title: Πρόταση πράξης του Συμβουλίου για την κατάρτιση της σύμβασης για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση, στα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις

eurovoc_concepts:
European convention
civil law
enforcement of ruling
judicial proceedings
jurisdiction

text: ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ vr · •ù w # fc it Βρυξέλλες, 26. 11. 1997 COM(97) 609 τελικό 97/0339(CNS) ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ "Προς αύξηση της αποτελεσματικότητας στην έκδοση και την εκτέλεση των αποφάσεων στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης" Πρόταση ΠΡΑΞΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για την κατάρτιση της σύμβασης για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση, στα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (υποβληθείσα από την Επιτροπή) ΣΥΝΟΨΗ Χαρακτηριστικό της παρούσας ανακοίνωσης είναι η διπλή λειτουργία της. 1. Βασικός στόχος της είναι να διευκολύνει την αναγνώριση και την εκτέλεση των αποφάσεων που εκδίδονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, διαδικασία επί του παρόντος ρυθμιζόμενη, όσον αφορά τις αστικές και εμπορικές υποθέσεις, από τη Σύμβαση των Βρυξελλών του 1968, της οποίας οι κανόνες επεκτάθηκαν στα κράτη μέλη της ΕΖΕΣ με τη Σύμβαση του Λουγκάνο. Η Σύμβαση των Βρυξελλών επέτρεψε να σημειωθούν σημαντικές πρόοδοι σχετικά με την εκτέλεση των αποφάσεων που εκδίδονται στα κράτη μέλη. Μπορούν εντούτοις να γίνουν νέες βελτιώσεις προκειμένου να επιταχυνθεί και να απλουστευθεί η διαδικασία ώστε να προσαρμοσθεί καλύτερα κατ' αυτόν τον τρόπο στις ανάγκες των πολιτών και των οικονομικών φορέων σε ένα πλαίσιο αυξανόμενης επιτάχυνσης των συναλλαγών, κυρίως στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς. Για την εκπλήρωση αυτού του στόχου, η πρόταση περιλαμβάνει διάφορα στοιχεία. Προτείνεται αφενός να περιορισθεί ο έλεγχος της αρμόδιας για την έκδοση απογράφου αρχής σε έλεγχο της τήρησης των τυπικών προϋποθέσεων στη βάση κυρίως εντύπου εκδιδόμενου από το δικαστήριο του κράτους μέλους προέλευσης και το οποίο να βεβαιώνει ιδιαίτερα τον εκτελεστό χαρακτήρα της απόφασης, στην οποία επισυνάπτεται. Προτείνεται αφετέρου να επανεξετασθούν οι λόγοι μη αναγνώρισης της απόφασης, λόγοι οι οποίοι θα μπορούν να εξετασθούν μόνον στο πλαίσιο προσφυγής του καθ' ού η εκτέλεση, ο οποίος θα φέρει επίσης το βάρος της απόδειξης. Γίνονται επίσης προτάσεις ώστε η απόφαση που εγκρίνει την εκτέλεση να κηρύσσεται προσωρινά εκτελεστή. Τέλος, το σύστημα των ασφαλιστικών μέτρων επαναδιευθετήθηκε δίδοντας βάρος στην ευρωπαϊκή διάσταση αυτών των μέτρων. Το σύνολο αυτών των προτάσεων περιλαμβάνεται στην συνημμένη πρόταση σύμβασης, η οποία προορίζεται να αντικαταστήσει τη Σύμβαση των Βρυξελλών. Αυτή η πρόταση σύμβασης περιλαμβάνει επίσης διατάξεις που επιδιώκουν να λάβουν υπόψη, κυρίως στο επίπεδο των κανόνων διεθνούς δικαιοδοσίας, την εξέλιξη των οικονομικών σχέσεων από την υπογραφή της Σύμβασης των Βρυξελλών και την εξέλιξη της νομολογίας του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Συμπληρώνεται από δύο προτάσεις νέων πρωτοκόλλων προς αντικατάσταση εκείνο)ν που προσαρτώνται στη Σύμβαση των Βρυξελλών (Παραρτήματα 1 και 2) καθο')ς και από υποδείξεις για την παράλληλη αναθεοόρηση της Σύμβασης του Λουγκάνο (παράρτημα 3). Κατά την έναρξη ισχύος της Συνθήκης του Άμστερνταμ, η Επιτροπή θα λάβει τα αναγκαία μέτρα για να προσαρμόσει τις εργασίες στο νέο νομοθετικό πλαίσιο που ισχύει για τη δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις. 2. Η ανακοίνωση επιδιώκει επίσης να συγκεντρώσει τις παρατηρήσεις των νομικών επαγγελμάτων και όλων των ενδιαφερομένων σε μια σειρά προβληματισμών που υπερβαίνουν τη νομοθετική πρόταση. Ανοίγει τη συζήτηση για μια κοινή προσέγγιση της Ένωσης όσον αφορά ορισμένα θέματα των εθνικών δικονομιών. Η διευκόλυνση της κυκλοφορίας των αποφάσεων από το ένα κράτος μέλος στο άλλο με σκοπό την εκτέλεση τους είναι πράγματι αναγκαία αλλά δεν επαρκεί για να δοθεί η δυνατότητα στους πολίτες και στους οικονομικούς φορείς τους αναγνωρίζονται στο εσωτερικό του χώρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πράγματι, ο στόχος θα πρέπει να συνίσταται στο να εξασφαλισθεί όσο το δυνατόν πιο εκτεταμένη ταχεία, αποτελεσματική και μη δαπανηρή πρόσβαση στη δικαιοσύνη. των δικαιωμάτων που επωφεληθούν πλήρως να Έχουν ήδη διαπιστωθεί δυσκολίες πρόσβασης στη δικαιοσύνη στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς λόγω της διατήρησης των δικαστικών συνόρων, ειδικότερα όσον αφορά τις διαφορές στον τομέα της κατανάλωσης1. Αυτός είναι πράγματι ο τομέας στον οποίο, δεδομένου του γενικά χαμηλού ύψους των διακυβευόμενων συμφερόντων, τα εμπόδια στην πρόσβαση στη δικαιοσύνη γίνονται εντονότερο αισθητά2. Αυτές οι δυσκολίες επίσης αποτελούν για τους οικονομικούς φορείς, ιδίως τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, φραγμό στην οικονομική δραστηριότητα τους3. Φαίνεται συνεπώς ενδεδειγμένο να εξασφαλισθεί για αυτούς τους καταναλωτές και οικονομικούς φορείς, αλλά εξίσου για όλους τους πολίτες της Ένωσης, ένα βελτιωμένο περιβάλλον στο δικονομικό τομέα. Προτείνεται να υπάρξει σταδιακή και συνετή προσέγγιση και να επικεντρωθούμε σε πρώτη φάση σε ορισμένα ουσιαστικά θέματα. Στο συγκεκριμένο πλαίσιο, είναι ενδεδειγμένο να εξετασθεί η εφαρμογή σε κάθε κράτος μέλος μιας συνοπτικής διαδικασίας με την οποία να επιδιώκεται η πληρωμή χρηματικών απαιτήσεων, αλλά εξίσου η εφαρμογή αποδοτικών μέσων με σκοπό την αποτελεσματική εκτέλεση των αποφάσεων (επικεντρώνοντας την προσοχή μας σε μια πρώτη φάση στην κατάσχεση λογαριασμού τραπέζης). Δεδομένου ότι η αποτελεσματικότητα της εκτέλεσης συνδέεται στενά με τη γνώση των περιουσιακών στοιχείων του οφειλέτη, πρέπει να εξετασθούν επίσης τα διάφορα μέσα που επιτρέπουν να κατοχυρωθεί η διαφάνεια των περιουσιακών στοιχείων του οφειλέτη καθώς και η ανάπτυξη της συνεργασίας μεταξύ των αρμοδίων για την εκτέλεση αρχιόν. Πράσινο Βιβλίο για την προσφυγή των καταναλωτών στη όικαιοσυνη και τη ρύθμιση των διαφορών κατανάλίοσης στην ενιαία αγορά - COM(93) 576- περισσότερες από εκατό εργασίες απεστάλησαν στην Επιτροπή. Μια δημοσκόπηση EUROBAROMETRE που πραγματοποιήθηκε το 1991 αποκάλυψε ότι οι δυσκολίες ρύθμισης τονν διάφορο >ν αποτελούν ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια για την ανάπτυξη το)ν αγορο>ν καταναλο)τικ</>ν αγαθο'κν σε κάποιο άλλο κράτος μέλος. Σύσταση της Επιτροπής της 12ης Μαΐου 1995 για τις προθεσμίες πληροομής στις εμπορικές συναλλαγές, ΕΕ L 127, 10. 6. 1995 και ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά με αυτή τη σύσταση, EEC 144, 10. 6. 1995. 3 Αυτά τα δύο σκέλη συμβάλλουν από κοινού στην επιδίωξη αυξημένης αποτελεσματικότητας κατά τη λήψη και την εκτέλεση των αποφάσεων στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο πλαίσιο του δεύτερου στόχου, όλοι οι ενδιαφερόμενοι καλούνται να υποβάλουν, πριν από τις 30 Απριλίου 1998, τα σχόλια τους για την παρούσα ανακοίνωση στη διεύθυνση: Μ. J. Adrian FORTESCUE Task Force "Coopération dans les domaines de la Justice et des Affaires intérieures" Commission Européenne 200, rue de la Loi Β 1049 BRUXELLES (Belgique) ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ Ι Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ 1. 1. Η αναθεώρηση των Συμβάσεων των Βρυξελλών και του Αουγκάνο 1. 2. Η απλουστευμένη διαδικασία αναγνώρισης και εκτέλεσης 1. 3. Τα ασφαλιστικά μέτρα II ΒΑΣΕΙΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΒΕΑΤΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ II. 1. Η διαδικασία έκδοσης του τίτλου στο κράτος μέλος καταγωγής Π. 2. Η εκτέλεση των αποφάσεων Π. 3. Η διαφάνεια των περιουσιακών στοιχειών Π. 4. Η ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των αρχών εκτέλεσης III ΣΧΕΔΙΟ ΠΡΑΕΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ, ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΣΕ ΕΑΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ. Παραρτήματα Παράρτημα 1 Σχέδιο πρωτοκόλλου αριθ. 1 Παράρτημα 2 Σχέδιο πρωτοκόλλου αριθ. 2 για την ερμηνεία από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της Σύμβασης για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση των αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις Παράρτημα 3 Υποδείξεις σχετικά με την αναθεώρηση της Σύμβασης του Λουγκάνο ΕΙΣΑΓΩΓΗ Αντικείιιενο τικ ανακοίνωσα 1 2. 3. Η ελεύθερη κυκλοφορία των τίτλων στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξασφαλίζεται σήμερα, όσον αφορά το ουσιαστικό μέρος των αστικών και εμπορικών υποθέσεων4, από τη Σύμβαση των Βρυξελλών του 1968, η οποία καταρτίστηκε στη βάση του άρθρου 220, παράγραφος 4, της Συνθήκης ΕΚ και επεκτάθηκε διαδοχικά σε όλα τα νέα κράτη μέλη. Αυτή η σύμβαση είναι μια διπλή σύμβαση ιδιαίτερα ολοκληρωμένη: καθορίζει αφενός κανόνες σχετικά με τη διεθνή δικαιοδοσία των δικαστηρίων των κρατούν μελο')ν, γεγονός που επιτρέπει ύστερα την αυτοδίκαιη αναγνώριση των εκδιδόμενοι αποφάσεων σε συνδυασμό με τον αυστηρό περιορισμό των λόγων άρνησης αναγνώρισης· προβλέπει αφετέρου μια διαδικασία έκδοσης απογράφου όχι μόνον ενιαία αλλά και μονομερή, τουλάχιστον στο πρώτο στάδιο. Αναπόσπαστο στοιχείο της κοινοτικής διαδικασίας, η Σύμβαση των Βρυξελλών είναι συνδεδεμένη με την Κοινότητα και στοχεύει να συνδυάσει τις προβλεπόμενες από τη Συνθήκη ΕΕ ελευθερίες με ένα σύστημα πιο άνετης κυκλοφορίας - των αποφάσεων5. Η αυτόνομη και ενοποιητική ερμηνεία της Σύμβασης από το Δικαστήριο στηρίζεται προς τούτο σε μια έννοια μη διακριτικής μεταχείρισης και ισότητας των δικαιωμάτων μεταξύ πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή η Σύμβαση χρησίμευσε ως πρότυπο για την κατάρτιση παρόμοιας Σύμβασης μεταξύ των κρατών μελών και των κρατών της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελεύθερων Συναλλαγών, της στις Σύμβασης 16 Σεπτεμβρίου19886. Λουγκάνο, υπεγράφη οποία του η Η Σύμβαση τα)ν Βρυξελλών αποτελεί μέχρι σήμερα το μόνο γενικό μέσο δικαστικής συνεργασίας σε αστικές υποθέσεις μεταξύ των κρατών μελών. Από την άλλη αφήνει ανεπηρέαστο το εθνικό δικονομικό δίκαιο κάθε κράτους μέλους. Το κοινοτικό δίκαιο έχει πράγματι κατά παράδοση αναθέσει στα κράτη μέλη τη φροντίδα να προσδιορίζουν τις λεπτομέρειες λειτουργίας το)ν αρχίόν και οΊκαστηρίαιν τους. Δεν υπάρχει συνεπώς ακόμα δικαστικός ευρωπαϊκός χώρος αλλά περισσότερο μια σειρά εθνικών νομικών κανόνων που σχηματίζουν αυτόνομα συστήματα πολιτικής δικονομίας. Προϊόν ίδιας πολιτικής εξέλιξης κάθε κράτους αυτά τα συστήματα χαρακτηρίζονται από μεγάλη ετερογένεια. Στο συγκεκριμένο πλαίσιο, η παρούσα ανακοίνωση έχει διπλό στόχο: - Παρουσιάζει αφενός μια σειρά συγκεκριμένων προτάσεων με σκοπό την περαιτέρω διευκόλυνση της αναγνώρισης και της εκτέλεσης των αποφάσεων στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Περιλαμβάνει για το λόγο αυτό μια πρόταση σύμβασης, η οποία προβλέπει διατάξεις με τις οποίες επιδιώκεται να ληφθούν υπόψη οι πρόσφατες εξελίξεις των του Δικαστηρίου. οικονομικών σχέσεων και της νομολογίας Μόνο ορισμένα θέματα εξαιρούνται. Βλέπε εντούτοις το σχέδιο σύμβασης για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγν(όριση και την εκτέλεση τονν αποφάσεο)ν που αφορούν τις συζυγικές σχέσεις ("Βρυξέλλες II"). Δικαστήριο των Ευρωπαϊκίον Κοινοτήτων - Υπόθεση C-398/92, 10 Φεβρουαρίου 1994, MUND και FESTNER, Συλλογή 1994, σ. 1-474. ΕΕ L 319, 25. 11. 1988, σ. 9. 6 Περιλαμβάνει ακόμα δύο προτάσεις νέων πρωτοκόλλων συνημμένων στην πρόταση σύμβασης (παραρτήματα 1 και 2) καθώς και τις υποδείξεις της Επιτροπής όσον αφορά την παράλληλη αναθεώρηση της Σύμβασης του Λουγκάνο (παράρτημα 3)· οι αναφερόμενες προτάσεις θεμελιώνονται στο άρθρο Κ3. 2. γ) της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Με την έναρξη ισχύος της Συνθήκης του Άμστερνταμ θα προσαρμοσθούν για να ληφθεί υπόψη το νέο νομικό πλαίσιο που ισχύει για τη δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις. - έχει επίσης ως στόχο να ξεκινήσει τον προβληματισμό και να συγκεντρώσει τις αντιδράσεις και υποδείξεις όλων των ενδιαφερομένων για πιθανή δράση της Ευρωπαϊκής Ένωσης με στόχο την ίση πρόσβαση των πολιτών σε αποτελεσματική, ταχεία και μη δαπανηρή δικαιοσύνη. Αυτό το τμήμα δεν περιέχει λειτουργικές προτάσεις και έχει ως στόχο να συγκεντρώσει τις αντιδράσεις και γνώμες όλων των ενδιαφερομένων όσον αφορά τα προτεινόμενα θέματα προβληματισμού. Δεδομένα του προβλήματος 4. 5. 6. Από την υπογραφή της, το 1968, η Σύμβαση των Βρυξελλών έχει υποστεί πολύ περιορισμένες τροποποιήσεις. Δεν έχει γίνει επανεκτίμηση του συνόλου το)ν συμβατικών διατάξεων αλλά μόνον προσαρμογές που κατέστησαν απαραίτητες λόγω της προσχώρησης νέων κρατών μελών. Λόγω επίσης των νέων προσχωρήσεων, ορισμένες διατάξεις της Σύμβασης του Λουγκάνο απομακρύνθηκαν από τις διατάξεις της Σύμβασης των Βρυξελλών. Η πρακτική αυτών των δύο Συμβάσεων έφερε επίσης σταδιακά στο φως τις δυσκολίες που αντιμετωπίζονται κατά την εφαρμογή ορισμένων διατάξεων. Από την άλλη πλευρά, παρά τις προόδους που σημειώθηκαν από τη Σύμβαση των Βρυξελλών, η υποχρέωση να τίθεται σε εφαρμογή μια διαδικασία αναγνώρισης και εκτέλεσης με σκοπό την εκτέλεση στο εξωτερικό συνεπάγεται συμπληρωματικές προθεσμίες, ενίοτε πολύ μακροχρόνιες, και συμπληρωματικά έξοδα συχνά σημαντικά. Αυτά τα έξοδα και προθεσμίες προστίθενται στα αντίστοιχα της διαδικασίας στο κράτος καταγωγής και είναι σε θέση να ευνοούν, όταν αυτό είναι δυνατόν, το δικαστήριο του κράτους στο οποίο πρέπει να εκτελεσθεί η απόφαση, έτσι ώστε να αποφεύγεται η διαδικασία έκδοσης απογράφου. Αυτά τα συμπληρωματικά εμπόδια μπορούν, κυρίως όταν πρόκειται για απαιτήσεις περιορισμένου ποσού, ακόμα και να θέσουν υπό αμφισβήτηση το ενδιαφέρον δικαστικής διαδικασίας, εφόσον η επιδιωκόμενη απόίμαση οφείλει να εκτελεστεί κατά αντιδίκου ή αγαθών ευρισκομένων στην αλλοδαπή. Στο προκείμενο προστίθεται ο κίνδυνος απόκρυψης των περιουσιακών στοιχείων αν η εκτέλεση γίνει καθυστερημένα. Αυτοί οι φραγμοί συνεχίζουν συνεπώς να εμποδίζουν την ελεύθερη κυκλοφορία των αποφάσεων από το ένα κράτος μέλος στο άλλο. Ανεξάρτητα από το θέμα της ελεύθερης κυκλοφορίας των αποφάσεων, πρέπει να διαπιστωθεί ότι οι σχέσεις ιδιωτικού δικαίου μεταξύ προσώπων και οικονομικών φορέων της Ευρο)παϊκής Ένωσης υλοποιούνται, ακόμα και όταν θεμελιώνονται σε κοινοτικό κανόνα, σε ένα χώρο όπου συνυπάρχουν πολύ διαφορετικά δικονομικά συστήματα, γεγονός που οδηγεί σε απουσία διαφάνειας τοον διαδικασιών, σε άνισο κόστος των δικών και σε άνιση αποτελεσματικότητα τα)ν δικονομικών τεχνικών. Οι λεπτομέρειες κατάθεσης της αγωγής, ο υπολογισμός των προθεσμιών, το βάρος της απόδειξης, τα αποτελέσματα των ενδίκων μέσων, ο "εκτελεστός" χαρακτήρας του τίτλου αποτελούν στοιχεία, μεταξύ άλλονν, των οποίων ο χειρισμός αποδεικνύεται ιδιαίτερα δύσκολος για κάποιον μη μυημένο. Οι δημοσιονομικοί κανόνες, οι οποίοι είναι ήδη πολύ δύσκολα κατανοητοί από τους πολίτες σε εθνικό επίπεδο, είναι ακόμα δυσκολότερα κατανοητοί όταν εγγράφονται στο πλαίσιο διασυνοριακής διαφοράς. Βεβαίως, σε έναν ενιαίο χώρο, καθένας πρέπει να έχει εύκολη πρόσβαση στους "κανόνες του παιχνιδιού" και να γνωρίζει, πριν να εμπλακεί σε δίκη, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του, τις διατυπώσεις που πρέπει να τηρηθούν, την των αποτελεσματικότητα των αιτούμενων αποφάσεων και τα διαθέσιμα ένδικα μέσα, καθώς και τους κανόνες που διέπουν την εκτέλεση των αποφάσεων. εκτελούμενο)ν πράξεοον, τα αποτελέσματα Στο εμπόδιο που αποτελεί η απουσία διαφάνειας προστίθεται το εμπόδιο του άνισου κόστους των διαδικασιών7. Το ιδιαίτερα \>ψηλό κόστος, σε ορισμένα κράτη μέλη, των δικηγορικών εξόδων και αμοιβών, στα οποία προστίθενται, κατά περίπτωση, τα εγγενή έξοδα μιας διαδικασίας έκδοσης απογράφου, αποτελεί φρένο στην πρόσβαση στη δικαιοσύνη και αποθαρρύνει εντελώς τους πολίτες8. Συχνά αδιαφανείς και σε διαφορετικό βαθμό δαπανηρές, οι εθνικές διαδικασίες διαφέρουν επίσης από άποψη αποτελεσματικότητας. Ορισμένα κράτη μέλη έχουν θέσει σε εφαρμογή ειδικές διαδικασίες, πιο συνοπτικές, λιγότερο δαπανηρές και καλύτερα προσαρμοσμένες στις ανάγκες των επιχειρηματικών κύκλων και των πολιτών. Αλλά συνεχίζουν αντιθέτως να έχουν σαν προωθούν πιο περίπλοκες διαδικασίες, οι οποίες συνεπακόλουθο τη συμφόρηση των δικαστηρίων και τη σημαντική παράταση των προθεσμιών έκδοσης των αποφάσεων. Αυτές οι προθεσμίες αποδεικνύονται συχνά λίαν επωφελείς για τους κακόπιστους οφειλέτες. Περιεχόμενο ττκ ανακοίνωσης 7. Η βελτίωση της ελεύθερης κυκλοφορίας των αποφάσεων που εκδίδονται από τα δικαστήρια των κρατών μελών συζητείται τώρα στο Συμβούλιο σε δύο παράλληλα αλλά διακεκριμένα μεταξύ τους πλαίσια που είναι οι εργασίες αναθεο\>ησης των Συμβάσεο)ν τα>ν Βρυξελλών και του Λουγκάνο και εκείνες που αφορούν τη δημιουργία ενός "ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου". Όπως διαπιστώθηκε στο πλαίσιο του Πράσινου Βιβλίου για την πρόσβαση το)ν καταναλωτών στη δικαιοσύνη το μέσο κόστος (δικαστικά έξοδα + έξοδα δικηγόρου) της δικαστικής επίλυσης ενδοκοινοτικής διαφοράς ποσού 2. 