title: Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het "Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 93/6/EEG van de Raad inzake de kapitaaltoereikendheid van beleggingsondernemingen en kredietinstellingen"

eurovoc_concepts:
credit guarantee
credit institution
financial solvency
management audit
share capital

text: 21. 1. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 19/9 Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het „Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 93/6/EEG van de Raad inzake de kapitaaltoereikendheid van beleggingsondernemingen en kredietinstellingen” (1) (98/C 19/04) De Raad heeft op 25 juni 1997 besloten, overeenkomstig de artikelen 57, lid 2, en 198 van het EG-Verdrag, het Economisch en Sociaal Comité te raadplegen over het voornoemde voorstel. De Afdeling voor industrie, handel, ambacht en diensten, die met de voorbereiding van de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 8 oktober 1997 goedgekeurd. Rapporteur was de heer Levitt. Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 349e Zitting van 29 en 30 oktober 1997 (vergadering van 29 oktober 1997) het volgende advies uitgebracht dat met 106 stemmen vo´ o´r, 2 tegen, bij 1 onthouding is goedgekeurd. 1. Inleiding 1. 1. Doelstelling van Richtlijn 93/6/EEG en de wij- ziging ervan 1. 1. 1. Richtlijn 93/6/EEG van de Raad inzake de kapitaaltoereikendheid van beleggingsondernemingen en kredietinstellingen strekt tot harmonisatie van de kapitaalvereisten waaraan deze ondernemingen dienen te voldoen in verband met posities in hun portefeuille die aan marktrisico’s zijn blootgesteld. Marktrisico’s zijn mogelijke verliezen die door schommelingen van marktprijzen worden veroorzaakt. Voorts bevat de richtlijn de te hanteren methode voor de berekening van de kapitaalvereisten voor het afdekken van risico’s in verband met schuldpapier, rente, aandelen, valuta’s en de daarvan afgeleide financie¨le instrumenten. Tevens wordt voorgeschreven waaraan het eigen vermogen met het oog op deze kapitaalvereisten dient te voldoen. De richtlijn 1. 1. 2. samen met Richt- vormt lijn 93/22/EEG van de Raad betreffende het verrichten van diensten op het gebied van beleggingen in effecten de basis voor de coördinatie van de regels voor het bedrijfseconomische toezicht op het beleggingsbedrijf, aan de hand waarvan de nationale autoriteiten elkaars vergunningen erkennen. Deze twee richtlijnen zijn, samen met die voor kredietinstellingen en verzekerings- ondernemingen, het fundament onder de interne markt voor financie¨le diensten. 1. 1. 3. Richtlijn 93/6/EEG werd goedgekeurd in een periode waarin in breder internationaal verband onder- handeld werd over de harmonisatie van kapitaalvereisten aangaande marktrisico’s. Daarom werd indertijd een herzieningsclausule in de richtlijn opgenomen (ar- tikel 14). In januari 1996 ging het BIB-toezichtcomité (1) PB C 240 van 6. 8. 1997, blz. 24. voor het bankwezen ertoe over, marktrisico’s in het Akkoord van Bazel inzake het eigen vermogen van 1988 op te nemen. 1. 1. 4. Op grond van artikel 13 van de richtlijn diende de Commissie voorstellen te doen voor de kapitaalvereisten voor ingenomen posities met betrek- king tot de grondstoffenhandel en van grondstoffen afgeleide instrumenten. De wijziging in 1996 van het Akkoord van Bazel omvat mede kapitaalvereisten voor deze posities. 1. 1. 5. Met onderhavig voorstel wordt beoogd, de EU-regels aangaande kapitaaltoereikendheid op één lijn te brengen met hetgeen door de G10-toezichthouders voor het bankwezen is overeengekomen. Afgezien van de hieronder in hoofdstuk 3 behandelde kwesties volgt de Commissie de BIB-regeling op hoofdlijnen. 1. 1. 6. Het Comité noemde in zijn positieve advies over het Commissievoorstel voor de richtlijn van 1990 drie hoofdbeginselen aan de hand waarvan dat voorstel moest worden beoordeeld: — het moet „gelijkheid scheppen tussen beleggingson- dernemingen die geen banken zijn en kredietinstellin- gen die op de effectenmarkt opereren”; — de richtlijn „moet de aantrekkelijkheid van de Gemeenschap als financieel centrum vergroten of althans niet nadelig beı¨nvloeden”; — „de toegang tot de financie¨le markten (mag) niet zodanig worden beperkt dat hierdoor afbreuk wordt gedaan aan de concurrentie, innovatie en keuze van de belegger”. 1. 1. 7. Het voegde daaraan toe dat de kapitaal- vereisten van de richtlijn „in technisch opzicht zo goed mogelijk (dienen te) passen bij de in de ondernemingen reeds bestaande risicodekkingsinstrumenten”. C 19/10 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 21. 1. 98 1. 1. 8. Ook onderhavig voorstel dient aan de hand van deze vier criteria te worden getoetst. 1. 2. Economische subjecten waarop de richtlijn van toepassing is Het richtlijnvoorstel heeft betrekking op beleggingson- dernemingen en kredietinstellingen. Zouden ondernemingen de voorgeschreven kapitaal- vereisten met behulp van deze modellen mogen bere- kenen, dan zou dat bijdragen tot meer inzicht in en controle van hun risico’s, hetgeen iedereen ten goede zou komen. Dit is in het belang van toezichthouders, spaarders en aandeelhouders. Uit een aantal recente financie¨le schandalen bleek namelijk een gebrek aan marktinzicht bij het topmanagement en kwamen onvol- komenheden bij de controle van marktrisico’s aan het licht. 1. 3. Samenvatting van de voorgestelde wijzigingen 1. 3. 1. Het voorstel bestaat uit drie componenten: — wijzigingen waardoor ondernemingen, onder strikte voorwaarden, voor de berekening van hun kapitaal- vereisten in verband met de afdekking van het marktrisico eigen statistische modellen mogen ge- bruiken in plaats van de in de bijlagen I, II en III beschreven standaardmethode. Met name wordt in dit verband een nieuwe bijlage VIII voorgesteld; — grondstoffenrisico’s worden o. a. via opname van een nieuwe bijlage VII onder het werkingsgebied van de richtlijn gebracht. Goud zal echter als vreemde valuta worden behandeld, en daartoe worden vooral wijzigingen in bijlage III voorgesteld; — herstel van een onbedoelde anomalie in de richtlijn door voor te schrijven dat het uitgeven van achterge- stelde schuld door een emittent met een hoge kredietwaardigheidsbeoordeling niet meer automa- tisch uitsluit dat de aandelen van de emittent worden opgenomen in de portefeuille waarop een specifieke risicowegingsfactor van 2 % van toepassing is. 1. 3. 2. De eerste twee voorstellen zijn de belangrijkste, liggen op één lijn met de BIB-voorstellen aangaande marktrisico’s, en worden hieronder diepgaand geanaly- seerd. Zonder dat daarbij afbreuk aan de strekking van de richtlijn wordt gedaan, mogen de aan de hand van de voorgestelde bijlagen VII en VIII berekende marktrisico’s worden afgedekt op basis van de eigen- vermogensdefinitie die in 1993 werd uitgebreid. 2. 1. 2. Tevens speelt er een mededingingsaspect. De wijziging van het Akkoord van Bazel treedt eind 1997 volledig in werking. Vanaf dat moment kunnen banken uit derde landen interne modellen gebruiken om de kapitaalvereisten in verband met het marktrisico te berekenen. Richtlijn 93/6/EEG laat EU-ondernemingen vrij om de voorgeschreven vereisten met behulp van deze modellen te berekenen. De aldus berekende vereisten mogen echter niet lager uitvallen dan het resultaat van de staandaardmethode. Of de vereisten voor een onderneming die interne modellen gebruikt lager zullen zijn dan in de richtlijn is voorgeschreven, hangt af van de ingenomen posities. Aangenomen wordt evenwel dat deze in sommige gevallen inderdaad lager zullen uitvallen. Dit is niet het gevolg van normversoepeling, maar vloeit voort uit het besef van de toezichthouders dat banken en beleggingsondernemingen met behulp van adequate modellen (die de nationale autoriteiten op basis van toetsing aan strikte criteria moeten goedkeu- ren) hun economische en financie¨le risico’s beter kunnen overzien, controleren en terugdringen. Daartoe zullen banken en verzekeringsondernemingen evenwel zeer fors moeten investeren in ontwikkeling en toepassing van de nodige modellen, informatievoorziening voor het management en daarmee samenhangende procedures. Daar staat tegenover dat de potentie¨le voordelen aan- zienlijk zijn: meer inzicht in en controle van risico’s en de mogelijkheid, de kapitaalvereisten nauwkeuriger op de werkelijke risico’s toe te snijden. De lid-staten zijn echter verplicht om ten minste de in de EU-richtlijnen voorgeschreven minimumvereisten toe te passen. Daar- om moet Richtlijn 93/6/EEG worden gewijzigd, zodat EU-firma’s worden geprikkeld om hun kapitaalvereisten aan de hand van interne modellen te berekenen. 2. Algemene opmerkingen 2. 1. 3. Hieruit vloeien de volgende twee belangrijke consequenties voor de EU en haar financie¨le sector voort: 2. 1. Redenen waarom de richtlijn moet worden gewij- zigd 2. 1. 1. Sommige banken en beleggingsondernemingen gebruiken reeds interne modellen om meer inzicht in hun risico’s te krijgen en een solidere basis te cree¨ren voor risicocontrole en beheer van het bedrijfskapitaal. — sommige EU-ondernemingen kunnen in een nadelige positie ten opzichte van de concurrentie uit derde landen geraken, omdat zij met hogere vermogens- vereisten worden geconfronteerd, waar bij gebruik van interne modellen juist het tegendeel het geval zou zijn. Dit leidt noodgedwongen tot economische inefficie¨ntie; 21. 1. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 19/11 — EU-ondernemingen en -toezichthouders kunnen hun interne respectievelijk regelgevende maatregelen voor risicoweging niet op bovenbedoelde regeling afstemmen. Een dergelijke afstemming zou echter wel een prikkel voor de sector zijn om constant te werken aan verbetering van risicoweging en risicobeheerssystemen, zoals het Comité in zijn advies over het Commissievoorstel van 1990 opmerk- te. Het is namelijk van belang voor de gezondheid van het financie¨le systeem en van clie¨nten dat de sector de desbetreffende ontwikkelingen op de voet volgt en toepast. Daarom moet het voorstel snel worden aangenomen en uitgevoerd. 2. 1. 4. Een verdere reden waarom de richtlijn dient te worden gewijzigd, is dat in een handelsportefeuille ook posities ten aanzien van grondstoffen en derivaten daarvan moeten kunnen worden ingenomen. 