo tego państwa bądź też w przypadku braku stosownych norm, jednostkę terytorialną, z którą dziecko jest najściślej zwią- zane; 5) przez państwo, przed którego organem zawisła sprawa lub unieważnienie małżeństwa, o rozwód, rozumie się jednostkę terytorialną, przed organem której zawisła taka sprawa; separację Konwencji, w celu ustalenia prawa właściwego z mocy rozdziału III, stosuje się następujące zasady: a) jeżeli w tym państwie obowiązują normy określające właści- wość prawa, stosuje się prawo wskazane w tych normach; b) w braku takich norm stosuje się prawo systemu lub zespołu norm, z którym dziecko jest najściślej związane. 6) przez państwo, z którym dziecko łączy ścisły związek, rozumie się jednostkę terytorialną, z którą dziecko jest tak związane; 7) przez państwo, do którego dziecko zostało uprowadzone lub jest w nim zatrzymane, rozumie się jednostkę teryto- rialną, do której dziecko zostało uprowadzone lub w której jest zatrzymane; Artykuł 50 Niniejsza Konwencja nie narusza Konwencji z dnia 25 paździer- nika 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, w stosunkach między stronami obydwóch Jednakże nie ma przeszkód, by postanowienia Konwencji. niniejszej Konwencji były powoływane w celu uzyskania powrotu dziecka, które zostało bezprawnie uprowadzone lub zatrzymane, lub w celu zorganizowania prawa do osobistej styczności. 8) przez jednostki lub organy tego państwa, oprócz organów centralnych, rozumie się instytucje lub organy uprawnione do działania w danej jednostce terytorialnej; 9) przez prawo, postępowanie lub organy państwa, w którym środek został podjęty, rozumie się prawo, postępowanie lub organy w jednostce terytorialnej, na terenie której ten środek został podjęty; Artykuł 51 W stosunkach między Umawiającymi się Państwami niniejsza Konwencja zastępuje Konwencję z dnia 5 października 1961 r. o właściwości organów i prawie właściwym w zakresie ochrony małoletnich oraz Konwencję dotyczącą uregulowania opieki nad małoletnimi, podpisaną w Hadze dnia 12 czerwca 1902 r. , bez naruszenia uznania środków podjętych zgodnie z wyżej wymie- nioną Konwencją z dnia 5 października 1961 r. 10) przez prawo, postępowanie lub organy państwa wezwa- lub organy nego, w jednostce terytorialnej, w której wnosi się o uznanie lub wykonanie. się prawo, postępowanie rozumie Artykuł 48 Jeżeli państwo obejmuje dwie lub więcej jednostki terytorialne, z których każda ma własny system prawa lub zespół norm odnoszący się do zagadnień uregulowanych w niniejszej Konwencji, w celu ustalenia prawa właściwego z mocy rozdziału III, stosuje się następujące zasady: a) jeżeli w tym państwie obowiązują normy określające jednostkę terytorialną, której prawo jest właściwe, stosuje się prawo tej jednostki; b) w braku takich norm stosuje się prawo jednostki teryto- rialnej określonej zgodnie z postanowieniami artykułu 47. Artykuł 52 Niniejsza Konwencja nie narusza porozumień międzyna- 1. rodowych, których Umawiające się Państwa są stronami, a które zawierają postanowienia w dziedzinach uregulowanych przez niniejszą Konwencję, chyba że odmienne oświadczenie zostanie złożone przez Państwa związane tymi porozumieniami. Niniejsza Konwencja nie narusza możliwości zawierania 2. przez jedno lub więcej Umawiających się Państw porozumień obejmujących postanowienia w dziedzinach uregulowanych w niniejszej Konwencji a dotyczących dzieci mających zwykły pobyt w jednym z państw, będących stroną takiego porozu- mienia. Porozumienia zawierane przez jedno lub więcej Umawia- 3. jących się Państw w dziedzinach uregulowanych w niniejszej Konwencji nie naruszają stosowania postanowień niniejszej Konwencji w stosunkach między tymi państwami a innymi Umawiającymi się Państwami. Artykuł 49 Jeżeli państwo posiada dwa lub więcej systemów prawa lub zespołów norm mających zastosowanie do różnych kategorii zagadnień uregulowanych w niniejszej osób w zakresie Przepisy ustępów poprzedzających stosuje się również do 4. ustaw jednolitych opartych na istnieniu między państwami, których to dotyczy, specjalnych powiązań, w szczególności o charakterze regionalnym. 11. 6. 2008 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 151/47 Artykuł 53 Konwencja ma zastosowanie tylko do środków podjętych 1. w państwie po jej wejściu w życie w stosunku do tego państwa. zostaną złożone w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Króle- stwa Niderlandów, będącym depozytariuszem Konwencji. Artykuł 58 ma Konwencja 2. uznawania i wykonywania środków podjętych po jej wejściu w życie w stosunkach między państwem, w którym środki zostały podjęte a państwem wezwanym. zastosowanie do inne Każde Państwo będzie mogło przystąpić do 1. Konwencji po jej wejściu w życie na podstawie artykułu 61 ustęp 1. Artykuł 54 Dokument 2. u depozytariusza. przystąpienia zostanie złożony 1. Wszelkie pisma do organu centralnego lub innych organów Umawiającego się Państwa będą kierowane w języku oryginalnym wraz z tłumaczeniem na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych tego państwa, albo – jeżeli jest to trudne do wykonania – wraz z tłumaczeniem na język francuski lub angielski. Jednak Umawiające się Państwo będzie mogło, składając 2. zastrzeżenie określone w artykule 60, sprzeciwić się użyciu języka francuskiego bądź angielskiego, jednak nie obu języków. Artykuł 55 1. Umawiające się Państwo może stosownie do artykułu 60: a) zastrzec jurysdykcję swoich organów do podejmowania środków zmierzających do ochrony majątku dziecka położo- nego na jego terytorium; b) zastrzec nieuznawanie odpowiedzialności rodzicielskiej lub środkiem środka, który byłby nie do pogodzenia ze podjętym przez jego organy w stosunku do tego majątku. Zastrzeżenie może być ograniczone do pewnych kategorii 2. majątku. Artykuł 56 Sekretarz Generalny Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego w regularnych okresach zwołuje Komisję Specjalną w celu Konwencji w praktyce. funkcjonowania zbadania ROZDZIAŁ VII POSTANOWIENIA KOŃCOWE Artykuł 57 Konwencja jest otwarta do podpisu przez Państwa, które 1. były członkami Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Między- narodowego w czasie jej Osiemnastej Sesji. Przystąpienie będzie skuteczne tylko w stosunkach między 3. państwem przystępującym a Umawiającymi się Państwami, które nie zgłoszą w stosunku do niego zastrzeżenia w ciągu sześciu miesięcy po otrzymaniu notyfikacji przewidzianej w artykule 63 litera b). Zastrzeżenie takie może również być zgłoszone przez każde Państwo w chwili ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia Konwencji, późniejszych niż przystąpienie. Zastrzeżenie należy notyfikować depozytariuszowi. Artykuł 59 Umawiające się Państwo, obejmujące dwie lub więcej 1. jednostek terytorialnych, w których w sprawach regulowanych przez niniejszą Konwencję obowiązują różne systemy prawne, może w chwili podpisania, ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia oświadczyć, że Konwencję stosuje się do wszystkich jego jednostek terytorialnych lub tylko do jednej albo kilku z nich, i może w każdym czasie zmienić to oświad- czenie przez złożenie nowego oświadczenia. Każde takie oświadczenie powinno być notyfikowane 2. depozytariuszowi Konwencji z wyraźnym określeniem w nim tych jednostek terytorialnych, do których Konwencja ma zasto- sowanie. Jeżeli Państwo nie złoży oświadczenia na mocy niniej- 3. szego artykułu, Konwencja będzie miała zastosowanie do całości terytorium tego państwa. Artykuł 60 Każde Umawiające się Państwo może, najpóźniej w chwili 1. ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia albo w chwili składania oświadczenia na mocy artykułu 59, złożyć jedno lub obydwa zastrzeżenia przewidziane w artykule 54 ustęp 2 i artykule 55. Żadne inne zastrzeżenie nie będzie dopuszczalne. lub przystąpienia Każde państwo może w każdym czasie cofnąć złożone 2. zastrzeżenie. Wycofanie zastrzeżenia powinno być notyfiko- wane depozytariuszowi. Konwencja podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwier- 2. dzeniu, zaś dokumenty ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia Zastrzeżenie przestanie obowiązywać pierwszego dnia 3. trzeciego miesiąca kalendarzowego po notyfikacji wymienionej w ustępie poprzedzającym. L 151/48 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11. 6. 2008 Artykuł 61 Artykuł 63 Konwencja wejdzie w życie pierwszego dnia miesiąca 1. następnego po upływie terminu trzech miesięcy od złożenia trzeciego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia lub zatwier- dzenia przewidzianego w artykule 57. Depozytariusz notyfikuje Państwom członkowskim Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego, jak również państwom, zgodnie które z postanowieniami artykułu 58: przystąpiły Konwencji do 2. Następnie Konwencja wejdzie w życie: a) podpisanie, ratyfikację, przyjęcie i zatwierdzenie przewi- dziane w artykule 57; a) w stosunku do każdego Państwa ratyfikującego, przyjmują- cego lub zatwierdzającego w terminie późniejszym – pierw- szego dnia miesiąca następującego po upływie terminu złożenia trzech miesięcy dokumentu o ratyfikacji, przyjęciu, zatwierdzeniu lub przystąpieniu; przez nie od b) przystąpienie i zastrzeżenie do przystąpień przewidziane w artykule 58; c) datę, z którą Konwencja wejdzie w życie z postanowieniami artykułu 61; zgodnie b) dla każdego Państwa przystępującego, pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie terminu trzech miesięcy i po upływie terminu sześciu miesięcy przewidzianego w artykule 58 ustęp 3; d) oświadczenie określone w artykule 34 ustęp 2 i artykule 59; e) porozumienia określone w artykule 39; c) w stosunku do jednostek terytorialnych, na które niniejsza Konwencja została rozciągnięta zgodnie z artykułem 59, pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie terminu trzech miesięcy po notyfikacji przewidzianej w tym artykule. f) zastrzeżenia przewidziane w artykule 54 ustęp 2 i artykule 55 oraz cofnięcie zastrzeżeń przewidziane w artykule 60 ustęp 2; Artykuł 62 g) wypowiedzenia przewidziane w artykule 62. Każde Państwo będące stroną Konwencji może ją wypo- 1. wiedzieć przez notyfikację na piśmie skierowaną do depozyta- riusza. Wypowiedzenie może być ograniczone do pewnych jednostek terytorialnych, do których Konwencja ma zastoso- wanie. 2. Wypowiedzenie odnosi skutek pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie okresu dwunastu miesięcy od dnia przyjęcia notyfikacji przez depozytariusza. Jeżeli w notyfikacji wskazany jest dłuższy okres, po jakim wypowiedzenie ma odnieść skutek, wypowiedzenie wywołuje skutek z upływem tego okresu. Na dowód czego, niżej podpisani, należycie upełnomocnieni, podpisali niniejszą Konwencję. Sporządzono w Hadze dnia 19 października 1996 r. , w językach francuskim i angielskim, przy czym oba teksty są jednakowo autentyczne, w jednym egzemplarzu, który zostanie złożony w archiwach Rządu Królestwa Niderlandów i którego poświadczony odpis zostanie przekazany w drodze dyploma- tycznej każdemu z Państw będących członkami Haskiej Konfe- rencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego w czasie jej Osiemnastej Sesji


title: In the Netherlands.

eurovoc_concepts:
EU initiative
FIFG
Netherlands
Structural Funds
fishing industry


title: Convention on jurisdiction, applicable law, recognition, enforcement and cooperation in respect of parental responsibility and measures for the protection of children

eurovoc_concepts:
European convention
European judicial area
child protection
judicial cooperation
judicial proceedings
jurisdiction
parental responsibility

formats: html pdf print

text: 11. 6. 2008 DE Amtsblatt der Europäischen Union L 151/39 ÜBERSETZUNG ÜBEREINKOMMEN ÜBER DIE ZUSTÄNDIGKEIT, DAS ANZUWENDENDE RECHT, DIE ANERKENNUNG, VOLLSTRECKUNG UND ZUSAMMENARBEIT AUF DEM GEBIET DER ELTERLICHEN VERANTWORTUNG UND DER MASSNAHMEN ZUM SCHUTZ VON KINDERN ( A b g e s c h l o s s e n a m 1 9. O k t o b e r 1 9 9 6 ) Die Unterzeichnerstaaten dieses Übereinkommens — in der Erwägung, dass der Schutz von Kindern im internationalen Bereich verbessert werden muss; in dem Wunsch, Konflikte zwischen ihren Rechtssystemen in Bezug auf die Zuständigkeit, das anzuwendende Recht, die Anerkennung und Vollstreckung von Maßnahmen zum Schutz von Kindern zu vermeiden; eingedenk der Bedeutung der internationalen Zusammenarbeit für den Schutz von Kindern; bekräftigend, dass das Wohl des Kindes vorrangig zu berücksichtigen ist; angesichts der Notwendigkeit, das Übereinkommen vom 5. Oktober 1961 über die Zuständigkeit der Behörden und das anzuwendende Recht auf dem Gebiet des Schutzes von Minderjährigen zu überarbeiten; in dem Wunsch, zu diesem Zweck unter Berücksichtigung des Übereinkommens der Vereinten Nationen vom 20. No- vember 1989 über die Rechte des Kindes gemeinsame Bestimmungen festzulegen — haben die folgenden Bestimmungen vereinbart: KAPITEL I ANWENDUNGSBEREICH DES ÜBEREINKOMMENS Artikel 1 entsprechende Sorgeverhältnis, das die Rechte, Befugnisse und Pflichten der Eltern, des Vormunds oder eines anderen gesetz- lichen Vertreters in Bezug auf die Person oder das Vermögen des Kindes bestimmt. (1) Ziel dieses Übereinkommens ist es, Artikel 2 a) den Staat zu bestimmen, dessen Behörden zuständig sind, Maßnahmen zum Schutz der Person oder des Vermögens des Kindes zu treffen; b) das von diesen Behörden bei der Ausübung ihrer Zuständig- keit anzuwendende Recht zu