000 ECU ανέρχεται, για τον ενάγοντα, σε ποσόν 2. 500 ECU περίπου. Όπ«)ς προκύπτει από τις απαντήσεις στο ερωτηματολόγιο που διένειμαν οι υπηρεσίες της Επιτροπής στο πλαίσιο τα)ν προπαρασκευαστικοί εργασκόν για τον "ευρο>παϊκό εκτελεστό τίτλο" και από τη μελέτη "Cost of Judicial Barriers for Consumers in the Single Market" που πραγματοποιήθηκε από την Επιτροπή στο πλαίσιο του Πράσινου Ηιβλίου για την πρόσβαση των καταναλωτών στη δικαιοσύνη. 8 8. 9. Οι εργασίες επανεξέτασης των Συμβάσεων των Βρυξελλών και του Λουγκάνο, που ευρίσκονται σήμερα σε διερευνητικό στάδιο, οφείλονται στο γεγονός ότι για λόγους χρονοδιαγράμματος δε στάθηκε δυνατόν να ληφθούν υπόψη στη Σύμβαση της 29ης Νοεμβρίου 1996 για την προσχώρηση της Αυστρίας, της Φινλανδίας και της Σουηδίας στη Σύμβαση των Βρυξελλών, αιτήσεις τροποποιήσεων αυτών των κρατών πλην εκείνων που είχαν αμιγώς τεχνικό χαρακτήρα. Από την άλλη, η Μόνιμη Επιτροπή της Σύμβασης του Λουγκάνο εξέφρασε επανειλημμένα την επιθυμία, κατά την τρίτη και τέταρτη συνοδό της, να προβεί σε προσέγγιση των διατάξεων των δύο Συμβάσεων. Τα κράτη μέλη και η Επιτροπή συμμερίζονται την άποψη ότι, επ' ευκαιρία αυτών των εργασιών προσέγγισης, θα πρέπει να επανεξετασθούν ορισμένες διατάξεις αυτών των Συμβάσεων, λαμβάνοντας υπόψη την αυξανόμενη πολυπλοκότητα των ανθρωπίνων σχέσεων και των οικονομικών δραστηριοτήτων, την εξέλιξη του συγκεκριμένου είδους διαφορών και της νομολογίας του Δικαστηρίου. Στη βάση γραππόν υπομνημάτων τονν κρατών μελών και της Επιτροπής έχουν ήδη γίνει προκαταρκτικές συζητήσεις στο πλαίσιο του Συμβουλίου και της Μόνιμης Επιτροπής της Σύμβασης του Λουγκάνο και έχουν προσδιορισθεί οι διατάξεις που πρέπει να αποτελέσουν το αντικείμενο αναθεά)ρησης. Από το 1995, οι υπηρεσίες της Επιτροπής άρχισαν να εξετάζουν το κατά πόσον είναι ενδεδειγμένη η διατήρηση της διαδικασίας έκδοσης απογράφου που προβλέπεται από τη Σύμβαση των Βρυξελλών και ποιο μπορεί να είναι το νομικό περίγραμμα ενός εκτελεστού τίτλου, ο οποίος θα κυκλοφορεί ανεμπόδιστα από το ένα κράτος μέλος στο άλλο. Αυτός ο εκτελεστός τίτλος θα μπορεί ως εκ τούτου να χαρακτηρισθεί ως "Ευρωπαϊκός εκτελεστός τίτλος". Η ελεύθερη κυκλοφορία των αποφάσεων, η οποία θα πρέπει να είναι το συνεπακόλουθο των άλλων ελεύθερων κυκλοφοριών, δεν αποτελεί πράγματι συγκεκριμένη πραγματικότητα στο θετικό δίκαιο: κάθε εκτελεστός τίτλος, δικαστικός ή μη, προκειμένου να διαβεί τα σύνορα και να τύχει εκτέλεσης σε κάποιο άλλο κράτος μέλος, πρέπει να διαθέτει "διαβατήριο" εκδιδόμενο από το κράτος μέλος εκτέλεσης, γενικά υπό τη μορφή "εκτελεστηρίου τύπου". Παράλληλα με αυτές τις εργασίες πολλά κράτη μέλη εξεδήλωσαν το ενδιαφέρον τους για το συγκεκριμένο θέμα, το οποίο εντάχθηκε στο πολυετές πρόγραμμα του Συμβουλίου στο τομέα της Δικαιοσύνης και των Εσωτερικών Υποθέσεων9. Η Φινλανδία ανέλαβε την πρωτοβουλία να διοργανώσει, το Μάρτιο του 1997 στο Ελσίνκι, ένα σεμινάριο που των συγκέντρωσε γύρω από αυτό το θέμα πολλούς εμπειρογνώμονες ακαδημαϊκών και επαγγελματικών κύκλων καθώς και τις διοικήσεις των κρατών μελών10. Υπό την προεδρία των Κάτω Χωρών έχουν ήδη πραγματοποιηθεί πολλές συνεδριάσεις προβληματισμού στο πλαίσιο του Συμβουλίου. Η ανάγκη ενιαίας διαδικασίας για την έκδοση του τίτλου, ως προϋπόθεση της κατάργησης της διαδικασίας έκδοσης απογράφου, αποτέλεσε ένα από τα θέματα των συζητήσεων που διεξήχθησαν σε αυτά τα διάφορα όργανα, γεγονός που εξηγεί το τίτλο "Ευρωπαϊκός εκτελεστός τίτλος". Προέκυψε πάντως από τις συζητήσεις ότι η εφαρμογή ενιαίας EEC 319, 26. 10. 1996. 9 10 Με σκοπό τη συνέχιση και τον εμπλουτισμό το>ν (Τυζητήσεονν, οι υπηρεσίες της Επιτροπής διένειμαν σε ευρεία κλίμακα στις ευροΗταϊκές ενώσεις που εκπροσωπούν τους σχετικούς επαγγελματικούς κύκλους (συμβολαιογράφοι δικηγόροι, δικαστές, δικαστικοί επιμελητές και γραμματείς) ένα ερωτηματολόγιο προπαρασκευαστικό του σεμιναρίου του Ελσίνκι. Η σύνθεση των απαντήσεων παρουσιάστηκε επ' ευκαιρία αυτού του σεμιναρίου. 9 10. 11. διαδικασίας στο κράτος καταγωγής και η κατάργηση της διαδικασίας έκδοσης απογράφου αποτελούν δύο χωριστά θέματα, χωρίς η απάντηση του ενός να αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την επίλυση του άλλου. Προέκυψε επίσης ότι η πλήρης κατάργηση της διαδικασίας αίτησης απογράφου δεν είναι εφικτή κυρίως λόγω των σημαντικών δικονομικών διαφορών που υπάρχουν στα κράτη μέλη όσον αφορά την εκτέλεση. Το αντικείμενο συνεπώς των εργασιών είναι μάλλον η απλούστευση και η μέγιστη δυνατή ελάφρυνση της διαδικασίας έκδοσης απογράφου παρά η κατάργηση της. Το θέμα των ασφαλιστικών μέτρων αναφέρθηκε επίσης κατά τη διάρκεια των προαναφερόμενων προπαρασκευαστικών εργασιών. Η ανάγκη ταχείας εφαρμογής τέτοιων μέτρων έχει ιδιαίτερη σημασία στις διασυνοριακές διαφορές, λαμβανομένων υπόψη των προθεσμιών που συνεπάγεται μια διαδικασία στην αλλοδαπή ή μια εθνική διαδικασία συνδυαζόμενη με διαδικασία έκδοσης απογράφου, αλλά εξίσου λαμβανομένης υπόψη της μεγάλης ποικιλίας των δικαστικά™ μέσων που διαθέτουν τα κράτη μέλη σε αυτόν τον τομέα. Αυτά τα μέτρα, τα οποία αναφέρονται με πολύ περιθθ)ριακό τρόπο από τη Συνθήκη των Βρυξελλίόν, πρέπει να αποτελέσουν το αντικείμενο ιδιαίτερων ρυθμίσεων, τόσο όσον αφορά την αρμοδιότητα εντολής τους όσο και τους όρους της εφαρμογής τους. Η πρόταση σύμβασης που περιλαμβάνεται στην παρούσα ανακοίνωση δεν στοχεύει να μειώσει τις ουσιαστικές διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των εθνικών δικονομιών. Η Επιτροπή θεωρεί πάντως ενδεδειγμένο να γίνει ένα συμπληρωματικό βήμα και να ξεκινήσει συζήτηση επί της ουσίας για την προβληματική της δίκης στην Ευρώπη όχι πλέον μόνον υπό το πρίσμα της συνεργασίας μεταξύ δικαστηρίων αλλά υπό ένα πολύ ευρύτερο πρίσμα, αυτό της ταχείας αποτελεσματικής και μη δαπανηρής πρόσβασης στα δικαστήρια. Η Επιτροπή προτίθεται να συνεργασθεί στενά για το θέμα αυτό με τα νομικά επαγγέλματα και όλους τους ενδιαφερόμενους. Η ασφάλεια δικαίου και η εμπιστοσύνη στα δικαστικά όργανα αποτελούν πράγματι σημαντικές προϋποθέσεις της αρμονικής ανάπτυξης και λειτουργίας του κοινοτικού χώρου χωρίς σύνορα. Είναι συνεπώς απαραίτητο να διερευνηθούν, τηρίόντας την αρχή της επικουρικότητας και επιδιώκοντας την αναλογικότητα, αλλά εξίσου με μια πιο οριζόντια προοπτική, προς όφελος κάθε πολίτη και κάθε κατηγορίας πολιτονν, τα μέσα με τα οποία μπορούν να ενισχυθούν η ασφάλεια δικαίου και η εμπιστοσύνη. 12. Η παρούσα ανακοίνωση περιλαμβάνει συνεπώς ένα δεύτερο μέρος το οποίο περιγράφει τις δυσκολίες που δημιουργούνται από τις διαφορές των εθνικών νομοθεσιών στο δικονομικό τομέα και ασχολείται με θέματα για τα οποία η Επιτροπή επιθυμεί να γίνουν πιο αναλυτικές συζητήσεις. • το πρώτο από αυτά τα θέματα αφορά τη διαδικασία έκδοσης απόφασης στο κράτος καταγωγής (ΙΙ. 1). Η αρχή της ισότητας των διαδικαστικών μέσων, η ταχύτητα του επιχειρηματικού κόσμου και ο κίνδυνος εξαφάνισης των περιουσιακών στοιχείων του οφειλέτη, τα οποία αποτελούν την εγγύηση του πιστωτή, καθιστούν απαραίτητο να τεθούν στη διάθεση των πολιτών διαδικασίες με συγκρίσιμα αποτελέσματα από άποψη προθεσμιών, δαπάνης και αποτελεσματικότητας. Η Επιτροπή θεωρεί απαραίτητο να δώσει ιδιαίτερη προσοχή, σε μια πρώτη φάση, στην πιθανή εφαρμογή σε κάθε κράτος μέλος μιας συνοπτικής διαδικασίας που να αποβλέπει στην πληρωμή χρηματικο>ν ποσών. 10 • Η παρούσα ανακοίνίυση περιλαμβάνει επίσης στοιχεία προβληματισμού για το θέμα της καθ' αυτής εκτέλεσης (11. 2) τίυν δικαστικών αποφάσεοτν. Επιβάλλεται σταδιακή προσέγγιση. Προτείνεται, σε ένα πρώτο στάδιο, να περιοριστεί η εξέταση στην κατάσχεση λογαριασμού τραπέζης. Θα πρέπει να προκύψουν βασικές ιδέες ικανές να αποτελέσουν ένα κοινό υπόβαθρο σε ευρωπαϊκό επίπεδο. • • Στενά συνδεδεμένο με τα μέσα εκτέλεσης, το θέμα της διαφάνειας των περιουσιακών στοιχείων (II. 3) αποτελεί ένα άλλο σημαντικό θέμα συζήτησης. Η Επιτροπή θεωρεί ότι οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρέπει να διαθέτει συγκρίσιμα διαδικαστικά μέσα και προτείνει να εξετασθεί η δυνατή γενίκευση της διαδικασίας "δήλωσης των περιουσιακών στοιχείων" που εφαρμόζεται ήδη σε πολλά κράτη μέλη. Τέλος, οι απαιτήσεις πρέπει ολοένα και συχνότερα να εισπράττονται στο εξωτερικό. Η αυξημένη διεθνής συνεργασία μπορεί να διευκολύνει την είσπραξη των απαιτήσεων. Η Επιτροπή προτείνει συνεπώς να ενταθεί αυτή η συνεργασία, ενδεχομένως υπό τη μορφή ενός συστήματος ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ αρχών εκτέλεσης των κρατών μελών, τηρώντας τις νομοθεσίες και πρακτικές των κρατών, κυρίως στον τομέα του ιδιωτικού βίου και της προστασίας των δεδομένων (ΙΙ. 4). Οι προοπτικές 13. Αναφέρεται στο εξής στη νέα συνθήκη ο στόχος της διατήρησης και ανάπτυξης της Ένωσης ως "χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης". Με σκοπό τη δημιουργία αυτού του χώρου, η δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις αναφέρεται σε ένα νέο κεφάλαιο της Συνθήκης ΕΚ σχετικά με τις πολιτικές που εξυπηρετούν αυτό το στόχο και περιλαμβάνεται στο άρθρο 73 Μ. Αυτό το άρθρο προβλέπει κυρίως ότι μπορούν να λαμβάνονται μέτρα υπαγόμενα στον τομέα της δικαστικής συνεργασίας σε αστικές υποθέσεις που έχουν διασυνοριακές επιπτώσεις στο μέτρο που αυτό είναι αναγκαίο για την καλή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς. Κυρίως, αυτά τα μέτρα μπορούν να στοχεύουν στην εξάλειψη των εμποδίων στην καλή διεξαγωγή των αστικών δικών, ευνοώντας αν χρειάζεται το συμβιβάσιμο των κανόνων πολιτικής δικονομίας που ισχύουν στα κράτη μέλη. Η Συνθήκη του Αμστερνταμ αποδεικνύει κατ' αυτόν τον τρόπο τη συνειδητοποίηση των κρατών μελών όσον αφορά την εξαιρετική σημασία αυτού του τομέα για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και ειδικότερα για την αποτελεσματικότητα της εσωτερικής αγοράς. Πρέπει να προσφερθεί στις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις και στους ευρωπαίους πολίτες το περιβάλλον που χρειάζονται στο επίπεδο το>ν όποιων διαδικασιών ενώπιον το)ν εθνικών δικαστηρίων. Η Σύμβαση των Βρυξελλών και οι κανόνες πολιτικής δικονομίας αποκτούν συνεχώς αυξανόμενη σημασία στις σχέσεις μεταξύ πολιτών και επιχειρήσεων σε μια ολοένα και πιο ολοκληρωμένη εσωτερική αγορά, στην οποία η ταχεία ανάπτυξη των ηλεκτρονικών συναλλαγών θα προσθέσει νέα διάσταση κατά τα επερχόμενα χρόνια. Φαίνεται σημαντικό να αυξηθεί στο μέλλον ο λειτουργικός χαρακτήρας των κανόνων που αφορούν κυρίως την εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις. Αυτή η ανάγκη προκύπτει αφενός από μια όλο και πιο στενή διαδικασία ολοκλήρωσης της εσωτερικής αγοράς και αφετέρου από τις επιπτώσεις που συνεπάγεται μια μελλοντική διεύρυνση της Κοινότητας. 11 Με (χυτή συνεπίός τη διπλή προοπτική της πιο προίοθημένης ολοκλήροκτης και της διεύρυνσης η Επιτροπή επιθυμεί να ενθαρρύνει τη συζήτηση γύρω από τη συνεργασία σε αστικές υποθέσεις. Η Επιτροπή θεωρεί πράγματι χρησιμότερο να παρουσιάσει τις πρωτοβουλίες της σταδιακά. Προτείνει καταρχάς να βελτιώσει την κυκλοφορία των αποφάσείον στο πλαίσιο του ισχύοντος νομικού καθεστώτος και να ξεκινήσει (χπό τά)ρα την εξέταση άλλων όψεων του προβλήματος. Εν αναμονή της έναρξης ισχύος της νέας Συνθήκης, υποβάλλει συνεπώς προτάσεις θεμελιωμένες στην νομική βάση που υπάρχει τώρα, αρχίζοντας ταυτόχρονα να αναλύει τους τομείς που αποτελούν το αντικείμενο της παρούσας πρωτοβουλίας. Σημειώνει ότι η μελλοντική Συνθήκη του Αμστερνταμ θα επιτρέψει να αντικατασταθεί το μέσο της σύμβασης από κοινοτικά μέσα, με τα αντίστοιχα θεσμικά αποτελέσματα και χωρίς να απαιτείται διαδικασία επικύρωσης εκ μέρους των κρατών μελών και των ενδεχόμενων υποψηφίων για διεύρυνση. Η Επιτροπή συμπληρωματικές πρωτοβουλίες για τα θέματα που θα εξετασθούν ή να υποβάλει, την κατάλληλη στιγμή, πρόταση στο πλαίσιο της νέας Συνθήκης για να μετατρέψει τη Σύμβαση σε κοινοτικό μέσο μεριμνώντας ταυτόχρονα να διατηρήσει, στο μέτρο του δυνατού, τον παραλληλισμό μεταξύ του μελλοντικού κοινοτικού μέσου και της Σύμβασης του Λουγκάνο, η οποία περιέχει την επέκταση τα)ν κανόν<ον της Σύμβασης το>ν Βρυξελλίόν στα κράτη μέλη της ΕΖΕΣ. να αναλάβει επιφυλάσσεται νέες 12 Ι. Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΤΩΝ ΤΙΤΛΩΝ 14. Κάθε προσπάθεια βελτίωσης της κυκλοφορίας των αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει άμεση επίπτωση στις Συμβάσεις των Βρυξελλών και του Λουγκάνο. Η Επιτροπή θεωρεί ότι ο στόχος του να επιτραπεί στις αποφάσεις των κρατών μελών να αναγνωρίζονται ευκολότερα και να καθίστανται εκτελεστές στο σύνολο του εδάφους της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρέπει να επιδιωχθεί υπό τη μορφή γενικής αναθεώρησης των συμβατικών μηχανισμών. 1. 1. Η ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ ΤΩΝ ΒΡΥΞΕΛΛΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ 15. ΛΟΥΓΚΑΝΟ Η Επιτροπή συμμερίζεται με τα κράτη μέλη τη γνίόμη ότι το πορινό εγχείρημα αναθεώρησης δεν πρέπει να έχει ως αποτέλεσμα την τροποποίηση της γενικής δομής και των κατευθυντήριων αρχών που διέπουν τις Συμβάσεις και που έχουν (χποδείξει την (χποτελεσματικότητά τους. Ο επιδιωκόμενος στόχος είναι μάλλον η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη προσέγγιση των διατάξεων των δύο Συμβάσεων, κυρίως μετά τις τροποποιήσεις που επήλθαν από τις τελευταίες συμβάσεις προσχώρησης στη Σύμβαση των Βρυξελλών11. Συμφωνήθηκε επίσης να γίνει επανεκτίμηση ορισμένων διατάξεων των δύο Συμβάσεων υπό το φως της πρακτικής αλλά κυρίως της ερμηνείας του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Μετά περίπου από τριάντα χρόνια πρακτικής εφαρμογής της Σύμβασης, αποδεικνύεται ότι οι μεγαλύτερες δυσκολίες εφαρμογής και ερμηνείας αντιμετωπίζονται όσον αφορά τον τίτλο II σχετικά με τη διεθνή δικαιοδοσία. Σε αυτό το πλαίσιο η Επιτροπή προτείνει επαναδιεύθετηση αυτών των πεδίων διεθνούς δικαιοδοσίας. Είναι επίσης απαραίτητο να ενισχυθεί η ασφάλεια δικαίου και η αποτελεσματικότητα των μηχανισμών προβλέποντας τον αυτόνομο καθορισμό ορισμένων εννοιών, αντί να γίνεται παραπομπή σε έννοιες που χρησιμοποιούνται από τα εθνικά δίκαια (βλ. για παράδειγμα, την έννοια του "πρώτου επιληφθέντος δικαστηρίου", όσον αφορά την εκκρεμοδικία ή ακόμα την έννοια των "προσωρινών μέτρων" (βλ. κεφάλαιο II). Τέλος, η νέα σύμβαση, όπα)ς και η Σύμβαση των Βρυξελλών, αποτελεί μέρος του "κεκτημένου" της Ένωσης· πρέπει για το λόγο αυτό να συμπεριλαμβάνεται στην πράξη προσχώρησης κάθε τρίτης χώρας στην Ένωση και να επωφελείται της διαδικασίας έναρξης ισχύος της πράξης αυτής. Προτείνεται ως εκ τούτου να προβλεφθούν οι απαραίτητες για το σκοπό αυτό διατάξεις. 1. 2. Η ΑΠΛΟΥΣΤΕΥΜΕΝΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΚΑΙ 16. ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ Η πιο ορθολογική λύση των προβλημάτων που δημιουργούνται από τη διαδικασία έκδοσης απογράφου θα ήταν απλούστατα η κατάργηση της εν λόγω διαδικασίας: δεδομένου ότι οι εθνικοί δικαστές είναι ευρωπαίοι δικαστές, οι αποφάσεις που προέρχονται από άλλα κράτη μέλη εξομοιώνονται προς τις εθνικές αποφάσεις και θα υποβάλλονται στο ίδιο καθεστώς εκτέλεσης, χωρίς ιδιαίτερο έλεγχο και ειδικές διατυπώσεις οφειλόμενες στο καθεστώς της απόφασης ως "αλλοδαπής". 11 H σύμβαση προσχ<όρησης της Ισπανίας και της Πορτογαλίας το 1989 και η σύμβαση προσχώρησης της Αυστρίας, της Φινλανδίας και της Σουηόίας το 1996. 13 17. 