2. 1. 5. De Commissie heeft haar voorstellen beperkt tot het minimum dat noodzakelijk is om het wetgevings- proces zoveel mogelijk te versnellen zodat internationaal overeengekomen normen spoedig in de EU kunnen worden toegepast. Dit is in het belang van zowel het EU-concurrentievermogen als de verbetering van risicocontrole binnen de financie¨le instellingen in de EU, en moet daarom positief worden beoordeeld. van het minimumvereiste dat is vastgesteld op 50 % van de waarde zoals die uit de toepassing van de standaardmethode resulteert. Het Commissievoorstel bevat een bepaling in die zin (bijlage VIII, punt 5), maar het valt niet uit te sluiten dat deze op korte termijn zal moeten worden ingetrokken of gewijzigd. Het BIB-comité van toezichthouders voor het bankwezen houdt ook de mogelijkheid open, het Akkoord inzake het eigen vermogen te herzien in het licht van de ervaringen die met b. v. de vermenigvuldigingsfactor zijn opgedaan. 2. 2. 3. Daarom dient ervoor te worden gezorgd dat de EU-wetgeving in technisch opzicht in de pas blijft lopen met ontwikkelingen op markten en in regelgevende fora. Gegeven de lengte van de procedure die voor het aannemen van een richtlijn als onderhavige dient te worden gevolgd, zal dat echter moeilijk worden. Ook de codecisie-procedure is een te zwaar wetgevingsinstru- ment voor wijziging van zulke technische details. Derhal- ve dienen in dit verband comitologiebepalingen te worden toegepast. 2. 2. 4. Daartoe moet de Commissie de desbetreffende, uiterst technische, voorstellen zo snel mogelijk indienen. Denkt zij dat dit op korte termijn niet valt te verwezen- lijken, dan is het alternatief, minder dwingende voor- schriften uit te vaardigen aan de hand waarvan de toezichthouders internationale normen met meer flexi- biliteit kunnen toepassen. Op die manier kunnen zij technische wijzigingen zonder vertraging in nationale regelingen opnemen. 2. 2. Toekomstige technische wijzigingen in de EU- regelgeving betreffende financie¨le diensten — slag- vaardig inspelen op internationale vooruitgang 3. Bijzondere opmerkingen 2. 2. 1. Met dit uiterst technische voorstel reageert de Commissie op de vooruitgang die in internationaal regelgevend verband is geboekt. Opgemerkt moet wor- den dat de discussie over andere met dit voorstel samenhangende technische onderwerpen wordt voortge- zet door de BIB-toezichthouders voor het bankwezen en de toezichthouders op het effectenbedrijf in IOSCO- verband, alsook tussen beide organisaties. 2. 2. 2. De discussie tussen de toezichthouders voor het bankbedrijf gaat met name over de modellen voor de berekening van het specifieke risico (1) en de hoogte (1) Marktrisico’s bestaan uit een algemeen en specifiek risico. Het algemene risico betreft blootstelling aan bewegingen op de markt als geheel. Het specifieke risico is het risico dat een individueel instrument in de dagelijkse handel meer dan gemiddeld van het algemene marktpatroon afwijkt, en het omvat ook een incidentele risicocomponent, namelijk wanneer het om een drastische afwijking van de algemene markttendens gaat. Artikel 1, 3. 1. leden 1-8, en bijlage I, bevatten grotendeels wijzigingen die het gevolg zijn van het besluit, posities in grondstoffen en grondstoffenderi- vaten onder het werkingsgebied van de richtlijn te brengen en het besluit, bedrijven de mogelijkheid te geven om interne modellen voor de berekening van hun kapitaalvereisten te gebruiken. Voor de wijzigingen in bijlage I geldt hetzelfde. Een meer gedetailleerd overzicht van het Commissievoorstel is als bijlage bij dit advies gevoegd. Artikel 1, 3. 1. 1. lid 2, en bijlage II bevatten de belangrijkste wijzigingen. Bijlage II bevat de twee aan Richtlijn 93/6 toe te voegen bijlagen, te weten een bijlage VII betreffende grondstoffenrisico’s en een bijla- ge VIII aangaande interne modellen. In artikel 1, lid 6, wordt voorgesteld dat de bevoegde autoriteiten tijdens een overgangsperiode een alternatieve regeling mogen toepassen op beleggingsondernemingen die nog niet in staat zijn om het grondstoffenrisico volgens de methode van bijlage VIII te berekenen en waarvoor de standaardmethode van bijlage VII niet passend wordt geacht. C 19/12 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 21. 1. 98 Terwille van de duidelijkheid wordt hieronder ingegaan op de bovengenoemde twee belangrijkste elementen van het Commissievoorstel, te weten interne modellen en grondstoffen. 3. 2. Interne modellen Bedrijven mogen interne modellen gebruiken 3. 2. 1. voor de berekening van hun kapitaalvereisten in verband met rente-, aandelen-, valuta- en grondstoffenrisico’s. Daartoe dienen zij voorafgaand toestemming van de bevoegde autoriteiten te hebben en aan een aantal verfijnde kwalitatieve en kwantitatieve criteria te vol- doen. Deze criteria stroken met wat in BIB-verband is overeengekomen. 3. 2. 2. De kwalitatieve criteria strekken ertoe om ondernemingen die interne modellen gebruiken, normen voor het beheer van marktrisico’s te laten hanteren die qua opzet solide zijn en met integriteit worden toegepast. Deze criteria zijn beschreven in de punten 2-4 van Bijlage VIII en mogen geen afbreuk doen aan de door de toezichthouders uitgevaardigde regels. Noodzakelij- kerwijs zijn de criteria dusdanig geformuleerd dat de bevoegde autoriteiten over ruime discretionaire be- voegdheid beschikken. Zij hebben die vrijheid nodig om te kunnen inspelen op de aard van de afzonderlijke bedrijven. De nadruk wordt vooral gelegd op de verant- woordelijkheid van management en directie voor strenge normen en efficie¨nte controle. Van alle instellingen mag worden verwacht dat zij er strikte controlenormen op na houden, maar de aard van de controle zal onvermijdelijk varie¨ren naar gelang van het soort zaken dat wordt gedaan en in het licht van de geografische spreiding ervan. 3. 2. 3. De kwantitatieve criteria geven de minimum- statistische parameters voor risicometing aan. Deze zijn neergelegd in de punten 9, 10 en 11 van bijlage VIII en komen overeen met de BIB-vereisten. Met het eenzijdige betrouwbaarheidsinterval van 99 % wordt bedoeld dat het model een potentieel verlies berekent dat in 99 % van de gevallen groter is dan of gelijk is aan het werkelijke verlies. Het is daarbij de bedoeling dat een instelling die deze methode hanteert, geen verlies lijdt dat hoger ligt dan de 99 op 100 maal berekende potentie¨le-verlieswaarde. 3. 2. 4. De kapitaalvereisten op een bepaalde dag van een onderneming die interne modellen gebruikt, liggen boven het potentie¨le verlies van de vorige dag of het gemiddelde van het dagelijkse potentie¨le verlies op elk van de zestig aan die bepaalde dag voorafgaande werkdagen, vermenigvuldigd met een factor 3. Worden aan de hand van controletests achteraf zwakheden in het model of in het interne controlesysteem gecon- stateerd, dan kan de vermenigvuldigingsfactor, door toevoeging van een „plus”-factor, tot vier worden verhoogd. Uit de hoogte van de vermenigvuldigingsfac- tor (3) en de mogelijkheid om een „plus”-factor toe te voegen, blijkt dat de benadering zeer voorzichtig is en dat een grote kapitaalreserve in verband met marktri- sico’s zal worden aangehouden. Financie¨le ondernemin- gen vinden deze aanpak veel te voorzichtig en hebben verklaard dat de extreem hoge vermenigvuldigingsfac- tor 3 ertoe zal leiden dat te veel kapitaal in verband met marktrisico’s wordt geblokkeerd. Met name is naar voren gebracht dat vanwege de hoogte van de vermenig- vuldigingsfactor modellenverfijning niet passend wordt beloond. Immers, hoe goed het model van een bank ook mag zijn, de vermenigvuldigingsfactor van ten minste 3 blijft van toepassing. De BIB heeft toegezegd op dit onderwerp terug te komen en wijzigingen zijn dan ook niet uit te sluiten. 3. 2. 5. Volatiliteiten dienen gedurende een feitelijke waarnemingsperiode van minimaal één jaar te worden gemeten. Deze zogenaamde historische volatiliteit heeft evenwel slechts een beperkt nut in situaties als dunne, deregulerende of opkomende markten en ook in het geval van ingewikkelde nieuwe financie¨le producten. In dergelijke omstandigheden is het van belang dat banken gegevens gebruiken die het feitelijke risico adequaat weergeven en andere controlemechanismes hanteren om de blootstelling aan deze risicofactoren in de hand te houden. De tekst van het voorstel is op dit punt voor verduidelijking vatbaar. 3. 2. 6. Ook zullen ondernemingen de nauwkeurigheid van hun modellen dienen aan te tonen door op gezette tijden via controletests achteraf de concrete resultaten van de onder het model vallende transacties te vergelijken met de door het model gegeven prognoses. In dit verband kleven er een aantal problemen aan de Commissievoor- stellen (punt 7 van bijlage VIII) waardoor EU-instellingen een concurrentienadeel kunnen ondervinden zonder daarvoor afdoende compensatie wordt geboden in de vorm van bescherming van beleggers of verbetering van het financie¨le systeem. 3. 2. 7. S p e c i f i c a t i e c o n t r o l e t e s t v a n d e d a g e l i j k s e Dit is een cruciale kwestie. De ondernemingen moeten dagelijkse controletests uitvoeren, waarbij zij het poten- tie¨le verlies met zowel de feitelijke als de hypothetische handelsresultaten (1) dienen te vergelijken. Dit is een (1) De uitdrukking „hypothetische handelsresultaten” bete- kent in dit verband de hypothetische verschuivingen in de handelsportefeuille aan het einde van opeenvolgende dagen terwijl er vanuit wordt gegaan dat de eindedagspositie onverminderd blijft. De tweede alinea van punt 7 van bijlage VIII dient in ieder geval veel duidelijker te worden geformuleerd. 21. 1. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 19/13 kostbare verplichting die veel administratieve lasten meebrengt en verder gaat dan het BIB-Akkoord. Daarin worden banken weliswaar verplicht om zowel hypothe- tisch als feitelijk te kunnen vergelijken, maar mogen de toezichthouders zelf uitmaken welke waarde zij aan de uitkomsten van de respectieve controlemethodes hechten. 3. 2. 