bestimmen; c) das auf die elterliche Verantwortung anzuwendende Recht zu bestimmen; d) die Anerkennung und Vollstreckung der Schutzmaßnahmen in allen Vertragsstaaten sicherzustellen; Dieses Übereinkommen ist auf Kinder von ihrer Geburt bis zur Vollendung des 18. Lebensjahrs anzuwenden. Artikel 3 Die Maßnahmen, auf die in Artikel 1 Bezug genommen wird, können insbesondere Folgendes umfassen: a) die Zuweisung, die Ausübung und die vollständige oder teil- weise Entziehung der elterlichen Verantwortung sowie deren Übertragung; e) die zur Verwirklichung der Ziele dieses Übereinkommens notwendige Zusammenarbeit zwischen den Behörden der Vertragsstaaten einzurichten. Im Sinn dieses Übereinkommens umfasst der Begriff „el- (2) terliche Verantwortung“ die elterliche Sorge (1) und jedes andere b) das Sorgerecht einschließlich der Sorge für die Person des Kindes und insbesondere des Rechts, den Aufenthalt des Kindes zu bestimmen, sowie das Recht auf persönlichen Ver- kehr (2) einschließlich des Rechts, das Kind für eine begrenzte Zeit an einen anderen Ort als den seines gewöhnlichen Auf- enthalts zu bringen; (1) Für Österreich: die Obsorge. (2) Für Deutschland: das Recht zum persönlichen Umgang. L 151/40 DE Amtsblatt der Europäischen Union 11. 6. 2008 c) die Vormundschaft, die Beistandschaft (1) und entsprechende Einrichtungen; d) die Bestimmung und den Aufgabenbereich jeder Person oder Stelle, die für die Person oder das Vermögen des Kindes verantwortlich ist, das Kind vertritt oder ihm beisteht; e) die Unterbringung des Kindes in einer Pflegefamilie oder einem Heim oder seine Betreuung durch Kafala oder eine entsprechende Einrichtung; f) die behördliche Aufsicht über die Betreuung eines Kindes durch jede Person, die für das Kind verantwortlich ist; Vorbehaltlich des Artikels 7 sind bei einem Wechsel des (2) gewöhnlichen Aufenthalts des Kindes in einen anderen Vertrags- staat die Behörden des Staates des neuen gewöhnlichen Aufent- halts zuständig. Artikel 6 (1) Über Flüchtlingskinder und Kinder, die infolge von Un- ruhen in ihrem Land in ein anderes Land gelangt sind, üben die Behörden des Vertragsstaats, in dessen Hoheitsgebiet sich die Kinder demzufolge befinden, die in Artikel 5 Absatz 1 vorge- sehene Zuständigkeit aus. g) die Verwaltung und Erhaltung des Vermögens des Kindes oder die Verfügung darüber. Absatz 1 ist auch auf Kinder anzuwenden, deren gewöhn- (2) licher Aufenthalt nicht festgestellt werden kann. Artikel 4 Dieses Übereinkommen ist nicht anzuwenden a) auf die Feststellung und Anfechtung des Eltern-Kind-Verhält- nisses; b) auf Adoptionsentscheidungen und Maßnahmen zur Vorbe- reitung einer Adoption sowie auf die Ungültigerklärung und den Widerruf der Adoption; Artikel 7 (1) Bei widerrechtlichem Verbringen oder Zurückhalten des Kindes bleiben die Behörden des Vertragsstaats, in dem das Kind unmittelbar vor dem Verbringen oder Zurückhalten seinen ge- wöhnlichen Aufenthalt hatte, so lange zuständig, bis das Kind einen gewöhnlichen Aufenthalt in einem anderen Staat erlangt hat und c) auf Namen und Vornamen des Kindes; a) jede sorgeberechtigte Person, Behörde oder sonstige Stelle das Verbringen oder Zurückhalten genehmigt hat, oder d) auf die Volljährigerklärung; e) auf Unterhaltspflichten; f) auf Trusts und Erbschaften; g) auf die soziale Sicherheit; b) das Kind sich in diesem anderen Staat mindestens ein Jahr aufgehalten hat, nachdem die sorgeberechtigte Person, Be- hörde oder sonstige Stelle seinen Aufenthaltsort kannte oder hätte kennen müssen, kein während dieses Zeitraums gestellter Antrag auf Rückgabe mehr anhängig ist und das Kind sich in seinem neuen Umfeld eingelebt hat. h) auf öffentliche Maßnahmen allgemeiner Art in Angelegenhei- ten der Erziehung und Gesundheit; Das Verbringen oder Zurückhalten eines Kindes gilt als (2) widerrechtlich, wenn i) auf Maßnahmen infolge von Straftaten, die von Kindern be- gangen wurden; j) auf Entscheidungen über Asylrecht und Einwanderung. KAPITEL II ZUSTÄNDIGKEIT Artikel 5 (1) Die Behörden, seien es Gerichte oder Verwaltungsbehör- den, des Vertragsstaats, in dem das Kind seinen gewöhnlichen Aufenthalt hat, sind zuständig, Maßnahmen zum Schutz der Person oder des Vermögens des Kindes zu treffen. (1) Für Deutschland: die Pflegschaft. Für Österreich: die besondere Sachwalterschaft. a) dadurch das Sorgerecht verletzt wird, das einer Person, Be- hörde oder sonstigen Stelle allein oder gemeinsam nach dem Recht des Staates zusteht, in dem das Kind unmittelbar vor dem Verbringen oder Zurückhalten seinen gewöhnlichen Aufenthalt hatte, und b) dieses Recht zum Zeitpunkt des Verbringens oder Zurück- haltens allein oder gemeinsam tatsächlich ausgeübt wurde oder ausgeübt worden wäre, falls das Verbringen oder Zu- rückhalten nicht stattgefunden hätte. Das unter Buchstabe a genannte Sorgerecht kann insbesondere kraft Gesetzes, aufgrund einer gerichtlichen oder behördlichen Entscheidung oder aufgrund einer nach dem Recht des betref- fenden Staates wirksamen Vereinbarung bestehen. 11. 6. 2008 DE Amtsblatt der Europäischen Union L 151/41 Solange die in Absatz 1 genannten Behörden zuständig (3) bleiben, können die Behörden des Vertragsstaats, in den das Kind verbracht oder in dem es zurückgehalten wurde, nur die nach Artikel 11 zum Schutz der Person oder des Vermögens des Kindes erforderlichen dringenden Maßnahmen treffen. Artikel 8 (1) Ausnahmsweise kann die nach Artikel 5 oder 6 zustän- dige Behörde eines Vertragsstaats, wenn sie der Auffassung ist, dass die Behörde eines anderen Vertragsstaats besser in der Lage wäre, das Wohl des Kindes im Einzelfall zu beurteilen, — entweder diese Behörde unmittelbar oder mit Unterstützung der Zentralen Behörde dieses Staates ersuchen, die Zustän- digkeit zu übernehmen, um die Schutzmaßnahmen zu tref- fen, die sie für erforderlich hält, — oder das Verfahren aussetzen und die Parteien einladen, bei der Behörde dieses anderen Staates einen solchen Antrag zu stellen. Die betreffenden Behörden können einen Meinungsaus- (2) tausch aufnehmen. Die Behörde, von welcher der Antrag ausgeht, darf die (3) Zuständigkeit anstelle der Behörde des Vertragsstaats des ge- wöhnlichen Aufenthalts des Kindes nur ausüben, wenn diese den Antrag angenommen hat. Artikel 10 (1) Unbeschadet der Artikel 5 bis 9 können die Behörden eines Vertragsstaats in Ausübung ihrer Zuständigkeit für die Entscheidung über einen Antrag auf Scheidung, Trennung, Auf- hebung oder Nichtigerklärung der Ehe der Eltern eines Kindes, das seinen gewöhnlichen Aufenthalt in einem anderen Vertrags- staat hat, sofern das Recht ihres Staates dies zulässt, Maßnah- men zum Schutz der Person oder des Vermögens des Kindes treffen, wenn