title: Uredba Komisije (ES) št. 2510/97 z dne 15. decembra 1997 o uvrstitvi določenega blaga v kombinirano nomenklaturo

eurovoc_concepts:
Combined Nomenclature
animal nutrition
common customs tariff
fats
tariff nomenclature
wheat

text: 02/Zv. 8 SL Uradni list Evropske unije 401 31997R2510 L 345/45 URADNI LIST EVROPSKIH SKUPNOSTI 16. 12. 1997 UREDBA KOMISIJE (ES) št. 2510/97 z dne 15. decembra 1997 o uvrstitvi določenega blaga v kombinirano nomenklaturo KOMISIJA EVROPSKIH SKUPNOSTI JE ob upoštevanju Pogodbe o ustanovitvi Evropske skupnosti, ob upoštevanju Uredbe Sveta (EGS) št. 2658/87 (1) o tarifni in sta- tistični nomenklaturi ter o skupni carinski tarifi, kakor je bila nazadnje spremenjena z Uredbo (ES) št. 2308/97 (2), in zlasti člena 9 Uredbe, ker je zaradi zagotavljanja enotne uporabe kombinirane nomen- klature, ki je priloga navedene uredbe, treba sprejeti ukrepe v zvezi z uvrstitvijo blaga iz Priloge k tej uredbi; ker Uredba (EGS) št. 2658/87 določa splošna pravila za razlaga- nje kombinirane nomenklature in se ta pravila uporabljajo tudi za vse druge nomenklature, ki delno ali v celoti temeljijo na njej ali ji dodajajo dodatne pododdelke, in ki jih določajo posebne določbe Skupnosti, z namenom uporabe tarifnih ali drugih ukrepov v zvezi z blagovno menjavo; ker so ukrepi, predvideni v tej uredbi, skladni z mnenjem Oddelka za tarifno in statistično nomenklaturo Odbora za carinski zako- nik, SPREJELA NASLEDNJO UREDBO: Člen 1 Blago, poimenovano v stolpcu 1 priložene preglednice, je zdaj uvrščeno v kombinirano nomenklaturo v ustrezne oznake KN iz stolpca 2 navedene preglednice. Člen 2 ker se mora blago, poimenovano v stolpcu 1 v preglednici, ki je priloga k tej uredbi, v skladu z navedenimi splošnimi pravili uvr- stiti v ustrezne oznake KN, ki so navedene v stolpcu 2, in sicer iz razlogov, navedenih v stolpcu 3; Na podlagi člena 12(6) Uredbe (EGS) št. 2913/92 se je za obdobje treh mesecev mogoče še naprej sklicevati na zavezujoče tarifne informacije, ki so jih izdali carinski organi držav članic in niso skladne s pravicami, ki jih določa ta uredba. ker je primerno, da se po določbah iz člena 12(6) Uredbe Komi- sije (EGS) št. 2913/92 o carinskem zakoniku Skupnosti (3), imet- nik za obdobje treh mesecev lahko še naprej sklicuje na zavezu- joče tarifne informacije o uvrstitvi blaga v kombinirano nomenklaturo, ki so jih izdali carinski organi držav članic in ki niso v skladu s pravicami, določenimi s to uredbo; Člen 3 Ta uredba začne veljati 21. dan po objavi v Uradnem listu Evropskih skupnosti. Ta uredba je v celoti zavezujoča in se neposredno uporablja v vseh državah članicah. V Bruslju, 15. decembra 1997 Za Komisijo MARIO MONTI Član Komisije (1) UL L 256, 7. 9. 1987, str. 1. (2) UL L 321, 22. 11. 1997, str. 1. (3) UL L 302, 19. 10. 1992, str. 1. 402 SL Uradni list Evropske unije 02/Zv. 8 PRILOGA Oznaka KN (2) 0405 20 30 Utemeljitev (3) Uvrstitev opredeljujejo splošna pravila 1 in 6 za razlaganje kom- binirane nomenklature, opomba 2(b) k Poglavju 4 in besedilo oznak KN 0405, 0405 20 in 0405 20 30. Poimenovanje blaga (1) 1. Rumenkast namaz naslednje sestave: (v mas. %) maslo…………………………………………………… 77,5 sol. ……………………………………………………… 7,7 sladkor…………………………………………………… 3,1 krompirjev škrob. ……………………………………… 4,65 peteršilj. ………………………………………………… 6,2 druge arome…………………………………………… 0,85 Povprečna vsebnost mlečnih maščob je od 60 do 62 mas. %. 2. Pira (Triticum spelta L. ), ki so ji bile odstranjene pleve – ovoj- 1104 29 19 nice (ne pa tudi semenski mešiček — perikarp). 3. Kvas (Saccharomyces cerevisiae), ki s sušenjem postane 95 % 2102 29 19 neaktiven. Izdelek se uporablja kot krma za živali. Uvrstitev opredeljujejo splošna pravila 1 in 6 za razlaganje kom- binirane nomenklature, opomba 1(b) k Poglavju 10 in besedilo oznak KN 1104, 1104 29 in 1104 29 19. Zaradi odstranitve plev (ovojnic), čeprav brez poškodovanja semenskega mešička (perikarpa), je izdelek izključen iz Poglavja 10. Uvrstitev opredeljujejo splošna pravila 1 in 6 za razlaganje kom- binirane nomenklature in besedilo oznak KN 2102, 2102 20 in 2102 20 19. Glej tudi pojasnjevalne opombe harmoniziranega sistema k tarifni številki 21. 02, odstavek 4


title: Umowa w sprawie międzynarodowych norm odłowu humanitarnego między Wspólnotą Europejską, Kanadą i Federacją Rosyjską

eurovoc_concepts:
Canada
USSR
animal welfare
hunting
hunting regulations
international standard
multilateral agreement
protection of animals
wildlife