18. ίχπό μεγάλη πλειοψηφία Αυτή η λύση κρίθηκε εντούτοις πρόωρη προσώπων, των οποίων ζητήθηκε η γνώμη στο πλαίσιο των προπαρασκευαστικών εργασιών. Προκειμένου να έχει εκτελεστική ισχύ, η αλλοδαπή απόφαση έχει ακόμα ανάγκη ενός "διαβατηρίου" που να της επιτρέπει να εξομοιωθεί με απόφαση εκδιδόμενη στο κράτος μέλος όπου ζητείται η εκτέλεση. Ένα από τα βασικότερα επιχειρήματα έγκειται στη δημόσια εξουσία ("imperium") που κρύβεται κάτω από την εκτέλεση μιας δικαστικής απόφασης. Αυτή η εξουσία αποτελεί προνομιακή μορφή έκφρασης της εθνικής κυριαρχίας. Το άλλο επιχείρημα στηρίζεται στις ουσιαστικές διαφορές που υπάρχουν στα δικονομικά συστήματα των κρατών μελών όσον αφορά τον ορισμό ενός "εκτελεστού" τίτλου, τις λεπτομέρειες εκτέλεσης των δικαστικών αποφάσεων, αλλά κυρίως όσον αφορά το καθεστώς, τις εξουσίες και τις αρμοδιότητες των οργάνων εκτέλεσης. Θεωρείται γενικά ότι μόνον η προσέγγιση αυτών των ορισμών, λεπτομερειών εκτέλεσης και επαγγελματικών καθεστώτων θα μπορούσε να ανοίξει το δρόμο για νέες αλλαγές. Αντίθετα, ακόμα και αν η δημιουργία ενός ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου που θα κυκλοφορούσε χωρίς ελέγχους από το ένα κράτος μέλος στο άλλο προσκρούει ακόμα σε σημαντικές δυσκολίες, προσφέρονται στην Ευρωπαϊκή Ένοκίη άλλα μέσα άμεσα προσιτά. Μπορούν ακόμα να γίνουν σημαντικές πρόοδοι με σκοπό vex επιταχυνθεί η ελεύθερη κυκλοιρορία των τίτλων απλουστεύοντας περαιτέρω τη διαδικασία αναγνώρισης και εκτέλεσης. Στο πλαίσιο του Συμβουλίου, τέθηκε το ερώτημα του κατά πόσον αυτές οι αλλαγές θα πρέπει να γίνουν μέσω τροποποίησης των σχετικών διατάξεων της Σύμβασης των Βρυξελλών ή του κατά πόσον θα ήταν πιο ενδεδειγμένο να δημιουργηθεί ένα χωριστό έγγραφο που θα εφαρμόζεται μόνον στις χρηματικές αποφάσεις. Η Επιτροπή θεωρεί ότι οι αλλαγές που είναι προς το παρόν εφικτές πρέπει να πραγματοποιηθούν στο πλαίσιο της επανεξέτασης της Σύμβασης των Βρυξελλών. Από τη μια το νέο προτεινόμενο σύστημα αναγνώρισης και εκτέλεσης πρέπει να εφαρμόζεται σε όλες τις αποφάσεις που εκδίδονται στις αστικές και εμπορικές υποθέσεις που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής αυτής της σύμβασης. Δεν υπάρχει νομικός λόγος που να εξαρτά την εφαρμογή ή μη εφαρμογή του νέου προτεινόμενου συστήματος από το χαρακτήρα, χρηματικό ή μη χρηματικό, της σχετικής απαίτησης. Η δημιουργύχ ενός χαιριστού κειμένου θα παρουσίαζε από την άλλη πολλά μειονεκτήματα και αυτή η λύση θα μπορούσε να ίχποδειχθεί χειρότερη ίχπό το πρόβλημα το οποίο καλούνται αυτές οι εργασίες να επανορθώσουν. Αυτό θα είχε σαν άμεση επίπτωση να περιορίσει το μεγαλύτερο μέρος του δυνάμει πεδίου εφαρμογής του μηχανισμού της Σύμβασης των Βρυξελλών, παρά τη δεδηλωμένη φιλοδοξία, στο πλαίσιο της αναθεώρησης, να μην τεθεί θεμελιωδώς υπό αμφισβήτηση το περιεχόμενο ενός μέσου, το οποίο αποτελεί θεμελιώδες στήριγμα της ελεύθερης κυκλοφορίας των αποφάσεων στην Ευρώπη. Εξάλλου, η παράθεση δύο "ανταγωνιστικών" συστημάτων θα είχε σαφείς αρνητικές συνέπειες στο επίπεδο των χρηστών (δικαστές, δικηγόροι, κλπ. ), οι οποίοι στη μεγάλη πλειοψηφία τους είναι ελάχιστα εξοικειωμένοι με τη Σύμβαση των Βρυξελλών και οι οποίοι θα συγκρουσθούν με οξυμένα προβλήματα ερμηνείας των μικτών αποφάσεων. 19. Η προτεινόμενη προσέγγιση ξεκινάει από την ευρέως παραδεδεγμένη διαπίστωση ότι η παρέμβαση των αρχών του κράτους εκτέλεσης μπορεί να απλουστευθεί περαιτέρω και η περιαφή εκτελεστηρίου τύπου ή η καταχώρηση της απόφασης να περιορισθεί σε απλή διατύπωση. Αποδεικνύεται πράγματι ότι οι προσφυγές που ασκούνται κατά τονν 14 αποφάσεων έκδοσης απογράφου που εκδίδονται στο πλαίσιο της Σύμβασης των Βρυξελλών είναι από αριθμητική άποψη αμελητέες. Φαίνεται ως εκ τούτου ενδεδειγμένο, στο πλαίσιο του υπερφορτωμένου προγράμματος των δικαστηρίων, να τεθεί σε όλα τα κράτη μέλη το ζήτημα σχετικά με τη διατήρηση του έντονα "δικαιοδοτικού" χαρακτήρα τον οποίο έχει τώρα η διαδικασία έκδοσης απογράφου, ακόμα #αι κατά τα πρίότα στάδια της διαδικασίας. Χωρίς να υπάρχει σύγκρουση αρμοδιοτήτων με τα κράτη μέλη στο σημείο αυτό, θα ήταν ευπρόσδεκτο τα κράτη μέλη να προσπαθήσουν να ορίσουν, για τους σκοπούς της χορήγησης του απογράφου, αρχές άλλες πλην των δικαστηρίων (υπάλληλοι, γραμματείς δικαστηρίων, ). Αυτό θα είχε ως άμεσο αποτέλεσμα την αποσυμφόρηση των ήδη βεβαρημένων δικαστηρίων και θα εξέφραζε με συγκεκριμένο τρόπο την αλλαγή χαρακτήρα της διαδικασίας περιαφής εκτελεστηρίου τύπου, κατά την αρχική φάση της διαδικασίας, με την παρατήρηση ότι οι προσφυγές κατά της συγκεκριμένης διαδικασίας πρέπει να παραμένουν δικαστικού χαρακτήρα. Αντιθέτως, στα κράτη μέλη όπου η καθαυτή εθνικών εκτέλεση αποφάσεων, προϋποθέτει την προηγούμενη έγκριση δικαστηρίου, θα ήταν προτιμότερο να διορίζεται το ίδιο δικαστήριο. Αυτό δεν θα δήλωνε έλλειψη εμπιστοσύνης απέναντι στον ξένο δικαστή αλλά περισσότερο την επιθυμία, για λόγους απλούστευσης, να συγκεντρωθεί στο ίδιο όργανο η εξουσία ανακήρυξης της αλλοδαπής απόφασης εκτελεστής και ταυτόχρονα η εξουσία εντολής της ίδιας της εκτέλεσης. των αποφάσεων, συμπεριλαμβανομένων των Όσον αφορά την ίδια τη διαδικασία, οι προτάσεις της Επιτροπής στηρίζονται στην αρχή ότι η περιαφή εκτελεστηρίου τύπου πρέπει να είναι κατά κάποιο τρόπο αυτόματη και να αποτελεί το αντικείμενο τυπικού ελέγχου, χωρίς να εξετάζονται σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας οι λόγοι άρνησης της εκτέλεσης που προβλέπονται από τη σύμβαση. Αυτός ο έλεγχος θα διευκολύνεται με την υποβολή, προς υποστήριξη της απόφασης για την οποία ζητείται η εκτέλεση, μιας ενιαίας και πολύγλωσσης βεβαίωσης, η οποία θα εκδίδεται από τις αρχές του κράτους καταγωγής (υπόδειγμα το οποίο προσαρτάται στο σχέδιο σύμβασης) και η οποία θα ορίζει με σαφή τρόπο τις ουσιαστικές προϋποθέσεις τις οποίες πρέπει να πληροί αυτή η απόφαση προκειμένου να κηρυχθεί εκτελεστή. Εναπόκειται συνεπώς στον καθ' ου ή στην καθ' ής η εκτέλεση να προσβάλει την εκτέλεση, προσκομίζοντας αποδείξεις για την ύπαρξη ενός εκ των λόγων άρνησης της εκτέλεσης που προβλέπονται στη σύμβαση. Οι τροποποιήσεις της διαδικασίας πρέπει πράγματι να συνοδευτούν από αναθεώρηση των λόγων που επιτρέπουν τώρα την προσβολή της αναγνώρισης και της εκτέλεσης αλλοδαπής απόφασης (άρθρο 37 α). Είναι ιδιαίτερα απαραίτητο να επανεξετασθεί ως λόγος άρνησης της εκτέλεσης ο ισχυρισμός ότι η απόφαση αντιβαίνει προς τη δημόσια τάξη, ο οποίος δεν δικαιολογείται σήμερα σε σχέση με τη διαδικασία ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και σε σχέση με τις αστικές και εμπορικές υποθέσεις. Πρέπει επίσης να επανεξετασθεί ο λόγος που βασίζεται στο γεγονός ότι το εισαγωγικό της δίκης έγγραφο δεν επιδόθηκε ούτε κοινοποιήθηκε έγκυρα και εμπρόθεσμα στον καταδικασθέντα, ώστε αυτός να μπορέσει να οργανώσει την υπεράσπιση του. Η ισχύουσα ανάγνωση αυτής της διάταξης 20. 15 21. 1. 3. 22. παρέχει πράγματι στον κακόπιστο οφειλέτη ένα αναμφισβήτητο όπλο για να αποφύγει την εκτέλεση. Τέλος, υπό την παρούσα κατάσταση των νομοθεσιών των κρατών μελών, δεν φαίνεται απαραίτητο να διατηρηθεί η δυνατότητα άρνησης της εκτέλεσης σε περίπτωση παραβίασης κανόνα ιδιωτικού διεθνούς δικαίου του κράτους εκτέλεσης που αφορά την προσωπική κατάσταση, την ικανότητα των προσώπων, τα καθεστώτα γάμου και κληρονομιάς. Για να αποφευχθούν αμιγώς παρελκυστικές προσφυγές, η Επιτροπή θεωρεί από την άλλη ότι η απόφαση περί εκτελέσεως του κράτους εκτέλεσης πρέπει να είναι προσωρινά εκτελεστή, όπως είναι εκτελεστή η απόφαση του κράτους καταγωγής που του υποβάλλεται. Πρέπει πάντως να ληφθούν προστατευτικά μέτρα, ώστε να αποφευχθούν ενδεχόμενες ανεπανόρθωτες συνέπειες της προσωρινής εκτέλεσης (άρθρο 36). Η Επιτροπή προτείνει να διευθετηθούν ουσιαστικά οι μηχανισμοί που διέπονται επί του παρόντος από τη Σύμβαση των Βρυξελλών σύμφωνα με αυτές τις κατευθυντήριες γραμμές, χωρίς να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο ότι αυτή η νέα διευθέτηση αποτελεί απλά ένα στάδιο και ότι την κατάλληλη στιγμή θα γίνει νέα συζήτηση για την απόλυτη κατάργηση της διαδικασίας έκδοσης απογράφου. ΤΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ Τα ασφαλιστικά μέτρα αποτελούν στοιχείο πρωταρχικής σημασίας στο πλαίσιο της αναγνίόρισης και της εκτέλεσης των αλλοδαπών αποφάσεων. Οι αρνητικές συνέπειες των προθεσμιών που συνεπάγεται η διαδικασία μπορούν να μειωθούν ή να αντισταθμιστούν με την ευνοϊκή συμπεριφορά του κράτους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση όσον αφορά την χορήγηση τέτοιων μέτρων. Αν και τα μέτρα αυτά γνώρισαν πρόσφατα, στο σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σημαντική ανάπτυξη στο μέτρο της εγγενούς ανάγκης ταχύτητας του επιχειρηματικού κόσμου και βελτίωσης των υπερβολικά μακροχρόνιων δικαστικών προθεσμιών, αυτό το δικαστικό οπλοστάσιο των κρατών μελών εμπλουτίστηκε σύμφωνα μια σχετικά αποκλίνουσα και ιδίως αυτόνομη διαδικασία. Η Σύμβαση των Βρυξελλών περιλαμβάνει πράγματι μόνο δύο διατάξεις σχετικά με τα ασφαλιστικά μέτρα, τα άρθρα 24 και 39, οι οποίες εξάλλου αρκούνται να παραπέμπουν στο εθνικό δίκαιο των κρατών μελών για τη συγκεκριμένη εφαρμογή τους. 23. Η συγκριτική εξέταση των εθνικών νομοθεσιών αποδεικνύει τη σχεδόν γενικευμένη απουσία ορισμού του ασφαλιστικού μέτρου καθώς και σημαντική ετερογένεια των ισχυόντων νομικών συστημάτων. Παραταύτα μπορούμε να διαπιστώσουμε κάποια σύγκλιση σε ορισμένες λειτουργίες που αναγνωρίζονται σε αυτά τα μέτρα: να εξασφαλισθεί η μεταγενέστερη εκτέλεση της απόφασης που θα εκδοθεί επί της ουσίας (ή να γίνει επίσπευση αυτής της εκτέλεσης), να διοργανωθεί προσωρινά η νομική ή η πραγματική κατάσταση των πρωταγωνιστών και να διαφυλαχθούν τα υπάρχοντα συμφέροντα, μέχρις ότου ρυθμιστεί η διαφορά. Το χάσμα μεταξύ κρατών μελών μεγαλώνει εντούτοις, όταν τα ασφαλιστικά μέτρα ενέχουν τον κίνδυνο να καταστήσουν ανώφελη κάθε διαδικασία επί της ουσίας και να ευνοήσουν κάποια μορφή κατάχρησης των κανόνων διεθνούς δικαιοδοσίας που εφαρμόζονται κανονικά (βλέπε δικαίου, το για "référé-provision" παράδειγμα γαλλικού του 16 24. 25. "Befriedegungsverfugung" του γερμανικού δικαίου). Η προσφυγή στο δικαστή των ασφαλιστικών μέτρων για να αποφανθεί για τέτοιους είδους μέτρα ρυθμίζεται με τελείως άνισο τρόπο, δεδομένου ότι μερικά κράτη μέλη αρνούνται στο δικαστή των ασφαλιστικών μέτρων κάθε εξουσία να αποφανθεί εκ των προτέρων επί της ουσίας. εκτελεστική ισχύ, από Συναντώνται αρκετά σημαντικές διαφορές ως προς τους όρους χορήγησης αυτών των μέτρων. Παρά το γεγονός ότι οι νομοθεσίες των κρατών μελών, εξαρτούν, γενικά, τη χορήγηση αυτών των μέτρων, τα οποία διαθέτουν της καταρχήν άμεση προβαλλόμενης αξίωσης ("fumus boni juris") και από την πιθανότητα του κινδύνου μη πληρωμής ("periculum in mora") η προϋπόθεση του επείγοντος αποτελεί ολοένα και συχνότερα το αντικείμενο ελεύθερης ερμηνείας. Ουσιαστικές διαφορές υπάρχουν επίσης όσον αφορά τον χαρακτήρα των αγαθών που μπορούν να αποτελέσουν το αντικείμενο ασφαλιστικών μέτρων, το είδος των μέτρων που μπορεί να ληφθούν ή ακόμα τις σχέσεις μεταξύ του δικαστηρίου των ασφαλιστικών μέτρίον και του δικαστηρίου εξέτασης της ουσίας. την αληθοφάνεια Τα τυπικά στοιχεία είναι επίσης ελάχιστα ομοιογενή. Πολλά κράτη μέλη εξαρτούν τα συντηρητικά μέτρα από την προηγούμενη έγκριση ενός δικαστή, ειδικευμένου σε ορισμένα κράτη μέλη και μη ειδικευμένου σε άλλα, ενώ μερικά εξ αυτών επιτρέπουν ενίοτε την απαλλαγή από αυτά. Εξάλλου, ο μονομερής χαρακτήρας στην αρχή της διαδικασίας αποτελεί τον κανόνα σε πολλά κράτη μέλη ενώ άλλα ορίζουν ότι η συζήτηση πρέπει να διεξάγεται κατ' αντιμωλία, ιδιαίτερης έκτακτης ανάγκης, από την αρχή της διαδικασίας, αποκλείοντας τοιουτοτρόπως το γενικά προσδοκώμενο αποτέλεσμα αυτών των μέτρων που έγκειται στον αιφνιδιασμό. Η Σύμβαση των Βρυξελλών δεν προτείνει λύση σε αυτόν τον κατακερματισμό των δικαίων όσον αφορά τα ασφαλιστικά μέτρα. Το άρθρο 24 περιορίζεται να καθιερώνει την αρχή μιας δικαιοδοσίας παρεκκλίνουσας από τους άλλους κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας επί της ουσίας, χωρίς να προσδιορίζει τον ή τους δικαιούχους αυτής της δικαιοδοσίας, και κυρίο)ς χο)ρίς να προσδιορίζει το τι είναι τα ασφαλιστικά μέτρα. Για να καλύψει αυτό το κενό, το δικαστήριο χρειάστηκε vex προβεί σε ερμηνεία. Έθεσε, με την απόφαση " REICH ERT Π"12 τα πρώτα θεμέλια ενός ενιαίο και αυτόνομου ορισμού και προσδιόρισε επίσης το καθεστώς ελεύθερης κυκλοφορίας των αποφάσεων που διατάσσουν αυτά τα μέτρα. Όσον αφορά το άρθρο 39, το οποίο προβλέπει τη λήψη συντηρητικοί μέτρων κατά τη διάρκεια της διαδικασίας προσφυγής κατά της απόφασης που επιτρέπει την εκτέλεση, το δικαστήριο προσδιόρισε, με την απόφαση CAPELLONI και AQUILESiI κατά PELKMANS13, ότι ο διάδικος ο οποίος ζήτησε και επέτυχε την εκτέλεση, μπορεί, δυνάμει αυτού του άρθρου και κατά τη διάρκεια της καθορισμένης προθεσμίας, να επιδιώξει απευθείας τη λήψη συντηρητικών μέτρων χωρίς να είναι υποχρεωμένος να λάβει ειδική άδεια. 26. Η Επιτροπή θεωρεί απαραίτητο να συνεχίσει στην πορεία που χάραξε το Δικαστήριο και να ξεκινήσει, στο επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ένο)σης, συζήτηση σχετικά με τα μέτρα που μπορούν να εξασφαλίσουν ισοδύναμη προστασία όλί»ν το)ν πολιπυν σε αυτόν τον τομέα. Λαμβάνοντας υπόψη τα διάφορα νομικά συστήματα και την ποικιλία των μέτρ<ον, αυτή η συζήτηση 12 Υπόθεση C-261/90 Reichert II, 26 Μαρτίου 1992, Συλλογή 1990, ο. 2149 13 Υπόθεση 119/84, Cappelloni και Aquilini κατά Pelkmans, Συλλογή 1985, 3147. 17 27. 28. θα πρέπει κυρίως να αφορά τις λειτουργίες που επιδιώκουν τα μέτρα, τους ελάχιστους όρους στους οποίους πρέπει να υποβάλλονται, τον κανόνα της κατ' αντιμωλίας συζήτησης, την εκτελεστική ισχύ του μέτρου ή ακόμα τα ένδικα μέσα. Η Επιτροπή προτείνει να προσδιοριστεί με ενιαίο τρόπο η έννοια του "ασφαλιστικού μέτρου". ΙΙροτείνεται να χρησιμοποιηθούν ως βάση οι κατευθυντήριες αρχές που θεσπίσθηκαν από το δικαστήριο στην υπόθεση "REICHERT Π"14. Προτείνει επίσης να ορισθεί με σαφήνεια, για τους σκοπούς των ασφαλιστικών μέτρων, ένας κανόνας διεθνούς δικαιοδοσίας προς όφελος του κράτους μέλους στο έδαφος του οποίου μπορούν πράγματι να τεθούν σε εφαρμογή αυτά τα μέτρα, ακόμα και αν είναι τα δικαστήρια άλλου κράτους μέλους τα οποία είναι αρμόδια να αποφανθούν επί της ουσίας (άρθρο 18α). Η θεμελίωση αυτού του νέου κανόνα διεθνούς δικαιοδοσίας έγκειται στο ότι ο επείγοντα χαρακτήρας των ασφαλιστικών μέτρων είναι ασυμβίβαστος με την εφαρμογή μιας διαδικασίας έκδοσης απογράφου. Αυτός ο κανόνας πρέπει να εφαρμόζεται υπό την επιφύλαξη της αρμοδιότητας του δικαστή που αποφαίνεται επί της ουσίας να αποφασίζει επίσης για τα προσωρινά μέτρα15. Από την άλλη, όταν έχει εκδοθεί επί της ουσίας απόφαση μη εκτελεστή η απόφαση εκτελεστή, η οποία δεν έχει ακόμα κηρυχθεί εκτελεστή στο κράτος μέλος της εκτέλεσης, μια τέτοια ίχπόφαση πρέπει να επιτρέπει την λήψη συντηρητικών μέτρων στο κράτος στο οποίο μπορούν να εκτελεστούν αυτά τα μέτρα16. Η απόφαση επί της ουσίας πράγματι τυγχάνει ήδη, δυνάμει του άρθρου 26 της Σύμβασης το>ν Βρυξελλών, αυτοδίκαιης αναγνώρισης στη βάση τεκμηρίου διεθνούς εγκυρότητας, και πρέπει να έχει την ισχύ "ευρωπαϊκού συντηρητικού τίτλου" (βλέπε άρθρο 27). Τέλος, όταν η αρχική απόφαση έχει κηρυχθεί εκτελεστή στο κράτος εκτέλεσης, και υπό την επιφύλαξη της προσωρινής εκτέλεσης της απόφασης που επιτρέπει την εκτέλεση, αυτή η απόφαση πρέπει να παρέχει αυτοδικαίως το δικαίωμα να λαμβάνονται τα προσωρινά και συντηρητικά μέτρα που προβλέπονται από τη νομοθεσία του κράτους εκτέλεσης. Η λήψη αυτών των μέτρων δεν προϋποθέτει ότι πρέπει προηγουμένως να έχει κοινοποιηθεί στον καθ' ου η ίχπόφαση που επιτρέπει την εκτέλεση. Τα μέτρα παραμένουν σε ισχύ μέχρις ότου εκπνεύσει η προθεσμία προσφυγής ή εκδοθεί οριστική απόφαση επί ενδεχόμενης προσφυγής (βλ. άρθρο 36). 29. Το σύνολο το>ν προτεινομένου τροποποιήσεων περιλαμβάνεται στο σχέδιο σύμβασης που αναφέρεται στο παράρτημα 1. Για λόγους ευκολίας αυτό το σχέδιο σύμβασης τηρεί όσο το δυνατόν τη διόρθωση και την αρίθμηση της Σύμβασης των Βρυξελλών και ενσωματώνει μόνον τις διατάξεις των οποίων ζητείται η τροποποίηση σε σχέση με τη Σύμβαση των Βρυξελλών. 14 Εναπόκειται στο δικαστήριο να ορίσει το κατά πόσο μπορούν να χαρακτηρισθούν ως προσωρινά και συντηρητικά μέτρα τα μέτρα που έχουν ως στόχο να προηγηθούν της απόφασης επί της ουσίας. Βλέπε προδικαστικό ερο'ιτημα αριθ. 1996, C-46/7, Υπόθεση C-391-95 Van Uden Maritime Βν κατά Firma Decco-Line, Peter Determan KG. 15 Βλέπε εντούτοις τα όρια που τίθενται όσον αφορά την αναγνιόριση αυτ<ί>ν τονν μέτρων με την απόφαση "DENILAULER" του Δικαστηρίου: το προσο>ρινό και συντηρητικό μέτρο δεν θα αναγνωρίζεται εφόσον λαμβάνεται "ex parte" υπόθεση 125/79, Denilauler κατά Couchet, Συλλογή 1980, σ. 1553. 16 Βλέπε το άρθρο 68 του γαλλικού νόμου της 9ης Ιουλίου 1991 για τις αστικές διαδικασίες εκτέλεσης και το άρθρο 1414 του βελγικού κώδικα των δικαστηρίων. 18 II. ΒΑΣΕΙΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΤΗ ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΓΙΑ 30. 31. 