title: Dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług

text: 05/t. 2 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 431 31996L0071 21. 1. 1997 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 18/1 DYREKTYWA 96/71/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, (4) uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 57 ustęp 2 oraz art. 66, uwzględniając wniosek Komisji (1), Świadczenie usług może polegać albo na wykonywaniu prac przez przedsiębiorstwo na własny rachunek i pod własnym kierownictwem w ramach umowy zawartej mię- dzy tym przedsiębiorstwem i odbiorcą usług, albo na wynajęciu przedsiębiorstwu w ramach umowy prawa publicznego lub prywatnego. pracowników innemu uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (2), (5) Promocja świadczenia usług ponad granicami państwo- wymi wymaga uczciwej konkurencji i środków gwarantu- jących poszanowanie praw pracowniczych. działając zgodnie z procedurą ustanowioną w artykule 189b Traktatu (3), a także mając na uwadze, co następuje: (1) (2) (3) Na mocy art. 3 litera c) Traktatu jednym z celów Wspól- noty jest zniesienie przeszkód między Państwami Człon- kowskimi w swobodnym przepływie osób i usług. Po zakończeniu okresu przejściowego, na mocy Traktatu, zabronione są wszelkie ograniczenia w zakresie świadcze- nia usług, oparte o przynależność państwową lub warunek posiadania miejsca stałego zamieszkania. Realizacja rynku wewnętrznego stwarza dynamicznie zmieniające się otoczenie dla świadczenia usług poza gra- nicami państwowymi, zachęcając wzrastającą liczbę przed- siębiorstw do czasowego delegowania pracowników w celu wykonywania pracy na terytorium innego Państwa Członkowskiego niż to, na terenie którego są zatrudnieni. (1) Dz. U. C 225 z 30. 8. 1991, str. 6. i Dz. U. C 187 z 9. 7. 1993, str. 5. (2) Dz. U. C 49 z 24. 2. 1992, str. 41. (3) Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 10 lutego 1993 r. (Dz. U. C 72 z 15. 3. 1993, str. 78), wspólne stanowisko Rady z dnia 3 czerwca 1996 r. (Dz. U. C 220 z 29. 7. 1996, str. 1) i decyzja Parla- mentu Europejskiego z dnia 18 września 1996 r. (Dz. U. C 320 z 28. 10. 1996, str. 73). Decyzja Rady z dnia 24 września 1996 r. (6) Wykraczający poza granice państwowe stosunek pracy stwarza problemy w zakresie ustawodawstwa stosowa- nego w dziedzinie stosunków pracy; w interesie stron należy ustalić warunki regulujące planowany stosunek pracy. (7) (8) Konwencja Rzymska z dnia 19 czerwca 1980 r. o prawie właściwym dla zobowiązań umownych (4), podpisana przez dwanaście Państw Członkowskich, weszła w życie w większości Państw Członkowskich z dniem 1 kwietnia 1991 r. Artykuł 3 niniejszej Konwencji przewiduje, jako zasadę ogólną, swobodny wybór prawa przez strony; w przy- padku braku wyboru, zgodnie z art. 6 ustęp 2 umowa regulowana jest przez prawo państwa, w którym pracow- nik realizujący umowę wykonuje normalnie swą pracę, nawet jeśli jest czasowo delegowany do innego państwa, lub jeśli pracownik nie wykonuje normalnie swej pracy w jednym i tym samym państwie — przez prawo państwa, w którym znajduje się przedsiębiorstwo zatrudniające (4) Dz. U. L 266 z 9. 10. 1980, str. 1. 432 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 05/t. 2 pracownika, o ile nie wynika z całości okoliczności, że kontrakt łączą ściślejsze więzi z innym państwem i w takim wypadku stosuje się prawo tego innego państwa. (9) Zgodnie z art. 6 ustęp 1 niniejszej Konwencji, wybór przez strony prawa nie może pociągać za sobą pozbawienia pra- cownika ochrony, gwarantowanej przez przepisy bez- względnie obowiązujące, które na mocy ustępu 2 niniej- szego artykułu byłyby stosowane w przypadku braku wyboru. (10) Artykuł 7 niniejszej Konwencji przewiduje, pod pewnymi warunkami, możliwość nadania mocy obowiązującej na równi z uznanym i stosowanym prawem, obowiązującym przepisom prawnym innego państwa, w szczególności zaś Państwa Członkowskiego, na którego terytorium pracow- nik został tymczasowo delegowany. (11) Zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego, wyrażoną w jej Artykule 20, niniejsza Konwencja nie wpływa na stosowanie przepisów, które w szczególnych przypadkach rozstrzygają konflikty prawne w zakresie umownych stosunków zobowiązaniowych, a które są lub będą zawarte w aktach wydawanych przez instytucje Wspólnot Europejskich lub w ustawach krajowych, zharmonizowanych w wyniku wykonania tych aktów. (12) (13) Prawo wspólnotowe nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich w stosowaniu ich ustawodawstwa lub zbiorowych układów pracy zawartych przez pracodaw- ców i pracowników w stosunku do wszystkich osób zatrudnionych nawet tymczasowo na ich terytorium, mimo że ich pracodawca prowadzi działalność gospodar- czą w innym Państwie Członkowskim; prawo wspólno- towe nie zabrania Państwom Członkowskim stosowania odpowiednich środków w celu zagwarantowania prze- strzegania tych zasad. Przepisy prawne Państw Członkowskich powinny być koordynowane w taki sposób, aby określały jądro przepi- sów bezwzględnie obowiązujących dla ochrony minimal- nej, które w kraju przyjmującym powinny być przestrze- gane przez pracodawców delegujących tymczasowo pracowników do pracy na terytorium Państwa Członkow- skiego, w którym świadczone są usługi; taka koordynacja może być zapewniona jedynie przez prawo wspólnotowe. delegowania nie przekracza jednego miesiąca, Państwa Członkowskie mogą, pod pewnymi warunkami, odstąpić od przepisów dotyczących minimalnej stawki płac lub przewidzieć możliwość odstępstwa poprzez umowy zbio- rowe; w przypadku niewielkiej pracy do wykonania, Pań- stwa Członkowskie mogą odstąpić od przepisów dotyczą- cych minimalnej stawki płac i minimalnego okresu płatnych urlopów przysługujących w stosunku rocznym. (17) Bezwzględnie obowiązujące przepisy w zakresie ochrony minimalnej, które pozostają w mocy w kraju przyjmują- cym nie powinny stanowić przeszkody dla stosowania korzystniejszych dla pracowników warunków zatrudnie- nia. (18) Należy przestrzegać zasady, zgodnie z którą przedsiębior- stwa prowadzące działalność gospodarczą poza Wspól- notą nie powinny być traktowane w sposób bardziej uprzywilejowany niż przedsiębiorstwa prowadzące dzia- łalność gospodarczą na terytorium Państwa Członkow- skiego. (19) Bez wpływu na inne przepisy prawa wspólnotowego, niniejsza dyrektywa nie pociąga za sobą obowiązku uzna- wania prawnego przedsiębiorstw pracy tymczasowej, ani nie wyklucza stosowania przez Państwa Członkowskie ich ustawodawstwa dotyczącego wynajmowania pracowni- ków oraz przedsiębiorstw pracy tymczasowej przedsię- biorstwom nieprowadzącym działalności na ich teryto- rium, ale działającym w ramach świadczenia usług. (20) Niniejsza dyrektywa nie wpływa na umowy zawarte przez Wspólnotę z państwami trzecimi, ani na prawodawstwo Państw Członkowskich dotyczące dostępu do ich teryto- rium osób świadczących usługi z państw trzecich; niniej- sza dyrektywa nie ma również wpływu na krajowe prawo- dawstwo związane z wjazdem, pobytem i zatrudnieniem pracowników państw trzecich. (21) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczeń socjalnych w stosunku do osób zatrudnio- nych i członków ich rodzin przemieszczających się wewnątrz Wspólnoty (1), ustala przepisy mające zastoso- wanie w odniesieniu do świadczeń i składek w ramach zabezpieczenia społecznego. (14) „Podstawowe rozwiązania” jasno określonych przepisów ochronnych, powinny być uwzględniane przez świadczą- cego usługi, bez względu na okres delegowania pracowni- ka. (22) Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na stosowanie prawa Państw Członkowskich dotyczącego zbiorowych działań na rzecz obrony interesów zawodowych. (15) Należy przewidzieć, że w pewnych jasno określonych przypadkach prac montażu i/lub instalacji, przepisy doty- czące minimalnej stawki płac i minimalnego okresu płat- nego urlopu rocznego nie mają zastosowania. (23) Właściwe organy Państw Członkowskich powinny współ- pracować ze sobą przy stosowaniu niniejszej dyrektywy; Państwa Członkowskie powinny przewidzieć odpowiednie środki na wypadek niezastosowania się do niniejszej dyrek- tywy. (16) Należy zapewnić pewną elastyczność w stosowaniu prze- pisów dotyczących minimalnej stawki płac i minimalnego okres okresu urlopów rocznych; płatnych jeśli (1) Dz. U. L 149 z 5. 7. 1971, str. 2. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3096/95 (Dz. U. L 335 z 30. 12. 1995, str. 10). 05/t. 2 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 433 (24) Ważne jest zagwarantowanie właściwego stosowania niniejszej dyrektywy i w tym celu należy wprowadzić ści- ślejszą współpracę pomiędzy Komisją i Państwami Człon- kowskimi. (25) Najpóźniej pięć lat od daty przyjęcia niniejszej dyrektywy, Komisja powinna dokonać przeglądu szczegółów realiza- cji niniejszej dyrektywy, w celu zaproponowania w razie potrzeby niezbędnych zmian, PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ: Artykuł 1 Zakres stosowania 1. Niniejszą dyrektywę stosuje się do przedsiębiorstw prowadzą- cych działalność w Państwie Członkowskim, które w ramach świadczenia usług poza jego granicami delegują pracowników zgodnie z ust. 3 na terytorium innego Państwa Członkowskiego. 2. Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do przedsiębiorstw mary- narki handlowej w odniesieniu do personelu pływającego. 3. Niniejszą dyrektywę stosuje się wówczas, gdy przedsiębior- stwa wymienione w ust. 1 podejmują następujące środki, wybie- gające poza granice państwowe: a) delegują pracowników na własny rachunek i pod swoim kie- rownictwem na terytorium Państwa Członkowskiego, w ramach umowy zawartej między przedsiębiorstwem dele- gującym a odbiorcą usług, działającym w danym Państwie Członkowskim, o ile istnieje stosunek pracy pomiędzy przed- siębiorstwem delegującym a pracownikiem w ciągu okresu delegowania lub; b) delegują pracowników do zakładu albo przedsiębiorstwa nale- żącego do grupy przedsiębiorców na terytorium Państwa Członkowskiego, o ile istnieje stosunek pracy między przed- siębiorstwem delegującym a pracownikiem w ciągu okresu delegowania lub; c) jako przedsiębiorstwo pracy tymczasowej lub agencja wynaj- mująca personel wynajmuje pracownika przedsiębiorstwu, prowadzącemu działalność gospodarczą lub działającemu na terytorium Państwa Członkowskiego, o ile przez cały okres delegowania istnieje stosunek pracy pomiędzy przedsiębior- stwem pracy tymczasowej lub agencją wynajmującą a pracow- nikiem. wykonuje swoją pracę na terytorium innego Państwa Członkow- skiego, niż państwa w którym zwyczajowo pracuje. 