formats: html pdf print

text: 11/t. 27 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 251 21998A0214(02) L 42/43 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 14. 2. 1998 w sprawie międzynarodowych norm odłowu humanitarnego między Wspólnotą Europejską, Kanadą i Federacją Rosyjską UMOWA WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, RZĄD KANADY, oraz RZĄD FEDERACJI ROSYJSKIEJ, strony niniejszej Umowy („Strony”), PRZYWOŁUJĄC swoje głębokie zaangażowanie w rozwój międzynarodowych norm odłowu humanitarnego, opartych na badaniach naukowych, jak również empirycznych i praktycznych dowodach; POTWIERDZAJĄC, że każda Strona posiada, zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych i zasadami prawa międzynarodowego, suwerenne prawo do eksploatowania własnych zasobów na podstawie swojej własnej polityki w zakresie środowiska i rozwoju, oraz że każda Strona jest odpowiedzialna za zachowanie swojej różnorodności biologicznej i za wykorzystywanie swoich zasobów biologicznych w sposób zrównoważony; POTWIERDZAJĄC, że zrównoważone wykorzystywanie dzikich zwierząt dla korzyści dla ludzi jest zgodne z zasadami Światowej Strategii Ochrony Przyrody, Światowej Komisji do spraw Środowiska i Rozwoju oraz Konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Środowiska i Rozwoju; STWIERDZAJĄC zaangażowanie, podejmowane również przez Państwa Członkowskie Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów (IUCN) na jej 18-tym Zgromadzeniu Ogólnym w rezolucji 18. 25, w celu jak najszybszego wyeliminowania odłowu niehumanitarnego; UZNAJĄC, że proces rozwoju międzynarodowych norm odłowu humanitarnego podjęty przez ISO, Międzynarodową Organizację Normalizacyjną, w 1987 roku, nie został dotąd zakończony; POTWIERDZAJĄC, że pierwotnym celem każdej międzynarodowej normy technologicznej jest, między innymi, poprawa komunikacji i ułatwianie handlu; POTWIERDZAJĄC znaczące przeprowadzone badania, w szczególności w Kanadzie, Stanach Zjednoczonych Ameryki, Federacji Rosyjskiej i Wspólnocie Europejskiej w kierunku rozwoju bardziej humanitarnych praktycznych metod odłowu; PODKREŚLAJĄC znaczną pracę wykonaną przez, składającą się ze specjalistów z Kanady, Stanów Zjednoczonych Ameryki, Federacji Rosyjskiej i Wspólnoty Europejskiej, grupę roboczą do spraw rozwoju międzynarodowych norm odłowu humanitarnego; DOCENIAJĄC, że pomimo braku międzynarodowych norm odłowu humanitarnego, kilka systemów prawnych pokierowało się różnym podejściem i wprowadziło ustawodawstwo w celu poprawy metod odłowu i dla dobra dzikich zwierząt; oraz UZNAJĄC, że wewnętrzne reguły konstytucyjne i instytucjonalne każdej Strony określają podstawowy organ do wykonania norm odłowu humanitarnego w zakresie swojej właściwości, POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE: Artykuł 1 Definicje „Metody odłowu humanitarnego” oznaczają zatwierdzone przez właściwe władze sidła, które są zgodne z normami odłowu humanitarnego („normy”, znajdujące się w załączniku I do niniejszej Umowy) i stosowane w warunkach określonych przez producentów. Do celów niniejszej Umowy: „Sidła” oznaczają mechaniczne urządzenia do chwytania zwierząt, zarówno uśmiercające, jak i ograniczające ruch. Artykuł 2 Cele „Metody odłowu” oznaczają sidła i warunki ich zakładania (np. gatunki, na które są przewidziane, ustawianie, wabik, zacisk i naturalne warunki środowiska). Celami niniejszej Umowy są: a) ustalenie norm w sprawie metod odłowu humanitarnego; 252 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 27 b) poprawa komunikacji i współpracy między Stronami w zakre- a) ustanawiają właściwe procesy w zakresie certyfikacji sideł sie wprowadzenia i rozwoju tych norm; oraz zgodnie z normami; c) ułatwianie handlu miedzy Stronami. Artykuł 3 Zakres Niniejsza Umowę stosuje się do metod odłowu i certyfikacji sideł w zakresie odłowu dzikich lądowych i ssaków ziemno - wodnych wymienionych w załączniku I w odniesieniu do: a) celów zarządzania stanem przyrody, włączając zwalczanie szkodników; b) uzyskiwania futer, skór lub mięsa; oraz c) chwytanie ssaków w celu ich ochrony. Artykuł 4 Zobowiązania na mocy innych umów międzynarodowych 1. Postanowienia niniejszej Umowy nie wpływają na prawa i obowiązki Stron, które są członkami Światowej Organizacji Handlu (WTO) na mocy Porozumienia z Marakeszu ustanawiają- cego Światową Organizację Handlu. 2. Postanowienia niniejszej Umowy nie wpływają na prawa i obowiązki Stron, które nie są członkami WTO, na mocy dwu- stronnych umów wymienionych załączniku II między tymi Stro- nami. b) zapewniają, że metody odłowu wykonywane na ich teryto- riach są zgodne z normami; c) zakazują stosowania sideł, które nie zostały zatwierdzone zgodnie z normami (1); oraz d) wymagają od producentów, żeby określili zatwierdzone sidła i zapewnili instrukcje w zakresie ich właściwego zakładania, bezpiecznego użycia i utrzymywania. Artykuł 8 Wprowadzanie norm Przy wprowadzaniu w życie norm, właściwe władze Strony powinny dołożyć wszelkich starań w celu zapewnienia, że: a) istnieją właściwe procesy w celu: i) udzielania lub odbierania zezwoleń na stosowanie sideł, oraz ii) wprowadzenia ustawodawstwa dotyczącego metod odłowu humanitarnego; b) myśliwi zostali przeszkoleni w zakresie humanitarnego, bez- piecznego i skutecznego stosowania metod odłowu, włącza- jąc nowe pojawiające się metody; oraz c) wytyczne co do testowania sideł, określone w załączniku I, są brane pod uwagę przy ustanawianiu krajowych procesów certyfikacji. Artykuł 5 Istniejące środki Artykuł 9 Bieżący rozwój norm Strona może utrzymać zakaz stosowania na swoim terytorium sideł, których stosowanie było zakazane w dniu wejścia w życie niniejszej Umowy. Artykuł 6 Współpraca międzynarodowa Bez uszczerbku dla postanowień artykułu 9, Strony postanawiają: a) współpracować ze sobą bezpośrednio lub poprzez właściwe organizacje międzynarodowe, w odniesieniu do spraw wspól- nego zainteresowania odnoszących się do niniejszej Umowy; oraz b) rozwijać i wzmacniać wielostronną współpracę w zakresie humanitarnych metod odłowu na podstawie wzajemnych korzyści i chęci ułatwiania handlu. Artykuł 7 Zobowiązanie Stron Strony: a) wspierają i zachęcają do badań skierowanych na ciągły roz- wój norm; oraz b) dokonują ponownej oceny i uaktualniają załącznik I, po raz pierwszy po trzech latach od wejścia w życie niniejszej Umowy, stosując w szczególności wyniki badań, określone w literze a). Artykuł 10 Odstępstwa 1. Odstępstwa od zobowiązań określonych w artykule 7 mogą zostać udzielone przez właściwy organ na zasadzie jednostko- wych przypadków, pod warunkiem że nie stosuje się ich w spo- sób podważający cele Umowy, w odniesieniu do następujących celów: Każda Strona podejmuje konieczne kroki, zgodnie z harmonogra- mem w załączniku I, w celu zapewnienia, że jej właściwe władze: (1) Strony postanawiają, że artykuł 7 nie zabrania jednostkom konstru- owania i stosowania sideł, pod warunkiem że sidła takie są zgodne z projektami zatwierdzonymi przez właściwy organ. 11/t. 27 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 253 a) interesy zdrowia publicznego i bezpieczeństwa; b) ochrona własności publicznej i prywatnej; c) badania, edukacja, przywracanie populacji, odtwarzanie popu- lacji, hodowla lub dla ochrony fauny i flory; oraz d) stosowanie tradycyjnych drewnianych sideł istotnych dla zachowania dziedzictwa kulturowego miejscowych wspólnot. 2. Odstępstwom udzielonym na podstawie ustępu 1 musi towa- rzyszyć pisemne przedstawienie powodów i warunków. 3. Strony powiadamiają na piśmie Wspólny Komitet Zarządza- jący o odstępstwach udzielonych na mocy ustępu 1 oraz o powo- dach i warunkach, określonych w ustępie 2. Artykuł 11 Powiadomienie i wymiana informacji 1. Strony regularnie wymieniają się informacjami we wszystkich sprawach odnoszących się do wprowadzenia przez nie w życie niniejszej Umowy. Informują się wzajemnie o postępach pracy dotyczącej oceny sideł, wykonanej przy stosowaniu harmono- gramu określonego dalej w załączniku I, w sprawie odnośnych badań i zatwierdzonych sideł. 2. Strony powiadamiają się wzajemnie o właściwych władzach odpowiedzialnych za wprowadzenie w życie niniejszej Umowy. Artykuł 12 Wzajemne uznawanie 1. Strony mogą zezwolić na stosowanie na swoim terytorium sideł zatwierdzonych przez inną Stronę. Każda odmowa musi zostać uzasadniona na piśmie. 