title: Επανεξεταζομένη πρόταση κανονισμού (ΕΚ) του Συμβουλίου για την ενίσχυση των δημογραφικών πολιτικών και προγραμμάτων στις αναπτυσσόμενες χώρες

eurovoc_concepts:
EU programme
developing countries
development aid
family planning
population policy

text: ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ Βρυξέλλες, 21. 05. 1997 COM(97)216 τελικό 95/0166 (SYN) Επανεξεταζομένη πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ (ΕΚ) ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για την ενίσχυση των δημογραφικών πολιτικών και προγραμμάτων στις αναπτυσσόμενες χώρες (υποβληθείσα από την Επιτροπή σύμφωνα με το άρθρο 189 Γ, στοιχείο δ) της συνθήκης ΕΚ) ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ Ο προτεινόμενος κανονισμός καθορίζει τους στόχους και τις λεπτομέρειες των δράσεων που χρηματοδοτούνται με βάση το κονδύλιο του προϋπολογισμού Β7-631 "Ενισχύσεις δημογραφικών πολιτικών και προγραμμάτων στις αναπτυσσόμενες χώρες". Η αρχική πρόταση γι'αυτόν τον κανονισμό είχε υποβληθεί από την Επιτροπή στις 8 Σεπτεμβρίου 1995. Μετά την πρώτη ανάγνωση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις 24 Μαΐου 1996, η Επιτροπή παρουσίασε τροποποιημένη πρόταση στις 4 Σεπτεμβρίου 1996, στην οποία περιλαμβάνονται τέσσερις τροπολογίες. Στις 2 Δεκεμβρίου 1996, το Συμβούλιο υιοθέτησε μια κοινή θέση. Με βάση μία έκθεση που εκπόνησε ο κ. Nordman, το Κοινοβούλιο υιοθέτησε, ομόφωνα, τρεις τροπολογίες σε δεύτερη ανάγνωση, στις 13 Μαρτίου 1997. Σύμφωνα με το άρθρο 189 Γ εδάφιο δ) της συνθήκης ΕΚ, πρέπει επομένως η Επιτροπή να καταρτίσει μία αναθεωρημένη πρόταση και να διατυπώσει τη γνώμη της σχετικά με τις τροπολογίες. II Επιτροπή αποδέχεται την τροπολογία αριθ. 2 που αφορά την αντικατάσταση της νομοθετικής επιτροπής από μία συμβουλευτική επιτροπή, που θα αποκαταστήσει έτσι την αρχική πρόταση της Επιτροπής. Αντίθετα, η Επιτροπή δεν εγκρίνει τις δύο υπόλοιπες τροπολογίες (αριθ. 1 και 5). Σε ό,τι αφορά την τροπολογία αριθ. 1 που αναφέρεται στην αύξηση κατά 300 εκατ. ECU μέχρι το έτος 2000 της κοινοτικής χρηματοδοτικής συνεισφοράς σε θέματα δημογραφικών προγραμμάτων, πρέπει να υπομνησθεί το περιεχόμενο του σημείου αριθ. 11 του αιτιολογικού της κοινής θέσης : η Κοινότητα υπογραμμίζει τη θέληση της να εφαρμόσει τις κατευθυντήριες γραμμές που καθορίστηκαν στη διεθνή συνδιάσκεψη του Καΐρου, ιδίως υπό μορφή αυξημένης χρηματοδοτικής στήριξης. Ωστόσο, αυτό αποτελεί στόχο πολιτικού χαρακτήρα, και επειδή δεν υπάρχει (υτόφαση των αρμοδίων για τον προϋπολογισμό αρχών της Κοινότητας σχετικά με αυτό, δεν πρέπει να αποδεχτούμε επίσημο συμβιβασμό σε μία νομική πράξη όπως ο παρών κανονισμός. Επιπλέον, αυτός ο στόχος δεν θα υλοποιηθεί με τη χρησιμοποίηση του συγκεκριμένου κονδυλίου του προϋπολογισμού (Β7-631 "Ενισχύσεις δημογραφικών πολιτικών και προγραμμάτων στις αναπτυσσόμενες χώρες") που διαθέτει σήμερα χορήγηση 8 εκατ. ECU, και για το οποίο η αρμ,οόια για τον προϋπολογισμό αρχή δεν προέβλεψε σταδιακή αύξηση μέχρι το έτος 2000. Λεν είναι επομένως σκόπιμο να καθοριστεί στο πλαίσιο αυτού του κανονισμού το ποσό που πρότεινε το Κοινοβούλιο. Για να επιτευχθεί η αναφερόμενη αύξηση, είναι αναγκαίο να ενταχθούν τα δημογραφικά προγράμματα στις δράσεις που χρηματοδοτούνται από τα κονδύλια του προϋπολογισμού που αφορούν τις περιοχές της Λσίας, της Λατινικής Λμερικής και της Μεσογείου καθώς και από το ΗΤΛ. SL Σχετικά με την τροπολογία αριθ. 5, η Επιτροπή θεωρεί ότι το περιεχόμενο της καλύπτεται ήδη επαρκώς από τα σημεία αριθ. 9 του αιτιολογικού (που καταδικάζει κάθε παραβίαση των δικαιωμάτων του ανθρώπου, ιδίως υπό μορφή υποχρεωτικών εκτρώσεων, αναγκαστικής στείρωσης και παιδοκτονίας), αριθ. 10 (που αποκλείει τη χρηματοδότηση μέτρων παροχής κινήτρων για την ενθάρρυνση των εκτρώσεων και της στείρωσης) και αριθ. 12 (που υπογραμμίζει τον αυστηρό σεβασμό της απόφασης που λήφθηκε κατά τη συνδιάσκεψη του Καΐρου, σύμφωνα με την οποία οι αμβλώσεις δεν πρέπει να ενθαρρύνονται με κανένα τρόπο ως μία μέθοδος οικογενειακού προγραμματισμού). Ο κατάλογος των τροπολογιών που δεν εξετάζει η Επιτροπή βρίσκεται στο παράρτημα. Εκτός από την θέση που έλαβε σχετικά με τις προαναφερόμενες τροπολογίες, η Επιτροπή εφιστά την προσοχή στο γεγονός ότι δεν έχει συμπεριλάβει στην αναθεωρημένη πρόταση τις διατάξεις της κοινής θέσης με τις οποίες δεν συμφωνούσε η ίδια. Μετά από τις δηλώσεις της που έχουν εγγραφεί στα πρακτικά του Συμβουλίου κατά την έγκριση της κοινής θέσης, η Επιτροπή δεν περιλαμβάνει ούτε τις διατάξεις σχετικά με ένα ποσό αναφοράς (σημείο αριθ. 18 του αιτιολογικού και άρθρο 19 της κοινής θέσης), ούτε τις διατάξεις που απαιτούν συμπληρωματικές πληροφορίες (άρθρα αριθ. 10. 3 και 12. 3 της κοινής θέσης). II Επιτροπή θεωρεί ότι οι διαδικασίες που προβλέπει η ίδια (επιτροπή για τα σχέδια που υπερβαίνουν το όριο των 2 εκατ. ECU, ανταλλαγή απόψεων για τις γενικές κατευθυντήριες γραμμές, υποβολή μίας ετήσιας έκθεσης) θα εξασφαλίσουν την κατάλληλη διαφάνεια. ?> ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΕΣ ΠΟΥ ΛΕΝ ΛΗΦΘΗΚΑΝ ΥΠΟΨΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ Κοινή θέση του Συμβουλίου 1 Τροπολογίες του Κοινοβουλίου Τροπολογία αριθ. 1 Αιτιολογική σκέψη 8 α (νέα) (8α) ότι η Κοινότητα ανέλαβε την υποχρέωση να δώσει συνέχεια στη διάσκεψη του Καΐρου, αυξάνοντας ιδίως σε 300 εκατομμύρια ECU μέχρι το έτος 2000 τη στα χρηματοδοτική δημογραφικά των αναπτυσσομένων χωρών. της προγράμματα ενίσχυση Τροπολογία αριθ. 5 Αρθρο 4, παράγραφος 2 α (νέα) (2α) Οι χώρες ή οργανισμοί που επιτρέπουν ή ευνοούν την υποχρεωτική άμβλωση και τη στείρωση ή την παιδοκτονία ως μέτρα ελέγχου δημογραφικής αύξησης αποκλείονται από την κοινοτική βοήθεια. της k Επανεξεταζομένη πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ (ΕΚ) ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για την ενίσχυση των δημογραφικών πολιτικών και προγραμμάτων στις αναπτυσσόμενες χίύρες ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ, Έχοντας υπόψη: τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 130 Χ, την πρόταση της Επιτροπής, Αποφασίζοντας σύμφωνα με τη διαδικασία του άρθρου 189 Γ της συνθήκης, ς Εκτιμώντας: (1) ότι οι δυνατότητες που έχουν οι περισσότερες αναπτυσσόμενες χώρες για μια μακρόπνοη ανάπτυξη του ανθρώπινου στοιχείου προσκρούουν σε διάφορα εμπόδια, μεταξύ των οποίων ο υψηλός δείκτης δημογραφικής ανάπτυξης· ότι στις χώρες αυτές έχουν εγκριθεί εθνικά δημογραφικά προγράμματα· (2) ότι η διεθνής διάσκεψη για τον πληθυσμό και την ανάπτυξη που έγινε στο Κάιρο το 1994 ενέκρινε ένα πρόγραμμα δράσης· ' (3) ότι, με τα ψηφίσματα του της 11ης Νοεμβρίου 1986, «Πληθυσμός και ανάπτυξη», και της 18ης Νοεμβρίου 1992, «Οικογενειακός προγραμματισμός και συνεργασία με τις αναπτυσσόμενες χώρες», το Συμβούλιο αναγνώρισε την επείγουσα ανάγκη ανταπόκρισης στο ανεκπλήρωτο αίτημα για υπηρεσίες οικογενειακού προγραμματισμού, υπογραμμίζοντας συγχρόνως την ανάγκη να βοηθηθούν οι αναπτυσσόμενες χώρες στην εφαρμογή ευρέων δημογραφικών προγραμμάτων, στα οποία θα λαμβάνονται υπόψη οι διάφοροι παράγοντες που επηρεάζουν τον έλεγχο της γονιμότητας· (4) ότι, κατά την ακροαματική διαδικασία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο της 25ης Νοεμβρίου 1993, τονίστηκαν οι πολύπλοκες σχέσεις μεταξύ δημογραφίας και ανάπτυξης και ότι, μέχρι ενός σημείου, η αύξηση του πληθυσμού μπορεί να ευνοήσει την οικονομική ανάπτυξη, αλλά ότι οι έντονοι δείκτες αύξησης σε ορισμένες αναπτυσσόμενες χώρες δεν επιτρέπουν την αντιμετώπιση των αναγκών ούτε την ύπαρξη προοπτικών μακρόπνοης ανάπτυξης, ειδικότερα σε θέματα περιβάλλοντος· (5) ότι μια πιο συγκρατημένη δημογραφική αύξηση θα μπορούσε να προωθ7)θεί μέσω: - μιας δικαιότερης κατανομής του εισοδήματος μεταξύ των διαφόρων κοινωνικών ομάδων, - μιας οικονομικής πολιτικής που να επιτρέπει στις φτωχές γυναίκες και άνδρες να αναπτύξουν διαφοροποιημένους πόρους ζωής, - επενδύσεων όσον αφορά την υποδομή που επηρεάζει την υγεία του πληθυσμού, όπως είναι το καθαρό νερό, οι βελτιωμένες αποχετεύσεις και η κατοικία αποδεκτού επίπεδοι), - μι,ας πολιτικής υγείας που να βελτιώνει την πρόσβαση των (ρτωχών στις ιατρικές υπηρεσίες και - μιας βελτιωμένης πρόσβασης και ποιότητας στη γενική εκπαίδευση και κατάρτιση για γυναίκες και κορίτσια. (6) ότι ορισμένες αναπτυσσόμενες χώρες έχο\;ν εισέλθει σε φάση δημογραφικής μετάβασης που χαρακτηρίζεται από σημαντική μείωση του δείκτη γονιμότητας, πράγμα που δείχνει μια αλλαγή συμπεριφοράς η οποία ευνοεί τη μείωση του μεγέθους της οικογένειας· ότι άλλες αναπτυσσόμενες χώρες δεν έχουν εισέλθει στη φάση αυτή και θα πρέπει, συνεπώς, να τύχουν ειδικής αρωγής· (7) ότι η ατομική ελευθερία επιλογής για γυναίκες, άνδρες, και ιδίως εφήβους μέσω μιας επαρκούς πρόσβασης σε πληροφορίες και υπηρεσίες σχετικά με τα δικαιώματα αναπαραγωγής είναι σημαντικό στοιχείο προόδου και ανάπτυξης· (8) ότι η Κοινότητα συμμετέχει, από το 1990, στη χρηματοδότηση ειδικών μέτρων και πρότυπων πειραματικών δράσεων για την επιδίωξη αυτών των στόχων και ότι, σύμφωνα με το πρόγραμμα δράσης της διεθνούς διάσκεψης του Καΐρου που προαναφέρθηκε, είναι καιρός η Κοινότητα να εντείνει τις προσπάθειες της για συνεργασία στο συγκεκριμένο τομέα (9) ότι η Κοινότητα σέβεται το δικαίωμα του ατόμου να επιλέγει τον αριθμό των παιδιών του και τη χρονική στιγμή γέννησης τους και καταδικάζει κάθε παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπό μορφή υποχρεωτικής άμβλωσης, επιβεβλημένης στείρωσης, παιδοκτονίας, απόρριψης, εγκατάλειψης και κακής μεταχείρισης ανεπιθύμητων παιδιών ως μέσου ελέγχου του πληθυσμού· (10) ότι, με τον παρόντα κανονισμό, δεν δίδονται κίνητρα στείρωσης ή άμβλωσης, και δεν υποστηρίζονται ακατάλληλες δοκιμές αντισυλληπτικών μεθόδων στις αναπτυσσόμενες χώρες· (11) ότι η Κοινότητα έχει δεσμευτεί να δώσει συνέχεια στη διεθνή διάσκεψη του Καΐρου για τον πληθυσμό και, την ανάπτυξη, κυρίως διά της αυξημένης χρηματοδοτικής στήριξης στα δημογραφικά προγράμματα των αναπτυσσομένων χωρών· (12) ότι, κατά την εφαρμογή μέτρων συνεργασίας, πρέπει να τηρείται αυστηρά η απόφαση της διεθνούς διάσκεψης του Καΐρου, σύμφωνα με την οποία η άμβλωση δεν ενθαρρύνεται ποτέ ως μέθοδος οικογενειακού