8. De Commissie moet zich volgens het Comité concentreren op vergelijking van het potentie¨le verlies met de feitelijke handelsresultaten. De nationale toe- zichthouders zouden zelf moeten mogen uitmaken welke waarde aan de vergelijking met de uitkomsten van de hypothetische verschuivingen dient te worden gehecht. 3. 2. 9. De vergelijking met de hypothetische uitkom- sten verschaft slechts een zuiver statistische aanwijzing voor de betrouwbaarheid van het model. Daarentegen wordt door vergelijking met de feitelijke resultaten aangetoond in hoeverre alle handelsrisico’s waaraan een bank zich blootstelt, door het model worden bestreken. Op die manier wordt getest hoe een model op de werkelijkheid reageert. 3. 2. 10. Dan speelt er nog een praktische kwestie; het is geen sinecure om dagelijks twee controletests uit te voeren en de controle van de betrouwbaarheid van gegevens aangaande de feitelijke uitkomsten dient des te strikter te zijn omdat de desbetreffende gegevens worden gebruikt ten behoeve van wettelijk verplichte winst- en verliesrapportages of voor fiscale doeleinden. Met name de dagelijkse berekening in het kader van de hypothetische toets van ieder aspect van de handelsactivi- teiten van een bank is zeer duur. Uiteindelijk spreekt het voor zich dat de feitelijke handelsresultaten de solvabiliteit van financie¨le instellingen bepalen. Ook daarom dienen ondernemingen en toezichthouders zich in de eerste plaats daarop te richten. 3. 2. 11. Overigens hebben de Verenigde Staten bij de uitvoering van de BIB-bepalingen ervoor gekozen, het potentie¨le verlies met uitsluitend de feitelijke verschui- vingen te vergelijken. 3. 2. 12. De Commissie moet haar voorstel in dit verband nader toelichten. Het betreft een zuiver techni- sche aangelegenheid, maar coherente controletests zijn belangrijk als instrument voor de toezichthouders. Krachtens punt 7 van bijlage VIII wordt het via het model over een periode van tien dagen berekende potentie¨le verlies vergeleken met de waardeverandering van de portefeuille. Blijft deze ongewijzigd, dan moeten ondernemingen de met het model berekende kapitaal- vereisten voor koerswijzigingen gedurende een periode van tien dagen vergelijken met een winst- of verliescijfer voor één dag. Dit zou misleidende resultaten opleveren en is ontoereikend als test van het desbetreffende model. 3. 2. 13. In BIB-document „The Supervisory Frame- work for the use of ‘Backtesting‘ in conjunction with the internal models approach tot Market Risk Capital Requirements” (blz. 3) wordt duidelijk opgemerkt dat de aldaar beschreven controletests risicometingen om- vatten die zijn toegesneden op een periode van één dag tijdens dewelke een positie wordt aangehouden. De berekeningen zijn immers op de dagelijkse handelsresul- taten gebaseerd. De Commissie moet deze aanpak volgen door voor te schrijven dat de periode waarop de controletests achteraf betrekking hebben, tot één dag is beperkt. Op die manier wordt iedere twijfel uitgesloten en kan worden gezorgd voor coherente controletestpro- gramma’s. 3. 2. 14. O n d u i d e l i j k h e i d o v e r d e „ p l u s ” - f a c t o r Komen via de controletests onvolkomenheden in een intern model aan het licht, dan kunnen de bevoegde autoriteiten, mits deze tekortkomingen niet in twijfels omtrent de soliditeit van het model resulteren, een onderneming verplichten om een „plus”-factor toe pas- sen. Deze „plus”-factor ligt tussen 0 en 1 en wordt toegevoegd aan de vermenigvuldigingsfactor, waardoor deze laatste in wezen van 3 tot 4 wordt verhoogd. 3. 2. 15. Uit het Commissievoorstel blijkt niet duidelijk welke overschrijdingen of uitzonderingen (zie de BIB- bepalingen) meetellen bij de vaststelling van de „plus”- factor. In lijn met bovengenoemde argumenten meent het Comité dat voor de toepassing van tabel 5 uitsluitend uitzonderingen die voortvloeien uit vergelijking met de feitelijke waardeverandering moeten gelden als over- schrijdingen. 3. 2. 16. De Commissie geeft toe dat in „uitzonderlijke omstandigheden” de autoriteiten een vrijstelling kunnen verlenen van de verplichting een „plus”-factor toe te voegen. Deze uitdrukking is evenwel te strikt en voor meerderlei uitleg vatbaar. De BIB-regeling is substantieel soepeler, met name wanneer een bank gedurende een periode van 250 werkdagen met vijf tot negen overschrij- dingen te kampen heeft en de toezichthouders verzoekt om de resultaten van de controletests te beoordelen. Het BIB-comité constateert dat er een aantal redenen zijn waarom zelfs modellen van hoge kwaliteit kunnen resulteren in vijf tot negen overschrijdingen per 250 werk- dagen en merkt op dat het niet de bedoeling is dat de „plus”-factor dan automatisch wordt verhoogd. Het Commissievoorstel vormt daarentegen wel een afspiege- ling van de BIB-bedoelingen met betrekking tot modellen die een afwijking van 10 of meer op 250 vertonen. 3. 2. 17. Om ervoor te zorgen dat EU-banken onder dezelfde voorwaarden als ondernemingen van derde C 19/14 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 21. 1. 98 landen opereren, zou het voorstel meer op de BIB- regeling moeten worden toegesneden: resulteren de controletests in tussen vijf en negen overschrijdingen, dan mag in het algemeen worden aangenomen dat de vermenigvuldigingsfactor moet worden verhoogd, tenzij de bank kan aantonen dat een dergelijke verhoging niet vereist is. 3. 2. 18. De verplichting om overschrijdingen, alsook omvang en oorzaken ervan, „onmiddellijk” aan te geven, is onredelijk. Normaal gesproken mag echter wel van instellingen worden verlangd dat zij de volgende werkdag aan de bevoegde autoriteiten rapporteren dat de moge- lijkheid van overschrijding bestaat. Een instelling heeft immers tijd nodig om de bron van de problemen in kaart te brengen en te bezien of er werkelijk sprake is van overschrijding dan wel dat de verschuiving het gevolg was van b. v. een vergissing die diende te worden rechtgezet. Het is redelijk, een instelling een week te gunnen voor het uitbrengen van een gedetailleerd rapport aan de toezichthouders. 3. 2. 19. M o d e l l e n v o o r d e b e p a l i n g v a n h e t s p e c i f i e k e r i s i c o hanteert, de minimumvereisten In punt 5 van bijlage VIII is bepaald dat een instelling die geen modellen voor het vaststellen van het specifieke risico de standaardmethode van Richtlijn 93/6/EEG voor de bepaling van dit risico moet toepassen. Weet een instelling dit risico via een model wel nauwkeurig in kaart te brengen, dan is zij evenwel toch gebonden aan het minimumvereiste voor het specifieke risico (50 %) dat in het kader van de standaardmethode geldt. van 3. 2. 20. Deze verplichting brengt onnodige romp- slomp mee en genereert verkeerde prikkels. Bij de gestandaardiseerde vereisten voor specifieke risico’s wordt geen rekening gehouden met de mogelijkheid van diversificatie; dit is echter een algemeen geaccepteerde methode voor het reduceren van risico’s, met name het specifieke risico. Zowel wat de kapitaalvereisten als de benodigde computersystemen betreft, is het een kostbare zaak om kapitaalvereisten te berekenen via twee metho- des die los van elkaar staan. Voorts wordt de onderne- mingen hiermee de desbetreffende voordelen van verbe- teringen in hun modellen onthouden, waardoor zij minder snel geneigd zullen zijn om de modellen voor de berekening van het specifieke risico verder te verfijnen. Dit alles gaat dan ook ten koste van risicocontrole binnen financie¨le instellingen. 3. 2. 21. Hoewel deze materie ook in het BIB-Akkoord is geregeld, wordt de zaak momenteel herzien en zouden de desbetreffende regels op korte termijn wel eens kunnen worden gewijzigd. De nationale toezichthouders moeten daarom de vrijheid hebben om modellen voor de berekening van het specifieke risico die zij voldoende nauwkeurig achten, zonder meer te erkennen. 3. 3. Grondstoffen en daarvan afgeleide financie¨le in- strumenten De Commissie stelt voor om de definitie van de handels- portefeuille van Richtlijn 93/6/EEG tot grondstoffen en daarvan afgeleide instrumenten uit te breiden, hetgeen een belangrijke vergroting van het werkingsgebied van de richtlijn inhoudt. 3. 3. 1. Dit voorstel ligt in lijn met de wijziging van het Akkoord van Bazel: afhankelijk van hun financieel- technische capaciteiten en hun betrokkenheid bij de grondstoffenhandel kunnen ondernemingen uit drie mogelijke benaderingen kiezen: interne modellen (zie hieronder), benadering op grond van de looptijd (bijla- ge VII, punten 13-16) of de — uiterst nadelige — vereenvoudigde benadering, die eigenlijk alleen nuttig is voor ondernemingen die zelden met grondstoffen en bijbehorende derivaten werken (bijlage VII, punt 17). 3. 3. 2. In de looptijdbenadering (de BIB-methode) wordt geen onderscheid gemaakt tussen categoriee¨n gronstoffen. Goud wordt niet als grondstof, maar als een vreemde valuta behandeld. Daartoe is besloten omdat de schommelingen van de goudprijs meer gemeen hebben met valutaschommelingen, en omdat banken posities in goud op soortgelijke wijze als posities in vreemde valuta beheren. De punten 3 a)-c) van bijlage I zijn hierop toegesneden. 3. 3. 3. Verschillen in de schommelingen van andere grondstoffen (b. v. edele en basismetalen) worden buiten beschouwing gelaten. Het BIB-comité merkt op (blz. 29) dat het deze benadering ondanks de uiteenlopende volatiliteit van de afzonderlijke grondstoffen ter wille van de eenvoud hanteert, omdat banken doorgaans tamelijk kleine open posities in grondstoffen innemen. Het merkt voorts op (blz. 28) dat zowel de vereenvoudig- de als de looptijdbenadering uitsluitend geschikt zijn voor banken die, relatief gesproken, slechts in beperkte mate op grondstoffenmarkten actief zijn. Van grote handelaren kan worden verwacht dat zij op termijn modellen gebruiken. 3. 3. 4. Richtlijn 93/6/EEG heeft evenwel een breder toepassingsgebied dan de BIB-regeling omdat zij ook op beleggingsondernemingen van toepassing is. Sommige van deze ondernemingen zijn in verhouding tot hun omvang uiterst actief in de grondstoffenhandel. Daarom moet de BIB-regeling in een aantal opzichten worden gewijzigd. 3. 3. 