title: REGLAMENTO (CE) N° 2451/97 DE LA COMISIÓN de 10 de diciembre de 1997 por el que se modifican las restituciones a la exportación del azúcar blanco y del azúcar en bruto sin perfeccionar

eurovoc_concepts:
export refund
raw sugar
sugar product
white sugar


title: Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het "Voorstel voor een verordening (EG) van de Raad tot instelling van een regeling ter compensatie van de door de ultraperifere ligging veroorzaakte extra kosten voor de afzet van bepaalde visserijproducten van de Azoren, Madeira, de Canarische eilanden en het Franse departement Guyana"

eurovoc_concepts:
EU aid
compensatory financing
fishery product
island region
peripheral region

formats: html pdf print

text: C 73/46 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 9. 3. 98 Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het „Voorstel voor een verordening (EG) van de Raad tot instelling van een regeling ter compensatie van de door de ultraperifere ligging veroorzaakte extra kosten voor de afzet van bepaalde visserijproducten van de Azoren, Madeira, de Canarische eilanden en het Franse departement Guyana” (98/C 73/11) De Raad heeft op 9 september 1997 besloten, overeenkomstig de bepalingen van de artikelen 43 en 198 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap het Economisch en Sociaal Comité te raadplegen over het voornoemde voorstel. De Afdeling voor landbouw en visserij, die met de voorbereidende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 7 november 1997 goedgekeurd. Rapporteur was de heer Bento Gonçalves. Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 350e Zitting van 10 en 11 december 1997 (vergadering van 10 december 1997) het volgende advies uitgebracht, dat met 34 stemmen vo´o´r, bij 2 onthoudingen, is goedgekeurd. 1. De Commissie stelt vast dat er nog geen verandering is gekomen in de omstandigheden die aanleiding hebben invoering van de Beschikkingen gegeven tot de 89/687/EEG, 91/314/EEG en 91/315/EEG, waarbij speci- fieke maatregelen werden ingesteld om de problemen die samenhangen met de afgelegen ligging en het insulaire karakter van de ultraperifere regio’s van de Gemeenschap, te weten de Azoren, Madeira, de Canarische eilanden en de Franse Overzeese Depar- tementen (programma’s Poseima, Poseicon en Posei- dom), op te vangen. Ook de aan het EG-Verdrag gehechte Verklaring betreffende de ultraperifere gebie- den is opgesteld met het oog op deze kenmerken. 2. Het Comité is op zijn beurt van oordeel dat ook het vroegere ESC-advies over deze kwestie (1) nog steeds actueel is, en de conclusies van het huidige advies alleen maar kracht bijzet. 3. Het Comité onderstreept dat het verslag (2), waar- om het in paragraaf 3. 1 van bovenvermeld advies had verzocht, tijdig is verstuurd. De Commissie verstrekt hierin gegevens over de tenuitvoerlegging van de com- pensatieregeling in de regio’s in kwestie, en de gunstige gevolgen daarvan voor de economie in het algemeen en de sociale situatie van de betrokken bevolking in het bijzonder. 4. De in het verslag opgenomen tabellen en toelichtin- gen zijn verhelderend. Zo wordt duidelijk aangegeven dat in de diverse betrokken sectoren vooruitgang is geboekt, en dat met name de uitvoer is gestegen, wat ontegenzeggelijk gunstige gevolgen heeft gehad voor de werkgelegenheid en het inkomen van de betrokken bevolking. 5. De Commissie stelt voor, de steunbedragen aan te passen, vooral met het oog op de ecu-pariteit en de extra-kosten die voortvloeien uit de perifere ligging van de betrokken gebieden. De steun wordt ook uitgebreid tot nieuwe soorten, zoals blijkt uit de volgende passages van het Commissiedocument: Artikel 2, lid 1, sub b); Artikel 2, lid 2, sub b) en c); Artikel 2, lid 3, sub c), d), e) en f). 6. Het Comité hamert op het belang van de instand- houding van de visbestanden; zo mag in geen geval steun worden verleend aan de visserij op jonge soorten. In hetzelfde verband dienen kleine en middelgrote ondernemingen en de plaatselijke ambachtelijke visserij voorrang te krijgen bij de toekenning van steun. (1) 95/C 102/06 van 10. 1. 1995 — PB C 102 van 24. 4. 1995, blz. 13. (2) COM(97) 388 def. van 22. 7. 1997. 7. Het Comité is voorstander van voortzetting van de compensatieregeling, overeenkomstig de voorstellen van de Commissie. Brussel, 10 december 1997. De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité T. JENKINS


title: WRITTEN QUESTION No. 3897/97 by Amedeo AMADEO to the Council. Acts of brutality committed in Somalia by soldiers from EU Member States

eurovoc_concepts:
Somalia
UNO
civil defence
civil war
civilian victim
cruel and degrading treatment
multinational force
violence

