title: PREGUNTA ESCRITA n. 3166/96 del Angela BILLINGHAM a la Comisión. Peligros relacionados con el consumo de paracetamol

eurovoc_concepts:
European Medicines Agency
consumer information
death
market approval
over-the-counter drug
product safety
public health

formats: html print


title: Neuvoston asetus (EY) N:o 2210/96, annettu 14 päivänä marraskuuta 1996, tiettyjen pyyntikiintiöiden jakamisesta jäsenvaltioiden kesken Norjan yksinomaisella talousvyöhykkeellä ja Jan Mayenin ympärillä olevalla kalastusvyöhykkeellä kalastavien alusten osalta vuodeksi 1996 annetun asetuksen (EY) N:o 3076/95 muuttamisesta

eurovoc_concepts:
EU Member State
Norway
authorised catch
catch quota
exclusive economic zone
fishing agreement

formats: html pdfa1b print


title: Resolução sobre as recentes eleições na Arménia

eurovoc_concepts:
Armenia
political discrimination
presidential election


title: INFORME DE LA COMISIÓN sobre la aplicación del régimen comunitario de intervenciones de los Estados miembros en favor de la industria del carbón en 1994

eurovoc_concepts:
State aid
coal industry
control of State aid
financial intervention
intervention policy

text: COMISIÓN DE LAS COMUNIDADES EUROPEAS Bruselas, 14. 11. 1996 COM(96) 575 final INFORME PE LA COMISIÓN sobre la aplicación del régimen comunitario de intervenciones de los Estados miembros en favor de la industria del carbón en 1994 1. Introducción El artículo 10 de la Decisión n°3632/93/CECA l de la Comisión, de 28 de diciembre de 1993, relativa al régimen comunitario de intervenciones de los Estados miembros en favor de la industria del carbón, dispone que la Comisión informe cada año al Consejo, al Parlamento Europeo y al Comité Consultivo sobre la aplicación de dicha Decisión. X El presente informe estudia las intervenciones financieras concedidas en el año civil de 1994 por Alemania, España, Francia, Portugal y el Reino Unido a sus respectivas industrias del carbón. Todos los Estados miembros que tuvieran la intención de adoptar medidas en favor de las empresas hulleras en 1994 estaban obligados a comunicar a la Comisión, antes del 1 de enero de 1994, informaciones sobre todas las medidas que se propusieran adoptar directamente o indirectamente en favor de la industria hullera en 1994. Estas medidas sólo pueden considerarse compatibles con el buen funcionamiento del mercado común si contribuyen a la realización de al menos uno de los objetivos siguientes: lograr, a la vista de los precios del carbón en los mercados internacionales, nuevos progresos hacia la viabilidad económica, con el fin de conseguir la degresividad progresiva de las ayudas; resolver los problemas sociales y regionales relacionados con la reducción de actividad total o parcial de unidades de producción; facilitar la adaptación de la industria del carbón a las normas de protección del medio ambiente. DO n°L 329 de 30. 12. 1993, p. 12 En cumplimiento del artículo 8 de la mencionada Decisión, los siguientes Estados miembros presentaron a la Comisión sus planes de modernización, racionalización y reestructuración de la industria carbonera: Alemania mediante nota de 29 de abril de 1994; España mediante nota de 30 de mayo de 1994; Francia mediante nota de 9 de diciembre de 1994; Portugal mediante nota de 5 de agosto de 1994; Reino Unido mediante nota de 30 de marzo de 1994. Una vez notificados los planes, la Comisión emitió dictámenes sobre su conformidad con los objetivos generales y específicos establecidos en los artículos 2, 3 y 4 de la Decisión n° 3632/93/CECA; en particular, mediante sus Decisiones de 13 de diciembre de 19942 (Alemania y España), 19 de julio de 19953 (Francia), 3 de noviembre de 19944 (Portugal ) y 1 de junio de 19945 (Reino Unido). Los Estados miembros notificaron asimismo, con arregló al apartado 1 del artículo 9 de la Decisión n° 3632/93/CECA, todas las intervenciones financieras previstas en 1994. La Comisión se pronunció sobre dichas intervenciones mediante sus Decisiones de 1 de junio de 19946 , 13 de diciembre de 19947 y 19 de julio de 19958 (Alemania), 13 de diciembre de 19949 y 30 de abril de 199610 (España), 19 de julio de 199511 (Francia), 3 de noviembre de 199412 (Portugal) y 1 de junio de 199413, 3 de noviembre de 199414 y 30 de noviembre de 199415 (Reino Unido). Los importes de las intervenciones financieras a que se refiere el presente documento son las cifras definitivas que la Comisión autorizó para el año 1994 con arreglo a la Decisión 3632/93/CECA. El presente documento constituye el primer informe con arreglo al artículo 10 de dicha Decisión después de su entrada en vigor el 1 de enero de 1994. 4 6 7 3 8 5 DO n°L 385 de 31. 12. 1994 DO n° L 267 de 9. 11. 1995, p. 46 DO n° L 379 de 31. 12. 1994, p. 3 DO n° L 220 de 25. 8. 1994, p. 12 DO n° L 220 de 25. 8. 1994, p. 10 DO n° L 385 de 31. 12. 1994, p. 18 DO n° L 287 de 30. 11. 1995, p. 53 DO n°L 385 de 31. 12. 1994, p. 31 DOn°L259de 12. 10. 1996, p. 14 DO n° L 267 de 9. 11. 1995, p. 46 12 DO n° L 379 de 31. 12. 1994, p. 12 13 DO n° L 220 de 25. 08. 1994, p. 12 14 DO n° L 379 de 31. 12. 1994, p. 6 15 DO n° L 382 de 31. 12. 1994, p 1 11 10 9 2. Industria y mercado del carbón 2. 1. Producción En 1994, la producción de carbón en la Unión Europea alcanzó la cifra de 131,2 millones de toneladas, lo que supone 27,6 millones de toneladas menos que en 1993, como consecuencia de las políticas de reestructuración, racionalización y modernización aplicadas por los Estados miembros. Aunque todos los países hayan sufrido, en 1994, una merma de sus niveles de producción con respecto a 1993, la más importante, en términos absolutos, fue la registrada en el Reino Unido (- 19,7 millones de toneladas), seguido por Alemania (- 6,6 millones de toneladas). Las estimaciones disponibles indican que la evolución de la producción en 1995 será ligeramente superior a la observada en 1994. Sin embargo, se prevé que la tendencia al descenso de la producción se reanude en 1996. Cuadro 1 Producción de hulla (* 1000 t) 1990 1991 1992 1993 1994 1995 variación 1994/1993 % variación 1995/94 % Alemania 76. 553 72. 744 72. 153 64. 175 57. 623 58. 853 - 10,2 España (1) 19. 440 17. 922 18. 551 18. 402 18. 194 17. 675 10. 487 10. 127 9. 478 8. 576 7. 538 5. 976 +2,1 -2,9 -20,7 -1,1 -12,1 281 270 221 197 147 0 -25,4 - 100,0 Francia Portugal Reino Unido 89. 301 92. 712 83. 987 67. 463 47. 717 51. 937 -29,3 +8,8 Otros Unión Europea 1. 139 661 330 11 1 0 -90,9 - 100,0 197. 201 194. 436 184. 720 158. 824 131. 220 134. 441 -17,4 +3,2 Fue nte: EUROS 5TÀT (1) incluido el lignito negro 2. 2. Empleo Por lo que respecta al empleo, las medidas de racionalización y de reducción de las actividades de la industria del carbón adoptadas en la mayoría de países productores han dado lugar a un nuevo descenso de los efectivos. Por esta razón, a finales de 1994 trabajaban en el interior de la mina 93. 200 personas, es decir 14. 200 menos que en 1993. El descenso más importante, en términos absolutos, se registró enel Reino Unido (6. 400), seguido de Alemania (5. 000) y España (1. 900). Cuadro 2 Personal ocupado en el interior a finales de año (* 1. 000) 1990 1991 1992 1993 1994 Alemania España Francia Portugal Reino Unido Unión Europea Fuente: EUROSTA1 77,9 30,6 10,1 0,6 50,7 73,2 29,8 8,9 0,5 68,5 27,0 8,3 0,5 62,0 24,0 7,9 0,4 42,3 30,5 13,0 57,0 22,1 7,4 0,0 6,6 171,8 156,5 135,5 107,4 93,2 variación 1994/93 % -8,1 -7,9 -6,3 - 100,0 -49,2 - 13,2 2. 3 Demanda y comercio de carbón. En 1994, la demanda global de energía en la Unión Europea siguió prácticamente estable (+ 0,7%) en relación con 1993. Sin embargo, continuó la reducción de la demanda de combustibles sólidos, y con mayor intendidad en el caso del lignito (-5,5%) que en el del carbón (- 0,8%). Globalmente, las entregas interiores de carbón en la Unión Europea, en 1994, registraron un nuevo descenso de 20,6 millones de toneladas en relación con el año anterior. Este descenso es especialmente significativo, si se tiene en cuenta que las entregas ya habían disminuido de forma considerable en 1993 y 1992. Esta disminución se debe, sobre todo, al estancamiento de la demanda de todos los sectores clientes. El descenso de las entregas se observó de forma especial en el sector de la producción de electricidad. Los Estados miembros en los que se registró la disminución más importante fueron el Reino Unido (- 15,7 millones de toneladas), y Francia (- 5,5 millones de toneladas). En los demás países, se observa una estabilización, o incluso un ligero aumento de las entregas interiores. El tonelaje de 258,2 millones de toneladas para 1994 corresponde al nivel más débil jamás registrado en la Unión Europea. Después de la recuperación coyuntural prevista para 1995, la tendencia a la baja proseguirá en los próximos años. Por sectores, el retroceso es generalizado. Los descensos más notables se registran en las centrales eléctricas de los servicios públicos (- 13,9 millones de toneladas) y en las coquerías (-2,4 millones de toneladas). Por países, se observa un retroceso especialmente apreciable en el Reino Unido (- 15,7 millones de toneladas). Es de señalar que las principales reducciones se producen en los grandes países productores de carbón de la Unión Europea, aunque, si se exceptúan el Reino Unido y Francia, la tendencia probable para 1994 será al alza (+ 0,6 millones de toneladas). Cuadro 3 Entregas interiores de carbón (millones de toneladas) 1990 1991 1992 1993 1994 1995 variación 1994/93 % variación 1995/94 % Bélgica Dinamarca 14,9 10,1 14,0 12,8 13,2 11,4 11,1 10,2 11,6 11,6 13,7 12,9 Alemania 80,3 87,0 82,8 75,2 75,0 76,2 Grecia España Francia Irlanda Italia Luxem burgo 1,4 30,2 30,4 3,2 2,1 0,2 2,0 31,2 31,9 3,1 19,3 0,2 1,9 32,9 31,5 3,4 17,5 0,3 2,3 30,8 26,8 3,1 14,9 0,3 Países Bajos 14,9 13,3 12,7 13,5 Portugal 5,0 4,4 4,5 4,8 2,4 29,5 21,3 3,0 14,4 0,3 13,9 5,1 1,5 31,8 22,6 2,6 17,4 0,2 14,1 6,0 +4,5 +13,7 -0,3 +4,3 -4,2 -20,5 -3,2 -3,4 0,0 +3,0 +6,3 Reino Unido 107,9 112,4 102,7 85,7 70,0 75,2 - 18,3 Unión Europ. 300,5 331,6 314,8 278,8 258,2 274,2 -7,4 +18,1 +11,2 +1,6 -37,5 +7,8 +6,1 - 13,3 +20,8 -33,3 +1,4 +17,6 +7,4 +6,2 Fuente: EUR OSTAT Las importaciones de carbón procedente de terceros países en 1994 aumentaron ligeramente, en 1,3 millones de toneladas, para pasar a 118,1 millones de toneladas. Este aumento obedece al incremento del consumo en determinados sectores, en particular el de la siderurgia, que la mayoría de las explotaciones de la Comunidad no pudieron aprovechar debido a su falta de competitividad. Cuadro 4 Importaciones de carbón procedentes de terceros países (millones de toneladas) 1990 1991 1992 1993 1994 1995 13,2 9,7 8,6 1,4 9,8 17,3 2,6 19,5 0,2 16,5 4,5 12,7 13,3 12,6 13,7 1,4 12,0 20,2 2,7 13,1 11,8 14,2 2,1 13,7 21,4 2,7 11,4 10,3 12,6 1,3 12,3 13,9 2,7 19,2 17,6 14,3 0,2 15,2 4,1 19,1 0,3 14,7 "4,4 19,8 0,2 14,9 4,8 18,1 13,5 10,0 13,9 1,4 12,2 12,0 2,2 15,4 0,2 16,0 5,3 16,0 13,6 12,8 15,0 1,3 12,4 9,8 2,5 18,8 0,1 17,1 5,9 14,9 Bélgica Dinamarca Alemania Grecia España Francia Irlanda Italia Luxemburgo Países Bajos Portugal Reino Unido Unión Europ. 