Die Vertragsstaaten, deren Behörden nach Absatz 1 er- (2) sucht werden können, sind a) einer der Eltern zu Beginn des Verfahrens seinen gewöhn- lichen Aufenthalt in diesem Staat und ein Elternteil die elter- liche Verantwortung für das Kind hat und a) ein Staat, dem das Kind angehört, b) ein Staat, in dem sich Vermögen des Kindes befindet, c) ein Staat, bei dessen Behörden ein Antrag der Eltern des Kindes auf Scheidung, Trennung, Aufhebung oder Nichtiger- klärung der Ehe anhängig ist, d) ein Staat, zu dem das Kind eine enge Verbindung hat. Die betreffenden Behörden können einen Meinungsaus- (3) tausch aufnehmen. (4) Die nach Absatz 1 ersuchte Behörde kann die Zuständig- keit anstelle der nach Artikel 5 oder 6 zuständigen Behörde übernehmen, wenn sie der Auffassung ist, dass dies dem Wohl des Kindes dient. Artikel 9 Sind die in Artikel 8 Absatz 2 genannten Behörden eines (1) Vertragsstaats der Auffassung, dass sie besser in der Lage sind, das Wohl des Kindes im Einzelfall zu beurteilen, so können sie — entweder die zuständige Behörde des Vertragsstaats des ge- wöhnlichen Aufenthalts des Kindes unmittelbar oder mit Unterstützung der Zentralen Behörde dieses Staates ersu- chen, ihnen zu gestatten, die Zuständigkeit auszuüben, um die von ihnen für erforderlich gehaltenen Schutzmaßnah- men zu treffen, — oder die Parteien einladen, bei der Behörde des Vertrags- staats des gewöhnlichen Aufenthalts des Kindes einen sol- chen Antrag zu stellen. b) die Eltern und jede andere Person, welche die elterliche Ver- antwortung für das Kind hat, die Zuständigkeit dieser Be- hörden für das Ergreifen solcher Maßnahmen anerkannt ha- ben und diese Zuständigkeit dem Wohl des Kindes ent- spricht. (2) Die in Absatz 1 vorgesehene Zuständigkeit für das Er- greifen von Maßnahmen zum Schutz des Kindes endet, sobald die stattgebende oder abweisende Entscheidung über den Antrag auf Scheidung, Trennung, Aufhebung oder Nichtigerklärung der Ehe endgültig geworden ist oder das Verfahren aus einem ande- ren Grund beendet wurde. Artikel 11 In allen dringenden Fällen sind die Behörden jedes Ver- (1) tragsstaats, in dessen Hoheitsgebiet sich das Kind oder ihm gehörendes Vermögen befindet, zuständig, die erforderlichen Schutzmaßnahmen zu treffen. (2) Maßnahmen nach Absatz 1, die in Bezug auf ein Kind mit gewöhnlichem Aufenthalt in einem Vertragsstaat getroffen wurden, treten außer Kraft, sobald die nach den Artikeln 5 bis 10 zuständigen Behörden die durch die Umstände gebotenen Maßnahmen getroffen haben. (3) Maßnahmen nach Absatz 1, die in Bezug auf ein Kind mit gewöhnlichem Aufenthalt in einem Nichtvertragsstaat ge- troffen wurden, treten in jedem Vertragsstaat außer Kraft, sobald dort die durch die Umstände gebotenen und von den Behörden eines anderen Staates getroffenen Maßnahmen anerkannt wer- den. L 151/42 DE Amtsblatt der Europäischen Union 11. 6. 2008 Artikel 12 Vorbehaltlich des Artikels 7 sind die Behörden eines Ver- (1) tragsstaats, in dessen Hoheitsgebiet sich das Kind oder ihm gehörendes Vermögen befindet, zuständig, vorläufige und auf das Hoheitsgebiet dieses Staates beschränkte Maßnahmen zum Schutz der Person oder des Vermögens des Kindes zu treffen, soweit solche Maßnahmen nicht mit den Maßnahmen unver- einbar sind, welche die nach den Artikeln 5 bis 10 zuständigen Behörden bereits getroffen haben. (2) Maßnahmen nach Absatz 1, die in Bezug auf ein Kind mit gewöhnlichem Aufenthalt in einem Vertragsstaat getroffen wurden, treten außer Kraft, sobald die nach den Artikeln 5 bis 10 zuständigen Behörden eine Entscheidung über die Schutz- maßnahmen getroffen haben, die durch die Umstände geboten sein könnten. (3) Maßnahmen nach Absatz 1, die in Bezug auf ein Kind mit gewöhnlichem Aufenthalt in einem Nichtvertragsstaat ge- troffen wurden, treten in dem Vertragsstaat außer Kraft, in dem sie getroffen worden sind, sobald dort die durch die Umstände gebotenen und von den Behörden eines anderen Staates getrof- fenen Maßnahmen anerkannt werden. Artikel 13 (1) Die Behörden eines Vertragsstaats, die nach den Artikeln 5 bis 10 zuständig sind, Maßnahmen zum Schutz der Person oder des Vermögens des Kindes zu treffen, dürfen diese Zustän- digkeit nicht ausüben, wenn bei Einleitung des Verfahrens ent- sprechende Maßnahmen bei den Behörden eines anderen Ver- tragsstaats beantragt worden sind, die in jenem Zeitpunkt nach den Artikeln 5 bis 10 zuständig waren, und diese Maßnahmen noch geprüft werden. (2) Absatz 1 ist nicht anzuwenden, wenn die Behörden, bei denen Maßnahmen zuerst beantragt wurden, auf ihre Zustän- digkeit verzichtet haben. (3) Wechselt der gewöhnliche Aufenthalt des Kindes in einen anderen Vertragsstaat, so bestimmt das Recht dieses anderen Staates vom Zeitpunkt des Wechsels an die Bedingungen, unter denen die im Staat des früheren gewöhnlichen Aufenthalts ge- troffenen Maßnahmen angewendet werden. Artikel 16 (1) Die Zuweisung oder das Erlöschen der elterlichen Verant- wortung kraft Gesetzes ohne Einschreiten eines Gerichts oder einer Verwaltungsbehörde bestimmt sich nach dem Recht des Staates des gewöhnlichen Aufenthalts des Kindes. (2) Die Zuweisung oder das Erlöschen der elterlichen Verant- wortung durch eine Vereinbarung oder ein einseitiges Rechtsge- schäft ohne Einschreiten eines Gerichts oder einer Verwaltungs- behörde bestimmt sich nach dem Recht des Staates des gewöhn- in dem die lichen Aufenthalts des Kindes in dem Zeitpunkt, Vereinbarung oder das einseitige Rechtsgeschäft wirksam wird. (3) Die elterliche Verantwortung nach dem Recht des Staates des gewöhnlichen Aufenthalts des Kindes besteht nach dem Wechsel dieses gewöhnlichen Aufenthalts in einen anderen Staat fort. (4) Wechselt der gewöhnliche Aufenthalt des Kindes, so be- stimmt sich die Zuweisung der elterlichen Verantwortung kraft Gesetzes an eine Person, die diese Verantwortung nicht bereits hat, nach dem Recht des Staates des neuen gewöhnlichen Auf- enthalts. Artikel 17 Die Ausübung der elterlichen Verantwortung bestimmt sich nach dem Recht des Staates des gewöhnlichen Aufenthalts des Kindes. Wechselt der gewöhnliche Aufenthalt des Kindes, so bestimmt sie sich nach dem Recht des Staates des neuen ge- wöhnlichen Aufenthalts. Artikel 14 Artikel 18 Selbst wenn durch eine Änderung der Umstände die Grundlage der Zuständigkeit wegfällt, bleiben die nach den Artikeln 5 bis 10 getroffenen Maßnahmen innerhalb ihrer Reichweite so lange in Kraft, bis die nach diesem Übereinkommen zuständigen Be- hörden sie ändern, ersetzen oder aufheben. KAPITEL III ANZUWENDENDES RECHT Artikel 15 Bei der Ausübung ihrer Zuständigkeit nach Kapitel (1) II wenden die Behörden der Vertragsstaaten ihr eigenes Recht an. Durch