32. Η ετερογένεια των εθνικών δικονομικών συστημάτων έχει σαν συνέπεια να μην είναι σε ίση κατάσταση όλοι οι πολίτες στο εσωτερικό της Ένωσης. Δεν διαθέτουν μέσα ίσης αποδοτικότητας ενώ η ισότητα των πολιτών και των οικονομικών φορέων στο πλαίσιο ενός ολοκληρωμένου χώρου προϋποθέτει την παροχή ίδιων δικαστικών μέσων από το ένα κράτος μέλος στο άλλο. Αυτή η διαφορά μεταξύ δικαίου και πραγματικότητας, η οποία δημιουργείται από τη διατήρηση των δικαστικών συνόρων στο εσοπερικό της Ένωσης, επισημάνθηκε επανειλημμένα από τα κοινοτικά όργανα17. Το ίδιο το Δικαστήριο τόνισε ότι η άσκηση προσφυγής, όταν θίγονται όικαιώματα λόγω παραβίασης του κοινοτικού δικαίου, αποτελεί το αντικείμενο αληθούς υποχρέωσης που βαρύνει τα κράτη μέλη, η οποία θεμελιώνεται επίσης στο άρθρο 5 της Συνθήκης ΕΚ18. Αυτή η συνειδητοποίηση το>ν οργάνων έχει ήδη εκφρασθεί σε πολλά κοινοτικά έγγραφα. Στη βάση των άρθρων 66, 100 ή ακόμα 100Α της Συνθήκης ΕΚ, έχουν εγκριθεί από το Συμβούλιο πολλές πράξεις παραγώγου δικαίου, των οποίων ορισμένων διατάξεις περιλαμβάνουν ειδικούς κανόνες, κανόνες σύγκρουσης αρμοδιοτήτων ή σπανιότερα, κανόνες σύγκρουσης νόμων, χωρίς εντούτοις να αποκλείεται, σε ειδικές περιπτώσεις, η προσέγγιση ουσιαστικών δικονομικών κανόνων19. Αυτή η τεχνική βρίσκει εντούτοις τα όρια της στο ίδιο το θέμα το οποίο προτίθεται να επιλύσει. Τοιουτοτρόπως, οι εργασίες προσέγγισης των εθνικών κανόνανν σύγκρουσης ή των δικονομικών κανόνων παρουσιάζουν το μειονέκτημα να αναπτύσσονται σε ένα αποκλειστικά τομεακό πλαίσιο. Υπό την επιφύλαξη ενδεχόμενων νέων προτάσεων σε ειδικότερους τομείς, εκεί όπου αυτό θα αποδεικνυόταν απαραίτητο, η Επιτροπή επιθυμεί να προωθήσει για το μέλλον μια όσο το δυνατόν πιο οριζόντια προσέγγιση για αυτά τα θέματα, η οποία θα αναπτυχθεί, μετά την έναρξη ισχύος της Συνθήκης του Αμστερνταμ, στο πλαίσιο νέων διατάξεων για τη δικαστική συνεργασία στον αστικό τομέα (άρθρο 73Μ). Η πολυπλοκότητα το>ν προβλημάτων που αντιμετωπίζονται καθώς και το βαθύ ρίζωμα του δικονομικού δικαίου στην εθνική νομική παράδοση καθιστούν εντούτοις ενδεδειγμένη μια δράση σταδιακή, συνετή και ανάλογη προς τις ανάγκες. Παρόμοια, θα πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στην τήρηση της ισορροπίας των συμφερόντων των διαδίκων και ειδικότερα στην τήρηση των δικαιωμάτων της υπεράσπισης. 17 Βλέπε κυρίως το Πράσινο Βιβλίο για την πρόσβαση τονν καταναλωτού στη δικαιοσύνη και τη ρύθμιση το)ν διαφορών κατανάλίοσης (COM(93) 576) και το "Στρατηγικό Πρόγραμμα για την εσοπερική αγορά (COM(93) 256). 18 Δικαστήριο τονν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. 19 Βλέπε για παράδειγμα την οδηγία 84/450/ΕΟΚ για την παραπλανητική διαφήμιση, την οδηγία 93/19/ΕΟΚ για τις καταχρηστικές ρήτρες στις συμβάσεις που συνάπτονται με τους καταναλωτές, τις οδηγίες 88/357/ΕΟΚ, 90/619/ΕΟΚ, 92/49/ΕΟΚ και 92/96/ΕΟΚ για τις ασφάλειες, την οδηγία 96/71/ΕΟΚ για την απόσπαση εργαζομένου στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών,. 19 Η Επιτροπή επιθυμεί να δοθεί προσοχή σε ορισμένα σημεία απόκλισης, των οποίων η διατήρηση είναι κατά την κρίση της επιζήμια για την αρμονική λειτουργία της δικαιοσύνης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτά τα θέματα έχουν εξάλλου ήδη αναλυθεί στο πλαίσιο των εργασιών του Συμβουλίου σχετικά με τον "ευρωπαϊκό εκτελεστό τίτλο", γεγονός που αποδεικνύει την ανάγκη και την ευαισθητοποίηση που υπάρχει για μια πιθανή κοινή προσέγγιση στο επίπεδο της Ένωσης. ΙΙ. 1. Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ ΤΟΥ ΤΙΤΛΟΥ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ 33. 34. 35. Η γενίκευση και η προσέγγιση το)ν συνοπτικών διαδικασιών που αποσκοπούν στην πληρωμή χρηματικών ποσών αποτελεί έναν κατά προτεραιότητα άξονα προβληματισμού, λαμβανομένων υπόψη των αυξανόμενων αναγκών των πολιτών και των οικονομικών φορέων. Πραγματοποιήθηκε πράγματι, το 1994 μια μελέτη20, κατ' αίτηση της Επιτροπής, στο πλαίσιο της κοινοτικής στρατηγικής για την ανάπτυξη της επιχείρησης και τη βελτίωση του περιβάλλοντος των επιχειρήσεων. Αυτή η μελέτη απέδειξε ότι οι οικονομικοί φορείς θεωρούν ότι το οικονομικό πλαίσιο των κρατών μελών είναι κατ' άνισο τρόπο αποτρεπτικό για τους κακόπιστους οφειλέτες και μπορεί μάλιστα, σε πολλά κράτη μέλη, να ωφελήσει χρηματικά αυτούς τους τελευταίους εξασφαλίζοντας τους κάποια ατιμωρησία. Αναφέρει επίσης ότι ορισμένες μικρομεσαίες επιχειρήσεις διστάζουν να επενδύσουν στο διεθνές εμπόριο επειδή γνωρίζουν ότι σε περίπτωση μη πληρωμής θα είναι πολύ πιο δύσκολο να εισπράξουν απαίτηση στο εξωτερικό απ' ότι στην ίδια τους τη χώρα. Αυτή η απουσία προσαρμοσμένου νομικού πλαισίου έχει ήδη τονισθεί, στο πλαίσιο της καλής λειτουργίας της εσωτερικής αγοράς, με τη σύσταση της Επιτροπής της 12ης Μαΐου 1995 για τις προθεσμίες πληρωμής στις εμπορικές συναλλαγές21. Η Επιτροπή, κρίνοντας ότι οι πιστωτές που αντιμετωπίζουν καθυστερήσεις πληρωμών οφείλουν να έχουν στη διάθεση τους ταχέα, αποτελεσματικά και ολιγοδάπανα μέσα προσφυγής, κάλεσε τα κράτη μέλη να βελτιώσουν την αποτελεσματικότητα των δικαστικών διαδικασιών απλουστευμένης ρύθμισης των διαφορών που αφορούν περιορισμένα χρηματικά ποσά, καθοός επίσης να διευκολύνουν τους τρόπους είσπραξης όσον αφορά τις μη αμφισβητούμενες διασυνοριακές απαιτήσεις. Υποχρεώθηκε εντούτοις να διαπιστώσει, στην έκθεση της της 9ης Ιουλίου 199722 για την αξιολόγηση των αποτελεσμάτων της σύστασης του 1995, ότι η κατάσταση εξελίχθηκε ελάχιστα στα κράτη μέλη και ότι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις παραμένουν διστακτικές όσον αφορά τις δραστηριότητες εξαγωγής. 36. Η προσέγγιση της Επιτροπής, η οποία εξάλλου έτυχε της ευρείας υποστήριξης του Κοινοβουλίου23, θεμελιώνεται πράγματι στη διαπίστωση σημαντικών διαφορών που εκδηλώνονται κατά την σύγκριση των εθνικών συστημάτων. Τα 20 τελευταία έτη αναπτύχθηκαν πράγματι σε κάθε κράτος μέλος, σε διαφορετικό βαθμό, διάφορες ειδικές ή συνοπτικές διαδικασίες. "European Late Payment Survey" - 1994 - UNTRUM JUSTITIA. 20 21 EE L 127, 10. 6. 1995· βλ. ανακοίνωση σχετικά με τη σύσταση της Επιτροπής της 12ης Μαΐου 1995 για τις προθεσμίες πληρωμής στις εμπορικές συναλλαγές - ΕΕ C 144/3 της 10ης Ιουνίου 1995. 22 E EC 216/10, 17. 7. 1997. 23 EEC 211,22. 7. 1996. 20 Ο πολλαπλασιασμός αυτών των διαδικασιών, που εκφράζει τη βούληση των κρατών μελών να καταπολεμήσουν την ενδημική δικαστική καθυστέρηση και τη συμφόρηση των δικαστηρίων, εκφράζει ταυτόχρονα την στην αποτελεσματικότητα της δικαστικής προστασίας που χορηγείται σε κάποια κατηγορία δικαιωμάτων ή πολιτών. εξ αυτών προσδίδει προτεραιότητα που καθένα 37. 38. Κατ' αυτόν τον τρόπο ορισμένα κράτη μέλη έχουν ήδη θέσει σε εφαρμογή ή ετοιμάζονται να εφαρμόσουν, πέραν των διαδικασιών που αφορούν τις μικρές απαιτήσεις ή ειδικότερα τις απαιτήσεις κατανάλωσης, διαδικασίες που επιδιώκουν να καταστήσουν απλούστερη, ταχύτερη και λιγότερο δαπανηρή την είσπραξη χρηματικών ποσών. Αυτές οι διαδικασίες24, πάντως δεν υπάρχουν σε όλα τα κράτη μέλη25. Εκεί όπου υπάρχουν αυτές οι διαδικασίες, οι ουσιαστικές και τυπικές προϋποθέσεις από τις οποίες εξαρτάται η εφαρμογή τους ποικίλλουν κατά πολύ. Τα σημεία διαφοράς αφορούν θέματα τόσο θεμελιώδη όπο)ς το ανώτατο ποσό των απαιτήσείον που μπορούν να (χποτελέσουν το αντικείμενο της διαδικασίας, ο κατ' αντιμωλία ή μονομερής χαρακτήρας της διαδικασίας, τα αποδεικτικά μέσα, τα έξοδα και τα τέλη, ο ρόλος του δικηγόρου. Σε όλα αυτά προστίθεται ένας φορμαλισμός άνισης έκτασης στα κράτη μέλη, καταλήγοντας ενίοτε και σε πλήρη (υιοδικαστικοποίηση της διαδικασίας26. Αυτή η αυξανόμενη ανισότητα έχει σαν συνεπακόλουθο τη μεγάλη ανισότητα των μέσοον που διαθέτουν οι πολίτες, υπέρ εκείνων που διαθέτουν πολύ αποτελεσματική διαδικασία διαταγής πληρωμής και εις βάρος εκείνων οι οποίοι, εντελώς αντίθετα, δεν διαθέτουν καθόλου και δεν έχουν άλλη προσφυγή πέραν των "κανονικών" διαδικασιών, οι οποίες γενικά συνεπάγονται μεγάλα έξοδα και μεγαλύτερες προθεσμίες. Σε αυτό προστίθεται το γεγονός ότι, σε ορισμένα κράτη μέλη, η χρήση της διαδικασίας διαταγής πληρωμής απαγορεύεται απόλυτα σε περίπτωση διασυνοριακής διαφοράς27. Σε αυτή την τελευταία περίπτωση, οι ανισότητα των εθνικών νομοθετικών συστημάπον μπορεί να ασκήσει μη αμελητέα επίδραση στην επιλογή του αρμοδίου δικαστηρίου ("forum shopping"). Η Επιτροπή θεωρεί απαραίτητο να μειωθούν αυτές οι διαφορές, οι οποίες μπορούν να ασκήσουν επίδραση στη συμπεριφορά των οφειλετών. Αποδείχθηκε πράγματι28, στο πλαίσιο της παρακολούθησης της σύστασης για τις ενδοεπιχειρησιακές προθεσμίες πληρωμής, ότι υπάρχουν πολύ λιγότερες καθυστερήσεις πληρωμών στα κράτη μέλη στα οποία η έκδοση και η εκτέλεση καταδικαστικοί (χποφάσεονν είναι ταχεία, ολιγοδάπανη και αποτελεσματική. Σε αυτά τα ίδια κράτη μέλη, η αναλογία των περιπτώσεων ηθελημένης υπερημερίας σε σχέση με το σύνολο των περιπτώσεων υπερημερίας είναι σαφώς κατώτερη από το μέσο όρο, ο οποίος ανέρχεται σε 35%. Οι οικονομικοί φορείς συνεπώς, για να μπορούν να επωφελούνται 24 "Procidure d'injonction de payer" στη Γαλλία, "Mahnverfahren" στη Γερμανία, "decreto injuntivo'O^v Ιταλία, "betaltningsfôrelajjande" στην Σουηδία, "Summiere rechtspleging om betaling te bekomen" στις Κάτω Χώρες, κλπ. 25 Η Ισπανία και Πορτογαλία δεν διαθέτουν διαδικασία διαταγής πληρωμής (procedure d'inzonction de payer). Το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιρλανδία διαθέτουν συνοπτική διαδικασία αρκετά παραπλήσια. 26 Για παράδειγμα, "kronofogdemyndighet" στη Σουηδία. 27 Δεν είναι εξάλλου βέβαιο ότι αυτός ο περιορισμός συμφωνεί με την ερμηνεία που δόθηκε από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκό'™ Κοινοτήτονν στη Σύμβαση των Βρυξελλίόν και στο άρθρο 6, το οποίο απαγορεύει τις διακρίσεις (απόφαση MUND και FESTNER, Υπόθεση C-398/92, 10 Φεβρουαρίου 1994, Συλλογή 1. 467). 28 European Payment Habits Survey - Απρίλιος 1997 - INTRUM JUSTIT1A 21 39. 40. 41. πλήρως των προτερημάτων που παρέχει η εξαφάνιση των συνόρων, πρέπει να διαθέτουν ταχεία, αποτελεσματική και ολιγοδάπανη διαδικασία, η οποία να τους προσφέρει από τυπική και ουσιαστική άποψη ισοδΥιναμη προστασία. Αυτή η προστασία δεν πρέπει εξάλλου να περιορίζεται στους οικονομικούς φορείς αλλά να προσφέρεται σε κάθε πολίτη (καταναλωτή, δικαιούχο διατροφής,. ), ο οποίος βρίσκεται αντιμέτωπος με μη πληρωμή μιας απαίτησης. Η γενίκευση29, σε όλα τα κράτη μέλη, της διαδικασίας διαταγής πληρωμής θα είχε επίσης ως αποτέλεσμα να διευκολύνει, χάρη στην εξοικείωση των αρμόδιων αρχών, τις διαδικασίες αναγνώρισης και έκδοσης απογράφου30 που προβλέπονται από τη Σύμβαση των Βρυξελλών. Πρέπει εξάλλου να υπενθυμιστεί, σε συνάρτηση με το συγκεκριμένο θέμα, ότι πολλές επιστημονικές εργασίες που πραγματοποιήθηκαν για τον "ευρωπαϊκό εκτελεστό τίτλο" υποστηρίζουν την αρχή ότι μία ενιαία διαδικασία αποβλέπουσα στην πληρωμή χρηματικού ποσού θα μπορούσε να καταλήξει στην πλήρη εξαφάνιση της διαδικασίας αναγνώρισης και εκτέλεσης (έκδοση απογράφου) που προβλέπεται από τη Σύμβαση των Βρυξελλών. Η βασική αρχή είναι ότι πρέπει να αποφεύγεται βαριά διαδικασία για την πληρωμή χρηματικού ποσού στις υποθέσεις που δεν έχουν πραγματικό χαρακτήρα δικαστικής διαφοράς ή στις οποίες ο οφειλέτης δεν αμφισβητεί την οφειλή του. Αυτή η αρχή της αντιστροφής του χαρακτήρα της διαφοράς ορίζει ότι η πρωτοβουλία για την έναρξη της διαδικασίας δεν ανατίθεται πλέον στον ενάγοντα αλλά στον εναγόμενο, ο οποίος, όταν του κοινοποιείται διαταγή πληρωμής εκδοθείσα κατ' αίτηση του πιστωτή, οφείλει να υιοθετήσει ενεργή στάση προσφεύγοντας στο δικαστήριο. Η διαδικασία χαρακτηρίζεται από τα νομικά αποτελέσματα τα οποία παράγει η συνειδητή σιωπή του οφειλέτη. Πρέπει ως εκ τούτου να ληφθούν ιδιαίτερες προφυλάξεις προκειμένου να προστατευθούν αποτελεσματικά τα συμφέροντα του εναγόμενου οφειλέτη. Η επίδοση ή η κοινοποίηση του τίτλου που κάνει δεκτή την αίτηση του πιστωτή αποκτά προς τον σκοπό αυτό μεγάλη σημασία, επειδή ορίζει την αρχή μια προθεσμίας η οποία επιτρέπει στον οφειλέτη να αντιταχθεί και να ξεκινήσει συζήτηση κατ' αντιμωλία. Μόλις τεθούν αυτές οι γενικές αρχές, οι οποίες αποτελούν τη βάση όλων τ(υν υφιστάμενοι συστημάτων, παραμένουν προς επίλυση πολλά θέματα. Είναι απαραίτητο κατ' αρχάς να προσδιοριστεί πως θα τηρηθεί η ισορροπία των δικαιωμάτων των διαδίκων, είτε πρόκειται για καταναλωτές, των οποίων η θέση κατωτερότητας31 που κατέχουν στην αγορά δεν πρέπει να επιδεινωθεί είτε για άλλες κατηγορίες προσώπων. Θα πρέπει ακόμα να προσδιορισθεί ποιος πρέπει να είναι ο ρόλο της δικαστικής αρχής, του δικαστικού επιμελητή, ή και του δικηγόρου. Το υλικό πεδίο εφαρμογής, το ενδεχόμενο ανώτατο ποσό των απαιτήσεων, οι λεπτομέρειες της αίτησης, τα αποδεικτικά στοιχεία, οι τρόποι επίδοσης της 29 Βλ. την προαναφερόμενη ανακοίνωση, σελ. 9. 30 Στην υπόθεση KLOMPS (16 Ιουνίου 1981, υπόθεση 166/80, συλλογή σελ. 1953), το Δικαστήριο XUJV Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων δέχθηκε ότι η διαταγή πληρωμής αποτελεί "απόφαση" κατά την έννοια της Σύμβασης των Βρυξελλών. 31 Βλ. Πράσινο Βιβλίο για την πρόσβαση των καταναλωτών στη δικαιοσύνη. 22 διάταξης, τα ένδικα μέσα και οι προθεσμίες αποτελούν επίσης παραμέτρους που πρέπει να ληφθούν υπόψη κατά την εξέταση το>ν πιθανών χαρακτηριστικών μιας ευρωπαϊκής διαδικασίας εντολής πληρωμής. Αυτή η συζήτηση θα πρέπει επίσης να διέπεται από τη βούληση να μην θιγούν τα υπάρχοντα συστήματα που έχουν αποδείξει την αποτελεσματικότητα τους. ΙΙ. 2. Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ 42. 43. 44. 45. Ένα κατάλληλο και αποτελεσματικό σύστημα εκτέλεσης των δικαστικοί αποφάσεων αποτελεί ένα από τα θέματα της πρόσβασης στη δικαιοσύνη. Η ελεύθερη κυκλοφορία των αποφάσεων είναι από την άλλη ουτοπική, εάν ο τίτλος δεν εκτελείται με ισοδύναμη αποτελεσματικότητα σε όλα τα κράτη μέλη. μέτρων τα μέσα αναγκαστικής Δεν είναι βέβαιο ότι τώρα οι εθνικές νομοθεσίες μπορούν να ανταποκριθούν σε αυτό το στόχο. Έτσι ακριβώς όπως και στην περίπτωση των ασφαλιστικών εκτέλεσης διοργανο')νονται κατά πολύ διαφορετικό τρόπο και εξαρτούνται από πολύ διαφορετικές προϋποθέσεις στα διάφορα κράτη μέλη. 11 αρά το γεγονός ότι όλα τα κράτη μέλη αναγνο>ρίζουν ένα διαφορετικό δικαύομα εκτέλεσης σε συνάρτηση με το χαρακτήρα της υποχρέωσης που βαρύνει τον οίρειλέτη και ότι το σύνολο σχεδόν των κρατούν μελών εξαρτά την αναγκαστική εκτέλεση από την επίδοση του τίτλου επί του οποίου θεμελιώνεται, δηλαδή από την όχληση του οφειλέτη, υπάρχουν πολύ μεγάλες διαφορές όσον αφορά τον χαρακτήρα των τίτλων που επιτρέπουν την αναγκαστική εκτέλεση32, ενώ η ισχύς του δεδικασμένου δεν αποτελεί το μόνο καθοριστικό κριτήριο σε σχέση με το θέμα αυτό. Οι εξαιρέσεις από την γενικά ισχύουσα αρχή της δυνατότητας κατάσχεσης των περιουσιακών στοιχείων του οφειλέτη είναι πολυάριθμες και πολύ διαφορετικές στα διάφορα κράτη μέλη. Το αυτό ισχύει όσον αφορά τα ένδικα μέσα, το ρόλο του δικαστηρίου όσον αφορά την εκτέλεση, το κόστος της εκτέλεσης ή ακόμα τη δημοσιότητα των μέτρο)ν εκτέλεσης. Η Σύμβαση τονν Βρυξελλίόν επιδιο')κει μόνο να διευκολύνει την ελεύθερη κυκλοφορία το>ν αποφάσεο)ν απλοποκόντας τους κανόνες έκδοσης απογράφου. Η καθ' αυτή εκτέλεση συνεχίζει να υπάγεται στους δικονομικούς κανόνες του κράτους στο οποίο λαμβάνει χο>ρα η εκτέλεση. Ο εκτελεστός χαρακτήρας ενός τίτλου δεν συγχέεται συνεπούς με την πραγματική εκτέλεση του και απέχουμε πολύ από τον να μπορεί να θεωρηθεί ότι "οι προϋποθέσεις εκτέλεσης των αποφάσεων και οι κίνδυνοι που συνδέονται με τις δυσκολίες που αυτές προκαλούν είναι ίδιες σε όλα τα κράτη μέλη"33. Η ποικιλομορφία και η πολυπλοκότητα των κανόνων την οποία έφερε στο φως το Δικαστήριο συνδέεται πράγματι με την ιδιαίτερη κατάσταση του δικαίου που διέπει τα μέσα εκτέλεσης, το οποίο άπτεται του δικαίου των προσώπων, του δικαίου των συμβάσεων, των καθεστώτων γάμου και διαδοχής, του φορολογικού δικαίου,. καθώς και του δικαίου που διέπει τις ασφάλειες. Αυτός ο πολυθεματικός χαρακτήρας, στον οποίο προστίθεται η κλασική αρχή της εδαφικότητας των κατασχέσεοτν επιβάλλει συνετή και πολύ σταδιακή προσέγγιση του θέματος. 32 Ορισμένα κράτη μέλη διακρίνουν μεταξύ εκτελεστού τίτλου και εκτελεστηρίου τύπου. 33 Απόφαση MUND και FESTNER, βλ. υποσημείο>ση αριθ. 24. 23 46. 