5. De Commissie heeft vastgesteld dat beleggings- ondernemingen moeilijkheden kunnen ondervinden wanneer zij onmiddellijk na de inwerkingtreding van de richtlijn al modellen moeten toepassen, en dat zij tijd nodig hebben om de desbetreffende modellen en de daarbij behorende risicobeheerssystemen op te zetten. Daarom wordt in artikel 1, lid 6, voorgesteld dat de lid-staten tot 1 januari 2000 de in bijlage VII beschreven looptijdklassen mogen gebruiken. Daarbij moeten zij 21. 1. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 19/15 echter de spread-, overdrachts- en outright-coe¨fficie¨nten voor posities in grondstoffen anders vaststellen dan is voorgeschreven in de punten 13 en 16 onder (ii) en (iii). 3. 3. 6. Deze discritionaire bevoegdheid wordt in hoge mate beperkt door artikel 1, lid 6, waarin met name is bepaald dat de bevoegde autoriteiten die van deze mogelijkheid gebruik maken, hun optreden empirisch motiveren. 3. 3. 7. Over het algemeen, en onder voorbehoud van onderstaande opmerkingen, lijkt de benadering van de Commissie in dit verband evenwichtig. Het is wenselijk dat bedrijven willen overgaan tot het invoeren van adequaat risicobeheer en modellen ter zake, maar tevens moet ruimte blijven bestaan voor efficie¨nt zakendoen. Ook is het juist dat banken en beleggingsondernemingen na het verstrijken van de overgangsperiode volstrekt gelijk zullen worden behandeld. 3. 3. 8. Modelmatige bepaling van het grondstoffen- risico blijft evenwel een moeilijke zaak vanwege de varie¨rende liquiditeit van de markt en het feit dat grondstoffenprijzen nogal eens schoksgewijs in plaats van geleidelijk veranderen. Het zal heel wat tijd kosten om adequate modellen te ontwerpen en de toezichthou- ders van de geldigheid ervan te overtuigen. Dit betekent dat een overgangsperiode van twee jaar eigenlijk te kort is. De overgangsperiode veroorzaakt weliswaar slechts weinig scheeftrekkingen van de mededinging tussen banken en beleggingsondernemingen, maar banken die modellen gebruiken zouden nog altijd lagere vermogens- lasten hebben dan beleggingsondernemingen die voor een intermediair regime kiezen. Daarom kan het best tot een langere overgangsperiode worden besloten of in ieder geval een clausule voor herziening aan het einde van de tweejarige overgangsperiode worden opgenomen. 4. Conclusie worden verbeterd, hetgeen uit beleidsoogpunt uiteraard een goede zaak is en waarmee de stabiliteit van het financie¨le systeem van de EU, alsook de clie¨nten van financie¨le instellingen zijn gediend. De volgende punten verdienen verdere aandacht 4. 2. en kunnen wijzigingen noodzakelijk maken. 4. 2. 1. Hoogst technische wijzigingen in de voorschrif- ten aangaande financie¨le diensten dienen op dusdanige wijze te worden aangebracht dat de EU-wetgeving niet gaat achterlopen bij een snel veranderend internationaal milieu. Het Comité beveelt dan ook aan om op dit gebied meer gebruik te maken van de comitologie-procedure. 4. 2. 2. De Commissievoorstellen voor de controletests van interne modellen dienen meer op de bedoelingen van de internationale toezichthouders te worden toege- sneden, en vermeden moet worden dat de EU- ondernemingen door veel te strikte eisen met concurren- tienadelen worden opgezadeld. Met name dienen finan- cie¨le instellingen niet te worden verplicht om dagelijks twee verschillende controletests uit te voeren, en duide- lijk moet worden voorgeschreven aan de hand van welke criteria de toezichthouders de kapitaalvereisten mogen verhogen. Ook dienen de nationale toezichthouders overeenkomstig de BIB-regeling over meer vrijheid te beschikken dan door de Commissie wordt voorgesteld om de „plus”-factor toe te passen op de kapitaalvereisten voor banken met 5 tot 9 overschrijdingen binnen een periode van 250 werkdagen. De controletests achteraf moeten in de eerste 4. 2. 3. plaats betrekking hebben op de concrete resultaten zodat duidelijk wordt hoe modellen op feitelijke situaties reageren. 4. 2. 4. Het dient de nationale toezichthouders vrij te staan, modellen voor de berekening van specifieke risico’s volledig te erkennen wanneer zij tevreden zijn over de nauwkeurigheid ervan. 4. 1. Het Comité is tevreden over het Commissievoor- stel en roept Raad en Parlement op, dit zo snel mogelijk te behandelen. Dat is in het belang van de bescherming van de concurrentiepositie van EU-ondernemingen die op internationale markten met scherpe concurrentie actief zijn. Ook het bedrijfseconomisch toezicht op banken en beleggingsondernemingen zal met het voorstel 4. 2. 5. Het is juist, overgangsregelingen in te voeren voor beleggingsondernemingen die veel met grondstof- fenrisico’s worden geconfronteerd, maar nog niet in staat zijn deze risico’s met behulp van een model precies te berekenen. Het Comité vreest echter dat een overgangsperiode van twee jaar te kort is en dat de duur daarom moet worden herzien. Brussel, 29 oktober 1997. De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité T. JENKINS C 19/16 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 21. 1. 98 BIJLAGE bij het advies van het Economisch en Sociaal Comité Door de Commissie voorgestelde wijzigingen van Richtlijn 93/6/EEG. Voorstel 93/71 Gevolgen voor Richtlijn 93/6/EEG Strekking Artikel 1, lid 1, onder a) Vervanging artikel 2, punt 6, Toevoeging van posities in grondstoffen en grondstoffen- onder a) en b) derivaten aan de definitie van handelsportefeuille Artikel 1, lid 1, onder b) Vervanging artikel 2, punten 15 Grondstoffen worden onder het toepassingsgebied van een warrant gebracht. De definitie van gedekte warrant en 16 wordt als zijnde overbodig geschrapt en vervangen door voorraadfinanciering Artikel 1, lid 1, onder c) en d) Vervanging artikel 2, punten 17 Het toepassingsgebied van de termen retrocessieovereen- komst en verstrekte effectenlening wordt uitgebreid tot en 18 grondstoffen Artikel 1, lid 2 Vervanging artikel 4, lid 1, eer- Modellen mogen worden gebruikt voor de berekening ste alinea, punten i) en ii) van kapitaalvereisten m. b. t. de handelsportefeuille Artikel 1, lid 3 Vervanging artikel 5, lid 2 Alle instellingen zijn onderworpen aan de kapitaal- vereisten m. b. t. grote risico’s, ongeacht de vraag of zij interne modellen gebruiken Artikel 1, lid 4 Vervanging artikel 7, leden 10 en Het toepassingsgebied van de voorschriften betreffende consolidatie wordt uitgebreid tot via interne modellen 11, inleidend zinsdeel berekende kapitaalvereisten en vereisten i. v. m. de grond- stoffenhandel Artikel 1, lid 5 Vervanging artikel 8, lid 5 De aanmeldingsverplichting wordt uitgebreid naar aanlei- ding van de opname van grondstoffen in de Richtlijn Artikel 1, lid 6 Invoeging van een nieuw ar- Gedurende een overgangsperiode van twee jaar kunnen de lid-staten beleggingsondernemingen vrijstellen van de tikel 12 bis verplichting om de nieuwe bijlage VII op grondstoffen toe te passen Artikel 1, lid 7, en bijlage I Wijziging van de huidige bijlagen Krachtens artikel 1, lid 7, worden de huidige bijlagen gewijzigd door de voorgestelde bijlage I Artikel 1, lid 8, en bijlage II Artikel 2, leden 3 en 4 Invoeging van de nieuwe bijla- Krachtens artikel 1, lid 8, worden de twee in bijlage II van het voorstel opgenomen teksten als bijlage VII gen VII en VIII en VIII aan de richtlijn toegevoegd. Bijlage VII bevat gedetailleerde voorschriften betreffende grondstoffen, en bijlage VIII betreffende interne modellen Krachtens deze standaardbepalingen betreffende de goed- keuring en inwerkingtreding van richtlijnen dienen de lid-staten de voorgestelde richtlijn op 31 december 1997 te hebben omgezet Bijlage I, punt 1, onder a) en b) Wijziging van bijlage 1, punten 4 Wijzigingen als gevolg van het gebruik van interne en 5 modellen Bijlage I, punt 1, onder c) Wijziging van bijlage I, punt 6 Wijzigingen in verband met de schrapping van de definitie van gedekte warrant Bijlage I, punt 1, onder d) Wijziging van bijlage I, punt 33, Correctie van het onbedoelde effect van de huidige tekst waarin emittenten van achtergestelde schuld met een onder i) hoge kredietwaardigheidsbevordering van de gunstige behandeling van het specifieke risico worden uitgesloten Bijlage I, punt 2, onder a), b) en c) Wijziging van bijlage II, punten 1, De voorschriften betreffende afwikkelings- en tegenpar- 3 en 4. 1 tijrisico worden tot grondstoffen uitgebreid 21. 1. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 19/17 Voorstel 93/71 Gevolgen voor Richtlijn 93/6/EEG Strekking Bijlage I, punt 3, onder a), b) en c) Wijziging van bijlage III, pun- De voorschriften betreffende valutarisico worden uitge- breid tot goud; krachtens punt 3, onder a), wordt het vrijgestelde gedeelte van 2 % omgevormd tot een drempel waarboven hogere kapitaalvereisten van toepassing zijn ten 1, 3 en 4 Bijlage I, punt 3, onder d) Vervanging van bijlage III, punt 7 Geven de nationale autoriteiten toestemming voor toepas- sing van een model voor de berekening van kapitaal- vereisten in verband met valuta, dan moeten zij dezelfde normen toepassen als die welke op interne modellen van toepassing zijn Bijlage I, punt 4, onder a), b) en c) Wijziging van bijlage V, pun- Tier 3-vermogen mag worden gehanteerd ter voldoening aan verplichtingen in verband met via interne modellen berekende verplichtingen betreffende kapitaalvereisten aangaande grondstoffen- en handelsportefeuillerisico’s ten 2, 4, 6 en 7 Bijlage I, punt 5, onder a) en b) Bijlage II Wijziging van bijlage VI, punt 2, De reikwijdte van de bepalingen betreffende grote risico’s wordt uitgebreid tot risico’s die door interne modellen onder i) en 8, 2e alinea worden bestreken Invoeging van de nieuwe bijla- gen VII en VIII Bijlage VII vormt de toepassing van de BIB-normen betreffende grondstoffen, en bijlage VIII is gebaseerd op de BIB-normen betreffende interne modellen Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het „Voorstel voor een richtlijn van de Raad inzake de kentekenbewijzen van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan” (1) (98/C 19/05) De Raad heeft op 5 augustus 1997 besloten, overeenkomstig artikel 75 van het EG-Verdrag, het Economisch en Sociaal Comité te raadplegen over het voornoemde voorstel. De Afdeling voor industrie, handel, ambacht en diensten, die met de voorbereiding van de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 8 oktober 1997 goedgekeurd. Rapporteur was de heer Kubenz. Tijdens zijn 349e Zitting van 29 en 30 oktober 1997 (vergadering van 29 oktober) heeft het Economisch en Sociaal Comité het volgende advies uitgebracht dat met 99 stemmen vo´o´r, 1 tegen, bij 3 onthoudingen is goedgekeurd. 1. Achtergrond In 1996 waren er in de Europese Gemeenschap 1. 1. 164 553 000 personenvoertuigen en 22 032 000 bedrijfs- voertuigen geregistreerd. In totaal zijn dat ongeveer: — 186 585 000 motorvoertuigen (2) en 20 000 000 aan- hangwagens (3). (1) PB C 202 van 2. 7. 1997, blz. 13. (2) Ontleend aan officie¨le statistieken van D. -G. III van de Commissie per land. 1. 2. In Duitsland wordt jaarlijks ongeveer 20 % van de geregistreerde motorvoertuigen en aanhangwagens tweedehands verhandeld en dus overgeschreven. In de Europese Unie vinden per jaar enige tientallen miljoenen overschrijvingen plaats. 1. 3. Sinds 1 januari 1993 vormt de interne markt van de Europese Unie een ruimte zonder binnengrenzen met vrij verkeer van goederen, personen, diensten en kapitaal. Sindsdien passen de lid-staten Richtlijn 70/156/EEG van de Raad van 6 februari 1970 (4) inzake de onderlinge (4) PB L 42 van 23. 2. 1970, blz. 1 — advies ESC: PB C 48 van (3) Eigen schatting van het ESC. 16. 4. 1969, blz. 14