115,9 133,6 135,9 116,8 118,1 124,3 variación 1994/93 % variación 1995/94 % 18,4 -2,9 10,3 7,7 -0,8 0,7 28,0 7,9 -7,1 1,6 - 13,7 - 18,3 - 18,5 7,7 0,0 7,4 10,4 - 11,6 1,1 13,6 22,1 -50,0 6,9 11,3 -6,9 5,2 Fuente: EUROSTAT Cuadro 5 Intercambios de carbón dentro de la Comunidad (exportaciones^ (* 1. 000 t) Año Bélgica Alemania España Francia Países Bajos Reino Unido Otros Total 1990 1991 1992 1993 1994 1995 668 606 622 620 924 793 4. 906 3. 188 1. 510 915 1. 121 1. 203 2 0 0 0 0 0 460 490 444 426 397 292 2. 335 2. 363 2. 029 2. 243 2. 612 2. 823 1. 559 1. 520 840 946 961 630 37 9. 967 51 8. 218 54 5. 499 28 5. 178 27 6. 042 10 5. 751 Fuente: EUROSTAT e Informe de mercados Por lo que respecta al comercio de carbón dentro de la Unión Europea, los intercambios de carbón entre países miembros, entre los que se incluyen los flujos internos de carbón procedente de países terceros en libre práctica, aumentaron en 0,9 millones de toneladas en 1994. Esta tendencia obedece fundamentalmente al aumento de las importaciones (v. supra). 2. 4. Situación económica de las empresas del carbón de la Unión Europea En el conjunto de la Unión Europea, el coste medio de producción pasó de 114 ecus/tec en 1993 a 119 ecus/tec en 1994, lo que supone un aumento del 5%. Este aumento obedece a los incrementos registrados en Francia y Alemania, que compensaron en gran medida la reducción de costes observada en otros países productores. Cabe destacar, a este respecto, la sensible reducción de los costes de producción observada en el Reino Unido en 1994. Cuadro 6 Situación financiera de la industria del carbón Costes de producción (1) ecu/tec 1991 1992 1993 1994 Ingresos ecu/tec Resultados ecu/tec 1991 1992 1993 1994 1994/ 1993 % 1994/ 1993 % 1991 1992 1993 1994 Alemania 138 143 151 154 + 2% 126 131 136 138 + 2% - 12 - 12 - 15 - 16 154 147 131 127 - 3% 109 109 91 100 110 125 + 13% Portugal 103 121 112 107 - 4% 74 71 62 52 - 17% 60 72 73 56 78 71 97 62 72 60 98 + 1% -45 -39 -34 -29 55 - 11% -32 -45 -49 -70 69 - 4% -31 -43 -40 -38 51 - 14% -0 -0 -2 - 1 España Francia Reino Unido Media UE 109 112 114 119 + 5% 97 101 99 101 + 2% - 12 -12 - 15 -18 (1) Costes globales, incluidas la remuneración del capital y las amortizaciones Por lo que se refiere a los ingresos, en 1994 se registró un aumento del 2% en el conjunto de la Unión Europea. Teniendo en cuenta un aumento más débil de los ingresos medios en relación con los costes de producción, que aumentaron en un 5%, el resultado medio de la industria hullera sufrió un deterioro en 1994 en relación con 1993. Hay que señalar la existencia de grandes disparidades entre los diferentes países productores en lo que se refiere a los ingresos, debido, en gran parte, a los mecanismos indirectos de ayudas al consumo existentes en algunos países. Conforme a lo dispuesto en el apartado 2 del artículo 2 y en el apartado 7 del artículo 9 de la Decisión, dichos mecanismos deben suprimirse antes del 31 de diciembre de 1996. En una proporción importante de las explotaciones de la Unión Europea se han podido observar mejoras, a veces considerables, de la productividad, debido a los esfuerzos de reestructuración y racionalización de la industria. Ello obedece a que los cierres afectan primero a las minas menos productivas; por otra parte, cuando se decide cerrar una mina en un plazo relativamente corto, los trabajos de preparación en el interior se reducen al mínimo necesario, lo cual libera a los trabajadores para la producción o reduce su número en el interior. En ambos casos, la productividad aumenta. Cuadro 7 Rendimiento en fondo de mina por puesto de trabajo (Kg) 1990 1991 1992 1993 1994 Alemania España Francia Reino Unido 673 341 634 704 681 315 727 801 Unión Europea 628 665 698 328 743 919 703 706 402 824 1. 416 743 707 421 653 1. 857 773 1994/93 % 0,1 4,7 -20,8 31,1 4,0 Fuente: EUROSTAT 3. Descripción de las intervenciones financieras en favor de la industria del carbón El presente informe trata sobre las medidas que responden a la definición dada en el artículo 1 de la Decisión n°3632/93/CECA, a saber: todas las medidas o intervenciones directas o indirectas de los poderes públicos relacionadas con la producción, la comercialización y el comercio exterior que, aunque no graven los presupuestos públicos, confieran a las empresas de la industria del carbón una ventaja económica, al disminuir las cargas que normalmente deberían soportar; la asignación, en beneficio directo o indirecto de la industria del carbón, de las exacciones que resulten obligatorias por la intervención de los poderes públicos, sin que resulte necesario distinguir la ayuda concedida por el Estado de la concedida por los organismos públicos o privados que éste designe para su gestión; elementos de ayuda que puedan comprender las medidas de financiación tomadas por los Estados miembros respecto de las empresas del carbón y que no se consideren capital a riesgo suministrado a una sociedad de acuerdo con las prácticas normales de una economía de mercado. Mientras que los informes elaborados en el marco de la Decisión n° 2064/86/CECA distinguían entre intervenciones vinculadas a la producción corriente y no vinculadas a la producción corriente, el presente informe introduce una clasificación más exacta de las ayudas, establecida en los artículos 3, 4, 5, 6 y 7 de la Decisión n° 3632/93/CECA; es decir, distingue entre ayudas al funcionamiento, ayudas a la reducción de actividad, ayudas para cubrir cargas excepcionales, ayudas a la investigación y al desarrollo y ayudas para la protección del medio ambiente. El desglose del volumen global de las ayudas concedidas por los Estados miembros entre las distintas categorías de ayuda ofrece, por otra parte, una idea bastante clara de la política hullera aplicada en el ámbito nacional y del estado actual del proceso de modernización, racionalización y reestructuración. Cuadro 8 Desglose de las ayudas (en millones de ecus en valores actuales) Decisión n° 2064/86/CECA 1991 1992 1993 Decisión n° 3632/93/CECA 1994 1990 (millones de ecus) Alemania - relacionadas con la producción * - no relacionadas con la producción * * 4. 576,5 200,6 4. 502,7 247,5 4. 497,7 246,7 4. 462,6 256,3 4. 845,8*** 181,4 España - relacionadas con la producción * - no relacionadas con la producción * * Francia - relacionadas con la producción * - no relacionadas con la producción * * Portugal - relacionadas con la producción * - no relacionadas con la producción * * Reino Unido - relacionadas con la producción * - no relacionadas con la producción * * TOTAL UE 499,2 0 166,2 792,2 4,6 0,0 0,0 103,5 667,4 267,0 1653 783,2 4,5 0,0 0,0 13,7 463^3 108,9 186,9 774,6 5,8 0,0 0,0 13,1 3733 0 190,2 818,1 6,4 1,0 1,9 12,4 730,8 145,3 298,0 614,8 1,8 3,6 20,1 870,0 - relacionadas con la producción * - no relacionadas con la producción * * 5. 327,1 1. 096,3 5. 401,1 1. 312,6 5. 194,6 1. 145,0 5. 034,4 1. 087,8 5. 896,5 1. 815,1 *: ayudas concedidas en virtud de los artículos 3, 4, 5 y 6 de la Decisión n° 2064/86/CECA y de los artículos 3 y 4 de la Decisión n° 3632/93/CECA * *: cargas heredadas del pasado con arreglo a la Decisión n° 2064/86/CECA y ayudas concedidas en virtud de los artículos 5, 6 y 7 de la Decisión n° 3632/93/CECA. * * *: sin tener en cuenta la activación, hasta un máximo de 5. 350 millones de marcos alemanes (2. 779 millones de ecus), de una línea de crédito relativa a la liquidación de las deudas del fondo de compensación con arreglo a la ley alemana de 19 de julio de 1994, que garantiza el suministro de carbón a las centrales eléctricas. 10 En relación con el año 1993, se observa una clara tendencia al aumento de las intervenciones relacionadas con la producción, a excepción de Portugal, donde la actividad extractiva se detuvo completamente a finales de 1994. En detalle, la situación en los distintos Estados miembros se expone a continuación. 3. 1. Alemania En 1993, él importe de las intervenciones financieras relacionadas con la producción corriente autorizadas por la Comisión ascendió a 8. 639. 700. 000 DM (4. 462. 600. 000 ecus). En 1994, la Comisión autorizó ayudas al funcionamiento (artículo 3 de la decisión n° 3632/93/CECA) por un total de 14. 677. 700. 000 DM (7. 624. 800. 000 ecus), lo que representa un aumento del 71%. Dentro de este total, las dos partidas más importantes son: una medida financiera, por un importe de 5. 800 millones de marcos alemanes, prevista en la tercera ley sobre electricidad producida a partir del carbón y que abarca las cantidades acordadas por los productores de carbón y de electricidad en el marco del "contrato del siglo"; la activación, por un total de 5. 350 millones de DM, de una línea de crédito de 6. 000 millones de DM con arreglo a la ley alemana de 19 de julio de 199416, que garantiza el suministro de carbón a las centrales eléctricas y modifica la tercera ley alemana sobre electricidad producida a partir del carbón. Esta línea de crédito tiene por objetivo cubrir el déficit del fondo de compensación existente a 31 de diciembre de 1993. Se trata, pues, de la liquidación de las deudas de este fondo acumuladas en los ejercicios anteriores. Aun sin tener en cuenta la activación de la línea de crédito, hay que subrayar que, pese al sensible retroceso de la producción, el nivel de las ayudas no ha registrado una mejora clara. En su Decisión 94/1070/CECA17 de 13 de diciembre de 1994 relativa a las intervenciones financieras de Alemania en favor de la industria del carbón en 1994, la Comisión recordó la necesidad de adoptar medidas con arreglo al apartado 7 del artículo 9 de la Decisión n° 3632/93/CECA, a fin de hacer compatible el régimen de las ayudas al carbón destinado a la producción de electricidad con las disposiciones de la nueva Decisión marco. Cabe recordar que el sistema de exacción denominado "Kohlepfennig" fue declarado anticonstitucional por decisión del Tribunal Constitucional alemán de finales de 1994, y su aplicación prohibida en fecha posterior al 31 de diciembre de 1995. La decisión del Tribunal Constitucional alemán se fundamenta del siguiente modo: al elegir la contribución especial como medio de financiación, el legislador se aparta de los tres principios fundamentales de la organización financiera. Incluye entre las competencias fiscales una competencia legislativa que excede los límites de la organización financiera. Dado el carácter no presupuestario del producto de la contribución especial, atenta contra las competencias presupuestarias del Parlamento y vulnera el principio de igualdad fiscal por desplazar de los impuestos normales a un impuesto especial la carga impositiva sobre el contribuyente. 16 BGB1 de 28. 7. 1994, p 1618 17 DO n° L 385 de 31. 12. 1994, p 18 11 Según el Tribunal Constitucional alemán, una contribución especial de este tipo sólo es admisible si cumple estrictamente los requisitos constitucionales, y únicamente debe afectar a una categoría que, por estar particularmente interesada por los gastos que deben financiarse, ya haya contraído previamente una responsabilidad en cuanto a su financiación. Cuando una financiación no es resposabilidad específica de una determinada categoría, debe recaer en la colectividad, esto es, mediante el producto de los impuestos. Las autoridades alemanas aprobaron posteriormente una nueva ley sobre las ayudas al carbón destinado a la producción de electricidad, en la cual se establece un presupuesto de las ayudas y se elimina el sistema Kohlepfennig. Por lo que se refiere a la ayuda a la venta de carbón y coque destinado a la siderurgia de la Comunidad, los importes autorizados para 1994 conforme a las Decisiones 94/1070/CECA18 y 95/499/CECA19 permiten apreciar una relativa estabilidad con respecto al año anterior (en total, 3. 