title: Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelnemen aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en houdende wijziging van Richtlijnen 73/239/EEG en 92/49/EEG (Vierde Richtlijn Motorrijtuigverzekering)

eurovoc_concepts:
EC Directive
approximation of laws
insurance indemnity
motor vehicle insurance
third-party insurance

formats: html pdf pdfa1b print

text: COMMISSE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN Brussel, 10. 10. 1997 COM(97)510def. 97/ 0264 (COD) Voorstel voor een RICHTLIJN VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelnemen aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en houdende wijziging van Richtlijnen 73/239/EEG en 92/49/EEG (Vierde Richtlijn Motorrijtuigverzekering) (door de Commissie ingediend) Toelichting 1. Achtergrond De kwestie van schadevergoeding voor verkeersslachtoffers in de Europese Unie is sinds de goedkeuring van de Eerste Richtlijn Motorrijtuigverzekering in 19721 een punt van bezorgdheid voor de Commissie geweest. Deze richtlijn voorzag in verplichte ("WA-verzekering") in de gehele destij dse wettelijke-aansprakelijkheidsverzekering Europese Economische Gemeenschap. De aldus verstrekte basisbescherming is bij wege van de Tweede2 en Derde3 Richtlijnen Motorrijtuigverzekering uitgebreid en versterkt. Deze zgn. Motorrijtuigverzekeringsrichtlijnen betroffen verkeersongevallen in het land van woonplaats van het slachtoffer die werden veroorzaakt door voertuigen die waren gestald of verzekerd in het land van het slachtoffer of in een andere lidstaat. De zgn. Richtlijn Diensten Motorrijtuigverzekering van 1990 beoogde daarmee gelijk te stellen, de gevallen waarin het ongeval in het land van het slachtoffer had plaatsgevonden en het voertuig in het land van het slachtoffer was gestald, doch verzekerd was (in het kader van het vrij verrichten van diensten) door een verzekeraar in een andere lidstaat. In geen van deze richtlijnen werd echter rekening gehouden met slachtoffers die - terwijl zij zich tijdelijk in een andere lidstaat bevonden - aldaar materiële schade of lichamelijk letsel hadden ondervonden die veroorzaakt werd door een voertuig dat gestald was in een andere lidstaat dan die van woonplaats van het slachtoffer. Naarmate het verkeer tussen de lidstaten toenam, werd duidelijk dat de laatstgenoemde slachtoffers ("bezoekers") behoefte hadden aan een speciale bescherming. Derhalve nam de Commissie in het begin van de jaren negentig het initiatief deze aangelegenheid voor te leggen aan twee organisaties van het verzekeringswezen: het Comité Européen des Assurances en de Raad van Bureaus. Dit was het meest logische optreden, omdat de reeds bestaande richtlijnen motorrijtuigverzekering, met name de Eerste Richtlijn van 1972, gebaseerd waren op een evenwichtsrelatie tussen particuliere overeenkomsten van verzekeraars en wetgevende maatregelen. Als gevolg van dit initiatief werd door de Raad van Bureaus een "Agreement between Bureaux on the Protection of visitors" opgesteld ("Overeenkomst van Rome" van 27 mei 1994), die tot een aanzienlijke verbetering van de positie van bezoekers had kunnen leiden. Helaas konden alle belanghebbenden, n. l. de Europese motorrijtuigverzekeraars van de betrokken landen, niet de vereiste overeenstemming bereiken. Naarmate zulks duidelijk werd, nam het Europees Parlement (EP) het initiatief. Richtlijn van de Raad van 24. 4. 1972 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven, en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid (72/166/EEG). Tweede Richtlijn van de Raad van 30. 12. 1983 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven (84/5/EEG). Derde Richtlijn van de Raad van 14. 5. 1990 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven (90/232/EEG). In zijn resolutie van 26 oktober 1995 op grond van artikel 138 B van het EG-Verdrag4 "over de regeling van schade door een verkeersongeval die buiten het land van herkomst van het slachtoffer werd geleden" verzocht het Europees Parlement de Commissie een voorstel voor een richtlijn uit te werken krachtens welke: - in alle lidstaten. een regeling wordt ingevoerd die bepaalt dat een slachtoffer van een verkeersongeval zich rechtstreeks tot de WA-verzekeraar van de tegenpartij kan richten ("rechtstreekse aansprakelijkheid"), - "de lidstaten te verplichten. te waarborgen dat iedere. WA-verzekeraar voor motorvoertuigen. in iedere andere lidstaat een gemachtigde. opdraagt en machtigt. schadegevallen te regelen die door bij de verzekeraar verzekerde motorrijtuigen buiten het land van oorsprong van het slachtoffer zijn veroorzaakt. ", - de lidstaten worden verplicht er eveneens voor te zorgen dat. verzekeraars een voorlichtingsinstantie oprichten. die een slachtoffer. de gevolmachtigde van hun. verzekeraar kan noemen. ", - de lidstaten tenslotte verplicht worden er ook voor te zorgen dat. verzekeraars de voorlichtingsinstanties. mededelen wie hun aldaar aangestelde gevolmachtigde is. " 2. Pod van het voorstel Het doel van de resolutie van het EP is de verbetering van de huidige situatie met betrekking tot de regeling van schadegevallen betreffende personen die zich tijdelijk in een andere lidstaat dan die van hun woonplaats ("bezoekers") bevonden en die schade of lichamelijk letsel in die lidstaat hebben geleden, welke veroorzaakt is door een voertuig dat in een andere lidstaat dan die van hun woonplaats is gestald en verzekerd. De Commissie erkent dat de bezorgdheid van het EP gerechtvaardigd is en dat er behoefte aan verbetering in de situatie van dergelijke bezoekers is: - De afwikkeling van schadegevallen in het buitenland is gecompliceerder dan in eigen land. Ten eerste weet de gelaedeerde wellicht niet wie de verzekeraar is, bij wie hij zijn vordering moet indienen. De mogelijkheden om de verzekeraar te identificeren lopen al naar land uiteen of zijn soms zelfs onbestaande. - Het slachtoffer zal normaliter moeten bewijzen dat zijn vordering gerechtvaardigd is. Maar om duidelijke redenen kan het moeilijk zijn bewijsmateriaal (politierapporten, getuigenverklaringen enz. ) te verzamelen wanneer het ongeval in het buitenland, eventueel ver van eigen land, heeft plaatsgevonden. - Veelal zullen dergelijke vorderingen worden afgewikkeld volgens een ander recht dan dat van het land van woonplaats van het slachtoffer. Dit impliceert dat andere schadeafwikkelingsprocedures kunnen worden gevolgd dan in zijn land. - Deze moeilijkheden worden nog groter wanneer de gelaedeerde van de verzekeraar een ontwijkend antwoord krijgt. Gezien de ongunstige positie van het slachtoffer PB nr. C 308 van 20. 11. 