47. Προτείνεται να περιορισθεί η συζήτηση, σε μία πρώτη φάση, στην προβληματική της κατάσχεσης τραπεζικού λογαριασμού, η οποία υπάρχει στο σύνολο σχεδόν των κρατο>ν μελο'ιν και η οποία αποτελεί αποτελεσματικό όπλο κατά του δύστροπου οφειλέτη. Αυτή η αποτελεσματικότητα πρέπει εντούτοις να σχετικοποιηθεί λόγω της αρχής της εδαφικότητας των κατασχέσεων και των ουσιαστικών διαφορών που υπάρχουν μεταξύ των εθνικών νομοθεσιών. Κυρίως, η υπερβολικά μεγάλη δυνατότητα εξαφάνισης του περιεχομένου των τραπεζικών λογαριασμών αποτελεί σοβαρό φρένο στη λειτουργία της κατάσχεσης. Πρέπει συνεπώς να εξετασθούν τα διάφορα μέσα εξουδετέρωσης αυτών των εμποδίων και αυτής της δυνατότητας εξαφάνισης του περιεχομένου των λογαριασμών και να προσδιορισθεί κοινή προσέγγιση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πολλά ερωτήματα χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής. Ο προσδιορισμός του τόπου της κατάσχεσης αποτελεί ένα από τα ουσιαστικά ζητήματα. Η απάντηση που θα δοθεί πρέπει να λάβει υπόψη τη μαζική ανάπτυξη των ηλεκτρονικοί μεταφορών πόρων. Η κλασική αρχή σύμφωνα με την οποία ο τόπος κατάσχεσης είναι ο τόπος στον οποίο κατάσχονται τα κεφάλαια που φυλάσσονται από τον τραπεζίτη ή ο τόπος στον οποίον πραγματοποιείται η πληρωμή από την τράπεζα (γενικά η εταιρική της έδρα) πρέπει να επανεξετασθεί προς τον σκοπό αυτό. Η έκταση της κατάσχεσης όσον αφορά τα κεφάλαια που φυλάσσονται από το υποκατάστημα ή την αλλοδαπή θυγατρική της τράπεζας, στην οποία διενεργείται κατάσχεση, θέτει επίσης ένα ιδιαίτερο πρόβλημα σε σχέση με την αρχή της εδαφικότητας των κατασχέσεων. Η θυγατρική ή το υποκατάστημα θεωρούνται κατά πολύ γενικό τρόπο ως χωριστή επιχείρηση εκείνης εις χείρας της οποίας διενεργείται η κατάσχεση, οπωσδήποτε όσον αφορά την παραίτηση του. Η ημερομηνία κατά την οποία ο τρίτος εις χείρας του οποίου γίνεται η κατάσχεση οφείλει να χορηγήσει πληροφορίες σχετικά με το λογαριασμό του οφειλέτη, ή και με το είδος των μη κατασχετών απαιτήσεων που καταβάλλονται σε τραπεζικό λογαριασμό, αποτελούν εξίσου ζητήματα που πρέπει να εξετασθούν μετά προσοχής. Το αυτό ισχύει όσον αφορά την προτεραιότητα που χορηγείται σε ορισμένα κράτη μέλη στον πιστωτή που προβαίνει στην κατάσχεση, γεγονός που ενέχει τον κίνδυνο διακριτικής μεταχείρισης εις βάρος του πιο "απομακρυσμένου" πιστωτή. 113. Η ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ ΤΩΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ 48. 49. Η διευκόλυνση, χάρη σε μία απλουστευμένη διαδικασία αναγνώρισης και εκτέλεσης, της εκτέλεσης των αλλοδαπών αποφάσεων είναι απαραίτητη για την αποτελεσματική προστασία των δικαιωμάτων του πιστωτή. Αυτή η πρόοδος μπορεί εντούτοις να αποδειχθεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, ουτοπική εάν ο οφειλέτης αποδειχθεί αφερέγγυος ή εάν αποκρύψει τα περιουσιακά του στοιχεία. Ο πιστωτής πρέπει συνεπώς να μπορεί να εκτιμήσει με ακρίβεια την πραγματική σύσταση της περιουσίας του οφειλέτη, από άποψη ενεργητικού και παθητικού, πριν να αποφασίσει για το κατά πόσον είναι ενδεδειγμένο να επιδιώξει την εκτέλεση. Αυτά τα περιουσιακά στοιχεία, τα οποία αποτελούν τη γενική εγγύηση των πιστωτών, έχασαν πολύ από τη διαφάνεια τους. Ενώ άλλοτε αποτελούντο ο)ς προς το ουσιαστικό μέρος από ακίνητα εύκολα προσδιορίσιμα και ως εκ τούτου κατασχέσιμα, η σύνθεση τους έχει αλλάξει ουσιαστικά. Έχουν σε μεγάλο βαθμό καταστεί άυλα και αποτελούν στο εξής μέρος τραπεζικο')ν 24 50. 51. λογαριασμών, διαφόρων αμοιβών, εταιρικών μεριδύυν, κινητο')ν αξιών ή τίτλων συμμετοχής σε εταιρείες διασκορπισμένες σε όλη την Ευρώπη. Η περιουσία χαρακτηρίζεται τώρα από μεγάλη αδιαφάνεια και από ακόμα μεγαλύτερη μεταβλητότητα λόγω της ηλεκτρονικής προόδου και του Internet34. Οι εθνικοί νομοθέτες δεν παρέμειναν αδιάφοροι σε αυτή την εξέλιξη και έθεσαν σταδιακά σε εφαρμογή μέτρα που επιτρέπουν την εξομάλυνση, τουλάχιστον εν μέρει, αυτής της απουσίας διαφάνειας. Τα μέσα που υπάρχουν τώρα σε κάθε κράτος μέλος και επιτρέπουν την διαπίστωση και τον εντοπισμό των διαφόρων ενεργητικών και παθητικών στοιχείων της περιουσίας του οφειλέτη χαρακτηρίζονται εντούτοις από μεγάλη ποικιλομορφία και απέχουν πολύ από το να εξασφαλίζουν ίση προστασία όλων των πιστοπών. Ένα από αυτά τα μέσα έγκειται στην υποχρέωση που επιβάλλεται στον οφειλέτη, κατόπιν αιτήσεως του πιστωτή ή του δικαστηρίου που είναι επιφορτισμένο με την εκτέλεση, να αποκαλύπτει τα περιουσιακά του στοιχεία. Σε μία πρώτη ομάδα κρατών μελίύν δεν υπάρχει κανένας νομικός κανόνας τέτοιου χαρακτήρα. Εναπόκειται συνεπώς στον πιστοπή να κάνει τις απαραίτητες ενέργειες για να προσδιορίσει και να εντοπίσει αυτά τα περιουσιακά στοιχεία, συχνά προς όφελος του καλά ενημερωμένου ή καλά κατατοπισμένου οφειλέτη. Ορισμένα κράτη μέλη δεν διαθέτουν εξάλλου διατάξεις που να προβλέπουν κυρο')σεις για τις ενέργειες με τις οποίες ο οφειλέτης διοργανώνει την αφερεγγυότητα του. Σε μία δεύτερη ομάδα κρατών μελών, υπάρχει υποχρέωση δήλωσης των περιουσιακών στοιχείων, η οποία πραγματοποιείται γραπτά η προφορικά ενώπιον δικαστηρίου, ενδεχομένως με ορκωμοσία, ενώπιον γραμματέα ή δικαστικού υπαλλήλου, η ακόμα ενώπιον των αρχών που είναι ειδικά επιφορτισμένες με την εκτέλεση των αποφάσεοχν. Ο οφειλέτης που αρνείται να προβεί σε αυτήν τη δήλο>ση διατρέχει τον κίνδυνο κυρώσεατν και συγκεκριμένα ποινής φυλάκισης. Κατά γενικό τρόπο, η υποχρέωση δήλωσης αφορά όλα τα είδη κινητών και ακινήτων. Η αποτελεσματικότητα αυτής της δήλωσης περιουσιακών στοιχείων εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη χρήση που γίνεται και τη δημοσιότητα που προσδίδεται. Σε ορισμένα κράτη μέλη, οι πληροφορίες που συγκεντρώνονται κατ' αυτόν τον τρόπο ανακοινώνονται μόνον στο δικαστήριο και στους διαδίκους. Αντιθέτως, η αποτρεπτική αξία της υποχρέωσης δήλωσης αποδεικνύεται πολύ μεγαλύτερη εκεί όπου η πληροφορία μπορεί να γνωστοποιηθεί σε κάθε ενδιαφερόμενο πρόσωπο, μέσω του πρωτοκόλλου υποθέσεων το)ν δικαστηρίων, κατά τρόπον ο')στε η υποχρέωση δήλωσης των περιουσιακών στοιχείων να αποτελεί πολύ αποτελεσματικό μέσο πίεσης κατά των κακόπιστων οφειλετών. 52. Τα δημόσια βιβλία μπορούν να αποτελούν μία μη αμελητέα συμπληρωματική πηγή πληροφόρησης και ενίοτε εναλλακτική λύση στα κράτη μέλη στα οποία δεν υπάρχει η δήλωση το)ν περιουσιακών στοιχείων. Στην περίπτωση αυτή επίσης, η έκταση των διαθέσιμων κατ' αυτόν τον τρόπο πληροφοριών ποικίλλει κατά πολύ από το ένα κράτος μέλος στο άλλο. 34 Βλ. Πράσινο Βιβλίο της Επιτροπής για το ηλεκτρονικό εμπόριο (COM(97) 157) 25 53. 54. Εξάλλου, σε ορισμένα κράτη μέλη, συγκαταλέγεται στις αρμοδιότητες των δικαστηρίων ή των αρχών που είναι επιφορτισμένες με την εκτέλεση η ευχέρεια να απαιτήσουν την κοινοποίηση εκ μέρους τρίτων, κυρίως το>ν τραπεζικών και χρηματοπιστωτικοί ιδρυμάτων, πληροφοριών για τους λογαριασμούς που διαθέτουν οι οφειλέτες. Σε άλλα κράτη μέλη, αυτή η δυνατότητα αποκλείεται, προτάσσοντας ως δικαιολογία το τραπεζικό απόρρητο. Αρκετά μεγάλες διαφορές υπάρχουν συνεπώς στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο γίνεται αντιληπτή η έννοια της διαφάνειας των περιουσιακών στοιχείων. Από τη μία, η διακριτικότητα ορισμένων κρατών μελών είναι σε θέση να ενθαρρύνει του κακόπιστους οφειλέτες να μεταφέρουν τα αγαθά τους σε κάποιο κράτος μέλος για να αποφύγουν την κατάσχεση. Από την άλλη, οι πιστωτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν ευρίσκονται σε ίση θέση ανάλογα με το κράτος μέλος στο οποίο οφείλουν να επιδιώξουν την πληρωμή της απαίτησης τους. Η Επιτροπή θεωρεί ότι η παρούσα κατάσταση δεν είναι ικανοποιητική και ότι η αποτελεσματικότητα των μέσων εκτέλεσης στην Ευρωπαϊκή Ένωση απαιτεί συντονισμένη δράση. Θεωρεί απαραίτητο να εξετασθεί, λαμβανομένου υπόψη του ενδιαφέροντος αυτού του συστήματος, η γενίκευση της υποχρέωσης δήλωσης των περιουσιακών στοιχείων ως μέσο εντοπισμού πυν στοιχείων ενεργητικού και παθητικού. Θα πρέπει επίσης να ληφθούν υπόψη οι διαδικασίες που αποβλέπουν στην καταπολέμηση της οργανωμένης αφερεγγυότητας. Αυτή η προσέγγιση έτυχε αρκετά ευρείας υποστήριξης εκ μέρους των επαγγελματιών, η γνώμη των οποίων ζητήθηκε από τις υπηρεσίες της Επιτροπής στο πλαίσιο των προπαρασκευαστικών εργασιών του σεμιναρίου του Ελσίνκι το Μάρτιο του 1997 για τον "Ευρωπαϊκό εκτελεστό τίτλο". θεωρεί πάντως απαραίτητο να συνδυασθεί η Η Επιτροπή αποτελεσματικότητα μιας τέτοιας διαδικασίας με, αφενός μεν, τους κανόνες της αδυναμίας κατάσχεσης, αφετέρου δε, την προστασία του οφειλέτη και τονν τρίτων έναντι οποιουδήποτε αντεδεδειγμένου, ακατάλληλου ή υπερβολικού μέτρου έρευνας. Ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει επίσης να δοθεί στην προστασία των δεδομένων. Προτίθεται λοιπόν να προβεί σε διαβουλεύσεις για να συγκεντρο')σει τις εμπεριστατωμένες γνο')μες των ενδιαφερόμενοι κύκλων. ΙΙ. 4. ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΜΕΤΑΞΥ ΑΡΧΩΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ 55. Υπάρχει μία άλλη διάσταση την οποία πρέπει να συμπεριλάβει ο προβληματισμός για τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας των αποφάσεων, που είναι αυτή της συνεργασίας των αρχών που είναι επιφορτισμένες σε κάθε κράτος μέλος με τη εκτέλεση των αποφάσεων. Αυτό το ζήτημα συνδέεται αναπόσπαστα με το ζήτημα του προσδιορισμού των αγαθών που αποτελούν το αντικείμενο της εκτέλεσης, του οποίου αποτελεί το φυσικό συμπλήρωμα. Η σημασία μελλοντικής συνεργασίας θα είναι πράγματι ακόμα μεγαλύτερη μόλις θα έχουν ολοκληρο)θεί οι σημαντικές προσπάθειες που καταβάλλονται προς την κατεύθυνση της μεγαλύτερης διαφάνειας των περιουσιακών στοιχείου. Υπό την παρούσα κατάσταση, και παρά το γεγονός ότι η δικαστική συνεργασία στον αστικό τομέα αποτελεί έναν από τους στόχους της Ένωσης, πρέπει να διαπιστωθεί η απουσία, στο επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οποιουδήποτε πολυμερούς μέσου γενικής εμβέλειας που να αποβλέπει, με την εφαρμογή ενός συστήματος αμοιβαίας συνδρομής, στην επιτάχυνση της ρύθμισης των διαφορών και της εκτέλεσης ταχν αποφάσεων. 26 56. 57. 58. 59. Αυτή η διαπίστο)ση αποτέλεσε άλλο>στε ένα ίχπό τα θέματα που αναλύθηκαν κατά τη διάρκεια του σεμιναρίου σχετικά με τον "Ευρωπαϊκό εκτελεστό τίτλο" που διοργανώθηκε το Ελσίνκι το Μάρτιο του 1997, σαν στοιχείο που συντελεί στη μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα το>ν δικαστικοί αποφάσεων. Η δυνατότητα εφαρμογής ενός συστήματος ανταλλαγής πληροφοριών στο συγκεκριμένο τομέα αποτέλεσε εξάλλου το αντικείμενο διαβουλεύσεων με τα κράτη μέλη στο πλαίσιο τοτν εργασιών για τον "Ευρωπαϊκό εκτελεστό τίτλο" (βλ. Ι. 2. ). Η υποδοχή που επιφυλάχθηκε σ' αυτήν την πρόταση αποδεικνύει κάποια ευαισθητοποίηση των κρατών μελών απέναντι στις δυσκολίες που δημιουργούνται από την απουσία τυπικού πλαισίου συνεργασίας, σε επίπεδο δικαστηρίων, στον τομέα της αποτελεσματικότητας των αποφάσεων. Η Επιτροπή θεωρεί από την πλευρά της ότι η βελτίθ)ση των νομοθετικών μηχανισμών αναγνο')ρισης και εκτέλεσης αποτελεί θέμα προτεραιότητας αλλά ότι τα προσδοκο')μενα θετικά αποτελέσματα από τις προσπάθειες που καταβλήθηκαν προς αυτήν την κατεύθυνση μπορούν να αυξηθούν ακόμα με την ενεργή συνεργασία το>ν αρχο')ν το)ν κρατών μελών που συμμετέχουν σε αυτούς τους μηχανισμούς. Από την άλλη, αυτή η συνεργασία θα επέτρεπε να αποφευχθούν τα μειονεκτήματα της αρχής της εδαφικότητας των μέσων εκτέλεσης, αρχή βαθειά ριζωμένη στην νομική παράδοση των κρατών μελών. Η δυσκολία ή ακόμα και η αδυναμία σε ορισμένες περιππόσεις να εντοπισθούν εύκολα και με ελάχιστα έξοδα τα αγαθά που είναι σε θέση να ικανοποιήσουν τον πιστωτή θέτει από την άλλη σε κίνδυνο την ελεύθερη κυκλοφορία και την αποτελεσματικότητα των αποφάσεων και, γενικότερα, κρατών μελών να την ανταποκριθούν στις ανησυχίες των πολιτών. Φαίνεται συνεπώς ορθό να ξεκινήσει η συζήτηση με σκοπό να προσδιορισθεί η καταλληλότητα, η μορφή και οι ενδεχόμενες λεπτομέρειες ενός συστήματος ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ αρχών εκτέλεσης των κρατών μελών. ικανότητα των δικαστικών σωμάτων των Ένα τέτοιο σύστημα, για να είναι αποτελεσματικό, δεν πρέπει να περιορίζεται στην ανταλλαγή πληροφοριών για τη νομοθεσία που ισχύει στο κράτος εκτέλεσης όσον αφορά την εκτέλεση το>ν αποφάσεο)ν. Ο απώτερος στόχος της συνεργασίας πρέπει να είναι στην πραγματικότητα η συγκέντρωση, προς όφελος του πιστοπή, τα>ν πληροφοριών που διατίθενται στο κράτος εκτέλεσης όσον αφορά το πρόσωπο του οφειλέτη αλλά εξίσου όσον αφορά το χαρακτήρα των περιουσιακών στοιχείων του, τα ενεργητικά (συμπεριλαμβανομένων των απαιτήσεων τρίτατν) και παθητικά περιουσιακά στοιχεία του, καθο')ς και την τοποθεσία τους. Η συγκριτική εξέταση των μέσων που υπάρχουν σε άλλους τομείς θα διευκολύνει τον προσδιορισμό των πιθανών χαρακτηριστικών του συστήματος. Υπάρχει πράγματι μία σειρά μέσων, κυρίως στο επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των οποίων στόχος είναι να επιτρέψουν ή να διευκολύνουν την αμοιβαία ενημέρωση και συνεργασία των αρχών. Σε σχέση με το θέμα αυτό, ο μηχανισμός που προβλέπεται από τη σύμβαση που υπεγράφη στις 6 Νοεμβρίου 1990 στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής πολιτικής συνεργασίας και α<ρορά την είσπραξη τ(ον διατροφών35, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Σύμφο>να με το άρθρο 3 αυτής της σύμβασης, οι αρμόδιες αρχές αναλαμβάνουν πράγματι τη δέσμευση να συνεργάζονται με 35 Αυτή η σύμβαση επικυρώθηκε από 4 κράτη μέλη μόνον. Η εξέταση αυτής της σύμβασης, η οποία εκκρεμεί στο Συμβούλιο, κυρίως για λόγους μη επικύρακτης, μπορεί να επιτρέψει την άντληση σημαντικών πληροφοριών. 27 60. σκοπό την αποτελεσματικότητα των αποφάσεων και να θέτουν σε εφαρμογή τα απαραίτητα μέσα αναγκαστικής εκτέλεσης, αλλά εξίσου να αναζητούν και να εντοπίζουν τα περιουσιακά στοιχεία του οφειλέτη, καθώς και να λαμβάνουν από τις αρχές του κράτους μέλους κάθε πληροφορία σχετικά με τον οφειλέτη. Το κοινοτικό δίκαιο προσφέρει επίσης πολλά υποδείγματα συστημάτων ανταλλαγής πληροφοριών και αμοιβαίας βοήθειας μεταξύ αρχών, των οποίων ο στόχος είναι να εξασφαλίσουν την καλή εφαρμογή των κοινοτικών διατάξεων. Αυτά τα συστήματα έχουν ιδιαίτερα αναπτυχθεί στον τελωνειακό και γεωργικό τομέα, καθώς επίσης στο φορολογικό τομέα36. Κατά την συζήτηση που πρόκειται να διεξαχθεί, οι πολιτισμικές διαφορές μεταξύ των κρατών μελών όσον αφορά την ευθύνη της διεξαγωγής της δίκης και της εκτέλεσης το)ν αποφάσεο)ν, οι διαφορές ή αποκλίσεις μεταξύ το)ν διαθέσιμων πληροφοριών στο πλαίσιο κάθε κράτους μέλους, καθο')ς και οι αισθητές αποκλίσεις όσον αφορά τα καθεστώτα και τις αρμοδιότητες των υπαλλήλων εκτέλεσης, θα έχουν μη αμελητέα επίδραση στις συζητήσεις και πρέπει να ληφθούν υπόψη ορισμένες παράμετροι. Είναι απαραίτητο να προσδιορισθεί με ακρίβεια ποιος μπορεί να έχει Είναι αναμφίβολα προτιμότερο να πρόσβαση στις πληροφορίες. επιφυλαχθεί η πρόσβαση αυτή στις αρχές και όχι σε απλούς ιδιώτες. Θα πρέπει συνεπώς να προσδιορισθούν ποιες θα είναι οι αρχές στις οποίες θα χορηγούνται οι πληροφορίες και εκείνες που θα είναι αρμόδιες για να τις παρέχουν. Χωρίς αμφιβολία ένα τέτοιο σύστημα θα πρέπει να είναι ανοικτό σε κάθε δικαστική ή διοικητική αρχή ή σε ελεύθερο επαγγελματία, εφόσον αυτή η αρχή έχει λάβει από το κράτος μέλος την εξουσία να προβαίνει σε αναγκαστική εκτέλεση των αποφάσεων. Ένα επιπλέον ζήτημα θα είναι εκείνο του βαθμού αποσυγκέντρωσης στην οποία θα πρέπει να καταλήξει ένα τέτοιο σύστημα. Το πεδίο εφαρμογής του συστήματος και οι όροι τους οποίους θα πρέπει να πληρούν οι αιτήσεις συνδρομής θα πρέπει εξίσου να προσδιορισθεί με σαφήνεια. Θα πρέπει επίσης να προσδιορισθούν οι περιπτώσεις κατά τις οποίες μπορεί έγκυρα να απορριφθεί η αίτηση συνδρομής καθώς και οι περιορισμοί που μπορούν να επιβληθούν στο σύστημα για λόγους προστασίας του ιδιωτικού βίου και προστασίας των προσωπικών δεδομένων ή ακόμα λόγω το>ν εθνικο')ν κανόνων που ισχύουν στο κράτος εκτέλεσης όσον αφορά τον απόρρητο χαρακτήρα το>ν πληροφορκόν ή το τραπεζικό απόρρητο. 36 Βλέπε κυρίως την οδηγία του Συμβουλίου 76/308/ΕΟΚ σχετικά με την αμοιβαία βοήθεια στον τομέα της είσπραξης των απαιτήσεων που προκύπτουν από πράξεις που αποτελούν μέρος του συστήματος χρηματοδότησης του ΕΓΤΠΕ καθώς επίσης από γεωργικές εισφορές και τελοννειακυύς δασμούς - ΕΕ L 73, 19. 3. 1976, σ. 18. 28 III. ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΡΑΞΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΑΙΕΘΝΗ ΑΙΚΑΙΟΑΟΣΙΑ, ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΣΤΑ ΚΡΑΤΗ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ, ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΣΕ ΑΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ, Έχοντας υπόψη: τη συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και ιδίως το άρθρο Κ. 3, παράγραφος 2 σημείο γ), την πρόταση της Επιτροπής37, τη γνο'ιμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου38, ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ: ότι, με σκοπό την υλοποίηση των στόχων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα κράτη μέλη θεωρούν ότι η συνεργασία στον τομέα της διεθνούς δικαιοδοσίας, της αναγνώρισης και της εκτέλεσης των αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, αποτελεί θέμα κοινού ενδιαφέροντος το οποίο υπάγεται στη δικαστική συνεργασία στον αστικό τομέα η οποία καθιερώνεται από τον τίτλο VI της συνθήκης· ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ να συνάψει την σύμβαση και το πρωτόκολλο που αφορά την ερμηνεία της, των οποίων τα κείμενα επισυνάπτονται και υπογράφονται σήμερα από τους αντιπροσώπους των κυβερνήσεων των κρατών μελών· ΣΥΣΤΗΝΕΙ την έγκριση της από τα κράτη μέλη σύμφωνα με τους αντίστοιχους συνταγματικούς κανόνες τους. Έγινε , στις Για το Συμβούλιο Ο Πρόεδρος 37 COM(97). 