232 millones de marcos alemanes, frente a 3. 248 millones para 1993). Las demás ayudas al funcionamiento autorizadas en 1994 son: una ayuda con arreglo al régimen de mantenimiento de la mano de obra de interior en las minas subterráneas (Bergmannspràmie), por un total de 110 millones de marcos alemanes, una ayuda para la compensación entre las cuencas mineras, por un total de 127,8 millones de marcos alemanes, una ayuda para la compensación por el carbón de escaso contenido en materias volátiles, por un total de 57,9 millones de marcos alemanes. Dado su carácter decreciente, estas tres medidas cumplen los objetivos y criterios establecidos en el artículo 2 de la Decisión n° 3632/93/CECA. La Comisión autorizó, mediante la Decisión 94/573/CECA20 de 1 de junio de 1994, ayudas para la cobertura de gastos excepcionales en virtud del artículo 5 de la Decisión n° 3632/93/CECA en favor de la empresa Ruhrkohle AG, por un total de 179,1 millones de marcos alemanes, y de las empresas Ruhrkohle AG, Saarbergwerke AG, Gewerkschaft Augusto Victoria, Sophia Jacoba GmbH y Preussag, por un total de 170,1 millones de marcos alemanes. Dichos gastos excepcionales incluyen: la compensación por los gastos correspondientes a las prestaciones sociales debido a la jubilación anticipada de trabajadores, las entregas gratuitas de carbón a los trabajadores en situación de desempleo debido a las medidas de reestructuración, los gastos excepcionales para los trabajadores en situación de desempleo debido a las medidas de reestructuración, las depreciaciones intrínsecas excepcionales causadas por las reestructuraciones, 18 19 20 DOn°L385 de 31. 12. 1994, p 18 DO n° L 287 de 30. 11. 1995, p 53 DO n° L 220 de 25. 8. 1994, p 10 12 los gastos del relleno de pozos y los gastos de achicamiento de pozos de extracción cerrados desde 1967. 3. 2. España Las ayudas al funcionamiento y a la reducción de actividad correspondientes a 1994 autorizadas por la Comisión ascendieron, respectivamente, a 39. 581 millones de pesetas (249 millones de ecus) y 76. 561 millones de pesetas (481,8 millones de ecus), lo que supone un total de 116. 142 millones de pesetas, frente al importe de 55. 657 millones de pesetas a que ascendieron en 1993 las intervenciones financieras relacionadas con la producción corriente. En su Decisión 94/1072/CECA21 de 13 de diciembre de 1994 por la que se autoriza la concesión por España de ayudas en favor de la industria del carbón respecto al año 1994, la Comisión evaluó estas ayudas en el contexto del plan de modernización, racionalización, reestructuración y reducción de actividad de la industria del carbón en el período comprendido entre 1 de enero de 1994 y el 31 de diciembre de 1997, notificado por España a la Comisión en nota de 30 de mayo de 1994 y posteriormente modificado (nota de 7 de noviembre de 1994). El plan notificado para el período 1994-1997 tiene por objetivo aumentar la competitividad de la industria del carbón, lo que permitirá reducir paulatinamente las ayudas. En él se establecen las medidas de reestructuración, racionalización y modernización que deben aplicar las empresas del sector a fin de reducir sus costes de producción en el período 1994-1997 y poder acogerse a las ayudas al funcionamiento establecidas en el artículo 3 de la Decisión n° 3632/93/CECA. Las empresas que no puedan reducir sus costes de producción o que, aun reduciéndolos, se hallen aún muy distantes de la racionalidad económica, deberán inscribirse en un plan de reducción de actividad con arreglo a lo dispuesto en artículo 4 de la Decisión n° 3632/93/CECA. En el caso de las empresas beneficiarías de ayudas al funcionamiento conforme a lo dispuesto en el artículo 3 de dicha Decisión, España introdujo para el período 1994-1997 un objetivo de reducción anual de los costes de producción a precios constantes del 2%. Las ayudas a estas empresas se financian, al igual que en Alemania, por medio de una exacción sobre la facturación de electricidad. Las empresas o unidades de producción beneficiarías de ayudas a la reducción de actividad en virtud del artículo 4, a saber, Hunosa, Minas de Figaredo SA y Mina de la Camocha, se verán en la obligación de reducir progresivamente sus capacidades mediante cierre parcial o total. Las ayudas concedidas a estas empresas se financian a través de los presupuestos públicos. 21 DO n° L 385 de 31. 12. 1994, p 31 13 En su evaluación del plan presentado por el Gobierno español, la Comisión observa que, dadas las difíciles características geológicas de las cuencas españolas, que limitan las posibilidades de modernización y racionalización, sólo podrá lograrse una reducción significativa de las ayudas mediante la aplicación de medidas de reestructuración o de una reducción gradual y continua de la actividad carbonera de las empresas. La Comisión recuerda asimismo la necesidad de adoptar medidas conforme al apartado 7 del artículo 9 a fin de hacer compatibles los regímenes de ayudas con lo dispuesto en la Decisión. Posteriormente, la Comisión tomó nota del compromiso de España de hacer los regímenes de ayudas vigentes en el periodo trasitorio contemplado en el apartado 2 del artículo 2 compatibles con lo dispuesto en dicho artículo En la misma decisión, la Comisión autorizó ayudas de compensación de gastos excepcionales (artículo 5), a saber: una ayuda por un total de 14. 715 millones de pesetas para compensar los gastos sociales excepcionales relativos a los trabajadores que hayan perdido su empleo debido a las medidas de reestructuración, racionalización, modernización y reducción de actividad de la industria española del carbón, una ayuda por un total de 8. 374 millones de pesetas para compensar los costes técnicos del cierre de pozos de extracción. La Comisión destaca que estas medidas financieras son necesarias debido al proceso de modernización, racionalización y reestructuración de la industria española del carbón, y que no pueden considerarse relacionadas con la producción corriente. Se trata, por lo tanto, de cargas heredadas del pasado. En su Decisión 96/591/ CECA22 de 30 de abril de 1996, la Comisión autorizó una intervención financiera complementaria de España en favor de la industria del carbón en 1994. Esta ayuda, por un total de 10. 362 millones de pesetas, se autorizó con arreglo a lo dispuesto en el segundo párrafo del apartado 1 del artículo 3 de la Decisión n° 3632/93/CECA, que establece una regularizadón anual de las ayudas al funcionamiento abonadas en función de los costes e ingresos reales. 22 DO n° L 259 de 12. 10. 1996, p. 14 14 3. 3. Francia En 1993, el importe de la intervención directa autorizada por la Comisión - que representa la totalidad de las intervenciones relacionadas con la producción corriente - ascendió a 1. 262 millones de FF (190,2 millones de ecus), lo que supone 147,15 FF (22,18 ecus) por tonelada. Para 1994, la Comisión autorizó ayudas para la compensación de pérdidas de explotación por un total de 1. 962 millones de FF (298 millones de ecus). Si bien es evidente que han aumentado las ayudas relacionadas con la producción corriente debido al incremento de los costes de producción ocasionado, en particular, por las dificultades geológicas, es preciso destacar que la autorización para 1994 se concedió en virtud del artículo 4 de la Decisión n° 3632/93/CECA, ya que esta ayuda forma parte del plan de reducción de actividad de la empresa Charbonnages de France, cuya paralización total se prevé en el año 2005. Francia notificó a la Comisión, con fecha de 9 de diciembre de 1994, las orientaciones del plan de reducción de actividad de su industria del carbón. En su Decisión 95/465/CECA23 de 19 de julio de 1995, por la que se autoriza a I*'rancia para conceder ayudas, correspondientes al año 1994, en favor de la industria del carbón, la Comisión examinó las intervenciones financieras de Francia en el contexto de dicho plan de reducción de actividad. La Comisión observa que las autoridades francesas, conscientes de las repercusiones económicas y sociales los la Decisión n° 3632/93/CECA, han alcanzado una conccrtación con todos de interlocutores del sector, lo que ha permitido la elaboración y firma de un acuerdo nacional entre la empresa Charbonnages de France y las organizaciones sindicales. La Comisión reconoce que este plan sólo prevé la paralización total de la extracción de carbón en el año 2005 debido al carácter agudo de los problemas sociales y regionales, el cual no ha permitido a las autoridades francesas atenerse a la fecha de 2002, establecida pol la Decisión n° 3632/93/CECA. Sin embargo, lo fundamental es que las autoridades francesas hayan extraído las conclusiones de la ausencia total de perspectivas de que la industria francesa del carbón sea competitiva a medio o largo plazo y que hayan emprendido con determinación el camino de la reducción de actividad y los cierres programados. Además de la ayuda a la reducción de actividad, la Comisión autorizó una ayuda a la compensación de gastos excepcionales en virtud del artículo 5 de la Decision n" 3632/93/CECA, por un total de 4. 032 millones de francos franceses, y una ayuda para investigación y desarrollo en virtud del artículo 6 de la Decisión n° 3632/93/CECA, por un total de 15 millones de francos franceses. La ayuda a la compensación de gastos excepcionales (cargas heredadas del pasado) incluye los gastos explícitamente mencionados en el Anexo de la Decisión n°3632/93/CECA, a saber: hasta 636 millones de francos franceses para el pago de prestaciones sociales derivadas de la jubilación de trabajadores que no tengan la edad legal de jubilación, h ÜÚnn 1 2 6 / de 9 11. 1995, p 46 15 hasta 252 millones de francos franceses para otros gastos excepcionales a favor de los trabajadores privados de su puesto de trabajo a raíz de reestructuraciones y racionalización, hasta. 04 millonea de francos franceses pura cargas residuales derivadas de disposiciones fiscales, legales o administrativas, hasta 147 millones de francos franceses para obras adicionales derivadas de reestructuraciones, hasta 22 millones de francos franceses para daños en las minas imputables a zonas de extracción anteriormente en servicio, hasta 44 millones de francos excepcionales derivadas de la reestructuración de la industria, hasta 2. 867 millones de francos franceses para el aumento de los gastos derivado de la disminución, debida a las reestructuraciones, del número de contribuyentes y de las couliibueioneN, fuera del Zalema leijaf relalivaa H la cobertura tie \t\n carpan nocíales las depreciaciones franceses para intrínsecas La ayuda para investigación y desarrollo se destina a la mejora de la tecnología minera, de la seguridad y de las condiciones de trabajo, a la ampliación de los medios de telemonitorizaeión y, en el ámbito de la utilización del carbón, a aspectos tales como el aprovechamiento de las cenizas, el análisis de los agentes gaseosos y el desarrollo de los lechos fluidificados. 