eurovoc_concepts:
EU financing
competition law
costing
telecommunications
transmission network

text: WÊNÊH& COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN Brussel, 27. 11. 1996 COM(96) 608 def. MEDEDELING VAN DE COMMISSIE over beoordelingscriteria voor nationale regelingen voor de kostenberekening en financiering van de universele telecommunicatiedienst en richtsnoeren voor de Lid-Staten over de toepassing van dergelijke regelingen INHOUD 1. INLEIDING: DOEL VAN DEZE MEDEDELING 2. ACHTERGROND 2. 1 Definitie, toepassingsgebied en financiering van de universele dienst 2. 2 Beleidsdoelstellingen waarop de financiering van de universele dienst is gebaseerd 2. 3 Al dan niet opzetten van een nationale regeling om de nettokosten van de universele dienst in een Lid-Staat te financieren 2. 4 Relevante communautaire wetgeving van toepassing op de kostenberekening en financiering van de universele dienst 3. BIJ DE BEOORDELING VAN NATIONALE REGELINGEN TE HANTEREN CRITERIA 4. ASPECTEN DIE OP NATIONAAL NIVEAU MOETEN WORDEN GEREGELD 5. RICHTSNOEREN VOOR DE TOEPASSING VAN NATIONALE REGELINGEN 6. CONCLUSIE BIJLAGE A: RELEVANTE BEPALINGEN UIT DE COMMUNAUTAIRE WETGEVING BETREFFENDE DE UNIVERSELE DIENST BIJLAGE B: BIJDRAGEREGELINGEN INZAKE HET TOEGANGSDEFICIT BIJLAGE C: VERKLARING VAN DE COMMISSIE OPGENOMEN IN DE NOTULEN VAN DE 1910E RAAD TELECOMMUNICATIE OP 27 MAART 1996 OVER WIE AAN DE UNIVERSELE DIENST BIJDRAAGT BIJLAGE D: ASPECTEN VAN NATIONALE REGELINGEN DIE HOOFDZAKELIJK OP NATIONAAL NIVEAU WORDEN BEHANDELD GLOSSARIUM 1 2 2 3 3 4 6 10 11 19 20 24 26 27 30 1 CK 1. INLEIDING: DOEL VAN DEZE MEDEDELING Deze Mededeling heeft tot doel de Lid-Staten op de hoogte te brengen van de criteria die de Commissie zal hanteren om voorschriften inzake de kostenberekening en financiering van de universele dienst in nationale regelingen voor de universele dienst ("nationale regelingen") aan de communautaire wetgeving te toetsen. De Lid-Staten zijn niet verplicht nationale regelingen op te zetten om de financiële lasten die het gevolg zijn van de kosten van de universele dienstverlening onder de marktdeelnemers te delen. toegepast, moeten zij Wanneer echter dergelijke in regelingen worden overeenstemming zijn met de communautaire wetgeving, met name met Richtlijn 96/19/EG van de Commissie van 13 maart 1996 tot wijziging van Richtlijn 90/388/EEG met betrekking tot de invoering van volledige mededinging op de markten voor telecommunicatie (de richtlijn Volledige mededinging) en met de door de Raad en het Europees Parlement onderschreven bepalingen in de voorgestelde richtlijn van de Raad en het Europees Parlement inzake interconnectie1 (de Interconnectierichtlijn). Nationale regelingen moeten noodzakelijkerwijs aangepast zijn aan de specifieke omstandigheden in de Lid-Staten, met name in de minder ontwikkelde regio's in de EU. Tegelijkertijd moeten de basisbeginselen voor de kostenberekening en financiering van de universele dienst in deze regelingen in de hele EU dezelfde zijn, ook al kunnen de uiteindelijk berekende kosten nauw aansluiten bij de heersende economische, sociale en geografische omstandigheden. Deze Mededeling bevat tevens richtsnoeren over de beginselen voor de toepassing van nationale regelingen. Overeenkomstig de richtlijn Volledige mededinging moet de Commissie van nationale regelingen in kennis worden gesteld. In de punten 2 en 3 van deze Mededeling wordt derhalve bepaald op welke rechtsbeginselen en benaderingen de ter kennis van de Commissie gebrachte nationale regelingen moeten berusten, wil de Commissie deze met de communautaire wetgeving verenigbaar kunnen verklaren. In punt 4 worden de aspecten van de universele dienst besproken die voornamelijk op nationaal niveau worden behandeld. In punt 5 worden nadere bijzonderheden verstrekt in de vorm van richtsnoeren voor nationale regelgevende instanties over de toepassing van nationale regelingen voor de universele dienst op het gebied van telecommunicatie. Deze Mededeling geeft geen aanleiding tot uitvoerbare rechten en loopt niet vooruit op de uiteindelijke beoordeling van nationale regelingen waarvan de Commissie in kennis wordt gesteld. Bij deze beoordeling zal noodzakelijkerwijs rekening worden gehouden met de situatie die zich op het moment van de kennisgeving van een nationale regeling voordoet. i Gemeenschappelijk standpunt (EG) nr. 34/96 van 18 juni 1996, vastgesteld door de Raad, met het oog op de aanneming van Richtlijn 96/. /EG van het Europees Parlement en de Raad van inzake interconnectie op tclecommunicatiegebied, wat betreft de waarborging van de universele dienst en van de interoperabiliteit door toepassing van de beginselen van Open Network Provision (ONP). 2. ACHTERGROND 2. 1 Definitie, toepassingsgebied en financiering van de universele dienst Het concept van de universele dienst zal een belangrijke rol spelen bij het beantwoorden van de uitdagingen van de informatiemaatschappij2. Het is gebaseerd op de beginselen van universaliteit, gelijkheid, continuïteit en betaalbaarheid. De universele dienst is in de Interconnectierichtlijn als volgt gedefinieerd: "een welbepaald minimumpakket van diensten van een bepaalde kwaliteit, dat voor alle gebruikers, ongeacht hun geografische locatie, beschikbaar is voor een in het licht van de specifieke nationale omstandigheden betaalbare prijs"'. In maart dit jaar deelde de Commissie mee dat de aldus gedefinieerde dienst neerkomt op "de levering van de spraaktelefoniedienst via een vaste verbinding, waarover ook met een fax en een modem kan worden gewerkt, evenals de levering van diensten met tussenkomst van een telefonist, nooddiensten en een dienst inlichtingen (met inbegrip van de levering van openbare betaaltelefoons. -" levering van abonneelijsten) en de Zij deelde tevens mee dat overeenkomstig Richtlijn 95/62/EG4 (de richtlijn "Spraaktelefonie") "de gebruikers ook toegang dienen te hebben tot gepubliceerde informatie over de kosten en prijzen van diensten, over de kwaliteit ervan en of is voldaan aan de kwaliteitsdoelstellingen ". Ten slotte beklemtoonde de Commissie in de bovengenoemde Mededeling dat de universele dienst een dynamisch evolutief begrip is dat regelmatig zal worden getoetst, met name wat het toepassingsgebied, het niveau, de kwaliteit en de betaalbaarheid in de Europese Unie betreft. De Commissie moet voor het eerst tegen 1 januari 1998 verslag uitbrengen. In dit kader kan de financiering van preferentiële tarieven voor toegang voor scholen tot netwerken van het Internet-type in overweging worden genomen, zoals vermeld in het in oktober door de Commissie goedgekeurde Actieplan "Leren informatiemaatschappij". Een eerste belangrijke ontwikkeling is opgenomen in het recente voorstel voor een richtlijn van inzake de aanpassing van de richtlijn het Europees Parlement en de Raad spraaktelefonie aan een concurrentiesituatie5. In dit voorstel wordt universele dienst bij voorbeeld niet langer gelijk gesteld met toegang alleen via een vaste lijn, maar veeleer met de levering van een gedefinieerde dienst op een vaste locatie, wat levering via een vaste lijn of via een draadloze verbinding mogelijk maakt. Op die in de 2 Zie Mededeling van de Commissie van 13 maart 1996 over de universele dienst in de telecommunicatiesector COM(96) 73 def. en Mededeling van de Commissie over de diensten van algemeen belang in Europa, COM(96) 443 def. in het perspectief van een volledig geliberaliseerde omgeving, 3 Zie Mededeling van 13 maart 1996 over de universele dienst in de telecommunicatiesector in het perspectief van een volledig geliberaliseerde omgeving, COM(96) 73 def. 4 Richtlijn 95/62/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 1995 inzake de toepassing van "Open Network Provision" (ONP) op spraaktelefonie, PB nr. L 321 van 30. 12. 95. 5 Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake de toepassing van Open Network Provision (ONP) op spraaktelefonie en de universele telecommunicatiedienst in een door concurrentie gekenmerkt klimaat, COM(96) 419 def. van 4. 11. 96. manier wordt erkend dat door middel van draadloze verbindingen aan de universele-dienstverplichtingen wordt voldaan wanneer dit de goedkoopste technologie is. De nettokosten van dergelijke universele-dienstverplichtingen kunnen, wanneer zij een onredelijke last vormen voor de organisatie die de universele dienst verleent, met andere marktdeelnemers worden gedeeld. Punt 2. 4 hieronder geeft een overzicht van de communautaire wetgeving die van toepassing is op de kostenberekening en financiering van de universele dienst. 2. 2 Beleidsdoelstellingen waarop de financiering van de universele dienst is gebaseerd Nationale regelingen voor de financiering van de universele dienst moeten in overeenstemming zijn met bepaalde fundamentele beleidsdoelstellingen op Europees niveau. Dergelijke regelingen moeten namelijk zoveel mogelijk: - de belemmeringen voor markttoegang tot een minimum beperken en tegelijkertijd passende garanties bieden voor de financiering van de universele dienst; neutraliteit in acht nemen (b. v. tussen bepaalde marktdeelnemers / bepaalde technologieën of tussen geïntegreerde of ontkoppelde levering van diensten) om verstoring markttoegangspatroon investeringsbeslissingen en/of marktactiviteit te vermijden; daaropvolgende van het of de administratieve lasten en aanverwante kosten tot een minimum beperken; werken volgens objectieve, evenredigheid gebaseerde procedures, en transparante, niet-discriminerende en op een omgeving tot stand brengen die bevorderlijk is voor efficiëntie en innovatie, zodat de levering van de universele dienst mettertijd tegen lagere kosten kan worden verzekerd. Hoewel de Lid-Staten overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel vrij zijn om voor bepaalde technologieën en faciliteiten bijkomende verplichtingen op te leggen en/of doelstellingen inzake diensten en dekking vast te stellen (b. v. voor mobiele diensten of voor ISDN) mogen de financiële lasten die met de verlening ervan gepaard gaan niet worden gefinancierd uit het mechanisme dat voor de financiering van de universele dienst is ingesteld. 2. 3 Al dan niet opzetten van een nationale regeling om de nettokosten van de universele dienst in een Lid-Staat te financieren Overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel kan de nationale regelgevende instantie op basis van de berekende kosten van de universele dienst bepalen dat ofwel: financiering van de universele dienst niet vereist is omdat de universele- dienstverplichtingen niet resulteren in nettokosten, ofwel omdat de vastgestelde last voor de betrokken exploitant(en) nettokosten a) geen onredelijke meebrengen of b) de administratieve kosten van specifieke financieringsregeling niet rechtvaardigen; een de universele-dienstverplichtingen wel een last vormen maar de staat er de voorkeur aan geeft deze direct of indirect te financieren; de universele-dienstverplichtingen als een last worden beschouwd en dat een specifieke financieringsregeling voor de universele dienst vereist is. In dat geval moeten de nationale regelingen in overeenstemming zijn met de communautaire wetgeving. 2. 4 Relevante communautaire wetgeving van toepassing op de kostenberekening en financiering van de universele dienst De bovengenoemde algemene beginselen en beleidsdoelstellingen zijn gebaseerd op het bestaande kader voor de kostenberekening en financiering van de universele dienst (Zie Bijlage A voor verwijzingen naar de wetgeving). Dat kader legt de Lid-Staten specifieke verplichtingen op. 2. 4. 