2. Każda Strona uznaje metody odłowu każdej innej Strony za równoważne, jeżeli metody odłowu innej Strony spełniają normy. Artykuł 13 Handel futrami i wyrobami futrzarskimi między Stronami 1. Bez uszczerbku dla postanowień artykułu 15 i ustępu 2 tego artykułu, a także odpowiednich postanowień Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (konwencja CITES), sporzą- dzonej w Waszyngtonie dnia 3 marca 1973 roku, żadna Strona nie może nałożyć środków ograniczających handel futrami i wyrobami futrzarskimi pochodzącymi od innej Strony. a) potwierdza, że futra lub futra połączone z innymi pro- duktami, które mają zostać wwiezione, zostały otrzy- mane od zwierząt, które zostały schwytane lub wyho- dowane na terytorium innej Strony; oraz b) zawiera odniesienie do dokumentacji pochodzenia wydanej przez właściwe władze. Artykuł 14 Wspólny Komitet Zarządzający 1. Strony ustanawiają Wspólny Komitet Zarządzający („Komitet”) składający się z przedstawicieli Stron. Komitet może rozważać wszystkie sprawy odnoszące się do niniejszej Umowy. 2. Komitet zbiera się w ciągu 12 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej Umowy. Komitet odtąd zbiera się okresowo lub na wniosek Strony. Komitet może również kierować sprawy między posiedzeniami w drodze korespondencji. Na pierwszym posie- dzeniu Komitet uchwala swój regulamin. 3. Decyzje Komitetu zapadają w drodze konsensu. 4. Komitet może ustanowić ad hoc, od czasu do czasu, naukowe i techniczne grupy robocze ekspertów w celu kierowania zaleceń do Komitetu dotyczących: a) wszelkich kwestii naukowych lub technicznych; b) wątpliwości w zakresie interpretacji proponowanej przez Strony; oraz c) zaleceń w sprawie rozwiązywania nieporozumień. 5. Komitet może przedłożyć Stronom propozycję zmian niniej- szej Umowy, biorąc pod uwagę, w przypadku gdy sytuacja tego wymaga, odpowiednie zalecenia grup roboczych ekspertów. Artykuł 15 Rozstrzyganie sporów 1. Strony dążą do osiągnięcia w drodze negocjacji wspólnie zadowalającego rozwiązania każdej kwestii, która może mieć wpływ na stosowanie niniejszej Umowy. W przypadku gdy zain- teresowane Strony nie są w stanie rozstrzygnąć rozbieżności, na wniosek jednej ze Stron zwołuje się Komitet, w celu podjęcia roz- mów i rozstrzygnięcia sporu. W przypadku rozpatrywania prze- kazanej mu kwestii, Komitet może powołać ad hoc, jeżeli sytuacja tego wymaga, naukową i/lub techniczną grupę roboczą zgodnie z artykułem 14. 4 niniejszej Umowy. 2. Jeżeli Komitet nie rozwiąże sporu w terminie 90 dni, na wnio- sek Strony skarżącej, powołuje się w zastosowaniu załącznika III organ arbitrażowy. 2. W punkcie przywozu do jej obszaru celnego, Strona może zażądać świadectwa pochodzenia, które: 3. Organ arbitrażowy może wydawać wyroki w odniesieniu do każdego sporu dotyczącego interpretacji i stosowania Umowy przez Stronę, przeciwko której złożona jest skarga. 254 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 27 4. Organ arbitrażowy nie wykracza poza zakres uprawnień uzgodnionych przez Strony i nie wydaje wyroku poza zakres przewidziany w niniejszym artykule. 3. Niniejsza Umowa nie jest samowykonalna. Każda Strona wykonuje zobowiązania i obowiązki wynikające z niniejszej Umowy zgodnie z własnymi procedurami wewnętrznymi. 5. Niniejszy artykuł jest stosowany mutatis mutandis do spraw, w których jest więcej niż jedna Strona skarżąca lub pozwana. Artykuł 16 Przystąpienie Każde państwo może przystąpić do niniejszej Umowy, z zastrzeżeniem warunków, jakie mogą zostać uzgodnione przez takie państwo i Strony. Artykuł 17 Postanowienia końcowe 4. Komitet lub każda Strona w każdym czasie może wystąpić z propozycjami zmian niniejszej Umowy. Każda zmiana zatwier- dzona przez Strony wchodzi w życie w dniu następującym po złożeniu do depozytu ostatniego dokumentu ratyfikacyjnego, zawarcia lub przyjęcia uzgodnionej zmiany, zgodnie z zasadami mającymi zastosowanie w stosunku do każdej Strony. 5. Strona może wystąpić z niniejszej Umowy wydając, co naj- mniej sześć miesięcy wcześniej wypowiedzenie na piśmie. W takiej sytuacji, zobowiązania wynikające z niniejszej Umowy dotyczące występującej Strony kończą się w dniu wygaśnięcia okresu wypowiedzenia. 1. Załączniki stanowią integralną część niniejszej Umowy. 2. Niniejsza Umowa wchodzi w życie 60 dni po złożeniu ostat- niego dokumentu ratyfikacyjnego, zawarcia lub przyjęcia, zgod- nie z zasadami mającymi zastosowanie w stosunku do każdej Strony. 6. Niniejsza Umowa sporządzona jest w językach duńskim, niderlandzkim, angielskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, portugalskim, hiszpańskim, szwedzkim i rosyjskim, przy czym wszystkie teksty są na równi autentyczne. Niniejsza Umowa zostanie złożona do depozytu w archiwach Sekretariatu Generalnego Rady Unii Europejskiej, który przeka- zuje każdej ze Stron jego uwierzytelniony odpis. 11/t. 27 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 255 ZAŁĄCZNIKI DO MIĘDZYNARODOWEJ UMOWY W SPRAWIE MIĘDZYNARODOWYCH NORM ODŁOWU HUMANITARNEGO ZAŁĄCZNIK I CZĘŚĆ I: NORMY 1. CELE, ZASADY I WZGLĘDY OGÓLNE NORM 1. 1. Cele Celem norm jest zapewnienie odpowiedniego poziomu dobrostanu schwytanych zwierząt, a także dalszej poprawy tego dobrostanu. 1. 2. Zasady 1. 2. 1. Przy ocenie, czy dana metoda odłowu jest czy nie jest humanitarna, musi zostać wzięty pod uwagę dobrostan schwytanego zwierzęcia. 1. 2. 2. Zasadą przy decydowaniu, czy dana metoda odłowu jest humanitarna, są wymagania progowe zawarte w pkt 2 i 3. 1. 2. 3. Przy ustalaniu norm zakłada się, że sidła powinny być selektywne, skuteczne i spełniać właściwe wymagania każdej ze Stron dotyczące bezpieczeństwa ludzi. 1. 3. Względy ogólne 1. 3. 1. Dobrostan zwierząt zostaje wyznaczony za pomocą mierników stopnia zdolności lub niezdolności do życia w środowisku naturalnym oraz stopnia niepowodzeń w czasie życia w tym środowisku. Ze względu na występujące u zwierząt różnice w zdolności radzenia sobie w środowisku naturalnym, przy ocenie ich dobrostanu należy stosować różne rodzaje mierników. Wskaźniki dobrostanu schwytanych zwierząt zawierają elementy związane z fizjologią, obrażeniami i zachowaniem. Ze względu na to, że niektóre z tych wskaźników nie zostały zbadane w odniesieniu do różnych gatunków, konieczne będą, gdzie właściwe, dalsze badania naukowe w celu określenia progów na podstawie tych norm. Chociaż pojęcie dobrostanu może mieć różnorodne znaczenie, pojęcie „humanitarne” jest stosowane jedynie w odniesieniu do tych metod odłowu, gdzie dobrostan danych zwierząt jest zachowany na odpowiednim poziomie, chociaż zostało potwierdzone, że w niektórych przypadkach sideł przeznaczonych do zabijania zaistnieje krótki okres czasu, w którym poziom dobrostanu może być niski. 1. 3. 2. Progi ustanowione w normach dla certyfikacji sideł zawierają: a) w zakresie sideł ograniczających ruch: poziom wskaźników, poniżej którego dobrostan schwytanych zwierząt uważany jest za niski; oraz b) w zakresie sideł przeznaczonych do zabijania: czas nieprzytomności i nieświadomości oraz utrzymywanie takiego stanu do śmierci zwierzęcia. 1. 3. 3. Bez względu na to, że metody odłowu muszą spełniać wymogi ppkt 2. 4 i 3. 4, należy rozważyć dalszą poprawę konstrukcji i ustawiania sideł, w szczególności w celu: a) poprawy dobrostanu zwierząt schwytanych w sidła ograniczające ruch w czasie uwięzienia; b) wywołania szybkiego pozbawienia przytomności i świadomości zwierząt schwytanych w sidła przeznaczone do zabijania; oraz c) zminimalizowania przypadków schwytania zwierząt, dla których sidła nie są przeznaczone. 2. WYMOGI W ODNIESIENIU DO METOD ODŁOWU OGRANICZAJĄCYCH RUCH 2. 1. Definicja „Metody odłowu ograniczające ruch” oznaczają sidła zaprojektowane i zastawione z zamiarem niezabijania schwytanego zwierzęcia, ale ograniczenia jego możliwości poruszania się do takiego stopnia, aby człowiek mógł wejść z nim w bezpośredni kontakt. 256 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 27 2. 2. Parametry 2. 2. 1. Przy ocenie czy dana metoda odłowu ograniczająca ruch spełnia te normy musi zostać oceniony dobrostan schwytanego zwierzęcia. 2. 2. 2. Parametry muszą zawierać wskaźniki zachowania i obrażeń wymienione w ppkt 2. 3. 1 i 2. 3. 2. 2. 2. 