34 P. Qflugal En 1993, la Comisión autorizó ayudas relacionadas con la producción corriente (intervenciones directas) por un importe de 1. 202,8 milones de escudos (6,4 millones de ecus), lo que representa 6. 106 escudos (32,49 ECUS) por tonelada. En 1994, la ayuda para compensar las pérdidas de explotación se reduce a 358,7 millones de escudos (1,8 millones de ecus), en forma de ayuda a la reducción de actividad con arreglo al artículo 4 de la Decisión n" 3632/93/CECA Mediante nota de 5 de agosto de 1994, Portugal presentó a la Comisión, de conformidad con el artículo 8 de la Decisión n° 3632/93/CECA, un plan de reducción de actividad de su industria del carbón. En su Decisión 94/994/CECA24 de 3 de noviembre de 1994, por la que se autoriza a Portugal para conceder ayudas en favor de la industria del carbón en 1994, la Comisión emitió un dictamen favorable sobre dicho plan y autori/ó las medidas financieras notificadas por las autoridades portuguesas. La Comisión observa que, según la información facilitada por las autoridades portuguesas, la extracción carbonera se paralizará definitivamente a más tardar a principios del año 1995. - Entre tanto, las autoridades portuguesas han confirmado que el cierre de la última mina tuvo lugar el 31 de diciembre de 1994 - Al permitir un escalonamiento del proceso de cierre, la ayuda a la compensación de las pérdidas de explotación correspondiente a 1994 contribuyó a solucionar los problemas sociales y regionales relacionados con la reducción de actividad de las unidades (Ir producción, conforme a lo diNpiiPNln en el artículo 2 de la Dérision n° 161?/93/CI;CA IX) u" I. W dc U l,> IW4, \0 16 La segunda medida financiera notificada por las autoridades portuguesas para 1994 es una ayuda por importe de 700 millones de escudos (3,6 millones de ecus) para compensar los gastos sociales excepcionales, la cual cubrirá parcialmente las indemnizaciones que deben abonarse a unos 450 trabajadores de la empresa Carbonífera do Douro que debieron abandonar su puesto de trabajo antes del 31 de diciembre de 1994 debido al plan de cierre, fin su decisión de autorización, la Comisión destaca que esta intervención financiera no está relacionada con la producción corriente, sino que forma parte de las cargas heredadas del pasado. A partir de 1995, Portugal no deberá conceder más ayudas relacionadas con la producción, y sus intervenciones deberán limitarse a compensar los gastos excepcionales debidos a la paralización de la extracción carbonera. 3. 5. Reino Unido En 1994, las ayudas relacionadas con la producción corriente efectivamente abonadas siguieron siendo muy escasas, alcanzando un total de 15,6 millones de libras esterlinas, en comparación con el importe de cerca de 118,8 millones de libras esterlinas inicalmentc autorizado por la Comisión en sus Decisiones 94/574/CECA25 y 94/999/CECA26. Lo verdaderamente significativo del alio 1994 es el volumen de las ayudas para compensar la Decisión n° los gastos excepcionales autorizados en virtud del artículo 5 de 3632/93/CECA, y que obedecen a los costes ocasionados por el proceso de modernización, racionalización y reestrucluiación de la industria del carbón en el Reino 1 luido, procer» que experimentó en 1994 una considerable aceleración merced al programa de privatización. Estas ayudas ascendieron a 675 millones de libras esterlinas (870 millones de ecus), en comparación con el importe de 9,6 millones de libras esterlinas (12,4 millones de ecus) autorizado en 1993 en concepto de cargas heredadas del pasado. En su nota de 30 de marzo de 1994, el Gobierno del Reino Unido presentó a la Comisión un plan de modernización, racionalización y reestructuración de la industria del carbón con arreglo al artículo 8 de la Decisión n° 3632/93/CECA. En su Decisión n° 94/574/CECA;7, de 1 de junio de 1994, la Comisión examina el contenido de este plan y autoriza nuevamente las ayudas al funcionamiento anteriormente mencionadas. La Comisión observa que el plan notificado por el Reino Unido, con arreglo al cual el carbón producido en el Reino Unido pasa a una situación de plena competencia con el carbón importado y se suprimen todas las ayudas, es conforme al objetivo establecido en el primer guión del apartado I del artículo 2 de la Decisión n° 3632/93/CECA, a saber: lograr, a la vista de los precios del carbón en los ulereados internacionales, nuevos procesos hacia la viabilidad económica, con el fui de conseguir la degresividad progresiva de las ayudas. Dicha degresividad es del todo real, ya que, como subraya la Comisión, las ayudas al funcionamiento previstas en este plan tienen un carácter completamente transitorio y se limitan al período que culminará con la privatización de British Coal Corporation, durante el cual el objetivo será lograr que las unidades de producción sean competitivas frente al carbón importado. " IX) n" L 220 de 25. 8 1994, p 12 * IX) n° L 382 de 31 12 1994, p I 27 DO n° L 220 de 25. 8. 1994, p 12 17 Las ayudas para la compensación de gastos excepcionales, que ascienden a 675 millones de libras esterlinas y fueron autorizadas por la Comisión en su Decisión 94/995/CECA28 de 3 de noviembre de 1994, obedecen al hecho de que el Gobierno del Reino Unido, antes de la privatización de British Coal Corporation, se vio obligado a hacerse cargo de las obligaciones derivadas del proceso de reestructuración, racionalización y modernización de la industria del carbón, que no pueden considerarse relacionadas con la producción corriente. Su objetivo es evitar que las cargas heicdadas del pasado (en paiticulai, las debidas a las giandes dimensiones de la empresa British Coal Corporation) perjudiquen a las explotaciones que ofrecen perspectivas de viabilidad económica. Debe también subrayarse que el proceso de reestructuración era ineludible y que, aun sin privatización, medidas como las que son objeto de esta autorización de ayuda hubieran sido indispensables. Por otra parte, estas medidas financieras no implican ayuda alguna, directa o indirecta, a las nuevas empresas resultado de la privatización. Se trata, en lo fundamental (635 millones de libras. esterlinas), de prestaciones sociales excepcionales a favor de los trabajadores que perdieron su puesto de trabajo o fueron transferidos en virtud de las medidas de reestructuración y, en menor medida (40 millones de libras esterlinas), de gastos por daños al medio ambiente (hundimientos, etc. ) ocasionados por las actividades de producción subterránea anteriores a la fecha de privatización de British Coal Corporation. 4. Conclusiones A pesar de los grandes esfuerzos realizados para racionalizar y reestructurar esta industria, se observa que el coste medio de la producción de carbón comunitario es aún de 119 ecus por tonelada equivalente de carbón, en comparación con los precios del carbón importado, que apenas superan los 43 ecus por tonelada equivalente de carbón. Resulta especialmente inquietante el hecho de que- no sólo los precios, desde principios de la década de los 90, hayan reiniciado una tendencia al alza, sino que la ayuda por tonelada haya pasado de 32 ecus por tonelada en en 1993 a 45 ecus por tonelada en 1994 aun sin tener en cuenta para el cálculo la ayuda alemana a la ctivación de una línea de crédito. Por lo que se refiere a los factores externos, hay que destacar que los precios reales del carbón íinpoitado alcanzaron en 1994 su nivel más bajo desde finales de los 70 debido a los excedentes de los mercados internacionales y a la entrada en el mercado de nuevos exportadores. Debe también tenerse en cuenta la apreciación, casi permanente a lo largo del período considerado, del ecu frente al dólar estadounidense. Si bien ha podido observarse posteriormente cierta recuperación de los precios, los Estados miembros disponen de un número muy limitado de opciones en materia de política carbonera. En último término, la elección se ve determinada tanto por las condiciones geológicas de la extracción como por consideraciones de política social y regional. 28 DO n°L 379 de 31. 12. 1994, p6 Hay, en primer lugar, Estados en los que, por distintas razones, el carbón "nacional" fM balance pncr^pjico y en los» que |a> condiciones geológicas supone una parte w-w\ generalmente en pequeñas cuencas carboneras - excluyen toda posibilidad de aumento de la productividad. En estos Estados, la opción elegida es la aplicación de un plan de cierre. Es el caso de Francia y Portugal. En este último país, el plan de cierre ya se ha realizado, mientras que, en Francia, se aplicará gradualmente hasta principios del siglo próximo. Se trata de la misma situación que ya dio lugar, en su día, a la paralización de la producción carbonera en los Países Bajos y Uélgiea. Hay, por otra parte, Estados que disponen de importantes reservas carboneras, si bien en condiciones geológicas a menudo difíciles, en los que el carbón "nacional" ocupa tradicional mente un lugar importante y en los que el empleo en las explotaciones de carbón ha permanecido en un nivel relativamente elevado a fin de garantizar una fácil reconversión de las cuencas industriales afectadas. Estos Estados (Alemania y España), además de fomentar la reducción de los costes, deben atender a los problemas sociales y regionales y establecer un calendario de reducción de las ayudas y las capacidades de producción que sea compatible con estas realidades Por último, está el caso del Reino Unido, en el que, gracias a la aplicación de un programa draconiano de reestructuración y a la concentración exclusiva en los yacimientos rentables, ha sido posible alcanzar costes de producción cercanos de los precios practicados en el mercado mundial. Sin embargo, resulta un tanto paradójico el hecho de que, en este país, hubieran de cerrarse, por falta de mercado, algunas minas cuyos costes de producción eran inferiores a los de los demás Estados miembros y que recibían pequeñas subvenciones, mientras que, en otras partes de Europa, siguen activas minas de costes elevados, lo que ha contribuido a aumentar considerablemente la ayuda por tonelada en la Comunidad. Fin resumen, aun siendo indiscutible que la Decisión n° 2064/86/CECA ha servido de base a una reestructuración en profundidad del sector del carbón, hay que reconocer que la supervivencia de una parte importante de la industria europea del carbón seguirá dependiendo, en el futuro, de la concesión de ayudas elevadas. Es aún pronto para juzgar si el carácter más vinculante de la nueva Decisión n° 3632/93/CECA permitirá de hecho que la parte menos deficitaria de la industria carbonera de la Unión Europea vuelva al camino de la viabilidad económica, o si, por el contrario, sólo ayudará a que prosiga la crisis de una parte importante de la industria europea del carbón. ISSN 0257-9545 COM(96) 575 final DOCUMENTOS ES 12 01 N° de catálogo : ClK\)-%-576-l<S-C ISBN 92-78-11498-7 Olk mu de Publicaciones Oficiales de las Comunidades Europeas L-2985 Luxemburgo