Maßnahmen nach diesem Übereinkommen kann die in Artikel 16 genannte elterliche Verantwortung entzogen oder können die Bedingungen ihrer Ausübung geändert werden. Artikel 19 Die Gültigkeit eines Rechtsgeschäfts zwischen einem Drit- (1) ten und einer anderen Person, die nach dem Recht des Staates, in dem das Rechtsgeschäft abgeschlossen wurde, als gesetzlicher Vertreter zu handeln befugt wäre, kann nicht allein deswegen bestritten und der Dritte nicht nur deswegen verantwortlich gemacht werden, weil die andere Person nach dem in diesem Kapitel bestimmten Recht nicht als gesetzlicher Vertreter zu handeln befugt war, es sei denn, der Dritte wusste oder hätte wissen müssen, dass sich die elterliche Verantwortung nach diesem Recht bestimmte. (2) Soweit es der Schutz der Person oder des Vermögens des Kindes erfordert, können sie jedoch ausnahmsweise das Recht eines anderen Staates anwenden oder berücksichtigen, zu dem der Sachverhalt eine enge Verbindung hat. (2) Absatz 1 ist nur anzuwenden, wenn das Rechtsgeschäft unter Anwesenden im Hoheitsgebiet desselben Staates geschlos- sen wurde. 11. 6. 2008 DE Amtsblatt der Europäischen Union L 151/43 Artikel 20 f) wenn das Verfahren nach Artikel 33 nicht eingehalten Dieses Kapitel ist anzuwenden, selbst wenn das darin bestimmte Recht das eines Nichtvertragsstaats ist. wurde. Artikel 21 Der Begriff „Recht“ im Sinn dieses Kapitels bedeutet das (1) in einem Staat geltende Recht mit Ausnahme des Kollisions- rechts. (2) Ist jedoch das nach Artikel 16 anzuwendende Recht das eines Nichtvertragsstaats und verweist das Kollisionsrecht dieses Staates auf das Recht eines anderen Nichtvertragsstaats, der sein eigenes Recht anwenden würde, so ist das Recht dieses anderen Staates anzuwenden. Betrachtet sich das Recht dieses anderen Nichtvertragsstaats als nicht anwendbar, so ist das nach Arti- kel 16 bestimmte Recht anzuwenden. Artikel 24 Unbeschadet des Artikels 23 Absatz 1 kann jede betroffene Person bei den zuständigen Behörden eines Vertragsstaats bean- tragen, dass über die Anerkennung oder Nichtanerkennung ei- ner in einem anderen Vertragsstaat getroffenen Maßnahme ent- schieden wird. Das Verfahren bestimmt sich nach dem Recht des ersuchten Staates. Artikel 25 Die Behörde des ersuchten Staates ist an die Tatsachenfeststel- lungen gebunden, auf welche die Behörde des Staates, in dem die Maßnahme getroffen wurde, ihre Zuständigkeit gestützt hat. Artikel 22 Artikel 26 Die Anwendung des in diesem Kapitel bestimmten Rechts darf nur versagt werden, wenn sie der öffentlichen Ordnung (ordre public) offensichtlich widerspricht, wobei das Wohl des Kindes zu berücksichtigen ist. KAPITEL IV ANERKENNUNG UND VOLLSTRECKUNG Artikel 23 (1) Die von den Behörden eines Vertragsstaats getroffenen Maßnahmen werden kraft Gesetzes in den anderen Vertragsstaa- ten anerkannt. (2) Die Anerkennung kann jedoch versagt werden, a) wenn die Maßnahme von einer Behörde getroffen wurde, die nicht nach Kapitel II zuständig war; b) wenn die Maßnahme, außer in dringenden Fällen, im Rah- men eines Gerichts- oder Verwaltungsverfahrens getroffen wurde, ohne dass dem Kind die Möglichkeit eingeräumt wor- den war, gehört zu werden, und dadurch gegen wesentliche Verfahrensgrundsätze des ersuchten Staates verstoßen wurde; c) auf Antrag jeder Person, die geltend macht, dass die Maß- nahme ihre elterliche Verantwortung beeinträchtigt, wenn diese Maßnahme, außer in dringenden Fällen, getroffen wurde, ohne dass dieser Person die Möglichkeit eingeräumt worden war, gehört zu werden; d) wenn die Anerkennung der öffentlichen Ordnung (ordre public) des ersuchten Staates offensichtlich widerspricht, wo- bei das Wohl des Kindes zu berücksichtigen ist; e) wenn die Maßnahme mit einer später im Nichtvertragsstaat des gewöhnlichen Aufenthalts des Kindes getroffenen Maß- nahme unvereinbar ist, sofern die spätere Maßnahme die für ihre Anerkennung im ersuchten Staat erforderlichen Voraus- setzungen erfüllt; (1) Erfordern die in einem Vertragsstaat getroffenen und dort vollstreckbaren Maßnahmen in einem anderen Vertragsstaat Vollstreckungshandlungen, so werden sie in diesem anderen Staat auf Antrag jeder betroffenen Partei nach dem im Recht dieses Staates vorgesehenen Verfahren für vollstreckbar erklärt oder zur Vollstreckung registriert. (2) Jeder Vertragsstaat wendet auf die Vollstreckbarerklärung oder die Registrierung ein einfaches und schnelles Verfahren an. (3) Die Vollstreckbarerklärung oder die Registrierung darf nur aus einem der in Artikel 23 Absatz 2 vorgesehenen Gründe versagt werden. Artikel 27 Vorbehaltlich der für die Anwendung der vorstehenden Artikel erforderlichen Überprüfung darf die getroffene Maßnahme in der Sache selbst nicht nachgeprüft werden. Artikel 28 Die in einem Vertragsstaat getroffenen und in einem anderen Vertragsstaat für vollstreckbar erklärten oder zur Vollstreckung registrierten Maßnahmen werden dort vollstreckt, als seien sie von den Behörden dieses anderen Staates getroffen worden. Die Vollstreckung richtet sich nach dem Recht des ersuchten Staates unter Beachtung der darin vorgesehenen Grenzen, wobei das Wohl des Kindes zu berücksichtigen ist. KAPITEL V ZUSAMMENARBEIT Artikel 29 (1) Jeder Vertragsstaat bestimmt eine Zentrale Behörde, wel- che die ihr durch dieses Übereinkommen übertragenen Aufga- ben wahrnimmt. L 151/44 DE Amtsblatt der Europäischen Union 11. 6. 2008 Einem Bundesstaat, einem Staat mit mehreren Rechtssys- (2) temen oder einem Staat, der aus autonomen Gebietseinheiten besteht, steht es frei, mehrere Zentrale Behörden zu bestimmen und deren räumliche und persönliche Zuständigkeit festzulegen. Macht ein Staat von dieser Möglichkeit Gebrauch, so bestimmt er die Zentrale Behörde, an welche Mitteilungen zur Übermitt- lung an die zuständige Zentrale Behörde in diesem Staat ge- richtet werden können. einem Heim oder seine Betreuung durch Kafala oder eine ent- sprechende Einrichtung und soll es in einem anderen Vertrags- staat untergebracht oder betreut werden, so zieht sie vorher die Zentrale Behörde oder eine andere zuständige Behörde dieses Staates zu Rate. Zu diesem Zweck übermittelt sie ihr einen Bericht über das Kind und die Gründe ihres Vorschlags zur Unterbringung oder Betreuung. Artikel 30 (1) Die Zentralen Behörden arbeiten zusammen und fördern die Zusammenarbeit der zuständigen Behörden ihrer Staaten, um die Ziele dieses Übereinkommens zu verwirklichen. (2) Im Zusammenhang mit der Anwendung dieses Überein- kommens treffen sie die geeigneten Maßnahmen, um Auskünfte über das Recht ihrer Staaten sowie die in ihren Staaten für den Schutz von Kindern verfügbaren Dienste zu erteilen. Artikel 31 Die Zentrale Behörde eines