2. Dla celów niniejszej dyrektywy przyjmuje się definicję pracow- nika, którą stosuje się w prawie Państwa Członkowskiego, na terytorium którego pracownik jest delegowany. Artykuł 3 Warunki zatrudnienia 1. Państwa Członkowskie zapewnią, że bez względu na to jakie prawo stosuje się w odniesieniu do stosunku pracy przedsię- biorstw, o których mowa w art. 1 ust. 1, będą gwarantowały pra- cownikom delegowanym na ich terytorium warunki zatrudnie- nia, obejmujące następujące zagadnienia, które w Państwie Członkowskim, gdzie wykonywana jest praca, ustalone są przez: — przepisy prawne, rozporządzenia lub przepisy administra- cyjne i/lub — umowy zbiorowe lub orzeczenia arbitrażowe uznane za powszechnie stosowane w rozumieniu ust. 8, o ile dotyczą one rodzajów działalności wymienionych w Załączniku: a) maksymalne okresy pracy i minimalne okresy wypoczyn- ku; b) minimalny wymiar płatnych urlopów rocznych; c) minimalne stawki płacy, wraz ze stawką za nadgodziny; niniejszy podpunkt nie ma zastosowania do uzupełniają- cych zakładowych systemów emerytalnych; d) warunki wynajmu pracowników, w szczególności przez przedsiębiorstwa zatrudnienia tymczasowego; e) zdrowie, bezpieczeństwo i higiena w miejscu pracy; f) środki ochronne stosowane w odniesieniu do warunków zatrudnienia kobiet ciężarnych lub kobiet tuż po urodze- niu dziecka, dzieci i młodzieży; g) równość traktowania mężczyzn i kobiet, a także inne przepisy w zakresie niedyskryminacji. 4. Przedsiębiorstwa prowadzące działalność w państwie nie- członkowskim nie mogą być traktowane w sposób bardziej uprzywilejowany niż przedsiębiorstwa prowadzące działalność w Państwie Członkowskim. Dla celów niniejszej dyrektywy pojęcie minimalnej stawki płacy, o której mowa w ust. 1 lit. c) jest zdefiniowane przez prawo kra- jowe i/lub przez praktykę Państwa Członkowskiego, na którego terytorium pracownik jest delegowany. Artykuł 2 Definicja 1. Dla celów niniejszej dyrektywy określenie „pracownik delego- wany” oznacza pracownika, który przez ograniczony okres 2. W przypadku wstępnego montażu i/lub pierwszej instalacji wyrobów na dostawę wyrobów stanowiących nieodłączną część umowy, a które są niezbędne do uruchomienia dostarczonych wyrobów i wykonywane przez wykwalifikowanych i/lub wyspecjalizowanych robotników z przedsiębiorstwa dostaw- czego, ust. 1 lit. b) i c) nie stosuje się, jeśli okres delegowania nie przekracza ośmiu dni. 434 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 05/t. 2 Przepisu tego nie stosuje się do działań w dziedzinie prac budow- lanych wymienionych w Załączniku. 3. Państwa Członkowskie mogą, po konsultacji z przedstawicie- lami pracodawców i pracowników, zgodnie ze zwyczajami i prak- tykami panującymi w każdym Państwie Członkowskim, zdecydo- wać o niestosowaniu pierwszego akapitu ust. 1 lit. c) w przypadkach, o których mowa w art. 1 ust. 3 lit. a) i b), jeśli okres delegowania nie przekracza jednego miesiąca. 4. Państwa Członkowskie mogą zgodnie z krajowym ustawo- dawstwem i/lub praktykami postanowić o przyznaniu odstępstw od pierwszego akapitu ust. 1 lit. c) w przypadkach, o których mowa w art. 1 ust. 3 lit. a) i b), jak również od decyzji Państwa Członkowskiego w rozumieniu ust. 3 niniejszego artykułu poprzez układy zbiorowe w rozumieniu ust. 8 niniejszego arty- kułu, dotyczących jednego lub większej liczby sektorów działal- ności, jeśli okres delegowania nie przekracza jednego miesiąca. 5. Państwa Członkowskie mogą przewidzieć możliwość przy- znania odstępstwa od pierwszego akapitu ust. 1 lit. b) i c) w przy- padkach, o których mowa w art. 1 ust. 3 lit. a) i b) ze względu na niewielki zakres prac do wykonania. Państwa Członkowskie, które korzystają z uprawnienia, o którym mowa w pierwszym akapicie, ustalą kryteria jakie zadania, mające być wykonane, powinny spełniać, aby mogły być uznane za „posiadające niewielki zakres”. 6. Okres delegowania jest obliczany na podstawie okresu odnie- sienia obejmującego jeden rok, licząc od rozpoczęcia delegowa- nia. Przy jego obliczaniu uwzględnione zostaną wszystkie okresy wcześniejsze, w których dane stanowisko pracy było obsadzone przez pracownika delegowanego. 7. Ustępy od 1 do 6 nie będą stanowić przeszkody dla stosowa- nia korzystniejszych dla pracowników warunków zatrudnienia. Dodatki właściwe delegowaniu należy uważać za część płacy minimalnej, o ile nie są wypłacane z tytułu zwrotu wydatków fak- tycznie poniesionych na skutek delegowania, takich jak koszty podróży, wyżywienia i zakwaterowania. 8. Określenie „umowy zbiorowe lub orzeczenia arbitrażowe uznane za powszechnie stosowane” oznacza umowy zbiorowe lub orzeczenia arbitrażowe, które powinny być przestrzegane przez wszystkie przedsiębiorstwa w danym obszarze geograficz- nym, zawodzie lub przemyśle. — umowach zbiorowych lub orzeczeniach arbitrażowych, które są powszechnie stosowane do wszystkich podobnych przed- siębiorstw w danym obszarze geograficznym, zawodzie lub przemyśle, i/lub — umowach zbiorowych, które zostały zawarte przez najbar- dziej reprezentatywne w skali kraju organizacje przedstawi- cieli pracodawców i pracowników oraz są stosowane na całym terytorium kraju, o ile ich zastosowanie w stosunku do przedsiębiorstw, o których mowa w art. 1 ust. 1 gwarantuje, równość traktowania w przy- padku dziedzin, o których mowa w pierwszym akapicie ust. 1 innych niniejszego artykułu, wymienionych przedsiębiorstw i przedsiębiorstw, o których mowa w niniejszym akapicie a znaj- dujących się w podobnej sytuacji. W rozumieniu niniejszego artykułu równość traktowania ma miejsce wówczas, gdy przedsiębiorstwa krajowe w podobnej sytuacji: — podlegają w danym miejscu lub sektorze tym samym obo- wiązkom co przedsiębiorstwa delegujące w odniesieniu do dziedzin wymienionych w pierwszym akapicie ust. 1, oraz — od których wymaga się spełnienia powyższych obowiązków z tym samym skutkiem. 9. Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że przedsiębior- stwa, o których mowa w art. 1 ust. 1 muszą zagwarantować pra- cownikom, o których mowa w art. 1 ust. 3 lit. c) warunki mające zastosowanie do pracowników tymczasowych w Państwie Człon- kowskim, na terytorium którego wykonywana jest praca. 10. Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody w stosowaniu przez Państwa Członkowskie, w oparciu o zasadę równego trak- towania, zgodnie z Traktatem i w odniesieniu do przedsiębiorstw krajowych: — warunków zatrudnienia dotyczących dziedzin innych niż wskazane w pierwszym akapicie ust. 1, w przypadku przepi- sów polityki publicznej; — warunków pracy i zatrudnienia ustalonych w umowach zbio- rowych lub orzeczeniach arbitrażowych w rozumieniu ust. 8 i dotyczących innych rodzajów działalności niż wymienione w Załączniku. Artykuł 4 Współpraca w dziedzinie informacji 1. Dla celów realizacji niniejszej dyrektywy, Państwa Członkow- skie, zgodnie z krajowym prawodawstwem i/lub praktyką, wyznaczą jedno lub więcej biur łącznikowych lub jeden lub wię- cej kompetentnych oddziałów krajowych. W przypadku braku systemu uznawania zbiorowych umów lub orzeczeń arbitrażowych za powszechnie stosowane w rozumie- niu pierwszego akapitu, Państwa Członkowskie mogą, jeśli tak zadecydują, oprzeć się na: 2. Państwa Członkowskie powinny przewidzieć współpracę pomiędzy urzędami, które zgodnie z prawodawstwem krajowym są odpowiedzialne za nadzorowanie warunków pracy i zatrudnie- nia, o których mowa w art. 3. Współpraca owa będzie polegać 05/t. 2 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 435 w szczególności na udzielaniu przez powyższe urzędy informacji na temat wynajmowania pracowników wraz z informacjami o wyraźnych wykroczeniach lub o domniemanych przypadkach nielegalnej działalności wykraczającej poza granice państwowe. Komisja i urzędy, o których mowa w pierwszym akapicie będą ściśle współpracować w celu zbadania wszelkich trudności, które mogłyby powstać przy stosowaniu art. 3 ust. 10. Wzajemna pomoc w zakresie administracji będzie świadczona bezpłatnie. 3. Każde Państwo Członkowskie podejmie stosowne środki, aby informacje dotyczące warunków pracy i zatrudnienia, o których mowa w art. 3 były powszechnie dostępne. inne Państwa 4. Każde Państwo Członkowskie powiadomi Członkowskie oraz Komisję o biurach łącznikowych i/lub właści- wych organach, o których mowa w ust. 1. z zgodnie o właściwościach sądu. istniejącymi umowami międzynarodowymi Artykuł 7 Wykonanie Członkowskie wprowadzą w życie ustawy, Państwa rozporządzenia i przepisy administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 16 grudnia 1999 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję. W przypadku wprowadzenia w życie Państwa Członkowskie wspomnianych środków, powinny one zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie. przez Artykuł 5 Środki Artykuł 8 Przegląd Komisji Państwa Członkowskie podejmą odpowiednie środki na wypadek nieprzestrzegania niniejszej dyrektywy. Państwa zapewnią w szczególności, aby pracownicy i/lub ich przedstawiciele procedurami gwarantującymi wykonanie zobowiązań przewidzianych przez niniejszą dyrektywę. odpowiednimi dysponowali Artykuł 6 Właściwość sądu Aby zapewnić możliwość dochodzenia przed sądem prawa do warunków pracy i zatrudnienia, zagwarantowanego w art. 3, w Państwie Członkowskim, na którego terytorium jest lub był delegowany pracownik, może być wszczęte postępowanie sądowe, z zastrzeżeniem w danym wypadku prawa do wszczęcia postępowania sądowego w innym Państwie Członkowskim, Najpóźniej do dnia 16 grudnia 2001 r. Komisja sprawdzi działanie niniejszej dyrektywy w celu zaproponowania Radzie w razie potrzeby niezbędnych zmian. Artykuł 9 Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich. Sporządzono w Brukseli, dnia 16 grudnia 1996 r. W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady K. HÄNSCH Przewodniczący I. YATES Przewodniczący 436 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 05/t. 2 ZAŁĄCZNIK Wymienione w art. 3 ust. 1 pierwszy akapit rodzaje działalności obejmują wszystkie prace związane z budową, naprawą, utrzymaniem, przeróbką lub rozbiórką budowli, a przede wszystkim następujące prace: 1. wykopy 2. roboty ziemne 3. prace budowlane w węższym znaczeniu 4. montowanie i demontowanie elementów prefabrykowanych 5. wyposażanie lub instalowanie 6. przebudowa 7. renowacja 8. naprawy 9. demontowanie 10. rozbiórka 11. konserwacja 12. utrzymywanie (prace malarskie i porządkowe) 13. ulepszanie