3. Należy ocenić stopień reakcji w odniesieniu do każdego z parametrów. 2. 3. Wskaźniki 2. 3. 1. Wskaźnikami zachowania uznanymi za wskaźniki niskiego poziomu dobrostanu schwytanych dzikich zwierząt są: a) samokąsanie prowadzące do ciężkich obrażeń (samookaleczenie); b) nadmierne ograniczenie ruchu i brak reakcji. 2. 3. 2. Objawami uznanymi za wskaźniki niskiego poziomu dobrostanu schwytanych dzikich zwierząt są: a) złamanie; b) zwichnięcie stawu w pobliżu nadgarstków lub stępów; c) zerwanie ścięgna lub wiązadła; d) znaczne otarcie okostnej; e) ostry krwotok zewnętrzny lub krwotok wewnętrzny; f) znaczne szkieletowe zwyrodnienie mięśni; g) niedokrwienie kończyny; h) złamanie stałego zęba odsłaniające miazgę; i) j) uszkodzenie oka włączając uszkodzenie rogówki; uszkodzenia rdzenia kręgowego; k) poważne uszkodzenie organu wewnętrznego; l) zwyrodnienie mięśnia sercowego; m) amputacja; n) śmierć. 2. 4. Progi Metoda odłowu ograniczająca ruch spełniałaby normy, jeżeli: a) liczba okazów tych samych gatunków docelowych, od których pochodzą dane wynosi co najmniej 20; oraz b) co najmniej 80 % tych zwierząt nie wykazuje żadnych ze wskaźników wymienionych w ppkt 2. 3. 1 i 2. 3. 2. 3. WYMOGI W ODNIESIENIU DO METOD ODŁOWU PRZEZNACZONYCH DO ZABIJANIA 3. 1. Definicja „Metody odłowu przeznaczone do zabijania” oznaczają sidła zaprojektowane i ustawiane z zamiarem zabicia schwytanego zwierzęcia gatunków docelowych. 3. 2. Parametry 3. 2. 1. Musi zostać określony czas nastąpienia utraty przytomności i świadomości wywołanej techniką zabicia, a utrzymanie tego stanu do śmierci musi zostać sprawdzone (tj. do czasu, aż nieodwracalnie ustaje funkcja serca). 3. 2. 2. Brak przytomności i świadomości musi być obserwowany poprzez sprawdzanie bezwarunkowych odruchów rogówki i powieki lub innych odpowiednich potwierdzonych naukowo parametrów zastępczych (1). (1) W przypadkach gdy dalsze testy są konieczne w celu określenia czy metoda odłowu spełnia normy, można przeprowadzić dodatkowe pomiary w zakresie elektroencefalogramu (EEG), reakcji wywołanych czynnikami wizualnymi oraz reakcji wywołanych czynnikami dźwiękowymi. 11/t. 27 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 257 3. 3. Wskaźniki i przedziały czasowe Przedział czasowy utraty bezwarunkowych odruchów rogówki i powieki Gatunek 45 sekund 120 sekund Mustela erminea Martes americana Martes zibellina Martes martes 300 sekund (1) Wszystkie inne gatunki wymienione w ppkt 4. 1. (1) Komitet oceni przedział czasowy po trzech latach na przeglądzie, określonym w artykule 9 litera b), jeżeli dane dadzą pod- stawy takim działaniom, w celu przystosowania ich w zależności od gatunku, w celu zmniejszenia 300 sekundowego okresu, a także określenia rozsądnych ram czasowych wprowadzenia w życie. 3. 4. Progi Metoda odłowu przeznaczona do zabijania spełniałaby normy, jeżeli: a) liczba okazów tych samych gatunków docelowych, od których pochodzą dane wynosi co najmniej 12; oraz b) co najmniej 80 % tych zwierząt jest nieprzytomnych lub nieświadomych w przedziale czasowym oraz pozostaje w tym stanie do śmierci. CZĘŚĆ II: WYKAZ GATUNKÓW I HARMONOGRAM WPROWADZANIA W ŻYCIE 4. WYKAZ GATUNKÓW OKREŚLONYCH W ARTYKULE 3 NINIEJSZEJ UMOWY I HARMONOGRAM WPROWADZANIA W ŻYCIE 4. 1. Wykaz gatunków Normy stosuje się w odniesieniu do następujących gatunków: Nazwa zwyczajowa: Kojot Wilk Gatunek Canis latrans Canis lupus Bóbr (Północnoamerykański) Castor canadensis Bóbr (Europejski) Ryś Amerykański Wydra (Północnoamerykańska) Wydra (Europejska) Ryś (Północnoamerykański) Ryś (Europejski) Kuna Kuna Soból Kuna leśna Borsuk (Europejski) Gronostaj Jenot Piżmak Szop Borsuk (Północnoamerykański) Castor fiber Felix rufus Lutra canadensis Lutra lutra Lynx canadensis Lynx lynx Martes americana Martes pennanti Martes zibellina Martes martes Meles meles Mustela erminea Nyctereutes procyonoides Ondatra zibethicus Procyon lotor Taxidea taxus Jeżeli właściwe, w przyszłości zostaną włączone kolejne gatunki. 258 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 27 4. 2. Harmonogram wprowadzania w życie 4. 2. 1. Jak określono w artykule 7 Umowy, metody odłowu muszą zostać zbadane w celu wykazania ich zgodności z normami, a także zatwierdzone jako takie przez właściwe władze Stron, w zakresie: a) metod odłowu ograniczających ruch, od trzech do pięciu lat po wejściu w życie Umowy, w zależności od priorytetów badawczych i dostępności środków badawczych; oraz b) metod odłowu przeznaczonych do zabijania, pięć lat po wejściu w życie Umowy. 4. 2. 2. Zgodnie z artykułem 7 Umowy, w ciągu trzech lat od końca okresów, określonych w 4. 2. 1, stosowanie sideł, które nie są zatwierdzone zgodnie z normami, musi zostać zakazane przez właściwe władze Stron. 4. 2. 3. W przypadku gdy właściwy organ stwierdza, że wyniki testowania sideł nie skłaniają do certyfikacji sideł w odniesieniu do określonych gatunków lub w związku ze szczególnymi warunkami środowiska, właściwy organ może utrzymać zezwolenie stosowania sideł tymczasowo, w czasie gdy trwają badania w celu opracowania sideł zastępczych. Właściwy organ dokonuje uprzedniego zawiadomienia innych Stron Umowy na temat sideł, które zostaną zatwierdzone dla tymczasowego stosowania oraz statusu programu badań. CZĘŚĆ III: WYTYCZNE 5. WYTYCZNE DLA TESTOWANIA SIDEŁ I BADAŃ W ZAKRESIE BIEŻĄCEGO ROZWOJU METOD ODŁOWU W celu zapewnienia dokładności i wiarygodności oraz w celu wykazania, że metody odłowu spełniają wymogi wymienione w badaniach normalizacyjnych testowania metod odłowu należy stosować ogólne zasady dobrych praktyk doświadczalnych. W przypadku gdy procedury testowe są ustanowione w ramach ISO, Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej, oraz gdy takie procedury są właściwe do oceny zgodności metod odłowu z niektórymi lub wszystkimi wymogami norm, stosuje się odpowiednio procedury ISO. 5. 1. Ogólne wytyczne 5. 1. 1. Testy powinny być przeprowadzane zgodnie z protokołami wszechstronnych badań. 5. 1. 2. Funkcjonowanie mechanizmów sideł powinno być testowane. 5. 1. 3. 5. 1. 4. Testowanie sideł w terenie powinno zostać przeprowadzane w szczególności w celu oceny selektywności. Test ten może również zostać zastosowany do zebrania danych w zakresie skuteczności chwytania i bezpieczeństwa użytkownika. Sidła ograniczające ruch powinny zostać przetestowane na terenie zamkniętym, w szczególności w celu oceny parametrów zachowania i fizjologii. Sidła przeznaczone do zabijania powinny zostać przetestowane na terenie zamkniętym, w szczególności w celu ustalenia utraty przytomności. 5. 1. 5. W przypadku testów w terenie sidła powinny być sprawdzane codziennie. 5. 1. 6. Skuteczność sideł przeznaczonych do zabijania w zakresie pozbawiania danego zwierzęcia przytomności i zabicia go powinna zostać przetestowana w odniesieniu do przytomnych, ruszających się zwierząt, za pomocą pomiarów laboratoryjnych lub z zamkniętego terenu oraz w terenie. Powinna zostać oceniona możliwość sideł uderzenia zwierzęcia docelowego w decydujących miejscach. 5. 1. 7. Kolejność procedur testowych może różnić się w celu zapewnienia najbardziej skutecznej oceny testowanych sideł. 5. 1. 8. Sidła nie powinny narażać osoby je stosującej na nadmierne niebezpieczeństwo przy normalnym użytkowaniu. 5. 1. 9. Jeżeli sytuacja tego wymaga, przy testowaniu sideł powinien zostać przeprowadzony szerszy zakres pomiarów. Testowanie w terenie powinno obejmować badania skutków odłowu zarówno dla gatunków docelowych, jak i innych gatunków. 11/t. 27 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 259 5. 2. Sytuacja badawcza 5. 2. 1. Sidła powinny być ustawiane i stosowane zgodnie z właściwymi instrukcjami producentów i innych stosownych osób. 5. 2. 2. W zakresie testowania w terenie zamkniętym, powinien zostać wykorzystany teren zamknięty zapewniający odpowiednie środowisko naturalne dla zwierząt gatunków docelowych, umożliwiające im swobodne przemieszczanie się, ukrywanie i wykazywanie normalnego zachowania. Powinno być możliwe ustawienie sideł i obserwowanie schwytanego zwierzęcia. Sidła powinny zostać ustawione w taki sposób, aby można było sfilmować i nagrać dźwięk całej sytuacji. 5. 2. 