title: Umowa między Wspólnotą Europejską a Republiką Korei w sprawie zamówień telekomunikacyjnych

eurovoc_concepts:
South Korea
agreement (EU)
public contract
telecommunications

formats: html pdf print

text: 06/t. 2 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 337 21997A1122(01) L 321/32 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 22. 11. 1997 między Wspólnotą Europejską a Republiką Korei w sprawie zamówień telekomunikacyjnych UMOWA WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, (zwana dalej „WE”), z jednej strony, i RZĄD REPUBLIKI KOREI, (zwany dalej „Koreą”), z drugiej strony, (zwane dalej „Stronami” i w liczbie pojedynczej „Stroną”), UWZGLĘDNIAJĄC starania i zobowiązania Stron mające na celu liberalizację ich rynków zamówień publicznych w ramach Porozumienia w sprawie Zamówień Rządowych (GPA z 1994 roku); PRAGNĄC kontynuować wysiłki na rzecz liberalizacji poprzez przyznanie swym odpowiednim opera- torom telekomunikacyjnym dostępu do zamówień na zasadach wzajemności, bez uszczerbku dla warunków przewidzianych w niniejszej Umowie; W TROSCE o konieczność zapewnienia pomyślnego wyniku negocjacji prowadzonych pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu (WTO) w sprawie liberalizacji usług telekomunikacyjnych, UZGODNILI, CO NASTĘPUJE: lub usługi okazjonalne, składane przez OT Stron, oraz na udzie- Artykuł 1 Cel, definicje i zakres 1. Celem niniejszej Umowy jest zapewnienie wzajemnego, przej- rzystego i niedyskryminacyjnego dostępu dostawcom i usługo- dawcom Stron do zamówień na produkty i usługi okazjonalne przez wyznaczonych operatorów telekomunikacyjnych wymie- nionych w załączniku I („OT”). 2. Do celów niniejszej Umowy: a) OT są to operatorzy, wymienieni w załączniku I. W miarę potrzeby Strony aktualizują ten wykaz za obopólną zgodą; b) „produkty” obejmują wszelkie urządzenia, dostawy i mate- riały, które są używane przy instalowaniu, eksploatacji, utrzy- maniu, naprawie i zarządzaniu sieci przesyłowych jak również urządzenia do prac badawczych i rozwojowych, urządzenia badawcze i pomiarowe, urządzenia szkoleniowe i urządzenia końcowe; lanie wszelkich zamówień na produkty lub usługi okazjonalne przez OT Stron. 4. W przypadku zamówień lub serii zamówień udzielonych przez koreańskich OT na produkty lub usług okazjonalne, niniej- szą Umowę stosuje się tylko do tych zamówień, których wartość szacunkowa z wyłączeniem podatku VAT lub porównywalnego podatku obrotowego wynosi nie mniej niż 450 000 SGRD, chyba że Strony uzgodnią inaczej. W przypadku zamówień lub serii zamówień udzielonych przez OT z WE na produkty lub usługi okazjonalne, niniejszą Umowę stosuje się tylko do tych zamówień, których wartość szacunkowa z wyłączeniem podatku VAT lub porównywalnego podatku obro- towego wynosi nie mniej niż 600 000 ECU, chyba że Strony uzgodnią inaczej. Wartość SGRD w koreańskich wonach ustala się zgodnie z proce- durami określonymi w Porozumieniu WTO w sprawie Zamówień Rządowych z 1994 roku (GPA). 5. Niniejszej Umowy nie stosuje się do następujących zamówień: a) na produkty i usługi w celu odsprzedaży na warunkach hand- lowych lub wykorzystania do produkcji towarów przeznaczo- nych do sprzedaży na warunkach handlowych; c) „usługi okazjonalne” są usługami, które OT zamawiają okazjo- nalnie do zamówienia produktu. b) w przypadku WE: 3. Niniejszą Umowę stosuje się do wszystkich ustaw, rozporzą- dzeń lub praktyk mających wpływ na zamówienia na produkty, — zamówienia zawierane przez OT, którzy podlegają peł- nej i efektywnej konkurencji na rynku, na podstawie wymagań art. 8 dyrektywy WE dotyczącej zamó- wień w sektorze użyteczności publicznej, 338 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 06/t. 2 — udzielania zamówień na produkty i usługi okazjonalne zawarte przed dniem 1 stycznia 1998 r. przez OT mające miejsce prowadzenia działalności w Portugalii i Grecji; 4. W odniesieniu do procedur odwoławczych i ujawniania infor- macji dotyczących tych procedur Strona i jej OT nie traktują dru- giej Strony i jej dostawców mniej korzystnie niż swoich, krajo- wych dostawców lub dostawców z państw trzecich. c) w przypadku Korei: — jednorazowego przetargu, obejmującego oferty wydzie- lone dla małych i średnich przedsiębiorstw, przewidziane na mocy ustawy o zarządzaniu przedsiębiorstwami z zain- westowanym kapitałem rządu Korei i regulacjami dotyczą- cymi rachunkowości dla przedsiębiorstw z zainwestowa- nym kapitałem rządu, i — zamówień na satelity na podstawie koreańskiej ustawy o wspieraniu rozwoju przemysłu lotniczego i kosmicznego przez okres pięciu lat od daty, z którą wchodzi w życie przystąpienie Korei do GPA. Artykuł 2 Traktowanie narodowe i niedyskryminacja 1. Każda ze Stron zapewnia, że we wszystkich procedu- rach i praktykach udzielania zamówień publicznych i przy udzie- laniu zamówień, OT mające miejsce prowadzenia działalności na jej terytorium zapewniają i) w zakresie produktów i usług okazjo- nalnych oraz ii) dostawcom (1) drugiej Strony traktowanie nie mniej korzystnie niż przyznane: a) i) w zakresie krajowych produktów i usług okazjonalnych i/lub ii) dostawcom; oraz b) i) w zakresie produktów i usług okazjonalnych i/lub ii) dostaw- com ze wszystkich państw trzecich. 2. Strony zapewniają, że w odniesieniu do zamówień objętych niniejszą Umową OT mający miejsce prowadzenia działalności na ich terytoriach nie: a) traktują dostawcy prowadzącego działalność lokalną, mniej korzystnie niż innego dostawcy, prowadzącego działalność lokalną, w zależności od stopnia powiązań, własności lub kontroli przez osoby fizyczne lub prawne drugiej Strony; b) dyskryminują dostawcy, prowadzącego działalność lokalną, ze względu na fakt, że dostarczany produkt lub świadczona usługa pochodzą od drugiej Strony. 3. Strony zapewniają, że OT nie narzucają lub nie dążą do off- setu przy znajdowaniu i wyborze dostawców, produktów lub usług okazjonalnych lub przy ocenie ofert i udzielaniu zamówień (2). (1) Pojęcie „dostawcy” interpretuje się w rozumieniu dostawców produk- tów i usług okazjonalnych. (2) Offsetem w zamówieniach rządowych są środki używane do pobu- dzenia lokalnego rozwoju lub poprawy bilansu płatniczego poprzez udział krajowy, licencjonowanie technologii, wymogi inwestowania, barter lub podobne wymogi. 5. W zakresie zastosowania Porozumienia WTO w sprawie barier technicznych w handlu stosuje się to Porozumienie do ustaw, roz- porządzeń i polityk Stron, gdy dotyczy to zamówienia na pro- dukty i usług okazjonalnych, przez ich odpowiednich OT. 6. Strony zapewniają również, aby tam gdzie to stosowne, ich OT określały specyfikacje techniczne przewidziane w dokumen- tacji oferty raczej w kategoriach funkcjonalności niż konstrukcji lub charakterystyk opisowych. Specyfikacje takie opierają się na normach międzynarodowych, gdy takie istnieją, a w przypadku braku takich norm, na krajowych regulacjach technicznych lub uznanych normach krajowych. Zakazane są wszelkie specyfika- cje techniczne przyjęte lub stosowane w celu stworzenia niepo- trzebnych przeszkód w odniesieniu do zamówienia przez OT Strony produktów lub usług od drugiej Strony oraz w odniesie- niu do związanego z tym handlu między Stronami lub mające taki skutek. Artykuł 3 Procedury udzielania zamówień publicznych Strony zapewniają, że procedury i praktyki udzielania zamówień publicznych stosowane przez ich OT są zgodne z zasadami niedy- skryminacji, przejrzystości i bezstronności. Procedury takie zawierają przynajmniej następujące elementy: a) zaproszenie do ubiegania się o zamówienie dokonane w for- mie ogłoszenia o przetargu zawierającego zaproszenie do składania ofert, ogłoszenia informacyjnego lub ogłoszenia o istnieniu systemu kwalifikacji. Te ogłoszenia bądź zestawienie ich istotnych elementów opublikuje się przynajmniej w jed- nym z języków urzędowych GPA z 1996 roku na poziomie krajowym, lub odnośnie do WE, na poziomie wspólnotowym. Zawierają one wszystkie niezbędne informacje o zamierzo- nym zamówieniu, w tym, tam gdzie to stosowne, rodzaj sto- sowanej procedury udzielania zamówień; b) terminy są odpowiednie, aby umożliwić dostawcom lub usłu- godawcom przygotowanie i złożenie ofert; c) dokumentacja oferty zawiera wszystkie niezbędne informacje, mianowicie kryteria wyboru i udzielenia zamówień, aby umożliwić oferentom zło- żenie kwalifikujących się ofert. Na wniosek dokumentację oferty przesyła się dostawcom i usługodawcom; specyfikacje techniczne, oraz 06/t. 2 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 339 d) kryteria wyboru muszą być obiektywne. Systemy kwalifikacji stosowane przez OT, muszą się opierać na z góry określo- nych i obiektywnych kryteriach a procedura i warunki dopusz- czenia do udziału w postępowaniu są udostępniane na wnio- sek; 3. Jeżeli Strona uważa, że wynikające dla niej, na mocy niniejszej Umowy, bezpośrednio lub pośrednio korzyści są zniesione lub ograniczone, wskutek niedopełnienia obowiązków istniejących na mocy niniejszej Umowy przez drugą