title: 1996 m. gruodžio 16 d. Bendrieji Veiksmai priimti Tarybos pagal Europos Sąjungos sutarties K.3 straipsnį dėl vienodos leidimų apsigyventi formos

eurovoc_concepts:
EU Member State
European standard
foreign national
identity document
joint action
residence permit

formats: html pdf print

text: 56 LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 31997F0011 1997 1 10 EUROPOS BENDRIJŲ OFICIALUSIS LEIDINYS 19/1 t. L 7/1 BENDRIEJI VEIKSMAI 1996 m. gruodžio 16 d. priimti Tarybos pagal Europos Sąjungos sutarties K. 3 straipsnį dėl vienodos leidimų apsigyventi formos (97/11/TVR) EUROPOS SĄJUNGOS TARYBA, PRIĖMĖ ŠIUOS BENDRUOSIUS VEIKSMUS: atsižvelgdama į Europos Sąjungos sutartį ir ypač į jos K. 3 straips- nio 2 dalies b punktą, 1 straipsnis kadangi Sutarties K. 1 straipsnio 3 dalyje numatyta, kad imigraci- jos politika ir politika trečiųjų šalių piliečių atžvilgiu yra bendras visų valstybių reikalas; kadangi pageidautina suvienodinti leidimų apsigyventi, kuriuos valstybės narės išduoda trečiųjų šalių piliečiams, formą; kadangi svarbu, kad vienodos formos leidimuose apsigyventi būtų pateikta visa būtina informacija, ir kad jie atitiktų aukščiausius techninius standartus, ypač susijusius su apsauga nuo padirbimo ir klastojimo; kadangi jie turi būti pritaikyti naudojimui visose valstybėse narėse ir pasižymėti visuotinai atpažįstamais apsaugos ženklais, aiškiai matomais plika akimi; kadangi šie bendrieji veiksmai nustato tiktai tas technines speci- fikacijas, kurios nėra slaptos; kadangi šias specifikacijas būtina papildyti kitomis ypatybėmis, kurios turi išlikti slaptos, kad būtų išvengta dokumentų padirbimo ir klastojimo, ir kuriuose negali būti pateikiami asmeniniai duomenys arba nuorodos į juos; kadangi Taryba turėtų nustatyti šias papildomas technines ypatybes; kadangi, norint užtikrinti, kad nurodytos informacijos negautų daugiau asmenų nei reikia, svarbu, kad kiekviena valstybė narė paskirtų ne daugiau kaip vieną instituciją, atsakingą už vienodos formos leidimų apsigyventi spausdinimą, ir turėtų teisę prireikus ją pakeisti; kadangi saugumui užtikrinti kiekviena valstybė narė privalo pranešti Tarybai ir Komisijai atsakingosios institucijos pavadinimą; Leidimai apsigyventi, kuriuos išduoda valstybės narės trečiųjų šalių piliečiams, yra vienodos formos ir juose turi būti palikta vieta šių bendrųjų veiksmų priede nurodytai informacijai. Vienodos formos leidimas gali būti naudojamas kaip įklija arba atskiras dokumentas. Kiekviena valstybė narė atitinkamoje vienodos formos leidimo apsigyventi informaciją, atsižvelgdama į leidimo pobūdį ir jame nurodytą asmenį, įskaitant informaciją apie tai, ar tam asmeniui leidžiama įsidarbinti, ar ne. gali pateikti papildomą vietoje 2 straipsnis 1. Technines specifikacijas dėl priede pateiktos informacijos įra- šymo vienodos formos leidimuose apsigyventi nedelsdama nus- tato Taryba. Papildomas technines specifikacijas, kurios turėtų apsunkinti lei- dimų apsigyventi padirbinėjimą ir klastojimą, irgi nedelsdama nustato Taryba. Šios specifikacijos yra slaptos ir nėra skelbiamos. Jas gauna tik institucijos, valstybių narių paskirtos atsakingomis už spausdinimą, ir valstybės narės deramai įgalioti asmenys. 2. Kiekviena valstybė narė paskiria vieną instituciją, atsakingą už leidimų apsigyventi spausdinimą. Šios institucijos pavadinimą ji praneša Tarybai ir Komisijai. Tą pačią instituciją nurodytam tiks- lui gali paskirti dvi ir daugiau valstybių narių. Kiekviena valstybė narė turi teisę pakeisti paskirtą instituciją. Apie pakeitimą ji pra- neša Tarybai ir Komisijai. kadangi reikėtų užtikrinti asmens duomenų, kurie pagal šių bendrųjų veiksmų priedą turi būti įrašyti vienodos formos leidi- muose apsigyventi, atitikimą galiojančioms duomenų apsaugos nuostatoms, 3. Kiekviena valstybė narė informuoja Tarybą ir Komisiją apie atsakingą instituciją arba institucijas, kurios išduoda leidimus apsigyventi. 19/1 t. LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 57 3 straipsnis 6 straipsnis 1. Nepažeidžiant bet kokių išsamesnių nuostatų dėl duomenų apsaugos, asmuo, kuriam išduodamas leidimas apsigyventi, turi teisę patikrinti leidime apsigyventi įrašytus asmens duomenis, ir prireikus paprašyti juos ištaisyti arba išbraukti. 2. Vienodos formos leidimuose apsigyventi negali būti patei- kiama kompiuteriu apdorojama informacija, nebent tada, kai ji įrašyta ir priedo 10 ir 11 punktuose apibūdintuose leidimo lan- geliuose arba nurodyta atitinkamame kelionės dokumente. 4 straipsnis Šiuose bendruosiuose veiksmuose „leidimas apsigyventi“ reiškia valstybės narės valdžios institucijos išduotą leidimą, leidžiantį tre- čiosios šalies piliečiui teisėtai apsigyventi tos valstybės narės teri- torijoje, išskyrus: — vizas, — leidimus apsistoti, kurių galiojimo laikotarpis yra nustatomas valstybės nacionalinių teisės aktų, bet ne ilgiau kaip šešiems mėnesiams, — leidimus, išduotus iki bus išnagrinėtas prašymas išduoti lei- dimą apsigyventi arba suteikti prieglobstį. Šie bendrieji veiksmai taikomi leidimams apsigyventi, išduotiems trečiųjų šalių piliečiams, išskyrus: — Europos Sąjungos piliečių šeimos narius, besinaudojančius laisvo asmenų judėjimo teise, — Europos laisvosios prekybos asociacijos, kuri yra Europos ekonominės erdvės susitarimo šalis, valstybių narių piliečius ir jų šeimos narius, besinaudojančius laisvo asmenų judėjimo teise. 7 straipsnis Šie bendrieji veiksmai skelbiami Europos Bendrijų oficialiajame leidinyje ir įsigalioja kitą dieną po paskelbimo. Valstybės narės 1 straipsnį taiko ne vėliau kaip praėjus penkeriems metams nuo 2 straipsnio 1 dalyje nurodytų priemonių priėmimo. Tačiau jau išduotų dokumentų galiojimui vienodos formos leidimų apsigyventi įvedimas įtakos neturi, nebent atitinkama valstybė narė nusprendžia kitaip. 5 straipsnis Priimta Briuselyje, 1996 m. gruodžio 16 d. Jeigu valstybės narės vienodos formos leidimus apsigyventi naudoja kitiems tikslams nei nurodyta 4 straipsnyje, būtina imtis reikiamų priemonių, garantuojančių, kad jie nebus painiojami su 4 straipsnyje nustatytu leidimu. Tarybos vardu Pirmininkas M. D. HIGGINS 58 LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 19/1 t. PRIEDAS 19/1 t. LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 59 Aprašymas Dokumentas gaminamas kaip įklija, jei įmanoma ID 2 formato, arba kaip atskiras dokumentas. 1. Dokumento pavadinimas (Leidimas apsigyventi) įrašomas šiame langelyje išduodančios valstybės kalba (-omis). 2. Šiame langelyje įrašomas dokumento numeris su specialiais apsaugos ženklais ir identifikavimo raide prieš jį. Šią dalį, kurią reikia užpildyti, sudaro devyni punktai: 3. Pirmas punktas Pavardė, vardas: tokia tvarka šiame punkte įrašoma asmens pavardė ir vardas. 4. Antras punktas Galioja iki: jame nurodoma atitinkama galiojimo pabaigos data arba prireikus žodis, reiškiantis neribotą galiojimo laiką. 5. Trečias punktas Išdavimo vieta/data: šiame punkte nurodoma leidimo apsigyventi išdavimo vieta ir data. 6. Ketvirtas punktas Leidimo rūšis: šiame punkte nurodoma atitinkama leidimo, valstybės narės išduoto trečiosios šalies piliečiui, rūšis. 7. Penktas–devintas punktai Pastabos: šiuose punktuose — nuo penkto iki devinto — valstybės narės gali įrašyti nacionalinio pobūdžio duomenis arba pastabas, būtinas pagal jų taisykles dėl trečiųjų šalių piliečių, taip pat ir pastabas dėl leidimo dirbti. 8. Data/parašas/patvirtinimas (spaudas): čia, jei būtina, gali būti išduodančios institucijos ir (arba) leidimo turėtojo parašas ir spaudas. 9. Šiame langelyje įspaudžiamas atitinkamos valstybės narės herbas, kuris padeda atskirti leidimą apsigyventi ir garantuoja jo nacionalinės kilmės apsaugojimą. 10. Šis langelis paliekamas kompiuteriu apdorojamai informacijai. Ji atitinka Tarptautinės civilinės aviacijos organizacijos (ICAO — International Civil Aviation Organisation) reikalavimus. 11. Spausdintame šio langelio tekste įrašoma raidė, žyminti atitinkamą valstybę narę. Ši raidė negali pakeisti techninių kompiuteriu apdorojamos informacijos savybių. 12. Šiame langelyje įspaudžiami metalizuoti slapti ženklai bei valstybės narės šalies kodas. 13. Šiame langelyje įspaudžiama optiškai kintanti žyma (OVD — optically variable device) (holograma arba panašus ženklas). 14. Jeigu leidimas apsigyventi yra pagamintas kaip atskiras dokumentas, šioje vietoje klijuojama leidimo turėtojo nuotrauka, kuri apsaugoma optiškai kintančios žymos plėvele (hologramine arba panašia apsaugine plėvele). 15. Toliau nurodyti papildomi informacijos langeliai pateikiami antroje leidimo pusėje, jeigu tai atskiras dokumentas: — gimimo data ir vieta, — pilietybė, — lytis, — pastabos. Be to leidimo turėtojo adresas irgi gali būti nurodytas


title: KOMISSION ASETUS (EY) N:o 2391/96, annettu 16 päivänä joulukuuta 1996, tuontitullien muuttamisesta vilja-alalla

eurovoc_concepts:
CCT duties
United States
cereals
import
stock-exchange listing


title: ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (ΕΚ) αριθ. 2391/96 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ της 16ης Δεκεμβρίου 1996 για την τροποποίηση των δασμών κατά την εισαγωγή στον τομέα των σιτηρών


title: Directiva 96/71/CE del Parlamento Europeo y del Consejo de 16 de diciembre de 1996 sobre el desplazamiento de trabajadores efectuado en el marco de una prestación de servicios

eurovoc_concepts:
labour mobility
services company
transnational corporation
worker information
working conditions

formats: html pdfa1b print


title: 96/749/PUP: Odluka Vijeća od 16. prosinca 1996. o praćenju provedbe instrumenata koje je donijelo Vijeće o ilegalnoj imigraciji, vraćanju osoba, nezakonitom zapošljavanju državljana trećih zemalja i o suradnji u provedbi naloga o protjerivanju