1995, blz. 108. kunnen de verzekeraars immers proberen het slachtoffer ontmoedigen. in zijn vordering te de autoverzekeringsrichtlij nen Het vrije verkeer van personen is een van de doelstellingen van het EG-Verdrag; daarom moet de Commissie waakzaam zijn en actie ondernemen tegen moeilijkheden die deze vrijheid in gevaar kunnen brengen. In deze optiek gaat de Commissie ook een codificatie van de in Richtlijnen 72/166/EEG, 84/5/EEG en 90/232/EEG alsmede het onderhavige voorstel voor een richtlijn, zodra het door de Raad en het Europees Parlement is goedgekeurd, in één tekst samen te brengen en de structuur ervan te rationaliseren, teneinde de Gemeenschapswetgeving op dit gebied doorzichtiger en bevattelijker te maken, zodat zij voor verzekeraars en autobestuurders toegankelijker wordt. nemen. Doel overweging is 3. Inhoud van de richtlijn De positie van het slachtoffer kan worden verbeterd door de aanwezigheid van een "contactpersoon", zonder gevaar voor het subsidiariteitsbeginsel. Dit kan geschieden zonder dat de lidstaten hun aansprakelijkheidsrecht en bevoegdheidsregeling moeten wijzigen. Om deze redenen en gelet op de door het Parlement voorgestelde aanpak stelt de Commissie voor, dat - de bescherming van slachtoffers van ongevallen die zich hebben voorgedaan in een andere lidstaat dan die waar zij hun woonplaats hebben ten aanzien van de verzekeraar van het bij het ongeval betrokken voertuig wordt versterkt, door de toevoeging van bijzondere regels aan de huidige, bij de autoverzekeringsrichtlij nen ingevoerde regeling (artikel 1); - in de gehele Europese Unie een rechtstreekse vordering wordt ingevoerd ten behoeve van deze categorie slachtoffers (artikel 2); - elke verzekeringsonderneming in elke lidstaat van de Europese Unie een schaderegelaar aanwijst (artikel 3); en - voorlichtingscentra worden opgericht (artikel 4). De Commissie stelt daarenboven voor, dat - de voorlichtingscentra belast worden met verzoeken aangaande de identificatie van de schaderegelaar, de aansprakelijkheidsverzekeraar en het bij het ongeval betrokken voertuig (artikel 4); en ' - in het land van woonplaats van de bezoeker een orgaan wordt ingesteld dat belast is met de vergoeding van schade geleden door bezoekers - telkens wanneer geen schaderegelaar is aangewezen of de verzekeraar zich ontwijkend opstelt - en dat als "Schadevergoedingsorgaan" optreedt. Nadat dit orgaan de schadevergoeding in het land van woonplaats van het slachtoffer heeft betaald, heeft het automatisch verhaal op zijn pendant in het land van de in gebreke blijvende verzekeraar en wordt deze pendant gesubrogeerd in de rechten van het slachtoffer ten aanzien van de verzekeraar (artikel 5). - uitdrukkelijk wordt voorgeschreven, dat ingeval het voertuig dat het ongeval heeft veroorzaakt niet verzekerd is of de verzekeraar ervan niet kon worden geïdentificeerd, het waarborgfonds het slachtoffer moet vergoeden onder de voorwaarden die zijn vastgesteld in de Tweede Richtlijn Motorrijtuigverzekering (84/5/EEG) (artikel 6). 4. De artikelen Artikel 1 (toepassingsgebied) Deze richtlijn ziet op schadevorderingen uit hoofde van ongevallen die zijn veroorzaakt door: - voertuigen die gestald en verzekerd zijn in de lidstaat van het ongeval, of - voertuigen die gestald zijn in de lidstaat van het ongeval en in het kader van het vrij verrichten van diensten verzekerd zijn in een andere lidstaat dan die van woonplaats van het slachtoffer, - voertuigen die gestald en verzekerd zijn in een andere lidstaat dan die van woonplaats van het slachtoffer en van de plaats van het ongeval. Dit artikel heeft tot doel de reikwijdte van de richtlijn af te bakenen. Zij dekt een welbepaalde categorie slachtoffers die, hoewel zij zich in dezelfde rechtspositie bevinden als de "ingezeten" slachtoffers van het vigerende groene-kaartstelsel, in de praktijk toch in een minder gunstige situatie verkeren dan laatstbedoelden. Tegelijk geeft dit artikel tekort van de ook de doelstelling van de schadegevallenregeling voor deze bepaalde categorie van slachtoffers verhelpen en niet - althans niet in dit stadium - een oplossing aanreiken voor andere problemen van het communautaire auto verzekeringsstelsel die aan het licht zouden zijn getreden. In de onderstaande artikelen worden dan ook extra juridische structuren vastgelegd die het bestaande rechtsmechanisme van het groene-kaartstelsel aanvullen, teneinde de bescherming van deze slachtoffers te vergroten en het schadeloosstellingsproces te vergemakkelijken. richtlijn aan: het vastgestelde Artikel 2 (rechtstreekse vordering) De uitbreiding van de rechtstreekse vordering tot alle lidstaten is een voorafgaande voorwaarde voor de goede werking van de voorgestelde regeling. Het recht van het slachtoffer om zijn schadevordering rechtstreeks in te stellen tegen de WA-verzekeraar van de aansprakelijke persoon doet niets af aan het verhaal dat hij van rechtswege heeft op de aansprakelijke zelf. De richtlijn legt de rechtstreekse vordering niet algemeen, voor alle aansprakelijkheidsacties op in de nationale wetgevingen, doch enkel voor vorderingen van slachtoffers die buiten hun land van woonplaats een ongeval hebben gehad. Wat de praktische gevolgen van de oplegging van een rechtstreekse vordering betreft, zal in de eerste plaats in de lidstaten waar reeds een dergelijke actie bestaat de situatie in de praktijk ongewijzigd blijven. Artikel 2 van deze richtlijn zet de rechtstreekse vordering om in een verplichting voor de lidstaten - het gaat dus niet langer om een vrije keuze - om een mechanisme van dit type in te voeren. De omstandigheid dat de verplichting enkel wordt opgelegd ten behoeve van bezoekers vormt enkel in schijn een discriminatie van de ingezeten slachtoffers, aangezien de rechtstreekse vordering reeds algemeen is 4 opgelegd zonder onderscheid op grond van de herkomst van het slachtoffer. In feite betekent dit dat de nationale bepalingen, die op zich al dwingend zijn, een communautaire karakter krijgen, althans ten aanzien van niet-ingezeten slachtoffers. Wat in de tweede plaats de lidstaten aangaat die geen rechtstreekse vordering kennen, staat niets eraan in de weg dat zij dit recht algemeen invoeren, d. w. z. zonder onderscheid tussen bezoekers en ingezetenen, om aldus elke discriminatie te vermijden. Het is in elk geval zo dat het hele mechanisme van deze richtlijn ingegeven is door de gedachte dat de slachtoffers-bezoekers in de praktijk benadeeld zijn; daarom is het passend om voor deze slachtoffers buiten hun in een zekerder land van woonplaats rechtsmechanisme dan voor slachtoffers-ingezetenen. te voorzien In lidstaten die geen rechtstreekse vordering van verkeersslachtoffers kennen, bestaat er thans voor dezen geen mogelijkheid om hun rechten direct tegen de verzekeraar van de tegenpartij te gelde te maken: de verzekeraar kan niet worden aangesproken op grond van wettelijke aansprakelijkheid en bij gebreke van contractuele band met het slachtoffer kan hij evenmin op grond van contractuele aansprakelijkheid worden aangesproken. De rechtstreekse vordering daarentegen verschaft het slachtoffer een eigen recht van actie tegen de verzekeraar. Als dit niet het geval was, zou het bestaan van een schaderegelaar zonder betekenis zijn. De invoering van een rechtstreekse vordering in de gehele Europese Unie is om de volgende redenen van grote betekenis: 1. 2. In landen waar nog geen rechtstreekse vordering tegen de verzekeraar bestaat brengt zij een aanzienlijke verbetering van de rechtspositie van het slachtoffer van een ongeval dat zich buiten zijn land van woonplaats heeft voorgedaan, zoals deze thans voortvloeit uit de geldende Motorrij tuigverzekeringsrichtlij nen. Dit gaat met name op wanneer niet vaststaat wie aansprakelijk is of wanneer de aansprakelijke persoon insolvabel of niet bereikbaar is (b. v. zich in het buitenland bevindt). De combinatie van rechtstreekse vordering met het mechanisme van de schaderegelaar, die in het land van woonplaats van het slachtoffer is gevestigd (artikel 3), maakt het voor het slachtoffer gemakkelijker een buitengerechtelijke schadeloosstelling te verkrijgen en, indien aan de voorwaarden is voldaan, een proces tegen de verzekeraar van de aansprakelijke partij in te stellen. In dit opzicht betekent de rechtstreekse vordering een duidelijke verbetering van de een van deze rechtspositie buitengerechtelijke oplossing onmogelijk is gebleken. Tenslotte biedt de mogelijkheid van rechtstreekse vordering tegen de verzekeraar het slachtoffer meer zekerheid dat de uitspraak ten uitvoer zou worden gelegd. telkens wanneer slachtoffers categorie Deze richtlijn brengt geen nieuwe regels tot stand inzake het toepasselijke recht en brengt