title: Legislative resolution embodying Parliament's opinion on the proposal for a European Parliament and Council Directive on injunctions for the protection of consumers' interests (COM(95)0712 - C4-0127/96 - 96/0025(COD)) (Codecision procedure: first reading)

eurovoc_concepts:
access to the courts
consumer protection
restriction on competition
right to justice


title: 96/660/CE: Décision de la Commission du 14 novembre 1996 portant adaptation, conformément à l'article 42 paragraphe 3, de l'annexe II du règlement (CEE) n° 259/93 du Conseil concernant la surveillance et le contrôle des transferts de déchets à l'intérieur, à l'entrée et à la sortie de la Communauté européenne (Texte présentant de l'intérêt pour l'EEE)

eurovoc_concepts:
OECD
environmental protection
export of waste
public health
waste management
waste recycling


title: SKRIFTLIG FORESPØRGSEL nr. 3059/96 af Amedeo AMADEO til Rådet. Elektrisk energi

eurovoc_concepts:
common position
directive (EU)
economic consequence
electrical energy
energy consumption
environmental impact
impact study
labour market
public health
single market


title: Beslutning om situationen i Abkhasien

eurovoc_concepts:
Georgia
autonomous movement
ethnic conflict
settlement of disputes


title: Resolution on the communication from the Commission to the Council and the European Parliament on trade and environment (COM(96)0054 - C4-0158/96)

eurovoc_concepts:
environmental policy
environmental protection
international trade
sustainable development
trade policy


title: Resolution on biosafety and food security

eurovoc_concepts:
agri-foodstuffs
genetically modified organism
public health


title: SCHRIFTLICHE ANFRAGE Nr. 3157/96 von David THOMAS an die Kommission. Schutz von Kälbern

eurovoc_concepts:
animal welfare
calf
live animal
protection of animals
transport of animals
veterinary legislation


title: Resolution on the Communication from the Commission to the Council, the European Parliament, the Economic and Social Committee and the Committee of the Regions on the impact of international developments on the Community's textile and clothing sector (COM(95)0447 - C4-0460/95)

eurovoc_concepts:
EU employment policy
European Communities
Uruguay Round
clothing industry
competitiveness
job cuts
textile industry


title: Interimsaftale mellem Det Europæiske Fællesskab, Det Europæiske Kul- og Stålfællesskab og Det Europæiske Atomenergifællesskab på den ene side og Republikken Usbekistan på den anden side om handel og handelsanliggender - Protokol om gensidig bistand mellem de administrative myndigheder i toldspørgsmål - Slutakt - Fælles erklæringer - Ensidig erklæring fra Republikken Usbekistan

eurovoc_concepts:
EAEC
ECSC
European Community
Uzbekistan
interim agreement (EU)
trade agreement


title: Resolution on the Council Resolution on minimum guarantees for asylum procedures (5585/95 - C4-0356/95)

eurovoc_concepts:
international human rights law
political asylum
refugee
right of asylum