eurovoc_concepts:
cooperation policy
exchange of information
foreign national
illegal migration
removal
third country

text: L_1996342HR. 01000501. xml 19/Sv. 012 HR Službeni list Europske unije 12 31996D0749 L 342/5 SLUŽBENI LIST EUROPSKE UNIJE 16. 12. 1996. ODLUKA VIJEĆA od 16. prosinca 1996. o praćenju provedbe instrumenata koje je donijelo Vijeće o ilegalnoj imigraciji, vraćanju osoba, nezakonitom zapošljavanju državljana trećih zemalja i o suradnji u provedbi naloga o protjerivanju (96/749/PUP) VIJEĆE EUROPSKE UNIJE, uzimajući u obzir Ugovor o Europskoj uniji, a naročito njegov članak K. 3. stavak 2. točku (a), uzimajući u obzir program prioriteta koji je Vijeće donijelo 30. studenoga 1993. u Bruxellesu kojim se posebno poziva na pripremu godišnjeg izvješća o postignućima na području pravosuđa i unutarnjih poslova, kao i rezoluciju Vijeća od 14. listopada 1996. kojom se postavljaju prioriteti suradnje u području pravosuđa i unutarnjih poslova za razdoblje od 1. srpnja 1996. do 30. lipnja 1998. (1) budući da se u članku K. 1. stavku 3. točki (c) Ugovora kaže da države članice suzbijanje ilegalne imigracije, boravka i rada državljana trećih zemalja na području država članica shvate kao stvar od zajedničkoga interesa; budući da će praćenje od strane država članica provedbe instrumenata koje je Vijeće donijelo u ovom području iznijeti na vidjelo konkretne učinke rada Vijeća po tom pitanju i omogućiti korisne naputke za njegov budući rad, ODLUČILO JE: Članak 1. Pripremanje upitnika Svake godine Predsjedništvo šalje državama članicama upitnik, čija namjena je pokazati kako one provode instrumente koje je donijelo Vijeće, a tiču se ilegalne imigracije, vraćanja osoba, nezakonitog zapošljavanja državljana trećih zemalja i suradnje u provedbi naloga o protjerivanju. Članak 2. Sadržaj upitnika Upitnik se odnosi na sljedeće stvari: — propise koje su države članice donijele tijekom prethodne godine, a tiču se bilo kojeg područja sadržanog u instrumentima o kojima je riječ u članku 1. , — bilo koje poteškoće na koje se nailazilo prilikom donošenja dotičnih propisa, — vjerojatnost da će propisi o kojima je riječ u prvoj alineji biti donijeti u skoroj budućnosti, — praktičnu primjenu gore spomenutih instrumenata i propisa. Članak 3. Ocjena odgovora Glavno tajništvo Vijeća, na osnovi odgovora dobivenih od država članica, sastavlja izvješće i podnosi ga Vijeću. Članak 4. Prva provedba Prvi upitnik šalje se državama članicama najkasnije do 30. lipnja 1997. i odnosi se na razdoblje od stupanja na snagu Ugovora o Europskoj uniji. Sastavljeno u Bruxellesu 16. prosinca 1996. Za Vijeće Predsjednik M. D. HIGGINS (1)  SL C 319, 26. 10. 1996. , str. 1


title: Ir-Regolament tal-Kunsill (KE) Nru 2469/96 tas-16 ta' Diċembru 1996 li jemenda l-Anness ta' Regolament (KEE) Nru 3911/92 rigward l-esportazzjoni ta' oġġetti kulturali

eurovoc_concepts:
administrative cooperation
cultural object
cultural relations
export
export licence
heritage protection

text: 310 MT Il-Ġurnal Uffiċjali ta’ l-Unjoni Ewropea 02/Vol. 7 31996R2469 24. 12. 1996 IL-ĠURNAL UFFIĊJALI TAL-KOMUNITAJIET EWROPEJ L 335/9 IR-REGOLAMENT TAL-KUNSILL (KE) Nru 2469/96 tas-16 ta’ Diċembru 1996 li jemenda l-Anness ta’ Regolament (KEE) Nru 3911/92 rigward l-esportazzjoni ta’ oġġetti kulturali IL-KUNSILL TAL-UNJONI EWROPEA, ADDOTTAW DAN IR-REGOLAMENT: Wara li kkunsidra t-Trattat li jistabbilixxi l-Komunità Ewropea, u partikolarment l-Artikolu 113 tiegħu, Artikolu 1 Wara li kkunsidraw il-proposta mill-Kummissjoni (1), Wara li kkunsidraw l-opinjoni tal-Parlament Ewropew (2), Wara li kkunsidraw l-opinjoni tal-Kumitat Ekonomiku u Soċja- li (3), Billi skond tradizzjonijiet artistiċi differenti fil-Komunità, tpinġija ta’ l-akkwarel, gouache u pastell huma varjament meqjusa bħala jew pittura inkella disinji; billi kategorija 4 ta’ l-Anness ta’ Rego- lament Nru 3911/92 (4) tinkludi disinji magħmula kompletament bl-idejn fuq kull tip ta’ medja u b’kull tip ta’ materjal; billi kategorija 3 tinkludi stampi u pitturi magħmula kompletament bl-idejn fuq kull medja u bi kwalunkwe materjal; billi l-limiti finanzjarji li japplikaw għal dawn iż-żewġ kategoriji huma diffe- renti; billi fis-siq intern dan jista’ jwassal għal differenzi serji ta’ trattament għal tpinġija bl-akkwarell, gouache u pastell skond l-Istat Membru ta’ fejn ikunu jinstabu; billi huwa meħtieġ li jkun deċiż għall-iskopijiet ta’ l-applikazzjoni tar-Regolament f’liema kategorija dawn għandhom jidħlu biex ikunu assigurati li l-limiti finanzjarji applikati jkunu l-istess mal-Komunità kollha; l-esperjenza wriet li Billi l-prezzijiet realizzati minn tpinġija bl-akkwarell, gouache u pastel għandhom tendenza li tkun x’aktarx għola minn dawk akkwistati minn disinji u aktar baxxi minn dawk miksuba minn pitturi biż-żejt jew tempra; billi għalhekk huwa fejjiedi li tpinġijiet bl-akkwarell, gouache u pastel jitqiegħdu f’kategorija seperata b’limiti ta’ ECU 30 000 li għandhom jassiguraw li xogħlijiet ta’ sinifikanza maġġuri jkunu l-esportazzjoni waqt li ma jkunx hemm jenħtieġu liċenza ta’ ħolqien ta’ xi piż amministrattiv bla bżonn impost fuq l-awtoritajiet tal-liċenzi, L-Anness ta’ Regolament (KEE) Nru 3911/92 għandu jiġi emendat kif ġej: 1. fl-intestatura A; (a) punt 3 għandu jiġi mibdul bi: “3. Tpinġija u pittura, apparti minn dawk inklużi fil- kategorija 3A jew 4, magħmula kompletament bl-idejn fuq kull medja u b’kull materjal (1)”; (b) il-punt li ġej għandu jkun miżjud: “3A. Akkwarelli, gousche u pastell eżekwiti kompletament fl-idejn fuq kull tip ta’ materjal (1)”; (ċ) punt 4 għandu jiġi mibdul b’dan li ġej: “4. Mużajk b’kull tip ta’ materjal eżekwit kompletament bl-idejn, apparti minn dawk li jidħlu fil-kategoriji 1 jew 2, u tpinġijiet b’kull tip ta’ medja eżekwiti kompleta- ment bl-idejn fuq kull tip ta’ materjal (1). ” 2. fl-intestatura B,din il-kategorija li ġejja għandha tkun miżjuda: “30 000 — 3A: (Akkwarell, gouache u pastel)”. Artikolu 2 Dan ir-Regolament għandu jidħol fis-seħħ fit-tielet jum wara l-publikazzjoni tiegħu fil-Ġurnal Uffiċjali tal-Komunitajiet Ewropej. Għandu jkun applikabbli sitt xhur wara d-data tal-publikazzjoni. Dan ir-Regolament għandu jorbot fl-intier tiegħu u japplika direttament fl-Istati Membri kollha. Magħmul fi Brussel, fis-16 ta’ Diċembru 1996. Għall-Kunsill Il-President D. HIGGINS (1) ĠU C 6, tal-11. 1. 1996, p. 14. (2) ĠU C 166, ta’ l-10. 6. 1996, p. 39. (3) ĠU C 97, ta’ l-1. 4. 1996, p. 28. (4) ĠU L 395, tal-31. 12. 1992, p. 1


title: 1996 m. gruodžio 16 d. Bendrieji veiksmai Tarybos priimti pagal Europos Sąjungos sutarties K.3 straipsnį, išplečiantys Europolo narkotikų padalinio įgaliojimus