evenmin wijzigingen aan in de overeenkomsten van internationaal privaatrecht inzake toewijzing van rechterlijke bevoegdheid. Zowel voor de bepaling van het toepasselijke recht als voor de regeling van de rechterlijke bevoegdheid wordt gerefereerd aan de in het merendeel van de lidstaten geldende regels van internationaal privaatrecht. De invoering van een rechtstreekse vordering zegt als zodanig immers niets over de rechterlijke bevoegdheid van de rechtbanken van het land van woonplaats. Deze kan alleen worden bepaald aan de hand van het Verdrag van Brussel5 (art. 10, §2 junctis artikelen 7, 8 en 9). Artikel 3 (schaderegelaar) In lid 1 wordt het doel van het artikel aangegeven. Elke verzekeringsonderneming van communautaire oorsprong - die op het gehele grondgebied van de Gemeenschap werkzaam is op basis van een enkele vergunning volgens Richtlijn 92/49/EEG (derde Schaderichtlijn) -, of die een vergunning heeft verkregen op basis van artikel 23 van Richtlijn 73/239/EEG moet in elke lidstaat van de Europese Unie een schaderegelaar aanwijzen, zodat een verkeersslachtoffer dat buiten zijn eigen land materiële schade of lichamelijk letsel heeft geleden zich in eigen land kan richten tot een contactpersoon die zich zal bezighouden met de afwikkeling van schadevorderingen jegens de verzekeraar van de aansprakelijke persoon, telkens wanneer die verzekeraar niet in het land van verblijf van het slachtoffer is gevestigd. Wanneer een nationale wetgeving reeds een schadevergoedingsmechanisme voor slachtoffers kent, dan kan dit uiteraard worden aangepast zodat het als schaderegelaar kan fungeren of het kan ook naast de in deze richtlijn bedoelde regeling blijven voortbestaan. In dit geval is het mogelijk wanneer het nationale recht andere uitwegen biedt de schaderegelaar subsidiair te laten tussenkomen, op verzoek van het slachtoffer. In lid 1 wordt ook het toepassingsgebied van dit artikel afgebakend: ongevallen die zich in het eigen land van verblijf van het slachtoffer hebben voorgedaan vallen niet onder dit artikel, ongeacht of het betrokken voertuig buiten zijn is ("groene-kaartgevallen" die geregeld zijn in de Overeenkomst tussen de Bureaus van de nationale verzekeraars, zie artikel 2, lid 2, van Richtlijn 72/166/EEG), dan wel in zijn land gestald is doch in een andere lidstaat verzekerd is ("diensten-gevallen" die onder Richtlijn 90/618/EEG vallen). land gestald Wat de keus van de contactpersoon betreft, ligt het in de bedoeling de ondernemingen zeer vrij te laten. De "schaderegelaar" behoeft niet noodzakelijkerwijze een derde te zijn. De onderneming kan zich bedienen van eventuele, door haar in het betrokken land aangehouden structuren. Zo kan deze functie worden vervuld door een bijkantoor of agentschap van de betrokken onderneming, een verzekeringsonderneming van dezelfde groep of zelfs een onafhankelijke verzekeringsonderneming, een schadeafwikkelingsbureau of het nationale instemmen. Voorts staat het de indien de groene-kaartbureau, verzekeringsondernemingen vrij om een beroep fiscaal vertegenwoordigers of raadslieden of om een gezamenlijke schaderegelaar voor meerdere te doen op hun leden hiermee 5 Verdrag van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken. ondernemingen aan te wijzen. Tenslotte kan de verzekeringsonderneming die reeds over een "vertegenwoordiger" in het kader van de dienstverrichting6 beschikt, - d. w. z. een vertegenwoordiger die belast is met de afwikkeling van schadegevallen uit contracten die de verzekeringsonderneming in het kader van de vrije dienstverrichting heeft afgesloten in het land waar zij de vertegenwoordiger heeft aangewezen -, ook deze aanwijzen als schaderegelaar in de zin van artikel 3 van deze richtlijn. Ingevolge lid 2. onder a), is de aanwijzing van een schaderegelaar een voorafgaande voorwaarde voor het verlenen van de vergunning zoals bepaald in Richtlijn 92/49/EEG betreffende de uitoefening van het verzekeringsbedrijf. Is aan deze voorwaarde niet voldaan, dan wordt geen vergunning verleend en tot het aansprakelijkheidsverzekeringsbedrij f voor de sector voertuigen onmogelijk. Voorts kan, aangezien het prudentieel en financieel in de Derde Verzekeringsrichtlij nen continu is, de vergunning voor de uitoefening van de betrokken branche op grond van Richtlijn 92/49/EEG worden ingetrokken wanneer een verzekeraar na verloop van tijd niet meer voldoet aan de voorwaarde om in elke lidstaat door een schaderegelaar te zijn vertegenwoordigd. Met andere woorden, zodra de voorwaarden voor verlening van de vergunning niet meer zijn vervuld, is de uitoefening van het verzekeringsbedrij f verboden. toezicht zoals bepaald toegang is de Zo ook is lid 2, onder b), van toepassing op ondernemingen waarvan het hoofdkantoor buiten de Gemeenschap gevestigd is. Deze bepaling werd toegevoegd om de richtlijn op één lijn te brengen met de aanpak die sedert de goedkeuring van Richtlijn 73/239/EEG is gevolgd. Lid 3 betreft de functies van de schaderegelaar alsmede zijn relatie tot de onderneming. Hij handelt op grond van algemene of afzonderlijke aanwijzingen door de onderneming en zijn handelingen verbinden de onderneming alleen jegens het slachtoffer. Hij kan ten aanzien van de onderneming voor zijn handelingen aansprakelijk worden gesteld wanneer hij zich niet aan haar aanwijzingen houdt of zijn bevoegdheden te buiten gaat. De tekst zegt niets over het recht dat van toepassing is op schade geleden door bezoekers. In de meeste gevallen is volgens het in de verschillende lidstaten vigerende internationaal privaatrecht het recht van toepassing van het land waarin het ongeval zich heeft voorgedaan. Zoals voor de rechtstreekse vordering zij ook hier in herinnering gebracht dat het toepasselijke recht voorts wordt bepaald aan de hand van de algemeen geldende regels van internationaal privaatrecht en dat deze richtlijn geen criteria voor de bepaling van de rechtskeuze bevat (bijvoorbeeld lex loci of het recht van het land van woonplaats van het slachtoffer enz. ). Lid 4 behandelt de kwalificaties van de schaderegelaar. Er moet voor ogen worden gehouden dat de gevallen waarop deze richtlijn normaliter doelt, niet zullen vallen onder het recht van het land van het slachtoffer, doch wel onder dat van het land waar het ongeval heeft plaatsgevonden, d. w. z. in de meeste gevallen het land waarin de is gevestigd. Terwijl het onredelijk zou zijn te verlangen dat de verzekeraar schaderegelaar het recht van dit land - a fortiori van alle andere lidstaten - kent, moet hij wel in staat zijn de verschillen tussen het toepasselijke recht en dat waarmee het 6 Artikel 12 bis, lid 4, van Richtlijn 88/357/EEG, ingevoegd bij artikel 6 van Richtlijn 90/618/EEG. 7 slachtoffer vertrouwd is, te onderkennen, althans wat de werkwijze en het niveau van schadeloosstelling in elke lidstaat betreft. Lid 5 bepaalt de gevolgen van de handelingen van de schaderegelaar jegens het slachtoffer. Daar de schaderegelaar juridisch bevoegd zal zijn om de verzekeraar bij de afwikkeling van schadegevallen te vertegenwoordigen, zullen zijn handelingen de verzekeraar ten aanzien van het slachtoffer binden. Deze bepaling geeft geen jurisdictie aan het land van verblijf van het slachtoffer. Dit zou overigens niet passend zijn voor gevallen die normaliter moeten worden afgedaan volgens een ander recht dan de lex fori, namelijk afhankelijk van het internationaal privaatrecht van de geadiëerde rechter. De bevoegdheid van de schaderegelaar om de verzekeraar "in rechte" te vertegenwoordigen, zal dan ook van beperkte praktische betekenis zijn in het kader van deze richtlijn. Lid 6 gaat uit van de bezorgdheid dat binnen een redelijke