3. W zakresie testowania w terenie, powinny zostać wyznaczone miejsca, które są reprezentatywne w odniesieniu do tych, które będą stosowane praktycznie. Ze względu na to, że selektywność sideł i możliwe negatywne skutki dla gatunków, które nie są docelowe, są ważnymi powodami badań w terenie, miejsc do badań w terenie może być koniecznym wyznaczenie ich w różnych siedliskach, w których istnieje wysokie prawdopodobieństwo występowania gatunków niebędących gatunkami docelowymi. Należy zrobić zdjęcia każdych sideł i ich ustawienia, a także środowiska. Numer identyfikacyjny sideł powinien być załączony jako część zapisu fotograficznego przed i po uderzeniu. 5. 3. Personel do badań 5. 3. 1. Personel do testów powinien być właściwie wykwalifikowany i przeszkolony. 5. 3. 2. Personel do testów powinien składać się z co najmniej jednej osoby posiadającej doświadczenie w stosowaniu sideł i posiadającej umiejętności w zakresie odłowu zwierząt użytych do testu, a także z co najmniej jednej osoby posiadającej doświadczenie w każdej z metod oceny dobrostanu w odniesieniu do sideł ograniczających ruch i metod oceny braku przytomności w zakresie sideł przeznaczonych do zabijania. Na przykład, ocena reakcji zachowań w odniesieniu do chwytania w sidła i awersji powinna zostać sporządzona w szczególności przez przeszkoloną osobę, która jest zaznajomiona z interpretacją takich danych. 5. 4. Zwierzęta, jakie mają być wykorzystane do testowania sideł 5. 4. 1. 5. 4. 2. Zwierzęta do testów na terenie zamkniętym powinny cieszyć się dobrym zdrowiem i być reprezentatywnymi w odniesieniu do tych, które mogą zostać schwytane w naturalnym środowisku. Wykorzystane zwierzęta nie powinny posiadać wcześniejszych doświadczeń w zakresie odłowu w odniesieniu do testowanych sideł. Przed testowaniem sideł, zwierzęta powinny być przetrzymywane we właściwych warunkach i odpowiednio karmione i pojone. Zwierzęta nie powinny być trzymane w sposób, który mógłby prowadzić do ich negatywnego dobrostanu. 5. 4. 3. Zwierzęta przed rozpoczęciem testowania powinny zaaklimatyzować się w terenie zamkniętym, w którym będzie on przeprowadzany. 5. 5. Uwagi 5. 5. 1. Zachowanie 5. 5. 1. 1. Przeszkolona osoba powinna odnotowywać uwagi co do zachowania, w szczególności w odniesieniu do znajomości etologii gatunku. 5. 5. 1. 2. Zniechęcenie może zostać ocenione przez schwytanie zwierzęcia w łatwo rozpoznawalnej sytuacji, przy ponownym narażeniu zwierzęcia na sidła we właściwej sytuacji i ocenianie jego zachowania. 5. 5. 1. 3. Należy dołożyć starań w celu rozróżnienia reakcji na dodatkowe bodźce od reakcji na sidła lub sytuację. 5. 5. 2. Fizjologia 5. 5. 2. 1. Niektóre zwierzęta powinny zostać zaopatrzone przed testem w zdalne urządzenie zapisu danych (np. , w celu zapisu rytmu serca, oddechu). Taka instalacja powinna nastąpić wystarczająco długo przez odłowem zwierzęcia, aby doszło ono do siebie po możliwych zakłóceniach spowodowanych przez zainstalowanie takiego urządzenia. 5. 5. 2. 2. Należy przedsięwziąć wszystkie możliwe środki ostrożności w celu zmniejszenia niepełnych lub tendencyjnych ocen i parametrów, w szczególności tych spowodowanych przez element ludzki przy pobieraniu próbek. 5. 5. 2. 3. Jeżeli wykonuje się biologiczne pobieranie próbek (np. , krwi, moczu, śliny), powinno to następować we właściwym czasie w odniesieniu do czasu odłowu i zależnych od czasu parametrów podlegających ocenie. Dane kontrolne dotyczące zwierząt trzymanych gdzie indziej w dobrych warunkach i w odniesieniu do różnych rodzajów aktywności, dane bazowe pobrane przed nastąpieniem odłowu, a także niektóre dane wyjściowe po ekstremalnych stymulacjach (np. , test z hormonem adrenokortykotropowym) powinny również zostać zgromadzone. 5. 5. 2. 4. Wszystkie biologiczne próbki przed analizą powinny zostać pobrane i przechowywane zgodnie z obecnym stanem wiedzy w celu zapewnienia prawidłowości badań. 260 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 27 5. 5. 2. 5. Zastosowane metody analityczne powinny zostać zatwierdzone. 5. 5. 2. 6. W odniesieniu do sideł przeznaczonych do zabijania, jeżeli wykonuje się badania neurologiczne za pomocą odruchów bezwarunkowych (takich, jak związane z bólem lub oczami) łącznie z pomiarem EEG i/lub reakcji wywołanych czynnikami wizualnymi lub reakcji wywołanych czynnikami dźwiękowymi, powinny one być wykonywane przez eksperta, w celu dostarczenia istotnych informacji dotyczących świadomości zwierzęcia i skuteczności techniki zabijania. 5. 5. 2. 7. Jeżeli zwierzęta są przytomne i świadome w czasie określonym w Protokole, powinny zostać zabite w sposób humanitarny. 5. 5. 3. Urazy i patologia 5. 5. 3. 1. Każde testowane zwierzę powinno zostać właściwie zbadane w celu oceny urazów. Powinno zostać przeprowadzone badanie radiologiczne w celu potwierdzenia możliwych złamań. 5. 5. 3. 2. Powinno zostać przeprowadzone dalsze szczegółowe badanie patologiczne padłego zwierzęcia. Badanie pośmiertne powinno zostać przeprowadzone zgodnie z przyjętą praktyką weterynaryjną w zakresie badań przez doświadczonego weterynarza. 5. 5. 3. 3. Naruszone organy i/lub części powinny zostać zbadane makroskopowo, a także, jeżeli to właściwe histologicznie. 5. 6. Sprawozdanie 5. 6. 1. Sprawozdanie z badań powinno zawierać wszystkie istotne informacje o schemacie doświadczenia, materiałach i metodach, oraz wynikach, w szczególności: a) opis techniczny konstrukcji sideł włączając materiał konstrukcyjny; b) instrukcję stosowania dołączoną przez producentów; c) opis sytuacji testowej; d) warunki pogodowe, w szczególności temperaturę i głębokość śniegu; e) personel biorący udział w testach; f) liczbę zwierząt i testowanych sideł; g) całkowitą liczbę zwierząt schwytanych z gatunków docelowych i innych, a także ich względną liczebność wyrażoną jako niewielka, zwykła lub obfita na tym obszarze; h) selektywność; i) j) szczegóły dowodów, że sidła zostały uruchomione i zraniły zwierzę, które nie zostało schwytane; uwagi co do zachowania; k) wartości każdego pobranego parametru fizjologicznego i metodologii; l) opis urazów i badania pośmiertnego; m) czas do utraty przytomności i świadomości; oraz n) analizy statystyczne. 6. PROGRAMY BADAWCZE W CELU POPRAWY ZAKRESU NORM CZĘŚĆ IV: BADANIE Właściwy zakres pomiarów dobrostanu zwierząt, które zostały schwytane, musi zostać oceniony przy testowaniu systemów odłowu. Jeżeli takie pomiary, w szczególności dodatkowe pomiary w odniesieniu do zachowania i fizjologii, nie wystąpiły i nie zostały zastosowane w stosunku do różnych gatunków, ich zastosowanie w tych normach w odniesieniu do rozważanych gatunków będzie musiało zostać uzupełnione o badania naukowe przeprowadzone w celu określenia poziomów bazowych, zakresów reakcji, a także innych właściwych pomiarów. 6. 1. Cele Badania wspierane i popierane przez Strony na podstawie artykułu 9 muszą w szczególności mieć na celu ustalenie danych bazowych i wyjściowych koniecznych do ustalenia progów w zakresie dodatkowych parametrów, lub w celu oceny przydatność innych pomiarów dobrostanu niezawartych w obecnym zakresie ppkt 2. 3 norm, włączając pewną liczbę wskaźników zachowania i wskaźników fizjologicznych. 11/t. 27 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 261 6. 2. Szczególne programy badawcze w odniesieniu do gatunków W celu poprawy wiedzy naukowej w zakresie oceny dobrostanu schwytanych zwierząt, każda Strona wspiera dalsze badania w odniesieniu do gatunków wymienionych w następującej tabeli, która zostanie wypełniona w określonych ramach czasowych po wejściu w życie Umowy. Gatunek Strona odpowiedzialna Ramy czasowe Ondatra, zibethicus Wspólnota Europejska Procyon lotor Martes zibellina Kanada Rosja 3 lata 3 lata 3 lata 6. 3. Szczególne pomiary poddane badaniom 6. 3. 1. Parametry poddane badaniom muszą, w szczególności zawierać: a) reakcje zachowania po schwytaniu, włączając wydawane dźwięki, skrajną panikę, opóźnienie przed powrotem do normalnego zachowania po wypuszczeniu z sideł i niechęci. Przy testowaniu niechęci musi zostać oceniony zakres unikania lub oporu przed zbliżaniem do uprzednio doznanej sytuacji odłowu; oraz b) parametry fizjologiczne, włączając tempo bicia serca i arytmię oraz parametry biochemiczne (pomiary krwi, moczu lub śliny) właściwe dla danych gatunków, włączając stężenia glukokortykoidowe, stężenia prolaktyny, działanie kinazy kreatynowej, dehydrogenezę mleczanową (oraz możliwie ISO-enzym 5) i poziomy beta-endorfiny (jeżeli istnieją próby). 