προγραμματισμού· (13) ότι πρέπει να βοηθούνται οι δικαιούχοι χώρες στην υιοθέτηση δημογραφικών προγραμμάτων συμβατών με τη μακρόπνοη ανάπτυξη και στην ανάπτυξη στρατηγικών με στόχο, αιρενός, να δώσουν στις γυναίκες την εξουσία να αποιρασίζουν και, αφετέρου, να επιτύχουν την ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών, ζητήματα που αποτελούν καθοριστικούς παράγοντες προκειμένου οι γυναίκες να είναι σε θέση να επιλέγουν σε θέματα τεκνοποιίας, οικογενειακού V προγραμματισμού και ελέγχου της αναπαραγωγικής υγείας τους, με τη λήψη μέτρων σε διάφορους κοινωνικούς, οικονομικούς και πολιτιστικούς τομείς, και ιδίως στους νευραλγικούς τομείς της εκπαίδευσης και της υγείας· (14) ότι, για να είναι πραγματικώς αποτελεσματικά, τα δημογραφικά αυτά προγράμματα πρέπει να εντάσσονται σε μια ευρύτερη πολιτική καταπολέμησης της φτώχειας και της απειλής κατά του περιβάλλοντος· (15) ότι οι νέες δράσεις προς την κατεύθυνση αυτή θα είναι αποτελεσματικές μόνον εφόσον συνδυάζονται με μακρόπνοη ανάπτυξη που να επιτρέπει την αρμονική και προοδευτική ενσωμάτωση των αναπτυσσόμενων χωρών στην παγκόσμια οικονομία· (16) ότι οι μη κυβερνητικές οργανώσεις και οι ιδιωτικοί φορείς μπορούν να διαδραματίσουν ουσιαστικό ρόλο στην εξασφάλιση επιτυχών πολιτικών υγείας, εκπαίδευσης και οικογενειακού προγραμματισμού, ιδίως μεταξύ των γυναικών, οι οποίες αποτελούν κεντρικής σημασίας παράγοντα για τη μακρόπνοη πληθυσμιακή ανάπτυξη, καθώς και μεταξύ των εφήβων· (17) ότι τα μέτρα που θα ληφθούν δυνάμει του παρόντος κανονισμού θα χρηματοδοτηθούν, υπό μορφή μη επιστρεπτέων ενισχύσεων, από το γενικό προϋπολογισμό των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων· (18) ότι πρέπει να καθοριστούν οι διοικητικοί κανόνες και διαδικασίες για τη συνεργασία στο πεδίο αυτό, ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ: Αρθρο 1 Η Κοινότητα εφαρμόζει συνεργασία για τη στήριξη δημογραφικών προγραμμάτων και πολιτικών στις αναπτυσσόμενες χώρες. Αρθρο 2 Τα λαμβανόμενα δυνάμει του παρόντος κανονισμού μέτρα απευθύνονται, κυρίως, προς τις χώρες που απέχουν περισσότερο από τα κριτήρια τα οποία καθορίζονται από τη διεθνή διάσκεψη του Καΐρου για τον πληθυσμό και την ανάπτυξη, προς τις πτωχότερες και λιγότερο αναπτυγμένες χώρες και προς τα περισσότερο μειονεκτικά τμήματα του πληθυσμού τους. € Αρθρο 3 Η δυνάμει του παρόντος κανονισμού βοήθεια συμπληρώνει και ενισχύει την παρεχομένη δυνάμει άλλων μέσων αναπτυξιακής συνεργασίας βοήθεια στον τομέα της παιδείας και της υγείας, προκειμένου οι δημογραφικοί παράγοντες να συνεκτιμώνται πλήρως και να εντάσσονται στα κοινοτικά προγράμματα. Άρθρο 4 1. Στις δράσεις που θα χρηματοδοτηθούν στο πλαίσιο της κατ' άρθρο 1 συνεργασίας λαμβάνονται υπόψη οι ακόλουθοι στόχοι προτεραιότητας: - διασφάλιση της δυνατότητας των γυναικών, των ανδρών και των εφήβων να επιλέγουν ελεύθερα και έχοντας προηγουμένως ενημερωθεί τον αριθμό των παιδιών που επιθυμούν, καθώς και τη στιγμή των γεννήσεων, - η συμβολή στη δημιουργία ενός κοινωνικοπολιτιστικού, οικονομικού και εκπαιδευτικού περιβάλλοντος κατάλληλου για την πλήρη άσκηση της επιλογής αυτής, ιδιαίτερα για τις γυναίκες και τους εφήβους, ιδίως με την καταδίκη και την εξάλειψη κάθε μορφής βίας, ακρωτηριασμού και σεξουαλικής κακοποίησης που πλήττουν την αξιοπρέπεια και την υγεία τους, - η συμβολή στην ανάπτυξη ή τη μεταρρύθμιση των συστημάτων υγείας ώστε να βελτιωθεί η δυνατότητα πρόσβασης και η ποιότητα των παρεχόμενων στις γυναίκες, άνδρες και εφήβους υπηρεσιών στο πεδίο της αναπαραγωγικής υγειονομικής μέριμνας, και να μειωθούν αισθητά οι κίνδυνοι για την υγεία γυναικών και παιδιών. 2. Η κοινοτική βοήθεια μπορεί να χορηγείται για σχέδια εμπεριέχοντα δραστηριότητες στους ακόλουθους τομείς: - τη στήριξη της δημιουργίας, ανάπτυξης και διάδοσης υπηρεσιών αναπαραγωγικής υγειονομικής μέριμνας, στο πλαίσιο των πολιτικών και προγραμμάτων που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις, οι διεθνείς οργανισμοί, οι ΜΚΟ και ιδιωτικοί ΐ|>ορείς, μι: στόχο κυρίως τις ομάδες που βιώνουν τα προβλήματα αυτά με εντονότερο τρόπο, για παράδειγμα τους εφήβους, τις εγκύους και άλλες ομάδες, όπως θα προσδιορίζονται σε τοπικό επίπεδο, - τη βοήθεια για το σχεδιασμό, εφαρμογή ή χρηματοδότηση πολιτικών που θα συμβάλουν στην καλύτερη αναπαραγωγική υγεία γυναικών και κοριτσιών, <* τη βελτίωση των υπηρεσιών αναπαραγωγικής υγείας, όσον αφορά την ασφαλέστερη εγκυμοσύνη, την περιγεννητική περίθαλψη, τον οικογενειακό προγραμματισμό, την πρόληψη και τη θεραπεία των σεξουαλικά μεταδιδόμενων ασθενειών, περιλαμβανομένου και του AIDS, από άποψη υποδομής, εξοπλισμού, προμηθειών, κατάρτισης ή έρευνας, τη στήριξη των εκστρατειών πληροφόρησης, εκπαίδευσης και ευαισθητοποίησης, με σκοπό ιδίως να ευνοηθεί η βελτίωση της αναπαραγωγής και η κατανόηση των δημογραφικών ζητημάτων, συμπεριλαμβανομένων των ευρύτερων κοινωνικών πλεονεκτημάτων που θα έχει η επιτάχυνση της δημογραφικής μετάβασης, την πολιτική οικογενειακού προγραμματισμού και τις υπηρεσίες, περιλαμβανομένης και της ενημέρωσης για τις ασφαλείς και αποτελεσματικές μεθόδους οικογενειακού προγραμματισμού, την ανάπτυξη βασικής υποδομής, του τομέα της παροχής εθελοντικών υπηρεσιών, των τοπικών μη κυβερνητικών οργανώσεων και της συνεργασίας Νότου-Νότου με στόχο την εφαρμογή προγραμμάτων, την ανταλλαγή εμπειριών και τη στήριξη των δικτύων συνεργασίας μεταξύ εταίρων. Αρθρο 5 Οι εταίροι της συνεργασίας που δύνανται να επιλεγούν προς χρηματοδοτική στήριξη δυνάμει του παρόντος κανονισμού είναι περιφερειακοί και διεθνείς οργανισμοί, τοπικές ΜΚΟ και ΜΚΟ με έδρα κράτη μέλη, εθνικές και επαρχιακές υπηρεσίες και οργανισμοί και υπηρεσίες και οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης, οργανισμοί βασισμένοι στις τοπικές κοινότητες, συμπεριλαμβανομένων γυναικείων οργανώσεων, ινστιτούτων και δημόσιων και ιδιωτικών επιχειρήσεων. Αρθρο 6 Οι πρωτοβουλίες συνεργασίας εφαρμόζονται βάσει διαλόγου με τις ενδιαφερόμενες εθνικές, περιφερειακές και τοπικές αρχές, έτσι ώστε να αποφεύγονται προγράμματα άνωθεν επιβαλλόμενα, που εισάγουν διακρίσεις ή θίγουν Οεμελκόόη ανθρώπινα δικαιώματα. Θα λαμβάνεται υπόψη το οικονομικό, κοινωνικό και πολιτιστικό υπόβαθρο των συγκεκριμένων τμημάτων του πληθυσμού, με σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων οικουμενικής αποδοχής. ylO Οι γυναίκες, ιδιαίτερα, καλούνται να συμμετέχουν στο σχεδιασμό, τον προγραμματισμό, την εφαρμογή και την αξιολόγηση όλων των δημογραφικών σχεδίων και προγραμμάτων. Άρθρο 7 1. Στα μέσα που πρέπει να εφαρμοστούν στο πλαίσιο των δράσεων που αναφέρονται στο άρθρο 2 περιλαμβάνονται οι μελέτες, η παροχή τεχνικής βοήθειας, η κατάρτιση ή ανάλογες υπηρεσίες, οι προμήθειες και τα έργα, οι διαχειριστικοί έλεγχοι και οι αποστολές αξιολόγησης και παρακολούθησης. 2. Ανάλογα με τις ανάγκες των συγκεκριμένων δράσεων, η κοινοτική χρηματοδότηση μπορεί να καλύπτει τόσο επενδυτικές δαπάνες, με εξαίρεση την αγορά ακινήτων, όσο και δαπάνες λειτουργίας, σε συνάλλαγμα ή σε τοπικό νόμισμα. Ωστόσο, με εξαίρεση τα προγράμματα κατάρτισης, οι δαπάνες λειτουργίας μπορούν γενικά να καλύπτονται μόνο στην αρχική τους φάση και με φθίνοντα τρόπο. 3. Για κάθε δράση συνεργασίας επιδιώκεται μια χρηματοδοτική συνεισφορά των εταίρων που ορίζονται στο άρθρο 5, εντός των δυνατοτήτων των ενδιαφερομένων μερών και ανάλογα με το χαρακτήρα κάθε δράσης. 4. Μια'χρηματοδοτική συνεισφορά εκ μέρους των τοπικών εταίρων, ειδικότερα στις δαπάνες λειτουργίας, επιδιώκεται κατά προτεραιότητα στην περίπτωση των σχεδίων που στοχεύουν στην έναρξη μακροχρόνιων δραστηριοτήτων, έτσι ώστε να εξασφαλίζεται η βιωσιμότητα των σχεδίων και μετά τη λήξη της κοινοτικής χρηματοδότησης. 5. Μπορεί να εξετάζεται και η δυνατότητα συγχρηματοδότησης από άλλες πηγές, ιδιαιτέρως με τα κράτη μέλη. 6. Η Κοινότητα διασφαλίζει ότι θα τονίζεται ο κοινοτικός χαρακτήρας της δυνάμει του παρόντος κανονισμού βοήθειας. 7. Για να επιτε\>χθούν οι στόχοι της συνοχής και της συμπληρωματικότητας που προβλέπονται από τη συνθήκη και η μεγαλύτερη δυνατή αποτελεσματικότητα για το σύνολο των δράσεων, η Επιτροπή μπορεί να λαμβάνει όλα τα αναγκαία συντονιστικά μέτρα, και συγκεκριμένα: α) καθιέρωση ενός συστήματος ανταλλαγής και συστηματικής ανάλυσης πληρoqoριώv σχετικά με τις δράσεις που χρηματοδοτούνται ή προτείνεται να χρηματοδοτηθούν από την Κοινότητα και τα κράτη μέλη /\Λ β) τον επιτόπου συντονισμό της εφαρμογής των δράσεων, στο πλαίσιο τακτικών συνεδριάσεων και ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ των αντιπροσώπων της Επιτροπής και των κρατών μελών στη δικαιούχο χώρα. 8. Προκειμένου να επιτευχθούν τα μεγαλύτερα δυνατά αποτελέσματα σε συνολικό και σε εθνικό επίπεδο, η Επιτροπή, σε συνεργασία με τα κράτη μέλη, λαμβάνει οποιαδήποτε αναγκαία πρωτοβουλία για να εξασφαλιστεί ο ορθός συντονισμός και η στενή συνεργασία με τις δικαιούχους χώρες, καθώς και με τους χρηματοδότες και άλλους ενδιαφερόμενους διεθνείς οργανισμούς, ιδίως αυτούς του συστήματος των Ηνωμένων Εθνών, και ειδικότερα το ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για τη δημογραφία (UNFPA). Άρθρο 8 Η βάσει του παρόντος κανονισμού χρηματοδοτική στήριξη λαμβάνει τη μορφή μη επιστρεπτέων ενισχύσεων. Άρθρο 9 1. Η Επιτροπή αναλαμβάνει την αξιολόγηση, την έγκριση και τη διαχείριση των δράσεων που καλύπτονται από τον παρόντα κανονισμό σύμφωνα με τις ισχύουσες δημοσιονομικές και άλλες διαδικασίες, και ιδίως τις προβλεπόμενες στο δημοσιονομικό κανονισμό της 21ης Λεκεμβρίου 19771, ο οποίος εφαρμόζεται στο γενικό προϋπολογισμό των 1 νυρωπαϊκών Κοινοτήτων. 2. II αξιολόγηση των σχεδίων και προγραμμάτων λαμβάνει υπόψη: - την αποτελεσματικότητα και τη βιωσιμότητα των δράσεων, - τις πολιτιστικές και κοινωνικές πτυχές, την ισότητα μεταξύ των δύο φύλων και το περιβάλλον, - τη θεσμική ανάπτυξη που είναι αναγκαία για την επίτευξη των στόχων των σχεδίαιν, - την πείρα από δράσεις του ιδίου τύπου. 3. Οι αποφάσεις σχετικά με μη επιστρεπτέες ενισχύσεις άνω των 2 εκατομμυρίων Ecu ανά δράση χρηματοδοτούμενη δυνάμει του παρόντος κανονισμού, καθώς και για κάθε 1 ΕΕ αριθ. L 352, της 31. 12. 