38 ΕΕ. 29 ΤΑ ΥΨΗΛΑ ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΑ ΜΕΡΗ στη συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένοχτη, ΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΑ στην πράξη του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της · ΕΠΙΘΥΜΩΝΤΑΣ να βελτιώσουν και να επιταχύνουν την ελεύθερη κυκλοφορία στο εσωτερικό των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης των αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις και να απλουστεύσουν προς το σκοπό αυτό τις διατυπώσεις από τις οποίες εξαρτώνται η αναγνώριση και η προσωρινή εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων ΜΕΡΙΜΝΩΝΤΑΣ για την ενίσχυση της έννομης προστασίας των προσώπων των εγκατεστημένων στα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης· Έχοντας υπόψη ότι το άρθρο Κ3 παράγραφος 2, σημείο γ) της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, ορίζει ότι οι συμβάσεις που καταρτίζονται βάσει του άρθρου Κ3 μπορούν να προβλέπουν ότι το Λικαστήριο είναι αρμόδιο να ερμηνεύει τις διατάξεις τους, σύμφωνα με τις λεπτομερείς διατάξεις που καθορίζονται ενδεχομένως στις εν λόγω συμβάσεις· ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΝ στις ακόλουθες διατάξεις: (αμετάβλητο39) ΤΙΤΛΟΣ Ι • ΠΕΑΙΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ Αρθρο 1 ΤΙΤΛΟΣ II - ΑΙΕΘΝΗΣ ΑΙΚΑΙΟΑΟΣΙΑ Τμήμα Χ Γενικές διατάξεις Αοθοο 2 1. Υπό την επιφύλαξη των διατάξεων της παρούσας σύμβασης, τα πρόσωπα που έχουν την συνήθη διαμονή τους στο έδαφος συμβαλλομένου κράτους ενάγονται ενώπιον των δικαστηρίου του κράτους αυτού, ανεξάρτητα από την ιθαγένεια τους. Τα πρόσο>πα που δεν έχουν την ιθαγένεια του κράτους στο οποίο έχουν τη συνήθη διαμονή τους υπάγονται στους κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας που εφαρμόζονται στους ημεδαπούς". 2. Για την εφαρμογή της παρούσας σύμβασης, ο τόπος της κεντρικής διοίκησης των εταιρειών και άλλων νομικών προσώπων ή, ελλείψει αυτού, ο τόπος της καταστατικής τους έδρας, εξομοιώνεται με την συνήθη διαμονή των φυσικών προσώπων. Αοθοο 3 Τα πρόσωπα που έχουν τη συνήθη διαμονή τους στο έδαφος συμβαλλομένου κράτους μπορούν να εναχθούν ενώπιον των δικαστηρίων άλλου συμβαλλομένου κράτους μόνο σύμφωνα με τους κανόνες που περιλαμβάνονται στα τμήματα 2 έως 6α του παρόντος τίτλου. 39 Στο σύνολο της σύμβασης και των προντοκόλλονν η μνεία "αμετάβλητο" νοείται σε σχέση με τη Σύμβαση των Βρυξελλών και με τα πρωτοκολλά της υπό την παρούσα μορψ^ή τους (μετά την προσχώρηση της Αυστρίας, της Φινλανδίας και της Σουηδίας). 30 Δεν εφαρμόζονται εις βάρος τους, ιδίως: (αμετάβλητο) Αοθοο 4 Εάν ο εναγόμενος δεν έχει τη συνήθη διαμονή του στο έδαφος συμβαλλομένου κράτους, η διεθνής δικαιοδοσία σε κάθε συμβαλλόμενο κράτος ρυθμίζεται από το δίκαιο του κράτους αυτού, υπό την επιφύλαξη των διατάξεων των άρθρων 16, 17 και 18. Κατά του εναγομένου αυτού, κάθε πρόσωπο που έχει τη συνήθη διαμονή του στο έδαφος συμβαλλομένου κράτους, ανεξάρτητα από την ιθαγένεια του, μπορεί να επικαλεσθεί στο κράτος αυτό, όπως και οι ημεδαποί, τους εκεί ισχύοντες κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας, και κυρίως εκείνους που προβλέπονται στο άρθρο 3, δεύτερο εδάφιο. Τιιιίμα 2 Ειδικές βάσεις διεθνούς δικαιοδοσίας Αοθοο 5 Ο εναγόμενος που έχει τη συνήθη διαμονή του στο έδαφος συμβαλλομένου κράτους μπορεί να εναχθεί σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος: 1. ως προς διαφορές εκ συμβάσεως με αντικείμενο την πώληση αγαθών, ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου όπου πραγματοποιήθηκε ή έπρεπε να πραγματοποιηθεί η παράδοση, εκτός αν τα αγαθά παραδόθηκαν ή έπρεπε να παραδοθούν σε διαφορετικούς τόπους* 2. ως προς τις υποχρεώσεις διατροφής, ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου όπου ο αιτών διατροφή έχει την κατοικία του ή τη συνήθη διαμονή του ή εφόσον πρόκειται για αγωγή παρεπόμενη δίκης σχετικής με την προσωπική κατάσταση, ενώπιον του δικαστηρίου που κατά το δίκαιο του δικάζοντος δικαστή έχει διεθνή δικαιοδοσία στην περίπτωση της δίκης αυτής40, εκτός αν η διεθνής αυτή δικαιοδοσία θεμελιώνεται μόνο στην ιθαγένεια ενός εκ των διαδίκων· 3. ως προς ενοχές εξ αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας, ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου όπου συνέβη το ζημιογόνο γεγονός ή ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου όπου επήλθε η ζημία (ή μέρος της ζημίας)· 4. σε περιπτώσεις αγωγής αποζημιώσεο)ς ή αποκαταστάσεως της προτέρας καταστάσεως που θεμελιώνονται σε αξιόποινη πράξη, ενώπιον του δικαστηρίου όπου ασκείται η ποινική δίωξη, κατά το μέτρο που σύμφωνα με το δίκαιο του το δικαστήριο αυτό μπορεί να επιληφθεί της πολιτικής αγωγής· 5. ως προς διαφορές σχετικές με την εκμετάλλευση υποκαταστήματος, πρακτορείου ή κάθε άλλης εγκαταστάσεο)ς, ενώπιον του δικαστηρίου της τοποθεσίας τους· 6. υπό την ιδιότητα του ως ιδρυτή, trustee ή δικαιούχου trust που έχει συσταθεί, είτε δυνάμει νόμου είτε γραπτά ή προφορικά με γραπτή επιβεβαίωση, ενώπιον των δικαστηρίων του συμβαλλομένου κράτους στο έδαφος του οποίου το trust έχει την έδρα του· 40 θα πρέπει να ληφθεί υπόψην η υπογραφή της σύμβασης για τη διεθνή δικαιοδοσία, την των συζυγικών σχέσεων αναγνώριση και την εκτέλεση των αποφάσεων στον τομέα ("Βρυξέλλες") 31 7. σε διαφορές σχετικές με πληρωμή της αμοιβής που απαιτείται για την αρωγή ή τη διάσωση φορτίου ή ναύλου, ενώπιον του δικαστηρίου στην περιφέρεια του οποίου το εν λόγω φορτίο ή ο αντίστοιχος ναύλος: α) έχει κατασχεθεί για να εξασφαλισθεί η πληρωμή αυτή ή β) θα μπορούσε να κατασχεθεί για το σκοπό αυτό αλλά παρασχέθηκε εγγύηση ή άλλου είδους ασφάλεια· η διάταξη αυτή δεν εφαρμόζεται παρά μόνον εφόσον προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι ο εναγόμενος έχει δικαίωμα επί του φορτίου ή του ναύλου ή ότι είχε τέτοιο δικαίωμα κατά το χρόνο της εν λόγω αρωγής ή διασώσεως. Αοθοο 5 α 1. Σε θέματα ατομικών συμβάσεων εργασίας, ο εναγόμενος που έχει τη συνήθη διαμονή του στο έδαφος συμβαλλομένου κράτους μπορεί να εναχθεί, σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος, ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου στον οποίο ο εργαζόμενος εκτελεί συνήθως την εργασία του. Όταν ο εργαζόμενος δεν εκτελεί συνήθως την εργασία του στο ίδιο κράτος, ο εργοδότης μπορεί εξίσου να εναχθεί ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου όπου βρίσκεται η εγκατάσταση η οποία προσέλαβε τον εργαζόμενο. 2. Συμφωνία διεθνούς δικαιοδοσίας που έχει συναφθεί μεταξύ των δύο μερών παράγει τα αποτελέσματα της μόνον αν είναι μεταγενέστερη από τη γένεση της διαφοράς ή αν ο εργαζόμενος την επικαλείται για να εκδικασθεί η διαφορά από δικαστήριο άλλο από αυτό της συνήθους διαμονής του εναγομένου ή από εκείνο που ορίζεται στην παράγραφο 1. Αοθοο 6 Ο εναγόμενος που έχει τη συνήθη διαμονή του στο έδαφος συμβαλλομένου κράτους μπορεί επίσης να εναχθεί, σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος: 1. αν υπάρχουν πολλοί εναγόμενοι, ενώπιον του δικαστηρίου της συνήθους διαμονής ενός εξ αυτών εκτός αν η αγωγή υποβλήθηκε με μόνο σκοπό να απομακρύνει τους συνεναγόμενους από το δικαστήριο της συνήθους διαμονής τους. Το πρώτο εδάφιο δεν ισχύει όσον αφορά τον συνεναγόμενο ο οποίος έχει συνάψει με τον ενάγοντα συμφωνία διεθνούς δικαιοδοσίας που πληρεί τις προϋποθέσεις του άρθρου 17· 2. αν πρόκειται για προσεπίκληση δικονομικού εγγυητή ή άλλη προσεπίκληση, ενώπιον του δικαστηρίου της κύριας δίκης, εκτός αν μόνος σκοπός τους ήταν να απομακρύνουν τον εγγυητή ή τον προσεπικαλούμενο από το δικαστήριο που θα είχε διεθνή δικαιοδοσία στην περίπτωση τους· 3. αν πρόκειται για ανταγωγή που απορρέει από την ίδια σύμβαση ή τα ίδια πραγματικά περιστατικά στα οποία στηρίζεται η κύρια αγωγή, ενώπιον του δικαστηρίου όπου είναι εκκρεμής η αγωγή αυτή· 4. ως προς διαφορές εκ συμβάσεως, εάν η αγωγή, μπορεί να συνδυασθεί με αγωγή εναντίον του ίδιου εναγομένου σε διαφορές που αφορούν εμπράγματα δικαιώματα επί ακινήτου, ενώπιον του δικαστηρίου του συμβαλλομένου κράτους της τοποθεσίας του ακινήτου. (αμετάβλητο) Αοθοο 6α 32 Τμήμα 3 Αιεθνιις δικαιοδοσία σε υποθέσεις ασφαλίσεων Αοθοο 7 (αμετάβλητο) Αοθοο 8 Ο ασφαλιστής που έχει τη συνήθη διαμονή του στο έδαφος συμβαλλομένου κράτους μπορεί να εναχθεί: 1. σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος, ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου όπου ο αντισυμβαλλόμενος του ασφαλιστή έχει τη συνήθη διαμονή του· 2. αν πρόκειται για το συνασφαλιστή, ενο')πιον του δικαστηρίου του συμβαλλομένου κράτους, στο οποίο έχει εναχθεί ο κύριος ασφαλιστής. Όταν ο ασφαλιστής δεν έχει τη συνήθη διαμονή του στο έδαφος συμβαλλομένου κράτους, αλλά διαθέτει υποκατάστημα, πρακτορείο ή οποκχδήποτε άλλη εγκατάσταση σε συμβαλλόμενο κράτος, θεωρείται, για δκκμορές σχετικές με την εκμετάλλευση τους, ότι έχει τη συνήθη διαμονή του στο έδαφος του κράτους αυτού. Άρθρο 9 Ο ασφαλιστής μπορεί εξάλλου να εναχθεί ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου όπου συνέβη το ζημιογόνο γεγονός ή ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου όπου επήλθε η ζημία ή μέρος της ζημίας, εφ'όσον πρόκειται για ασφάλιση αστικής ευθύνης ή για ασφάλιση ακινήτων. Το ίδιο ισχύει αν η ασφάλεια αφορά ταυτόχρονα ακίνητα και κινητά καλυπτόμενα από το ίδιο ασφαλιστήριο και θιγόμενα από την ίδια ζημία. (αμετάβλητο) Αοθοο 10 Αοθοο 11 Με την επιφύλαξη των διατάξεων του άρθρου 10, τρίτο εδάφιο, η αγο>γή του ασφαλιστή μπορεί να ασκηθεί μόνον ενο')πιον τονν δικαστηρίου του συμβαλλομένου κράτους στο οποίο έχει τη συνήθη διαμονή του ο εναγόμενος, ανεξάρτητα αν είναι αντισυμβαλλόμενος, ασφαλισμένος ή δικαιούχος. Οι διατάξεις του παρόντος τμήματος δεν θίγουν το δικαίωμα ασκήσεως (χνταγο)γής ενώπιον του δικαστηρίου στο οποίο είναι εκκρεμής η κύρια αγο>γή που έχει εισαχθεί σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος τμήματος. Αοθοο 12 Παρέκκλιση από τις διατάξεις του παρόντος τμήματος είναι δυνατή μόνο με συμφωνίες: (σημεία 1 και 2 αμετάβλητα) 3. που έχοντας συναφθεί ανάμεσα σε ασφαλιστή και αντισυμβαλλόμενο με ίδιο συνήθη διαμονή κατά το χρόνο της συνάψεως της σύμβασης στο συμβαλλόμενο κράτος,. (το υπόλοιπο αμετάβλητο) 4. που έχουν συναφθεί από αντισυμβαλλόμενο χο)ρίς συνήθη διαμονή σε συμβαλλόμενο κράτος, εκτός αν πρόκειται για υποχρεοπική ασφάλιση ή για ασφάλιση ακινήτου που κείται σε συμβαλλόμενο κράτος, ή 5. (αμετάβλητο) 33 Οι αναφερόμενοι στο άρθρο 12 σημείο 5 κίνδυνοι είναι οι ακόλουθοι: (σημεία 1 έως 4 αμετάβλητα) Αοθοο 12 a 5. Το σύνολο των υψηλών κινδύνων που αναφέρονται στο άρθρο 5 της οδηγίας 88/357/ΕΟΚ του Συμβουλίου. Τμήιια 4 Διεθνής δικαιοδοσία σε συμβάσεις καταναλωτών Αοθοο 13 Σε συμβάσεις που ο σκοπός τους μπορεί να θεωρηθεί ξένος προς την επαγγελματική δραστηριότητα αυτού που τις καταρτίζει και που αποκαλείται στη συνέχεια "καταναλωτής", η διεθνής δικαιοδοσία καθορίζεται από τις διατάξεις του παρόντος τμήματος, υπό την επιφύλαξη του άρθρου 4 και του άρθρου 5 σημείο 5: 1) όταν πρόκειται για πώληση ενσωμάτων κινητών με τμηματική καταβολή του τιμήματος ή για δάνειο ιιε σταδιακή εξόφλτιστι ή νια οποιαδήποτε πιστωτική σύμβαση στιιν οποία εφαρμόζεται τι οδτινία 87/1Θ2/ΕΟΚ του Συμβουλίου· 2) για κάθε άλλη σύμβαση που έχει ως αντικείμενο προμήθεια ενσωμάτων κινητών ή παροχή υπηρεσιών αν: α) πριν από την κατάρτιση της συμβάσεως, έγινε στο κράτος της συνήθους διαμονής του καταναλωτή ειδική προσφορά ή διαφήμιση ή β) αν ο αντισυμβαλλόμενος του καταναλωτή ή ο αντιπρόσωπος του έλαβε την παραγγελία του καταναλωτή στη χώρα στην οποία αυτός έχει τη συνήθη διαμονή του , ή γ) αν ο καταναλωτής μετέβη από το κράτος της συνήθους διαμονής του σε κάποιο άλλο συμβαλλόμενο κράτος και έδωσε εκεί την παραγγελία του, υπό τον όρο ότι το ταξίδι διοργανώθηκε με σκοπό να παροτρύνει τον καταναλωτή να προβεί στην αγορά. Οι διατάξεις του πρώτου εδαφίου, σημείο 2 εφαρμόζονται και σε συμβάσεις που αφορούν την απόκτηση δικαιώματος χρόνο μερισμένης χρήσης ακινήτων. Όταν ο αντισυμβαλλόμενος του καταναλωτή δεν έχει τη συνήθη διαμονή του στο έδαφος συμβαλλομένου κράτους αλλά διαθέτει υποκατάστημα, πρακτορείο ή εγκατάσταση σε συμβαλλόμενο κράτος, θεωρείται ως προς τις διαφορές τις σχετικές με την εκμετάλλευση τους, ότι έχει τη συνήθη διαμονή του στο έδαφος του κράτους αυτού· Αοθοο 14 Η αγωγή καταναλωτή κατά του αντισυμβαλλόμενου μπορεί να ασκηθεί είτε ενώπιον των δικαστηρίων του συμβαλλόμενου κράτους, στο έδαφος του οποίου έχει τη συνήθη διαμονή του ο αντισυμβαλλόμενος είτε ενώπιον το>ν δικαστηρίων του συμβαλλόμενου κράτους, στο έδαφος του οποίου έχει τη συνήθη διαμονή του ο καταναλωτής. Η αγωγή του αντισυμβαλλόμενου κατά του καταναλωτή μπορεί να ασκηθεί μόνον ενώπιον των δικαστηρίων του συμβαλλόμενου κράτους, στο έδαφος του οποίου έχει τη συνήθη διαμονή του ο καταναλωτής. Οι διατάξεις αυτές δεν θίγουν το δικαίωμα ασκήσεως ανταγωγής ενώπιον του δικαστηρίου στο οποίο είναι εκκρεμής η κύρια αγωγή που έχει εισαχθεί σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος τμήματος. 34 Αοθοο 15 Παρέκκλιση από τις διατάξεις του παρόντος τμήματος είναι δυνατή μόνο με συμφωνίες: 1. μεταγενέστερες από τη γέννηση της διαφοράς ή 2. που επιτρέπουν στον καταναλωτή να προσφύγει και σε άλλα δικαστήρια εκτός από αυτά που προβλέπονται στο παρόν τμήμα ή 3. που, έχοντας συναφθεί σε καταναλωτή και αντισυμβαλλόμενο με συνήθη διαμονή κατά το χρόνο συνάψεο)ς της συμβάσεως στο ίδιο συμβαλλόμενο κράτος, απονέμουν διεθνή δικαιοδοσία στα δικαστήρια του κράτους αυτού, εκτός αν το δίκαιο του κράτους αυτού απαγορεύει τέτοιες συμφωνίες. Τμήμα 5 Αποκλειστική διεθνής δικαιοδοσία Αοθοο 16 Αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία έχουν: 1) α) (αμετάβλητο) β) πάντως, σε υποθέσεις μισθώσεων ακινήτων που συνάπτονται για προσωρινή ιδιοπική χρήση μέγιστης διάρκειας έξι συνεχών μηνών, έχουν επίσης διεθνή δικαιοδοσία και τα δικαστήρια του συμβαλλόμενου κράτους στο οποίο έχει τη συνήθη διαμονή του ο εναγόμενος, εφόσον ο ιδιοκτήτης και ο μισθωτής είναι φυσικά πρόσωπα και έχουν συνήθη διαμονή στο ίδιο συμβαλλόμενο κράτος, 2) σε θέματα κύρους, ακυρότητας ή λύσεως εταιριών ή άλλων νομικών προσώπων που έχουν την καταστατική έδρα τους στο έδαφος συμβαλλόμενου κράτους, τα δικαστήρια του κράτους αυτού· (§ 3 έως 5 αμετάβλητα) Τμήμα 6 Παρέκταση διεθνούς δικαιοδοσίας Αοθοο 17 Αν τα μέρη συμφώνησαν ότι ενα δικαστήριο ή τα δικαστήρια συμβαλλόμενου κράτους θα δικάζουν τις διαφορές που έχουν προκύψει ή που θα προκύψουν από συγκεκριμένη έννομη σχέση, το δικαστήριο αυτό ή τα δικαστήρια του κράτους αυτού έχουν αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία. Μια τέτοια συμφωνία διεθνούς δικαιοδοσίας πρέπει να καταρτίζεται: (Το υπόλοιπο του εδαφίου παραμένει αμετάβλητο). Όταν μια τέτοια συμφωνία καταρτίζεται από μέρη εκ των οποίων κανένα δεν έχει τη συνήθη διαμονή του στο έδαφος συμβαλλόμενου κράτους, τα δικαστήρια των άλλων συμβαλλόμενων κρατών δεν μπορούν να δικάσουν τη διαφορά εφόσν το ή τα υποδειχθέντα δικαστήρια δεν έχουν διαπιστώσει την έλλειψη διεθνούς δικαιοδοσίας τους. (Το υπόλοιπο του άθρου παραμένει αμετάβλητο, εξαιρουμένου του τελευταίου εδαφίου, που καταργείται). Αοθοο 18 Πέραν της περιπτώσεως όπου η διεθνής δικαιοδοσία απορρέει από άλλες διατάξεις της παρούσας συμβάσεως, αποκτά διεθνή δικαιοδοσία το δικαστήριο συμβαλλομένου κράτους ενώπιον του οποίου παρίσταται ο εναγόμενος και προβαίνει εκουσίως σε διαδικαστικές ενέργειες πλην εκείνων που επιδιώκουν 35 άμεσα ή έμμεσα, δευτερευόντως ή επικουρικά, να προβάλλουν την έλλειψη διεθνούς δικαιοδοσίας αυτού του δικαστηρίου. Οι εθνικές διατάξεις που αφορούν τον τύπο ή τα μέσα με τα οποία μπορεί να προβληθεί η έλλειψη διεθνούς δικαιοδοσίας του δικαστηρίου δεν επιτρέπεται σε καμία περίπτωση να θίγουν τη μη αμφιλεγόμενη έκφραση της βούλησης του εναγομένου να αμφισβητήσει τη διεθνή δικαιοδοσία αυτού του δικαστηρίου. Το πρώτο εδάφιο δεν ισχύει αν υπάρχει αποκλειστική διεθνής δικαιοδοσία άλλου δικαστηρίου σύμφωνα με το άρθρο 16. Αιεθνιτς δικαιοδοσία όσον αφορά τα ασφαλιστικά μέτρα Τμήμα 6 α Αοθοο 18 α 1. Τα ασφαλιστικά μέτρα που προβλέπονται από το δίκαιο συμβαλλομένου κράτους, αν αυτά πρέπει να εκτελεσθούν στο έδαφος του, ανεξαρτήτως του τόπου στον οποίο παράγουν τα αποτελέσματα τους, μπορούν να ζητηθούν σε αυτό το κράτος, έστω και αν δικαστήριο άλλου συμβαλλομένου κράτους έχει, σύμφωνα με την παρούσα σύμβαση, διεθνή δικαιοδοσία για την ουσία της υποθέσεως. 