1 De richtlijn Volledige mededinging Overeenkomstig de richtlijn Volledige mededinging moeten de Lid-Staten de Commissie uiterlijk tegen 1 januari 1997 in kennis stellen van vergunnings- of 'financiële aanmeldingsregelingen die gericht zijn op de naleving van de verplichtingen met betrekking tot de universele dienst"6. Deze regelingen moeten door de Lid-Staten uiterlijk 1 juli 1997 worden gepubliceerd en "de Commissie ziet er vóór de tenuitvoerlegging van deze ontwerpen op toe dal zij met het Verdrag verenigbaar zijn" (artikel 3). De Commissie zal deze controle dan ook in het eerste halfjaar 1997 uitvoeren. De criteria waaraan dergelijke regelingen gebonden zijn, staan vermeld in artikel 4, sub c), van de richtlijn. Op grond daarvan kunnen de Lid-Staten een fonds voor de universele dienst ofwel een stelsel van aanvullende bijdragen toepassen. De gekozen benadering kan uitsluitend van toepassing zijn op ondernemingen die openbare telecommunicatienetwerken aanbieden en dient "de financiële bijdrage op te leggen volgens objectieve en niet-discriminerende criteria en in overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel". Ten slotte moet de Commissie ook tegen uiterlijk 1 januari 2003 dergelijke universele dienstregelingen beoordelen om na te gaan of de toegepaste regelingen "de toegang tot relevante markten beperken". 6 Wanneer univcrselc-dienstrcgelingen op een andere manier worden ingesteld dan door middel van een vergunnnings- of aanmeldingsprocedure moeten de Lid-Staten overeenkomstig artikel 4, sub c), van de richtlijn de Commissie in kennis stellen van elke nationale regeling voor het delen van de nettokosten van de verlening van de universele dienst ter beoordeling van de verenigbaarheid daarvan met het Verdrag. In dit geval moet de Commissie tegen 11 januari 1997 van dergelijke regelingen in kennis worden gesteld in plaats van tegen de iets vroegere datum voor de vergunnings- en aanmeldingsprocedures. Latere datums voor kennisgeving kunnen gelden voor de Lid-Staten waaraan de Commissie extra overgangsperioden voor de openstelling van hun markten voor de concurrentie toestaat. De datums voor kennisgeving zullen in deze gevallen worden vastgesteld in het besluit betreffende de extra overgangsperioden. Wanneer Lid-Staten niet meteen maar op een latere datum nationale universele- dienstregelingen instellen, verwacht de Commissie dat zij van dergelijke regelingen in kennis wordt gesteld, zodat zij tijdig vóór de inwerkingtreding ervan kan nagaan of deze met de communautaire wetgeving verenigbaar zijn. 2. 4. 2 De Interconnectierichtlijn In de voorgestelde Interconnectierichtlijn wordt een kader bepaald dat verder gaat dan de beginselen in de richtlijn Volledige mededinging. Terwijl in deze laatste richtlijn uit het Verdrag voortvloeiende verplichtingen met betrekking tot de universele dienst zijn opgenomen, stelt de Interconnectierichtlijn op basis van deze beginselen een gemeenschappelijk, geharmoniseerd kader voor de kostenberekening en financiering van de universele dienst in de Lid-Staten voor. Overeenkomstig artikel 5, lid 1, van de Interconnectierichtlijn kunnen de Lid-Staten mechanismen instellen voor het delen van de nettokosten van de universele- dienstverplichtingen met andere "openbare telecommunicatienetwerken en/of algemeen beschikbare telefoondiensten exploiterende organisaties". Zoals in de richtlijn Volledige mededinging moeten de bijdragen op een objectieve, transparante, niet-discriminerende en evenredige wijze worden bepaald. Zoals in de richtlijn Volledige mededinging kan overeenkomstig artikel 5, lid 2, een onafhankelijk fonds voor de universele dienst op nationaal niveau of een stelsel van aanvullende bedragen op de voor de interconnectie gevraagde prijs worden ingevoerd. Alleen het vaste openbare telefoonnetwerk en de vaste openbare telefoondienst zoals omschreven de Interconnectierichtlijn) kunnen door middel van een financieringsmechanisme voor de universele dienst worden gefinancierd7. (zie Bijlage I, hierboven punt 2. 1 deel 1, van in De Interconnectierichtlijn (artikel 5, lid 3, en Bijlage III) bevat beginselen voor de berekening van de nettokosten van de universele dienst. Deze nettokosten zijn "het verschil tussen de nettokosten voor een organisatie wanneer zij met universele- dienstverplichtingen en wanneer zij daarzonder opereert". Deze berekeningen moeten op verzoek ter beschikking van de nationale regelgevende instanties worden gesteld voor verificatie door deze instantie of door een ander bevoegd lichaam, en de resultaten ervan moeten voor het publiek toegankelijk zijn. De nationale regelgevende financieringsmechanisme gerechtvaardigd marktvoordeel voor de organisatie die de universele dienst verleent (artikel 5, lid 4). specifiek rekening houdend met het instanties moeten beoordelen of een is, Ten slotte moeten de procedures voor kostendeling en de toegepaste mechanismen toegankelijk zijn voor het publiek. De nationale regelgevende instanties moeten tevens een jaarlijks verslag publiceren waarin de berekende kosten van de universele- dienstverplichtingen en de door alle betrokken partijen daartoe verstrekte bijdragen worden vermeld (artikel 5, lid 5). 7 Zoals vermeld in punt 2. 1 heeft de Commissie voorgesteld de huidige richtlijn over spraaktelefonie te wijzigen. Na goedkeuring van de wijziging zal het precieze toepassingsgebied van het begrip universele dienst binnen de Europese Gemeenschap, met name betreffende de verplichting van betaalbaarheid, nader zijn omschreven. 2. 4. 3 De rol van staatssteun te financieren, moeten dergelijke maatregelen Wanneer de Lid-Staten beslissen de nettokosten van de universele dienst in de indirect uit de telecommunicatiesector geheel of gedeeltelijk, direct of overheidsbegroting in overeenstemming zijn met de voorschriften inzake staatssteun zoals bepaald in de artikelen 92 tot 94, alsmede artikel 90 van het EG-Verdrag. Dergelijke financiering moet transparant zijn en mag de nettokosten van de verplichtingen, die zijn berekend overeenkomstig de in deze Mededeling genoemde richtsnoeren, niet overtreffen. In gevallen waar duidelijk wordt vastgesteld dat er geen sprake is van overcompensatie van de kosten van de openbare dienst (bij voorbeeld wanneer geen kosten worden gecompenseerd die normaliter door de desbetreffende activiteit moeten worden gedekt) is er normaliter geen staatssteun overeenkomstig artikel 92, lid 1, van het EG-Verdrag. Wanneer de overheidsmaatregel daarentegen leidt tot overcompensatie zal de Commissie moeten bepalen of de daarmee gepaard gaande steun kan worden goedgekeurd genoemde uitzonderingsbepalingen. artikel 92, krachtens leden 2 de en in 3, Voorbeelden van dergelijke directe steun zijn de verlening van steun uit de sociale-zekerheidsbegroting aan bepaalde exploitanten of rechtstreeks aan sommige klanten om de kosten van speciale apparatuur of van tariefpakketten voor gehandicapte gebruikers te dekken. 3. BIJ DE BEOORDELING VAN NATIONALE REGELINGEN TE HANTEREN CRITERIA De onderstaande lijst bevat de criteria die de Commissie zal hanteren bij het onderzoeken van de nationale wetgeving voor de tenuitvoerlegging van nationale regelingen voor de universele dienst. In punt 5 hierna worden meer gedetailleerde voor nationale regelgevende instanties over de toepassing van nationale regelingen verstrekt. Deze op de onderstaande beginselen gebaseerde richtsnoeren hebben tot doel optimale werkwijzen binnen de sector te ontwikkelen. richtsnoeren De Lid-Staten moeten ervoor zorgen dat nationale regelingen in overeenstemming zijn met de communautaire wetgeving. De Commissie zal bij het beoordelen of de haar ter kennis gebrachte nationale regelingen verenigbaar zijn met de communautaire wetgeving de volgende punten onderzoeken: KOSTEN DÎE VÏA EEN NATIONALE RECELÏNC KPNNEN W0&DEN VEROOE» De Commissie zal de nationale aanpak voor de berekening van de kosten van de universele dienst onderzoeken en met name de volgende punten: 1. Nationale regelingen mogen uitsluitend de "nettokosten" dekken van de universele-dienstverplichtingen zoals bepaald in de communautaire wetgeving (m. a. w. de kosten die gepaard gaan met de levering van de vaste openbare telefoonnetwerken en van de vaste openbare telefoondienst8). Bij de berekening moet zowel met kosten als met inkomsten rekening worden gehouden. De aanpak van de kostenberekening moet toekomstgericht zijn en niet op historische beginselen van kostenberekening zijn gebaseerd. De richtsnoeren in punt 5 hieronder bevatten nadere informatie over de definitie van "nettokosten" en over de geschikte methodologie voor de berekening van de nettokosten van de universele-dienstverplichtingen. 2. Nationale regelingen moeten garanderen dat de nettokosten van de universele dienst worden berekend volgens objectieve, transparante, niet-discriminerende en op evenredigheid gebaseerde criteria en procedures. 3. Om aan de in de richtlijn Volledige mededinging gestelde vereiste van transparantie en evenredigheid te voldoen, moeten nationale regelingen inhouden dat een exploitant die om financiering van de universele dienst verzoekt, duidelijk aangeeft (bij voorbeeld door middel van een formele aanmelding) welke klanten of groepen klanten hij formeel weigert te bedienen of wil afkoppelen tenzij de lasten die gepaard gaan met het aanbieden van diensten aan deze klanten door middel van een nationale regeling worden gedeeld. Dit houdt niet in dat een exploitant deze klanten individueel moet identificeren. Wel moet hij het aantal betrokken klanten met betrekking tot specifieke groepen of specifieke gebieden kunnen aangeven. KOSTEN DIE NIET VIA EEN NATIONALE REGELING KUNNEN WORDEN VERGOED De Commissie zal nationale regelingen onderzoeken om na te gaan of zij niet tot doel hebben nettokosten te dekken die niet toe te schrijven zijn aan universele- dienstverplichtingen, meer bepaald om na te gaan of de volgende elementen niet in kostenberekeningen voor de universele dienst worden opgenomen. 4. Nationale regelingen mogen niet worden gebruikt voor de vergoeding van een 'bijdrage inzake het toegangsdeficit' als gevolg van onevenwichtige nationale tariefstructuren9. Bijlage B bevat nadere informatie over dergelijke bijdragen. Om de verenigbaarheid van nationale regelingen met de communautaire wetgeving te beoordelen, moeten regelingen waarvan de Commissie in kennis is gesteld een tijdschema bevatten voor de toekomstige opheffing van nog bestaande tegen ƒ januari 2000 te zijn verwezenlijkt, behalve voor de Lid-Staten waaraan een tariefverschillen. De aanpassingen dienen uiterlijk Zit Bijlage I, deel 1, van de Interconnectierichtlijn. Indien het niet mogelijk is de aanpassing van de tarieven tegen 1 januari 1998 te voltooien, kunnen de Lid-Staten overeenkomstig de richtlijn Volledige mededinging (zie twintigste overweging) in plaats van nationale regelingen voor de universele dienst afzonderlijke mechanismen instellen ter voorkoming van inefficiënte tariefomzeiling en afroming van de gevestigde exploitanten, wat het gevolg zou kunnen zijn van regelgevende controles die het hun onmogelijk maken hun prijsvormingsstructuur opnieuw in evenwicht te brengen (m. a. w. concurrerende exploitanten (nieuwkomers) kunnen de tarieven van de gevestigde exploitant op het gebied van internationale en interlokale verbindingen onderbieden zonder dat deze kan reageren. Deze segmenten zijn voor de concurrenten aantrekkelijk omdat de gevestigde exploitant, die op basis van commerciële beginselen handelt, in deze segmenten kunstmatig hogere prijzen moet vragen om zijn voorgeschreven tarieven voor aansluitingen en lokale gesprekken die onder de kostprijs liggen, kruiselings te subsidiëren). extra termijn voor de tenuitvoerlegging is toegekend overeenkomstig artikel I, lid 2, van de richtlijn Volledige mededinging. In dergelijke gevallen moet de datum van voltooiing van de aanpassingen de datum zijn waarop de extra termijn voor de tenuitvoerlegging afloopt. 