1977, σ. 1. Κανονισμός που τροποποιήθηκε για τελευταία φορά από τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 2335/95 (ΕΕ αριθ. L 240, της 07. Κ). 1995, σ. 12). /«. μεταβολή που συνεπάγεται την υπέρβαση σε ποσοστό μεγαλύτερο από 20 % του ποσού που είχε συμφωνηθεί αρχικά για την εκάστοτε δράση λαμβάνονται με τη διαδικασία που καθορίζεται στο άρθρο 10. 4. II Επιτροπή εξουσιοδοτείται να εγκρίνει, χωρίς γνωμοδότηση της επιτροπής του άρθρου 10, τις συμπληρωματικές αναλήψεις υποχρεώσεων που είναι αναγκαίες για την κάλυψη των υπερβάσεων οι οποίες αναμένονται ή οι οποίες σημειώνονται στα πλαίσια των δράσεων αυτών, εφόσον η υπέρβαση είναι μικρότερη από ή ίση προς τα 20 % της αρχικής ανάληψης υποχρέωσης που καθορίζεται στην απόφαση χρηματοδότησης. 5. Σε κάθε συμφωνία ή σύμβαση χρηματοδότησης, η οποία συνάπτεται δυνάμει του παρόντος κανονισμοιύ, προβλέπεται ότι η Επιτροπή και το Ελεγκτικό Συνέδριο μπορούν να διενεργούν επιτόπου έλεγχο, σύμφωνα με τις συνήθεις διαδικασίες που έχει θεσπίσει η Επιτροπή στο πλαίσιο των ισχυουσών διατάξεων, ειδικότερα εκείνων του δημοσιονομικού κανονισμού της παραγράφου 1. 6. Όταν, στο πλαίσιο μιας δράσης, συνάπτεται συμφωνία χρηματοδότησης μεταξύ της Κοινότητας και της δικαιούχου χώρας, η συμφωνία προβλέπει ότι η πληρωμή των φόρων, δασμών και άλλων επιβαρύνσεων δεν καλύπτεται από την Κοινότητα. 7. II συμμετοχή σε προσκλήσεις για υποβολή προσφορών και σε συμβάσεις είναι ανοικτή επί ίσοις όροις σε όλα τα φυσικά και νομικά πρόσωπα των κρατών μελών και της δικαιούχου χώρας, δυναμένη να επεκταθεί και σε άλλες αναπτυσσόμενες χώρες. 8. Οι προμήθειες πρέπει να έχουν καταγωγή κράτη μέλη, τη δικαιούχο χώρα ή άλλη αναπτυσσόμενη χώρα. Σε εξαιρετικές και δεόντως αιτιολογημένες περιπτώσεις είναι δυνατό να κατάγονται από άλλες χώρες. 9. Ιδιαίτερη προσοχή θα δίνεται: - στην επιδίωξη, κατά την κατάρτιση των σχεδίων, καλής σχέσης κόστους /αποτελεσματικότητας και μακρόπνοου αντίκτυπου, - στο oaqn'i ορισμό και στην παρακολούθηση της επίτευξης των στόχων και των δεικτιόν υλοποίησης για όλα τα σχέδια. Άρθρο 10 1. II Επιτροπή επικουρείται από συμβουλευτική επιτροπή αποτελούμενη από εκπροσώπους των κρατών μελών και προεδρευομένη από τον εκπρόσωπο της Επιτροπής, η οποία ανάλογα με τη χώρα ή την περιοχή για την οποία προορίζονται τα μέτρα είναι: Ab α) για τις χώρες της Αφρικής, της Καραϊβικής και του Ειρηνικού, η επιτροπή ET Α, της οποίας η σύσταση ορίζεται από το άρθρο 21 της εσωτερικής συμφωνίας 91/401/ΕΟΚ για τη χρηματοδότηση και τη διαχείριση των ενισχύσεων της Κοινότητας στο πλαίσιο της τέταρτης σύμβασης της Λομέ, που θεσπίστηκε στις 16 Ιουλίου 1990 από τους εκπροσώπους των κρατών μελών που συνήλθαν στο πλαίσιο του Συμβουλίου· β) για τις χώρες της Μεσογείου η επιτροπή MED, της οποίας η σύσταση ορίζεται από το άρθρο 6 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1762/92 για την εφαρμογή των πρωτοκόλλων χρηματοδοτικής και τεχνικής συνεργασίας που έχουν συναφθεί από την Κοινότητα με τις τρίτες μεσογειακές χώρες· γ) για τις χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Ασίας, η επιτροπή AAA, της οποίας η σύσταση ορίζεται από το άρθρο 15 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 443/92 περί χρηματοδοτικής και τεχνικής ενίσχυσης καθώς και οικονομικής συνεργασίας με τις αναπτυσσόμενες χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Ασίας. 2. Ο αντιπρόσωπος της Επιτροπής υποβάλλει στην επιτροπή σχέδιο των ληπτέων μέτρων. Η επιτροπή διατυπώνει τη γνώμη της για το σχέδιο αυτό εντός προθεσμίας που μπορεί να ορίσει ο πρόεδρος της σε συνάρτηση με τον επείγοντα χαρακτήρα του θέματος με διεξαγωγή, ενδεχομένως, ψηφοφορίας. Η γνώμη εγγράφεται στα πρακτικά· εξάλλου, κάθε κράτος έχει το δικαίωμα να ζητήσει την εγγραφή της πρότασης του στα πρακτικά. II Επιτροπή λαμβάνει υπόψη σε όσο το δυνατό μεγαλύτερο βαθμό τη γνώμη της επιτροπής. Ενημερώνει δε, την επιτροπή για τον τρόπο με τον οποίο έλαβε υπόψη της την εν λόγω γνώμη. 3. Μία φορά κατ' έτος, στο πλαίσιο κοινής συνεδρίασης των τριών επιτροπών που αναφέρονται, στην παράγραφο 1, ανταλλάσσονται απόψεις με βάση παρουσίαση, εκ μέρους του αντιπροσώπου της Επιτροπής, των γενικών κατευθύνσεων των δράσεων που θα εκτελεσθούν κατά το επόμενο έτος. Αρθρο 11 1. Κατά τη λήξη κάθε οικονομικού έτους, η Επιτροπή υποβάλλει έκθεση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο με συνοπτική παρουσίαση των δράσεων που χρηματοδοτήθηκαν κατά τη διάρκεια του έτους, καθώς και αξιολόγηση της εχμαρμόγής του παρόντος κανονισμού κατά τη διάρκεια του ίδιου έτους. II συνοπτική παρουσίαση περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, πληροφορίες για τους φορείς με. τους οποίους έχουν συναφθεί συμβάσεις. Λί\ 2. Η Επιτροπή πραγματοποιεί τακτικά αξιολόγηση των δράσεων που χρηματοδοτούνται από την Κοινότητα προκειμένου να διαπιστωθεί εάν έχουν επιτευχθεί οι στόχοι των δράσεων αυτών και να δοθούν κατευθυντήριες γραμμές για τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας των μελλοντικών δράσεων. Η Επιτροπή υποβάλλει στην επιτροπή που προβλέπεται στο άρθρο 10 συνοπτική παρουσίαση των αξιολογήσεων που έγιναν και οι οποίες δύνανται να εξεταστούν από την επιτροπή αυτή. Οι εκθέσεις αξιολόγησης είναι στη διάθεση των κρατών μελών. Άρθρο 12 1. Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την τρίτη ημέρα από τη δημοσίευση του στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Εφαρμόζεται έως τις 31 Δεκεμβρίου 2002. 2. Τρία έτη μετά την έναρξη ισχύος του παρόντος κανονισμού, η Επιτροπή υποβάλλει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο συνολική αξιολόγηση των δράσεων που χρηματοδοτήθηκαν από την Κοινότητα δυνάμει του παρόντος κανονισμού, ενδεχομένως προτάσεις για το μέλλον του κανονισμού, και, εφόσον απαιτείται, προτάσεις για τροποποίηση ή παράταση της ισχύος του. Ο παρών κανονισμός είναι δεσμετπικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος. Βρυξέλλες, Για το Συμβούλιο Ο Πρόεδρος Λ<Γ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ Άρθρο Β7-631: Ενισχύσεις δημογραφικών πολιτικών και προγραμμάτων στις αναπτυσσόμενες χώρες 1. ΤΙΤΛΟΣ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗΣ Ενίσχυση δημογραφικών πολιτικών και προγραμμάτων στις αναπτυσσόμενες χώρες 2. ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΟΥ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ Άρθρο Β7-631. 3. ΝΟΜΙΚΗ ΒΑΣΗ: Τροποποιημένη πρόταση κανονισμού του Συμβουλίου για τις ενισχύσεις πολιτικών και προγραμμάτων στις αναπτυσσόμενες χώρες που παρουσίασε η Επιτροπή στις 4 Σεπτεμβρίου 1996 (ΕΕ αριθ. C 323, 29/10/1996 σ. 7). 4. ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗΣ 4. 1. Γενικός στόχος Οι περισσότερες αναπτυσσόμενες χώρες αντιμετωπίζουν σήμερα υψηλά ποσοστά αύξησης του πληθυσμού και έλλειψη προσιτών υγειονομικών υπηρεσιών σε θέματα καλής ποιότητας αναπαραγωγής. Αυτή η δράση αποσκοπεί στο να βοηθήσει τις αναπτυσσόμενες χώρες να σχεδιάζουν, να εφαρμόζουν και να αξιολογούν τα δημογραφικά και υγειονομικά προγράμματα αναπαραγωγής και σχέδια τα οποία στηρίζονται στις αρχές ότι τα άτομα και οι οικογένειες πρέπει να είναι ελεύθερα να επιλέγουν και ότι οι υγειονομικές δραστηριότητες αναπαραγωγής πρέπει να σχεδιάζονται ως ένα αναπόσπαστο τμήμα των υγειονομικών υπηρεσιών. Θα επιδιωχθεί ο συμπληρωματικός χαρακτήρας με τις δράσεις που στηρίζονται στο πλαίσιο του κεφαλαίου Β7-6000 (δράσεις που δεν εκτελούνται από τις ΜΚΟ). Η διεθνής συνδιάσκεψη για τον πληθυσμό και την ανάπτυξη (ICPD - Σεπτέμβριος 1994, Κάιρο) κατέστησε την κατάσταση των γυναικών, το επίπεδο εκπαίδευσης και υγείας τους και τις κοινωνικές, πολιτιστικές και οικονομικές τους δυνατότητες, τον ακρογωνιαίο λίθο του σχεδίου δράσης της. Η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) ανέλαβε τη δέσμευση να παρακολουθήσει την συνδιάσκεψη ICPD με το ίδιο πνεύμα. Τα μέσα που θα επιλεγούν και τα σχέδια που θα εκτελεστούν θα επικεντρώνονται στα ακόλουθα: στο να δοθεί η δυνατότητα στις γυναίκες, στους άντρες και στους εφήβους να κάνουν ελεύθερη και ενημερωμένη επιλογή σχετικά με τον αριθμό και τον χρονικό προγραμματισμό των παιδιών τους· να συμβάλουν στην δημιουργία ενός κοινωνικο-πολιτιστικού, οικονομικού και εκπαιδευτικού περιβάλλοντος που θα οδηγήσει στην πλήρη άσκηση αυτής της επιλογής, ειδικότερα για τις γυναίκες και τους εφήβους και ειδικότερα με την καταδίκη και εξάλειψη όλων των Aè> μορφών σεξουαλικής βίας, ακρωτηριασμού και καταχρήσεων που επηρεάζουν την αξιοπρέπεια και την υγεία τους· να βοηθήσουν την ανάπτυξη ή την μεταρρύθμιση των υγειονομικών συστημάτων ώστε να βελτιωθεί η πρόσβαση και η ποιότητα της παροχής υγειονομικών υπηρεσιών σε θέματα αναπαραγωγής για τις γυναίκες και τους άνδρες καθώς και για τους εφήβους, μειώνοντας ως εκ τούτου σημαντικά τους κινδύνους που απειλούν την υγεία των γυναικών και των παιδιών. Βλέπε 9. 1 (β), 9. 1 (γ) και 9. 2 για περισσότερες λεπτομέρειες. 4. 2 Περίοδος που καλύπτεται και διακανονισμοί για ανανέωση ή παράταση Η εν λόγω πολιτική έχει απροσδιόριστο χαρακτήρα, οι ατομικές δράσεις μπορούν να ανανεώνονται ετησίως μέχρις ότου εγκριθεί ο παρών κανονισμός. 5. ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΔΑΠΑΝΗΣ - Μη υποχρεωτικές δαπάνες - Διαχωριζόμενες πιστώσεις. 6. ΤΥΠΟΙ ΤΩΝ ΔΑΠΑΝΩΝ - Επιδότηση υπό μορφή επιχορήγησης 100% για το κόστος του σχεδίου. Οι ΜΚΟ την επιλεγούν κανονικά γι'αυτην των αναπτυσσομένων χωρών θα χρηματοδότηση. - Επιδότηση υπό μορφή σχεδίων συγχρηματοδότησης με άλλες πηγές του δημοσίου και/ή του ιδιωτικού τομέα. Ιδίως οι οργανισμοί των κρατών μελών και οι ΜΚΟ, οι χώρες μη μέλη της περιοχής, οι πολυμερείς οργανισμοί και οι ίδιες οι αναπτυσσόμενες χώρες. Η συμμετοχή των δικαιούχων στο κόστος της προτεινόμενης δράσης θα αποτελέσει θετικό στοιχείο για την αξιολόγηση των προτάσεων. - Μέτρα στήριξης, ιδίως υπό μορφή τεχνικής βοήθειας, αξιολόγησης, κατάρτισης, μελετών και προμηθειών. 7. ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ 7. 