title: Risoluzione sugli sviluppi del processo di pace in Medio Oriente

eurovoc_concepts:
Israel
Palestine question
peacekeeping


eurovoc_concepts:
EU Member State
action programme
cancer
public health
smoking

text: COMMISSE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN Brussel, 14. 11. 1996 COM(96) 573 def. VERSLAG VAN DE COMMISSIE AAN DE RAAD, AAN HET EUROPEES PARLEMENT, AAN HET ECONOMISCH EN SOCIAAL COMITE EN AAN HET COMITE VAN DE REGIO'S betreffende de maatregelen getroffen naar aanleiding van de Resolutie van de Raad en van de ministers van volksgezondheid, in het kader van de Raad bijeen, betreffende het rookverbod in ruimten bestemd voor het ontvangen van publiek 1. INLEIDING 1. 1 Algemeen overzicht Volgens de huidige schattingen bedraagt het aantal rokers in de wereld 1,1 miljard. De WHO heeft cijfers gepubliceerd waaruit blijkt dat in de ontwikkelde landen 41 % van de mannen en 21 % van de vrouwen regelmatig roken1. De Eurobarometer-enquête, gehouden in het kader van het programma "Europa tegen kanker", vertoont daarentegen het beeld van dalende aantallen rokers in de Lid-Staten in de periode 1987-1994, en wel van 37 % in 1987 tot 34 % in 1994, met een aanzienlijke daling onder mannen. Ten aanzien van de leeftijd van de rokers laten dezelfde studies zien dat in de leeftijd van 15 t/m 39 meer vrouwen roken dan mannen, maar dat boven die leeftijd meer mannen dan vrouwen roken. Een omvangrijke studie2 over de sterftecijfers die aan het roken van tabak kunnen worden toegeschreven, heeft aangetoond dat ongeveer ? helft van de regelmatige rokers uiteindelijk aan de gevolgen van hun gewoonte sterft. In 1990, het laatste jaar waarvoor volledige statistieken beschikbaar zijn, werd tabak verantwoordelijk geacht voor ca. 510. 000 sterfgevallen in het Europa van de Twaalf van dat moment3. Men schat dat in ontwikkelde landen in 1995 in totaal drie miljoen sterfgevallen te wijten zijn aan met tabak samenhangende oorzaken, waarbij de mensen in de leeftijdsgroep 35 t/m 69 jaar gemiddeld 22 jaar te vroeg overlijden3. Op grond hiervan zal tabak ongeveer 30 % voor zijn rekening nemen van alle sterfgevallen onder personen van 36 t/m 69 jaar oud, waardoor deze de belangrijkste op zichzelf staande oorzaak van te voorkomen sterfte wordt. Als de huidige rookpatronen blijven bestaan, stijgt die sterfte in het jaar 2025 tot 10 miljoen in de gehele wereld, hoewel de berekeningen onnauwkeurig zijn4. Er bestaan sterke, consistente aanwijzingen dat passief roken het relatieve risico vergroot voor zowel longkanker als chronische ziekten van de luchtwegen bij volwassenen (ca. 25%) en acute ziekten van de luchtwegen bij kinderen (50 à 100 %). Bovendien is het waarschijnlijk dat passief roken het gevaar voor hartziekten vergroot, maar de verschillende schattingen van de omvang daarvan5 zijn niet consistent. Het totale risico is voldoende om maatregelen ter beperking van het roken in openbare ruimten en op het werk te rechtvaardigen. WHO Tobacco and Health: The facts, 1995 Mortality in relation to smoking: 40 years observations in male British doctors, Doll, Peto et al. BMJ 8. 10. 94, biz. 901 Mortality from smoking in developed countries 1950-2000, Peto, Lopez et al. , Oxford Medical Publications, 1994, biz. A7 Mortality from smoking worldwide, Peto et al. , British Medical Bulletin, vol. 52, 1996 Environmental tobacco smoke - M. RXaw en A. K. Hackshaw, British Medical Bulletin, vol. 52, 1996 1. 2 Communautaire maatregelen De Raad en de ministers van volksgezondheid van de Lid-Staten, in het kader van de Raad bijeen, hebben op 18 juli 1989 een resolutie goedgekeurd betreffende het rookverbod in ruimten bestemd voor het ontvangen van publiek6. In deze resolutie hebben zij de Lid-Staten verzocht door de invoering van wetgeving of door andere methoden die met de gebruiken en omstandigheden in hun land in overeenstemming waren, de volgende maatregelen te nemen: 1. 2. 3. 4. Rookverbod in gesloten ruimten, bestemd voor het ontvangen van publiek, van openbare of particuliere gebouwen als bedoeld in de bijlage van de resolutie. De Lid-Staten kunnen de lijst in de bijlage aanvullen; Rookverbod in alle middelen van collectief vervoer; Zo nodig, reservering van duidelijk afgebakende ruimten voor rokers in bovengenoemde gebouwen en, zo mogelijk, in de middelen voor collectief vervoer, met name voor lange trajecten; Bij geschillen, buiten de voor rokers gereserveerde ruimten, het recht op gezondheid van niet-rokers laten prevaleren boven het recht van rokers om te roken. Op basis van de van elke Lid-Staat ontvangen gegevens, heeft de Commissie in 1992 een interimverslag gepresenteerd7, dat op 27 mei 1993 is gevolgd door conclusies van de Raad8. De Raad was met name van mening dat aan de hand van een systematische evaluatie op communautair niveau van de genomen maatregelen lering kan worden getrokken uit de opgedane ervaring en daaruit de nuttige beleidslijnen kunnen worden uitgestippeld voor de toekomst. Zoals gevraagd in bovengenoemde conclusies van de Raad, heeft de Commissie thans dit verslag over de huidige situatie opgesteld, met behulp van de door de bevoegde autoriteiten in de Lid-Staten aan de Commissie aan de hand van een vragenformulier verstrekte gegevens met inachtneming van de uitbreiding van de Unie in 1995. In bijlage I wordt een kort overzicht gegeven van de nationale voorschriften. Bijlage II bevat een tabel betreffende de situatie in de verschillende Lid-Staten en die in kort bestek de toepassing van de resolutie samenvat. In dit verslag worden alle door de Lid-Staten gekozen verschillende mogelijkheden opgesomd om te reageren op het initiatief waarom in de resolutie van 18 juli 1989 wordt gevraagd. PB nr. C 189 van 26. 7. 1989, blz. 1 SEC (92) 1979 def. PB nr. C 174 van 25. 6. 1993, blz. 4 2. ANALYSE VAN DE SITUATIE IN DE LIDSTATEN In alle Lid-Staten zijn momenteel maatregelen van verschillende juridische aard van kracht om het roken in voor het ontvangen van publiek bestemde ruimten. Op enkele uitzonderingen na lijken de huidige voorschriften homogener dan die welke in het vorige verslag van de Commissie uit 1992 beschreven zijn, zowel wat betreft het toepassingsgebied als de benadering, die in bijna alle gevallen uitgaat van de bescherming van de gezondheid van niet-rokers. In het verslag uit 1992 bleek dat in de meeste van de toen twaalf Lid-Staten, kort voor of na de goedkeuring van resolutie C 189/01 voorschriften van kracht waren geworden om het roken in voor het ontvangen van publiek bestemde ruimten te verbieden. In heel weinig gevallen, zoals in het Verenigd Koninkrijk, bestaat geen regel met kracht van wet en worden alle initiatieven op dat gebied op vrijwillige basis genomen (gedragscode). De drie nieuwe Lid-Staten, Oostenrijk, Finland en Zweden hebben in de periode van 1993 t/m 1995 nieuwe voorschriften geformuleerd en gegeven, met als doel de resolutie van de Raad ten uitvoer te leggen. 2. 1 Juridische instrumenten a) b) c) d) Nationale wetten (in sommige gevallen aangevuld met verordeningen): Oostenrijk, Denemarken, Finland, Frankrijk, Italië, Luxemburg, Portugal en Zweden. Nationale verordeningen: Spanje en België. Voorschriften van enigerlei aard zoals, besluiten, beschikkingen of circulaires: Duitsland, Griekenland en Nederland. Geen juridische instrumenten: Verenigd Koninkrijk. Ierland, 2. 2 Toepassingsgebieden Tot op grote hoogte zijn de nationale instrumenten in overeenstemming met de in de resolutie beschreven maatregelen en van toepassing op de gebouwen die in de bijlage van de resolutie worden genoemd. 2. 3 Bewustmakingscampagnes en vrijwillige afspraken toegebracht, geleid In alle Lid-Staten heeft het groeiende bewustzijn van de schade die door tabak aan de gezondheid wordt tot voorlichtings- en bewustmakingscampagnes die gebaseerd zijn op de naleving van de bestaande verordeningen of op de inhoud van "gedragscodes" of vrijwillige afspraken. Initiatieven in die richting zijn in alle landen genomen, met name in het Verenigd Koninkrijk (gedragscode), Duitsland (voorlichtingscampagnes voor de bevolking in het algemeen, voor kinderen en jongeren en in ziekenhuizen), Griekenland (campagnes tegen het roken voor gezondheidswerkers, leerlingen, leraren, werknemers, het leger), België, Ierland en Italië (campagnes gericht op de bevolking in het algemeen en instelling van een technisch raadgevend comité voor de coördinatie van alle activiteiten die met de preventie van roken betrekking hebben), Nederland (campagne gericht op scholen en andere instellingen) en Spanje (campagne gericht op volwassenen in 1993). 3. HET PROGRAMMA "EUROPA TEGEN KANKER" In het raam van het eerste en het tweede actieplan voor de kankerbestrijding zijn tal van anti-rookprojecten gelanceerd als onderdeel van het programma "Europa tegen kanker", in het bijzonder in de context van ziekenhuizen, scholen en bedrijven, terwijl campagnes tegen het roken werden georganiseerd met het oog op de voorlichting van de bevolking in het algemeen. In het actieplan voor de kankerbestrijding 1996-2000 wordt verwezen naar de formulering van strategieën ter bescherming van de kwetsbaarste groepen, in het bijzonder zwangere vrouwen en kinderen, tegen de gevaren van passief roken9. In het actieplan wordt ook de lancering gepland van een project ter bestrijding van passief roken, als proefproject in de media. Deze verschillende acties zullen worden aangepakt in de loop van de implementatie van het actieplan. Tevens zullen educatieve programma's op scholen en voor bijzondere populaties (op het werk, ouderen, in ziekenhuizen) worden ondersteund. 4. SLOTOPMERKINGEN Dankzij de door de Lid-Staten verstrekte gegevens is het mogelijk een algemeen beeld te schetsen van de toepassing van de resolutie van de Raad; hieruit blijkt duidelijk dat de Lid-Staten zich hebben ingezet voor de implementatie van de resolutie. Het verslag behandelt echter niet de kwestie van de toepassing van de regels op nationaal niveau, waarover door de Lid-Staten geen mededelingen zijn gedaan. Deze kwestie valt onder de verantwoordelijkheid van de nationale autoriteiten en is bepalend voor het feit of de gezondheid van de niet-rokers in de praktijk daadwerkelijk wordt beschermd. Niettemin zal de Commissie trachten om, zoals aangegeven in het derde actieplan van het programma "Europa tegen kanker", de feitelijke toepassing van de nationale regels te bepalen, waarbij ook rekening wordt gehouden met de input van alle betrokkenen. PB nr. L 95 van 16. 4. 