2. Κατά την έννοια της παρούσας σύμβασης, ασφαλιστικά μέτρα είναι τα επείγοντα μέτρα που προορίζονται να εξετάσουν μία διαφορά, να εξασφαλίσουν τη διατήρηση των αποδεικτικών στοιχείων ή των αγαθών ενόψει της απόφασης ή της αναγκαστικής εκτέλεσης, να διατηρήσουν ή να ρυθμίσουν πραγματική ή νομική κατάσταση προκειμένου να κατοχυρωθούν τα δικαιώματα των οποίων η αναγνώριση ζητείται ή μπορεί να ζητηθεί από το δικαστή της ουσίας. Έοευνα ττις διεθνούς δικαιοδοσίας και του παραδεκτού Τμήμα 7 (αμετάβλητο) Αοθοο 19 Αοθοο 20 Όταν ο εναγόμενος ενάγεται ενώπιον δικαστηρίου άλλου συμβαλλομένου κράτους και δεν παρίσταται, το δικαστήριο κηρύσσει εαυτό αυτεπάγγελτα αναρμόδιο, αν η δικαιοδοσία του δεν στηρίζεται στους όρους της παρούσας σύμβασης. (αμετάβλητο) Τα συμβαλλόμενα κράτη εφαρμόζουν τις διατάξεις του προηγούμενου εδαφίου μόνον μέχρις ότου αρχίσουν να ισχύουν ως προς αυτά οι διατάξεις του άρθρου 9 της σύμβασης για την επίδοση και την κοινοποίηση στα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης δικαστικών και εξώδικων πράξεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις. Τμήμα 8 ΕΚΚΡΕΜΟΔΙΚΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΑΦΕΙΑ Αοθοο 21 Αν έχουν ασκηθεί αγωγές με το ίδιο αντικείμενο και την ίδια αιτία μεταξύ των ίδιο>ν διαδίκων ενο')πιον δικαστηρίων διαφόρο>ν συμβαλλομένου κρατών, κάθε δικαστήριο, εκτός εκείνου που έχει προπό επιληφθεί, αναστέλλει αυτεπάγγελτα τη διαδικασία του μέχρι να διαπιστωθεί η διεθνής δικαιοδοσία του δικαστηρίου που επελήφθη πρώτο. 36 Όταν διαπιστωθεί η διεθνής δικαιοδοσία του πρώτου επιληφθέντος δικαστηρίου, κάθε άλλο επιληφθέν δικαστήριο οφείλει να διαπιστώσει την έλλειψη διεθνούς δικαιοδοσίας του υπέρ αυτού του δικαστηρίου. Ένα δικαστήριο επιλαμβάνεται, κατά την έννοια της παρούσας σύμβασης, όταν η αγωγή υποβάλλεται σε αυτό το δικαστήριο και το εισαγωγικό έγγραφο της δίκης, ή αντίστοιχο έγγραφο, επιδίδεται ή κοινοποιείται στον ενάγοντα, σύμφωνα με το άρθρο 20, δεύτερο ή τρίτο εδάφιο. Αοθοο 22 συναφείς αγωγές διαφόρων Όταν συμβαλλομένων κρατών, κάθε δικαστήριο, εκτός εκείνου που έχει πρώτο επιληφθεί μπορεί να αναστείλει τη διαδικασία. δικαστηρίου εκκρεμούν ενώπιον Κάθε δικαστήριο, εκτός εκείνου που έχει πρώτο επιληφθεί, μπορεί επίσης, με αίτηση ενός από τους διαδίκους, να διαπιστώσει την έλλειψη διεθνούς δικαιοδοσίας του, υπό την προϋπόθεση ότι οι αγωγές εκκρεμούν στον ίδιο βαθμό δικαιοδοσίας, ότι το πρώτο επιληφθέν δικαστήριο έχει διεθνή δικαιοδοσία και για συναφών τις εν λόγω αγωγές και ότι το δίκαιο του επιτρέπει την ένωση υποθέσεων. Είναι συναφείς, κατά την έννοια του παρόντος άρθρου, αγωγές που συνδέονται μεταξύ τους τόσο στενά ώστε να υπάρχει συμφέρον να εξετασθούν και να εκδικασθούν ταυτόχρονα, προκειμένου να αποφευχθούν λύσεις που θα ήταν ασυμβίβαστες αν οι υποθέσεις εκδικάζονταν χωριστά. (§ 1 αμετάβλητο) Αοθοο 23 2. Όταν μόνον το δικαστήριο που επιλαμβάνεται δεύτερο διαθέτει αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία, αυτό το δικαστήριο δεν είναι υποχρεωμένο να αναστείλει τη διαδικασία μέχρις ότου το πρώτο επιληφθέν δικαστήριο αποφασίσει για τη διεθνή δικαιοδοσία του. Τμήμα 9 Ασφαλιστικά μέτρα Αοθοο 24 ΤΙΤΛΟΣ III - ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΚΑΙ ΕΚΤΕΛΕΣΗ Αοθοο 25 Τμήμα 1 Αναγνώριση Αοθοο 26 Αοθοο 27 (καταργείται) (αμετάβλητο) (αμετάβλητο) Ακόμα και αν δεν είναι εκτελεστές ή δεν έχουν ακόμα κηρυχθεί εκτελεστές στο κράτος στο οποίο ζητείται η αναγνώριση της αποφάσεως κατά την έννοια του άρθρου 31, οι αποφάσεις που εκδίδονται σε κάποιο συμβαλλόμενο κράτος καθορίζουν, όσον αφορά τις αποφασισθείσες καταδίκες, την ύπαρξη αξιώσεως η οποία επιτρέπει την λήψη ασφαλιστικών μέτρων σύμφωνα με τη νομοθεσία του κράτους στο οποίο ζητείται η αναγνώριση της αποφάσεως. 37 (καταργείται) (καταργείται) (αμετάβλητο) Αοθοο 28 Αοθοο 29 Αοθοο 30 Τμήμα 2 Εκτέλεση Αοθοο 31 Οι αποφάσεις που εκδίδονται και είναι εκτελεστές σε συμβαλλόμενο κράτος παράγουν σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος, αφού κηρυχθούν εκεί εκτελεστές κατόπιν αιτήσεως κάθε ενδιαφερομένου, τα αποτελέσματα που αναγνωρίζονται σε μία εκτελεστή απόφαση στο συγκεκριμένο κράτος. Πάντως, στο Ηνωμένο Βασίλειο, μια τέτοια απόφαση εκτελείται στην Αγγλία και Ουαλία, τη Σκωτία, ή τη Βόρεια Ιρλανδία, αφού προηγουμένως, με αίτηση οποιουδήποτε ενδιαφερομένου, η απόφαση αυτή εγγραφεί προς εκτέλεση στο αντίστοιχο τμήμα του Ηνωμένου Πασιλείου. 1. Η αίτηση υποβάλλεται: Αοθοο 32 2. Στα συμβαλλόμενα κράτη που ορίζονται πολλά δικαστήρια ή αρχές, η κατά τόπον αρμοδιότητα του δικαστηρίου ή της αρχής καθορίζεται από τη συνήθη διαμονή του προσώπου κατά του οποίου ζητείται η εκτέλεση. Αν το πρόσωπο αυτό δεν έχει τη συνήθη διαμονή του στο έδαφος του κράτους εκτέλεσης, η αρμοδιότητα καθορίζεται από τον τόπο εκτέλεσης. Αοθοο 33 Η αίτηση υποβάλλεται κατά το δίκαιο του κράτους εκτέλεσης. Ο αιτών οφείλει να προβεί σε εκλογή κατοικίας στην περιφέρεια του δικαστηρίου ή της αρχής προς τα οποία απευθύνεται. Πάντως, αν το δίκαιο του κράτους εκτέλεσης δεν προβλέπει την εκλογή κατοικίας, ο αιπόν διορίζει αντίκλητο. Στην αίτηση επισυνάπτονται τα έγγραqκx που αναφέρονται στο άρθρο 46. Αοθοο 34 1. Το δικαστήριο ή η αρχή όπου υποβάλλεται η αίτηση αποφασίζει εντός ανώτατης προθεσμίας δεκαπέντε ημερών από την υποβολή της αίτησης. 2. Το δικαστήριο ή η αρχή όπου υποβάλλεται η αίτηση προβαίνει σε έλεγχο του παραδεκτού της αίτησης και των εγγράφων που προβλέπονται στο άρθρο 46. 3. Ο διάδικος, κατά του οποίου ζητείται η εκτέλεση, δεν έχει στο στάδιο αυτό της διαδικασίας δικαίωμα υποβολής προτάσεων. (αμετάβλητο) Αοθοο 35 38 Αοθοο 36 1. Η απόφαση η οποία επιτρέπει την εκτέλεση επιδίδεται ή κοινοποιείται στον διάδικο κατά του οποίου ζητείται η εκτέλεση. Αυτός μπορεί να προσφύγει κατά της απόφασης αυτής μέσα σ' ένα μήνα από την επίδοση της. 2. Αν ο διάδικος αυτός έχει τη συνήθη διαμονή του σε συμβαλλόμενο κράτος άλλο από εκείνο στο οποίο εκδόθηκε η απόφαση που επιτρέπει την εκτέλεση, η προθεσμία είναι δύο μήνες από την ημέρα που του έγινε η επίδοση προσωπικά ή στην κατοικία. Η προθεσμία αυτή δεν παρεκτείνεται λόγο) αποστάσεως. 3. Η απόφαση που επιτρέπει την εκτέλεση είναι αυτοδικαίως προσωρινά εκτελεστή. Πάντως, τα μέτρα πλειστηριασμού ή κατακύρωσης ή οποιαδήποτε μέτρα τελικής επιδίκασης των αξιώσεων που περιέχονται στην απόφαση αναστέλλονται κατά την διάρκεια της προθεσμίας προσφυγής που προβλέπεται στην παράγραφο 1 και, σε περίπτωση άσκησης ενδίκου μέσου, μέχρις ότου εκδοθεί απόφαση επ* αυτού έχουσα ισχύ δεδικασμένου. Το δικαστήριο στο οποίο ασκείται η προσφυγή μπορεί εντούτοις να αποφασίσει διαφορετικά, μέσω ενδεχομένως της σύστασης εγγύησης την οποία καθορίζει. 4. Σε κάθε περίπτωση, η απόφαση που εγκρίνει την εκτέλεση παρέχει την εξουσιοδότηση λήψης ασφαλιστικών μέτρων επί της περιουσίας ή έναντι του διαδίκου κατά του οποίου χορηγήθηκε η εκτέλεση. (αμετάβλητο) Αοθοο 37 Αοθοο 37 α 1. Η προσφυγή που προβλέπεται στο άρθρο 36 § 1 είναι παραδεκτή αν ο διάδικος κατά του οποίου επετράπη η εκτέλεση αποδείξει: 1) (καταργήθηκε) 2) στην περίπτωση ερήμην εκδοθείσας απόφασης, - είτε ότι το εισαγωγικό έγγραφο της δίκης ή αντίστοιχο έγγραφο δεν του επιδόθηκε ή κοινοποιήθηκε νομοτύπως και ότι αυτή η παρατυπία του προξένησε ζημία* - είτε ότι αυτή η πράξη δεν του επιδόθηκε ή του κοινοποιήθηκε εγκαίρως ώστε να μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Εντούτοις, η προσφυγή δεν είναι παραδεκτή εάν, δεν άσκησε κανένα ένδικο μέσο κατά της εκδοθείσας απόφασης παρά το γεγονός ότι έλαβε γνώση τής απόφασης αυτής κανονικά και εγκαίρως· 3) ότι η απόφαση είναι ασυμβίβαστη με απόφαση που εξεδόθη μεταξύ των ιδίων διαδίκων στο κράτος όπου ζητείται αναγνώριση της απόφασης ή σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος· 4) (καταργείται) 5) ότι η εκδοθείσα απόφαση είναι ασυμβίβαστη με απόφαση που εξεδόθη προηγουμένως σε μη συμβαλλόμενο κράτος μεταξύ το)ν ιδίων διαδίκων σε διαφορά η οποία έχει το ίδιο αντικείμενο και την ίδια αιτία, όταν αυτή η τελευταία απόφαση συγκεντρώνει τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την αναγνώριση της στο κράτος εκτέλεσης. 2. Αποκλείεται η επί της ουσίας αναθεώρηση της απόφασης του συμβαλλομένου κράτους προελεύσεως. 39 Αοθοο 37 β Η προσφυγή που αναφέρεται στο άρθρο 36 είναι παραδεκτή εάν ο διάδικος κατά του οποίου επετράπη η εκτέλεση αποδείξει ότι έχουν παραβιαστεί οι διατάξεις των τμημάτων 3, 4 και 5 του τίτλου II, καθώς και στις περιπτώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 59. Κατά τον έλεγχο των βάσεων διεθνούς δικαιοδοσίας που αναφέρονται στο πρώτο εδάφιο, το δικαστήριο ενώπιον του οποίου ασκείται n προσφυγή δεσμεύεται από τις πραγματικές διαπισπόσεις στις οποίες το δικαστήριο του κράτους καταγο>γής έχει θεμελιώσει τη διεθνή δικαιοδοσία του. Με την επιφύλαξη το)ν διατάξεων της προΥτης παραγράφου, δεν ερευνάται η διεθνής δικαιοδοσία των δικαστηρίων του κράτους προελεύσεως. Αοθοο 38 Το δικαστήριο ενο'χηιον του οποίου ασκείται η προσφυγή μπορεί, κατόπιν αιτήσεως του διαδίκου που την υπέβαλε, να αναστείλει τη διαδικασία του αν η αλλοδαπή απόφαση αποτελεί, στο κράτος καταγωγής, το αντικείμενο τακτικού ή εκτάκτου ενδίκου μέσου ή αν η προθεσμία για την άσκηση του δεν έχει λήξει. Στη δεύτερη περίπτωση, το δικαστήριο μπορεί να τάξει προθεσμία για την άσκηση του ενδίκου μέσου. 2 και 3 (καταργούνται) (καταργείται) Αοθοο 39 Αοθοο 40 1. (πρώτο εδάφιο: αμετάβλητο) 2. Ο διάδικος κατά του οποίου ζητείται η εκτέλεση καλείται να παραστεί ενώπιον του δικαστηρίου που εκδικάζει την προσφυγή. Σε περίπτωση ερημοδικίας, εφαρμόζονται οι διατάξεις του άρθρου 20 δεύτερη και τρίτη παράγραφος. (αμετάβλητο) Αοθοο 41 Αοθοο 42 Αν η αλλοδαπή απόφαση έκρινε επί πολλών αξιώσεων που έχουν σωρευθεί στην ίδια αγωγή και δε μπορεί να κηρυχθεί εκτελεστή στο σύνολο της, το δικαστήριο ή η αρχή την κηρύσσει εκτελεστή ως προς μία ή περισσότερες από τις αξιώσεις. Είναι δυνατόν να ζητηθεί μερική εκτέλεση της απόφασης. Αοθοο 43 Με την επιφύλαξη ασφαλιστικών μέτρων που προορίζονται να κατοχυρώσουν την εκτέλεση, οι αλλοδαπές αποφάσεις που καταδικάζουν σε χρηματική ποινή κηρύσσονται έχει προσδιοριστεί κατά τρόπο οριστικό από τα δικαστήρια του κράτους προελεύσεο)ς. εκτελεστές στο κράτος εκτέλεσης μόνον αν το ποσόν (αμετάβλητα) Αοθοα 44 και 45 40 Τμήμα 3 Κοινές διατάξεις Αοθοο 46 Ο διάδικος που επικαλείται την αναγνώριση ή ζητεί την εκτέλεση (χπο(ράσεο>ς οφείλει να προσκομίσει: 1. αντίγραφο της αποφάσεως, το οποίο να συγκεντρώνει τις αναγκαίες προϋποθέσεις γνησιότητας· 2. το πρωτότυπο ή επικυρωμένο αντίγραφο βεβαίωσης του δικαστηρίου ή της αρχής του συμβαλλομένου κράτους στο οποίο εξεδόθη η απόφαση, σύμφωνα με το υπόδειγμα που επισυνάπτεται στην παρούσα σύμβαση. Αυτή η βεβαίωση συμπληρώνεται στην επίσημη γλώσσα του συμβαλλομένου κράτους στο οποίο ζητείται η αναγνώριση, ή εάν υπάρχουν πολλές επίσημες γλώσσες σε αυτό το συμβαλλόμενο κράτος, στην επίσημη γλώσσα ή σε μία από τις επίσημες γλώσσες του τόπου όπου πρέπει να γίνει η εκτέλεση, ή σε οποιαδήποτε άλλη γλώσσα το συμβαλλόμενο κράτος στο οποίο ζητείται η αναγνώριση ορίσει ότι μπορεί να δεχθεί. Κατά τη στιγμή της κοινοποίησης που αναφέρεται στο άρθρο 61, παράγραφος 2, κάθε συμβαλλόμενο κράτος προσδιορίζει την ή τις επίσημη/ες γλώσσα/ες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πέραν της δικής του ή των δικών του, στην οποία ή στις οποίες δέχεται να συμπληρώνεται το έντυπο· 3. αν πρόκειται για απόφαση ερήμην, το πρωτότυπο ή επικυρωμένο αντίγραφο του εγγράφου που αποδεικνύει ότι το ειααγ<ηγικό έγγραφο της δίκης ή άλλο ισοδύναμο έγγραφο έχει επιδοθεί ή κοινοποιηθεί στον ερημοδικήσαντα διάδικο· 4. αν συντρέχει περίπτωση, έγγραφο που να αποδεικνύει ότι ο αιτών απολαμβάνει δωρεάν δικαστικής αρωγής στο κράτος προελεύσεως. (καταργείται) Αοθοο 47 Αοθοο 48 Αν δεν προσάγονται τα έγγραφα που μνημονεύονται στο άρθρο 46, σημεία 3 και 4, το δικαστήριο ή αρχή μπορούν αν ορίσουν προθεσμία προσαγωγής τους ή να δεχθούν ισοδύναμα έγγραφα ή, εφόσον κρίνουν ότι έχουν επαρκώς ενημερωθεί, να απαλλάξουν τον αιτούντα από το βάρος αυτό. Το δικαστήριο ή η αρχή μπορούν να ζητήσουν την προσαγο>γή μεταφράσεο)ς το)ν εγγράφων που προβλέπονται στα σημεία 1, 3 και 4 του άρθρου 46. Η μετάφραση επικυρώνεται από πρόσο)πο που έχει αυτήν την εξουσία σε ένα (χπό τα συμβαλλόμενα κράτη. Αοθοο 49 Καμιά επικύρωση ή άλλη ανάλογη διατύπωση δεν απαιτείται για τα έγγραφα που μνημονεύονται στο άρθρο 46, και στο άρθρο 48 δεύτερη παράγραφος, καθώς και, εφόσον συντρέχει περίπτωση, για το διορισμό αντικλήτου. Και, εφόσον ισχύει: τη συνθήκη μεταξύ του Βελγίου των Κάτω Χωρών και του Λουξεμβούργου για τη διεθνή δικαιοδοσία, την πτώχευση, την ισχύ και την εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων, διαιτητικών αποφάσεων και δημοσίων εγγράφων, που υπογράφηκε στις Βρυξέλλες στις 24 Νοεμβρίου 1961. 41 ΤΙΤΛΟΣ IV - ΑΗΜΟΣΙΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΚΑΙ ΑΙΚΑΣΤΙΚΟΙ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΙ Αοθοο 50 1. Τα δημόσια έγγραφα που έχουν εκδοθεί και είναι εκτελεστά σε συμβαλλόμενο κράτος περιβάλλονται, κατόπιν αιτήσεως, εκτελεστά τον εκτελεστήριο τύπο σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος κατά τη διαδικασία των άρθρων 31 έως 45. Η αίτηση δεν μπορεί να απορριφθεί Κατά την έννοια της παρούσας συμβάσεως, δημόσια έγγραφα είναι τα έγγραφα που συντάσσονται από αρχή, σύμφωνα με τους κανόνες της διεθνούς δικαιοδοσίας και του τύπου που προβλέπονται από το δίκαιο του κράτους εξ ονόματος του οποίου δρα η αρχή. 2. Το προσκομιζόμενο έγγραφο πρέπει να συγκεντρο')νει τις αναγκαίες προϋποθέσεις γνησιότητας του στο κράτος προελεύσεως. 3. Οι διατάξεις των άρθρων 46 έως 49 εφαρμόζονται εφόσον συντρέχει περίπτωση. (αμετάβλητο) Αοθοο 51 ΤΙΤΛΟΣ V - ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΛΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ Αοθοο 52 Το Λικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων είναι αρμόδιο να αποφαίνεται επί της ερμηνείας της παρούσας σύμβασης σύμφωνα με τις διατάξεις του πρωτοκόλλου Αριθ. 2 που επισυνάπτεται. Αοθοο 53 (καταργείται) (αμετάβλητο) (καταργείται) ΤΙΤΛΟΣ VI • ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ Αοθοο 54 Αοθοο 54 α ΤΙΤΛΟΣ VII • ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ (αμετάβλητα) Αοθοα55 é(oc56 Αοθοο 57 1. Η παρούσα σύμβαση δεν θίγει τις συμβάσεις στις οποίες τα συμβαλλόμενα κράτη είναι ή θα γίνουν μέρη και οι οποίες, σε ειδικά θέματα, ρυθμίζουν τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση ή την εκτέλεση αποφάσεο>ν. 2. Προς εξασφάλιση της ομοιόμορ(ρης ερμηνείας της, η παράγραφος 1 εφαρμόζεται με τον ακόλουθο τρόπο: α) η παρούσα σύμβαση δεν αποκλείει τη δυνατότητα ενός δικαστηρίου συμβαλλόμενου κράτους που είναι μέρος συμβάσεως σχετικής με ειδικό 42 θέμα, να θεμελιοχτει τη διεθνή δικαιοδοσία του σε μια τέτοια σύμβαση, ακόμη και αν ο εναγόμενος έχει τη συνήθη διαμονή του στο έδαφος συμβαλλόμενου κράτους που δεν είναι μέρος της συγκεκριμένης συμβάσεο)ς. Το δικαστήριο εqxxρμόζει σε κάθε περίπτοχτη το άρθρο 20 της παρούσας συμβάσεως· (το υπόλοιπο άρθρο: αμετάβλητο) (καταργείται) Αοθοο 58 Αοθοο 59 Η παρούσα σύμβαση δεν εμποδίζει συμβαλλόμενο κράτος να αναλάβει έναντι τρίτου κράτους, δυνάμει συμβάσεως αναγνωρίσεως και εκτελέσεως αποφάσεων, την υποχρέωση να μην αναγνωρίζει απόφαση που έχει εκδοθεί σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος κατά εναγομένου που είχε συνήθη διαμονή στο έδαφος του τρίτου κράτους, εφόσον, σε περίπτο)ση που προβλέπεται στο άρθρο 4, η απόφαση (Ττηρίχθηκε αποκλειστικά σε βάση δικαιοδοσίας προβλεπόμενη στο άρθρο 3 δεύτερη παράγραφος. (το υπόλοιπο άρθρο: αμετάβλητο) ΤΙΤΛΟΣ VIII - ΤΕΛΙΚΕΣ ΑΙΑΤΑΞΕ1Σ Αοθοο 60 Η παρούσα σύμβαση αντικαθιστά, στις σχέσεις μεταξύ των συμβαλλομένων κρατών, τη Σύμβαση των Βρυξελλών της 27ης Σεπτεμβρίου 1968 για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση των αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, όπως τροποποιήθηκε από τις συμβάσεις προσχώρησης των ετών 1978, 1982,1989 και 1996. Αοθοο 61 1. Η παρούσα σύμβαση υπόκειται στην έγκριση των συμβαλλομένων κρατών σύμφωνα με τους αντίστοιχους συνταγματικούς κανόνες τους. 2. Τα συμβαλλόμενα κράτη κοινοποιούν στο θεματοφύλακα την ολοκλήρωση των συνταγματικών διαδικασιών έγκρισης της παρούσας σύμβασης. 