Vertragsstaats trifft unmittelbar oder mit Hilfe staatlicher Behörden oder sonstiger Stellen alle geeig- neten Vorkehrungen, um a) die Mitteilungen zu erleichtern und die Unterstützung anzu- bieten, die in den Artikeln 8 und 9 und in diesem Kapitel vorgesehen sind; b) durch Vermittlung, Schlichtung oder ähnliche Mittel gütliche Einigungen zum Schutz der Person oder des Vermögens des Kindes bei Sachverhalten zu erleichtern, auf die dieses Über- einkommen anzuwenden ist; c) auf Ersuchen der zuständigen Behörde eines anderen Ver- tragsstaats bei der Ermittlung des Aufenthaltsorts des Kindes Unterstützung zu leisten, wenn der Anschein besteht, dass das Kind sich im Hoheitsgebiet des ersuchten Staates befindet und Schutz benötigt. Artikel 32 Auf begründetes Ersuchen der Zentralen Behörde oder einer anderen zuständigen Behörde eines Vertragsstaats, zu dem das Kind eine enge Verbindung hat, kann die Zentrale Behörde des Vertragsstaats, in dem das Kind seinen gewöhnlichen Aufenthalt hat und in dem es sich befindet, unmittelbar oder mit Hilfe staatlicher Behörden oder sonstiger Stellen a) einen Bericht über die Lage des Kindes erstatten; b) die zuständige Behörde ihres Staates ersuchen zu prüfen, ob Maßnahmen zum Schutz der Person oder des Vermögens des Kindes erforderlich sind. Artikel 33 Die Entscheidung über die Unterbringung oder Betreuung (2) kann im ersuchenden Staat nur getroffen werden, wenn die Zentrale Behörde oder eine andere zuständige Behörde des er- suchten Staates dieser Unterbringung oder Betreuung zuge- stimmt hat, wobei das Wohl des Kindes zu berücksichtigen ist. Artikel 34 (1) Wird eine Schutzmaßnahme erwogen, so können die nach diesem Übereinkommen zuständigen Behörden, sofern die Lage des Kindes dies erfordert, jede Behörde eines anderen Vertragsstaats, die über sachdienliche Informationen für den Schutz des Kindes verfügt, ersuchen, sie ihnen mitzuteilen. (2) Jeder Vertragsstaat kann erklären, dass Ersuchen nach Ab- satz 1 seinen Behörden nur über seine Zentrale Behörde zu übermitteln sind. Artikel 35 Die zuständigen Behörden eines Vertragsstaats können (1) die Behörden eines anderen Vertragsstaats ersuchen, ihnen bei der Durchführung der nach diesem Übereinkommen getroffenen Schutzmaßnahmen Hilfe zu leisten, insbesondere um die wirk- same Ausübung des Rechts auf persönlichen Verkehr (1) sowie des Rechts sicherzustellen, regelmäßige unmittelbare Kontakte aufrechtzuerhalten. Die Behörden eines Vertragsstaats, in dem das Kind kei- (2) nen gewöhnlichen Aufenthalt hat, können auf Antrag eines Elternteils, der sich in diesem Staat aufhält und der ein Recht auf persönlichen Verkehr (2) zu erhalten oder beizubehalten wünscht, Auskünfte oder Beweise einholen und Feststellungen über die Eignung dieses Elternteils zur Ausübung des Rechts auf persönlichen Verkehr (1) und die Bedingungen seiner Ausübung treffen. Eine Behörde, die nach den Artikeln 5 bis 10 für die Entscheidung über das Recht auf persönlichen Verkehr (3) zu- ständig ist, hat vor ihrer Entscheidung diese Auskünfte, Beweise und Feststellungen zuzulassen und zu berücksichtigen. (3) Eine Behörde, die nach den Artikeln 5 bis 10 für die Entscheidung über das Recht auf persönlichen Verkehr (3) zu- ständig ist, kann das Verfahren bis zum Vorliegen des Ergebnis- ses des in Absatz 2 vorgesehenen Verfahrens aussetzen, insbe- sondere wenn bei ihr ein Antrag auf Änderung oder Aufhebung des Rechts auf persönlichen Verkehr (1) anhängig ist, das die Behörden des Staates des früheren gewöhnlichen Aufenthalts des Kindes eingeräumt haben. (1) Erwägt die nach den Artikeln 5 bis 10 zuständige Be- hörde die Unterbringung des Kindes in einer Pflegefamilie oder (1) Für Deutschland: des Rechts zum persönlichen Umgang. (2) Für Deutschland: ein Recht zum persönlichen Umgang. (3) Für Deutschland: das Recht zum persönlichen Umgang. 11. 6. 2008 DE Amtsblatt der Europäischen Union L 151/45 Dieser Artikel hindert eine nach den Artikeln 5 bis 10 (4) zuständige Behörde nicht, bis zum Vorliegen des Ergebnisses des in Absatz 2 vorgesehenen Verfahrens vorläufige Maßnah- men zu treffen. Jeder Vertragsstaat bestimmt die für die Ausstellung der (3) Bescheinigung zuständigen Behörden. Artikel 41 Artikel 36 Ist das Kind einer schweren Gefahr ausgesetzt, so benachrichti- gen die zuständigen Behörden des Vertragsstaats, in dem Maß- nahmen zum Schutz dieses Kindes getroffen wurden oder in Betracht gezogen werden, sofern sie über den Wechsel des Auf- enthaltsorts in einen anderen Staat oder die dortige Anwesen- heit des Kindes unterrichtet sind, die Behörden dieses Staates von der Gefahr und den getroffenen oder in Betracht gezogenen Maßnahmen. Die nach diesem Übereinkommen gesammelten oder übermit- telten personenbezogenen Daten dürfen nur für die Zwecke verwendet werden, zu denen sie gesammelt oder übermittelt wurden. Artikel 42 Behörden, denen Informationen übermittelt werden, stellen nach dem Recht ihres Staates deren vertrauliche Behandlung sicher. Artikel 37 Artikel 43 Eine Behörde darf nach diesem Kapitel weder um Informationen ersuchen noch solche erteilen, wenn dadurch nach ihrer Auf- fassung die Person oder das Vermögen des Kindes in Gefahr geraten könnte oder die Freiheit oder das Leben eines Familien- angehörigen des Kindes ernsthaft bedroht würde. Die nach diesem Übereinkommen übermittelten oder ausgestell- ten Schriftstücke sind von jeder Beglaubigung (2) oder entspre- chenden Förmlichkeit befreit. Artikel 44 Artikel 38 Jeder Vertragsstaat kann die Behörden bestimmen, an die Er- suchen nach den Artikeln 8, 9 und 33 zu richten sind. (1) Unbeschadet der Möglichkeit, für die erbrachten Dienst- leistungen angemessene Kosten zu verlangen, tragen die Zent- ralen Behörden und die anderen staatlichen Behörden der Ver- tragsstaaten die Kosten, die ihnen durch die Anwendung dieses Kapitels entstehen. (2) Jeder Vertragsstaat kann mit einem oder mehreren ande- ren Vertragsstaaten Vereinbarungen über die Kostenaufteilung treffen. Artikel 39 Jeder Vertragsstaat kann mit einem oder mehreren anderen Ver- tragsstaaten Vereinbarungen treffen, um die Anwendung dieses Kapitels in ihren gegenseitigen Beziehungen zu erleichtern. Die Staaten, die solche Vereinbarungen getroffen haben, übermitteln dem Depositar (1) dieses Übereinkommens eine Abschrift. Artikel 45 (1) Die nach den Artikeln 29 und 44 bestimmten Behörden werden dem Ständigen Büro der Haager Konferenz für Inter- nationales Privatrecht mitgeteilt. Die Erklärung nach Artikel 34 Absatz 2 wird gegenüber (2) dem Depositar (1) dieses Übereinkommens abgegeben. Artikel 46 Ein Vertragsstaat, in dem verschiedene Rechtssysteme oder Ge- samtheiten von Regeln für den Schutz der Person und des Ver- mögens des Kindes gelten, muss die Regeln dieses Übereinkom- mens nicht auf Kollisionen anwenden, die allein zwischen die- sen verschiedenen Rechtssystemen oder Gesamtheiten von Re- geln bestehen. Artikel 47 KAPITEL VI ALLGEMEINE BESTIMMUNGEN Artikel 40 Gelten in einem Staat in Bezug auf die in diesem Übereinkom- men geregelten Angelegenheiten zwei oder mehr Rechtssysteme oder Gesamtheiten von Regeln in verschiedenen Gebietseinhei- ten, so ist jede Verweisung (1) Die Behörden des Vertragsstaats, in dem das Kind seinen gewöhnlichen Aufenthalt hat oder in dem eine Schutzmaß- nahme getroffen wurde, können dem Träger der elterlichen Ver- antwortung oder jedem, dem der Schutz der Person oder des Vermögens des Kindes anvertraut wurde, auf dessen Antrag eine Bescheinigung über seine Berechtigung zum Handeln und die ihm übertragenen Befugnisse ausstellen. 