1 Υπολογισμός του συνολικού λειτουργικού κόστους (καθορισμός του κόστους ανά μονάδα) Ο προϋπολογισμός που χρειάζεται για το 1998, αντανακλά το φάσμα των δραστηριοτήτων που θα αναληφθούν για να επιτευχθούν οι ειδικοί στόχοι της δράσης. Ειδικότερα, οι εκτιμήσεις του κόστους αντανακλούν την προηγούμενη εμπειρία χρηματοδότησης (ή μέρους της χρηματοδότησης) των δράσεων που στηρίζουν τις δημογραφικές πολιτικές στις αναπτυσσόμενες χώρες και των εκτιμήσεων των πρόσθετων δράσεων στον τομέα της πληροφόρησης και της ενημέρωσης που θα αποτελέσει σημαντικό χαρακτηριστικό των μελλοντικών δράσεων. Οι υπηρεσίες και οι προμήθειες που θα πληρωθούν στο πλαίσιο αυτού του προϋπολογισμού, θα Mr αποτελέσουν αντικείμενο των συνήθων διαγωνισμών και διαδικασιών ανάθεσης συμβάσεων της ΕΚ. 7. 2. Ενδεικτική ανάλυση των δαπανών ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ Τομέας Ι εκατ. ECU Στήριξη αναπτυξιακής πολιτικής και στρατηγικής Βελτίωση της πρόσβασης σε υγειονομικές υπηρεσίες αναπαραγωγής Βελτίωση αναπαραγωγής της ποιότητας των υγειονομικών υπηρεσιών Στήριξη για πληροφόρηση, εκπαίδευση και ενημέρωση Στήριξη για τη δημιουργία δυναμικού και συνεργασία νότου-νότου Στήριξη σε θέματα διεθνούς μετανάστευσης ΣΥΝΟΛΟ TÔ 2. 0 2. 0 1. 0 1. 2 0. 8 8. 0 Οι δαπάνες θα κατανεμηθούν ευρέως/περίπου 25% στην ανατολική Μεσόγειο, 10% στην Ασία, 25% στην Λατινική Αμερική, 15% στη συνεργασία νότου-νότου, και 25% στις χώρες ΑΚΕ. Αυτά τα στοιχεία είναι ενδεικτικά και πρέπει να εξεταστούν στο πλαίσιο της σημαντικής πρόσθετης δαπάνης που χρηματοδοτείται από άλλους ειδικούς περιφερειακούς προϋπολογισμούς (π. χ. το ΕΤΑ στις χώρες ΑΚΕ). 8. ΜΕΤΡΑ ΠΡΟΛΗΨΗΣ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΣ - Συνήθεις έλεγχοι που εκτελούν οι υπάλληλοι της Επιτροπής· - Εξωτερικοί λογιστικοί έλεγχοι· - Όλες οι συμβάσεις θα αναθέτουν στην Επιτροπή να διενεργεί δημόσιο νομικούς ελέγχους και να ελέγχει τις επιδόσεις στις εγκαταστάσεις του αναδόχου- - Οι αντιπροσωπείες της Επιτροπής στις εν λόγω χώρες θα παρακολουθούν τα σχέδια επί τόπου. 9. ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΝΑΛΥΣΗΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΚΟΣΤΟΥΣ 9. 1 Τύποι των δράσεων που χρηματοδοτούνται οι οποίοι θα συμβάλουν στους γενικούς στόχους του κεφαλαίου του προϋπολογισμού Στήριξη για την καθιέρωση, ανάπτυξη και την αυξημένη διαθεσιμότητα υγειονομικών υπηρεσιών αναπαραγωγής ως μέρος των πολιτικών και προγραμμάτων που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις, οι διεθνείς φορείς, οι ΜΚΟ και οι ιδιωτικοί φορείς. ΛΧ Συμβολή στον σχεδιασμό, στην εφαρμογή ή στην χρηματοδότηση των πολιτικών που συμβάλλουν σε καλύτερη υγεία των γυναικών και των κοριτσιών σε θέματα αναπαραγωγής. Βελτίωση των υγειονομικών υπηρεσιών αναπαραγωγής, της πλαισίωσης για μια υγιή εγκυμοσύνη, για τις φροντίδες του τοκετού, τον οικογενειακό των σεξουαλικά την θεραπεία προγραμματισμό, την πρόληψη και μεταδιδομένων ασθενειών, συμπεριλαμβανομένου του AIDS. Στήριξη για εκστρατείες πληροφόρησης, εκπαίδευσης και ενημέρωσης που αποσκοπούν στο να προωθήσουν την βελτίωση *της υγείας σε θέματα αναπαραγωγής, να αυξήσουν την ενημέρωση του πληθυσμού σε υγειονομικά θέματα στον τομέα της αναπαραγωγής. Ανάπτυξη των αγροτικών υποδομών, του εθελοντικού τομέα, των τοπικών ΜΚΟ και της συνεργασίας νότου-νότου για την εφαρμογή προγραμμάτων, την ανταλλαγή εμπειριών και τη στήριξη δικτύων συνεργασίας μεταξύ των εταίρων. 9. 2. Αιτιολόγηση της δράσης 9. 2. 1 Ανάγκη της κοινοτικής χρηματοδοτικής βοήθειας Το κεφάλαιο Β7-631 του προϋπολογισμού (πρώην Β7-5050) δημιουργήθηκε με την προτροπή του Κοινοβουλίου. Η δράση θα δώσει συγκεκριμένη έκφραση στην επιθυμία της ΕΕ να συμβάλει στην πράξη στην παρακολούθηση της διεθνούς συνδιάσκεψης για τον πληθυσμό και την ανάπτυξη. Η προτεινόμενη δράση της ΕΕ θα βοηθήσει τις αναπτυσσόμενες χώρες να αντιμετωπίσουν τα σοβαρά οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που συνδέονται με τα υψηλά ποσοστά αύξησης του πληθυσμού και την κακή υγιεινή του πληθυσμού σε ότι αφορά την αναπαραγωγή, που απειλούν να διαβρώσουν την πρόοδο που έχει πραγματοποιηθεί σε άλλους τομείς και ασκούν σοβαρή πίεση στην υπάρχουσα κοινωνική υποδομή. Εκφράζεται η ελπίδα ότι θα υπάρξει σημαντική συμβολή για την κοινωνικο-οικονομική ευημερεία των πληθυσμών στόχων, ιδίως με την κάλυψη των αναγκών στον τομέα των υγειονομικών υπηρεσιών αναπαραγωγής (συμπεριλαμβανομένης της υγείας για τις μητέρες και τα παιδιά) και με τη μείωση της θνησιμότητας των μητέρων και των παιδιών και της νοσηρότητας. Η προτεινόμενη δράση θα συμπληρώσει επίσης τα διμερή μέτρα που ήδη στηρίζουν τα κράτη μέλη. Η στενή συνεργασία με τους αρμοδίους για τα προγράμματα που χρηματοδοτούνται διμερώς από τα κράτη μέλη, θα συμβάλει σε σημαντική βελτίωση του συντονισμού της πολιτικής και των δραστηριοτήτων μεταξύ της ΕΕ και των κρατών μελών. Οι συναντήσεις των χορηγών βοήθειας προγραμματίζονται για να βελτιώσουν τον συντονισμό μεταξύ των οργανισμών παροχής βοήθειας. Αυτές οι ανταλλαγές πληροφοριών θα αποτρέψουν την επανάλειψη και θα προωθήσουν τη συνοχή και την αποτελεσματικότητα του ευρωπαϊκού προγράμματος. ΛΪ 9. 2. 2. Διαδικασίες Οι αποφάσεις για τις δράσεις ύψους πάνω από 2 εκατ. ECU, και κάθε τροποποίηση αυτών των δράσεων που θα οδηγήσει σε αύξηση πάνω από 20% του αρχικού προϋπολογισμού, θα ληφθούν μόνο μετά από διαβουλεύσεις με μία συμβουλευτική επιτροπή η οποία θα συνίσταται από εκπροσώπους των κρατών μελών και που θα προεδρεύεται από εκπρόσωπο της Επιτροπής. Οι δράσεις κάτω των 2 εκατ. ECU θα επιλεγούν με διαβουλεύσεις στο πλαίσιο της Επιτροπής. Επειδή οι αντιπροσωπείες της ΕΕ ενημερώνονται καλύτερα σχετικά με το επίπεδο των δραστηριοτήτων άλλων χορηγών στις χώρες τους, όλες οι προτάσεις είτε θα εξετάζονται εκ των προτέρων από τις αντιπροσωπείες είτε θα αποστέλλονται στις αντιπροσωπείες για σχολιασμό πριν από την λήψη των αποφάσεων· Αυτή η διαδικασία πρέπει να αυξήσει τον συμπληρωματικό χαρακτήρα και να ελαχιστοποιήσει την δυνατότητα επανάλειψης. Οι κατευθυντήριες γραμμές για την χρηματοδότηση δημογραφικών πρωτοβουλιών στις αναπτυσσόμενες χώρες θα αναθεωρηθούν σε βάθος για να δοθούν όλες οι αναγκαίες πληροφορίες σχετικά με την χρηματοδότηση των δράσεων στο πλαίσιο αυτού του κονδυλίου του προϋπολογισμού (όροι χρηματοδότησης· κόστος αποδοχής· επιλεξιμότητα των αιτούντων, των πρωτοβουλιών και χωρών· διαδικασίες για την υποβολή των αιτήσεων κλ. π. ). Οι κατευθυντήριες γραμμές θα τονίζουν την προτεραιότητα που πρέπει να δοθεί σε πρωτοβουλίες οι οποίες συμπληρώνουν άλλες εθνικές και/ή περιφερειακές δραστηριότητες που χρηματοδοτεί η ΕΕ ή το ΕΤΑ στις χώρες ΑΚΕ και στις χώρες της Ασίας, της Λατινικής Αμερικής και της Μεσογείου. 9. 3. Παρακολούθηση και αξιολόγηση της δράσης Το εννοιολογικό πλαίσιο έχει εισαχθεί στην προετοιμασία, στην παρακολούθηση και στην αξιολόγηση των σχεδίων. II πρόοδος έναντι των αναφερομένων στόχων μπορεί να εκτιμηθεί με την χρησιμοποίηση επιλεγμένων δεικτών που μπορεί να επαληθευτούν αντικειμενικά, όπως: των υγειονομικών υπηρεσιών σε θέματα αυξημένη αναπαραγωγής χρησιμοποίηση ποσοστό αντισύλληψης αριθμός νέων αποδεκτών μείωση του ποσοστού θνησιμότητας λόγω περιπλοκών κατά τη διάρκεια του τοκετού μείωση της περιγεννητικής θνησιμότητας % γεννήσεων στις οποίες συμπαρίσταται εκπαιδευμένο υγειονομικό προσωπικό μείωση της θνησιμότητας των μητέρων • μείωση του ποσοστού παιδικής θνησιμότητας. te> Η τεχνική βοήθεια θα χρησιμοποιηθεί για να αξιολογηθούν συγκεκριμένα αποτελέσματα μέσω διαδικασίας παρακολούθησης των σχεδίων. θα διενεργηθεί αριθμός ειδικών μελετών επιπτώσεων. Ο σχεδιασμός των σχεδίων για όλες τις κύριες δράσεις που χρηματοδοτούνται βάσει του κεφαλαίου Β7-631, θα συμπεριλάβουν μια απαίτηση για αξιολόγηση. Η Επιτροπή θα χρησιμοποιήσει επίσης τα αποτελέσματα των αξιολογήσεων που θα αναλάβουν άλλοι φορείς (παραδείγματος χάρη: USAID, ODA, η Παγκόσμια Τράπεζα, UNFPA και IPPF). Το 1995 έγινε μια σφαιρική αξιολόγηση του κονδυλίου του προϋπολογισμού που κάλυψε την περίοδο 1990-1995. Οι συστάσεις και τα αποτελέσματα θα ενσωματωθούν στις αναθεωρημένες κατευθυντήριες γραμμές για την υποβολή των προτάσεων, θα αποτελέσουν την βάση πάνω στην οποία θα εξεταστούν όλες οι δράσεις με σκοπό την ανανέωση τους, την περάτωση ή την ευθυγράμμιση τους. Προς το τέλος του κύκλου του προγράμματος, θα διενεργηθεί μια παρόμοια σφαιρική αξιολόγηση. 10. Τεχνικές δαπάνες Η σημερινή συγκέντρωση των διοικητικών πόρων που απαιτούνται, θα εξαρτηθεί από την ετήσια απόφαση της Επιτροπής για την κατανομή των πόρων, λαμβανομένων υπόψη των πρόσθετων ποσών ή προσωπικού που θα εγκρίνει η αρμόδια για τον προϋπολογισμό αρχή. 10. 1 Επιπτώσεις στον αριθμό των θέσεων Οι υπάλληλοι που απαιτούνται, θα διοριστούν από τους υπάρχοντες πόρους στις σχετικές μονάδες των Γενικών Διευθύνσεων IB και VIII. Τύπος της θέσης Προσωπικό θα απασχοληθεί για το σχέδιο που απο το οποίο Διάρκεια/ έτος Μόνιμες θέσεις Προσωρινές θέσεις την Με χρησιμο ποίηση του υπάρχοντος προσωπικού στην ΓΔ ή υπηρεσία Με προσφυγή σε συμπλη ρωματικό προσωπικό Υπάλληλοι ή προσωρινοί υπάλληλοι Λοιπό προσωπικό Σύνολο Α Β C 0. 2 0 0 1. 0 0. 1 0 1. 2 0. 1 0 0. 2 1. 1 1. 3 έχε Λεν προδιο- ριστεί - - ΙΑ 10. 2 Συνολική χρηματοδοτική επίπτωση σε πρόσθετο προσωπικό Οι δαπάνες προσωπικού που απαιτούνται γι'αυτή την δράση, θα καλυφθούν με τη συγκέντρωση των υπαρχόντων πόρων (εντός των σχετικών μονάδων): 0,2 υπάλληλοι + 1. 1 προσωρινοί υπάλληλοι (ΑΙ, Α2, A4, Α5): 130. 000 ECU ετησίως. 10. 3 Αύξηση άλλων λειτουργικών δαπανών που απορρέουν από τη δράση Οι απαιτούμενοι πόροι γι'αυτή την δράση θα συγκεντρωθούν με τη χρησιμοποίηση των υπαρχόντων πόρων στο πλαίσιο της σχετικής [Ιονάδας ή διεύθυνσης. &L ISSN 0254-1483 COM(97) 216 τελικό ΕΓΓΡΑΦΑ GR 01 il 17 Αριθ. καταλόγου : CB-CO-97-204-GR-C ISBN 92-78-19596-0 Υπηρεσία Επισήμων Εκδόσεων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων L-2985 Λουξεμβούργο £3


title: 97/389/EG: Besluit van de Raad van 21 mei 1997 betreffende de sluiting van een overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Verenigde Staten van Amerika betreffende precursoren en chemische stoffen die veelvuldig bij de illegale vervaardiging van verdovende middelen of psychotrope stoffen worden gebruikt

eurovoc_concepts:
United States
chemical product
cooperation agreement (EU)
narcotic
psychotropic substance

formats: html pdfa1b print


title: Analyse des Baugewerbes.