5. Bovendien zou het op basis van de richtlijn Volledige mededinging onevenredig zijn nationale regelingen te gebruiken om kosten te dekken die verbonden zijn aan activiteiten die niet binnen het toepassingsgebied van de universele dienst vallen, bij voorbeeld: - de kosten van de uitvoering van specifieke maatregelen die vereist zijn voor de openbare veiligheid; - het aanbieden van buiten de universele dienst vallende communicatiediensten aan scholen, ziekenhuizen of soortgelijke instellingen; - compensaties en/of terugbetalingen (of administratieve en andere kosten die met dergelijke betalingen gepaard gaan) aan gebruikers als gevolg van het niet-naleven van bepaalde kwaliteitsniveaus van de diensten; - de kosten van vervanging en/of verbetering van telecommunicatieapparatuur in het kader van de normale modernisering van het netwerk. 6. Bij de berekening van de nettokosten van de universele-dienstverplichtingen mag geen rekening worden gehouden met de kosten van gespecificeerde facturen en andere faciliteiten (b. v. selectieve verkeersbeperking en nummeridentificatie) wanneer dergelijke faciliteiten voor alle exploitanten van spraaktelefonie verplicht zijn. GEKOMEN MttCHANttltE VOOR HET DELEN VAN DE NETTOKOSTEN VAN DE WWKRgftUHH)^^ DE MARKTDEELNEMERS De Commissie zal onderzoeken of elk specifiek mechanisme dat is ingesteld voor de financiering van de universele dienst volgens objectieve, niet-discriminerende, transparante en op evenredigheid gebaseerde criteria werkt. Meer bepaald: 7. Wanneer een specifiek mechanisme noodzakelijk wordt geacht voor het verdelen van de nettokosten van de universele-dienstverplichtingen onder de marktdeelnemers, mogen in het kader van nationale regelingen bijdragen worden geïnd en verdeeld ofwel via a) een op nationaal niveau ingesteld fonds voor de universele dienst ofwel via b) een stelsel van aanvullende bijdragen die worden betaald door ondernemingen die met de universele-dienstverlener zijn verbonden. ORGANISATIES DIE IN DE KOSTEN VAN DE UNIVERSELE DÏENST MOETEN BIJDRAGEN De Commissie zal onderzoeken welk soort organisaties moeten bijdragen in de kosten die verbonden zijn aan universele-dienstverplichtingen. Meer bepaald: 8. Nationale regelingen moeten de organisaties identificeren die in de nettokosten van de universele dienst moeten bijdragen. Er kunnen bijdragen worden gevraagd telecommunicatienetwerken en/of openbaar van aanbieders van openbare beschikbare spraaktelefoniediensten, maar uitsluitend in overeenstemming met de beginselen van non-discriminatie en evenredigheid en met de verklaring die de Commissie die is opgenomen in de notulen van de Raad van ministers voor Telecommunicatie van 27 maart 199610. Dit betekent dat bijdragen aan aanbieders van spraaktelefonie alleen kunnen worden opgelegd in evenredigheid met hun gebruik dat zij van openbare telecommunicatienetwerken maken. levering van openbare Bij de beoordeling van de vergunnings- of aanmeldingsregelingen voor spraaktelefonie en de telecommunicatienentwerken waarvan de Lid-Staten de Commissie krachtens Richtlijn 96/19/EG uiterlijk 1 januari 1997 in kennis moeten stellen, zal de Commissie, indien nieuwkomers en/of exploitanten van mobiele telefonie nieuwe of uitgebreide verplichtingen worden opgelegd, in het bijzonder beoordelen of de lasten overeenkomstig objectieve en niet-discriminerende criteria en in overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel worden opgelegd. De betrokken Lid-Staten moeten de mogelijke rechtvaardigingen voor dergelijke nieuwe of uitgebreide verplichtingen dan ook voldoende specificeren om de Commissie bij haar beoordeling te helpen, onder meer met betrekking tot de vraag in hoever mobiele telefoondiensten en vaste spraaktelefoondiensten onderling substitueerbaar zijn. De Commissie zal ten aanzien van deze financieringsregelingen een standpunt bepalen in het kader van de formele besluiten die zij zal goedkeuren over de verenigbaarheid van de door de Lid-Staten gemelde nationale vergunnings- of aanmeldingsregelingen. GRONDSLAG VOOR DE BEREKENING VAN DE BIJDRAGEN IN DE KOSTEN VAN m UNIVERSELE DIENST De Commissie zal de gekozen methode onderzoeken op basis waarvan de bijdragen in de nettokosten van de universele dienst worden bepaald en onder de marktdeelnemers verdeeld. Meer bepaald. 9. In het kader van nationale regelingen moeten de bijdragen onder de in aanmerking komende marktdeelnemers worden verdeeld op basis van hun activiteit op de desbetreffende markt. Nationale regelingen moeten derhalve voorzien in procedures voor het duidelijk identificeren van de markt waar een dergelijke activiteit plaatsvindt en op een transparante wijze de grondslag van de bijdrage van elke in aanmerking komende organisatie vaststellen. BEGUNSTIGDEN VAN BETALINGEN VIA DE NATIONALE REGELING De Commissie zal de mechanismen voor betalingen uit nationale regelingen onderzoeken. Meer bepaald. 10. Betalingen door middel van nationale regelingen moeten op een evenredige, niet-discriminerende en transparante basis worden verricht aan organisaties die aan universele-dienstverplichtingen onderworpen zijn. 10 Verklaring van de Commissie opgenomen in de notulen van de 1910e Raad telecommunicatie van 27 maart 1996. Deze verklaring bevindt zich in Bijlage D. 9 4. ASPECTEN DIE OP NATIONAAL NIVEAU MOETEN WORDEN GEREGELD Bij de beoordeling van nationale regelingen zal noodzakelijkerwijs ook rekening worden gehouden met de manier waarop een Lid-Staat de universele dienst algemeen benadert. De Lid-Staten moeten dan ook verscheidene aspecten beoordelen die overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel hoofdzakelijk op nationaal niveau moeten worden geregeld. Deze aspecten hebben betrekking op de volgende punten: - Worden al dan niet universele-dienstverplichtingen specifiek aan marktdeelnemers opgelegd, of wordt op de markt vertrouwd om de universele beschikbaarheid van een betaalbare dienst te garanderen? - Worden al dan niet specifieke voorwaarden inzake prijsvorming (zoals eisen inzake betaalbaarheid, kostenoriëntatie, uniforme nationale prijsvorming) opgelegd? In dit verband wordt in de Mededeling over de universele dienst van 13 maart 1996 gesteld dat "betaalbaarheid een sleutelelement is bij het vastleggen van een concept van de universele dienst". Volgens deze Mededeling neemt de Commissie zich tevens voor de Lid-Staten te verplichten "ervoor te zorgen dat zij de passende maatregelen (b. v. gerichte tariefregelingen en prijsstops) nemen die nodig zijn om de betaalbaarheid van de diensten voor alle gebruikers te behouden (. ). Deze maatregelen zijn van bijzonder belang in de overgangsperiode tot aan de volledige liberalisatie ". - Worden verplichtingen aan een of meer marktdeelnemers opgelegd en hoe worden deze opgelegd (b. v. vergunning / voornamelijk wetgeving / bepaalde termijn). - Streven de Lid-Staten naar franchising van universele-dienstverplichtingen of naar de toepassing van een "pay or play"-systeem. Bijlage D bevat nadere gegevens omtrent de aanpak van de Commissie van deze aspecten op nationaal niveau. 10 5. RICHTSNOEREN VOOR DE TOEPASSING VAN NATIONALE REGELINGEN Op basis van de beginselen die zijn uiteengezet in het bovenbeschreven juridisch kader, worden in dit punt gedetailleerde richtsnoeren gegeven voor de toepassing van dergelijke nationale regelingen met het oog op de ontwikkeling van optimale werkwijzen bij de nationale regelgevende instanties. De nationale regelingen moeten dan ook op een zodanige wijze worden toegepast dat aan de onderstaande criteria en voorwaarden wordt voldaan. Met deze criteria worden drie hoofdaspecten van nationale regelingen beoordeeld: I. de berekening van de nettokosten van de universele dienst II. de mechanismen voor de financiering van de universele-dienstverplichtingen, en III. het bepalen van wie bijdraagt en hoe de kosten over de bijdragende partijen worden verdeeld. RICHTSNOEREN VOOR NATIONALE REGELGEVENDE INSTANTIES L BEREKENING VAN DE KOSTEN VAN DE UNIVERSELE DIENST 1. De nationale regelingen mogen alleen betrekking hebben op de kosten die zijn toe te rekenen aan het verlenen van de universele dienst (d. w. z. de kosten die zijn toe te rekenen aan het beschikbaar stellen van vaste openbare telefoonnetwerken en vaste openbare telefoondiensten, zoals beschreven in bijlage I, deeM, van de Interconnectierichtlijn). De kosten van de universele dienst omvatten het onvermijdelijke nettoverlies dat door een efficiënte exploitant wordt geleden bij het verlenen van de universele dienst aan klanten of groepen klanten. Dit zijn klanten of groepen klanten bij wie de voordelen die de exploitant behaalt door hun de dienst te verlenen, worden tenietgedaan door de daarvoor gemaakte kosten. Dit zijn bijgevolg de klanten wier aansluiting een exploitant die zich uitsluitend door commerciële beginselen laat leiden, zou verkiezen te verbreken indien er geen universele-dienstverplichting zou bestaan waardoor van hem wordt verlangd dat hij de dienst tegen een betaalbare prijs aanbiedt. In gebieden waarin het netwerk nog niet is voltooid, zouden dit de klanten zijn aan wie de exploitant de dienst niet zou verlenen. Deze "nettokosten'-klanten kunnen als "onrendabel" worden aangemerkt. De kosten van de universele dienst omvatten ook de levering van openbare betaaltelefoons, van noodoproepcentrales die telefoonnummers voor nooddiensten ondersteunen en van bepaalde speciale apparatuur of diensten, zoals bij voorbeeld voor gehandicapte gebruikers. 2. Bij elke berekening van de kosten van de universele-dienstverplichtingen moeten de nettokosten van deze verplichtingen worden bepaald. richtlijn Volledige mededinging mogen alleen de Overeenkomstig de nettokosten van de universele-dienstverplichtingen via nationale regelingen worden vergoed. Overeenkomstig bijlage III van de Interconnectierichtlijn moeten de nationale regelingen beantwoorden aan de volgende beginselen: 11 2. 1 De berekening van de nettokosten moet worden gebaseerd op objectieve, transparante, niet-discriminerende en volgens het evenredigheidsbeginsel vastgestelde procedures en criteria. 2. 2 Bij de berekening van de nettokosten: i) moeten de kosten worden bepaald min de inkomsten en de bijbehorende voordelen van het verlenen van de universele dienst aan een klant of groep klanten. Voor bestaande klanten mogen de kosten van het verlenen van de dienst alleen de incrementele kosten min de daaraan verbonden inkomsten omvatten, d. w. z. de nettokosten die de exploitant kan vermijden door de dienstverlening aan "onrendabele" klanten te ontzeggen (d. w. z. de aansluiting te verbreken). 11 Voor nieuwe klanten (zowel in gebieden waar het netwerk reeds tot stand is gebracht als in gebieden waartoe de dienst nog moet worden uitgebreid) moet in beginsel dezelfde methode worden toegepast. 