eurovoc_concepts:
EU police cooperation
Europol
drug addiction
drug traffic
exchange of information
fight against crime

text: 46 LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 19/1 t. 31996F0748 1996 12 31 EUROPOS BENDRIJŲ OFICIALUSIS LEIDINYS L 342/4 BENDRIEJI VEIKSMAI 1996 m. gruodžio 16 d. Tarybos priimti pagal Europos Sąjungos sutarties K. 3 straipsnį, išplečiantys Europolo narkotikų padalinio įgaliojimus (96/748/TVR) EUROPOS SĄJUNGOS TARYBA, PRIĖMĖ ŠIUOS BENDRUOSIUS VEIKSMUS: atsižvelgdama į Europos Sąjungos sutartį, ypač į jos K. 3 straips- nio 2 dalies b punktą, remdamasi Europos Sąjungos prisimindama 1995 m. kovo 10 d. bendruosius veiksmus, kuriuos patvirtino Taryba, sutarties K. 3 straipsniu dėl Europolo narkotikų padalinio (1), kuriuo Euro- polo narkotikų padaliniui buvo pavesta vykdyti tam tikras veik- los rūšis padedant valstybėms narėms kovoti su tam tikromis transnacionalinio nusikalstamumo formomis; prisimindama 1995 m. liepos 26 d. Tarybos aktą (2), kuriuo remiantis buvo parengtas visų Europos Sąjungos valstybių narių Vyriausybių atstovų pasirašytas Europolo konvencijos tekstas; prisimindama, kad įsigaliojus Konvencijai, kai ją patvirtins visos valstybės narės, Europolui bus suteikti platesni negu esami Euro- polo narkotikų padalinio įgaliojimai, kurie apims ir kitas transna- cionalinio nusikalstamumo formas, įskaitant prekybą žmonėmis; atmindama Europos Parlamento norą, išreikštą 1996 m. rugsėjo 19 d. rezoliucijose, kuriose pabrėžiama kovos su prekyba žmonėmis svarba ir raginama skirti Europolo narkotikų padali- niui deramą vaidmenį šioje srityje; 1 straipsnis 1995 m. kovo 10 d. bendrųjų veiksmų 2 straipsnio 2 dalis pakeičiama taip: „2. Padalinys veikia kaip neoperatyvinė grupė informacijai bei žvalgybos duomenimis keistis ir analizuoti, kai tik nustatoma, kad tokia informacija turi įtakos dviem ar daugiau valstybių narių ir yra susijusi su: a) neteisėta prekyba narkotikais; b) neteisėta prekyba radioaktyviosiomis ir branduolinėmis medžiagomis; c) nusikaltimais, kuriuose dalyvauja nelegalūs imigracijos tinklai; d) prekyba žmonėmis; e) neteisėta prekyba transporto priemonėmis; taip pat su tokioje veikoje dalyvaujančiais nusikalstamais susi- vienijimais bei atitinkama pinigų plovimo veika. Šiuose bendruosiuose žmonėmis sąvoka apibrėžiama Europolo konvencijoje. “ veiksmuose vartojama prekybos žinodama 1996 m. birželio mėn. Europos Komisijos ir Austrijos Vyriausybės surengtos Vienos konferencijos dėl prekybos mote- rimis išvadas; 2 straipsnis Šie bendrieji veiksmai leidinyje dieną. įsigalioja jo paskelbimo Oficialiajame žinodama 1996 m. rugpjūčio 26-31 d. Stokholmo Pasaulio kon- ferencijos dėl komercinio seksualinio vaikų išnaudojimo išvadas; sutikdama išplėsti Europolo narkotikų padalinio įgaliojimus, kad jie taip pat apimtų prekybą žmonėmis, Priimta Briuselyje, 1996 m. gruodžio 16 d. Tarybos vardu Pirmininkas M. D. HIGGINS (1) OL L 62, 1995 3 20, p. 1. (2) OL C 316, 1995 11 27, p. 1


title: Résolution du Conseil du 16 décembre 1996 sur les mesures destinées à combattre et à démanteler la culture et la production illicites de drogue dans l'Union européenne

eurovoc_concepts:
Europol
crop production
drug traffic
exchange of information
illicit trade


title: REGOLAMENTO (CE) N. 2384/96 DELLA COMMISSIONE del 16 dicembre 1996 relativo a vendite, mediante gara semplice, di alcoli d'origine vinica destinati all'esportazione

eurovoc_concepts:
Caribbean Islands
Central America
alcohol
award of contract
distillation
sale


title: Directive 96/71/CE du Parlement européen et du Conseil du 16 décembre 1996 concernant le détachement de travailleurs effectué dans le cadre d'une prestation de services