termijn een schadeloosstellingsvoorstel wordt gedaan. Het is de bedoeling ontwijkende antwoorden van de verzekeraar te vermijden. Bovendien moet het gaan om een ernstig voorstel en niet om een louter pro forma geformuleerd voorstel om aan deze verplichting te voldoen. Dit betekent dat de verzekeraar van de aansprakelijke binnen drie maanden van het met redenen omkleed verzoek van het slachtoffer met het schadeloosstellingsprocédé zal moet beginnen door een omstandig standpunt bekend te maken. In elk geval zal de verzekeraar of zijn vertegenwoordiger de mogelijkheid moeten hebben om de aansprakelijkheid en de schadeomvang te beoordelen, alvorens een definitief standpunt te kunnen innemen. Staan de aansprakelijkheidsomstandigheden van het ongeval niet vast of is de schade van het slachtoffer niet tenvolle vastgesteld, dan zal de verplichting om een schadeloosstellingsvoorstel te formuleren worden opgeschort tot deze informatie is komen vast te staan. De sancties van lid 6 vallen onder de beoordelingsbevoegdheid van de lidstaten, maar moeten garanderen dat de verzekeraar zijn plichten ten aanzien van het slachtoffer nakomt. Lid 6 heeft weliswaar een ander doel dan lid 2, doch het vergroot de druk op de verzekeraar om zijn verplichtingen jegens het slachtoffer in acht te nemen. Zo moet hij binnen een bepaalde termijn een schadevergoeding voorstellen. Het gaat hierbij om een aanvullende bestuursrechtelijke sanctie: de bestuursrechtelijke sanctie van weigering of intrekking van vergunning wordt aangevuld met een ander soort van sanctie - geldboete of bestuursrechtelijk - zodat beide sancties de onverwijlde schadeloosstelling van het slachtoffer kunnen garanderen. De eerste sanctie (weigering of intrekking van vergunning) noopt de verzekeraar ertoe te zorgen dat een structuur voorhanden is zodat het slachtoffer zijn rechten jegens hem kan doen gelden. De tweede sanctie betreft de inhoud van het recht van het slachtoffer: een spoedige regeling van het geschil. Voorts moet dit tweeledig opzet ervoor zorgen dat de schadeafwikkeling door de verzekeraar binnen een redelijk tijdsbestek tot stand komt, zodat het schadevergoedingsorgaan slechts uitzonderlijk moet tussenkomen en niet meer is dan een "ultimum refugium" voor het voldoening zoekende slachtoffer. Lid 7 bepaalt dat de overeenkomstig de richtlijn aangewezen schaderegelaar geen vestiging is in de zin van artikel 10, lid 1, van Richtlijn 73/239/EEG, zoals gewijzigd bij artikel 32 van Richtlijn 92/49/EEG. Artikel 4 (voorlichtingscentrum) Het doel van artikel 4 is, de gelaedeerde in staat te stellen de verzekeraar van het bij het ongeval betrokken voertuig te identificeren. In feite begint de lijdensweg van het slachtoffer dikwijls in dit stadium. Deze maatregel is tevens een randvoorwaarde voor de. doeltreffende instelling van een rechtstreekse vordering. De Europese wetgever gaf zich in 1990 rekenschap van de moeilijkheid om de wettelijke-aansprakelijkheidsverzekeraar van een bij een ongeval betrokken voertuig te identificeren. Artikel 5, lid 1, van Richtlijn 90/232/EEG verplichtte de lidstaten "de nodige maatregelen (te nemen) om te waarborgen dat de bij een verkeersongeval betrokken partijen in staat zijn onverwijld kennis te nemen van de identiteit van de verzekeringsondernemingen". Intussen is erover geklaagd, dat deze bepaling niet naar behoren in alle lidstaten is omgezet. Na een recent onderzoek van de Commissie zijn deze klachten gegrond gebleken. Een voorbeeld is dat thans in sommige lidstaten een slachtoffer dat alleen maar het kenteken van het betrokken voertuig kent, in het geheel niet of slechts moeilijk in staat zal zijn de betrokken verzekeraar te identificeren. Er moet een onderscheid worden gemaakt tussen het vereiste van artikel 5, lid 1, van Richtlijn 90/232/EEG en het voorschrift van de onderhavige richtlijn met betrekking tot de invoering van voorlichtingsregisters. Artikel 4, lid 1, van deze richtlijn stelt de invoering verplicht van een precies mechanisme (een "voorlichtingsregister") ten behoeve van de identificatie van de verzekeraar, van diens schaderegelaar in het land van woonplaats van het slachtoffer en, in voorkomend geval, van de verzekerde. De Derde Motorrijtuigrichtlijn legt de lidstaten een resultaatverbintenis op, doch zonder nader aan te geven hoe zij hieraan moeten voldoen. Daarenboven heeft de verbintenis slechts betrekking op bepaalde gegevens, te weten de naam van de verzekeringsondernemingen. In dit geval gaat de informatie verder en wordt ook de identificatie van de schaderegelaar verlangd. Dit soort informatie is tevens nodig om het mechanisme van artikel 3 in praktijk te kunnen brengen. Het lijkt nuttig de voorlichtingscentra niet alleen registers te laten bijhouden van de verzekeringsondernemingen maar ook van de schaderegelaars die deze aanwijzen. Bovendien heeft het slachtoffer ook recht op andere gegevens over de verzekerde wanneer is voldaan aan de voorwaarden voor de mededeling ervan, zoals aangegeven in artikel 4, lid 3, van het onderhavige voorstel voor een richtlijn (het voertuig is niet geldig of wettig verzekerd). Uiteraard kunnen de lidstaten die reeds vroeger, op basis van artikel 5, lid 1, van de Derde Motorrijtuigrichtlijn gegevensbestanden of inlichtingsregisters hebben aangelegd, deze zonder al te veel moeite aanpassen of aanvullen zodat zij in het kader van de onderhavige richtlijn kunnen worden gebruikt. Teneinde het slachtoffer in staat te stellen de verzekeraar van het bij het ongeval betrokken voertuig gemakkelijk te kunnen identificeren en de gegevens van diens schaderegelaar in het land van woonplaats van het slachtoffer te kunnen achterhalen, is het denkbaar dat de middelen daartoe niet op één enkele plaats gecentraliseerd worden. Er kan mee worden volstaan wanneer de verschillende gegevens door afzonderlijke organisaties worden beheerd, afhankelijk van de situatie in elk land, zolang de gegevens maar kunnen worden opgevraagd op één adres. Natuurlijk kan de voorgestelde structuur pas effectief worden wanneer tussen de voorlichtingscentra van de verscheidene lidstaten een uitwisseling tot stand komt, zodat het slachtoffer zowel in het land waar het voertuig is gestald als - en vooral - in zijn land tussen de van woonplaats voorlichtingscentra is in elk geval onontbeerlijk om in het land van woonplaats van het slachtoffer de kentekenplaat van het voertuig en de naam van de verzekeraar te vernemen, aangezien deze gegevens uitsluitend in het land waar het voertuig is gestald ingeschreven staan. inlichtingen kan verkrijgen. De samenwerking Het verzoek om inlichtingen van het slachtoffer moet de uitoefening van zijn recht van rechtstreekse vordering zoals bepaald in artikel 1 van deze richtlijn vergemakkelijken. In dit verband komt uit lid 3 naar voren, dat voor het slachtoffer de identificatie van de verzekeraar volstaat om tegen hem een procedure te kunnen instellen. Wanneer het echter gaat om niet-verzekerde voertuigen moet het slachtoffer natuurlijk toegang hebben tot gegevens over de eigenaar of de gebruikelijke bestuurder van het voertuig dat het ongeval heeft veroorzaakt. Artikel 5 (schadevergoedingsorgaan) Lid 1 verbetert de positie van het slachtoffer in gevallen waarin, hoewel dit verplicht is, geen schaderegelaar is aangewezen of waarin de verzekeraar weliswaar een schaderegelaar heeft aangewezen, maar talmt met de afwikkeling. Het slachtoffer kan onmogelijk genoegen nemen met de zuiver bestuursrechtelijke sancties die de toezichthoudende autoriteit kan nemen, wanneer het gaat om een verzekeraar die niet voldoet aan de voorwaarden voor verlening van zijn vergunning. Om een doelmatige