12 In elk geval moet een redelijke13 opbrengst van het incrementele kapitaal dat wordt gebruikt voor het verlenen van de dienst aan onrendabele klanten, mogelijk worden gemaakt. De raming van de incrementele inkomsten en de bijbehorende voordelen moet de volgende elementen omvatten: de inkomsten uit de aansluiting (d. w. z. de eenmalige inkomsten voor de installatie), uit de huur en de gesprekken die worden verkregen van klanten of groepen klanten (d. w. z. de directe inkomsten); de inkomsten uit gesprekken die worden verkregen van alle commercieel rendabele klanten wanneer zij "onrendabele" klanten opbellen (d. w. z. de indirecte inkomsten, inclusief inkomsten uit kosteloze telefoondiensten en diensten met kostendeling); de inkomsten uit vervangende gesprekken, die moeten worden geraamd en tegenover de incrementele directe inkomsten worden gesteld die verloren zouden gaan indien de dienst aan onrendabele klanten zou worden ontzegd14. ii) moeten de immateriële voordelen verbonden aan het feit dat men verlener van is, worden gekwantificeerd en aan de batenzijde de universele dienst toegevoegd. Er moet een waarde worden toegekend aan de immateriële voordelen die voor de desbetreffende exploitant verbonden zijn aan het feit dat hij verlener van de universele n 12 13 14 Een aanpak op lange termijn voor het bepalen van de vermijdbare kosten beantwoordt het best aan het beginsel van niet-discriminatie. De berekeningen van de van nieuwe klanten verwachte inkomstengegevens betreffende bestaande klanten in soortgelijke gebieden worden gebaseerd. inkomsten moeten op normale Een "redelijke opbrengst van het gebruikte kapitaal" is het minimale percentage dat vereist is om verder de noodzakelijke middelen van investeerders te verkrijgen. Bij benadering kan worden gesteld dat voor de gevestigde exploitanten een redelijke opbrengst van het gebruikte kapitaal op basis van historische kosten varieert van 13 tot 19 percent en op basis van lopende kosten van 6 tot 9 percent. Bij de berekening van de inkomsten die verloren gaan moet een raming worden gemaakt van de inkomsten die een afgekoppelde klant toch nog voor de exploitant zou opleveren via "vervangende" gesprekken, d. w. z. door het gebruik van de telefoon van een familielid, een vriend of op het werk of door het gebruik van openbare betaaltelefoons. 12 dienst is. Hoewel alle voordelen van de hoedanigheid van universele-dienstverlener wellicht niet precies kwantificeerbaar zijn, zou het mogelijk moeten zijn benchmark-schattingen voor de hieronder genoemde categorieën te maken, gezien dergelijke schattingen bij waarderingen in het bedrijfsleven niet ongebruikelijk zijn. Bij een dergelijke waardering moeten echter duidelijk de berekeningsgrondslag en alle gemaakte hypothesen worden aangegeven. De voordelen omvatten: grotere merkbekendheid (tegenover de concurrenten); universele dekking in het gebied waar de exploitatie algemeen verspreid is (d. w. z. in vergelijking lagere kosten dan de concurrenten bij de uitbreiding van het netwerk tot nieuwe klanten); de waarde van bepaalde klanten of groepen klanten over de gehele levensduur (de waarde over de gehele levensduur heeft betrekking op het feit dat een klant die momenteel economisch niet rendabel is in de toekomst winst kan opleveren, b. v. de bediening van een "onrendabel" jong gezin kan mettertijd rendabel worden naarmate het gezinsinkomen stijgt en de kinderen van de telefoon gebruik beginnen te maken). Dit betekent dat wanneer een exploitant die klant op korte termijn diensten verleent een zekere waarde inhoudt, gezien de inkomens die de klant over zijn gehele levensduur oplevert; het marketing-voordeel door de beschikbaarheid van uitvoerige gegevens over het telefoongebruik. iii) moeten afzonderlijk de nettokosten worden bepaald van openbare betaaltelefoons, nooddiensten en de levering van speciale apparatuur of diensten (b. v. aan gehandicapte gebruikers) De hier genoemde diensten hebben niets te maken met de levering van de basistelefoondienst en moeten daarom in alle kostenberekeningen door de Lid-Staten afzonderlijk worden vermeld. Het gaat om specifieke diensten die de exploitant moet verstrekken tegen tarieven die over het geheel beschouwd niet voldoende directe of bijbehorende voordelen opleveren om de totale incrementele kosten van de levering ervan te dekken. Deze diensten worden soms met de term "oneconomische diensten" aangeduid. Het betreft diensten die volgens normale commerciële beginselen niet zouden worden verleend indien er geen voorschriften zouden zijn die de levering ervan verplicht stellen. In het geval van nooddiensten moet een onderscheid worden gemaakt tussen de verplichting om kosteloze noodoproepen te leveren, waartoe in het algemeen alle exploitanten gehouden zijn (zodat elke exploitant zijn eigen kosten draagt) en de aan een bepaalde exploitant opgelegde verplichting om een noodoproepcentrale met opgeleid personeel te leveren om noodoproepen op nationaal of regionaal niveau af te handelen. De nettokosten van een dergelijke centrale zouden via een nationale universele-dienstenregeling kunnen worden gerecupereerd. Openbare betaaltelefoons kunnen eveneens een verlies voor de exploitant betekenen, en wanneer dit het resultaat is van een voorgeschreven gemiddelde gespreksprijs, mogen de totale incrementele nettokosten van de levering van betaaltelefoons voor de exploitanten (d. w. z. de incrementele kosten min alle bijbehorende inkomsten) bij de kosten van de universele dienst worden gevoegd. Wanneer dergelijke diensten worden verleend tegen prijzen die ertoe leiden dat de (eventuele) totale incrementele inkomsten niet volstaan om de totale incrementele kosten op lange termijn van het verlenen van de dienst te dekken, moeten de gemaakte nettokosten bij de kosten van de universele dienst worden gevoegd. 2. 3 De nationale regelingen moeten de in de punten 2. 1 en 2. 2 vermelde kosten berekenen op basis van de investeringen en exploitatiekosten die zouden kunnen worden vermeden indien de exploitant de verlening van de dienst aan "onrendabele" klanten of groepen klanten zou stopzetten. "Onrendabel" heeft 13 betrekking op klanten bij wie de totale directe en indirect inkomsten voor de exploitant (berekend zoals uiteengezet in punt 2. 2 hierboven) lager liggen dan de kosten om die klant diensten te verlenen. Het in deze kostenberekeningen toegepaste beginsel van de "vermijdbare kosten" geldt zowel voor de exploitatiekosten als voor de vaste kosten die aan de kapitaalgoederen verbonden zijn. In geval van niet volledig terugverdienbare investeringen die zonder universele-dienstverplichting hadden kunnen worden vermeden, moet een passend percentage rendement van het gebruikte kapitaal in de berekeningen van de incrementele kosten worden opgenomen. De waarde die voor vaste investeringen wordt genomen, mag niet die zijn welke in de rekeningen van de exploitant voorkomt, maar wel de lopende kosten van een kapitaalinvestering die vereist is om momenteel een soortgelijke dienst te verlenen15. 2. 4 De huidige procedure van de kwantificering van de kosten van de universele dienst in een Lid-Staat vereist waarschijnlijk een evaluatie van de vermoedelijke nettokostengebieden op grond van een aantal zoals de sociaal-economische samenstelling van het abonneebestand, de dichtheid van het abonneebestand en de topografie van het landschap. factoren Bij de in de punten 2. 2 en 2. 3 hierboven voorgestelde methodologie wordt ook rekening gehouden met de nettokosten van het bedienen van "onrendabele" klanten in zogenaamde dure gebieden. Een bijkomende aanrekening van kosten wegens dure gebieden is niet toegestaan wanneer dit resulteert in het dubbel aanrekenen van de kosten van het bedienen van "onrendabele" klanten. 2. 5 De nationale regelingen mogen alleen betrekking hebben op de financiering van de nettokosten van de universele-dienstverplichfingen, ten aanzien waarvan de exploitant die aan die universele-dienstverplichting is onderworpen, uitdrukkelijk heeft verklaard dat hij de dienst alleen maar kan verlenen tegen nettokosten voor hemzelf. Een dergelijke verklaring moet bij de nationale regelgevende instantie worden ingediend en moet opgave doen van de klanten of groepen klanten of de diensten die de desbetreffende exploitant zonder universele-dienstverplichtingen niet zou bedienen of aanbieden of, in het geval van de verstrekking van de dienst aan nieuwe klanten of in nieuwe gebieden, op verzoek niet zal willen bedienen. 3. Overeenkomstig de richtlijn Volledige mededinging mogen de nationale regelingen voor de berekening van de kosten van de universele- dienstverplichtingen geen "bijdrage in een toegangsdeficit" bevatten die aan onevenwichtige nationale tariefstructuren toe te schrijven is. Vanouds hebben de exploitanten vaak gezorgd voor goedkope aansluiting, huurtarieven (en soms lokale gesprekken) dank zij kruiselingse subsidies door middel van de inkomsten uit interlokale en internationale gesprekken. Dit heeft vaak tot gevolg dat de aansluitingskosten en de huur van de toegangslijn niet volstaan om de exploitanten die deze toegang verlenen, een redelijk percentage opbrengst van het daarvoor gebruikte kapitaal te verschaffen. Het leidende beginsel is dat van de concurrenten slechts de betaling voor de verlening van de universele dienst mag worden verlangd volgens de minimumkosten van een efficiënte exploitant die momenteel deze dienst verleent. Tegelijkertijd moet bij het bepalen van de kosten rekening worden gehouden met regelgevende beperkingen die de universele-dienstverlener zouden verhinderen de efficiëntste technologie te gebruiken (bij voorbeeld beperkingen die gevestigde netwerkexploitanten verhinderen in afgelegen of plattelandsgebieden draadloze oplossingen te gebruiken). 14 Wanneer een exploitant die geen concurrentie heeft, een "toegangsdeficit" heeft, wordt dit doorgaans gecompenseerd door een zeer hoge winst uit andere diensten zoals interlokale en internationale gesprekken. Wanneer deze situatie bestaat zijn de tarieven van de exploitant "niet in evenwicht" met de kosten die hij maakt1. Op een concurrerende markt mag een exploitant niet worden verplicht dergelijke onevenwichtige tarieven in stand te houden. 4. 5. De ter kennis van de Commissie gebrachte nationale regelingen moeten een tijdschema bevatten voor de toekomstige opheffing van de resterende onevenwichtigheden tarieven. Het evenwicht moet uiterlijk op 1 januari 2000 zijn hersteld, behalve voor de Lid-Staten waaraan krachtens artikel 1, lid 2, van de richtlijn Volledige mededinging een extra periode voor de tenuitvoerlegging is toegekend. In deze gevallen is de datum voor het volledige herstel van dit evenwicht de datum waarop deze extra periode voor de tenuitvoerlegging afloopt. in de Indien het niet mogelijk blijkt om het evenwicht in de tarieven tegen 1 januari 1998 volledig te herstellen, kunnen de Lid-Staten overeenkomstig de richtlijn Volledige mededinging17 los van de nationale regelingen voor de universele dienst mechanismen vaststellen om te voorkomen dat nieuwkomers op de markt op oneerlijke wijze profijt trekken van de prijsstructuur (d. w. z. hoge tarieven voor interlokale en internationale diensten die niet op de kosten zijn afgestemd) die tot stand is gekomen door de regulering van de prijzen van de gevestigde exploitant. Deze mechanismen moeten op objectieve, transparante, niet-discriminerende en volgens het evenredigheidsbeginsel vastgestelde procedures en criteria gebaseerd zijn. De beginselen voor dergelijke regelingen inzake het toegangsdeficit worden in bijlage B nader uiteengezet. 6. Bij de berekening van de nettokosten van de universele-dienstverplichtingen mag geen rekening worden gehouden met de kosten die buiten het toepassingsgebied van de universele dienst vallen, bij voorbeeld: 6. 1 de kosten van de uitvoering van specifieke maatregelen die vereist zijn voor de openbare veiligheid; 6. 2 de kosten voor het aanbieden van buiten de universele dienst vallende communicatiediensten aan scholen, ziekenhuizen of bibliotheken; 6. 3 compensaties en/of terugbetalingen (of administratieve en andere kosten die met dergelijke betalingen gepaard gaan) aan gebruikers als gevolg van het niet- naleven van bepaalde kwaliteitsniveaus van de diensten; 6. 