eurovoc_concepts:
consumer price
foreign trade
industrial statistics
price index
trade balance


title: Comunicación de la Comisión al Consejo y al Parlamento Europeo sobre una política de la Unión en materia de lucha contra la corrupción

eurovoc_concepts:
corruption
fraud against the EU
intergovernmental cooperation (EU)
public morality

text: COMISIÓN DE LAS COMUNIDADES EUROPEAS Bruselas, 21. 05. 1997 COM(97) 192 final COMUNICACIÓN DE LA COMISIÓN AL CONSEJO Y AL PARLAMENTO EUROPEO SOBRE UNA POLÍTICA DE LA UNIÓN EN MATERIA DE LUCHA CONTRA LA CORRUPCIÓN INDICE Parte I: INTRODUCCIÓN 1. 1 1. 2 NECESIDAD DE UNA POLÍTICA DE LA UNIÓN EUROPEA MÁS ENÉRGICA EN MATERIA DE LUCHA CONTRA LA CORRUPCIÓN DIMENSIONES DE LA CORRUPCIÓN Parte H: LUCHA CONTRA LA CORRUPCIÓN EN DETERMINADOS ÁMBITOS DE ACTUACIÓN II. 1 CORRUPCIÓN Y DERECHO PENAL D. 2 DESGRAVACIÓN FISCAL EL MERCADO ÚNICO Y OTRAS POLÍTICAS INTERNAS n. 3 H. 3. 1 Directivas sobre contratos públicos n. 3. 2 Transacciones financieras n. 3. 2. a Cuentas de sociedades ü. 3. 2. b Instituciones financieras n. 3. 3 Otras medidas y acciones II. 3. 3. a Las listas negras II3. 3b Compromiso contra la corrupción Ü. 3. 3. C Acciones civiles n. 3. 3. d Confidentes n. 4 n. 4. 1 U. 4. 2 n. 4. 3 AYUDA EXTERIOR Y COOPERACIÓN Prevención de la corrupción en los terceros países que reciben ayuda GE Programas contra la corrupción Principio de "buena administración'' y cláusulas contra la corrupción n. 5 COOPERACIÓN EN LOS FOROS INTERNACIONALES ANEXO 1 INICIATIVAS INTERNACIONALES P< PARTE I: INTRODUCCIÓN 1. 1 NECESIDAD DE UNA POLÍTICA DE LA UNIÓN EUROPEA MÁS ENÉRGICA EN MATERIA DE LUCHA CONTRA LA CORRUPCIÓN 1. El propósito de esta comunicación es definir los principales elementos de una política global de la Unión contra la corrupción. La necesidad de combatir la corrupción al nivel comunitario ya está reconocida puesto que se han adoptado una serie de iniciativas relacionadas con la lucha contra la corrupción. Ño obstante, estas iniciativas no abarcan todos los aspectos ni constituyen un enfoque integrado. Una serie de acontecimientos recientes ha acentuado la necesidad de una acción más enérgica y coordinada: El Parlamento Europeo, en su Resolución sobre la corrupción de 15 de diciembre de 1995 (ponente Sr. Salisch), instó a la Comisión, así como al Consejo y a los Estados miembros, a que emprendieran acciones contra la corrupción en una amplia variedad de sectores. Dicho informe, que no se limitaba a la corrupción en detrimento de los intereses financieros de la CE, hace hincapié en la amenaza que plantea la corrupción, sus vínculos con la delincuencia organizada y la necesidad de una política de la Unión contra la corrupción. El informe del Grupo de Alto Nivel sobre la delincuencia organizada encargado por el Consejo Europeo destaca la importancia de reforzar la lucha contra la corrupción. La cuestión de la corrupción está en la actualidad siendo objeto de discusión en numerosos foros internacionales, entre los que se cuentan el G7, Consejo de Europa, Naciones Unidas y la Organización Internacional del Comercio (véase el Anexo 1). El resultado de estas discusiones tendrá una repercusión en la Unión, de manera que cada vez resulta más evidente que la Unión tiene que actuar de manera coordinada si quiere defender sus intereses de manera eficaz. 2. Los intereses de la Unión se ven afectados por la corrupción ya que ésta: mina los procesos de adopción de decisiones distorsiona la competencia y pone en entredicho los principios de libertad y apertura de mercados, en concreto, el adecuado funcionamiento del mercado interior perjudica los intereses financieros de las Comunidades Europeas afecta negativamente a la política exterior en relación con numerosos Estados receptores de ayuda y es contraria a la transparencia y apertura propias del comercio internacional 3. Para la Unión presenta gran interés la definición de una estrategia coherente en materia de corrupción, tanto en su territorio como fuera de sus fronteras, y siempre dentro del respeto de las normas de Derecho internacional sobre la jurisdicción aplicable. En dicha estrategia deben incluirse la competencia y el mercado internacionales, el gasto comunitario en el extranjero, los recursos propios comunitarios, las políticas de cooperación al desarrollo y la estrategia previa a la adhesión. a 1. 2 DIMENSIONES DE LA CORRUPCIÓN 1. La corrupción está relacionada con los actos de abuso de poder o incorrección en el proceso de toma de decisiones cometidos por motivos indebidos o para obtener beneficios injustificados. Esta noción general de corrupción ha de considerarse en un contexto en el que interviene un conjunto de parámetros. Diversas tipos de conductas desviadas pueden afectar al proceso de adopción de decisiones. En términos jurídicos, pueden definirse acudiendo a distintas nociones legales, como abuso, fraude, tráfico de influencias, sobornos o comisiones. No todas éstas, prácticas constituyen necesariamente delitos en todos los Estados miembros ni existe una definición uniforme de todos los elementos constitutivos de la corrupción. Existen ejemplos de prácticas que no son delitos en un Estado Miembro pero que, sin embargo, se consideran corruptas en otros Estados miembros, como la realización de regalos cuando la persona que efectúa el regalo tiene la tácita esperanza de recibir un trato favorable En todos los actos de corrupción están implicadas, como mínimo, dos partes, la que ofrece el soborno - la infracción de corrupción activa - y la que acepta el soborno - la infracción de corrupción pasiva. La corrupción activa puede suponer el ofrecimiento de un soborno por parte de una persona física o una jurídica (una empresa, por ejemplo), La corrupción pasiva puede suponer la aceptación de sobornos por parte de funcionarios públicos, políticos o empleados. En ella pueden intervenir personas que no adoptan, ellas mismas, las decisiones, pero tienen influencia sobre quien las adopta. La corrupción no se limita al sector público. También en el sector privado un soborno puede inducir a una persona a actuar incumpliendo una obligación de naturaleza contractual, administrativa o ética. La corrupción puede ser internacional. Los sobornos pueden suponer pagos en otros Estados. Pueden igualmente suponer pagos, dentro del territorio nacional, a funcionarios extranjeros o a funcionarios de la CE u otras organizaciones internacionales. Algunos sectores pueden considerarse especialmente propicios a la corrupción. Puede que el legislador prefiera concentrarse en dichos sectores, que presentan características especiales. Ejemplo de ello es el instrumento de la UE que se refiere únicamente a la corrupción que perjudica los intereses financieros de la CE. Aquí se necesitaba claramente un enfoque al nivel de la Unión. El trabajo de la OCDE se ha concentrado en la corrupción en las transacciones comerciales internacionales porque este tipo de corrupción tiene unas repercusiones especiales para las transacciones económicas efectuadas en los Estados miembros de la OCDE. Todos los Estados miembros tipifican penalmente el soborno de sus funcionarios públicos1, 5. pero no de la misma manera. Las siguientes definiciones de corrupción pasiva y activa se han utilizado en el proyecto de convenio sobre la lucha contra la corrupción que afecta a funcionarios de la CE o a funcionarios de los Estados miembros En algunos Estados miembros, si el soborno se paga en nombre de una empresa, la propia empresa puede ser penalmente responsable. En otros Estados, la empresa no será responsable, sino únicamente las personas físicas implicadas que hayan cometido el delito, aun cuando fuere en nombre de la empresa. En determinados Estados, los cargos electos, los Ministros o los miembros del Parlamento no se consideran funcionarios públicos, ni por consiguiente, están sujetos a las mismas leyes contra la corrupción. En ciertos Estados pagar un soborno a una persona que tiene influencia sobre un funcionario no es necesariamente delito ya que, para que exista delito, el soborno ha de pagarse al funcionario que realmente toma la decisión. En algunos Estados la actuación de los funcionarios ha de suponer una infracción de sus obligaciones oficiales, de manera que puede que no se cometa ningún delito cuando un funcionario acepta un soborno para la concesión de un contrato a una empresa que en cualquier supuesto habría obtenido el contrato. 6. En la actualidad, en la mayoría de los Estados miembros, no constituye delito el soborno de un funcionario extranjero o de un funcionario de una organización internacional, en ningún supuesto. Incluso en los cuatro Estados miembros en los que se persigue el soborno de los funcionarios extranjeros, los enfoques son diferentes: Un enfoque es la aplicación del criterio de la territorialidad. Si la corrupción de un funcionario extranjero tiene lugar en el territorio del Estado miembro, tanto la parte activa como la pasiva pueden ser perseguidos penalmente, aun cuando el soborno no constituya un delito según la legislación del país del funcionario extranjero. En cambio, no se comete ningún delito en ese Estado miembro si el acto de corrupción tiene lugar en el extranjero. Algunos países mantienen un enfoque amplio en la cuestión de la territorialidad y actúan si un elemento del delito se ha cometido en su territorio. Otros países tienen un enfoque más estricto y exigen para poder actuar que una parte sustancial del delito se haya cometido en su territorio. Otro enfoque, que puede ser complementario al enfoque territorial, consiste en actuar sobre la base de la nacionalidad. En este caso, comete un delito el nacional del Estado miembro que haya de la Unión Europea, en las que se indican los elementos constitutivos comunes a los 15 Estados miembros. "Constituirá corrupción pasiva el hecho intencionado de que un funcionario, directamente o por medio de terceros, solicite o reciba ventajas de cualquier naturaleza, para si mismo o para un tercero, o el hecho de aceptar la promesa de tales ventajas, por cumplir o no cumplir, de forma contraria a sus deberes oficiales, un acto propio de su función o un acto en el ejercicio de su función. Constituirá corrupción activa el hecho intencionado de que cualquier persona prometa o dé, directamente o por medio de terceros, una ventaja de cualquier naturaleza a un funcionario, para éste o para un tercero, para que cumpla o se abstenga de cumplir, de forma contraria a sus deberes oficiales, un acto propio de su función o un acto en el ejercicio de su función. " sobornado a un funcionario extranjero, aun cuando ningún elemento del delito se haya cometido en su territorio. El delito puede limitarse al pago del soborno por parte del nacional del Estado miembro (corrupción activa únicamente) o puede exigirse el requisito de que la conducta constituya también un delito en la legislación del Estado del funcionario extranjero que haya sido sobornado (doble tipificación). 7. En numerosos Estados miembros existen delitos relacionados con la corrupción en el sector privado, pero las diferencias de enfoque entre Estados miembros son aún más marcadas que las constatadas en materia de corrupción de los funcionarios públicos. 8. Aunque la presente comunicación no aboga por una completa armonización de las legislaciones y prácticas en materia de corrupción de los distintos Estados miembros, no obstante, pueden señalarse determinadas áreas clave, en las que parece conveniente un enfoque común. PARTE H: LUCHA CONTRA LA CORRUPCIÓN EN DETERMINADOS ÁMBITOS DE ACTUACIÓN III CORRUPCIÓN Y DERECHO PENAL 9. Las sanciones penales constituyen un elemento esencial de la lucha contra la corrupción. Además de su efecto disuasorio y represivo, tales sanciones indican clara e inequívocamente que algunos tipos de comportamiento no son aceptables y son contrarios al interés general. La situación ideal sería que el Derecho penal regulara en la Unión el soborno de fiíncionarios de la CE, el soborno de funcionarios de otros Estado miembros, el soborno de funcionarios procedentes de terceros países y la corrupción en el sector privado. 10. En la mayoría de los Estados miembros no constituye delito el soborno de funcionarios de la CE o de fiíncionarios de otros Estados, lo que plantea un problema específico en los casos en los que el presupuesto de la CE se ve afectado. En 1995, España propuso lo que posteriormente se convertiría en el Primer Protocolo del Convenio sobre Protección de los Intereses Financieros de las Comunidades Europeas2. En virtud de este Protocolo, en todos los Estados miembros, constituye un delito la corrupción activa o pasiva en la que esté implicado un funcionario de la Comunidad o de cualquier Estado miembro si supone un perjuicio para los intereses financieros de la CE. El Protocolo todavía no ha entrado en vigor ni se ha acordado ninguna fecha para su aplicación. Su ratificación está a todas luces vinculada con la del Convenio sobre la Protección de los Intereses Financieros de la Unión. 11. Los Estados miembros deberían comprometerse a ratificar y aplicar el Primer Protocolo antes de mediados de 1998 12. El Primer Protocolo únicamente abordaba los actos de corrupción contrarios a los intereses financieros de la Unión. En consecuencia, Italia propuso un proyecto de convenio que garantizara la penalización de cualquier tipo de corrupción activa o pasiva en que estuvieran implicados funcionarios de las instituciones de la UE o de otro Estado miembro de la Unión, aun cuando no estuvieran enjuego los intereses financieros de la UE. Se alcanzó rápidamente un acuerdo sobre los aspectos esenciales de ese proyecto de convenio, si bien éste no ha sido todavía adoptado oficialmente. 13. Los Estados miembros deberían comprometerse a adoptar el proyecto de convenio sobre la lucha contra la corrupción en que estén implicados funcionarios de la UE o de sus Estados miembros lo más rápidamente posible, con vistas a su ratificación antes de fínales del año 1998. 14. Las iniciativas adoptadas hasta la fecha no contemplan la corrupción de funcionarios de terceros países, aun cuando estén en juego los intereses financieros de la Comunidad. Por lo que respecta a la corrupción fuera de la Unión, un paso adelante sería la tipificación penal de la corrupción activa de un funcionario extranjero. Ello afectaría a aquellas personas dentro de la Firmado el 27/9/96 Unión que sobornan a funcionarios de terceros países, aunque cualquier propuesta debería respetar las normas internacionales sobre la jurisdicción aplicable. Por consiguiente, deberían contemplarse los delitos cometidos, en parte o en todo, en el territorio de un Estado miembro y, a ser posible, también los delitos cometidos en el extranjero por un nacional de un Estado miembro. Las cuestiones de la doble tipificación y la definición que debe utilizarse requieren una consideración ulterior. 