6. 3. 2. Rozpiętość reakcji parametrów fizjologicznych będzie odnosić się do podstawowych i skrajnych poziomów oraz zależności od czasu. 6. 3. 3. Poziom podstawowy oznacza ilość, stężenie lub częstotliwość tej zmiennej fizjologicznej, gdy zwierzę nie jest niepokojone przez warunki środowiska. W odniesieniu do zmiennych fizjologicznych, które zmieniają się w okresach kilku sekund lub minut, ten poziom podstawowy powinien odnosić się do poszczególnych aktywności, na przykład leżenie, stanie, chód lub bieganie i skakanie. Poziom skrajny oznacza bliski minimum lub maksimum poziomu właściwego dla danych zwierząt. Reakcje fizjologiczne, określone powyżej, mogą wykazywać wszystkie ssaki, ale dokładne poziomy podstawowe i skrajne, a także wzór zmian między nimi musi zostać ustalony w odniesieniu do każdego testowanego gatunku. 6. 3. 4. Aspektami pomiarów reakcji fizjologicznych, które wykazują niski poziom dobrostanu, są kwestie czy zmierzony poziom jest daleki od normalnego poziomu i czy czas trwania takiego zmienionego poziomu jest znaczny. 6. 4. Monitorowanie programów badawczych Komitet monitoruje i koordynuje badania wspierane i popierane przez Strony na podstawie artykułu 9. 262 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 27 ZAŁĄCZNIK II 1. Umowa przejściowa w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Federacją Rosyjską, z drugiej strony, sporządzona w Brukseli dnia 17 lipca 1995 roku, weszła życie dnia 1 lutego 1996 roku. 2. Umowa o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Federacją Rosyjską z drugiej strony, sporządzona na Korfu dnia 24 czerwca 1994 roku. 3. Umowa w sprawie handlu i stosunków handlowych między Federacją Rosyjską a Kanadą, weszła w życie dnia 29 grudnia 1992 roku. 11/t. 27 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 263 ZAŁĄCZNIK III ORGAN ARBITRAŻOWY Artykuł 1 Strona skarżąca powiadamia Komitet, że chce przekazać sprawę do sądu arbitrażowego na podstawie artykułu 15 Umowy. Powiadomienie musi zawierać przedmiot postępowania arbitrażowego, oraz w szczególności postanowienia Umowy, których interpretacja lub stosowanie jest kwestią sporną. 1. Organ arbitrażowy składa się z trzech członków. Artykuł 2 2. W sporach między dwoma Stronami, każda ze Stron uczestniczących w sporze powołuje arbitra. W sporach między więcej niż dwoma Stronami, Strony mające ten sam interes powołują wspólnie jednego arbitra w drodze Umowy. W obydwu przypadkach, dwóch arbitrów powołanych w ten sposób powołuje za pomocą wspólnego Umowy trzeciego arbitra jako przewodniczącego organu arbitrażowego. 3. Przewodniczący organu arbitrażowego nie może: a) być obywatelem Stron sporu; b) być związany z żadną ze Stron sporu; lub c) mieć do czynienia ze sporem z innego stanowiska. 4. Każdy wakat w organie arbitrażowym musi zostać wypełniony w sposób przewidziany dla pierwotnego powołania. Jeżeli w ciągu 60 dni od powołania arbitrów przez Strony, nie zostanie wyznaczony przewodniczący organu arbitrażowego, każda ze Stron może poprosić Przewodniczącego Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości o jego wyznaczenie. Artykuł 3 Artykuł 4 1. Organ arbitrażowy wydaje orzeczenia wyłącznie zgodnie z postanowieniami Umowy, prawa międzynarodowego oraz następującego standardowego zakresu uprawnień: „Ustalić, w świetle stanu faktycznego i właściwych postanowień Umowy (tu określić właściwe postanowienia), czy Strona działa zgodnie z zobowiązaniami na mocy Umowy, oraz wydać orzeczenie w tym celu. ” 2. Organ arbitrażowy musi upewnić się, że roszczenie jest właściwie umotywowane faktycznie i prawnie. Artykuł 5 1. Jeśli Strony sporu nie uzgodnią inaczej, organ arbitrażowy ustala swój regulamin wewnętrzny. 2. Regulamin wewnętrzny organu arbitrażowego musi w każdym wypadku być zgodny z niniejszym załącznikiem, zakresem kompetencji organu arbitrażowego do wydawania orzeczeń i zasadami sprawiedliwości proceduralnej w prawie i praktyce międzynarodowej. Artykuł 6 Strony sporu ułatwiają pracę organu arbitrażowego i w szczególności, stosując wszelkie dostępne im środki: a) dostarczają mu wszystkie właściwe dokumenty, informacje i ułatwienia, z zastrzeżeniem tylko krajowych wymagań prawnych i administracyjnych; oraz b) umożliwiają mu, gdy jest to niezbędne, powoływanie świadków lub ekspertów, a także przyjmowanie ich zeznań. Strony sporu i arbitrzy chronią poufność każdej arbitrażowego. informacji otrzymanej poufnie podczas postępowania Artykuł 7 Strony sporu ponoszą koszty postępowania arbitrażowego, włączając honoraria arbitrów i koszty podróży, tłumaczeń i usług sekretarskich, a także inne odnośne koszty, w równych częściach. Artykuł 8 264 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 27 Organ arbitrażowy może wysłuchać i ustalić wysuwane wzajemne roszczenia wynikające bezpośrednio z przedmiotu sporu. Artykuł 9 Organ arbitrażowy wydaje swoje orzeczenia zarówno na podstawie procedury, jak i przedmiotu sporu większością głosów arbitrów. Oddanych głosów nie ujawnia się. Artykuł 10 1. Organ arbitrażowy wydaje orzeczenie nie później niż 180 dni po dacie wyznaczenia przewodniczącego. 2. Organ arbitrażowy może, głosując jednomyślnie, opóźnić wydanie orzeczenia, jeżeli Strony sporu tak postanowią. Artykuł 11 Artykuł 12 1. Ustaleniu i orzeczeniu organu arbitrażowego musi towarzyszyć oświadczenie na piśmie określające ustalenia i powody, na których się opiera. 2. Spór dotyczący interpretacji lub sposobu wykonania ustalenia i orzeczenia organu arbitrażowego może zostać przedstawiony przez jedną ze Stron sporu organowi arbitrażowemu, który wydał orzeczenie. Ustalenie i orzeczenie organu arbitrażowego jest ostateczne, wiążące dla Stron sporu i nie ma od niego odwołania. Artykuł 13 11/t. 27 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 265 ZAŁĄCZNIK IV DEKLARACJE STRON Deklaracja Rządu Kanady dotycząca przyśpieszonego okresu wycofania tradycyjnych ograniczających ruch sideł o stalowych szczękach W uznaniu celów Umowy w sprawie międzynarodowych norm odłowu humanitarnego („Porozumienie”) i na podstawie artykułu 7 Umowy, Kanada oświadcza, że: 1. Stosowanie wszystkich ograniczających ruch sideł o stalowych szczękach będzie w Kanadzie zakazane w odniesieniu do następujących gatunków od daty wejścia w życie Umowy: Martes americana Mustela erminea Castor canadensis Ondatra zibethicus Martes pennanti Taxidea taxus Lutra canadensis 2. a) Na podstawie wyników testów już dostępnych, stosowanie tradycyjnych ograniczających ruch sideł o stalowych szczękach jest zakazane w odniesieniu do pozostałych gatunków kanadyjskich wymienionych w załączniku I do Umowy, jak następuje: Canis latrans Felis rufus Procyon lotor Canis lupus Lynx canadensis b) Niniejszy zakaz wchodzi w życie po: i) zakończeniu pełnego sezonu testów w terenie zaczynającego się w październiku 1999 roku; lub ii) zakończeniu okresu koniecznego do testów i wprowadzenia w życie, określonego w literze c). c) „Okres konieczny do testów i wprowadzenia w życie” określony w klauzuli 2 litera b) ii) składa się z dwóch pełnych sezonów testów w terenie plus jednego roku po końcu drugiego sezonu testów w terenie, zaczynający się po ostatecznym zawarciu Umowy przez Radę Unii Europejskiej. d) W odniesieniu do Kanady, sezon testów w terenie (określony w klauzuli 2 litera b) i) i akapit 2 litera c)) biegnie od dnia 1 października do dnia 31 marca. 3. W związku z akapitem 2 litera b), niniejsza deklaracja skutkuje w okresie między ostatecznym zawarciem Umowy przez Radę Unii Europejskiej a wejściem w życie Umowy tak długo, jak Porozumienie (włączając, dla większej pewności, załączone deklaracje) jest stosowane zgodnie z jego warunkami przez Wspólnotę Europejską. Deklaracja Wspólnoty Europejskiej Wspólnota Europejska przyjmuje, że podpisanie Umowy w sprawie międzynarodowych norm odłowu humanitarnego jest ważnym i znaczącym krokiem w kierunku zapewniania właściwego poziomu dobrostanu schwytanych zwierząt. W związku z tym, Wspólnota Europejska potwierdza, że nie podejmie żadnych środków wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3254/91 w rozsądnym terminie koniecznym innym Stronom do ratyfikowania Umowy i, po ratyfikacji, tak długo jak Umowa pozostaje w mocy i jest stosowane zgodnie z jego postanowieniami