4 de kosten van de vervanging en/of verbetering van telecommumcatieapparatuur in het kader van de normale modernisering van het netwerk; 16 Onevenwichtige tarieven of het gevolg ervan, een toegangsdeficit, staan niet gelijk met een echt "nettoverlies" voor de exploitant, aangezien de exploitant daarvoor gewoonlijk compensatie krijgt in de vorm van de hoge winst uit andere activiteiten zoals interlokale en internationale gesprekken. Het is immers waarschijnlijk dat de bediening van de meeste klanten die gesubsidieerde toegang krijgen, toch nog winstgevend is voor de exploitant vanwege de incrementele inkomsten die aan hen zijn toe te schrijven. De klanten die voor de exploitant nettokosten impliceren, zullen in de in punt 2. 2 hierboven beschreven nettokostenberekening begrepen zijn. Zie met name overweging 20 van de richtlijn Volledige mededinging. 15 7. Bij de berekening van de nettokosten van universele-dienstverplichtingen mag geen rekening worden gehouden met de kosten van gespecificeerde facturen en andere faciliteiten (b. v. selectieve verkeersbeperking en nummeridentificatie) wanneer dergelijke voorzieningen voor alle exploitanten van spraaktelefonie verplicht zijn. & tófcCHANISMEN VOOft PR ptWMCtgHJNS VAN OR MHIVR«$aE-D(RH$TVERÏ»l«mTIH<^H 8. 9. De mechanismen voor de financiering van de universele-dienstverplichtingen in het kader van de nationale regelingen moeten op objectieve, transparante, niet- vastgestelde discriminerende procedures en criteria gebaseerd zijn. Dit omvat de situaties waarin geen specifiek financieringsmechanisme wordt ingesteld of waarin de staat direct of indirect de kosten van enkele of alle elementen van de universele dienst financiert. evenredigheidsbeginsel volgens het en Overeenkomstig de richtlijn Volledige mededinging en de Interconnectierichtlijn mogen de nationale regelingen voorzien in een mechanisme om elke oneerlijke last die voortvloeit uit de nettokosten die verbonden zijn aan het nakomen van de universele-dienstverplichtingen, met andere marktdeelnemers te delen. 10. Dergelijke mechanismen in het kader van de nationale regelingen kunnen worden ingesteld in de vorm van een fonds voor de universele dienst op nationaal niveau of in de vorm van een stelsel van aanvullende bijdragen. De bovenbeschreven regels voor de berekening van de nettokosten van de universele dienst zijn dezelfde voor beide financieringsmechanismen. Alleen inzake de inning van de bijdragen voor de universele dienst bij de relevante marktdeelnemers verschillen de twee regelingen van elkaar. 11. De nationale regelingen mogen elementen van beide mechanismen met elkaar combineren om ervoor te zorgen dat elke oneerlijke last die verband houdt met eerlijk over de de nettokosten van de universele-dienstverplichtingen marktdeelnemers wordt verdeeld, waarbij ervoor wordt gezorgd dat er geen discriminatie is en dat van geen enkele organisatie op directe of indirecte wijze wordt verlangd dat zij meer dan eenmaal een bijdrage levert met betrekking tot de nettokosten van een specifieke universele-dienstverplichting. 12. Fondsen voor de universele dienst 12. 1 Indien de nationale regelingen een fonds voor de universele dienst omvatten, moet de instelling die dat fonds beheert, voldoen aan de volgende criteria: a) Het fonds wordt beheerd door een instelling die onafhankelijk is van de bijdragende en ontvangende onderneming(en). b) Die instelling is verantwoordelijk voor het bepalen en/of innen van de bijdragen van de exploitanten en dienstenverstrekkers die verplicht zijn bij te dragen in de desbetreffende Lid-Staat, en houdt toezicht op de overmaking van de verschuldigde bedragen en/of beheert de betalingen aan de personen en/of organisaties die recht hebben op betalingen uit het fonds. in de kosten van de universele-dienstverplichtingen Bij het beheer van de financiële regelingen voor de universele dienst moeten de nationale regelingen de opgelegde administratieve lasten en de daaruit voortvloeiende kosten zoveel mogelijk trachten te beperken. Om die reden kan de instelling die een fonds beheert, optreden als "controleur" en "verrekenkantoor" voor betalingen of kan het gewoon toezicht houden op de betalingen die rechtstreeks tussen de betrokken organisaties worden verricht. 16 c) De verantwoordelijkheid voor de verificatie van de nettokosten van de nationale blijft bevoegde de bij universele-dienstverplichtingen regelgevende instantie. 12. 2 Betalingen die uit het fonds worden verricht aan de organisaties die nettokosten te dragen hebben die aan de universele -dienstverplichtingen zijn toe te schrijven, moeten volgens op het evenredigheidsbeginsel gebaseerde, niet- discriminerende en transparante criteria geschieden. 13. Stelsel van aanvullende bijdragen 13. 1 De nationale regelingen die voorzien in een stelsel van aanvullende bijdragen, moeten ervoor zorgen dat de desbetreffende exploitant(en) de nettokosten van de universele-dienstverplichting bepaalt (bepalen), alsmede de specifieke bijdragen die via het stelsel van aanvullende bijdragen moeten worden geïnd op transparante, niet-discriminerende en proportionele wijze en met de mogelijkheid van herziening door de nationale regelgevende instantie. De nationale regelingen moeten er met name zorg voor dragen dat er geen strijdigheid van belangen is tussen de commerciële activiteiten van een exploitant en de rol die hij vervult bij het innen van de betalingen van zijn concurrenten. Elke bijdrage die via een stelsel van aanvullende bijdragen moet worden betaald, moet jaarlijks worden berekend en op een jaarlijkse berekening van de kosten van de universele-dienstverplichtingen worden gebaseerd. 18 13. 2 Het verschuldigde bedrag moet binnen een termijn bij de desbetreffende organisaties worden geïnd. Het bedrag kan als betaling ineens op jaarbasis worden geïnd of in termijnen zoals bepaald door de bevoegde nationale regelgevende instantie. redelijke 13. 3 De nationale regelingen moeten de transparantie van elk stelsel van aanvullende bijdragen garanderen. Daarvoor is het nodig dat de prijzen voor interconnectieverkeer worden ontkoppeld van alle vastgestelde bijdragen in de kosten van de universele dienst. Bovendien moet de verstrekker van de universele dienst zelf de omvang van zijn eigen bijdragen in de kosten van de universele dienst afzonderlijk vermelden. m+ temt\mm BEDRAGEN ÖtNNRN 0£ NATIONALE REÛRUNOEN VAN DR &UDKAOEN&E PARTIJEN m EEREKEWNCS VAN OR HOOGTE VAN m 14. Overeenkomstig de richtlijn Volledige mededinging en de Interconnectierichtlijn mag alleen van organisaties die openbare telecommunicatienetwerken en/of openbare spraaktelefoniediensten aanbieden, in het kader van de nationale regelingen worden verlangd dat zij bijdragen aan een fonds voor de universele dienst of aan een stelsel van aanvullende bijdragen. Alle verlangde bijdragen moeten echter in overeenstemming zijn met de beginselen van non-discriminatie en evenredigheid en met de desbetreffende verklaring van de Commissie ter gelegenheid van de Raad van ministers voor Telecommunicatie in maart 1996 (zie Bijlage C). Dit betekent dat exploitanten van spraaktelefonie alleen bijdragen mogen worden opgelegd die evenredig zijn aan het gebruik dat zij van openbare telecommunicatienetwerken maken. Zie artikel 5, lid 5, van de Interconnectierichtlijn. 17 Bij de beoordeling van de vergunnings- of aanmeldingsregelingen voor spraaktelefonie en de levering van openbare telecommunicatienentwerken waarvan de Lid-Staten de Commissie krachtens Richtlijn 96/19/EG uiterlijk 1 januari 1997 in kennis moeten stellen, zal de Commissie, indien nieuwkomers en/of exploitanten van mobiele telefonie nieuwe of uitgebreide verplichtingen worden opgelegd, in het bijzonder beoordelen of de lasten overeenkomstig objectieve en niet-discriminerende criteria en in overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel zijn verdeeld. De betrokken Lid-Staten moeten de mogelijke rechtvaardigingen voor dergelijke nieuwe of uitgebreide verplichtingen dan ook voldoende specificeren om de Commissie bij haar beoordeling te helpen, onder meer voor de vraag in hoever mobiele telefoondiensten en vaste spraaktelefoondiensten onderling substitueerbaar zijn. De Commissie zal ten aanzien van deze financieringsregelingen een standpunt bepalen in het kader van de formele besluiten die zij zal goedkeuren over de verenigbaarheid van de door de Lid-Staten gemelde nationale vergunnings- of aanmeldingsregelingen. 15. Voorbeelden van organisaties die niet verplicht zijn bij te dragen aan de financiering van de universele dienst zijn: 1) particuliere netwerkexploitanten die bedrijfsnetwerken of diensten voor gesloten gebruikersgroepen aanbieden, 2) toegevoegde dienstenverstrekkers die datacommunicatie of diensten met waarde aanbieden (zoals e-mail), en 3) dienstenverstrekkers die uitgebreide spraaktelefoniediensten19 aanbieden zoals videovergaderen, spraakpostdiensten en vocale vraag/antwoorddiensfen zoals thuisbankieren of telewinkelen. Het toepassingsgebied van de grondslag voor de bijdragen voor de universele dienst kan in de loop van de tijd worden aangepast in overeenstemming met veranderingen in technologie en marktstructuur. 16. De nationale regelingen moeten de bijdragen over de in aanmerking komende marktdeelnemers verdelen volgens hun activiteit op de desbetreffende markt. Daartoe moeten de nationale regelingen voorzien in procedures om duidelijk de markt te bepalen waarop deze activiteit wordt gemeten, en op transparante wijze de bijdragegrondsiag voor elke 'm aanmerking komende organisatie bepalen. 17. De nationale regelingen moeten er zorg voor dragen dat de hoogte van de bijdragen die van de in punt 14 hierboven omschreven in aanmerking komende organisaties worden verlangd, op objectieve, transparante, niet-discriminerende en evenredige wijze wordt berekend. Daartoe moeten de nationale regelingen beantwoorden aan de volgende beginselen: 17. 1 In overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel kunnen de Lid-Staten in het kader van de nationale regelingen de specifieke criteria bepalen voor het verdelen van de bijdragen over de m aanmerking komende marktdeelnemers, mits deze criteria aan de in punt 16 hierboven vermelde eisen voldoen. 17. 2 De nationale regelingen moeten er zorg voor dragen dat de verdeling van de investeringsstimulansen en de bijdragen geen ernstige verstoring van economische efficiëntie veroorzaakt. 19 Met betrekking tot het aanbieden van een spraaktelefoniedienst via Internet zij erop gewezen daf dit momenteel niet als een openbaar beschikbare spraaktelefoniedienst wordt beschouwd (zie Bekendmaking van de Commissie [. ] betreffende de status van spraak op Internet overeenkomstig Richtlijn 90/388/EEG). Bijgevolg kunnen momenteel geen bijdragen worden verlangd van de aanbieders van toegang tot Internet, hoewel de organisaties die via hun eigen netwerk toegang tot Internet aanbieden, normaal gesproken als exploitant van een openbaar netwerk zouden hebben bijgedragen. 18 17. 3 De nationale regelingen moeten er zorg voor dragen dat de gekozen criteria voor het bepalen van het marktaandeel van de in aanmerking komende organisaties geen onevenredig of discriminerend effect op bepaalde marktdeelnemers hebben. Voor het meten van de activiteit van de in aanmerking komende organisaties zouden indicatoren kunnen worden gebruikt zoals de inkomsten vóór belasting, het aantal gespreksminuten, het aantal abonnees en de totale winst. Welke methode echter ook wordt gekozen, zij moet op evenredige, niet-discriminerende en transparante wijze worden toegepast en de mededinging aanmoedigen, terwijl ongerechtvaardigde administratieve of boekhoudkundige lasten voor de desbetreffende marktdeelnemers moeten worden vermeden. De Lid-Staten moeten bijvoorbeeld criteria vermijden die de markttoegangspatronen, de activiteiten of de investeringen van de marktdeelnemers ernstig verstoren. 17. 