1996, blz. 6 BIJLAGE I Kort overzicht van de nationale voorschriften (gebaseerd op door de autoriteiten van de Lid-Staten verstrekte gegevens) OOSTENRIJK Bronnen van de voorschriften: tabakswet, BGBl 431/1995; wet op de bescherming van het moederschap, BGBl 221/1979 en BGBl 257/1993; wet op de bescherming van werknemers, BGBl 45/1994. De tabakswet garandeert de bescherming van niet-rokers door de invoering van specifieke rookverboden zowel in ruimten die bestemd zijn voor bepaalde doeleinden (vergaderzalen, leslokalen, hallen voor schoolsport en ruimten voor meervoudig gebruik) als in algemeen toegankelijke ruimten in bepaalde instellingen (overheidsgebouwen, scholen en soortgelijke gebouwen waar kinderen en jongeren toegang hebben, worden irzorgd of ondergebracht, instellingen van hoger onderwijs, beroepsopleidingsinstituten, theaters en andere gebouwen die voor uitvoeringen of tentoonstellingen worden gebruikt). Bijzondere maatregelen ter bescherming van niet-rokers zijn ingevoerd via een amendement uit 1995 op de schoolverordening, parallel aan de tabakswet, waarin een rookverbod wordt opgelegd voor het gehele terrein van de school. In de resterende gebouwen zijn rookruimten toegestaan mits aan bepaalde voorwaarden wordt voldaan. De tabakswet verlangt eveneens dat in de gebouwen van de systemen voor openbaar of particulier vervoer (bus, trein of boot) zones voor niet-rokers worden ingesteld. Ander bepalingen inzake roken zijn opgenomen in de wet op de bescherming van het moederschap, BGBl 221/1979 en BGBl 257/1993 en de wet op de bescherming van werknemers, BGBl 45/1994. Een rookverbod geldt wanneer rokers en niet-rokers vanwege hun werk een kamer moeten delen en de niet-rokers niet voldoende beschermd kunnen worden door de ventilatie op te voeren. Niet-rokers moeten ook beschermd worden in recreatieruimten en regelkamers; de wet op de bescherming van werknemers verbiedt met name het roken in kamers van de medische dienst en in kleedkamers. Het roken in ziekenhuizen valt onder specifieke wetgeving (BGBl 1/1957, BGBl 801/1993). De bepalingen van de tabakswet prevaleren echter in het geval van gebouwen waarvoor deze wet een volledig rookverbod oplegt. In de transportwet en in de voorschriften ter bescherming van de jeugd die door de provincies zijn gegeven, zijn ook maatregelen opgenomen (bijvoorbeeld coupés niet-roken in treinen, rookverbod op het net van de gemeentelijke vervoerbedrijven). BELGIË Bron van de voorschriften: koninklijk besluit van 15 mei 1990, gevolgd door ministerieel besluit van januari 1991 en koninklijk besluit van 31 maart 1993 In het koninklijk besluit van 1990 worden op basis van de bijlage van de resolutie van de Raad de verschillende gebouwen bepaald die voor de ontvangst van het publiek bestemd zijn en waar een rookverbod geldt. In de meeste gevallen (gebouwen waarin diensten aan het publiek worden verleend, gezondheidszorg wordt verleend, kinderen worden onderwezen of verzorgd, '/oorstellingen worden gegeven of tentoonstellingen georganiseerd, of sport wordt bedreven), geldt een algemeen rookverbod. Er kunnen duidelijk gemarkeerde zones voor rokers worden gereserveerd. Sedert 1 januari 1993 mogen deze zones niet meer dan de helft van de oppervlakte van het gebouw beslaan. Ten aanzien van de werkplek wordt in het koninklijk treffen om de besluit van 1993 bepaald dat de werkgever maatregelen moet rookomstandigheden op het werk vast te stellen, waarbij rekening moet worden gehouden met de verwachtingen van rokers en niet-rokers. Wanneer geen overeenstemming kan worden bereikt, moeten de niet-rokers worden beschermd. in openbare omgeving gebouwen, DENEMARKEN Kortgeleden is door de Deense autoriteiten een nieuwe wet ingevoerd. Deze betreft een rookvrije transportmiddelen, werkplekken, onderwijsinstellingen, dagverblijven, tehuizen en ziekenhuizen, zowel op plaatselijk als op staatsniveau. In het bijzonder moesten alle plaatselijke en provinciale overheden en de ziekenhuizen van de gemeente Kopenhagen en van de Deense staat uiterlijk op 1 januari 1996 deze wet toepassen. In al deze gebouwen is roken verboden, met uitzondering van ruimten die speciaal voor rokers bestemd zijn en van ruimten op werkplekken van de staat waar de werknemers willen roken. In vergaderingen geldt een rookverbod, tenzij alle aanwezigen vinden dat roken kan worden toegestaan. FINLAND Bronnen van de voorschriften: wet op het roken van tabak 1995. De nieuwe wet op het roken van tabak, die vorig jaar van kracht is geworden, verbiedt het roken op de volgende plaatsen: in kinderdagverblijven en alle onderwijsinstellingen (ook universiteiten) en de terreinen daarvan die hoofdzakelijk door personen jonger dan 18 jaar worden gebruikt, in gesloten gebouwen van overheden of soortgelijke openbare diensten die door cliënten en het grote publiek worden gebruikt, tijdens voor het publiek toegankelijke voorstellingen binnen gebouwen, in gesloten gebouwen van diensten voor openbaar vervoer, in zones van werkplekken die voor andere doeleinden dan voor het werk worden gebruikt en in zones die door cliënten worden gebruikt en op alle werkplekken, met uitzondering van restaurants en restaurants en kamers in hotels. Roken is echter alleen toegestaan in speciale rookruimten, mits de rook zich niet uit die ruimten verspreidt en bedoelde ruimten zich niet bevinden in zones die voor personen jonger dan 18 jaar zijn bestemd. FRANKRIJK Bron van de voorschriften: wet 91-32 van 10 januari 1991 en decreet 478 van 29 mei 1992. Krachtens de Franse wet geldt een algemeen rookverbod in openbare gebouwen, in het bijzonder scholen en in het openbaar vervoer, behalve in zones die voor rokers bestemd zijn. Het decreet uit 1992 stelt de voorwaarden voor het rookverbod vast. Het voornaamste doel is de bescherming van de gezondheid van de niet-rokers en het decreet stelt de zones vast waar niet gerookt mag worden. Dit zijn 1) middelen van openbaar vervoer, met de mogelijkheid van voorzieningen voor rokers op treinen voor lange afstanden 2) werkplekken, met uitzondering van de eigen kamer, 3) scholen, met enige ruimten waar wel gerookt mag worden voor onderwijzend en overig personeel en 4) cafés en restaurants die zones voor rokers kunnen instellen. Dergelijke zones voor rokers worden vastgesteld door de persoon of organisatie die voor het gebouw verantwoordelijk is. In alle gevallen moet voor een goede ventilatie worden gezorgd. DUITSLAND Bij de Duitse voorschriften wordt rekening gehouden met de verdeling van de verantwoordelijkheid tussen de verschillende overheden (federale regering en de deelstaten). Op federaal niveau worden de niet-rokers beschermd door het burgerlijk wetboek. Met name hebben werknemers recht op een baan die hun gezondheid niet schaadt en afspraken ter bescherming van niet-rokers kunnen zowel door de werkgever als door de ondernemingsraad worden geëntameerd. Het Duitse ministerie van binnenlandse zaken heeft, via een uitspraak van 1975, een bijdrage geleverd tot de oplossing van enkele problemen tussen rokers en niet- rokers in de gebouwen van de federale overheid. In feite worden zo mogelijk rokers en niet- rokers in verschillende zones ondergebracht. Ook de strijdkrachten bieden, krachtens een uitspraak van de federale administratieve rechtbank, voldoende bescherming voor niet-rokers. De Duitse spoorwegen hebben een rookverbod ingesteld in gesloten ruimten als hallen voor kaartjesverkoop en kleine stations. Voor het vervoer over langere afstanden is een verdeling in coupés roken en niet-roken doorgevoerd, met zones voor niet-rokers in internationale treinen. De Duitse spoorwegen verplichten de pachters van de stationsrestauraties afzonderlijke zones voor rokers en voor niet-rokers in te stellen. Hetzelfde gebeurt in de "Raststàtten" van de autosnelwegen en de Duitse luchtvaartmaatschappij heeft een volledig rookverbod ingevoerd op binnenlandse en bepaalde intercontinentale routes. Op het niveau van de deelstaten heeft de 66e conferentie van ministers van volksgezondheid van de deelstaten meer beperkingen reclame voor en de verkoopmogelijkheden van rookwaren, met name ter bescherming van kinderen en jongeren. Er wordt gediscussieerd over de beperking van de installatie van sigarettenautomaten op voor het publiek toegankelijke plaatsen. De toegenomen openbare discussie over de voor- en nadelen van overheidsacties ter bescherming van niet-rokers heeft tot talrijke aanvullende maatregelen geleid. Zo heeft de horeca-organisatie beloofd de bescherming van niet-rokers in hotels en pensions te verbeteren en verklaard de voorkeur te geven aan ad hoe-afspraken voor bijzondere plaatsen en situaties. Naar aanleiding van de resolutie hebben de Duitse overheden er de voorkeur aan gegeven de nadruk te leggen op voorlichtings- en bewustmakingscampagnes. Zo runt het federale centrum voor gezondheidseducatie al sinds 1987 een campagne voor kinderen en jongeren. Hetzelfde centrum organiseert sedert 1994 een algemene voorlichtingscampagne waarbij de nadruk ligt op de bescherming van de niet-rokers. Het federale centrum voor gezondheidseducatie heeft ook een project opgesteld binnen ziekenhuizen. Hoewel de in de 16 deelstaten gehouden enquête slechts een klein aantal nieuwe regels ter bescherming van de niet-rokers op voor het publiek toegankelijke plaatsen aan het licht heeft gebracht sinds het vorige verslag (1992), bleek dat de bestaande bepalingen de noodzakelijke bescherming van de niet-rokers garanderen en dat deze bepalingen worden geïmplementeerd. ingevoerd op a. GRIEKENLAND Sinds 1952 is roken in alle soorten openbaar vervoer verboaen. Sedert 1989 is roken verboden in gebouwen van overheden, openbare en publiekrechtelijke lichamen alsmede andere instellingen zoals de Griekse telefoonmaatschappij, de elektriciteitsmaatschappij, de postkantoren enz. , met een enkele uitzondering op plaatse* waar de mensen lang moeten wachten, mits er gemarkeerde rookzones aanwezig zijn. Sedert 1990 is roken op binnenlandse vluchten verboden. Bovendien mag niet gerookt worden op p'aatsen waar gezondheidszorg wordt verleend (sinds 1993). Het Griekse ministerie van volksgezondheid, sociaal welzijn en sociale zekerheid organiseert regelmatig campagnes tegen het roken op voor het publiek bestemde plaatsen, met name gericht op gezondheidswerkers, leerlingen van middelbare scholen, leerkrachten, werknemers op het werk, het leger en via tal van andere clubs, verenigingen en gemeenschappen. IERLAND Bronnen van de voorschriften: verordening inzake gezondheidsbevordering en -bescherming van 1990. Krachtens de verordening van 1990 is roken verboden in alle gemeenschappelijke ruimten (gangen, liften, kamers enz. ), in gebouwen van de overheid en in overheidskantoren, op lagere en middelbare scholen, universiteiten, ziekenhuizen, gezondheidscentra, supermarkten, sportcentra, bioscopen en theaters, ruimten waar voedsel wordt bereid en bussen. Roken is aan beperkingen onderhevig in alle gebouwen waar gezondheidszorg wordt verleend, restaurants, cafés, stations, luchthavens en havens, treinen en vliegtuigen. De personen die voor de gebouwen in kwestie verantwoordelijk zijn, zijn dat ook voor overtredingen van deze bepalingen. De voorgestelde verordening van 1995 beperkt de mogelijkheden voor het roken, door het roken in specifieke zones die niet onder de verordening van 1990 vielen, te beperken of te verbieden. Dit zijn: banken, bouwspaarkassen, verzekeringsmaatschappijen, apotheken, peuterdagverblijven, crèches, is overeenstemming bereikt over een gedragscode inzake roken op het werk. De overeenkomst is op 21 augustus 1996 volledig van kracht geworden; het roken in ruimten die door rokers en niet-rokers worden gedeeld is volledig verboden, terwijl het roken in kamers waar een persoon werkt is toegestaan wanneer deze dat wil. Roken tijdens vergaderingen is verboden, zelfs wanneer die worden gehouden in een kamer waar een persoon werkt. Bovendien is er in een gebouwen met een grote kantine een gemarkeerde zone voor rokers, terwijl in gebouwen met een kleine kantine een plaatselijke regeling zal moeten worden getroffen voor het gebruik daarvan door rokers en niet-rokers. De komende jaren zullen voortdurend anti- tabakscampagnes en programma's voor gezondheidsbevordering worden georganiseerd. taxis, kapsalons, kegelbanen en bingohallen. Er ITALIË Bron van de voorschriften: wet 584 van 11 november 1975, decreet-wet nr. 1580. Deze wet behelst een rookverbod in de meeste