title: Directiva 97/80/CE a Consiliului din 15 decembrie 1997 privind sarcina probei în cazurile de discriminare pe motive de sex

eurovoc_concepts:
European social policy
equal treatment
proof
sexual discrimination

formats: pdf print xhtml

text: 32 RO Jurnalul Oficial al Uniunii Europene 05/vol. 5 31997L0080 20. 1. 1998 JURNALUL OFICIAL AL COMUNITĂȚILOR EUROPENE L 14/6 DIRECTIVA 97/80/CE A CONSILIULUI din 15 decembrie 1997 privind sarcina probei în cazurile de discriminare pe motive de sex CONSILIUL UNIUNII EUROPENE, având în vedere Acordul privind politica socială, anexat la Protocolul nr. 14 privind politica socială, anexat la Tratatul de instituire a Comunității Europene, ș(cid:13)i, în special, articolul 2 aline- atul (2) al acestuia, având în vedere propunerea Comisiei (1), având în vedere avizul Comitetului Economic ș(cid:13)i Social (2), în conformitate cu procedura prevăzută la articolul 189c din tratat, în cooperare cu Parlamentul European (3), întrucât, pe baza Protocolului privind politica socială, ane- xat tratatului, statele membre, cu excepția Regatului Unit al Marii Britanii ș(cid:13)i Irlandei de Nord (denumite în continuare „statele membre”), care doresc să aplice Carta socială din 1989, au încheiat un acord cu privire la politica socială; întrucât Carta comunitară privind drepturile sociale funda- mentale ale lucrătorilor recunoaș(cid:13)te importanța combaterii tuturor formelor de discriminare, inclusiv discriminarea pe motive de sex, culoarea pielii, rasă, opinii ș(cid:13)i credințe; întrucât punctul 16 din Carta comunitară privind drepturile sociale fundamentale ale lucrătorilor referitor la egalitatea de tratament între bărbați ș(cid:13)i femei prevede, între altele, că „trebuie intensificate acțiunile pentru garantarea punerii în aplicare a principiului egalității bărbaților ș(cid:13)i femeilor în ceea ce priveș(cid:13)te, în special, accesul la încadrare în muncă, remunerarea, condițiile de muncă, protecția socială, învățământul, formarea profesională ș(cid:13)i dezvoltarea carierei”; întrucât, în conformitate cu articolul 3 alineatul (2) din Acordul privind politica socială, Comisia s-a consultat cu partenerii sociali la nivel comunitar asupra orientării posi- bile a unei acțiuni comunitare cu privire la sarcina probei în cazurile de discriminare pe motive de sex; (1) (2) (3) (4) (1) JO C 332, 7. 11. 1996, p. 11 ș(cid:13)i JO C 185, 18. 6. 1997, p. 21. JO C 133, 28. 4. 1997, p. 34. (2) (3) Avizul Parlamentului European din 10 aprilie 1997 (JO C 132, 28. 4. 1997, p. 215), Poziția comună a Consiliului din 24 iulie 1997 (JO C 307, 8. 10. 1997, p. 6) ș(cid:13)i Decizia Parlamentului European din 6 noiembrie 1997 (JO C 358, 24. 11. 1997). (5) (6) (7) (8) (9) întrucât Comisia, considerând după aceste consultări că este de dorit o acțiune comunitară, s-a consultat din nou cu partenerii sociali asupra conținutului propunerii avute în vedere în conformitate cu articolul 3 alineatul (3) din acordul menționat; întrucât aceș(cid:13)tia ș(cid:13)i-au transmis opiniile Comisiei; întrucât, după cea de-a doua rundă de consultări, partene- rii sociali nu au informat Comisia asupra dorinței acestora de a iniția procesul care putea duce la încheierea unui acord, după cum se prevede la articolul 4 din acordul men- ționat; întrucât, în conformitate cu articolul 1 din acord, Comunitatea ș(cid:13)i statele membre au ca obiectiv, între altele, îmbunătățirea condițiilor de viață ș(cid:13)i de muncă; întrucât aplicarea efectivă a principiului egalității de tratament între bărbați ș(cid:13)i la atingerea acestui obiectiv; femei poate contribui întrucât principiul egalității de tratament a fost enunțat la articolul 119 din tratat ș(cid:13)i în Directiva 75/117/CEE a Con- siliului din 10 februarie 1975 privind armonizarea legisla- ției statelor membre referitoare la aplicarea principiului egalității de remunerare între lucrătorii de sex masculin ș(cid:13)i lucrătorii de sex feminin (4)ș(cid:13)i în Directiva 76/207/CEE a Consiliului din 9 februarie 1976 privind aplicarea princi- piului egalității de tratament între bărbați ș(cid:13)i femei în ceea ce priveș(cid:13)te accesul la încadrarea în muncă, la formarea ș(cid:13)i promovarea profesională ș(cid:13)i condițiile de muncă (5); întrucât Directiva 92/85/CEE a Consiliului din 19 octom- brie 1992 privind introducerea de măsuri pentru promo- varea îmbunătățirii securității ș(cid:13)i sănătății la locul de muncă în cazul lucrătoarelor gravide, al celor care au născut de curând sau care alăptează (6) contribuie, de asemenea, la punerea eficientă în aplicare a principiului egalității de tra- tament între bărbați ș(cid:13)i femei; întrucât directiva menționată nu trebuie să aducă atingere directivelor menționate ante- rior cu privire la egalitatea de tratament; întrucât, în con- secință, este necesar ca lucrătoarele vizate de respectiva directivă să beneficieze, în aceleaș(cid:13)i condiții, de adaptarea regulilor privind sarcina probei; (4) (5) (6) JO L 45, 19. 2. 1975, p. 19. JO L 39, 14. 2. 1976, p. 40. JO L 348, 28. 11. 1992, p. 1. 05/vol. 5 RO Jurnalul Oficial al Uniunii Europene 33 întrucât Directiva 96/34/CE a Consiliului din 3 iunie 1996 privind acordul-cadru referitor la concediul pentru creș(cid:13)terea copilului încheiat de UNICE, CEIP ș(cid:13)i CES (1) se bazează, de asemenea, pe principiul egalității de tratament între bărbați ș(cid:13)i femei; (19) întrucât proba discriminării este cu atât mai dificil de rea- lizat atunci când discriminarea este indirectă; întrucât este, în consecință, important să se definească discriminarea indirectă; (10) (11) întrucât referințele la „procedura judiciară” ș(cid:13)i la „instanță” vizează mecanisme prin care diferendele pot fi supuse exa- minării ș(cid:13)i soluționării de către autorități independente care pot pronunța hotărâri cu caracter obligatoriu pentru părțile în litigiu; (20) (12) întrucât expresia „proceduri necontencioase” desemnează în special proceduri precum concilierea ș(cid:13)i medierea; (13) întrucât stabilirea faptelor care permit prezumarea discri- minării directe sau indirecte cade în sarcina instanței jude- cătoreș(cid:13)ti naționale sau a altei în conformitate cu dreptul intern ș(cid:13)i cu practicile naționale; instanțe competente, (14) întrucât este de datoria statelor membre să prevadă, în orice stadiu al procedurii, un regim probatoriu mai favo- rabil reclamantului; (15) (16) (17) (18) întrucât este necesar să se ia în considerare caracteristicile sistemelor juridice din anumite state membre, între altele, dacă se ajunge la concluzia că există discriminare în cazul în care pârâtul nu reuș(cid:13)eș(cid:13)te să convingă instanța de judecată sau autoritatea competentă că nu s-a încălcat principiul egalității de tratament; întrucât statele membre nu sunt obligate să aplice regulile cu privire la sarcina probei procedurilor în care stabilirea faptelor cade în sarcina instanței judecătoreș(cid:13)ti sau a orga- nului competent; întrucât aceste proceduri sunt cele în care reclamantul nu trebuie să dovedească faptele a căror stabi- lire cade în sarcina instanței judecătoreș(cid:13)ti sau a organului competent; întrucât reclamanții pot fi lipsiți de orice mijloc eficient prin care să obțină respectarea principiului egalității de tra- tament în fața instanței judecătoreș(cid:13)ti naționale dacă efectul prezentării probei unei discriminări aparente nu este obligarea pârâtului să dovedească faptul că practica sa nu este în realitate discriminatorie; întrucât Curtea de Justiție a Comunităților Europene a decis, în consecință, că regulile cu privire la sarcina probei trebuie adaptate în cazul unei presupuse discriminări ș(cid:13)i că, pentru ca principiul egalității de tratament să fie aplicat în mod eficient, sarcina probei trebuie să revină pârâtului în cazul în care se probează o astfel de discriminare; (1) JO L 145, 19. 6. 1996, p. 4. întrucât obiectivul unei adaptări corespunzătoare a reguli- lor cu privire la sarcina probei nu a fost atins în mod satis- făcător în toate statele membre ș(cid:13)i, în conformitate cu principiul subsidiarității enunțat la articolul 3b din tratat ș(cid:13)i cu principiul proporționalității, acest obiectiv trebuie atins la nivel comunitar; întrucât prezenta directivă se limitează la acțiunile minime impuse ș(cid:13)i nu excede ceea ce este nece- sar în acest scop, ADOPTĂ PREZENTA DIRECTIVĂ: Articolul 1 Obiectivul Obiectivul prezentei directive este de a garanta o mai mare eficiență a măsurilor adoptate de statele membre pentru punerea în aplicare a principiului egalității de tratament, pentru a permite tuturor persoanelor care se consideră lezate prin neaplicarea în raport cu ele a principiului egalității de tratament să urmărească valorificarea drepturilor lor pe cale judiciară, după ce au recurs, eventual, la alte autorități competente. Articolul 2 Definiții (1) În sensul prezentei directive, principiul egalității de tratament presupune inexistența oricărei discriminări pe motive de sex, fie ea directă sau indirectă. (2) În sensul principiului egalității de tratament menționat la ali- neatul (1), există o discriminare indirectă în cazul în care o dispo- ziție, un criteriu sau o practică aparent neutră dezavantajează o proporție semnificativ mai ridicată de persoane de un anumit sex, cu excepția cazului în care acea dispoziție, criteriu sau practică este adecvată ș(cid:13)i necesară ș(cid:13)i poate fi justificată de factori obiectivi care nu au legătură cu sexul. Articolul 3 Domeniu de aplicare (1) Prezenta directivă se aplică: (a) situațiilor reglementate de articolul 119 din tratat ș(cid:13)i de directivele 75/117/CEE, 76/207/CEE ș(cid:13)i, în măsura în care există discriminare pe motive de sex, 92/85/CEE ș(cid:13)i 96/34/CE; 34 RO Jurnalul Oficial al Uniunii Europene 05/vol. 5 (b) oricărei proceduri civile sau administrative privind sectorul public sau sectorul privat care prevăd căi de atac conform legislației naționale pentru aplicarea dispozițiilor menționate la litera (a), cu excepția procedurilor necontencioase de natură voluntară sau a celor prevăzute de legislația națională. (2) Prezenta directivă nu se aplică procedurilor penale, cu excep- ția cazurilor în care statele membre decid altfel. protecție a lucrătorilor în domeniile în care se aplică prezenta directivă, fără a aduce atingere dreptului statelor membre de a adopta, în funcție de evoluția situației, acte cu putere de lege ș(cid:13)i acte administrative care să difere de cele în vigoare la data notificării prezentei directive, cu condiția respectării cerințelor minime prevăzute de prezenta directivă. Articolul 4 Sarcina probei (1) Statele membre iau măsurile necesare, în conformitate cu sistemele lor judiciare, pentru ca, în cazurile în care persoanele care se consideră nedreptățite prin nerespectarea principiului ega- lității de tratament demonstrează, în fața unei instanțe judecăto- reș(cid:13)ti sau a altui organ competent, fapte pe baza cărora se poate prezuma existența unei discriminări directe sau indirecte, pârâtul să aibă obligația de a dovedi că nu a avut loc o încălcare a prin- cipiului egalității de tratament. (2) Prezenta directivă nu împiedică statele membre să impună un regim probatoriu mai favorabil reclamantului. (3) Statele membre pot să nu aplice alineatul (1) procedurilor în cadrul cărora stabilirea faptelor este obligația instanței sau a orga- nismului competent. Articolul 5 Informarea Statele membre se asigură că măsurile adoptate în temeiul prezentei directive, împreună cu dispozițiile deja în vigoare, sunt aduse la cunoș(cid:13)tința tuturor persoanelor implicate prin toate mijloacele adecvate. Articolul 6 Menținerea nivelului de protecție Punerea în practică a prezentei directive nu constituie în nici un caz un motiv suficient pentru o reducere a nivelului general de Articolul 7 Punerea în aplicare Statele membre adoptă actele cu putere de lege ș(cid:13)i actele administrative necesare pentru a se conforma prezentei directive până la data de 1 ianuarie 2001. Statele membre informează de îndată Comisia în acest sens. Atunci când statele membre adoptă dispozițiile prevăzute la alineatul (1), ele conțin o trimitere la prezenta directivă sau sunt însoțite de o asemenea trimitere la data publicării lor oficiale. Statele membre stabilesc modalitatea de efectuare a acestei trimiteri. Statele membre aduc la cunoș(cid:13)tința Comisiei, în termen de doi ani de la intrarea în vigoare a prezentei directive, toate informațiile necesare Comisiei pentru a redacta un raport cu privire la aplicarea prezentei directive, care va fi înaintat Parlamentului European ș(cid:13)i Consiliului. Articolul 8 Prezenta directivă se adresează statelor membre. Adoptată la Bruxelles, 15 decembrie 1997. Pentru Consiliu Preș(cid:13)edintele J. -C. JUNCKER