werking van het schadevergoedingsorgaan te verzekeren is in lid 1 een termijn vastgesteld waarbinnen dit orgaan op het schadeloosstellingsverzoek van. het slachtoffer moet reageren. Teneinde de verzekeraar in de gelegenheid te stellen zijn verweer voor te bereiden, schrijft dit lid bovendien voor dat hij door het schadevergoedingsorgaan officieel op de hoogte moet worden gebracht, wat gerechtvaardigd lijkt aangezien hij toch de uiteindelijke schuldenaar is. Opmerkelijk is, dat deze voorlichtingsverplichting geen gevolgen heeft voor het proces van schadevergoeding van het slachtoffer - zij gaat namelijk niet gepaard met enige opschortende werking - dat binnen twee maanden na de indiening van het verzoek moet worden afgewikkeld. Lid 2 wil de verzekeraar aansporen om de verplichting van artikel 3 te vervullen en de vorderingen van slachtoffers-bezoekers prompt af te wikkelen, met het dreigement dat hij door de beslissingen van derden zal gehouden zijn. In feite is er geen reden voor aan te voeren waarom in de beide gevallen waarop lid 1 doelt, iemand anders dan de betrokken verzekeraar uiteindelijk de kosten van het schadegeval en de afwikkeling ervan zou moeten dragen. Er moet immers een onderscheid worden gemaakt tussen de doelstelling van de sancties van artikel 3, lid 6, en de doelstelling van het onderhavige artikel. In het eerste geval gaat het om louter disciplinaire sancties ter bestraffing van de verzekeraar die zijn verplichting van artikel 3 naast zich neer heeft gelegd. In het tweede geval draait het rond schadeloosstelling van het slachtoffer, ongeacht de gevolgen voor de verzekeraar zelf. Een maatregel die enkel op de bestraffing van de verzekeraar is gericht, is niet adequaat om de rechten van het slachtoffer te garanderen. 10 De juridische status van het "orgaan" - in de praktijk een netwerk van "organen" - stemt overeen met die van het in artikel 1, lid 4, van Richtlijn 84/5/EEG bedoelde orgam: het slachtoffer kan een schadevergoedingsverzoek indienen, het orgaan is niet gebonden door de aanwijzingen van de verzekeraar en zijn besluiten zijn voor de verzekeraar bindend, ïenzij deze bewijst dat het schadevergoedingsorgaan hem niet op de hoogte heeft gebracht zoals in bovenstaande alinea is voorgeschreven zodat hij zijn verweer niet heeft kunnen voorbereiden, of dat de schade moedwillig werd vergoed terwijl duidelijk was dat de vordering ongegrond was. Het zal in het belang van de verzekeraar zijn een dergelijke situatie te voorkomen en derhalve kan worden verondersteld dat de in artikel 5 bedoelde procedure alleen in zeer zeldzame gevallen zal worden toegepast. Zij is in feite in hoofdzaak bedoeld als een middel om druk uit te oefenen. Precies zoals voor de schaderegelaar en de voorlichtingscentra kunnen de lidstaten gebruik maken van de bestaande structuren die gemakkelijk aan de vereisten van dit artikel kunnen worden aangepast, zoals het Waarborgfonds Motorverkeer, ingesteld krachtens artikel 1, lid 4, van Richtlijn 84/5/EEG of zelfs de groene-kaartbureaus. Daarnaast kunnen zij zelf de nodige beslissingen aangaande de financiering van dit orgaan nemen, namelijk de toe te wijzen middelen en andere financieringswijzen. Volgens de eerste alinea van lid 2 spreekt het schadevergoedingsorgaan van het land van woonplaats het slachtoffer niet de aansprakelijke voor het ongeval aan, noch diens WA-verzekeraar, maar wel zijn pendant in het land van de in gebreke gebleven verzekeraar. Dit lid is gestoeld op het beginsel dat elk schadevergoedingsorgaan instaat voor de schadeloosstelling van in zijn land verblijvende slachtoffers van ongevallen die zich in een andere lidstaat dan die van woonplaats van het slachtoffer hebben voorgedaan - en die dus ook niet de lidstaat is waar hij gevestigd is. Dit betekent dat het orgaan ingevolge de tweede alinea van lid 2 een vordering heeft op zijn pendant in het land van vestiging van de verzekeraar. Om deze regeling van automatisch verhaal vlot te laten verlopen, schrijft de eerste alinea van lid 2 een precieze termijn voor waarbinnen het schadevergoedingsorgaan van het land van vestiging van de verzekeraar de terugbetaling moet uitvoeren. Bovendien wordt in lid 3 van de lidstaten verlangd dat zij de wijze van terugbetaling en de daarmee samenhangende technische aspecten vastleggen. Er zij op gewezen dat artikel 5, evenmin als de vorige artikelen, niet tot doel heeft de toepasselijke aansprakelijkheidsbepalingen te wijzigen. Het automatische verhaal met subrogatie van het schadevergoedingsorgaan van het land van vestiging van de verzekeraar in de rechten van het slachtoffer maakt het gemakkelijker om van de verzekeraar van de aansprakelijke terugbetaling te verkrijgen, en wel om twee redenen: het feit dat het schadevergoedingsorgaan dat een vordering heeft op de verzekeraar zich in dezelfde lidstaat als deze laatste bevindt, heeft het voordeel dat alle geschillen voor de nationale rechters zullen worden gebracht en naar nationaal recht zullen worden afgedaan. Voorts zal meestal het Waarborgfonds van het land van vestiging van de verzekeraar - dat overigens gefinancierd wordt door de verzekeraars die in dit land gevestigd zijn en werken- als schadevergoedingsorgaan worden aangewezen. De in gebreke gebleven verzekeraar zal dan ook door de overige verzekeraars van zijn land van vestiging onder druk worden gezet, want zij willen niet opkomen voor de nalatigheid van een van de leden van hun Waarborgfonds. 11 Artikel 6 (niet-geïdentificeerde verzekeraar) Zolang de verzekeraar niet geïdentificeerd kan worden, kunnen de aanvullende mechanismen (rechtstreekse vordering, schaderegelaar, schadevergoedingsorgaan) niet werken. Dit artikel heeft dan ook tot doel te garanderen dat zelfs wanneer de voorwaarden voor de mechanismen van deze richtlijn niet vervuld zijn, het slachtoffer hoe dan ook wordt vergoed. In dit geval is het Waarborgfonds van de lidstaat van woonplaats van het slachtoffer aansprakelijk voor de vergoeding van het slachtoffer. De uiteindelijke debiteur van de aan het slachtoffer gestorte vergoeding zal dan, op vordering van dit Waarborgfonds, het Waarborgfonds zijn van het land waar het voertuig gewoonlijk is gestald. Uit artikel 1, lid 4, van Richtlijn 84/5/EEG gecombineerd met artikel 3, lid 1, van Richtlijn 72/166/EEG blijkt nauwelijks dat de door laatstgenoemde richtlijn opgelegde verplichting om te verzekeren dat elk voertuig gedekt is door een wettelijke-aansprakelijkheidsverzekering een verplichting is van de lidstaat waar het voertuig gewoonlijk is gestald. Dit betekent dat wanneer een ongeval is veroorzaakt door een voertuig dat niet aan dit vereiste voldoet, de vergoeding van het slachtoffer ten laste komt van het Waarborgfonds van de lidstaat waar het niet-verzekerde voertuig dat het ongeval heeft veroorzaakt gewoonlijk is gestald. Bovendien spoort de logica van dit artikel met die van artikel 5 van het onderhavige voorstel: het is in het belang van het slachtoffer van een ongeval dat zich buiten zijn land van woonplaats heeft voorgedaan, dat hij wordt vergoed volgens de voorwaarden die gelden voor de werking van het Waarborgfonds van artikel 5, in zijn land van woonplaats. Vervolgens heeft het Waarborgfonds van het land van woonplaats van het slachtoffer verhaal op het Waarborgfonds van het land waar het voertuig gewoonlijk is gestald, volgens dezelfde voorwaarden als die van artikel 5, lid 2 (subrogatie in de rechten van het slachtoffer, termijn van twee maanden voor de terugstorting door het Waarborgfonds waar het voertuig gewoonlijk is gestald, etc. ) en onder verwijzing naar dit laatste artikel. Voorts zal in bepaalde gevallen bij gebreke van verzekeraar de uiteindelijke debiteur van de door het Waarborgfonds van het land van het slachtoffer (op vordering van laatstbedoelde) ofwel het Waarborgfonds zijn van het land waar het ongeval zich heeft voorgedaan, ofwel het Groene-Kaartenbureau van het land van het ongeval, indien het voertuig is ingeschreven (gewoonlijk is gestald) in een derde land, waarbij het Bureau verhaal heeft tegen zijn pendant in het land waar het voertuig gewoonlijk is gestald. in dit In geen geval mag het (geïdentificeerd voertuig - niet-geïdentificeerde verzekeraar) worden verward met de gevallen van niet-geïdentificeerde voertuigen. Deze zijn namelijk direct gedekt door het reeds vigerende Groene-Kaartmechanisme. In deze gevallen lijkt het ook redelijk dat de uiteindelijke schuldenaar overeenkomstig artikel 1, lid 4, van Richtlijn 84/5/EEG het Waarborgfonds is van het land van het ongeval. artikel bedoelde geval Artikelen 7 en 8 {omzetting in nationaal recht - inwerkingtreding) In deze artikelen zijn de klassieke clausules opgenomen met betrekking tot de toepassing van het rechtsinstrument in de tijd en tot de geadresseerden ervan. 