voor het publiek bestemde ruimten zoals ziekenhuizen, scholen, bibliotheken, musea, maar ook concertzalen, bioscopen, theaters en balzalen. In sommige gevallen kan dispensatie worden verkregen van de plaatselijke overheid, mits een installatie voor klimaatregeling wordt aangebracht. Ook in het openbaar vervoer geldt een rookverbod, behalve in zones die voor rokers zijn gereserveerd. De laatste jaren is met het oog op een specifiekere en vollediger implementatie van de resolutie van de Raad door de verschillende ministerie een aantal ontwerpvoorschriften voorgesteld. Voorstel nr. 1580 bijvoorbeeld streeft ernaar alle aspecten die op communautair niveau zijn goedgekeurd te bestrijken en bevat nieuwe groepen gebouwen waar roken wordt verboden. Aangezien het nog maar een voorstel is, moet het uiteindelijk door het parlement worden goedgekeurd en tot nu toe is dat nog niet gebeurd. Gepland is een rookverbod in: openbare en particuliere instellingen voor gezondheidszorg, scholen van elk type en niveau en andere onderwijsinstellingen waaronder universiteiten, gebouwen die voorzieningen voor ouderen of jongeren bieden, sport, recreatie, vergaderingen enz. , gebouwen waar diensten aan het grote publiek worden verleend, commerciële gebouwen waaronder horecabedrijven, werkplekken (openbare en particuliere) binnenshuis waar verscheidene personen werken. In bepaalde andere soorten gebouwen (bijvoorbeeld openbare en particuliere instellingen voor gezondheidszorg is het beschikbaar stellen van ruimten voor rokers verplicht, terwijl in andere gebouwen (bijvoorbeeld gebouwen voor sportactiviteiten) dergelijke ruimten mogen worden beschikbaar gesteld, waardoor de rokers kunnen roken en tegelijkertijd de rechten van de niet- rokers worden gerespecteerd. Dit voorstel verlangt dat in ruimten voor rokers een installatie voor klimaatregeling of ventilatie wordt aangebracht, om zo doende de grenswaarden terzake temperatuur, relatieve vochtigheid en luchtverversing aan te houden. Als onderdeel van zijn maatregelen ter bestrijding van roken en het voorkomen van schade aan de gezondheid, heeft het ministerie van volksgezondheid gesteund: 1) de organisatie van een vergadering in samenhang met de wereld niet-rookdag 1995, om initiatieven te plannen ter vergroting van de kennis van het grote publiek van de gevaren van het roken en 2) de oprichting van een technisch raadgevend comité voor de coördinatie van alle activiteiten in verband met de preventie van roken en de bescherming van de gezondheid van de niet-rokers. LUXEMBURG Bron van het voorschrift: wet van 24 maart 1989; wet van 6 januari 1995. De wet bestrijkt in het algemeen gebouwen die toegankelijk zijn voor het publiek (ziekenhuizen, scholen of verblijven van jongeren onder 16 jaar, sporthallen, bioscopen, theaters, musea en apotheken, wachtkamers van artsen en tandartsen en wachtkamers op de stations). De wet voert een totaal rookverbod in op alle lijnbussen. Krachtens een nieuwere wet, uit 1995, wordt het rookverbod ook uitgebreid tot instellingen voor bejaarden. Tot op dit moment bestaan er geen voorschriften betreffende particuliere gebouwen die voor het publiek toegankelijk zijn zoals cafés, restaurants, hotels enz. NEDERLAND Bron van de voorschriften: besluit van 29 december 1989 tot uitvoering van de artikelen 9 t/m 12 van wet 342 van 1988. Het besluit is op 1 januari 1990 van kracht geworden en betreft zo'n 50. 000 openbare gebouwen waar een rookverbod moet worden ingevoerd. Dit zijn alle rijksinstellingen, -diensten en -bedrijven, publiekrechtelijke lichamen of overheden op provinciaal en plaatselijk niveau. Roken is ook verboden in instellingen voor gezondheidszorg, sociale en culturele instellingen en sporthallen die eigendom zijn van de rijksoverheid. Zo nodig kunnen zones voor rokers worden gereserveerd. Het besluit voor het toezicht op de implementatie van de tabakswet bepaalt onder meer de controle op de naleving van dit rookverbod. De Nederlandse Stichting volksgezondheid en roken heeft in december 19954 een voorlichtingscampagne gehouden waarbij 75. 000 scholen en andere instellingen betrokken waren, die tot doel had beleidsmaatregelen ter bescherming van niet-rokers te evalueren en te beheren. De rijksoverheid is bereid het rookverbod te versterken en uit te breiden ten einde niet-rokers te beschermen. PORTUGAL10 Portugal beschikt allang over wetten waarbij het roken op voor het publiek toegankelijke plaatsen wordt verboden. De decreten die sedert 1978 vai kracht waren, zijn bij de wet tot preventie van het roken in 1982 en daarna bij decreten of decreten-wet in 1983, 1987, 1988 en 1989 geamendeerd. De wetgeving bestrijkt de verschillende plaatsen die voor het publiek toegankelijk zijn: ziekenhuizen en gezondheidscentra of onderwijsinstellingen, zones die voor minderjarigen gereserveerd zijn, concertzalen, sporthallen enz. , mits er voor rokers zones zijn gereserveerd. Roken is verboden in het stedelijk openbaar vervoer en rlgemeen gesproken in alle vervoermiddelen (treinen, bussen, boten enz. ) voor reizen van korter dan een uur. Op langere reizen moeten zones voor rokers worden gereserveerd. De wetgeving regelt ook de invoering in restaurants, hotels en dergelijke instellingen die door de overheid worden gecontroleerd van zones waar roken verbonden is. Dit rooîr/erbod geldt echter niet als het niet mogelijk is zones voor rokers te reserveren. 10 Situatie van 1992, aangezien geen bijgewerkte informatie is ontvangen 10 SPANJE Bron van de voorschriften: koninklijke besluit nr. 192 van 1988 - koninklijk besluit nr. 510 van 1992 - koninklijk besluit nr. 1185 van 1994. De Spaanse voorschriften inzake het rookverbod in voor het publiek bestemde ruimten zijn gebaseerd op de koninklijke besluiten nr. 192 van 192 en 510 van resp. 4 maart 1988 en 14 mei 1992. Deze besluiten voeren het algemene beginsel in dat bij geschillen het recht van een niet-roker op gezondheid prevaleert boven de rechten van rokers. Er geldt een volledig rookverbod op het werk, wanneer er sprake is van een verhoogd risico in verband met het hanteren van schadelijke stoffen, in zones waar zwangere vrouwen werken en in liften. In 1994 is een nieuw koninklijk besluit gepubliceerd (nr. 1185 van 3 juni 1994) over het etiketteren van andere rookwaren dan sigaretten; hierbij zijn bepaalde producten voor oraal gebruik verboden en het stelsel van straffen in verband met tabak herzien. Dit besluit verbiedt het roken in 'passagiersvliegtuigen op binnenlandse vluchten van korter dan 90 minuten". Bovendien zijn voorlichtings- en educatieve campagnes georganiseerd op landelijk niveau, die zich richtten op leerlingen van 12 t/m 16 jaar. Tegelijkertijd zijn de autonome regio's in Spanje nauwer betrokken bij de op dit gebied genomen maatregelen, door het invoeren van hun eigen wetgeving ter uitbreiding of aanvulling van de nationale wetgeving. In Madrid is met de eigenaren van restaurants overeenstemming bereikt over de instelling van afzonderlijke zones voor rokers. instellingen van gezondheidszorg, ZWEDEN Bronnen van de voorschriften: wet nr. 581 van 1993 en wet nr. 98 van 1994. Roken is verboden op de volgende plaatsen: scholen, tijdens vrijetijdscursussen en soortgelijke plaatsen waaronder kleuterscholen, op plaatsen waar medische zorg wordt verleend en in andere ruimten van bejaardentehuizen en andere ruimten waar dezelfde diensten en zorg worden verleend, op plaatsen die voor het publiek toegankelijk zijn (vergaderzalen, culturele en sportvoorzieningen) en op andere openbare plaatsen zoals winkels en de nationale vervoermiddelen. Rokers mogen roken in speciale zones. In hotels en dergelijke instellingen en in restaurants moeten enkele zones voor rokers worden gereserveerd, maar waar dat niet mogelijk is blijft het rookverbod van kracht. Op het werk is de werkgever verantwoordelijk voor de gezondheid van zijn werknemers, vooral ten aanzien van het gevaar van passief roken. in de gemeenschappelijke VERENIGD KONINKRIJK Bron van de voorschriften: gedragscode inzake roken op voor het publiek toegankelijke plaatsen. Er bestaan voorschriften voor ruimten onder zeggenschap van de regering of plaatselijke overheden, die voor het publiek toegankelijk zijn. Het beleid is dat niet-roken de norm moet zijn in alle gebouwen die door het publiek worden gebruikt, met speciale voorzieningen voor rokers in afzonderlijke zones of ruimten, waar nodig. In december 1991 is een gedragscode gepubliceerd over het roken op voor het publiek toegankelijke plaatsen; hierin wordt gestreefd naar de implementatie op vrijwillige basis van een rookbeleid. Roken is volledig verboden in de metro, een groot aantal treinen en bussen, op het voertuigdek van veerboten en op bepaalde binnenlandse en internationale vliegroutes. Alle andere vormen van openbaar vervoer, met uitzondering van taxis, bieden afzonderlijke voorzieningen voor niet-rokers. Steeds meer scholen verbieden het roken op het terrein van de school of beperken het tot een bepaalde zone voor leerkrachten, ander personeel of bezoekers. De National Health Service is thans rookvrij, behalve een beperkt aantal afzonderlijke ruimten waar wel gerookt mag worden op plaatsen waar dat onvermijdelijk is. 11 Situatie in de verschillende Lid-Staten betreffende de tenuitvoerlegging van Resolutie 89 C189/01 BIJLAGE IV In Resolutie 89 C189/01 bedoelde plaatsen V rr V rr V rr V rr V rr V A B D FIN F D GR IRL h L NL p^ E sw UK2 V rr V rr V rr V rr V rr V rr V rr V rr V rr „ ^5 1. Gebouwen waar, al dan niet tegen betaling, diensten worden verleend aan het publiek, met inbegrip van de verkoop van goederen. 2. Zienhuizen en klinieken en alle andere gebouwen voor de gezondheidszorg. 3. Bejaardentehuizen. 4. Scholen en andere plaatsen waar kinderen of jongeren worden opgevangen of gehuisvest. 5. Gebouwen waar hoger onderwijs of beroepsopleiding wordt verstrekt. 6. Gebouwen waar voorstellingen plaatsvinden (bioscopen, theaters, enz. ) alsmede radio- en televisiestudio's waar publiek wordt ontvangen. 7. Gebouwen en gesloten ruimten waar tentoonstellingen worden gehouden. 8. Gebouwen en gesloten ruimten waar sport wordt beoefend. 9. Gesloten ruimten in metrostations, spoorwegstations, havens en luchthavens. 10. Openbaar vervoer: * vfegtuige. i * stadsvervoer (bus, metro) * treinen O O o O © O Q O O O o © O O © © O © o O o O O O o o o © o o o o o © o o O o O O o O O O o o o o o o o o o O o o o o o o o o o o o o O O o © O O o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o 0 o O © o o O o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o © o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o 0 o o o 0 o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o © © © o o o o o o o 0 o o o o o o o o o o o 6 o o o o o o o o o o o 0 o o o o o 0 o o ?. o 0 0 o o o 0 o 0 0 o o o 0 o o o o 0 o o o o o o o o o o o o o o o o o o 0 o o o 0 o o o o 0 0 o 0 o o o Maatregelen van kracht; v: verboden; rr: rokersruimten; 1: op basis van de voorgestelde wet ter discussie in het parlement; 2: "Gedragscode 1991" ISSN 0254-1513 COM(96) 573 def. DOCUMENTEN NL 05 06 Catalogusnummer : CB-CO-96-572-NL-C ISBN 92-78-11460-X Bureau voor officiële publikaties der Europese Gemeenschappen L-2985 Luxemburg te


title: WRITTEN QUESTION No. 3117/96 by Hiltrud BREYER to the Council. EU assistance for the 'chicken map' project at the University of Edinburgh

eurovoc_concepts:
EU aid
EU financing
United Kingdom
genetic engineering
poultry
research project
university