15. Es importante que cualquier acuerdo sobre la tipificación penal del soborno de funcionarios extranjeros esté suscrito por cuantos más países fuera posible. De esta manera, las empresas de la Unión sujetas a una legislación contraria al soborno de funcionarios públicos no se encontrarían en situación de desventaja en comparación con los competidores de otros países. En 1978 y 1979 se realizaron algunas intentos de redactar un convenio de las Naciones Unidas. El Consejo de Europa está elaborando actualmente un convenio global que regulará este tema. La OCDE también está estudiando el problema y un proyecto de instrumento se ha de discutir en la reunión ministerial de la OCDE de este año, si bien se limita a la corrupción que afecta a las transacciones comerciales internacionales. Aun cuando no deja de constituir un valioso paso hacia adelante, no obstante, no contempla todos los tipos de corrupción posibles, en particular, la que afecta a la ayuda exterior, financiera y técnica, de la UE. 16. La Comisión propondrá la adopción de una posición común sobre la base del Título VI del TUE a favor de la tipifícaicón penal del soborno de funcionarios extranjeros, objetivo que deberá perseguirse en el Consejo de Europa y la OCDE. 17. La corrupción en el sector privado es un problema que todavía no ha sido estudiado en la UE. Se produce cuando se soborna a una persona de una entidad económica privada para que realice una acción incompatible con sus obligaciones. Algunos Estados miembros tipifican penalmente la corrupción privada hasta cierto punto3, pero en otros Estados miembros los únicos medios aplicables son generalmente las medidas civiles o administrativas. En el Consejo de Europa se está en la actualidad discutiendo sobre la corrupción privada Dados sus efectos, especialmente en la competencia, la Unión tiene interés en luchar contra esta forma de corrupción. 18. La Comisión aboga a favor de la tipificación penal de la corrupción privada sobre la base del Título VI del TUE y, como punto de partida, tiene previsto proponer la adopción de En 7 Estados miembros existen disposiciones por las que se tipifica « penalmente el soborno de empleados o agentes de empresas del sector privado. En algunos, aunque es un delito, se regula por el Derecho del Trabajo o el de la competencia desleal o prácticas comerciales desleales. Ejemplo de ello es el Code du Travail según el cual comete un delito el directivo o empleado que solicita o acepta, directa o indirectamente, sin el conocimiento ni la autorización de su empleador, ofertas o promesas de regalos, descuentos o consideraciones por realizar, o abstenerse de realizar, un acto derivado de su posición o facilitado por la misma. En otros, se aplica a la corrupción el ordenamiento penal general, tanto en el sector público como privado, Por ejemplo, el articulo 1(1) de la ley del Reino Unido, Prevention Corruption público como privado. Act 1906, se aplica a todos los "agentes", tanto del sector Français, L. 152-6, article and una posición común con miras a las negociaciones actualmente en curso en el Consejo de Europa. 19. Las meras sanciones penales no bastan para luchar contra la corrupción. El porcentaje de casos de corrupción perseguidos por los tribunales es muy pequeño. También es necesaria una amplia gama de medidas como, por ejemplo, una mayor transparencia y unas mejores condiciones socioeconómicas. A continuación se exponen las medidas no penales de lucha contra la corrupción más importantes. n. 2. DESGRAVACION FISCAL 20. A la hora de calcular los beneficios de las empresas sujetos a impuestos, normalmente resulta admisible desgravar los gastos en que se ha incurrido para obtener tales beneficios, lo que constituye un principio impositivo generalmente aceptado. Sin embargo, no todos los gastos son desgravables, por ejemplo, algunos países prohiben específicamente las desgravaciones fiscales de determinadas categorías de gastos, como los pagos que sean ilegales de acuerdo con la legislación de dicho país o los gastos promocionales. 21. Únicamente en las legislaciones fiscales de unos pocos Estados miembros se establece una prohibición absoluta de los pagos con fines de corrupción a funcionarios extranjeros. Aparte de estos casos de prohibición total, las principales fundamentos existentes en la actualidad para prohibir las desgravaciones fiscales en algunos países hacen referencia a la naturaleza de los mismos pagos (los regalos o gastos de promoción pueden no ser desgravables, con independencia de que su aceptación sea o no de naturaleza corrupta), la dificultad de probar dichos pagos o su ilegalidad (bien en el país del pagador, bien en el del receptor). 22. Algunos Estados miembros autorizan específicamente las desgravaciones fiscales por soborno a funcionarios extranjeros si dichos sobornos están consideradas como prácticas comerciales habituales en el territorio en cuestión. En tales circunstancias, la concesión de la desgravación fiscal puede estar sometida a la condición de comunicar a las autoridades fiscales el nombre del receptor. 23. Los dos principales socios comerciales de la UE -los Estados Unidos y Japón- se basan en diferentes fundamentos para no autorizar las desgravaciones fiscales por sobornos a funcionarios extranjeros. Los Estados Unidos no autorizan las desgravaciones fiscales por sobornos a funcionarios extranjeros si los pagos son constitutivos de delito de conformidad con su Foreign Corrupt Practices Act de 1977. En cambio, en Japón los sobornos no se autorizan por otras razones. 24. Tradicionalmente, la política fiscal se considera neutral desde un punto de vista moral. Esta opinión carece de justificación cuando se conceden desgravaciones por actuaciones que son delictivas en el Estado en el que se acepta el soborno. Esto puede considerarse un refrendo de actos delictivos cometidos en otras jurisdicciones. Además, las desgravaciones fiscales que pueden inducir al soborno tienen repercusiones en la competencia y pueden distorsionar el mercado único y el comercio internacional, afectando igualmente al desarrollo social y económico de los terceros países. Dicha práctica puede infundir en los candidatos y los terceros países cierto escepticismo en cuanto a los fines de la Unión, al obtener las empresas de la UE desgravaciones fiscales por sobornar a funcionarios extranjeros en la gestión de sus negocios. 25. La tipificación penal del soborno a funcionarios tiene necesariamente efectos positivos. En aquellos países en los que los pagos son desgravables siempre que no sean ilegales, la tipificación pondrá automáticamente fin a la desgravación fiscal. Sin embargo, puede que transcurra algún tiempo hasta que dicha tipificación se lleve a cabo y, aún entonces, ésta no resolverá necesariamente todos los temas. Un Estado puede autorizar la desgravación fiscal siempre que no se haya probado la comisión de un delito. En ia práctica, este requisito de la prueba puede significar una escasa mejoría respecto de la situación ae nial. Por otro lado, habrá casos en que el soborno pagado a un funcionario de un tercer país constituya delito en dicho país, pero no en el Estado miembro de la UE, lo que puede ocurrir cuando una parte sustancial del delito se haya cometido en el extranjero o porque no se cumple el requisito de la doble tipificación. Existen prácticas dudosas que, por diversas razones no constituyen delito. La falta de tipificación penal no anula las razones morales para prohibir la desgravación fiscal en tales pagos. Por lo tanto, no deben subestimarse las dificultades que para ello se presentan en la práctica. 26. Varios foros han abogado por la supresión de las disposiciones fiscales que pueden favorecer los sobornos (ONU, Consejo de Europa, OCDE y Parlamento Europeo). Los quince Estados miembros han aprobado una recomendación de la OCDE según la que "los países que autoricen la desgravación fiscal de las gratificaciones ilícitamente abonadas a funcionarios extranjeros deberían replantearse tales prácticas a fin de acabar con ellas". Por consiguiente, parece que todos los Estados miembros están de acuerdo, en principio, en rechazar esa desgravación fiscal. No obstante, algunos Estados miembros temen verse en una situación de competencia des^ sntajosa si otros grandes socios comerciales siguen admitiéndola. Por otra parte, desde el punto de vista político a los Estados miembros afectados les puede resultar más fácil introducir cambios en respuesta a un instrumento comunitario que iniciar una reforma por iniciativa propia a escala nacional. 27. A la Unión le interesa un enfoque común para la abolición de las desgravaciones fiscales que puedan inducir a la corrupción. El hecho de que la corrupción puede distorsionar la competencia ya está reconocido por las organizaciones internacionales, como la OCDE y el Consejo de Europa, habiéndose asimismo reflejado en alguna medida en las legislaciones de determinados Estados miembros (por ejemplo, la legislación alemana y austríaca contra la corrupción). Las medidas estatales, que efectivamente fomenten el recurso al soborno al autorizar la desgravación de sobornos a funcionarios extranjeros, están proporcionando a las empresas exportadoras de esos Estados miembros una ventaja desleal, tanto respecto de los competidores orientados al mercado nacional como respeto de las empresas de otros Estados miembros en los que no se autorice dicha desgravación. Por consiguiente, hay que tomar en consideración la dimensión extema de las acciones contra el soborno. La cuestión de la desgravación fiscal del soborno a funcionarios extranjeros no sólo incide en la libre competencia y el comercio. Con toda evidencia, las medidas relacionadas con el soborno de funcionarios extranjeros tienen repercusiones en la cooperación al desarrollo y afectan potencialmente a los países en vías de desarrollo. 28. La Unión asimismo debe explotar al máximo los canales existentes de intercambio de información entre autoridades fiscales en lo relativo a pagos con fines de corrupción. En lo relativo a si un soborno puede afectar las obligaciones fiscales del receptor, la Directiva de Asistencia Mutua4 ofrece un marco adecuado para la comunicación de información a las autoridades fiscales del Estado miembro en el que reside el receptor de un soborno. El que el receptor, por lo menos, sea gravado por las sumas recibidas puede constituir un elemento disuasorio del soborno, aun cuando las autoridades fiscales no puedan pasar la información a las autoridades judiciales del Estado de que se trate. 29. Como enfoque inicial, la Comisión planteará la cuestión de la desgravación fiscal por soborno a los Estados miembros en los foros adecuados, con la intención de alcanzar un consenso para la abolición de las disposiciones de que se trate en el marco de una actuación concertada 4 (Directiva 77/99/CEE] H. 3 EL MERCADO ÚNICO Y OTRAS POLÍTICAS INTERNAS 30. La libre circulación de bienes y servicios tiene por corolario los principios de no discriminación y de libre competencia. La corrupción va en contra de dichos principios. Conviene examinar las normas que protegen la libre circulación en toda una serie de sectores, con objeto de proponer en su caso medidas específicas contra la corrupción. II 3. 1 Directivas sobre contratos públicos 31. Estas directivas pretenden garantizar la transparencia y la igualdad de acceso en materia de contratos públicos Las directivas5 sobre contratos públicos establecen en su parte "Criterios cualitativos de selección" que podrá ser excluido de la participación en el contrato, todo proveedor: - que haya sido condenado en sentencia firme por cualquier delito que afecte a su moralidad profesional - que haya cometido una falta grave en materia profesional, que pueda ser comprobada por algún medio que los poderes adjudicadores puedan justificar. La corrupción está incluida en estos supuestos. 32. El Libro Verde de la Comisión titulado "La Contratación pública en la Unión Europea: Reflexiones para el futuro", de noviembre de 1996, reconoce que unos procedimientos de adjudicación justos, trasparentes y no discriminatorios, así como la posibilidad de que los proveedores puedan recurrir ante los tribunales nacionales para hacer valer sus derechos, reducen los riesgos de fraude y de corrupción. Incluso si la lucha contra la corrupción no constituye su primer objetivo, toda mejora de las normas aplicables en materia de contratación pública puede ser beneficiosa. Una idea especialmente interesante que se propone en el Libro Verde consiste en que el funcionario nacional competente se comprometa personalmente al declarar que las normas de la Unión en materia de contratos públicos se han respetado. 33. Otras vías que también podrían explorarse en el contexto de la lucha contra la corrupción, son: las listas "blancas" o "negras" , compromisos anticorrupción y las acciones civiles. En la actualidad existen en las directivas sobre contratos públicos6 disposiciones sobre las listas "blancas" (certificaciones) y las sanciones civiles, pero sólo en relación con los poderes adjudicadores. Al nivel internacional, la Unión tiene interés en fomentar una mayor trasparencia en materia de contratación pública. La OCDE y la OMC, organizaciones en las que actualmente se debate esta cuestión, podrían ser los foros adecuados para llevar a cabo este tipo de análisis. 5 93/36/CEE, 93/37/CEE y 92/50/CEE. 6 D i r e c t i va 92/13/CEE 10 Al término de las consultas lanzadas por el Libro Verde, la Comisión examinará 34. de qué manera se puede mejorar la aplicación de las disposiciones sobre contrato* públicos válidas para luchar contra la corrupción. II. 3. 2 Transacciones financieras 35. La corrupción conlleva irremisiblemente una trasferencia en metálico o en especie. Las transacciones en metálico, sobre todo aquéllas en las que se barajan grandes sumas de dinero, pueden dejar un rastro dado que el dinero circula del organismo que paga a la persona que lo recibe. El dinero abonado procede de alguna mente, desde la que se transfiere, y el beneficiario tiene que depositarlo en alguna parte (en una cuenta bancaria, por ejemplo) o adquirir con él bienes, servicios o propiedades. Como, en general, el cohecho es ilegal, cualquier medida que permita revelar su existencia sirve como medida preventiva, desalentando el uso de dichas prácticas, y facilitando el decomiso del dinero pagado a los funcionarios públicos. n. 3. 2a Cuentas de sociedades 36. Todo pago ilegal efectuado por una sociedad debe ser contabilizado de una manera o de otra. La existencia de "cajas negras" en las sociedades reviste una importancia decisiva en el proceso de corrupción. Se puede poner freno a esta práctica mediante normas sobre la transparencia de las cuentas de las sociedades. En el curso de sus trabajos, el Consejo de Europa ha subrayado la importancia de la auditoría de las cuentas de las sociedades en la lucha contra la corrupción. La OCDE ha recomendado la adopción de normas y prácticas contables que permitan un registro adecuado de los pagos en cuestión. En julio de 1996, la Comisión presentó un Libro verde titulado "Función, posición y responsabilidad civil del auditor legal en la Unión Europea". En él se aborda también la cuestión del papel que juegan los contables de las sociedades en la detección de la corrupción. El Comité de contacto de las directivas contables emprenderá diversas iniciativas de control sobre la base de una estrecha cooperación con las organizaciones profesionales de auditores y contables. 37. Al término de la fase de consultas sobre el Libro Verde, la Comisión formulará, a través de una comunicación, propuestas concretas sobre la manera de aumentar la eficacia de las directivas contables y de su aplicación en la lucha contra la corrupción. n. 3. 