12 Artikel 9 (sancties) Deze bepaling wordt sedert enkele jaren in elk wetgevend voorstel van de Commissie opgenomen en vertaalt haar beleid, als hoedster van de Verdragen, om de goede omzetting en toepassing van de door haar voorgestelde wetgevende maatregelen te verzekeren7. COM (95) 162 def. van 3. 5. 1995. 13 Voorstel voor een Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelnemen aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en houdende wijziging van Richtlijnen 73/239/EEG en 92/49/EEG (Vierde Richtlijn Motorrijtuigverzekering) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 57, lid 2 en artikel 100 A, Gezien het voorstel van de Commissie1, Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité,2 Overeenkomstig de procedure van artikel 189 B van het Verdrag, Overwegende dat er tussen de wetgevende en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe het deelnemen aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven nog aanzienlijke verschillen bestaan die het vrije verkeer van personen en diensten op het gebied van verzekering nadelig beïnvloeden; Overwegende dat bijgevolg een onderlinge aanpassing van deze wetgevingen noodzakelijk is om bij te dragen aan de goede werking van de interne markt; Overwegende dat de Raad bij Richtlijn 72/166/EEG3, laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 90/232/EEG4, bepalingen heeft aangenomen tot onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de tegen de wettelijke lidstaten betreffende de verzekering aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid; 1 2 3 4 PB nr. C PB nr. C PBnr. L 103 van 2. 5. 1972, blz. 1. PBnr. L 129 van 19. 5. 1990, blz. 33. H Overwegende dat de Raad bij Richtlijn 88/357/EEG5, laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 92/49/EEG6, bepalingen heeft aangenomen tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en tot vaststelling van bepalingen ter bevordering van de daadwerkelijke uitoefening van het vrij verrichten van diensten. Overwegende dat het Europees Parlement met "Resolutie over de regeling van schade door een verkeersongeval die buiten het land van herkomst van het slachtoffer wordt geleden" van 26 oktober 19957 een initiatief heeft genomen op grond van artikel 138B, lid 2, van het EG-Verdrag en de Commissie heeft uitgenodigd een richtlijn van de Raad en het Europees Parlement voor te stellen om deze aangelegenheid te regelen; Overwegende dat de bij Richtlijnen 72/166/EEG, 84/5/EEG8 en 90/232/EEG ingevoerde regeling moet worden aangevuld teneinde slachtoffers van ongevallen met motorrijtuigen een vergelijkbare behandeling te verzekeren, ongeacht de plaats in de Gemeenschap waar het ongeval zich heeft voorgedaan; dat er, wat betreft ongevallen die in een andere lidstaat hebben plaatsgevonden dan die waar het slachtoffer woonachtig is, leemten bestaan met betrekking tot de afwikkeling van schadegevallen; Overwegende dat, teneinde deze leemten althans gedeeltelijk aan te vullen, ervoor gezorgd moet worden dat de lidstaat van vestiging van de onderneming verlangt dat zij in de andere lidstaten woonachtige of gevestigde vertegenwoordigers aanwijst die alle nodige inlichtingen inzamelen met betrekking tot de schadedossiers van dit soort ongevallen en bevoegd zijn om de onderneming te vertegenwoordigen tegenover personen die schade hebben geleden ten gevolge van deze ongevallen, daaronder begrepen om de schadevergoeding uit te betalen, en om de onderneming met betrekking tot deze vorderingen en voor zover dat met de regels van internationaal privaatrecht inzake toewijzing van rechterlijke bevoegdheid verenigbaar is, te vertegenwoordigen, en zo nodig te laten vertegenwoordigen, voor de rechter en de autoriteiten van de andere lidstaten; Overwegende dat de aanwijzing van met de schaderegeling belaste vertegenwoordigers een van de voorwaarden is voor de toegang tot en uitoefening van het verzekeringsbedrijf van branche 10, onder A, van de bijlage bij Richtlijn 73/239/EEG; dat deze voorwaarde bijgevolg valt onder de door de autoriteiten van de lidstaat waar de verzekeringsonderneming haar hoofdkantoor heeft verleende enkele vergunning zoals bepaald in Titel II van Richtlijn 92/49/EEG; dat deze voorwaarde ook geldt ten aanzien van ondernemingen waarvan de maatschappeliJKe zetel zich buiten de Gemeenschap bevindt en die in het bezit zijn van een erkenning voor toegang tot het grondgebied van een lidstaat van de Gemeenschap; dat de Richtlijnen 73/239/EEG en 92/49/EEG in dit opzicht zijn gewijzigd en aangevuld; ' ,. 5 PB nr. L 172 van 4. 7. 1988, blz. 1. 6 PB nr. L 228 van 11. 8. 1992, blz. 1. 7 PB nr. C 308 van 20. 11. 1995, blz. 108. 8 PB nr. L 8 van 11. 1. 1984, blz. 17. 15 Overwegende dat het bestaan van een rechtstreekse vordering van de gelaedeerde jegens de betrokken verzekeraar een logische randvoorwaarde is voor de aanstelling van dergelijke vertegenwoordigers en bovendien de rechtspositie van slachtoffers van verkeersongevallen die zich buiten hun lidstaat van herkomst hebben voorgedaan, zou verbeteren; Overwegende dat het passend lijkt om, naast de garantie dat in het land van verblijf van het slachtoffer een contactpersoon voorhanden zal zijn die de verzekeraar vertegenwoordigt, ook de inhoud zelf van het recht van het slachtoffer te garanderen, namelijk een spoedige afwikkeling van het geschil; dat bijgevolg de nationale wetgevingen moeten voorzien in passende sancties tegen de verzekeraar van de aansprakelijke voor het geval hij zijn verplichting om binnen een redelijke termijn een voorstel tot schadeloosstelling voor te leggen, niet zou nakomen; dat, opdat de verzekeraar binnen de voorgeschreven termijn een geldig voorstel kan doen, er geen betwisting over de aansprakelijkheid en de geleden schade mag bestaan; dat deze centra onderling dienen samen te werken en de verzoeken om inlichtingen van de centra in andere lidstaten onverwijld dienen te beantwoorden; Overwegende dat verkeersslachtoffers soms moeilijkheden ondervinden bij het identificeren van de verzekeringsonderneming die de wettelijke aansprakelijkheid voor het gebruik van een bij een ongeval betrokken motorrijtuig dekt; dat de lidstaten in het belang van dergelijke slachtoffers voorlichtingscentra dienen in te richten zodat die inlichtingen zo snel mogelijk beschikbaar zijn; dat deze voorlichtingscentra ook aan de slachtoffers inlichtingen met betrekking tot schaderegelaars moeten verstrekken; dat deze centra onderling dienen samen te werken en de verzoeken om inlichtingen van de