text: L_1997018FR. 01000101. xml 21. 1. 1997    FR Journal officiel de l'Union européenne L 18/1 DIRECTIVE 96/71/CE DU PARLEMENT EUROPÉEN ET DU CONSEIL du 16 décembre 1996 concernant le détachement de travailleurs effectué dans le cadre d'une prestation de services LE PARLEMENT EUROPÉEN ET LE CONSEIL DE L'UNION EUROPÉENNE, vu le traité instituant la Communauté européenne, et notamment son article 57 paragraphe 2 et son article 66, vu la proposition de la Commission (1), vu l'avis du Comité économique et social (2), statuant conformément à la procédure prévue à l'article 189 B du traité (3), (1) considérant que, en vertu de l'article 3 point c) du traité, l'abolition, entre les États membres, des obstacles à la libre circulation des personnes et des services constitue l'un des objectifs de la Communauté; (2) considérant que, en ce qui concerne la prestation de services, toute restriction fondée sur la nationalité ou des conditions de résidence est interdite par le traité depuis la fin de la période de transition; (3) considérant que la réalisation du marché intérieur offre un cadre dynamique à la prestation de services transnationale en invitant un nombre croissant d'entreprises à détacher des travailleurs en vue d'effectuer à titre temporaire un travail sur le territoire d'un État membre autre que l'État sur le territoire duquel ils accomplissent habituellement leur travail; (4) considérant que la prestation de services peut consister soit dans l'exécution de travaux par une entreprise, pour son compte et sous sa direction, dans le cadre d'un contrat conclu entre cette entreprise et le destinataire de la prestation de services, soit dans la mise à disposition de travailleurs en vue de leur utilisation par une entreprise, dans le cadre d'un marché public ou d'un marché privé; (5) considérant qu'une telle promotion de la prestation de services dans un cadre transnational nécessite une concurrence loyale et des mesures garantissant le respect des droits des travailleurs; (6) considérant que la transnationalisation de la relation de travail soulève des problèmes quant au droit applicable à cette relation de travail et qu'il convient, dans l'intérêt des parties, de prévoir les conditions de travail et d'emploi applicables à la relation de travail envisagée; (7) considérant que la convention de Rome, du 19 juin 1980, sur la loi applicable aux obligations contractuelles (4), signée par douze États membres, est entrée en vigueur le 1er avril 1991 dans la majorité des États membres; (8) considérant que l'article 3 de cette convention prévoit, comme règle générale, le libre choix de la loi applicable par les parties; que, à défaut de choix, le contrat est régi, en vertu de l'article 6 paragraphe 2, par la loi du pays où le travailleur, en exécution du contrat, accomplit habituellement son travail, même s'il est détaché à titre temporaire dans un autre pays, ou, si le travailleur n'accomplit pas habituellement son travail dans un même pays, par la loi du pays où se trouve l'établissement qui a embauché le travailleur, à moins qu'il ne résulte de l'ensemble des circonstances que le contrat de travail présente des liens plus étroits avec un autre pays, auquel cas la loi de cet autre pays est applicable; (9) considérant que, en vertu de l'article 6 paragraphe 1 de ladite convention, le choix par les parties de la loi applicable ne peut avoir pour résultat de priver le travailleur de la protection que lui assurent les dispositions impératives de la loi qui, en vertu du paragraphe 2 dudit article, serait applicable à défaut de choix; (10) considérant que l'article 7 de ladite convention prévoit, sous certaines conditions, que soit donné effet, concurremment avec la loi déclarée applicable, aux règles de police d'une autre loi, en particulier celle de l'État membre sur le territoire duquel le travailleur est détaché à titre temporaire; (11) considérant que, conformément au principe de priorité du droit communautaire énoncé à son article 20, ladite convention ne préjuge pas l'application des dispositions qui, dans des matières particulières, règlent les conflits de lois en matière d'obligations contractuelles et qui sont ou seront contenues dans les actes émanant des institutions des Communautés européennes ou dans des législations nationales harmonisées en exécution de ces actes; (12) considérant que le droit communautaire ne s'oppose pas à ce que les États membres étendent le champ d'application de leur législation ou les conventions collectives de travail conclues par les partenaires sociaux à toute personne effectuant un travail salarié, y compris temporaire, sur leur territoire, même si l'employeur est établi dans un autre État membre; que le droit communautaire n'interdit pas aux États membres de garantir le respect de ces règles par les moyens appropriés; (13) considérant que les législations des États membres doivent être coordonnées de manière à prévoir un noyau de règles impératives de protection minimale que doivent observer, dans le pays d'accueil, les employeurs qui détachent des travailleurs en vue d'effectuer un travail à titre temporaire sur le territoire de l'État membre de la prestation; qu'une telle coordination ne peut être assurée que par le droit communautaire; (14) considérant qu'un «noyau dur» de règles protectrices, clairement définies, devrait être observé par le prestataire de services, nonobstant la durée du détachement du travailleur; (15) considérant qu'il convient de prévoir que, dans certains cas délimités de travaux de montage et/ou d'installation d'un bien, les dispositions concernant les taux de salaire minimal et la durée minimale des congés annuels payés ne sont pas d'application; (16) considérant que, en outre, il convient d'assurer une certaine souplesse dans l'application des dispositions concernant les taux de salaire minimal et la durée minimal des congés annuels payés; que, lorsque la durée du détachement ne dépasse pas un mois, les États membres peuvent, sous certaines conditions, déroger aux dispositions concernant les taux de salaires minimal ou prévoir la possibilité de dérogation par voie de conventions collectives; que, en cas de faible ampleur des travaux à effectuer, les États membres peuvent déroger aux dispositions concernant les taux de salaire minimal et la durée minimale des congés annuels payés; (17) considérant que les règles impératives de protection minimale en vigueur dans le pays d'accueil ne doivent pas empêcher l'application des conditions de travail et d'emploi plus favorables aux travailleurs; (18) considérant qu'il convient de respecter le principe selon lequel les entreprises établies en dehors de la Communauté ne doivent pas obtenir un traitement plus favorable que les entreprises établies sur le territoire d'un État membre; (19) considérant que, sans préjudice d'autres dispositions communautaires, la présente directive n'entraîne pas l'obligation de reconnaître légalement l'existence d'entreprises de travail temporaire, ni porte atteinte à l'application, par des États membres, de leur législation relative à la mise à disposition de travailleurs et d'entreprises de travail temporaire auprès d'entreprises non établies sur leur territoire, mais y exerçant des activités dans le cadre d'une prestation de services; (20) considérant que la présente directive n'affecte ni les accords conclus par la Communauté avec des pays tiers ni les législations des États membres relatives à l'accès sur leur territoire de prestataires de services de pays tiers; que la présente directive ne porte pas non plus atteinte aux législations nationales relatives aux conditions d'entrée, de résidence et d'emploi de travailleurs ressortissant de pays tiers; (21) considérant que le règlement (CEE) no 1408/71 du Conseil, du 14 juin 1971, relatif à l'application des régimes de sécurité sociale aux travailleurs salariés, aux travailleurs non salariés et aux membres de leur famille qui se déplacent à l'intérieur de la Communauté (5), fixe les dispositions applicables en matière de prestations et de cotisations de sécurité sociale; (22) considérant que la présente directive est sans préjudice du droit des États membres en matière d'action collective pour la défense des intérêts professionnels; (23) considérant que les instances compétentes des différents États membres doivent collaborer entre elles à l'application de la présente directive; que les États membres doivent prévoir des mesures appropriées en cas de non-respect de la présente directive; (24) considérant qu'il importe de garantir une bonne application de la présente directive et de prévoir, à cette fin, une collaboration étroite entre la Commission et les États membres; (25) considérant que, au plus tard cinq ans après la date d'adoption de la présente directive, la Commission doit réexaminer les modalités d'application de la présente directive en vue de proposer, le cas échéant, les modifications nécessaires, ONT ARRÊTÉ LA PRÉSENTE DIRECTIVE: Article premier Champ d'application 1. La présente directive s'applique aux entreprises établies dans un État membre qui, dans le cadre d'une prestation de services transnationale, détachent des travailleurs, conformément au paragraphe 3, sur le territoire d'un État membre. 2. La présente directive ne s'applique pas aux entreprises de la marine marchande en ce qui concerne le personnel navigant. 3. La présente directive s'applique dans la mesure où les entreprises visées au paragraphe 1 prennent l'une des mesures transnationales suivantes: a) détacher un travailleur, pour leur compte et sous leur direction, sur le territoire d'un État membre, dans le cadre d'un contrat conclu entre l'entreprise d'envoi et le destinataire de la prestation de services opérant dans cet État membre, pour autant qu'il existe une relation de travail entre l'entreprise d'envoi et le travailleur pendant la période de détachement ou b) détacher un travailleur sur le territoire d'un État membre, dans un établissement ou dans une entreprise appartenant au groupe, pour autant qu'il existe une relation de travail entre l'entreprise d'envoi et le travailleur pendant la période de détachement ou c) détacher, en tant qu'entreprise de travail intérimaire ou en tant qu'entreprise qui met un travailleur à disposition, un travailleur à une entreprise utilisatrice établie ou exerçant son activité sur le territoire d'un État membre, pour autant qu'il existe une relation de travail entre l'entreprise de travail intérimaire ou l'entreprise qui met un travailleur à disposition et le travailleur pendant la période de détachement. 4. Les entreprises dans un État non membre ne peuvent pas obtenir un traitement plus favorable que les entreprises établies dans un État membre. Article 2 Définition 1. Aux fins de la présente directive, on entend par travailleur détaché, tout travailleur qui, pendant une période limitée, exécute son travail sur le territoire d'un État membre autre que l'État sur le territoire duquel il travaille habituellement. 