2b Instituciones financieras 38. Por regla general, un pago ilegal pasa, en un momento u otro de la transacción, por una institución financiera. La OCDE recomienda que las instituciones crediticias y otras instituciones financieras lleven registros que hagan posible llevar a cabo inspecciones e investigaciones en relación con los casos de corrupción. La Segunda Directiva bancaria exige que toda institución crediticia disponga de procedimiento administrativos y contables adecuados y de mecanismos de control interno suficientes. El problema del acceso de las autoridades judiciales o policiales a esos registros se rige, en principio, por el ordenamiento jurídico nacional. 39. La Directiva sobre el blanqueo de capitales es aplicable a los procedimientos de los delitos relacionados con las drogas o a los de otros delitos designados por los Estados miembros Los 11 bancos y otras instituciones financieras tendrían la obligación de conservar y poner a disposición de la justicia los datos de identificación de sus clientes y los pormenores de las transacciones, datos que tendrían valor de prueba en toda investigación relativa al blanqueo de dinero, estando asimismo obligados a señalar las transacciones sospechosas. La Comisión ya ha propuesto un "Segundo Protocolo" al Convenio sobre la protección de los intereses financieros de la Comunidad, en virtud del cual consideraría delito el blanqueo de ingresos procedentes de la corrupción en detrimento del presupuesto CE. t 40. Los Estados miembros deberían considerar el blanqueo de los ingresos procedentes de la corrupción como un delito. La Comisión ha incluido en el proyecto de "Segundo Protocolo" una propuesta oficial en ese sentido en lo que atañe a la corrupción que lesiona los intereses financieros de la Comunidad. n. 3. 3 Otras medidas y acciones 41. La adopción de medidas específicas en determinados sectores: agricultura, fondos estructurales, régimen de tránsito, etc. puede ser de utilidad en la lucha contra la corrupción. El presente Capítulo analiza una serie de medidas contra la corrupción cuya aplicación podría resultar de utilidad en diversos ámbitos en los que las políticas comunitarias implican gastos de una gran cuantía, que pueden fomentar la corrupción u otros abusos. 0. 3. 3. a Las listas negras 42. Las listas negras constituyen un instrumento que permite conocer las empresas que han sido condenadas por haber cometido una irregularidad, pudiéndose, en este sentido contemplar la posibilidad de conocer las empresas que son sospechosas de corrupción. Las listas negras pueden utilizarse para impedir que una de esas empresas solicite nuevos contratos o subvenciones, o simplemente para advertir a los interesados de los posibles riegos que supone una transacción con este tipo de empresas. 43. Un reglamento del Consejo7 establece una serie de medidas contra los agentes económicos que figuran en una lista negra, por ejemplo, la exclusión de determinados derechos en los ámbitos cubiertos por el FEOGA-Garantía,. Dicho reglamento contempla las irregularidades relativas a las disposiciones comunitarias, pero no cubre todas las formas de corrupción efectuadas en detrimento de los recursos del FEOGA. Por lo tanto, nada impide a una empresa dada, que haya sido excluida de conformidad con el Reglamento del FEOGA por corrupción, solicitar un contrato u optar a una ventaja que se financian con cargo a otra parte del presupuesto comunitario. Las disposiciones de las directivas sobre contratos públicos establecen en su parte "criterios 44. de selección cualitativa" que se puede excluir de la participación en un contrato a todo proveedor que haya cometida determinadas infracciones8. Estas disposiciones cubren la corrupción y se aplican asimismo a los contratos adjudicados por la Comisión o sus servicios. 7Reglamento n° 1469/95 del Consejo, Reglamento n° 745/% de la Comisión 8Según los criterios de selección cualitativa puede excluirse de la participación en un contrato a todo proveedor 12 45. Por consiguiente, convendría introducir, bajo una u otra forma, un sistema general de lista negra aplicable a todos los sectores que pueden ser objeto de una financiación comunitaria, entre los debe incluirse el sector de la ayuda exterior. El uso que se daría a una lista negra de tales características podría, por supuesto, variar de una sector a otro. En determinados casos, puede resultar adecuada la exclusión automática de toda empresa incluida en una lista negra de determinados beneficios durante un período dado, mientras que en otros, como en el de los contratos públicos, las listas negras sólo tendrían una función de información y los organismos adjudicadores, informados de los antecedentes, podrían elegir la línea de conducta oportuna. Otra posibilidad consistiría en establecer un registro de las personas físicas o jurídicas que figuran en la lista negra, con objeto de prevenir del peligro a las autoridades nacionales y a los servicios de la Comisión. Unas bases de datos a las que se pueda acceder directamente deberían permitir identificar a los responsables que se esconden detrás de las sociedades. 46. A la hora de analizar la posibilidad de establecer un sistema o un registro general de lista negra, habría que tener en cuenta un aspecto importante: el respeto de la protección de datos9, así como los principios de proporcionalidad y subsidiariedad, así como los derechos del individuo. n. 3. 3. b Compromiso contra la corrupción 47. Se podría exigir a todos los licitadores que se comprometan por escrito a no recurrir a la corrupción para obtener la adjudicación del contrato. Un compromiso de esta naturaleza supone un freno a la corrupción y permite presentar una demanda por daños y perjuicios u obtener la imposición de una multa contractual. Otro posible vía consistiría en limitar determinadas licitaciones a las empresas que hayan adoptado códigos de conducta especiales contra la corrupción en materia de contratos. A este respecto, se impone una cierta prudencia para evitar toda restricción excesiva de la libre competencia en materia de licitaciones. 48. La Comisión estudiará la posibilidad de establecer un sistema normalizado de listas negras o de listas de los agentes económicos que hayan suscrito un compromiso contra la corrupción, aplicable a los sectores en los que las finanzas comunitarias corren peligro, que permita unos amplios intercambios intersectoriales sobre las personas o empresas culpables de corrupción, siempre dentro del respeto de la obligación de protección de los datos. Ü. 3. 3. C Acciones civiles - que haya sido condenado en sentencia firme por cualquier delito que afecte a su moralidad profesional - que haya cometido una falta grave en materia profesional, que pueda ser comprobada por algún medio que los poderes adjudicadores puedan justificar. Directiva 95/46/CE. 13 49. Una sanción penal o administrativa no resarce de los daños sufridos a las empresas que han perdido un contrato debido a las prácticas corruptas de un competidor. Una acción civil indemnizaría en ese caso y permitiría asimismo al licitador perjudicado perseguir al licitador corrupto por propia iniciativa, haciendo de esta manera menos necesaria una sanción administrativa. Una acción de este tipo tendría pues una función autorreguladora. 50. Las empresas que no hayan podido obtener un contrato debido a una irregularidad en los procedimientos seguidos para su adjudicación pueden, con arreglo a las directivas sobre contratos públicos, interponer un recurso, no específicamente dirigido contra la corrupción. No obstante, este tipo de acciones se limita al sector de los contratos públicos, y se dirigen contra los poderes adjudicadores y no contra los lidiadores que efectúan los pagos ilegales. El Consejo de Europa está estudiando una estrategia más general de acciones civiles contra los lidiadores que efectúen pagos ilegales 51. En el contexto de los debates que se están llevando actualmente a cabo en el Consejo de Europa, la Comisión propondrá, en el momento oportuno, la adopción de una posición común sobre la cuestión de las acciones civiles para luchar contra la corrupción. II. 3. 3. d. Confidentes 52. Los confidentes son personas que denuncian a las autoridades la existencia de prácticas corruptas dentro de sus empresas. Los confidentes carecen con frecuencia de toda protecdón legal, pudiendo ser víctimas de represalias. El informe titulado " Whistleblowing, fraud and the European Union", publicado, en febrero de 1996, por "Public Concern at Work" (Londres) a iniciativa del Parlamento Europeo y con la ayuda de la Comisión analiza los temas más importantes. La Comisión está preparando un estudio sobre las legislaciones y prácticas nacionales en materia de los derechos de los trabajadores a ser consultados sobre los asuntos internos de la empresa, incluidos los derechos de los trabajadores a ser protegidos de cualquier perjuido derivado de una queja legítima formulada por el trabajador ante una autoridad pública. 53. Los Estados miembros deberían examinar y, en su caso, modificar la normativa actual para que las personas que denuncien prácticas de corrupción gocen de suficiente protección contra eventuales represalias. n. 4 AYUDA EXTERIOR Y COOPERACIÓN n. 4. 1 Prevendón de la corrupdón en los terceros países que redben avuda CE 54. La Comisión ha incluido la lucha contra la corrupdón en sus políticas de cooperadón y ayuda exteriores. Se asignan recursos a una serie de proyectos de lucha contra la corrupdón, bien directamente (seminarios regionales sobre la corrupdón), bien indirectamente (mejora de las estructuras judiciales y transparenda administrativa). Diversas inidativas pretenden combatir la corrupdón, como la organización de seminarios sobre las normas de origen y de talleres sobre cómo mejorar la gestión finandera y la lucha contra el fraude 14 55. La lucha contra la corrupción exige un planteamiento equilibrado. El hecho de subordinar los programas de ayuda a la lucha contra el fraude y la corrupción debe integrarse dentro de una estrategia de desarrollo coherente. Se requiere una mayor coherencia entre las políticas anticorrupdón de la Unión, de manera que las diferencias regionales se tengan en cuenta. 56. Cualquier estrategia debería: Coadyuvar al establecimiento de una normativa, unos mecanismos de control y unas instituciones adecuados, mediante la prestación de la asistencia técnica necesaria. Mejorar el fimcionamiento y la transparenda de la contratación pública. Tomar en consideradón los resultados en términos de gestión general de los recursos públicos, antes de tomar iniciativas financiadas con cargo a los fondos comunitarios. Coadyuvar a la mejora de los parámetros socioeconómicos 57. La Comisión establecerá una estrategia coherente contra la corrupción en el ámbito de la cooperación con los terceros países que reciben ayuda CE o han celebrado acuerdos de cooperación o asistencia. La Comisión tiene intención de intensificar el apoyo que concede a las medidas para combatir la corrupción, fundamentalmente, fomentando condiciones que favorezcan la transparencia, la buena administración y una justicia independiente, así como facilitando asistencia técnica para la adopción de una normativa apropiada y de mecanismos de control y de contratación pública eficaces. La Comisión revisará sus normas sobre contratos públicos y otros contratos en materia de ayuda a países terceros con objeto de adoptar medidas más eficaces contra la corrupción. Asimismo, hará lo posible por armonizar las normas aplicables a los diferentes grupos de países. Esa revisión incluirá la cuestión de las sanciones a las empresas que sigan prácticas de corrupción. II. 4. 2 Programas contra la corrupción 58. Un derto número de países candidatos a la adhesión de Europa Central y Oriental tienen que hacer frente a problemas de corrupdón durante el período de transidón. Es importante que la Unión ayude a esos países a superar esos problemas tanto en beneficio de esos países como para evitar que la corrupdón se extienda por la Unión ampliada. 59. Además de las preocupadones que susdtan los efectos de la corrupción en los países terceros, la Unión, que es una gran suministradora de ayuda, tiene que saber si la ayuda financiera que concede se destina a objetivos distintos de los previstos debido a la corrupdón. El Parlamento Europeo, el Tribunal de Cuentas y los Estados miembros desean un mayor control de la gestión y una mejor reladón coste-eficada. El Grupo de Representantes Personales está analizando esta 15 cuestión en el contexto del programa SEM 2000. El reciente cambio de orientación del programa PHARE hace hincapié en la lucha contra las irregularidades y el fraude. 60. El programa PHARE ha permitido ofrecer una asistenda técnica limitada para frenar la corrupdón en el sector público en Europa Oriental (véase por ejemplo el programa conjunto OCTOPUS del Consejo de Europa y de la UE sobre la corrupdón y la delincuenda organizada en Europa Central y Oriental). El proyecto SIGMA, realizado conjuntamente con la OCDE, analiza asimismo el problema desde el ángulo de los contratos públicos. Los Nuevos Estados Independientes tienen sus propios problemas de corrupdón, que afectan a su proceso de transición económica y democrática. Una inidativa específica dentro del programa TACIS podría ser interesante a este respecto. 61. En el caso de los terceros países mediterráneos, se dibuja un movimiento en favor del libre comerdo y del fortalecimiento de los lazos con el mercado único. Los 27 sodos EUROMED se comprometieron específicamente en la Declaradón de Barcelona de 28 de noviembre de 1995 a luchar contra la corrupdón. Además* el Reglamento MEDA del Consejo10, en el que se establecen unos procedimientos de cooperación, define unas normas precisas y estrictas para una gestión transparente de la asistencia financiera y técnica a los terceros países mediterráneos. 62. Convendría poner en marcha una serie de programa especiales contra la corrupción, en especial en los países candidatos de Europa Central y Oriental, en la línea de lo protocolos a los acuerdos europeos sobre la apertura de los programas y en relación con la prevista colaboración para la adhesión en torno a un programa nacional establecido para la aplicación del acervo. n. 4. 3 Prindpio de "buena administración" y cláusulas contra la corrupdón 63. El Convenio de Lomé IV, en su versión revisada por el acuerdo suscrito en Maurido, el 4 de noviembre de 1995, incluye entre sus principios básicos el concepto de "buena administration". Una aplicación más sistemática de este prindpio resulta necesaria para que la Comisión pueda establecer una estrategia global. 64. Debería incluirse una cláusula de "buena administración" en todos los acuerdos internacionales de asistencia, cooperación y desarrollo. 65. La inclusión de cláusulas contra la corrupdón en todos los contratos finandados por la ayuda podría œristituir una medida oportuna. En marzo de 1990, por ejemplo, se acordó con los Estados ACP la inclusión de este tipo de cláusulas entre las condidones generales de todos los contratos financiados por el Fondo Europeo de Desarrollo. La Comisión está estudiando estas cláusulas con objeto de intentar mejorar su eficada. Este problema está estudiándose a escala intemadonal. El Banco Mundial ha reforzado su estrategia en este ámbito y el Comité de Ayuda al Desarrollo de la OCDE formuló en 1996 una (n°1488/96) 16 serie de recomendaciones dirigidas a induir cláusulas contra la corrupdón en los contratos financiados con la ayuda al desarrollo, 66. La Comisión, en cooperación con la OCDE, el Banco Mundial y otros donantes multilaterales, velará por que se incluyan cláusulas contra la corrupción en los contratos financiados con la ayuda al desarrollo. H. 5 COOPERACIÓN EN LOS FOROS INTERNACIONALES 67. Si la Unión Europea pretende adoptar medidas más eficaces contra la corrupdón, capaces de surtir efectos sobre el comerdo, le convendría que una medida de este tipo se inscribiera en un acuerdo a escala mundial para aprovechar así los efectos positivos de una acdón coordinada a gran escala y evitar las desventajas competitivas. La Unión Europea debe asimismo velar por que exista una compatibilidad entre sus normas internas, dirigidas fimdamentalmente a regular el mercado único, y su acdón exterior, cuyo primer objetivo es reforzar el sistema comerdal multilateral abierto. Su incompatibilidad podría resultar costosa para la industria y el comerdo. 