centra in andere lidstaten onverwijld dienen te beantwoorden; in een orgaan dat het Overwegende dat moet worden voorzien slachtoffer schadevergoeding garandeert ingeval de verzekeraar geen vertegenwoordiger heeft aangewezen of zich duidelijk ontwijkend opstelt en dat het belangrijk is te bepalen dat een slachtoffer zich in dergelijke gevallen rechtstreeks tot dat orgaan kan wenden; dat het gerechtvaardigd is dat dit orgaan wordt gesubrogeerd in de rechten van het slachtoffer voor zoverre het dit schadeloos heeft gesteld; dat, met het oog op een gemakkelijker afwikkeling van deze vordering tegen de verzekeraar, het schadevergoedingsorgaan in het land van het slachtoffer automatisch terugbetalingsverhaal heeft, met subrogatie in de rechten van het slachtoffer, op zijn pendant in het land van het hoofdkantoor van de verzekeraar; dat deze laatste beter geplaatst is om een regresvordering tegen de verzekeraar in te stellen; Overwegende dat het nodig is dat een orgaan de schadeloosstelling garandeert van slachtoffers van ongevallen waarbij de verzekeraar van het motorvoertuig dat het ongeval veroorzaakt heeft, niet kon worden geïdentificeerd; dat het gerechtvaardigd is te bepalen, dat de uiteindelijke schuldenaar van het voor vergoeding van het slachtoffer gestorte bedrag een orgaan is dat is gevestigd in de lidstaat waar het niet-verzekerde voertuig dat het ongeval heeft veroorzaakt, gewoonlijk is gestald. HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: 16 Artikel 1 (Toepassingsgebied) Deze richtlijn heeft tot doel: bijzondere bepalingen vast te stellen met betrekking tot slachtoffers van ongevallen a) die zich hebben voorgedaan in een andere lidstaat dan het land van woonplaats van de slachtoffers en b) veroorzaakt zijn door een voertuig - dat verzekerd is door een onderneming die gevestigd is in een andere lidstaat dan het land van woonplaats van het slachtoffer en - ingeschreven is in een andere lidstaat dan het land van woonplaats van het slachtoffer Artikel 2 (Rechtstreekse vordering) Iedere lidstaat draagt er zorg voor dat het slachtoffer van een ongeval als bedoeld in artikel 1 van deze richtlijn een rechtstreekse vordering kan instellen tegen de verzekeraar van de wettelijk aansprakelijke partij. " Artikel 3 (Schaderegelaar) 1. Iedere lidstaat neemt de nodige maatregelen opdat elke verzekeringsonderneming die vergunning heeft verkregen overeenkomstig - artikel 6 van Richtlijn 73/239/EEG als gewijzigd bij artikel 4 van Richtlijn 92/49/EEG voor de dekking van de onder nummer 10 van punt A van de bijlage bij Richtlijn 73/239/EEG begrepen risico's, uitgezonderd de aansprakelijkheid van de vervoerder, of - artikel 23, lid 2, van Richtlijn 73/239/EEG in iedere andere lidstaat dan die waar zij haar erkenning heeft verkregen vrij een orgaan aanwijst (hierna: "de schaderegelaar"). Dit orgaan wordt belast met de behandeling en de afwikkeling van vorderingen uit hoofde van ongevallen die zich hebben voorgedaan in een andere lidstaat dan die waar het slachtoffer woonachtig is en veroorzaakt worden door een voertuig, dat bij de onderneming is verzekerd en is gestald in een andere lidstaat 17 dan die waar het slachtoffer woonachtig is. De schaderegelaar is woonachtig of gevestigd in de lidstaat waar het slachtoffer woonachtig is. 2. Richtlijn 73/239/EEG wordt gewijzigd als volgt: a) Artikel 8, lid 1, wordt aangevuld met het volgende: "f) delen naam en adres mede van de schaderegelaar die zij in elke lidstaat aanwijzen, wanneer de te dekken risico's voorkomen onder punt 10 van artikel A van de bijlage". b) Artikel 23, lid 2, wordt aangevuld met het volgende: "h) delen naam en adres mede van de schaderegelaar die zij in elke lidstaat aanwijzen, wanneer de te dekken risico's voorkomen onder punt 10 van artikel A van de bijlage". 3. De schaderegelaar vergaart alle nodige inlichtingen met betrekking tot dergelijke vorderingen en neemt alle vereiste maatregelen om de vordering te regelen in overeenstemming met de aanwijzingen van de betrokken verzekeraar, de voorschriften aangaande de verplichte aansprakelijkheidsverzekering, zoals bepaald in artikel 2, laatste alinea, van Richtlijn 90/232/EEG en de nationale wettelijke-aansprakelijkheidsregels die op het ongeval van toepassing zijn. Het vereiste van een schaderegelaar staat niet in de weg aan de rechtstreekse vordering van het slachtoffer of diens verzekeraar tegen de persoon die het ongeval heeft veroorzaakt of diens verzekeraar. 4. De schaderegelaar moet voldoende beroepskwalificaties bezitten. Hij moet over de nodige voorzieningen beschikken om de in dit artikel omschreven taken te verrichten. 5. De schaderegelaar beschikt over voldoende bevoegdheden om de onderneming te vertegenwoordigen ten aanzien van de personen die schade hebben geleden, om een vordering tot schadevergoeding in te stellen - daaronder begrepen om over te gaan tot bevrijdende betaling - en om de onderneming met betrekking tot deze vorderingen te vertegenwoordigen, voor zover dat in overeenstemming is met het Verdrag van Brussel van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken9 en met de regels van internationaal privaatrecht betreffende de toewijzing van rechterlijke bevoegdheid en, zo nodig, te laten vertegenwoordigen voor de rechter en de autoriteiten van de lidstaten op wiens grondgebied hij de verzekeraar vertegenwoordigt. 6. De lidstaten moeten verplichtingen opleggen, onder bedreiging van sancties, teneinde te verzekeren dat, binnen drie maanden na kennisgeving door het slachtoffer van zijn verzoek tot schadevergoeding, direct aan de verzekeraar van de aansprakelijke partij of aan de schaderegelaar: - de verzekeraar van de aansprakelijke of zijn schaderegelaar een voorstel tot schadeloosstelling voorlegt, ingeval de aansprakelijkheid en de omvang van de schade vaststaan; 9 PB nr. L 299 van 31. 12. 1972. 18 is gericht of zijn - de verzekeraar tot wie het verzoek tot schadevergoeding schaderegelaar in het schadevergoedingsverzoek zijn geformuleerd, ingeval de aansprakelijkheid niet duidelijk vaststaat en de geleden schade niet geheel is begroot. een passend eisen die antwoord op de geeft 7. Artikel 12 bis, lid 4), laatste alinea van Richtlijn 88/357/EEG is van toepassing. Artikel 4 (Voorlichtingscentrum) 1. Iedere lidstaat draagt zorg voor de oprichting of erkenning van een orgaan ("het voorlichtingscentrum") dat registers bijhoudt van de lidstaat gestalde motorrijtuigen, van de WA-verzekeraars die deze voertuigen dekken en van de schaderegelaars die de lidstaten ingevolge artikel 3 hebben aangewezen en waarvan zij de naam overeenkomstig lid 2 van dit artikel aan het centrum hebben meegedeeld, of dat de inzameling en de verspreiding van deze gegevens beheert; het voorlichtingscentrum moet de rechtzoekenden bijstaan bij het identificeren van de motorrijtuigverzekeraars welke voertuigen die in deze lidstaten zijn gestald verzekeren en van de hem ter kennis gebrachte schaderegelaars. in die 2. WA-motorrijtuigverzekeraars stellen het voorlichtingscentrum van de lidstaat van hun vestiging in kennis van de kentekens van in die lidstaten gestalde voertuigen waarvoor zij dekking bieden, het polisnummer en naam en adres van de verzekeringsnemer met betrekking tot deze voertuigen. Zij delen de voorlichtingscentra van andere lidstaten dienovereenkomstige inlichtingen mede betreffende voertuigen die in die andere lidstaten zijn gestald en die zij in het kader van de vrije dienstverrichting verzekeren, naast de naam en het adres van de in die lidstaat overeenkomstig artikel 3 aangewezen schaderegelaar. 