4 De nationale regelingen moeten er zorg voor dragen dat het inningsmechanisme "dubbele bijdragen" uitsluit. Er zou bij voorbeeld sprake zijn van een dubbele bijdrage wanneer een dienstenverstrekker die via huurlijnen diensten aanbiedt, wordt verzocht volgens de omvang van zijn activiteiten (b. v. de bruto-inkomsten) rechtstreeks aan een fonds voor de universele dienst bij te dragen, hoewel het tarief van de huurlijnen door de netwerkexploitant op zodanige wijze is vastgesteld dat daarmee de bijdrage die de exploitant als aanbieder van een openbaar telecommunicatienetwerk aan de universele dienst moet leveren, wordt geïnd. In een dergelijke situatie zouden de directe en de indirecte bijdrage erop neerkomen dat die dienstenverstrekker een dubbele bijdrage in de kosten van de universele-dienstverplichtingen betaalt. 6. CONCLUSIE In deze Mededeling zijn de criteria bepaald die de Commissie zal hanteren bij de beoordeling van de kostenberekenings- en financieringsaspecten van nationale regelingen voor de universele dienst, waarvan de Commissie tegen de in de richtlijn Volledige mededinging bepaalde termijnen in kennis moet worden gesteld. De Commissie is voornemens dergelijke regelingen in het eerste halfjaar 1997 te evalueren teneinde de Lid-Staten in staat te stellen de nodige maatregelen te nemen om deze regelingen tijdig aan de communautaire wetgeving aan te passen in het vooruitzicht van de volledige liberalisering van de telecommunicatiemarkt per 1 januari 1998. De Commissie wil op grond van haar ervaring met de beoordeling van de haar ter kennis gebrachte regelingen en van de resultaten van een belangrijke studie over de praktische aspecten van de kostenberekening en financiering van de universele dienst in een concurrentiesituatie, conclusies trekken in de vorm van praktische richtsnoeren voor de telecommunicatiesector, voor regelgevers en voor gebruikers met het oog op de ontwikkeling van optimale werkwijzen binnen de Europese Unie. Deze Mededeling wordt aan de Lid-Staten voorgelegd met als doel ze bij de voltooiing van hun nationale regelingen bijstand te verlenen. 19 BIJLAGE A: RELEVANTE BEPALINGEN UIT DE COMMUNAUTAIRE WETGEVING BETREFFENDE DE UNIVERSELE DIENST Artskei 4, sub c}> van *te richtlijn Volledige mededinging20 Onverminderd de harmonisatie door het Europees Parlement en de Raad in het kader van ONP, dienen de nationale regelingen, die noodzakelijk zijn om de nettokosten van de verplichtingen van de telecommunicatieorganisaties inzake het verrichten van een universele dienst met andere organisaties te delen, ongeacht of deze regelingen een stelsel van aanvullende bijdragen of een fonds voor de universele dienst omvatten, (a) (b) uitsluitend van telecommunicatienetten aanbieden; toepassing te zijn op ondernemingen die openbare aan elke onderneming een financiële bijdrage op te leggen volgens objectieve en niet-discriminerende in overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel. criteria en De Lid-Staten stellen de Commissie van elke regeling in kennis, zodat deze de verenigbaarheid daarvan met het Verdrag kan beoordelen. te brengen. Hierbij houden zij De Lid-Staten stellen hun telecommunicatieorganisaties in staat de tarieven weer in rekening met de specifieke evenwicht marktomstandigheden en dragen zij zorg voor de betaalbaarheid van de universele dienst. Met name stellen de Lid-Staten deze organisaties in staat de huidige tarieven aan te passen die niet met de kosten overeenstemmen en die de lasten van de beschikbaarstelling van een universele dienst verhogen, ten einde een op de werkelijke kosten gebaseerde tariefstructuur tot stand te brengen. Indien de tarieven niet vóór 1 januari 1998 weer in evenwicht kunnen worden gebracht, brengen de betrokken Lid-Staten de Commissie verslag uit over de toekomstige opheffing van de resterende onevenwichtigheden in de tarieven. Dit verslag omvat een gedetailleerd tijdschema voorde tenuitvoerlegging daarvan. In elk geval beoordeelt de Commissie binnen drie maanden nadat het Europees Parlement en de Raad een richtlijn tot harmonisatie van de voorwaarden inzake onderlinge koppeling hebben vastgesteld of verdere initiatieven noodzakelijk zijn om de consistentie van beide richtlijnen te waarborgen en neemt zij hiertoe de nodige maatregelen. Bovendien beoordeelt de Commissie uiterlijk op 1 januari 2003 de situatie in de Lid-Staten, en onderzoekt zij met name of de toegepaste financieringsregelingen de toegang tot de relevante markten beperken. Indien dit het geval is, onderzoekt de Commissie of er andere methoden mogelijk zijn en doet zij passende voorstellen. 20 Richtlijn 96/19/EG van de Commissie van 13 maart 1996 tot wijziging van Richtlijn 90/388/EEG met betrekking tot de invoering van volledige mededinging op de markten voor telecommunicatie (richtlijn Volledige mededinging). 20 Artikel 2, sub g), van de Interconnectierichtlijn*1 "Universele dienst" betekent een welbepaald minimumpakket van diensten van een bepaalde kwaliteit, dat voor alle gebruikers, ongeacht hun geografische locatie, beschikbaar is voor een in het licht van de specifieke nationale omstandigheden betaalbare prijs. Artikel $ van de mtercortnédlérlcbtiijn21 Interconnectie en bijdragen aan de universele dienst 1. Wanneer een Lid-Staat overeenkomstig de bepalingen van dit artikel vaststelt dat universele-dienstverplichtingen voor een organisatie een onredelijke last meebrengen, kan hij mechanismen instellen voor het delen van de nettokosten van de universeie- telecommunicatienetwerken en/of dienstverplichtingen met andere openbare algemeen beschikbare telefoondiensten exploiterende organisaties. De Lid-Staten dienen bij vaststelling van de daarvoor vereiste bijdragen naar behoren rekening te houden met de beginselen van transparantie, niet-discriminatie en evenredigheid. Slechts de openbare telecommunicatienetwerken en de algemeen beschikbare telefoondiensten die in bijlage I, deel 1, zijn vermeld, mogen op deze wijze worden gefinancierd. 2. 3. 4. Eventuele bijdragen tot de kosten van universele-dienstverplichtingen mogen worden gebaseerd op een mechanisme dat hiertoe specifiek wordt ingesteld en wordt beheerd door een lichaam dat onafhankelijk is van de begunstigden, en/of mogen de vorm van een extra bedrag op de voor de interconnectie gevraagde prijs aannemen. Ten einde te bepalen welke last het verstrekken van de universele dienst eventueel betekent, dienen de organisaties met universele-dienstverplicntingen op verzoek van hun nationale regelgevende instantie de nettokosten van dergelijke verplichtingen overeenkomstig de procedure van bijlage III te berekenen. De berekening van de nettokosten van de universele-dienstverplichtingen wordt onderworpen aan verificatie door de nationale regelgevende instantie of een ander bevoegd lichaam dat onafhankelijk is van de telecommunicatieorganisatie, en wordt goedgekeurd door de nationale regelgevende instantie. De resultaten van de kostenberekening en de conclusies van de verificatie zijn toegankelijk voor het publiek overeenkomstig artikel 14, lid 2. Indien gerechtvaardigd op basis van de in lid 3 bedoelde nettokostenberekening en rekening houdend met het eventuele marktvoordeel dat een organisatie geniet die de universele dienst verstrekt, bepalen de nationale regelgevende instanties of een mechanisme voor het delen van de nettokosten van de universele- dienstverrichtingen gerechtvaardigd is. 5. Wanneer de in lid 4 bedoelde mechanismen worden ingesteld, dragen de nationale regelgevende instanties er zorg voor dat de beginselen voor kostendeling en bijzonderheden betreffende het gebruikte mechanisme toegankelijk zijn voor het publiek overeenkomstig artikel 14, lid 2. Gemeenschappelijk standpunt (EG) nr. 34/96 van 18 juni 1996, vastgesteld door de Raad, met het oog op de aanneming van een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake interconnectie op telecommunicatiegebied, wat betreft de waarborging van de universele dienst en van de interoperabiliteit door toepassing van de beginselen van Open Network Provision (ONP). 21 De nationale regelgevende instanties dragen er zorg voor dat een jaarlijks verslag wordt gepubliceerd waarin de berekende van de universele- dienstverplichtingen en de door alle betrokken partijen daartoe verstrekte bijdragen worden vermeld. kosten Totdat de procedure, beschreven in de leden 3, 4 en 5, is ingevoerd, dienen alle door een geïnterconnecteerde partij te betalen lasten die een bijdrage in de kosten van de universele-dienstverplichtingen omvatten of als zodanig dienen, vóór de invoering van deze bijdragen bij de nationale regelgevende instantie te worden aangemeld. Wanneer de nationale regelgevende instantie eigener beweging of na een met redenen omkleed verzoek van een betrokken partij de bijdragen buitensporig oordeelt, wordt de betrokken organisatie gemaand de betreffende prijzen te verlagen. Deze verlaging wordt met terugwerkende kracht toegepast met ingang van de datum van invoering van de bijdragen, doch niet vóór 1 januari 1998. Bijlage J, deel 1, van de ïnterconnectlerïchtUin2t Het vaste openbare telefoonnetwerk "vaste openbare geschakelde Het telecommunicatienetwerk voor de overdracht tussen netwerkaansluitpunten op vaste locaties van spraak en van audio-informatie met een bandbreedte van 3,1 kHz, o. a. voor: telefoonnetwerk" openbare het is spraaktelefonie; groep lll-faxcommunicatie, in overeenstemming met de ITU-T-aanbevelingen van de T-reeks; spraakbanddatatransmissie via modems met een snelheid van ten minste 2 400 bits/s, in overeenstemming met de ITU-T-aanbevelingen van de V-serie. De toegang tot het netwerkaansiuitpunt van de eindgebruiker vindt plaats via een nummer of een aantal nummers in het nationaal nummerplan. De vaste openbare telefoondienst overeenkomstig Richtlijn 9S/62/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 1995 inzake de toepassing van "Open Network Provision" (ONP) op spraaktelefonie (22) De "vaste openbare telefoondienst" is de verstrekking aan eindgebruikers op vaste locaties van een dienst voor uitgaande en binnenkomende nationale en internationale gesprekken, waaronder ook kan worden begrepen de toegang tot alarmdiensten (112), bijstand door de telefonist, nummerinformatiediensten, verstrekking van openbare betaaltelefoons, verstrekking van diensten onder bijzondere voorwaarden en/of verstrekking van bijzondere faciliteiten voor gebruikers met een handicap of bijzondere sociale behoeften. De toegang tot de eindgebruiker vindt plaats via een nummer of een aantal nummers in het nationaal nummerplan. PB nr. L 321 van 30. 12. 1995, blz. 6. 