3. Η παρούσα σύμβαση αρχίζει να ισχύει ενενήντα ημέρες μετά την κοινοποίηση που προβλέπεται στην παράγραφο 2 εκ μέρους του κράτους που προέβη τελευταίο στη διατύπωση αυτή. 4. Μέχρι την έναρξη ισχύος της παρούσας σύμβασης, κάθε συμβαλλόμενο κράτος μπορεί, όταν προβαίνει στην κοινοποίηση σύμφωνα με την παράγραφο 2 ή και αργότερα, να δηλώσει ότι, καθόσον το αφορά, η σύμβαση τυγχάνει εφαρμογής επί των σχέσεων του με τα συμβαλλόμενα κράτη που έχουν κάνει την ίδια δήλωση. Αυτές οι δηλώσεις ισχύουν ενενήντα ημέρες μετά την κατάθεση τους. Αοθοο 62 1. Τυχόν τροποποιήσεις της παρούσας σύμβασης μπορούν να προταθούν από κάθε συμβαλλόμενο κράτος ή από την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Κάθε πρόταση τροποποίησης διαβιβάζεται στο θεματοφύλακα, ο οποίος την προωθεί στο Συμβούλιο. 2. Οι τροποποιήσεις αποφασίζονται από το Συμβούλιο, το οποίο συνιστά την έγκριση τους από τα συμβαλλόμενα κράτη σύμφωνα με τους αντίστοιχους συνταγματικούς κανόνες τους. 43 3. Οι τροποποιήσεις που αποφασίζονται κατ' αυτόν τον τρόπο τίθενται σε ισχύ σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 61, παράγραφος 3. 4. Υπό την επιφύλαξη των παραγράφων 1, 2 και 3, το επισυναπτόμενο στο παράρτημα έντυπο μπορεί να τροποποιηθεί με απόφαση του Συμβουλίου το οποίο αποφασίζει κατόπιν προτάσεως που διατυπώνεται από οποιοδήποτε συμβαλλόμενο κράτος ή από την Επιτροπή. (καταργείται) Αοθοο 63 Αοθοο64 1. Θεματοφύλακας της παρούσας σύμβασης είναι ο Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 2. Ο θεματοφύλακας δημοσιεύει στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων: 1. τις εγκρίσεις· 2. την ημερομηνία έναρξης ισχύος της παρούσας σύμβασης· 3. την ημερομηνία κατά την οποία αρχίζει να εφαρμόζεται η παρούσα σύμβαση μεταξύ δύο κρατών μελών καθώς και, ενδεχομένως, τις ημερομηνίες εφαρμογής στις περιπτώσεις που αναφέρονται στο άρθρο 61, παράγραφος 4· 4. τις κοινοποιήσεις που γίνονται κατ' εφαρμογήν του άρθρου VI του πρωτοκόλλου αριθ. 1. Αοθοο 65 Τα πρωτόκολλα τα οποία προσαρτώνται στην παρούσα σύμβαση αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της. Αοθοο 65 α 1. Τα συμβαλλόμενα κράτη αναγνωρίζουν ότι κάθε κράτος που καθίσταται μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης προσχωρεί στην παρούσα σύμβαση. 2. Για τους σκοπούς των διαπραγματεύσεων που διεξάγονται με σκοπό την προσχώρηση νέων κρατών μελών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η παρούσα σύμβαση και τα συνημμένα πρωτόκολλα τα οποία αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της θεωρούνται ως κεκτημένο που πρέπει να γίνει πλήρως δεκτό από όλα τα υποψήφια για προσχώρηση κράτη. 3. Πριν από την υπογραφή της συνθήκης προσχώρησης, το υποψήφιο κράτος ανακοινώνει τις πληροφορίες που απαιτούνται για την εφαρμογή των άρθρων 3, 32, 37, 40, 41, 46 και 55 της παρούσας σύμβασης και του άρθρου 2 του πρωτοκόλλου αριθ. 2. Η διάρκεια της παρούσας σύμβασης είναι απεριόριστη. Αοθοο 66 (καταργείται) (καταργείται) Αοθοο 67 Αοθοο 68 44 ΒΕΒΑΙΩΣΗ Άρθρο 46 παράγραφος 2 της σύμβασης για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση των αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (Ελληνικά,. ) 1. ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΕΓΓΡΑΦΟ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ (ή αντίστοιχο έγγραφο) 1. 1. Η ημερομηνία της κοινοποίησης ή επίδοσης του εισαγωγικού εγγράφου της δίκης (ή οποιουδήποτε αντίστοιχου εγγράφου): έτος: μήνας: ημέρα: 1. 2. Λεπτομέρειες της κοινοποίησης ή της επίδοσης: 1. 2. 1 D στον αποδέκτη 1. 2. 4 D ταχυδρομικά 1. 2. 2 D σε άλλο πρόσωπο 1. 2. 4. 1 D χωρίς απόδειξη παραλαβής 1. 2. 3 D στην κατοικία του αποδέκτη 1. 2. 4. 2 D με απόδειξη παραλαβής 1. 2. 5 D λοιπά 2. ΑΠΟΦΑΣΗ 2. 1. Ημερομηνία : έτος : μήνας : ημέρα : 2. 2. Φύση : 2. 2. 1 D απόφαση επί της ουσίας 2. 2. 2 D απόφαση λήψης ασφαλιστικών μέτρων 2. 3 Ημερομηνία της κοινοποίησης ή της επίδοσης της απόφασης :έτος : μήνας 2. 4 Λεπτομέρειες της κοινοποίησης ή επίδοσης της απόφασης 2. 4. 1 D στον αποδέκτη του εγγράφου 2. 4. 4 D ταχυδρομικά ημέρα : 2. 4. 2 D σε άλλο πρόσωπο 2. 4. 4. 1 D χωρίς απόδειξη παραλαβής 2. 4. 3 D στην κατοικία του αποδέκτη 2. 4. 4. 2 D με απόδειξη παραλαβής 2. 4. 5 D λοιπά 2. 5 Χαρακτηρισμός της απόφασης: 2. 5. 1 D κατ'αντιδικίαν 2. 5. 2 Π ερήμην / θεωρούμενη κατ'αντιδικίαν 2. 6 Ημερομηνία της συζήτησης στο ακροατήριο : έτος : μήνας : ημέρα 2. 7 Δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση 2. 7. 1 Ονομασία του δικαστηρίου 2. 7. 2 Τόπος του δικαστηρίου 45 3. ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΔΙΑΔΙΚΩΝ 3. 1 Ενάγων: 3. 2 Εναγόμενος: Με την παρούσα πιστοποιείται : • • ότι η προαναφερόμενη απόφαση εμπίπτει στο καθ'ύλη πεδίο εφαρμογής της σύμβασης για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση των αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις ότι η προαναφερόμενη απόφαση είναι εκτελεστή στο κράτος στο οποίο εκδόθηκε (άρθρο 31 της σύμβασης) D επειδή δεν υπόκειται πλέον σε κανένα ένδικο μέσο D επειδή είναι προσωρινά εκτελεστή Έγινε στ. (τόπος) ημερομηνία) Υπογραφή ή/και σφραγίδα 46 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 1 ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ Αοιθ. 1 ΤΑ ΥΨΗΛΑ ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΑ ΜΕΡΗ ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΝ στις ακόλουθες διατάξεις που προσαρτώνται στη σύμβαση: Αρθρο Ι Κάθε πρόσωπο που έχει τη συνήθη διαμονή τον στο Λουξεμβούργο, εναγόμενο ενώπιον δικαστηρίου άλλου συμβαλλόμενου κράτους, κατ ' εφαρμογή του άρθρου 5 σημείο 1, μπορεί να αμφισβητήσει τη διεθνή δικαιοδοσία του δικαστηρίου αυτού. Το δικαστήριο αυτό διαπιστώνει αυτεπάγγελτα την έλλειψη διεθνούς δικαιοδοσίας του αν ο εναγόμενος δεν παραστεί. Κάθε συμφωνία διεθνούς δικαιοδοσίας κατά την έννοια του άρθρου 17 παράγει τα αποτελέσματα της έναντι προσώπου που έχει τη συνήθη διαμονή του στο Λουξεμβούργο μόνο αν αυτό την έχει ρητά και ειδικά αποδεχθεί. Αρθρο II Με την επιφύλαξη ευνοϊκότερων εθνικο')ν διατάξεων, πρόσωπα που έχουν τη συνήθη διαμονή τους σε συμβαλλόμενο κράτος και διώκονται για αδίκημα εξ αμελείας ενο'χπιον των ποινικών δικαστηρίων άλλου συμβαλλόμενου κράτους του οποίου δεν έχουν την ιθαγένεια, μπορούν να αναθέσουν την υπεράσπιση τους σε αρμόδια για το έργο αυτό πρόσωπα, ακόμη και αν δεν εμίρανίζονται αυτοπροσώπως. (δεύτερο εδάφιο: αμετάβλητο) (αμετάβλητο) (πρώτο εδάφιο: αμετάβλητο) (δεύτερο εδάφιο: καταργείται) Αοθοο III Αοθοο IV Αοθοο V Η διεθνής δικαιοδοσία, που προβλέπεται στο άρθρο 6 σημείο 2 και στο άρθρο 10 για προσεπίκληση, δικονομικού εγγυητή ή για άλλη προσεπίκληση, άλλου δεν ισχύει στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας και στη Δημοκρατία της Αυστρίας. Κάθε πρόσωπο που έχει τη συνήθη διαμονή του στο έδαφος άλλου συμβαλλόμενου κράτους μπορεί να προσεπικληθεί ενώπιον το)ν δικαστηρίου. (το υπόλοιπο άρθρο: αμετάβλητο) (αμετάβλητα) (καταργείται) Αρθρα Va και Υβ Αοθοο Υ γ 47 Αοθοο Υδ Με την επιφύλαξη της δικαιοδοσίας του Ευρωπαϊκού Γραφείου Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας σύμφωνα με τη σύμβαση χορηγήσεως ευρωπαϊκών διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, που υπογράφηκε στο Μόναχο στις 5 Οκτωβρίου 1973, τα δικαστήρια κάθε συμβαλλόμενου κράτους έχουν αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία, σε θέματα εγγραφής ή κύρους ευρωπαϊκού διπλώματος ευρεσιτεχνίας που χορηγείται για το κράτος αυτό και που δεν είναι κοινοτικό δίπλωμα κατ ' εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 86 της συμβάσεως της σχετικής με το ευρωπαϊκό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για την κοινή αγορά, που υπογράφηκε στο Λουξεμβούργο στις 15 Δεκεμβρίου 1975. (αμετάβλητο) Αοθοο Υ ε Αοθοο VI Τα συμβαλλόμενα κράτη ανακοινώνουν στο Γενικό Γραμματέα του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα κείμενα το>ν νομοθετικών διατάξεονν τους με τα οποία τροποποιούν είτε τις διατάξεις της νομοθεσίας τους τις αναφερόμενες στη σύμβαση είτε τους πίνακες των δικαστηρίων που μνημονεύνονται στον τίτλο III τμήμα 2 της συμβάσεως. Αοθοο ΥΠ Το παρόν προπόκολλο αντικαθιστά, στις σχέσεις μεταξύ των συμβαλλομένων κρατών, το προπόκολλο της 27ης Σεπτεμβρίου 1968 που επισυνάφθηκε στη Σύμβαση των Βρυξελλών της 27ης Σεπτεμβρίου 1998 για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση το)ν αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, όπως τροποποιήθηκε από τις συμβάσεις προσχώρησης των ετών 1978, 1982, 1989 και 1996. (καταργείται) (καταργείται) ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗ ΑΡΙΘ. 1 ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗ ΑΡΙΘ. 2 48 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 2 ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΑΡΙΘ. 2 που καταρτίζεται βάσει του άρθρου Κ. 3 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένο)ση, για ερμηνεία από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της σύμβασης για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση στα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις. ΤΑ ΥΨΗΛΑ ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΑ ΜΕΡΗ, ΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΑ στο άρθρο 52 της σύμβασης για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση -των αποφάσεων στα κράτη μέλη της Ευρο>παϊκής Ένωσης σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, η οποία προβλέπει ότι το Δικαστήριο το)ν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων είναι αρμόδιο να ερμηνεύει την εν λόγω σύμβαση, ΕΠΙΘΥΜΩΝΤΑΣ να ρυθμίσουν τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων είναι αρμόδιο να αποφαίνεται επί ζητημάτων ερμηνείας της σύμβασης και του παρόντος πρωτοκόλλου, ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΝ τις ακόλουθες διατάξεις που προσαρτούνται στη σύμβαση: Αοθοο 1 Σύμφωνα με το άρθρο 52 της σύμβασης για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση των αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων είναι αρμόδιο, υπό τις προϋποθέσεις που ορίζονται από το παρόν πρωτόκολλο, να αποφαίνεται επί ζητημάτων ερμηνείας της σύμβασης, του συνημμένου πρωτοκόλλου και του παρόντος πρωτοκόλλου. Αοθοο 2 1. Τα ακόλουθα δικαστήρια δύνανται να καλέσουν το Δικαστήριο να αποφανθεί προδικαστικώς επί θεμάτων ερμηνείας: 1) τα κατωτέρω παρατιθέμενα ανώτατα δικαστήρια των κρατών μελών: 2) αμετάβλητο 3) αμετάβλητο 2. Κατόπιν αιτήσεως του συμβαλλόμενου κράτους, ο αναφερόμενος στην παράγραφο 1, σημείο 1 κατάλογος των ανωτάτων δικαστηρίων των κρατών μελών μπορεί να τροποποιηθεί με απόφαση του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. ενδιαφερομένου (αμετάβλητο) Αοθοο 3 Αοθοο 4 1. Η αρμόδια αρχή συμβαλλομένου κράτους και η Επιτροπή των Ευρωπαϊκο'χν Κοινοτήτων δύνανται να ζητήσουν (το υπόλοιπο αμετάβλητο) 2. έως 3. (αμετάβλητα) 49 4. Ο γραμματέας του Δικαστηρίου τονν Ευρωπαϊκίον Κοινοτήτονν κοινοποιεί την αίτηση στα συμβαλλόμενα κράτη, στην Επιτροπή και στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα οποία δύνανται να καταθέσουν στο εν λόγο) Δικαστήριο, εντός δύο μηνών- από την κοινοποίηση, υπομνήματα ή γραπτές παρατηρήσεις. 5. (αμετάβλητο) Αοθοο 5 1. Με την επιφύλαξη αντίθετων διατάξεοχν του παρόντος προποκόλλου, οι διατάξεις της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και του προσαρτημένου πρωτοκόλλου περί του Οργανισμού του Δικαστηρίου που είναι εφαρμοστέες όταν το Δικαστήριο καλείται να αποφανθεί προδικαστικά, εφαρμόζονται και στη διαδικασία ερμηνείας της συμβάσεως και των άλλων κειμένων που μνημονεύονται στο άρθρο 1. 2. Ο κανονισμός προσαρμόζεται και συμπληρώνεται, εφόσον είναι απαραίτητο, σύμφοχνα με το άρθρο 188 της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. του Δικαστηρίου διαδικασίας Το παρόν πρωτόκολλο δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο επιφυλάξεων. Αοθοο 6 (καταργούνται) Αοθοα7 έως 10 Αοθοο 11 Για τους σκοπούς του άρθρου 2, παράγραφος 2, τα συμβαλλόμενα κράτη ανακοινώνουν στον γενικό γραμματέα του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα κείμενα των νομοθετικών διατάξεων τους τα οποία συνεπάγονται τροποποίηση του καταλόγου των δικαστηρίων που παρατίθενται στο άρθρο 2, παράγραφος 1. (αμετάβλητο) Αοθοο 12 Αοθοο 13 Κάθε συμβαλλόμενο κράτος ή η Επιτροπή των Ευρωπαϊκίον Κοινοτήτων μπορεί να ζητήσει την ανα()εο')ρηση του παρόντος προποκόλλου. Στην περίπτοκιη αυτή, συγκαλείται από τον πρόεδρο του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης διάσκεψη αναθεώρησης. Αοθοο 14 Το παρόν πρωτόκολλο, αντικαθιστά, στις σχέσεις μεταξύ των συμβαλλομένων κρατών, το πρωτόκολλο της 3ης Ιουνίου 1971 σχετικά με την ερμηνεία από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της Σύμβασης της 27ης Σεπτεμβρίου 1968 για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση των αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, όπως τροποποιήθηκε από τις συμβάσεις προσχώρησης των ετών 1978,1982,1989 και 1996. 50 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 3 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΘΗΚΗΣ ΤΟΥ ΛΟΥΓΚΑΝΟ 1. Η Επιτροπή προτείνει οι τροποποιήσεις που θα συμπεριληφθούν στους τίτλους Ι έθ)ς IV της σύμβασης το>ν Βρυξελλίόν κατόπιν το)ν προτάσεο)ν της να συμπεριληφθούν επίσης στη σύμβαση του Λουγκάνο. 2. Προτείνει επίσης τα άρθρα 5. 1, 16. 1 β), 17 παράγραφος 5 της σύμβασης του Λουγκάνο να ευθυγραμμιστούν με τις αντίστοιχες διατάξεις της σύμβασης των Βρυξελλών και κατά συνέπεια το άρθρο 28, παράγραφος 2, της σύμβασης του Λουγκάνο να καταργηθεί. 3. Όσον αφορά τις "Μεταβατικές διατάξεις", η Επιτροπή προτείνει: να επαναδιατυπωθεί το άρθρο 54 α για να ληφθεί υπόψη η πάροδος της προθεσμίας των τριών ετών που προβλέπεται έναντι ορισμένων συμβαλλομένων κρατών στη σύμβαση του Λουγκάνο· να τροποποιηθεί το άρθρο 54 β) (καθώς και τα άρθρα 60 και 61) αντικαθιστο')ντας τη Οιατύπο)ση "κράτη μέλη των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων" με την διατύπωση " κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης" και να αναφερθεί, στο άρθρο 54 β παράγραφος 1, "τα συμβαλλόμενα κράτη στη σύμβαση το>ν Βρυξελλίόν". 4. Όσον αφορά τις "Τελικές διατάξεις", η Επιτροπή προτείνει τις ακόλουθες τροποποιήσεις: 1. (αμετάβλητο) Αοθοο 62 2. Η σύμβαση παράγει τα αποτελέσματα της έναντι κάθε προσχωρούντος κράτους την πρώτη ημέρα του τρίτου μήνα που ακολουθεί την κατάθεση του εγγράφου προσχωρήσεως. Αοθοο 63 Κάθε κράτος που προσχωρεί οφείλει, κατά την κατάθεση του εγγράφου του προσχωρήσεως, να παρέχει τις πληροφορίες που απαιτούνται για την εφαρμογή των άρθρων 3, 32, 37, 40, 41 και 55 της παρούσας συμβάσεως και να κάνει, ενδεχομένως, τις δηλώσεις για τους σκοπούς του πρωτοκόλλου αριθ. 1, που ορίζονται κατά την κοινοποίηση που προβλέπεται στο άρθρο 62, παράγραφος 1 β). Αοθοο 63 α 1. Εφόσον κάποιο κράτος που προσχο>ρεί επιθυμεί να εισάγει ιδιαίτερες διατάξεις όσον αφορά τη διεθνή δικαιοδοσία, τη διαδικασία ή την εκτέλεση στο πρωτόκολλο αριθ. 1, θα ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις προς το σκοπό αυτό. Μία διάσκεψη διαπραγμάτευσης θα συγκληθεί από το Ελβετικό Ομοσπονδιακό Συμβούλιο. 2. Η τροποποιημένη σύμβαση θα υποβληθεί στα κράτη μέλη προς κύρωση. Τα κυρωτικά έγγραφα κατατίθενται στο Ελβετικό Ομοσπονδιακό Συμβούλιο. 51 3. Η σύμβαση αρχίζει να ισχύει την προπη ημέρα του τρίτου μήνα μετά την ημερομηνία κατά την οποία δύο κράτη, εκ των οποίο)ν ένα συμβαλλόμενο κράτος και ένα προσχο)ρούν κράτος, θα έχουν καταθέσει τα κυρωτικά έγγραφα. 4. Έναντι οιουδήποτε άλλου υπογράφοντος κράτους, η σύμβαση θα αρχίσει να ισχύει την πρώτη ημέρα του τρίτου μήνα που ακολουθεί την κατάθεση του κυρωτικού εγγράφου. (αμετάβλητα) 1. (αμετάβλητο) Αοθοα 64 έως 66 Αοθοο 67 2. Μετά από κάθε προσχώρηση, ο θεματοφύλακας συντάσσει το κείμενο της σύμβασης. Διαβιβάζει στα συμβαλλόμενα κράτη επικυρωμένο αντίγραφο της σύμβασης. 52 ISSN 0254-1483 COM(97) 609 τελικό ΕΓΓΡΑΦΑ GR 01 06 09 10 Αριθ. καταλόγου : CB-CO-97-674-GR-C ISBN 92-78-28510-2 Υπηρεσία Επισήμων Εκδόσεων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων L-2985 Λουξεμβούργο - S*