3. De lidstaten verzekeren dat het slachtoffer van een ongeval dat zich heeft voorgedaan in een andere lidstaat dan die van zijn woonplaats het recht heeft de voorlichtingscentra te verzoeken om inlichtingen aangaande de naam van de verzekeraar en het polisnummer, alsmede de naam van de schaderegelaar van die verzekeraar in het land van woonplaats van het slachtoffer. Ingeval het motorvoertuig niet geldig is verzekerd, deelt het voorlichtingscentrum het slachtoffer naam en adres van de eigenaar of van de gebruikelijke bestuurder mede. Artikel 5 (Schadevergoedingsorgaan) 1. Iedere lidstaat gaat over tot oprichting of erkenning van een orgaan ("het schadevergoedingsorgaan") dat belast is met de vergoeding van de materiële schade of het lichamelijk letsel die aan een slachtoffer dat in die lidstaat woonachtig is worden veroorzaakt door een voertuig dat in een andere lidstaat dan die van woonplaats van het slachtoffer is gestald en verzekerd, indien het ongeval dat de oorzaak is van de schade of het letsel zich heeft voorgedaan in een andere lidstaat dan die van woonplaats van het slachtoffer. 19 Het schadevergoedingsorgaan in het land van woonplaats van het slachtoffer treedt op binnen een termijn van twee maanden volgend op de indiening door het slachtoffer van zijn verzoek tot schadevergoeding: - als de verzekeraar van het voertuig dat het ongeval heeft veroorzaakt geen schaderegelaar heeft aangewezen overeenkomstig artikel 2 of - als de verzekeraar of diens schaderegelaar geen voorstel tot schadeloosstelling heeft gedaan of geen met redenen omkleed antwoord heeft gegeven op de eisen die het slachtoffer in zijn schadevergoedingsverzoek heeft geformuleerd of dit verzoek zonder opgaaf van redenen heeft afgewezen, binnen drie maanden nadat het slachtoffer zijn schadevergoedingsverzoek hetzij direct aan de verzekeraar hetzij aan diens schaderegelaar heeft voorgelegd, rekening gehouden met de grenzen van de laatste alinea, van verzekeringsverplichtingen, zijnde Richtlijn 90/232/EEG, en met de op het ongeval van wettelijke-aansprakelijkheidsregels. zoals vastgesteld in artikel 2, toepassing Het schadevergoedingsorgaan in het land van woonplaats van het slachtoffer moet de verzekeraar van de aansprakelijke partij of diens schaderegelaar op de hoogte brengen van het feit dat het slachtoffer een schadevergoedingsverzoek heeft ingediend en dat het, binnen een termijn van twee maanden volgend op deze indiening, zal optreden. 2. Het schadevergoedingsorgaan dat instaat voor de vergoeding van het slachtoffer in zijn land van woonplaats heeft een verhaalsrecht tegen het schadevergoedingsorgaan in het land van vestiging van de verzekeraar, dat hem het gestorte bedrag binnen twee maanden na zijn verzoek tot terugbetaling moet terugstorten. Vervolgens wordt het schadevergoedingsorgaan in het land van vestiging van de verzekeraar gesubrogeerd in de rechten van het slachtoffer tegen de aansprakelijke voor het ongeval of diens verzekeraar, voor zover het schadevergoedingsorgaan in het land van woonplaats van het slachtoffer de geleden schade heeft vergoed. Wanneer de vergoeding van het slachtoffer door de verzekeraar vastgesteld is in een rechterlijke uitspraak, een schuldbekentenis van de verzekeraar of een goedschikse regeling, kan de verzekeraar zich niet tegen de terugbetaling verzetten, tenzij hij bewijst dat het schadevergoedingsorgaan hem niet overeenkomstig lid 1 van dit artikel op de hoogte heeft gebracht of dat het de schadevorderingen verkeerdelijk heeft toegewezen of de schade te hoog heeft getaxeerd. Het schadevergoedingsorgaan in het land van woonplaats van het slachtoffer en in het land van vestiging van de verzekeraar kan ook terugbetaling van de redelijkerwijze gemaakte kosten verlangen. 3. Iedere lidstaat neemt de nodige maatregelen om te verzekeren dat het op zijn grondgebied gevestigde schadevergoedingsorgaan, binnen de in lid 2 van dit artikel voorgeschreven termijn, overgaat tot terugbetaling aan het in een andere lidstaat gevestigde schadevergoedingsorgaan dat het slachtoffer heeft vergoed van een ongeval veroorzaakt door een voertuig dat is verzekerd door een onderneming met hoofdkantoor in de eerste lidstaat, in de gevallen bedoeld in lid 1, alinea 2, van dit artikel. 20 Artikel 6 Niet-ge identificeerde verzekeraar Indien de verzekeraar niet kan worden geïdentificeerd, moet het voertuig aangemerkt worden als een niet-verzekerd voertuig. De vergoeding van de materiële schade en het lichamelijk letsel van het slachtoffer wordt uitbetaald door het orgaan en binnen de grenzen vastgelegd in artikel 1, lid 4, van Richtlijn 84/5/EEG, binnen de daarin bepaalde grenzen. Het slachtoffer moet worden vergoed door het in dit artikel aangewezen orgaan in de lidstaat van zijn woonplaats. Dit orgaan heeft vervolgens, volgens de voorwaarden van artikel 5, lid 2, van deze richtlijn, een vordering op zijn pendant van het land waar het voertuig gewoonlijk is gestald, of, in voorkomend geval, op het Groene-Kaartbureau van deze lidstaat. Artikel 7 (Omzetting) 1. De lidstaten dragen zorg voor de vaststelling en de bekendmaking van de bepalingen die nodig zijn om aan deze richtlijn te voldoen binnen 18 maanden na kennisgeving. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Zij passen die bepalingen toe binnen 24 maanden na kennisgeving van de richtlijn. 2. De lidstaten stellen de Commissie in kennis van de tekst van alle belangrijke wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen die zij op het door de richtlijn bestreken gebied aannemen. Artikel 8 (Inwerkingtreding) Deze richtlijn treedt in werking op de. dag volgende op zijn bekendmaking in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen. Artikel 9 (Sancties) De lidstaten stellen het stelsel van sancties van toepassing op overtredingen van de ter uitvoering van deze richtlijn vastgestelde nationale bepalingen vast en treffen alle maatregelen die nodig zijn om de tenuitvoerlegging van die sancties te verzekeren. De aldus vastgestelde sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. De lidstaten stellen de Commissie uiterlijk op de in artikel 7 vermelde datum van deze bepalingen in kennis en delen haar alle latere wijzigingen erop zo spoedig mogelijk mee. 21 Artikel 10 (Geadresseerden) Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Brussel, Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter 22 ISSN 0254-1513 COM(97)510def. DOCUMENTEN NL 10 07 05 06 Catalogusnummer : CB-CO-97-520-NL-C ISBN 92-78-25709-5 Bureau voor officiële publikaties der Europese Gemeenschappen L-2985 Luxemburg ^3


title: VERORDNUNG (EG) Nr. 1983/97 DER KOMMISSION vom 10. Oktober 1997 zur Änderung der Verordnung (EWG) Nr. 1627/89 über den Ankauf von Rindfleisch durch Ausschreibung

eurovoc_concepts:
EU Member State
award of contract
beef
intervention buying
product quality


title: Kommissionens forordning (EF) nr. 1976/97 af 10. oktober 1997 om fastsættelse for produktionsåret 1996/97 af det beløb, som sukkerfabrikanterne skal betale sælgere af sukkerroer som følge af forskellen mellem det maksimale B-afgiftsbeløb og det faktiske afgiftsbeløb

eurovoc_concepts:
farm prices
marketing
product quality
sugar beet
sugar industry
sugar levy

formats: html pdfa1b print


title: VERORDENING (EG) Nr. 1985/97 VAN DE COMMISSIE van 10 oktober 1997 tot vaststelling van de landbouwomrekeningskoersen

eurovoc_concepts:
agri-monetary policy
farming sector
representative rate


title: Verordnung (EG) Nr. 1979/97 der Kommission vom 10. Oktober 1997 zur Festsetzung der geschätzten Olivenölerzeugung und der als Vorschuß zahlbaren einheitlichen Erzeugungsbeihilfe für das Wirtschaftsjahr 1996/97

eurovoc_concepts:
marketing
olive oil
production aid
production policy