1. auf den gewöhnlichen Aufenthalt in diesem Staat als Ver- weisung auf den gewöhnlichen Aufenthalt in einer Gebiets- einheit zu verstehen; 2. auf die Anwesenheit des Kindes in diesem Staat als Ver- weisung auf die Anwesenheit des Kindes in einer Gebiets- einheit zu verstehen; (2) Die Richtigkeit der Berechtigung zum Handeln und der Befugnisse, die bescheinigt sind, wird bis zum Beweis des Ge- genteils vermutet. 3. auf die Belegenheit des Vermögens des Kindes in diesem Staat als Verweisung auf die Belegenheit des Vermögens des Kindes in einer Gebietseinheit zu verstehen; (1) Für Deutschland: Verwahrer. (2) Für Deutschland: Legalisation. L 151/46 DE Amtsblatt der Europäischen Union 11. 6. 2008 4. auf den Staat, dem das Kind angehört, als Verweisung auf die von dem Recht dieses Staates bestimmte Gebietseinheit oder, wenn solche Regeln fehlen, als Verweisung auf die Gebietseinheit zu verstehen, mit der das Kind die engste Verbindung hat; 5. auf den Staat, bei dessen Behörden ein Antrag auf Schei- dung, Trennung, Aufhebung oder Nichtigerklärung der Ehe der Eltern des Kindes anhängig ist, als Verweisung auf die Gebietseinheit zu verstehen, bei deren Behörden ein solcher Antrag anhängig ist; 6. auf den Staat, mit dem das Kind eine enge Verbindung hat, als Verweisung auf die Gebietseinheit zu verstehen, mit der das Kind eine solche Verbindung hat; 7. auf den Staat, in den das Kind verbracht oder in dem es zurückgehalten wurde, als Verweisung auf die Gebietsein- heit zu verstehen, in die das Kind verbracht oder in der es zurückgehalten wurde; 8. auf Stellen oder Behörden dieses Staates, die nicht Zentrale Behörden sind, als Verweisung auf die Stellen oder Behör- den zu verstehen, die in der betreffenden Gebietseinheit handlungsbefugt sind; 9. auf das Recht, das Verfahren oder die Behörde des Staates, in dem eine Maßnahme getroffen wurde, als Verweisung auf das Recht, das Verfahren oder die Behörde der Gebiets- einheit zu verstehen, in der diese Maßnahme getroffen wurde; 10. auf das Recht, das Verfahren oder die Behörde des ersuch- ten Staates als Verweisung auf das Recht, das Verfahren oder die Behörde der Gebietseinheit zu verstehen, in der die Anerkennung oder Vollstreckung geltend gemacht wird. Artikel 48 Hat ein Staat zwei oder mehr Gebietseinheiten mit eigenen Rechtssystemen oder Gesamtheiten von Regeln für die in die- sem Übereinkommen geregelten Angelegenheiten, so gilt zur Bestimmung des nach Kapitel III anzuwendenden Rechts Fol- gendes: a) Sind in diesem Staat Regeln in Kraft, die das Recht einer für anwendbar erklären, so ist bestimmten Gebietseinheit das Recht dieser Einheit anzuwenden; b) fehlen solche Regeln, so ist das Recht der in Artikel 47 be- stimmten Gebietseinheit anzuwenden. zuwenden sind, so gilt zur Bestimmung des nach Kapitel III anzuwendenden Rechts Folgendes: a) Sind in diesem Staat Regeln in Kraft, die bestimmen, welches dieser Rechte anzuwenden ist, so ist dieses anzuwenden; b) fehlen solche Regeln, so ist das Rechtssystem oder die Ge- samtheit von Regeln anzuwenden, mit denen das Kind die engste Verbindung hat. Artikel 50 Dieses Übereinkommen lässt das Übereinkommen vom 25. Ok- tober 1980 über die zivilrechtlichen Aspekte internationaler Kindesentführung im Verhältnis zwischen den Vertragsparteien beider Übereinkommen unberührt. Einer Berufung auf Bestim- mungen dieses Übereinkommens zu dem Zweck, die Rückkehr eines widerrechtlich verbrachten oder zurückgehaltenen Kindes zu erwirken oder das Recht auf persönlichen Verkehr (1) durch- zuführen, steht jedoch nichts entgegen. Artikel 51 Im Verhältnis zwischen den Vertragsstaaten ersetzt dieses Über- einkommen das Übereinkommen vom 5. Oktober 1961 über die Zuständigkeit der Behörden und das anzuwendende Recht auf dem Gebiet des Schutzes von Minderjährigen und das am 12. Juni 1902 in Den Haag unterzeichnete Abkommen zur Regelung der Vormundschaft über Minderjährige, unbeschadet der Anerkennung von Maßnahmen, die nach dem genannten Übereinkommen vom 5. Oktober 1961 getroffen wurden. Artikel 52 (1) Dieses Übereinkommen lässt internationale Übereinkünfte unberührt, denen Vertragsstaaten als Vertragsparteien angehören und die Bestimmungen über die im vorliegenden Übereinkom- men geregelten Angelegenheiten enthalten, sofern die durch eine solche Übereinkunft gebundenen Staaten keine gegenteilige Erklärung abgeben. Dieses Übereinkommen lässt die Möglichkeit unberührt, (2) dass ein oder mehrere Vertragsstaaten Vereinbarungen treffen, die in Bezug auf Kinder mit gewöhnlichem Aufenthalt in einem der Staaten, die Vertragsparteien solcher Vereinbarungen sind, Bestimmungen über die in diesem Übereinkommen geregelten Angelegenheiten enthalten. (3) Künftige Vereinbarungen eines oder mehrerer Vertrags- staaten über Angelegenheiten im Anwendungsbereich dieses Übereinkommens lassen im Verhältnis zwischen solchen Staaten und anderen Vertragsstaaten die Anwendung der Bestimmungen des Übereinkommens unberührt. Artikel 49 Hat ein Staat zwei oder mehr Rechtssysteme oder Gesamtheiten von Regeln, die auf verschiedene Personengruppen hinsichtlich der in diesem Übereinkommen geregelten Angelegenheiten an- (4) Die Absätze 1 bis 3 gelten auch für Einheitsrecht, das auf besonderen Verbindungen insbesondere regionaler Art zwischen den betroffenen Staaten beruht. (1) Für Deutschland: das Recht zum persönlichen Umgang. 11. 6. 