Stronę, może zwrócić się o przeprowadzenie konsultacji na mocy ustępu 2. e) kryteriami udzielania zamówienia mogą być: albo największa korzyść gospodarcza, obejmująca szczególne kryteria oceny takie jak termin dostawy lub ukończenia, efektywność pod względem kosztów, jakość, zalety techniczne, usługi posprze- dażne, zobowiązania w odniesieniu do części zapasowych, cena itd. albo tylko najniższa cena. 4. W przypadku takiego sporu Strony dokładają wszelkich sta- rań, aby rozstrzygnąć go w drodze konsultacji w terminie trzech miesięcy od daty pierwszego wniosku o przeprowadzenie kon- sultacji. Okres konsultacji może zostać przedłużony, z zastrzeże- niem wzajemnego porozumienia Stron. Artykuł 4 Procedury odwoławcze 5. Jeżeli spór nie jest rozstrzygnięty poprzez konsultacje między Stronami, każda ze Stron może przekazać spór pod wiążący arbi- traż i powiadomić drugą Stronę o swojej decyzji odwołania się do arbitrażu. Istotne elementy procedury arbitrażowej są okre- ślone w załączniku II. 1. W odniesieniu do zamówień składanych przez swoich OT, Strony zapewniają niedyskryminacyjne, terminowe, przejrzy- ste i skuteczne procedury umożliwiające dostawcom i usługodaw- com odwołanie się w razie zarzutu naruszenia niniejszej Umowy w kontekście zamówień, którymi są lub byli zaintereso- wani. Stosuje się procedury odwoławcze zgodne z tymi wymie- nionymi w artykule XX GPA. 2. Strony zapewniają, że ich OT zachowają przez okres przy- najmniej trzech lat odpowiednią dokumentację dotyczącą wszyst- kich aspektów procesu udzielania zamówień objętych niniejszą Umową. 3. Strony zapewniają również, że decyzje podjęte przez organy odpowiedzialne za procedury odwoławcze były skutecznie wyko- nywane. Artykuł 5 Wymiana informacji W zakresie niezbędnym do zapewnienia skutecznego wykonania niniejszej Umowy, Strony, na wniosek każdej ze Stron, wymieniają informacje o legislacji, innych środkach lub nadchodzących zmianach, które wpływają lub prawdopodobnie wpłyną na ich politykę lub praktykę udzielania zamówień przez OT. Artykuł 7 Dostęp do informacji o zamówieniach 1. Strony dokładają wszelkich starań do współpracy mającej na celu zapewnienie, aby określone informacje o zamówieniach, mianowicie ogłoszenia o przetargach i dokumentacja oferty, znaj- dująca się w ich bazach danych, były porównywalne pod wzglę- dem jakości i dostępności. Podobnie Strony dokładają wszelkich starań do współpracy mającej na celu zapewnienie, aby informa- cje wymieniane środkami elektronicznymi między zainteresowa- nymi stronami do celów zamówień publicznych były porówny- walne pod względem jakości i dostępności. 2. Zwracając należytą uwagę na kwestie interoperacyjności i wza- jemnych połączeń oraz po uzgodnieniu, że informacje o zamówieniach, określone w ustępie 1 są porównywalne, Strony dokładają wszelkich starań do zapewnienia wzajemnego dostępu dostawcom i usługodawcom każdej ze Stron do istotnych infor- macji o zamówieniach, takich jak ogłoszenia o przetargu, znaj- dujących się w ich bazach danych. Strony dokładają również wszelkich starań do zapewnienia wzajemnego dostępu dostaw- com i usługodawcom każdej ze Stron do swoich systemów elek- tronicznej obsługi zamówień, takich jak przetargi przeprowa- dzane drogą elektroniczną. Strony należycie uwzględnią również artykuł XXIV ustęp 8 GPA z 1996 roku. Artykuł 6 Konsultacje i rozstrzyganie sporów Artykuł 8 Postanowienia końcowe 1. Strony konsultują się regularnie, a w każdym razie przynaj- mniej raz w roku, w celu zapewnienia odpowiedniego działania niniejszej Umowy. 1. Niniejsza Umowa jest sporządzona w dwóch egzempla- rzach, w językach duńskim, niderlandzkim, angielskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, portugalskim, hisz- pańskim, szwedzkim i koreańskim, przy czym każdy z tych tek- stów jest tak samo wiążący. 2. Jeżeli Strona zwraca się o przeprowadzenie konsulta- cji w jakiejkolwiek sprawie mającej wpływ na funkcjonowanie niniejszej Umowy, konsultacje takie przeprowadza się najpóź- niej, w ciągu 30 dni od daty otrzymania wniosku, chyba że Strony wspólnie uzgodnią inaczej. 2. Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia następ- nego miesiąca po dacie, w której Strony notyfikowały sobie wza- jemnie, że został zakończony ich proces ratyfikacji, zawarcia lub przyjęcia, zgodnie regułami stosowanymi przez każdą ze Stron. 340 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 06/t. 2 3. Niniejsza Umowa nie wpływa na prawa i obowiązki Stron ist- niejących na mocy WTO i innych wielostronnych dokumentów negocjowanych pod auspicjami WTO. 5. Jeżeli strona pragnie wycofać się z niniejszej Umowy, notyfi- kuje pisemnie drugiej Stronie taki zamiar, a wycofanie stanie się skuteczne sześć miesięcy po dacie otrzymania takiej notyfikacji. funkcjonowanie postanowień niniejszej 4. Strony badają Umowy w ciągu trzech lat od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy w celu poprawy, w miarę potrzeb, jej działania. 6. Załączniki załączone do niniejszej Umowy stanowią jej inte- gralną część. W imieniu Wspólnoty Europejskiej W imieniu Republiki Korei 06/t. 2 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 341 ZAŁĄCZNIK I Korea (2) — Korea Telecom Wspólnota Europejska — Belgacom (Belgia) — Tele Danmark A/S oraz filie (Dania) — Deutsche Telekom (Niemcy) — OTE/Hellenic Telecom Organization (Grecja) — Telefónica de Espańa SA (Hiszpania) — France Telecom (Francja) — Telecom Eireann (Irlandia) — Telecom Italia (Włochy) — Administration des postes et télécommunications (Luksemburg) — Koninklijke PTT Nederland NV oraz filie (1) (Niderlandy) — Portugal Telecom and Companhia Portuguesa Rádio Marconi (Portu- galia) — British Telecommunications (BT) (Wielka Brytania) — City of Kingston upon Hull (Wielka Brytania) — Österreichische Post und Telekommunikation (PTT) (Austria) — Telecom Finlandiaia (Finlandia) — Telia (Szwecja) (1) Z wyłączeniem PTT Post BV. (2) Wykaz ten będzie zawierał w przyszłości korporacje z kapitałem państwowym, określone w odpowiednich koreańskich ustawach i regulacjach, w odniesieniu do nabywania przez te korporacje urządzeń telekomunikacyjnych, w przy- padku gdy (1) takie korporacje mają zezwolenie na świadczenie podstawowych usług telekomunikacyjnych zgodnie z istotą i treścią artykułu 5 ustawy o dzia- łalności telekomunikacyjnej; (2) jednym z głównych celów tych korporacji jest świadczenie usług telekomunikacyjnych; oraz (3) zamówienia udzielane przez te korporacje podlegają ustawom i regulacjom Republiki Korei. 342 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 06/t. 2 ZAŁĄCZNIK II 1. Organ arbitrażowy składa się z trzech członków. Strona wszczynająca postępowanie arbitrażowe wyznacza arbi- tra i powiadamia drugą Stronę o takim wyborze. W terminie 15 dni od takiego powiadomienia druga Strona wyznacza drugiego arbitra. 2. Dwaj arbitrzy wyznaczeni przez Strony wyznaczają trzeciego arbitra, wybranego z listy potencjalnych arbitrów sporządzonej przez Koreę i WE, lub w razie potrzeby wybrany będzie losowo z tej listy, w terminie 15 dni od wyznaczenia drugiego arbitra. Trzeci arbiter nie jest obywatelem żadnej ze Stron i pełni funkcję przewodniczą- cego zespołu arbitrażowego. 3. Żaden arbiter nie ma interesu finansowego w sporze ani nie otrzymuje instrukcji od żadnej ze Stron. 4. Arbitrzy wspólnie ustanawiają zasady postępowania arbitrażowego. Ponadto procedura zapewnia prawo do przy- najmniej jednego przesłuchania jak również umożliwia Stronom złożenie pisemnych argumentacji i odparcia zarzutów. Przy braku innych ustaleń takie posiedzenia odbywają się w Brukseli lub Seulu. 5. Każda strona ponosi koszty swojego arbitra i jego uczestnictwa w postępowaniu, włącznie z opłatami. Pozostałe koszty postępowania Strony ponoszą w równym stopniu. 6. Zespół podejmuje decyzje większością głosów. Strony zawsze zachowują prawo zakończenia postępowania arbi- trażowego na dowolnym etapie, jeśli tak uzgodnią powiadamiając o tym przewodniczącego. 7. W terminie trzech miesięcy po wyznaczeniu przewodniczącego, zespół publikuje sprawozdanie, które orzeka o tym czy korzyści na mocy niniejszej Umowy zostały zniesione lub ograniczone. Sprawozdanie wskaże również odpowiednie środki zaradcze. W nadzwyczajnych okolicznościach, które uniemożliwiają zespołowi dotrzyma- nie tego terminu, Strony mogą uzgodnić przedłużenie terminu, ale tylko w niezbędnym zakresie i w żadnym przypadku nie więcej niż o 180 dni. 8. Strony sporządzają sprawozdanie zespołu. Jeżeli jedna ze Stron nie może wykonać środków zaradczych wska- zanych przez zespół, powiadomi o tym drugą Stronę w terminie miesiąca od przedstawienia sprawozdania zespołu. Strona nie wykonująca środków zaradczych może zaproponować rekompensatę lub inne czynności zaradcze. Jeżeli druga Strona nie może zgodzić się na proponowaną rekompensatę lub inne czynności zarad- cze w terminie dwóch miesięcy po przedstawieniu sprawozdania przez zespół, może zaproponować zespołowi zawieszenie lub wycofanie równoważnych korzyści na mocy niniejszej Umowy. Takie zawieszenie lub wycofa- nie staje się skuteczne 30 dni po zaproponowaniu go zespołowi, chyba że zespół odrzuci takie działanie. 06/t. 2 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 343 List uzupełniający w sprawie procedur kwalifikacji Szanowny Panie, Nawiązuję do niedawnej dyskusji w Brukseli między Republiką Korei („RK”) a Wspólnotą Europejską („WE”) na temat zamówień telekomunikacyjnych. W odniesieniu do procesu kwalifikacji sprzedawców, z przyjemnością powiadamiam, że Korea Tele- com („KT”) zaakceptuje wstępne propozycje dotyczące kwalifikacji złożone przez dostawców urządzeń telekomunikacyjnych mających miejsce prowadzenia działalności we WE lub ich koreańskie filie („do- stawcy z WE”) od daty parafowania przez WE i Koreę umowy dwustronnej dotyczącej zamówień tele- komunikacyjnych („Umowa”). KT zapewniła mnie, że dołoży wszelkich starań, by ograniczyć termin nie- zbędny do przeprowadzenia procedury kwalifikacji. Po zbadaniu wstępnej propozycji zakwalifikowanie złożonej przez dostawcę z WE, jeżeli KT uzna, że propozycja ta jest do przejęcia pod względem technicznym i gospodarczym, KT przystąpi do rozmów z dostawcą składającym propozycję i zwróci się do niego o złożenie formalnego wniosku o zakwalifi- kowanie. Jeżeli natomiast KT uzna, że propozycja jest nie do przejęcia, KT wyjaśni dostawcy na piśmie przyczyny jej odrzucenia. Ponadto KT na mocy swoich procedur kwalifikacji ma prawo ograniczyć liczbę dostawców realizują- cych zamówienie, jeżeli nadmierna liczba dostawców może spowodować niekompatybilność, trudności techniczne lub nieproporcjonalne koszty eksploatacji i utrzymania jej sieci. Takie ograniczenie liczby dostawców nie jest jednak dozwolone, w celu uniknięcia maksymalnej możliwej konkurencji lub gdyby miało być środkiem dyskryminującym dostawców z WE lub chroniącym krajowych producentów lub dostawców. 