22 Bijlade III van de Jnterconnectierichtlijn21 BEREKENING VAN DE KOSTEN VAN DE UNIVERSELE-DIENSTVERPLICHTINGEN VOOR SPRAAKTELEFONIE als bedoeld in artikel 5, lid 3 Een "universele-dienstverplichting" is een verplichting welke een organisatie door een Lid-Staat wordt opgelegd om overal in een gespecifieerd geografisch gebied een netwerk en een dienst te bieden, waaronder mede begrepen, zo nodig, een gemiddeld tarief voor die dienst in dat geografisch gebied. De kosten van de universele-dienstverplichtingen worden berekend als het verschil tussen de nettokosten voor een organisatie wanneer zij met universele-dienstverplichtingen en wanneer zij daarzonder opereert. Dit geldt ongeacht het feit of het netwerk in een bepaalde Lid-Staat compleet is of nog verder wordt ontwikkeld en uitgebreid. De berekening moet worden gebaseerd op de kosten die kunnen worden toegerekend aan: (i) Elementen van de gespecifieerde diensten die slechts met verlies kunnen worden verstrekt of onder kostenvoorwaarden die buiten normale commerciële normen vallen. Deze categorie kan dienstenelementen omvatten zoals de toegang tot alarmdiensten, de verstrekking van bepaalde openbare betaaltelefoons, verstrekking van bepaalde diensten of van apparatuur voor gehandicapten enz. (ii) Specifieke eindgebruikers of groepen van eindgebruikers die, rekening houdende met de kosten van de dienstverstrekking, de gegenereerde inkomsten en een eventueel door de Lid-Staat opgelegd geografisch gemiddelde van prijzen, slechts met veriies of onder kostenvoorwaarden die buiten de normale commerciële normen vallen, van het gespecificeerde netwerk en de gespecificeerde dienst kunnen worden voorzien. Deze categorie omvat die eindgebruikers of groepen van eindgebruikers die niet zouden worden bediend door een commerciële exploitant die niet aan een universele- dienstverplichting is onderworpen. In perifere regio's met groeiende netwerken dient de kostenberekening te worden gebaseerd op de bijkomende kosten voor het bedienen van die eindgebruikers of groepen van eindgebruikers aan wie een exploitant die de normale commerciële beginselen van een door concurrentie gekenmerkte omgeving toepast, zou besluiten geen diensten te verstrekken. Bij het berekenen van de nettokosten moet rekening worden gehouden met de inkomsten. De kosten en inkomsten dienen toekomstgericht ("forward-looking") te zijn. 23 BIJLAGE B: BIJDRAGEREGELINGEN INZAKE HET TOEGANGSDEFICIT Beoordelingscriteria voor regelingen inzake het toegangsdeficit Zoals in de bovenbeschreven beoordelingscriteria voor de nationale regelingen wordt vermeld, kunnen de Lid-Staten afzonderlijke mechanismen instellen voor het neutraliseren van de effecten op de tariefstructuur van een gevestigde exploitant ten gevolge van voorschriften, d. w. z. regelmechanismen voor de snelheid waarmee hij zijn tarieven weer in evenwicht kan brengen, teneinde aan de desbetreffende eis in de richtlijn Volledige mededinging te voldoen. Deze regelingen moeten los staan van de nationale regeling voor de berekening en de financiering van de nettokosten van de universele-dienstverplichtingen in een Lid- Staat. Deze regelingen moeten gebaseerd zijn op objectieve, transparante, niet- discriminerende en volgens het evenredigheidsbeginsel vastgestelde procedures en criteria en moeten een tijdelijk karakter hebben. Teneinde aan deze voorwaarden te voldoen, moeten deze regelingen beantwoorden aan de hieronder beschreven beginselen: 1. Na 1 januari 1998 handhaven de desbetreffende exploitanten significante kruiselingse subsidies voor huishoudelijke toegang die verder gaan dan wat volgens de normale handelspraktijken zou worden verwacht (dat wil zeggen dat voor deze exploitanten voorschriften gelden die hen verhinderd hebben om het proces van het weer in evenwicht brengen van de tarieven te voltooien, hetgeen geleid heeft tot tariefstructuren die helemaal niet in verhouding staan tot het kapitaal dat voor het verlenen van lokale toegang werd geïnvesteerd). 2. Regelingen inzake het toegangsdeficit moeten een tijdelijk karakter hebben en mogen slechts tot 1 januari 2000 lopen. inzake het In principe wordt voor regelingen detailprijsstructuur (of de rentabiliteit van de verschillende exploitatiesectoren) van de gevestigde exploitant als uitgangspunt voor de berekening van de interconnectieprijs genomen, en staan zij een reductie op deze prijzen toe, wat de interconnectieprijs voor een bepaald type oproep of dienst oplevert. De berekening verloopt dan ook top-down in plaats van bottom-up op basis van de daadwerkelijk gemaakte kosten. toegangsdeficit de Dit heeft tot gevolg dat elke regeling inzake het toegangsdeficit zal verhinderen dat daadwerkelijke concurrentie tot stand komt, aangezien de concurrenten (nieuwkomers) gedwongen zullen zijn hogere prijzen aan te rekenen voor die diensten die in het toegangsdeficit van de gevestigde exploitant bijdragen. Dit soort mechanisme voor het vaststellen van de interconnectieprijzen ondermijnt de stimulansen voor de gevestigde exploitant om zijn prijzen op de kosten af te stemmen. Dit heeft een verstorend effect op de investeringen in de sector en kan slechts als een tijdelijke uitzondering op de mededingingsregels van het Verdrag worden beschouwd. 3. Bij elke regeling inzake het toegangsdeficit moet het gevorderde "deficit", dat op evenredige, niet-discriminerende en transparante wijze wordt berekend, duidelijk 24 worden vastgesteld. De berekening moet door een onafhankelijke instantie worden geverifieerd. De berekening moet de verdeling van het voor het verlenen van toegang gebruikte kapitaal omvatten, samen met alle gemeenschappelijke en gezamenlijke kosten die volgens de beginselen van evenredigheid en niet- discriminatie moeten worden verdeeld. Veiligheidsmechanismen om de transparantie van elke regeling inzake het toegangsdeficit te garanderen, zijn van bijzonder belang vanwege de aanzienlijke vrijheid waarover de gevestigde exploitant beschikt met betrekking tot de toewijzing van gemeenschappelijke/gezamenlijke kosten in zijn onderneming. Regelingen inzake het toegangsdeficit mogen niet op zodanige wijze worden gebruikt dat gewoon in de activiteiten van een gevestigde exploitant worden gefinancierd. inefficiënties Er moet informatie over de tenuitvoerlegging van dergelijke regelingen en een tijdschema om ze geleidelijk buiten werking te stellen aan de Commissie worden verstrekt, samen met de kennisgeving betreffende de nationale regelingen voor de universele dienst (d. w. z. tegen 11 januari 1997). 4. 5. Zonder deze verenigbaarheid van de nationale regelingen met het EG-Verdrag te beoordelen. informatie zal de Commissie niet in staat zijn om de 6. Elke regeling inzake het toegangsdeficit moet structureel gescheiden zijn van elke nationale regeling voor de universele dienst. Het doel van een regeling inzake het toegangsdeficit is de effecten te neutraliseren van de inefficiënte tariefomzeiling en afroming die het gevolg zijn van voorschriften die een invloed hebben op de tariefstructuur van de gevestigde exploitant. Het "deficit" vormt geen echt verlies voor de desbetreffende exploitant. Daarom maakt het geen deel uit van de nettokosten van het leveren van elementen van de universele dienst. 7. De nationale regelgevende instanties moeten ervoor zorgen dat andere marktdeelnemers slechts een bijdrage in een toegangsdeficit leveren wanneer de concurrent een deel van het netwerk van de gevestigde exploitant gebruikt (d. w. z. interconnect eert) om een gesprek over te brengen. Als de concurrent in staat is om de klanten een end-to-end dienst aan te bieden waarbij geen gebruik wordt gemaakt van of wordt geïnterconnecteerd op het netwerk van de gevestigde exploitant, mag geen bijdrage in een toegangsdeficit worden verlangd. 8. De bijdragen in een toegangsdeficit moeten worden berekend op basis van de bijdrage in het toegangsdeficit die de gevestigde exploitant verliest wanneer de inkomsten (tarieven) die naar de gevestigde exploitant zouden gegaan zijn, in plaats daarvan aan een concurrent worden betaald, ook al werd het gesprek gedeeltelijk via het netwerk van de gevestigde exploitant overgebracht23. De bijdrage in het toegangsdeficit zal lager zijn dan de volledige bijdrage in het toegangsdeficit die de gevestigde exploitant zou ontvangen hebben als hij het Wanneer geen interconnectie plaatsvindt, mag geen bijdrage in het toegangsdeficit worden betaald. 25 gesprek volledig zou hebben overgebracht, vanwege de effecten van de mededinging bij uitbreiding van de markt. Een deel van het interconnectieverkeer moet als nieuw verkeer worden beschouwd waarbij er geen sprake kan zijn van het verlies van een bijdrage door de gevestigde exploitant. BIJLAGE C: VERKLARING VAN DE COMMISSIE OPGENOMEN IN DE NOTULEN VAN DE 1910E RAAD TELECOMMUNICATIE OP 27 MAART 1996 OVER WIE AAN DE UNIVERSELE DIENST BIJDRAAGT "Met betrekking tot artikel 5, lid 1, van het gemeenschappelijk standpunt betreffende het voorstel voor een richtlijn inzake interconnectie op telecommunicatiegebied herinnert de Commissie eraan dat artikel 4, sub c), van Richtlijn 96/19/EG van de Commissie van 13 maart 1996 tot wijziging van Richtlijn 90/388/EEG met betrekking tot de invoering van volledige mededinging op de markten voor telecommunicatie bepaalt dat wanneer Lid-Staten mechanismen voor de verdeling van de nettokosten van de universele-dienstverplichtingen instellen, deze mechanismen van toepassing moeten zijn op alle ondernemingen die openbare telecommunicatienetten aanbieden. De richtlijn bepaalt verder dat aan elke onderneming een financiële bijdrage moet worden opgelegd volgens objectieve en niet-discriminerende criteria en in overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel. Volgens dit beginsel mogen de bijdragen, zoals in overweging 19 van de richtlijn van de Commissie wordt beklemtoond, alleen ten doel hebben ervoor te zorgen dat de marktdeelnemers bijdragen in de financiering van de universele dienst. De Commissie merkt op dat in Richtlijn 95/62/EG van het Parlement en de Raad inzake de toepassing van ONP op spraaktelefonie de omvang van de universele-dienst- verplichtingen wordt bepaald, waarvan de last door middel van mechanismen voor de universele dienst mag worden gefinancierd. Bovendien sluit het beginsel van niet- discriminatie financieringsmechanismen voor de universele-dienstverplichtingen uit die ofwel leiden tot dubbele bijdragen in de kosten van de universele dienst in dezelfde Lid-Staat, ofwel tot subsidiëring van de exploitanten van spraaktelefonie door alle ondernemingen op de markten voor telecommunicatie. Bijgevolg moeten de bijdragen worden beperkt tot diensten die begrepen zijn in de definitie van de omvang van de universele dienst. Derhalve zal de Commissie zowel artikel 4, sub c), van de richtlijn van de Commissie en artikel 5, lid 1, van het gemeenschappelijk standpunt in die zin interpreteren dat slechts bijdragen aan de aanbieders van spraaktelefonie mogen worden opgelegd in verhouding tot het gebruik dat zij van openbare telecommunicatienetten maken" 26 BIJLAGE D: ASPECTEN VAN NATIONALE REGELINGEN DIE HOOFD ZAKELIJK OP NATIONAAL NIVEAU WORDEN BEHANDELD Hoewel de behoeften van de interne markt en het doel om een uitstekende consumentenbescherming te garanderen, betekenen dat een gemeenschappelijk concept van de universele dienst op communautair niveau vereist is, zijn veel aspecten van die dienst nauw verbonden met de specifieke situatie in elke Lid-Staat. Dit heeft tot gevolg dat de nationale regelgevende instanties een aanzienlijke verantwoordelijkheid voor dagelijkse aangelegenheden te dragen hebben, bij voorbeeld om te bepalen wat in een bepaalde Lid-Staat een "betaalbare" dienst is. Overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel zullen enkele vraagstukken betreffende het beheer van de universele-dienstverplichtingen hoofdzakelijk op nationaal niveau worden behandeld. Deze benaderingswijzen vormen het algemene kader waarin de nationale regelingen zullen functioneren. De nationale benaderingswijzen op deze gebieden moeten in overeenstemming met de Gemeenschapswetgeving blijven en moeten met name gebaseerd zijn op niet-discriminerende, transparante, objectieve en volgens het evenredigheidsbeginsel vastgestelde criteria en procedures. Hoewel deze vraagstukken niet centraal staan in deze Mededeling, zal de Commissie noodzakelijkerwijs de gekozen benaderingswijze onderzoeken teneinde de aan haar voorgelegde nationale regelingen naar behoren te kunnen beoordelen. Noodzaak van het opleggen van specifieke verplichtingen om de universele dienst te garanderen - Het eerste vraagstuk is of het nodig is dat aan bepaalde exploitanten specifieke verplichtingen worden opgelegd om de universele dienst te leveren, dan wel of door de vrijwillige toepassing van speciale en/of op de klanten afgestemde tariefregelingen door de