2008 DE Amtsblatt der Europäischen Union L 151/47 Artikel 53 (1) Dieses Übereinkommen ist nur auf Maßnahmen anzu- wenden, die in einem Staat getroffen werden, nachdem das Übereinkommen für diesen Staat in Kraft getreten ist. Es bedarf der Ratifikation, Annahme oder Genehmigung; (2) die Ratifikations-, Annahme- oder Genehmigungsurkunden wer- den beim Ministerium für Auswärtige Angelegenheiten des Kö- nigreichs der Niederlande, dem Depositar (1) dieses Übereinkom- mens, hinterlegt. (2) Dieses Übereinkommen ist auf die Anerkennung und Vollstreckung von Maßnahmen anzuwenden, die getroffen wur- den, nachdem es im Verhältnis zwischen dem Staat, in dem die Maßnahmen getroffen wurden, und dem ersuchten Staat in Kraft getreten ist. Artikel 58 Jeder andere Staat kann diesem Übereinkommen beitre- (1) ten, sobald es nach Artikel 61 Absatz 1 in Kraft getreten ist. Artikel 54 (2) Die Beitrittsurkunde wird beim Depositar (1) hinterlegt. (1) Mitteilungen an die Zentrale Behörde oder eine andere Behörde eines Vertragsstaats werden in der Originalsprache zu- gesandt; sie müssen von einer Übersetzung in die Amtssprache oder eine der Amtssprachen des anderen Staates oder, wenn eine solche Übersetzung nur schwer erhältlich ist, von einer Übersetzung ins Französische oder Englische begleitet sein. Ein Vertragsstaat kann jedoch einen Vorbehalt nach Arti- (2) kel 60 anbringen und darin gegen die Verwendung des Franzö- sischen oder Englischen, jedoch nicht beider Sprachen, Ein- spruch erheben. Artikel 55 (1) Ein Vertragsstaat kann sich nach Artikel 60 a) die Zuständigkeit seiner Behörden vorbehalten, Maßnahmen zum Schutz des in seinem Hoheitsgebiet befindlichen Ver- mögens eines Kindes zu treffen; b) vorbehalten, die elterliche Verantwortung oder eine Maß- nahme nicht anzuerkennen, soweit sie mit einer von seinen Behörden in Bezug auf dieses Vermögen getroffenen Maß- nahme unvereinbar ist. Der Vorbehalt kann auf bestimmte Vermögensarten be- (2) schränkt werden. (3) Der Beitritt wirkt nur im Verhältnis zwischen dem bei- tretenden Staat und den Vertragsstaaten, die innerhalb von sechs Monaten nach Eingang der in Artikel 63 Buchstabe b vorge- sehenen Notifikation keinen Einspruch gegen den Beitritt erho- ben haben. Nach dem Beitritt kann ein solcher Einspruch auch von jedem Staat in dem Zeitpunkt erhoben werden, in dem er dieses Übereinkommen ratifiziert, annimmt oder genehmigt. Die Einsprüche werden dem Depositar (1) notifiziert. Artikel 59 Ein Staat, der aus zwei oder mehr Gebietseinheiten be- (1) steht, in denen für die in diesem Übereinkommen behandelten Angelegenheiten unterschiedliche Rechtssysteme gelten, kann bei der Unterzeichnung, der Ratifikation, der Annahme, der Genehmigung oder dem Beitritt erklären, dass das Übereinkom- men auf alle seine Gebietseinheiten oder nur auf eine oder mehrere davon erstreckt wird; er kann diese Erklärung durch Abgabe einer neuen Erklärung jederzeit ändern. Jede derartige Erklärung wird dem Depositar (1) unter aus- (2) drücklicher Bezeichnung der Gebietseinheiten notifiziert, auf die dieses Übereinkommen angewendet wird. (3) Gibt ein Staat keine Erklärung nach diesem Artikel ab, so ist dieses Übereinkommen auf sein gesamtes Hoheitsgebiet an- zuwenden. Artikel 56 Der Generalsekretär der Haager Konferenz für Internationales Privatrecht beruft in regelmäßigen Abständen eine Spezialkom- mission zur Prüfung der praktischen Durchführung dieses Über- einkommens ein. (1) Jeder Staat kann spätestens bei der Ratifikation, der An- nahme, der Genehmigung oder dem Beitritt oder bei Abgabe in Artikel 54 einer Erklärung nach Artikel 59 einen der Absatz 2 und Artikel 55 vorgesehenen Vorbehalte oder beide anbringen. Weitere Vorbehalte sind nicht zulässig. Artikel 60 KAPITEL VII SCHLUSSBESTIMMUNGEN Artikel 57 (1) Dieses Übereinkommen liegt für die Staaten, die zur Zeit der Achtzehnten Tagung der Haager Konferenz für Internatio- nales Privatrecht Mitglied der Konferenz waren, zur Unterzeich- nung auf. Jeder Staat kann einen von ihm angebrachten Vorbehalt (2) jederzeit zurücknehmen. Die Rücknahme wird dem Depositar (1) notifiziert. (3) Die Wirkung des Vorbehalts endet am ersten Tag des dritten Kalendermonats nach der in Absatz 2 genannten Notifi- kation. (1) Für Deutschland: Verwahrer. L 151/48 DE Amtsblatt der Europäischen Union 11. 6. 2008 Artikel 61 Artikel 63 (1) Dieses Übereinkommen tritt am ersten Tag des Monats in Kraft, der auf einen Zeitabschnitt von drei Monaten nach der in Artikel 57 vorgesehenen Hinterlegung der dritten Ratifikations-, Annahme- oder Genehmigungsurkunde folgt. Der Depositar (1) notifiziert den Mitgliedstaaten der Haager Kon- ferenz für Internationales Privatrecht sowie den Staaten, die nach Artikel 58 beigetreten sind, (2) Danach tritt dieses Übereinkommen in Kraft a) jede Unterzeichnung, Ratifikation, Annahme und Genehmi- gung nach Artikel 57; a) für jeden Staat, der es später ratifiziert, annimmt oder ge- nehmigt, am ersten Tag des Monats, der auf einen Zeitab- schnitt von drei Monaten nach Hinterlegung seiner Ratifika- tions-, Annahme-, Genehmigungs- oder Beitrittsurkunde folgt; b) für jeden Staat, der ihm beitritt, am ersten Tag des Monats, der auf einen Zeitabschnitt von drei Monaten nach Ablauf der in Artikel 58 Absatz 3 vorgesehenen Frist von sechs Monaten folgt; b) jeden Beitritt und jeden Einspruch gegen einen Beitritt nach Artikel 58; c) den Tag, an dem dieses Übereinkommen nach Artikel 61 in Kraft tritt; d) jede Erklärung nach Artikel 34 Absatz 2 und Artikel 59; e) jede Vereinbarung nach Artikel 39; c) für die Gebietseinheiten, auf die es nach Artikel 59 erstreckt worden ist, am ersten Tag des Monats, der auf einen Zeit- abschnitt von drei Monaten nach der in jenem Artikel vor- gesehenen Notifikation folgt. f) jeden Vorbehalt nach Artikel 54 Absatz 2 und Artikel 55 sowie jede Rücknahme eines Vorbehalts nach Artikel 60 Ab- satz 2; Artikel 62 g) jede Kündigung nach Artikel 62. (1) Jeder Vertragsstaat kann dieses Übereinkommen durch eine an den Depositar (1) gerichtete schriftliche Notifikation kündigen. Die Kündigung kann sich auf bestimmte Gebietsein- heiten beschränken, auf die das Übereinkommen angewendet wird. Die Kündigung wird am ersten Tag des Monats wirksam, (2) der auf einen Zeitabschnitt von zwölf Monaten nach Eingang der Notifikation beim Depositar (1) folgt. Ist in der Notifikation für das Wirksamwerden der Kündigung ein längerer Zeitab- schnitt angegeben, so wird die Kündigung nach Ablauf des entsprechenden Zeitabschnitts wirksam. Zu Urkund dessen haben die hierzu gehörig befugten Unter- zeichneten dieses Übereinkommen unterschrieben. Geschehen in Den Haag am 19. Oktober 1996 in französischer und englischer Sprache, wobei jeder Wortlaut gleichermaßen verbindlich ist, in einer Urschrift, die im Archiv der Regierung des Königreichs der Niederlande hinterlegt und von der jedem Staat, der zur Zeit der Achtzehnten Tagung der Haager Konfe- renz für Internationales Privatrecht Mitglied der Konferenz war, auf diplomatischem Weg eine beglaubigte Abschrift übermittelt wird. (1) Für Deutschland: Verwahrer