68. El problema de la corrupdón y de la transparencia se analiza con regularidad en los foros intemadonales, como el G-7, la Organization mundial del Comercio (OMC), la Organización de las Nationes Unidas, la OCDE y el Consejo de Europa. Es una de las principales prioridades de los socios comerciales de la Unión Europea, en particular, de los Estados Unidos. Las Naciones Unidas adoptaran la declaración "La Corrupción y sus formas en las transacciones comerciales internacionales" (diciembre de 1996), en la que se invitaba a los Estados miembros a tipificar como delito la corrupción (tanto fuera como dentro de sus fronteras) y a prohibir la desgravación fiscal de los pagos ilegales. Se ha elaborado una Ley modelo aplicable a los contratos públicos en el seno de la Comisión de las Nationes Unidas para el Derecho Mercantil Internacional (UNCITRAL). 69. El nuevo Acuerdo sobre Contratos Públicos de la OMC entró en vigor el 1 d enero de 1996. Como dicho acuerdo es "plurilateral", no son signatarios todos los miembros de la OMC. En la actualidad no cubre importantes mercados de Asia, América, Europa Central y Oriental y África. En su reunión ministerial de diciembre de 1996, en Singapur, los Ministros de la OMC acordaron la constitución de un grupo de trabajo sobre el tema de la transparencia en materia de contratos públicos con vistas a elaborar, sobre la base de dicho estudio, los elementos de un acuerdo apropiado. 70. La Comisión impulsará una política ambiciosa y coordinada de lucha contra la corrupción en todos los foros internacionales pertinentes, incluido el G-7 en su reunión de julio de 1997, en Denver. * * * 17 ANEXO 1 INICIATIVAS INTERNACIONALES Los Jefes de Estado del G7 declararon el 28 de junio de 1996 en Lyon lo siguiente: ". estamos resueltos a luchar contra la corrupción en las transacciones económicas internacionales, ya que ésta va en detrimento de la transparencia y la equidad e impone elevadísimos costes económicos y políticos. De acuerdo con el compromiso de los ministros de la OCDE de penalizar el soborno de manera eficaz y coordinada, instamos a la OCDE a que estudie pormenorizadamente las modalidades y los instrumentos internacionales adecuados para facilitar la penalization, y a que estudien propuestas de acción en 1997. " Los Ministros de Hacienda del G7 en su reunión del 27 de abril de 1997 se refirieron a la cuestión de la corrupción y el problema se volverá a abordar en la cumbre del G7/P8 que se celebrará en Denver en junio de 1997. El Consejo de Ministros de la OCDE aprobó el 11 de abril de 1996 una recomendación en contra de la desgravación fiscal de las gratificaciones abonadas para sobornar a los funcionarios extranjeros. Esta recomendación se añadía a las relativas a la corrupción aprobadas anteriormente en mayo de 1994. El citado Consejo solicitó asimismo que en 1997 se le presentaran un informe y propuestas sobre la tipificación penal del soborno de funcionarios extranjeros, de conformidad con la declaración de la Cumbre del G7/P8 de Lyón. Este tema figura en el orden del día del Consejo de Ministros de mayo de 1997. El 1 de enero de 1996 entró en vigor un acuerdo de la Organización Mundial del Comercio relativo a la contratación pública en el que se establecían diversas disposiciones sobre transparencia, apertura y vías de recurso que contribuirán a atenuar el problema de la corrupción en el ámbito de la contratación pública. No obstante, dicho acuerdo, que se aplica a los principales socios comerciales de la Comunidad, no ha sido suscrito por todos los países miembros de la OMC. En consecuencia, los países de la QUAD han intentado mejorar la situación dentro de la OMC. En la Conferencia Ministerial de Singapur de diciembre de 1996 se entablaron negociaciones sobre un nuevo acuerdo provisional relativo a la transparencia, la apertura y el tratamiento justo (vías de recurso). Estos esfuerzos proseguirán a través de las nuevas actividades que emprenderá la OMC para establecer un acuerdo sobre la transparencia. El Consejo de Europa ha creado un grupo especial pluridistiplinario sobre la corrupción (CMC). Se ha aprobado un programa de acción detallado. En estos momentos el grupo está estudiando proyectos de instrumentos de Derecho civil, penal y administrativo. El tema prioritario que se abordará en la próxima reunión de Ministros de Justicia en Praga (junio de 1997) será la corrupción y la delincuencia organizada. Las Naciones Unidas han estudiado en varias ocasiones el problema de la corrupción. Más retientemente, en diciembre de 1996, dentro de una resolución sobre la lucha contra la corruption, la Asamblea General adoptó un Código Internacional de Conducta de la Función Pública. Adoptó 18 asimismo una Declaración sobre la Corrupción y el Soborno en las Transacciones Comerciales Internacionales que aborda, entre otros temas, el problema del soborno de los funcionarios extranjeros, la desgravación fiscal de las gratificaciones, la jurisdicción extraterritorial y el secreto bancario. En agosto de 1996 el Banco Mundial introdujo en sus directrices sobre contratación pública disposiciones específicas de lucha contra la corrupción que se aplican a todos los bienes y servicios financiados por el Banco. Posteriormente, en ese mismo año se decidió que el Banco había de considerar la corrupción como un fenómeno contrario al desarrollo, creándose grupos internos para examinar una serie de aspectos de la situación. El Fondo Monetario Internacional ha destacado recientemente la importancia de la lucha contra la corrupción, insistiendo más concretamente en el fomento de prácticas administrativas correctas. En marzo de 1996 la Organización de Estados Americanos (OEA) aprobó un Convenio contra la corrupción. En el marco del diálogo transatlántico y del Plan de Acción Conjunto UE - Estados Unidos se ha suscrito un compromiso específico para luchar contra la corrupción y el soborno. Los medios empresariales estadounidenses y europeos se reunieron en Chicago los días 8 y 9 de noviembre de 1996 en el marco del diálogo comercial transatlántico, denunciando la corrupción y el soborno en su declaración e indicando que en 1997 seguirían estudiando este tema. En mayo de 1996 la Cámara de Comercio Internacional reforzó sus normas de conducta sobre soborno en las transacciones comerciales internacionales e insistió en que se adoptaran más medidas de lucha contra la corrupción a escala nacional e internacional. Transparency International, organización no gubernamental dedicada a la lucha contra la corrupción en las transacciones comerciales internacionales, ha preparado un documento en el que aboga por que la Unión Europea adopte medidas contra la corrupción en una serie de sectores. 19 ISSN 0257-9545 COM(97) 192 final DOCUMENTOS ES 09 N° de catálogo : CB-C0-97-244-ES-C ISBN 92-78-20204-5 Oficina de Publicaciones Oficiales de las Comunidades Europeas L-2985 Luxembuigo oto


title: Πρόταση κανονισμού (ΕΚ) του Συμβουλίου για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές νημάτων από πολυεστέρες καταγωγής Μαλαισίας και την οριστική είσπραξη του επιβληθέντος προσωρινού δασμού

eurovoc_concepts:
CCT duties
Malaysia
anti-dumping duty
import
textile fibre

text: ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ Βρυξέλλες, 21. 05. 1997 COM(97) 231 τελικό Πρόταση ΚΑΝΟΝΣΙΜΟΥ (ΕΚί ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές νημάτων από πολυεστέρες καταγωγής Μαλαισίας και την οριστική είσπραξη του επιβληθέντος προσωρινού δασμού (υποβληθείσα από την Επιτροπή) ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ 1. Τον Ιανουάριο του 1997, με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 53/97, η Επιτροπή επέβαλε προσωρινό δασμό αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές νημάτων από πολυεστέρες, καταγωγής Μαλαισίας. 2. Μετά την επιβολή των προσωρινών δασμών αντιντάμπινγκ, όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη ενημερώθηκαν εγγράφως σχετικά με τα πραγματικά περιστατικά και τις εκτιμήσεις βάσει των οποίων είχαν επιβληθεί τα προσωρινά μέτρα. Ταυτόχρονα, όλα τα λοιπά μέρη που είναι γνωστό ότι ενδιαφέρονται ενημερώθηκαν σχετικά με την επιβολή των προσωρινών μέτρων. 3. Δεν υπεβλήθησαν νέα επιχειρήματα από κανένα ενδιαφερόμενο μέρος όσον αφορά τα προκαταρκτικά συμπεράσματα της Επιτροπής σχετικά με το υπό εξέταση προϊόν, το ομοειδές προϊόν, το ντάμπινγκ, τον κοινοτικό κλάδο παραγωγής, τη ζημία, την πρόκληση ζημίας και το κοινοτικό συμφέρον. 4. Υπό τις περιστάσεις αυτές, και εφόσον τα διαπιστωθέντα περιθώρια ντάμπινγκ ήσαν κατώτερα της αύξησης των τιμών εξαγωγής για την εξάλειψη της ζημίας, κρίνεται αναγκαία η επιβολή οριστικών μέτρων, βάσει των διαπιστωθέντων περιθωρίων ντάμπινγκ, με τη μορφή και στο επίπεδο των προσωρινών μέτρων. 5. Προτείνεται επομένως στο Συμβούλιο να εκδώσει τη συνημμένη πρόταση κανονισμού, για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές στην Κοινότητα νημάτων από πολυεστέρες, καταγωγής Μαλαισίας, και την οριστική είσπραξη των ποσών που έχουν καταβληθεί ως εγγύηση υπό μορφή προσωρινού δασμού αντιντάμπινγκ. Πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ (ΕΚ) αριθ. 797 ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΟΛΗ ΟΡΙΣΤΙΚΟΥ ΔΑΣΜΟΥ ΑΝΤΙΝΤΑΜΠΙΝΓΚ ΣΤΙΣ ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ ΝΗΜΑΤΩΝ ΑΠΟ ΠΟΛΥΕΣΤΕΡΕΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΜΑΛΑΙΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΕΙΣΠΡΑΞΗ ΤΟΥ ΕΠΙΒΛΗΘΕΝΤΟΣ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟΥ ΔΑΣΜΟΥ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ, Έχοντας υπόψη: τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 384/96 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1995, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας1, όπως τροποποιήθηκε από τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2331/962 του Συμβουλίου, και ιδίως το άρθρο 9, την πρόταση της Επιτροπής κατόπιν διαβουλεύσεων με τη συμβουλευτική επιτροπή, ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ΤΑ ΑΚΟΛΟΥΘΑ: Α. ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ ΜΕΤΡΑ (1) Με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 53/97, της 14ης Ιανουαρίου 19973 (εφεξής καλούμενο "προσωρινό κανονισμό"), η Επιτροπή επέβαλε προσωρινό δασμό αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές στην Κοινότητα νημάτων από πολυεστέρες (εφεξής καλούμενων "ΡΤΥ" ή "σχετικό προϊόν") καταγωγής Μαλαισίας, που υπάγονται στους κωδικούς ΣΟ 5402 33 10 και 5402 33 90. 1 ΕΕ αριθ. L 56,06. 03. 1996, σ. 1. 2 ΕΕ αριθ. L 317,06. 12. 1996, σ. 1. 3 ΕΕ αριθ. L 13,16. 01. 1997, σ. 6. Β. ΕΠΑΚΟΛΟΥΘΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ (2) Μετά την επιβολή του προσωρινού δασμού αντιντάμπινγκ, όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη ενημερώθηκαν εγγράφως σχετικά με τα πραγματικά περιστατικά και τις εκτιμήσεις βάσει των οποίων είχαν επιβληθεί τα προσωρινά μέτρα. Ταυτόχρονα, όλα τα λοιπά μέρη που είναι γνωστό ότι ενδιαφέρονται ενημερώθηκαν σχετικά με την επιβολή των προσωρινών μέτρων. (3) Με τον προσωρινό κανονισμό τους παραχωρήθηκε επίσης προθεσμία, εντ^ς της οποίας τα ενδιαφερόμενα μέρη μπορούσαν να γνωστοποιήσουν τις απόψεις τους εγγράφως και να ζητήσουν να γίνουν δεκτά σε ακρόαση από την Επιτροπή. (4) Ωστόσο, κανένα από τα μέρη δεν γνωστοποίησε τις απόψεις του εγγράφως ούτε ζήτησε ακρόαση από την Επιτροπή εντός της ορισθείσας προθεσμίας, ούτε ελήφθησαν παρατηρήσεις μετά την εν λόγω περίοδο. Γ. ΥΠΟ ΕΞΕΤΑΣΗ ΠΡΟΪΟΝ ΚΑΙ ΟΜΟΕΙΔΕΣ ΠΡΟΪΟΝ, ΝΤΑΜΠΙΝΓΚ, ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΣ ΚΛΑΔΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ, ΖΗΜΙΑ, ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΖΗΜΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ (5) Δεδομένου ότι δεν υπεβλήθησαν νέα επιχειρήματα από κανένα ενδιαφερόμενο μέρος όσον αφορά τα προκαταρκτικά συμπεράσματα της Επιτροπής σχετικά με το υπό εξέταση προϊόν, το ομοειδές προϊόν, το ντάμπινγκ, τον κοινοτικό κλάδο παραγωγής, τη ζημία, την πρόκληση ζημίας και το κοινοτικό συμφέρον, το Συμβούλιο επιβεβαιώνει τα συμπεράσματα, όπως παρατίθενται στα σημεία (7) έως (72) του αιτιολογικού του προσωρινού κανονισμού. Η- Δ. ΟΡΙΣΤΙΚΌΣ ΔΑΣΜΌΣ (6) Για τον καθορισμό του ύψους του οριστικού δασμού που πρέπει να επιβληθεί, το Συμβούλιο έλαβε υπόψη τα διαπιστωθέντα περιθώρια ντάμπινγκ και το ύψος του δασμού που απαιτείται για την εξάλειψη της ζημίας που υπέστη ο κοινοτικός κλάδος παραγωγής, βάσει της μεθοδολογίας που παρατίθεται στα σημεία (73) έως (78) του προσωρινού κανονισμού. (7) Εφόσον τα περιθώρια ντάμπινγκ ήσαν κατώτερα από τα διαπιστωθέντα περιθώρια ζημίας, επιβεβαιώνεται ότι το ύψος του δασμού αντιντάμπινγκ θα πρέπει να βασισθεί στο επίπεδο των οριστικών περιθωρίων ντάμπινγκ που διαπιστώθηκαν σύμφωνα με το άρθρο 9 παράγραφος 4 του βασικού κανονισμού, ήτοι, 16,4% για τον συνεργαζόμενο μαλαίο εξαγωγέα, την Hualon Corporation (M) Sdn. Bhd. , και 32,5% για άλλους - μη συνεργαζόμενους παραγωγούς και εξαγωγείς της Μαλαισίας. Το Συμβούλιο επιβεβαιώνει το ύψος και τη μορφή των οριστικών μέτρων που πρέπει να επιβληθούν. Ε. ΕΙΣΠΡΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟΥ ΔΑΣΜΟΥ (8) Λόγω των περιθωρίων ντάμπινγκ που διαπιστώθηκαν και της σοβαρότητας της ζημίας που προκλήθηκε στον κοινοτικό κλάδο παραγωγής, το Συμβούλιο κρίνει απαραίτητο να εισπραχθούν οριστικά, μέχρι το ύψος του ποσού του δασμού που επιβάλλεται οριστικά, τα ποσά που έχουν καταβληθεί ως εγγύηση υπό τη μορφή προσωρινού δασμού αντιντάμπινγκ. ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ: Άρθρο 1 1. Επιβάλλεται οριστικός δασμός αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές νημάτων από πολυεστέρες, που υπάγονται στους κωδικούς ΣΟ 5402 33 10 και 5402 33 90, καταγωγής Μαλαισίας. 2. Το ποσοστό του οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ που εφαρμόζεται στην καθαρή τιμή "ελεύθερο στα κοινοτικά σύνορα", πριν από την επιβολή του δασμού, καθορίζεται ως εξής: Μαλαισία Δασμός Hualon Corporation 16,4% (M) Sdn. Bhd. Άλλοι 32,5% Συμπληρωματικός κωδικός Tarie 8933 8900 (3) Με την επιφύλαξη διαφορετικών διατάξεων, εφαρμόζονται οι διατάξεις που ισχύουν για τους δασμούς. Άρθρο 2 Τα ποσά που έχουν καταβλ,ηθεί ως εγγύηση υπό τη μορφή προσωρινού δασμ )ύ αντιντάμπινγκ, δυνάμει του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 53/97, εισπράττονται οριστικά μέχρι το ποσοστό του οριστικώς επιβαλλόμενου δασμού. Άρθρο 3 Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την επομένη της δημοσίευσης του στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος. Βρυξέλλες, Για το Συμβούλιο ISSN 0254-1483 COM(97) 231 τελικό ΕΓΓΡΑΦΑ OR 02 11 Αριθ. καταλόγου : CB-CO-97-222-GR-C ISBN 92-78-19766-1 Υπηρεσία Επισήμων Εκδόσεων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων L-2985 Λουξεμβούργο