2. Aux fins de la présente directive, la notion de travailleur est celle qui est d'application dans le droit de l'État membre sur le territoire duquel le travailleur est détaché. Article 3 Conditions de travail et d'emploi 1. Les États membres veillent à ce que, quelle que soit la loi applicable à la relation de travail, les entreprises visées a l'article 1er paragraphe 1 garantissent aux travailleurs détachés sur leur territoire les conditions de travail et d'emploi concernant les matières visées ci-après qui, dans l'État membre sur le territoire duquel le travail est exécuté, sont fixées: — par des dispositions législatives, réglementaires ou administratives et/ou — par des conventions collectives ou sentences arbitrales déclarées d'application générale au sens du paragraphe 8, dans la mesure où elles concernent les activités visées en annexe: a) les périodes maximales de travail et les périodes minimales de repos; b) la durée minimale des congés annuels payés; c) les taux de salaire minimal, y compris ceux majorés pour les heures supplémentaires; le présent point ne s'applique pas aux régimes complémentaires de retraite professionnels; d) les conditions de mise à disposition des travailleurs, notamment par des entreprises de travail intérimaire; e) la sécurité, la santé et l'hygiène au travail; f) les mesures protectrices applicables aux conditions de travail et d'emploi des femmes enceintes et des femmes venant d'accoucher, des enfants et des jeunes; g) l'égalité de traitement entre hommes et femmes ainsi que d'autres dispositions en matière de non-discrimination. Aux fins de la présente directive, la notion de taux de salaire minimal visée au second tiret point c) est définie par la législation et/ou la pratique nationale(s) de l'État membre sur le territoire duquel le travailleur est détaché. 2. Dans le cas de travaux de montage initial et/ou de première installation d'un bien, qui forment partie intégrante d'un contrat de fourniture de biens, qui sont indispensables pour la mise en fonctionnement du bien fourni et qui sont exécutés par les travailleurs qualifiés et/ou spécialisés de l'entreprise de fourniture, le paragraphe 1 second tiret points b) et c) ne s'applique pas, lorsque la durée du détachement n'est pas supérieure à huit jours. Cette disposition ne s'applique pas aux activités dans le domaine de la construction visées en annexe. 3. Les États membres peuvent, après consultation des partenaires sociaux, conformément aux us et coutumes de chaque État membre, décider de ne pas appliquer le paragraphe 1 second tiret point c) dans les cas visés à l'article 1er paragraphe 3 points a) et b), lorsque la durée du détachement n'est pas supérieure à un mois. 4. Les États membres peuvent, conformément aux législations et/ou pratiques nationales, prévoir qu'il peut être dérogé au paragraphe 1 second tiret point c) dans les cas visés à l'article 1er paragraphe 3 points a) et b), ainsi qu'à une décision d'un État membre au sens du paragraphe 3 du présent article, par voie de conventions collectives, au sens du paragraphe 8, concernant un ou plusieurs secteurs d'activité, lorsque la durée du détachement n'est pas supérieure à un mois. 5. Les États membres peuvent prévoir l'octroi d'une dérogation au paragraphe 1 second tiret points a) et c) dans les cas visés à l'article 1er paragraphe 3 points a) et b) en raison de la faible ampleur des travaux à effectuer. Les États membres qui font usage de la faculté visée au premier alinéa fixent les modalités auxquelles les travaux à effectuer doivent répondre pour être considérés comme de «faible ampleur». 6. La durée du détachement est calculée sur une période de référence d'une année après son commencement. Lors du calcul de celle-ci, la durée d'un détachement éventuellement accompli par un travailleur à remplacer est prise en compte. 7. Les paragraphes 1 à 6 ne font pas obstacle à l'application de conditions d'emploi et de travail plus favorables pour les travailleurs. Les allocations propres au détachement sont considérées comme faisant partie du salaire minimal, dans la mesure où elles ne sont pas versées à titre de remboursement des dépenses effectivement encourues à cause du détachement, telles que les dépenses de voyage, de logement ou de nourriture. 8. On entend par conventions collectives ou sentences arbitrales, déclarées d'application générale, les conventions collectives ou les sentences arbitrales qui doivent être respectées par toutes les entreprises appartenant au secteur ou à la profession concernés et relevant du champ d'application territoriale de celles-ci. En l'absence d'un système de déclaration d'application générale de conventions collectives ou de sentences arbitrales au sens du premier alinéa, les États membres peuvent, s'ils décident ainsi, prendre pour base: — les conventions collectives ou sentences arbitrales qui ont un effet général sur toutes les entreprises similaires appartenant au secteur ou à la profession concernés et relevant du champ d'application territoriale de celles-ci et/ou — les conventions collectives qui sont conclues par les organisations des partenaires sociaux les plus représentatives au plan national et qui sont appliquées sur l'ensemble du territoire national, pour autant que leur application aux entreprises visées à l'article 1er paragraphe 1 garantisse, quant aux matières énumérées au paragraphe 1 premier alinéa du présent article, une égalité de traitement entre ces entreprises et les autres entreprises visées au présent alinéa se trouvant dans une situation similaire. Il y a égalité de traitement, au sens du présent article, lorsque les entreprises nationales se trouvant dans une situation similaire: — sont soumises, au lieu d'activité ou dans le secteur concernés, aux mêmes obligations, en ce qui concerne les matières énumérées au paragraphe 1 premier alinéa, que les entreprises visées par les détachements et — se voient imposer lesdites obligations avec les mêmes effets. 9. Les États membres peuvent prévoir que les entreprises visées à l'article 1er paragraphe 1 garantissent aux travailleurs au sens de l'article 1er paragraphe 3 point c) le bénéfice des conditions qui sont applicables aux travailleurs intérimaires dans l'État membre sur le territoire duquel le travail est exécuté. 10. La présente directive ne fait pas obstacle à ce que les États membres, dans le respect du traité, imposent aux entreprises nationales et aux entreprises d'autres États, d'une façon égale: — des conditions de travail et d'emploi concernant des matières autres que celles visées au paragraphe 1 premier alinéa, dans la mesure où il s'agit de dispositions d'ordre public; — des conditions de travail et d'emploi fixées dans des conventions collectives ou sentences arbitrales au sens du paragraphe 8 et concernant des activités autres que celles visées à l'annexe. Article 4 Coopération en matière d'information 1. Aux fins de la mise en œuvre de la présente directive, les États membres, conformément aux législations et/ou pratiques nationales, désignent un ou plusieurs bureaux de liaison ou une ou plusieurs instances nationales compétentes. 2. Les États membres prévoient une coopération entre les administrations publiques qui, conformément à la législation nationale, sont compétentes pour la surveillance des conditions de travail et d'emploi visées à l'article 3. Cette coopération consiste en particulier à répondre aux demandes d'informations motivées de ces administrations publiques relatives à la mise à disposition transnationale de travailleurs, y compris en ce qui concerne des abus manifestes ou des cas d'activités transnationales présumées illégales. La Commission et les administrations publiques visées au premier alinéa collaborent étroitement en vue d'examiner les difficultés qui pourraient surgir dans l'application de l'article 3 paragraphe 10. L'assistance administrative réciproque est fournie à titre gracieux. 3. Chaque État membre prend les mesures appropriées pour que les informations concernant les conditions de travail et d'emploi visées à l'article 3 soient généralement accessibles. 4. Chaque État membre communique aux autres États membres et à la Commission les bureaux de liaison et/ou les instances compétentes visés au paragraphe 1. Article 5 Mesures Les États membres prennent des mesures adéquates en cas de non-respect de la présente directive. Ils veillent en particulier à ce que les travailleurs et/ou leurs représentants disposent de procédures adéquates aux fins de l'exécution des obligations prévues par la présente directive. Article 6 Compétence judiciaire Pour faire valoir le droit aux conditions de travail et d'emploi garanties à l'article 3, une action en justice peut être intentée dans l'État membre sur le territoire duquel le travailleur est ou était détaché, sans préjudice, le cas échéant, de la faculté d'intenter, conformément aux conventions internationales existantes en matière de compétence judiciaire une action en justice dans un autre État. Article 7 Mise en œuvre Les États membres adoptent les dispositions législatives, réglementaires et administratives nécessaires pour se conformer à la présente directive au plus tard le 16 décembre 1999. Lorsque les États membres adoptent ces dispositions, celles-ci contiennent une référence à la présente directive ou sont accompagnées d'une telle référence lors de leur publication officielle. Les modalités de cette référence sont arrêtées par les États membres. Article 8 Réexamen par la Commission Au plus tard le 16 décembre 2001, la Commission réexamine les modalités d'application de la présente directive, en vue de proposer au Conseil, en tant que de besoin, les modifications nécessaires. Article 9 Les États membres sont destinataires de la présente directive. Fait à Bruxelles, le 16 décembre 1996. Par le Parlement européen Le président K. HÄNSCH Par le Conseil Le président I. YATES (1)  JO no C 225 du 30. 8. 1991, p. 6. JO no C 187 du 9. 7. 1993, p. 5. (2)  JO no C 49 du 24. 2. 1992, p. 41. (3)  Avis du Parlement européen du 10 février 1993 (JO no C 72 du 15. 3. 1993, p. 78), position commune du Conseil du 3 juin 1996 (JO no C 220 du 29. 7. 1996, p. 1) et décision du Parlement européen du 18 septembre 1996 (JO no C 320 du 28. 10. 1996, p. 73). Décision du Conseil du 24 septembre 1996. (4)  JO no L 266 du 9. 10. 1980, p. 1. (5)  JO no L 149 du 5. 7. 1971, p. 2. Règlement modifié en dernier lieu par le règlement (CE) no 3096/95 (JO no L 335 du 30. 12. 1995, p. 10). ANNEXE Les activités visées à l'article 3 paragraphe 1 deuxième tiret englobent toutes les activités dans le domaine de la construction qui visent la réalisation, la remise en état, l'entretien, la modification ou l'élimination de constructions, et notamment les travaux suivants: 1) excavation 2) terrassement 3) construction 4) montage et démontage d'éléments préfabriqués 5) aménagement ou équipement 6) transformation 7) rénovation 8) réparation 9) démantèlement 10) démolition 11) maintenance 12) entretien — travaux de peinture et de nettoyage 13) assainissement