title: 97/862/CECA: Decisión de los Representantes de los Gobiernos de los Estados miembros, reunidos en el seno del Consejo de 15 de diciembre de 1997 relativa a determinadas medidas aplicables respecto de Kazajstán en lo que se refiere al comercio de determinados productos siderúrgicos regulados por el Tratado CECA

eurovoc_concepts:
ECSC Treaty
Kazakhstan
import licence
iron and steel product
quantitative restriction

formats: html pdfa1b print


title: KOMISSION ASETUS (EY) N:o 2512/97, annettu 15 päivänä joulukuuta 1997, tuontitullien vahvistamisesta vilja-alalla

eurovoc_concepts:
CCT duties
United States
cereals
import
stock-exchange listing


title: Verordnung (EG) Nr. 2572/97 der Kommission vom 15. Dezember 1997 zur Festsetzung der im Fischwirtschaftsjahr 1998 geltenden Rücknahme- und Verkaufspreise für die Fischereierzeugnisse des Anhangs I Abschnitte A, D und E der Verordnung (EWG) Nr. 3759/92 des Rates (Text von Bedeutung für den EWR)

eurovoc_concepts:
fishery product
guide price
product quality
selling price
withdrawal price


title: Izpildu Komitejas lēmums (1997. gada 15. decembris) par Vienotas rīcības īstenošanu attiecībā uz vienotu uzturēšanās atļauju paraugu (SCH/Com — ex (97)34 rev.)

eurovoc_concepts:
European standard
accession to an agreement
admission of aliens
identity document
residence permit

text: 19/2. sēj. LV Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis 157 41997D0034 L 239/187 EIROPAS KOPIENU OFICIĀLAIS VĒSTNESIS 22. 9. 2000. IZPILDU KOMITEJAS LĒMUMS (1997. gada 15. decembris) par Vienotas rīcības īstenošanu attiecībā uz vienotu uzturēšanās atļauju paraugu (SCH/Com — ex (97)34 rev. ) IZPILDU KOMITEJA, ņemot vērā Šengenas Līguma īstenošanas konvencijas, kas parakstīta 1990. gada 19. jūnijā (turpmāk “Šengenas konvencija”), 132. panta 2. punktu, ņemot vērā iepriekšminētās konvencijas 134. pantu, ņemot vērā Centrālās grupas 1997. gada 14. aprīļa lēmumu, atsaucot Centrālās grupas 1997. gada 28. oktobra sanāksmes rezultātu, IR PIEŅĒMUSI ŠO LĒMUMU. Šengenas valstis cenšas īstenot 1996. gada 16. decembra Vienoto rīcību par vienotu uzturēšanās atļauju paraugu (97/11/JHA Kopīga rīcība (OV L 7, 10. 1. 1997. , 1. lpp. )) cik vien iespējams drīz, vajadzības gadījumā sadalot to starpposmos līdz pārejas posmu beigām Vienotajā rīcībā izvirzītajos noteikumos. Vīnē, 1997. gada 15. decembrī Priekšsēdētājs K. SCHLÖGL


title: Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2614/97 του Συμβουλίου της 15ης Δεκεμβρίου 1997 σχετικά με τις κοινοτικές χρηματοδοτικές συνεισφορές στο Διεθνές Ταμείο για την Ιρλανδία

eurovoc_concepts:
EU financing
European Commission
Ireland
activity report
cross-border cooperation
international aid


title: Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2574/97 της Επιτροπής της 15ης Δεκεμβρίου 1997 για καθορισμό του ύψους της ενίσχυσης μεταφοράς για ορισμένα αλιευτικά προϊόντα κατά την αλιευτική περίοδο 1998 (Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)

eurovoc_concepts:
aid system
fishery product
market intervention
producer organisation


title: Rozhodnutie výkonného výboru z 15. decembra 1997 o hlavných zásadách, ktoré sa týkajú dôkazných prostriedkov a indícií v rámci readmisných dohôd medzi schengenskými štátmi [SCH/Com-ex (97) 39 rev.]

eurovoc_concepts:
accession to an agreement
admission of aliens
identity document
illegal migration

text: 158 SK Úradný vestník Európskej únie 19/zv. 2 41997D0039 22. 9. 2000 ÚRADNÝ VESTNÍK EURÓPSKYCH SPOLOČENSTIEV L 239/188 ROZHODNUTIE VÝKONNÉHO VÝBORU z 15. decembra 1997 o hlavných zásadách, ktoré sa týkajú dôkazných prostriedkov a indícií v rámci readmisných dohôd medzi schengenskými štátmi [SCH/Com-ex (97) 39 rev. ] VÝKONNÝ VÝBOR, so zreteľom na článok 132 Dohovoru, ktorým sa vykonáva Schengenská dohoda, so zreteľom na článok 23 ods. 4 uvedeného dohovoru, ROZHODOL TAKTO: Týmto sa schvaľuje dokument SCH/II-Read (97) 3 rev. 7 o hlavných zásadách, ktoré sa týkajú dôkazných prostriedkov a indícií v rámci readmisných dohôd medzi schengenskými štátmi, pripojený k tomuto rozhodnutiu. Uplatňovanie týchto zásad sa odporúča od dátumu prijatia tohto rozhodnutia. Vo Viedni 15. decembra 1997 Predseda K. SCHLÖGL 19/zv. 2 SK Úradný vestník Európskej únie 159 SCH/II-Read (97) 3 rev 7 VEC: Hlavné zásady, ktoré sa týkajú dôkazných prostriedkov a indícií v rámci readmisných dohôd medzi schengenskými štátmi Keďže sa v praxi vyskytli problémy pri uplatňovaní readmisných dohôd, najmä s dôkaznými prostriedkami preukazujúcimi nezákonný pobyt cudzích štátnych príslušníkov na území, alebo tranzit cez územie dožiadanej zmluvnej strany; Zmluvné strany prijali tieto hlavné zásady, ktoré môžu byť užitočné pre zmluvné strany pri uplatňovaní budúcich readmisných dohôd: 1. Tieto doklady môžu byť, medziiným, považované za doklady poskytujúce dôkaz o pobyte alebo tranzite: — vstupná pečiatka udelená do cestovného dokladu dožiadanou zmluvnou stranou, — výstupná pečiatka štátu susediaceho so zmluvnou stranou, berúc do úvahy trasu cesty a dátum prekročenia hraníc, — vstupná pečiatka udelená do nepravého alebo falšovaného cestovného dokladu dožiadanou zmluvnou stranou, — cestovné lístky vydané na meno, čo môže formálne potvrdiť vstup, — odtlačky prstov, — platné povolenie na pobyt, — platné vízum vydané dožiadanou zmluvnou stranou, — naloďovacia/vyloďovacia karta preukazujúca dátum vstupu na územie dožiadanej zmluvnej strany. 2. Predpoklad pobytu alebo tranzitu je možné, okrem iného, potvrdiť týmito indíciami: — vyhlásenia úradníkov, — vyhlásenia tretích strán, — vyhlásenia osoby, ktorá má byť prepravená, — už neplatné povolenie na pobyt vydané dožiadanou zmluvnou stranou, bez ohľadu na jeho druh, — vízum so skončenou dobou platnosti vydané dožiadanou zmluvnou stranou, — doklad na meno vydaný na území dožiadanej zmluvnej strany, — cestovné lístky, 160 SK Úradný vestník Európskej únie 19/zv. 2 — hotelové účty, — vstupné karty do verejných alebo súkromných zariadení v zmluvných stranách, — časenky k lekárovi, zubárovi, atď. , — údaje preukazujúce, že osoba, ktorá má byť odovzdaná, využila služby sprostredkovateľa alebo cestovnej kancelárie. 3. Pokiaľ zoberú pri uzatváraní budúcich readmisných dohôd schengenskí partneri do úvahy dôkazy uvedené v bode 1, tieto poskytujú nezvratný dôkaz o pobyte alebo tranzite. V zásade sa nevykonáva žiadne ďalšie vyšetrovanie. Dôkazy o opaku sú však prípustné (napr. preukazujúce, že doklad bol nepravý alebo sfalšovaný). 4. Pokiaľ zoberú pri uzatváraní budúcich readmisných dohôd schengenskí partneri do úvahy indície uvedené v bode 2, tieto indície vytvárajú predpoklad pobytu alebo tranzitu. Tieto indície sú už vo svojej podstate spochybniteľné dôkazmi o opaku


title: Reglamento (CE) n° 2574/97 de la Comisión de 15 de diciembre de 1997 por el que se fija la cuantía de la ayuda al aplazamiento para determinados productos de la pesca durante la campaña de 1998 (Texto pertinente a los fines del EEE)