344 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 06/t. 2 Uzgodniony Protokół podpisania Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Korei w sprawie zamówień telekomunikacyjnych W dniu tym pełnomocnicy obu Stron podpisali Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Korei w sprawie zamówień telekomunikacyjnych i uzgodnili, co następuje: 1. W sprawie procedur udzielania zamówień, kwalifikacji i procedur odwoławczych W odniesieniu do Umowy w sprawie składania zamówień przez operatorów telekomunikacyjnych, obie Strony zgadzają się, że artykuł 2, 3 i 4 Umowy wymagają stosowania procedur udzielania zamówień, kwalifikacji i procedur odwoławczych zgodnych z GPA na 1996 rok. W odniesieniu do WE, procedury udzielania zamówień i kwalifikacji, określone w dyrektywie Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 roku koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz. U. L 199 z9. 8. 1993, str. 84) spełniają niniejsze wymagania. WE potwierdza, że procedury udzielania zamówień stosowane przez OT z WE podlegają niniejszej dyrektywie (1). W odniesieniu do procedur kwalifikacji obie Strony zgadzają się, że OT mogą ograniczyć liczbę kwalifikujących się dostawców w przypadku gdy brak ograniczenia może spowodować niekompa- tybilność, trudności techniczne lub nieproporcjonalne koszty eksploatacji i utrzymania ich sieci. Takie ograniczenie liczby dostawców nie może mieć zastosowania w celu uniknięcia maksymalnej możliwej konkurencji lub gdyby miało to stanowić środek dyskryminujący dostawców drugiej Strony lub chroniący krajowych dostawców. W odniesieniu do WE także procedury odwoławcze, określone w dyrektywie Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 roku koordynującej przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odno- szące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmio- tów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz. U. L 76 z23. 3. 1992, str. 14) są zgodne z artykułem 4 Umowy. Ponadto obie Strony zgadzają się, że postanowienia artykułu 2 ust. 6 dotyczące specyfikacji tech- nicznych są zgodne z artykułem VI GPA. 2. W sprawie traktowania narodowego Obie Strony potwierdzają, że operatorzy telekomunikacyjni WE i Republiki Korei, wymie- nieni w Załączniku do Umowy, nie traktują dostawców urządzeń telekomunikacyjnych Strony mniej korzystnie niż krajowych dostawców urządzeń telekomunikacyjnych w przypadku zamówień lub serii zamówień powyżej progu SGRD 130 000. Na wniosek każdej ze Stron ten próg może zostać poddany rewizji. 3. W sprawie statusu koreańskich dostawców w na mocy artykułu 36 dyrektywy dotyczącej zamówień sektora uży- teczności publicznej Wspólnota Europejska (WE) powiadamia, że w wyniku niedawnego zawarcia dwustronnej umowy między Koreą a WE w sprawie zamówień składanych przez operatorów telekomunikacyjnych, kore- ańscy dostawcy nie podlegają przepisom artykułu 36 dyrektywy dotyczącej zamówień sektora uży- teczności publicznejw odniesieniu do zamówień składanych przez europejskich operatorów teleko- munikacyjnych objętych tą dyrektywą, gdy tylko umowa dwustronna między Koreą a WE wejdzie w życie. (1) Obowiązują uzgodnienia przejściowe dla Portugalii i Grecji, jak to określono w art. 1 ust. 5 Umowy. 06/t. 2 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 345 Republika Korei Wspólnota Europejska 346 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 06/t. 2 MEMORANDUM 1. W świetle odpowiednich postanowień GATT z 1994 roku, Rząd Republiki Korei i Wspólnota Euro- pejska („WE”) potwierdzają, że zamówienia prywatnych operatorów telekomunikacyjnych są udzie- lane niezależnie i powinny być udzielane zgodnie z interesami handlowymi każdego operatora, bez względu na pochodzenie towarów i dostawców. 2. W razie zaistnienia problemu w tej kwestii, Republika Korei i WE zgadzają się terminowo przepro- wadzać konsultacje na wniosek którejkolwiek Strony. Gdyby takiego problemu nie udało się roz- wiązać w drodze konsultacji, Republika Korei i WE zgadzają się na rozstrzygnięcie sporu, przewi- dziane w ramach WTO. 3. Jeżeli Republika Korei lub Wspólnota Europejska przyznają jakiejkolwiek trzeciej stronie dodatkowe korzyści związane z zamówieniami prywatnych operatorów, korzyści te zostaną rozszerzone na Wspólnotę Europejską lub Republikę Korei, pod warunkiem że Wspólnota Europejska lub Repu- blika Korei przyzna takie samo traktowanie na zasadach wzajemności. Republika Korei Wspólnota Europejska


title: Yttrande från Ekonomiska och sociala kommittén om "Meddelande från kommissionen om samråd om grönboken om en numreringspolitik för teletjänster i Europa"

eurovoc_concepts:
communications policy
new technology
research and development
telecommunications
telephone

text: C 19/28 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 21. 1. 98 4. 7. Problematiken beträffande de transalpina trans- porterna är av stor betydelse för utvecklingen av kombinerade transporter i Europa. Till viss del faller dock detta problem utanför det område som Europeiska unionen kan påverka. Detta kan hämma en effektiv europeisk politik för kombinerade transporter. En ny inriktning för transporterna, som grundar 4. 8. sig på kombinerade transporter, kommer att kräva att transportkedjan organiseras annorlunda. Nya aktörer kommer att göra sig gällande och koncepten och systemen på logistikområdet kommer att förändras. Transportkostnadernas storlek och struktur kommer härigenom att förändras. Det är oklart om och hur en dylik utveckling kommer att påverka transporternas pris och kvalitet samt därmed också Europas konkur- rensställning. Det är för övrigt också viktigt att vi lär oss av erfarenheterna från dagens system för kombinerade transporter och bygger vidare på dessa erfarenheter. Vi måste hitta lösningar på hur vi skall övervinna befintliga hinder, så att kombinerade transporter blir både effekti- vare och mer tilltalande. Bryssel den 29 oktober 1997. Ekonomiska och sociala kommitténs ordförande Tom JENKINS Yttrande från Ekonomiska och sociala kommittén om ”Meddelande från kommissionen om samråd om grönboken om en numreringspolitik för teletjänster i Europa” (98/C 19/08) Den 26 maj 1997 beslutade kommissionen i enlighet med artikel 198 i fördraget att rådfråga Ekonomiska och sociala kommittén om ovanna¨mnda meddelande. Sektionen för transport och kommunikation, som var ansvarig för kommitténs förberedande arbete, antog sitt yttrande den 15 oktober 1997. Föredragande var Michael Mobbs. Vid sin 349:e plenarsession den 29-30 oktober 1997 (sammanträdet den 29 oktober 1997) antog Ekonomiska och sociala kommittén följande yttrande med 108 röster för, 1 röst emot och 2 nedlagda röster. 1. Inledning Ekonomiska och sociala kommitténs yttrande 1. 3. offentliggjordes den 28 maj 1997(1). 1. 1. Den 20 november 1996 offentliggjorde kommis- sionen en grönbok om en numreringspolitik för teletjäns- ter i Europa (dok. KOM(96) 590 slutlig). Grönboken följdes av en period med omfattande samråd med samtliga berörda parter i EU om olika möjligheter för ett gemensamt tillvägagångssätt i numreringsfrågor i syfte att uppnå de överenskomna målen för en konkur- rensutsatt och liberaliserad inre telemarknad. 1. 4. Kommittén välkomnade kommissionens initiativ och erkände dess roll som en betydande part i utveckling- en mot fullständig avreglering sedan grönboken om telekommunikationer (2) offentliggjordes 1987. 1. 2. I februari 1997 organiserade kommissionen dess- utom en offentlig utfrågning med över 100 deltagare. Vid slutdatum den 21 februari 1997 hade mer än 80 skriftliga kommentarer mottagits. (1) EGT C 287, 22. 9. 1997, s. 15. (2) Mot en dynamisk europeisk ekonomi — grönbok om utveckling av den gemensamma marknaden för teletjänster och teleutrustning (dok. KOM(87) 290 slutlig) (ej officiell titel). ESK:s yttrande: EGT C 356, 31. 12. 1987, s. 46. 21. 1. 98 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning C 19/29 Kommittén gjorde emellertid vissa invändningar, 1. 5. i synnerhet: — Det kan finnas alternativa lösningar som kan ge ”mer värde för pengarna” (både för kunderna och operatörerna). — Resultaten från ett antal pågående studier som föreslagits av kommissionen var inte fullständiga. — Det behövdes mer information om många av de tekniska frågor som tagits upp och dessa kan mycket väl komma att kräva ytterligare studier. skall införas. A˚ sikterna varierar från tidig harmonisering och synkronisering i hela EU för att undvika snedvrid- ningar av konkurrensen, via synpunkten att detta skulle medföra oönskade förseningar i länder som är beredda att gå snabbare fram, till att införandet skall ske i enlighet med den aktuella utvecklingen i de enskilda medlemsstaternas egna nätverk. 2. 4. Till följd av samrådet anser kommissionen att följande (huvud)målsättningar och förslag till tidsplan är lämpliga. — Några av de tidsramar som föreslagits var inte godtagbara (både för korta och för långa). 2. 4. 1. 1 j a n u a r i 1 9 9 8 — Ett antal föreslagna åtgärder skulle kanske bäst kunna vidtas av existerande internationella organisa- tioner. — Strategiska frågor, som en europeisk nummerplan, behövde mycket mer underlag eftersom det var svårt att se de uppenbara och omedelbara fördelarna, särskilt när de får effekter för resten av världen. 1. 6. Det är intressant att notera att kommitténs synpunkter (som antogs efter att kommissionens sam- rådsperiod avslutats) inte skiljer sig väsentligt från dem som kommissionen mottagit tidigare. Kommissionens meddelande om samrådet vitt- 1. 