title: Decisión n° 102/97/CE del Parlamento Europeo y del Consejo de 16 de diciembre de 1996 por la que se adopta un programa de acción comunitario relativo a la prevención de la toxicomanía en el marco de la acción en el ámbito de la salud pública (1996-2000)

eurovoc_concepts: European Monitoring Centre for Drugs and Drug Addiction


title: Komission asetus (EY) N:o 2389/96, annettu 16 päivänä joulukuuta 1996, yhteisön sekä Baltian maiden välisissä vapaakauppasopimuksissa määrätyn järjestelmän soveltamista koskevista yksityiskohtaisista säännöistä maito- ja maitotuotealalla annetun asetuksen (EY) N:o 1713/95 muuttamisesta

eurovoc_concepts:
Baltic States
CCT duties
import licence
milk
milk product
tariff reduction


title: Reglamento (CE) nº 2469/96 del Consejo de 16 de diciembre de 1996 por el que se modifica el Anexo del Reglamento (CEE) nº 3911/92 relativo a la exportación de bienes culturales


title: POSITION COMMUNE (CE) Nº 8/97 arrêtée par le Conseil le 16 décembre 1996 en vue de l'adoption de la directive 97/.../CE du Parlement européen et du Conseil du ... modifiant la directive 93/6/CEE du Conseil sur l'adéquation des fonds propres des entreprises d'investissement et des établissements de crédit et la directive 93/22/CEE du Conseil concernant les services d'investissement dans le domaine des valeurs mobilières

eurovoc_concepts:
committee (EU)
credit institution
exchange of information
financial solvency
securities