exploitanten het algemene doel wordt bereikt dat een betaalbare dienst moet worden gegarandeerd. Het evenredigheidsbeginsel betekent dat met betrekking tot de universele dienst alleen verplichtingen hoeven te worden opgelegd wanneer er een risico bestaat dat het doel om in een gegeven gebied overal betaalbare toegang tot een universele dienst van een bepaalde omvang te garanderen, in een concurrerende omgeving niet kan worden bereikt zonder de instelling van specifieke mechanismen om alle vastgestelde kosten die toe te schrijven zijn aan de verplichtingen die de verlener(s) van de universele dienst op zich heeft (hebben) genomen, eerlijk over de marktdeelnemers te verdelen. Besluiten betreffende de prijsbepaling als onderdeel van de universele-dienst- verplichtingen - Een tweede vraagstuk is het besluit betreffende het prijsbeleid (b. v. nationale keuzen om een uniform nationaal tarief toe te passen of om een zekere ruimte te laten voor afwijkingen van de gemiddelde tarieven / de bepaling van de betaalbaarheid / het gebruik van mechanismen voor het regelen van de snelheid waarmee het evenwicht wordt hersteld). Het communautaire beleid met betrekking tot de prijsbepaling blijft beperkt tot specifieke verplichtingen betreffende de kostenpriëntering van de tarieven voor 27 sommige diensten (b. v. huurlijnen, interconnectieprijzen) en de verplichting tot betaalbaarheid met betrekking tot de levering van de universele dienst24, liet communautaire beleid vereist noch verhindert besluiten op nationaal niveau, bijvoorbeeld om uniforme nationale prijzen te handhaven of afwijkingen van de gemiddelde tarieven toe te staan, op voorwaarde dat de algemene betaalbaarheid van de dienst niet in het gedrang komt. Tegelijkertijd heeft de Commissie er in de Mededeling over de universele dienst op gewezen dat "de grotere ftariefjflexibiliteit afhankelijk moet worden gemaakt van het regelgevingskader, dat: (i) gepaste maatregelen dient te bevatten om de betaalbaarheid te garanderen; (ii) ervoor moet zorgen dat de verhogingen voor gebruikers in afgelegen en plattelandsgebieden alleen worden ingevoerd om te voldoen aan kostenoriëntering en niet om de exploitanten een compensatie te bieden voor lagere omzetten ten gevolge van lagere prijzen elders, en; (Ui) ervoor moet zorgen dat de prijsverschillen tussen dure gebieden en goedkope gebieden de betaalbaarheid van de universele dienst niet in gevaar brengen ". Organisatie van de universele-dienstverplichting op nationaal niveau Zodra het besluit is genomen om de levering van de universele dienst aan een of meer instanties organisaties toe te vertrouwen, zullen de nationale regelgevende waarschijnlijk een besluit nemen over enkele bijkomende aspecten die een invloed op de toepassing van nationale regelingen hebben: - of er een of meer exploitanten met universele-dienstverplichtingen in een Lid- Staat of in bepaalde gebieden binnen een Lid-Staat zullen zijn; - of de universele-dienstverplichtingen zullen worden opgelegd naar geografisch gebied (b. v. het gehele grondgebied of per regio) of naar dienstcategorie (b. v. levering van openbare spraaktelefonie, levering van betaaltelefoons); - procedures voor het opleggen van de universele-dienstverplichtingen (b. v. door middel van regelgevingsinstrumenten / het gebruik van aanbestedingsprocedures / tijdschema voor de herziening van de verplichtingen); - administratieve aspecten (b. v. structuur en beheer van het fonds voor de universele dienst / betalingsmechanismen voor de universele dienst (b. v. uit het fonds / directe financiering door de overheid / gebruik van bonnen om subsidies rechtstreeks aan behoeftige klanten te betalen / bepaling van de waarde van bijdragen in natura). Bijdragen voor de universele dienst door middel van 'pay or play'-regelingen Een zeer belangrijk punt is de fundamentele keuze die moet worden gemaakt bij de vraag wie de universele dienst zal leveren en hoe die exploitant(en) zal (zullen) worden geselecteerd. Ook dit besluit is in de eerste plaats een kwestie van Zie COM(96) 419 def. van 4. 11. 96. Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake de toepassing van Open Network Provision (ONP) op spraaktelefonie en de universele telecommunicatiedienst in een door concurrentie gekenmerkt klimaat (ter vervanging van Richtlijn 95/62/EG van het Europees Parlement en de Raad). 28 subsidiariteit, op voorwaarde dat de algemene beginselen van objectiviteit, evenredigheid, niet-discriminatie en transparantie in acht worden genomen. Daarbij mag er niet automatisch van worden uitgegaan dat de huidige verlener van de universele dienst moet doorgaan met het leveren van de universele dienst of de enige universele-dienstverlener moet zijn, en evenmin dat de universele dienst verder als één pakket moet worden aangeboden. Het is belangrijk dat in elke regeling wordt voorzien in passende stimulansen om de kostenefficiënte levering van de universele dienst te bevorderen. Daardoor zal worden gezorgd voor een beperking van de eventuele storende effecten op de markttoegang en de investeringen die kunnen ontstaan als de kosten van de universele dienst hoger zijn dan noodzakelijk. Dit kan onder meer worden bereikt door aanbestedingen uit te schrijven voor elementen van de universele dienst, hetzij op geografische basis, hetzij voor specifieke elementen van de dienst, zoals de levering van betaaltelefoons. Zo zouden concurrenten kunnen inschrijven voor de levering van elementen van de universele dienst van gelijke of betere kwaliteit, waarbij de opdracht zou worden gegund aan de organisatie die een aanbieding doet voor de levering van een dienst van een gespecificeerde kwaliteit met het laagste subsidiebedrag. Wanneer niemand inschrijft voor de levering van de dienst, zou de nationale regelgevende instantie over de bevoegdheid beschikken om alsnog de universele-dienstverplichtingen op te leggen. Een ander middel is dat concurrenten worden uitgenodigd tot inschrijving, zoals hierboven, maar dan op basis van franchising (d. w. z. gespecificeerde dienst, kwaliteit en eindgebruikersprijzen), waarbij de universele-dienstverplichting wordt toegewezen aan de dienstenverstrekker die de laagste subsidie vraagt om het universele- dienstelement in een oneconomisch gebied aan te bieden. Deze aanpak kan van bijzonder belang zijn in de Lid-Staten waar het netwerk nog niet tot alle gebieden is uitgebreid. Nauw verbonden met het thema franchising is de relatie tussen degenen die de universele dienst verlenen en degenen die in de kosten ervan bijdragen. In het algemeen moeten degenen die elementen van de universele dienst aanbieden, in staat zijn om de nettokosten van deze dienstverlening tegenover de bijdragen te stellen die zij anders via een financieringsmechanisme zouden moeten betalen. Bij het bepalen van de waarde van die kosten moet rekening worden gehouden met de commerciële en marketing-voordelen die kunnen voortvloeien uit het feit dat iemand universele- dienstverlener is. Voor deze aanpak wordt vaak de term "pay or play" gebruikt, hoewel het in werkelijkheid waarschijnlijk veeleer op "pay and play" zal neerkomen. 29 GLOSSARIUM Aansluitkosten Abonnementsprijs Benodigd kapitaal Duur gebied Franchising Gebruiker Eenmalige kosten die worden aangerekend om een klant op een netwerk van een exploitant aan te sluiten. Periodieke vaste kosten gebaseerd op het soort dienst en op de faciliteiten die de gebruiker kiest. De middelen die worden besteed aan het verlenen van een bepaalde dienst of aan een bepaald segment (b. v. lokale oproepen, toegang, betaaltelefoondienst). internationale Een gebied met een minder ontwikkelde infrastructuur voor spraaktelefonie, waar de kosten om de klant toegang te verlenen tot het netwerk voor spraaktelefonie beduidend hoger liggen dan in ontwikkelde gebieden. Overdracht voor een bepaalde periode van een recht of verplichting met een 'openbaar' doel. Franchising heeft betrekking op een activiteit die op commerciële grondslag wordt uitgeoefend. inbegrip van Gebruikers zijn eindgebruikers, met en eindgebruikers consumenten (b. v. dienstenaanbieders, van met telecommunicatieorganisaties die diensten aanbieden die door anderen worden of kunnen worden verleend. inbegrip thuis) Incrementeel benodigd kapitaal Dit is het extra kapitaal dat een exploitant nodig heeft om een bepaalde activiteit te verrichten. De activiteit (of toename van de activiteit) kan bij voorbeeld betrekking hebben op een klant of een groep klanten of op een bepaald soort dienst. Incrementele Inkomsten De totale verandering in inkomsten als gevolg van een bepaalde activiteit (of toename van een activiteit). Incrementele kosten Een kostenstandaard voor het meten van de verandering van de totale kosten als gevolg van een duidelijke of sterke toename en/of afname van de produktie. Incrementele lange-termijnkosten Zie 'Vermijdbare lange-termijnkosten'. Incrementele nettokosten De incrementele incrementele inkomsten. kosten min alle bijbehorende Niet-economische diensten Onrendabele klant Diensten voor de verlening waarvan de incrementele kosten hoger liggen dan alle (eventuele) bijbehorende incrementele inkomsten die de exploitant uit de dienst ontvangt. Een klant wordt onrendabel geacht wanneer de totale toename van de inkomsten die hij oplevert lager ligt dan de incrementele kosten die de exploitant voor de dienstverlening aan die klant moet maken. 30 Onvermijdbare nettoverliezen Het nettoverlies dat een exploitant niet kan vermijden omdat hij verplicht is een niet-economische universele dienst of een dienst aan onrendabele klanten te verlenen. Rendement van benodigd kapitaal of "rentabiliteif is de in percent van het boekhoudkundig kapitaal uitgedrukte boekhoudkundige winst. Tariefaanpassing Toegangsdeficit de universele- Proces waarbij dienstelementen ten opzichte van elkaar worden aangepast (b. v. bij toepassing van op kosten gebaseerde prijzen). prijzen voor Een "toegangsdeficit" ontstaat wanneer de inkomsten van een exploitant uit aansluitingen en abonnementen hem geen redelijk rendement opleveren uit het kapitaal dat voor de verlening van toegang is geïnvesteerd. Toegangskapitaal Het benodigde kapitaal om klanten lokale toegang tot het openbare telefoonnet te bieden. Vermijdbare (decrementele) kosten Soortgelijk concept als incrementele kosten, behalve dat in plaats van de kosten voor een toename van de produktie het accent hier ligt op de kosten die door een afname van de produktie kunnen worden 'vermeden'. Vermijdbare lange-termijnkosten Kosten die een exploitant op lange termijn zou kunnen vermijden door een bepaalde activiteit (of een toename van een activiteit) stop te zetten. 31 ISSN 0254-1513 COM(96) 608 def. DOCUMENTEN NL 15 08 Catalogusnummer : CB-CO-96-639-NL-C ISBN 92-78-12990-9 Bureau voor officiële publikaties der Europese Gemeenschappen L-2985 Luxemburg 3Z


title: 97/114/EY: Komission päätös, tehty 27 päivänä marraskuuta 1996, Irlannin pyytämästä lisäajasta komission direktiivien 90/388/ETY ja 96/2/EY täytäntöönpanoa varten televiestimarkkinoiden täydellisen kilpailun osalta (Ainoastaan englanninkielinen teksti on todistusvoimainen) (ETA:n kannalta merkityksellinen teksti)

eurovoc_concepts:
Ireland
competition
derogation from EU law
liberalisation of the market
national implementing measure
telecommunications

formats: html pdfa1b print


title: Decisão da Comissão de 27 de Novembro de 1996 que aprova o programa de erradicação e de vigilância da peste suína clássica apresentado pela Alemanha para 1997 e que fixa o nível da participação financeira da Comunidade (Apenas faz fé o texto em língua alemã)

eurovoc_concepts:
EU financing
Germany
action programme
animal plague
national implementing measure
swine