7. nar om en fullständig analys av de kommentarer som inkommit från samtliga intresserade parter och innehåller en ingående utvärdering av kommissionens ursprungliga målsättningar och alla de synpunkter som mottagits. Operatörsval för varje samtal skall erbjudas av alla fasta lokalnätsoperatörer med betydande marknadsandel (de- finieras inte i kommissionens dokument) i alla medlems- stater där fullständig avreglering krävs. Senare införande är tillåtet för medlemsstater som beviljats undantag. 2. 4. 2. 1 j a n u a r i 1 9 9 9 Inrättande av ett europeiskt telefonnummerområde ba- serat på landskoden 338. Internationella teleunionen (ITU) förväntas godkänna användningen av detta num- mer under sommaren 1997. 2. 4. 3. 1 j a n u a r i 2 0 0 0 2. Kommissionens meddelande Förhandsval av operatör för användare skall erbjudas av alla fasta lokalnätsoperatörer som har betydande marknadsandelar i alla medlemsstater. Kommissionen anser att det fanns ett omfattande 2. 1. stöd för många av aspekterna i grönbokens förslag. Nummerportabilitet mellan operatörer skall erbjudas av alla operatörer av fasta lokala telenät. 2. 2. Det råder en allmän uppfattning om att använ- darnas behov skall vara det centrala i alla förändringar av nummer och numreringsmekanismer. A¨ ndringar av nummerplaner innebär alltid en avsevärd extra börda för både företag och privatpersoner och bör därför endast förordas om kostnaderna klart uppvägs av fördelarna. Vissa anser att grönboken gav en alltför optimistisk bild av fördelarna samtidigt som kostnader- na underskattades. Nummerportabilitet skall erbjudas av alla operatörer för icke geografiska specialtjänster (frisamtal, tjänster med kostnadsdelning och betalteletjänster). 2. 5. A˚ tgärdsplan Det råder stora skillnader mellan åsikterna om 2. 3. hur och när de huvudsakliga nummermekanismerna För att uppnå de ovannämnda målen föreslår kommis- sionen en tidtabell som i detalj redogör för vilka parter som berörs och vilka åtgärder de måste vidta. C 19/30 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 21. 1. 98 3. Allmänna kommentarer mer utsikterna för de planerade enhetliga åtgärderna på numreringsområdet att begränsas avsevärt. 3. 1. Kommittén är glad att den har möjlighet att ge synpunkter om kommissionens meddelande, i synnerhet som det berör ett av de få större åtgärdsområden som kvarstår för att avreglera telekommunikationerna. Meddelandet behandlar även frågor som, samtidigt som de är av särskilt intresse för operatörer, tjänsteleverantö- rer och tillverkare, mer direkt berör slutanvändare och konsumenter än många av kommissionens tidigare initiativ. 3. 2. Kommissionens meddelande omfattar de syn- punkter som framförts från dem som deltagit i samrådet. Eftersom dessa synpunkter skildras ingående i meddelan- det kommer kommitténs yttrande i huvudsak att koncen- treras på särskilda åtgärder relaterade till de mål kommissionen ställt upp i kapitel V, ”Prioriteringar för åtgärder”. 3. 3. Kommittén välkomnar de föreslagna priorite- ringarna för åtgärder som behövs för att stödja avregle- ringsprocessen. Målsättningarna med de föreslagna åtgärderna är realistiska och nödvändiga om det skall finnas fri konkurrens, nyskapande och utbud som lever upp till användarnas kvalitets-, service- och prisförvänt- ningar. Tillgången på lämpliga nummer och numrerings- mekanismer som tilldelas och utformas på rättvis, klar och icke-diskriminerande grund kommer att bidra till utvecklingen av den inre marknadens teletjänster. Direk- tivet om full konkurrens (1) och direktivet om samtra- fik (2) kräver lämpliga nummerplaner och förfaranden. Ansvaret för att dessa målsättningar förverkligas 3. 4. ligger hos nationella tillsynsmyndigheter. Kommittén påpekar att det är medlemsstaternas ansvar att de nödvändiga oberoende nationella tillsynsmyndigheterna inrättas och är fullt arbetsdugliga i tid. Utan nationella tillsynsmyndigheter och gemensamma regler i EU kom- (1) Kommissionens direktiv 96/19/EG av den 13 mars 1996 om ändring av direktiv 90/388/EEG med avseende på genomförandet av full konkurrens på marknaderna för teletjänster (EGT L 74, 22. 3. 1996, s. 13). ESK:s yttrande: EGT C 39, 12. 2. 1996, s. 52. (2) Direktiv 97/33/EG från Europaparlamentet och rådet av den 30 juni 1997 om samtrafik inom telekommunikation i syfte att säkerställa samhällsomfattande tjänster och samverkan genom tillämpning av principerna om tillhanda- hållande av öppna telenät (ONP) (EGT L 199, 26. 7. 1997, s. 32). ESK:s yttrande: EGT C 153, 28. 5. 1996, s. 21. 4. Särskilda kommentarer 4. 1. Operatörsval 4. 1. 1. Kommissionen föreslår att genomförandet av operatörsval skall ske i två steg. Val av operatör för varje samtal (enkelt tillträde) skall införas senast den 1 januari 1998 och förhandsval av operatör (lika tillträde) senast den 1 januari 2000 skall erbjudas av alla fasta lokalnätsoperatörer som har betydande marknadsande- lar (definieras inte i kommissionens dokument) i alla medlemsstater. Medlemsstaterna använder redan ett system där användarna erbjuds valmöjligheter enligt metoden för enkelt tillträde. Hittills använder inga medlemsstater metoden för lika tillträde. 4. 1. 2. Kommissionen föreslår (som den gjorde i grön- boken) att medlemsstaterna skall använda metoden för lika tillträde vid operatörsval. Samtidigt som kommittén på det hela taget gav sitt stöd till detta tillvägagångssätt i sitt tidigare yttrande (3) (punkt 4. 1. 1. 4) ansåg man att överväganden om operatörsval och förhandsval av operatör även måste omfatta en omfattande lönsamhets- analys. Eftersom kommissionen har föreslagit ett förfar- ande i två steg, enkelt tillträde år 1998 och lika tillträde år 2000, verkar det finnas tid att överväga kommitténs förslag. 4. 1. 3. Eftersom det finns så många olika åsikter om behovet av en utvidgning till lokalnätsoperatörer och mobilnätsoperatörer verkar det rimligt att denna fråga tas upp på nytt i utvärderingen 1998/1999. 4. 2. Nummerportabilitet 4. 2. 1. Att en användare inte kan behålla sitt nummer vid byte av operatör har en avskräckande effekt (i sitt tidigare yttrande hänvisade kommittén till opinionsun- dersökningar som visade att 80-90 procent av företags- kunderna inte skulle kunna tänka sig att byta operatör om de inte kunde behålla sitt nummer). Behovet av ett krav på alla fasta lokalnätsoperatörer och alla operatörer som erbjuder icke-geografiska nummer för specialtjäns- ter att erbjuda nummerportabilitet verkar inte ifrågasät- tas. Det råder dock olika åsikter om täckningen och tidpunkten för genomförandet. 4. 2. 2. Kommissionen anser att det bästa sättet att genomföra nummerportabilitet är genom en ändring av samtrafikdirektivet (2). Detta skall ske senast den 1 januari år 2000. Dessförinnan kommer det att vara nödvändigt att utarbeta riktlinjer om rättvisa och konkurrensfrämjande åtgärder för att dela kostnaderna mellan de operatörer som är inblandade. (3) EGT C 287, 22. 9. 1997, s. 15. 21. 1. 98 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning C 19/31 4. 2. 3. Europeiska organisationen för standardisering på telekommunikationsområdet [ETSI (1)] undersöker för närvarande om det är önskvärt och möjligt att kräva att mobilnätsperatörer erbjuder nummerportabilitet. Deras studier skall vara slutförda före utgången av 1998. Denna fråga kommer att tas upp igen i utvärderingen 1999. I detta sammanhang bör man ägna särskild uppmärksamhet åt de nya branschavtalen om det mobila UMTS-nätverket (Universal Mobile Telecommunica- tions System), vars utveckling har avgörande betydelse för det europeiska näringslivets konkurrensställning. 4. 2. 4. Man bör även uppmärksamma utvecklingen av ett system för onlineupplysning av samtalskostnad för varje enskilt samtal, när nummer inte längre är en pålitlig indikation på hur mycket ett samtal kostar. Detta är ett problem som måste lösas innan nummerpor- tabilitet genomförs fullständigt. 4. 3. Ett europeiskt telefonnummerområde (European Telephony Numbering Space — ETNS) Samrådsförfarandet ledde till den berömda 4. 3. 1. frågan om hönan och ägget. Eftersom det för närvarande inte finns något ETNS som använder det föreslagna numret 388 är det inte möjligt att fastställa om det finns någon efterfrågan. A˚ andra sidan verkar det finnas tillräckligt stöd för att låta tillgång gå före efterfrågan. ESK håller med kommissionen om att man bör följa denna sistnämnda väg. Detta bör ske inom CEPT (Europeiska konferensen för förvaltning av post och telekommunikation)/ECTRA (Europeiska kommittén för reglering på telekommunikationsområdet). ar av de nationella nummerplanerna på kort och lång sikt, särskilt inom områden där ändringar redan har genomförts. En period av stabilitet är nödvändig och inga mer ändringar bör föreslås före början av år 2000. 4. 4. 2. Harmonisering i sig är inte ett tillräckligt skäl för att ändra de nationella nummer planerna. Då det emellertid på lång sikt kan vara en fördel med en gradvis naturlig konvergens anser kommissionen att framtida ändringar av (nationella) nummerplaner bör bygga på gemensamma riktlinjer. Ett antal medlemsstater tilldelar särskilda nummergrupper till särskilda kategorier av användare utan någon form av samordning (till exempel är 05 tillgängligt för privata företagsnätverk i Storbritan- nien). 4. 5. Långsiktig europeisk nummerplan 4. 5. 1. Samrådet visade på en stor osäkerhet när det gäller kostnaderna och fördelarna med en enhetlig europeisk numreringsmiljö och vidare undersökningar är därför nödvändiga. 4. 6. Alfanumerisk telefonering (2) Kommittén noterar det allmänna intresset av 4. 6. 1. att det antas en gemensam standard för alfanumerisk telefonering. 4. 7. Internet 4. 4. Nationella nummerplaner Till kommitténs tillfredsställelse är det allmänt 4. 4. 1. erkänt att det finns en utbredd oro för vidare förändring- (1) ETSI = European Telecommunications Standards Institute. 4. 7. 1. situationen skall hållas under aktiv uppsikt. Kommittén håller med kommissionen om att (2) Ett telefonnummer slås med hjälp av motsvarande bokstä- ver på knappsatserna, som i sin tur motsvarar namnet på tjänsten eller den uppringda parten, t. ex. 0-800- ”BLOMMOR”. Bryssel den 29 oktober 1997. Ekonomiska och sociala kommitténs ordförande Tom JENKINS