text: 8. 6. 98 EN Official Journal of the European Communities C 174/153 (98/C 174/227) WRITTEN QUESTION E-3897/97 by Amedeo Amadeo (NI) to the Council (10 December 1997) Subject: Acts of brutality committed in Somalia by soldiers from EU Member States With reference to Written Question E-2488/97 by the Honorable Member Nikitas Kaklamanis (UPE), in which he asks (cid:145)Will the Council say how it intends to react to the reports of unprecedented acts of brutality by soldiers from Member States (and notably, founding members) of the Union, acts which have dealt a devastating blow to its prestige as a whole and which give its declarations about (cid:145)(cid:146)protection of human rights(cid:146) a hollow ring?(cid:146), will the Council give an immediate response in the light of the findings of an inquiry by the Italian Ministry of Defence and the admission by the editor of (cid:145)Panorama(cid:146) that he was mistaken, in order to prevent any offence to the peace forces sent to Somalia, particularly the illustrious soldiers of Folgore? The Honourable Member(cid:146)s Question does not fall within the Council(cid:146)s purview. Answer (26 February 1998) (98/C 174/228) WRITTEN QUESTION E-3898/97 by Amedeo Amadeo (NI) to the Commission (11 December 1997) Subject: Acts of brutality committed in Somalia by soldiers from EU Member States With reference to Written Question E-2488/97 by the Honorable Member Nikitas Kaklamanis (UPE), in which he asks (cid:145)Will the Council say how it intends to react to the reports of unprecedented acts of brutality by soldiers from Member States (and notably, founding members) of the Union, acts which have dealt a devastating blow to its prestige as a whole and which give its declarations about (cid:145)protection of human rights(cid:146) a hollow ring?(cid:146), will the Council give an immediate response in the light of the findings of an inquiry by the Italian Ministry of Defence and the admission by the editor of (cid:145)Panorama(cid:146) that he was mistaken, in order to prevent any offence to the peace forces sent to Somalia, particularly the illustrious soldiers of Folgore? Answer given by Mr Pinheiro on behalf of the Commission (14 January 1998) The Commission is following developments in the investigation of the accusations of bad treatment inflicted on Somalians by members of the United Nations Restore Hope mission. The investigation falls within the competence of the countries whose troops participated in the UN mission. The Commission would emphasise the essential role played by the Union and the countries concerned in sending peace-keeping troops as part of the Restore Hope operation, which saved thousands of human lives. (98/C 174/229) WRITTEN QUESTION P-3901/97 by Carlo Secchi (PPE) to the Commission (27 November 1997) Subject: Ban on advertizing laxatives in Italy Is the Commission aware that the Italian Health Ministry(cid:146)s Drugs Board has decided to reclassify laxatives, which are at present classed as OTC [over the counter] drugs, as so-called SOP (senza obbligo di prescrizione) or restricted non-prescription drugs which, unlike OTC drugs, cannot be advertized to the public?


title: Stellungnahme des Wirtschafts- und Sozialausschusses zu dem "Vorschlag für eine Verordnung (EG) des Europäischen Parlaments und des Rates zur Änderung der Verordnung (EWG) Nr. 2913/92 zur Festlegung des Zollkodex der Gemeinschaften (Versandverfahren)"

eurovoc_concepts:
Union transit
carriage of goods
customs regulations
legal code
transit

formats: html print


title: ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (ΕΚ) αριθ. 2462/97 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ της 10ης Δεκεμβρίου 1997 για τροποποίηση των αντιπροσωπευτικών τιμών και των προσθέτων εισαγωγικών δασμών ορισμένων προϊόντων του τομέα της ζάχαρης

eurovoc_concepts:
CCT duties
import
raw sugar
representative price
sugar product
white sugar


title: REGULAMENTO (CE) Nº 2450/97 DA COMISSÃO de 10 de Dezembro de 1997 que fixa os preços representativos e os montantes dos direitos adicionais aplicáveis na importação dos melaços no sector do açúcar

eurovoc_concepts:
CCT duties
import
molasses
representative price


title: Advies van het Economisch en Sociaal Comité over "Samenwerking met de solidariteitsverenigingen als sociaal-economische partners op het terrein van de welzijnszorg"

eurovoc_concepts:
EU policy
European social policy
association
collective activities
voluntary organisation

text: C 73/92 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 9. 3. 98 De Groep is ingenomen met de analyse van de Commissie. Over het algemeen genomen staat zij achter de voorgestelde maatregelen; zij hoopt dat de lid-staten hierdoor zullen worden geholpen bij hun pogingen, een oplossing te vinden voor de problemen. Met name de volgende punten dienen naar de mening van de Groep nauwgezet te worden bestudeerd: — de structuur van uitkeringsstelsels en de onderlinge verhouding tussen de verschillende soorten uitkeringen; — het bestemmen van uitkeringen voor de zwaksten in de samenleving; — het helpen van langdurige uitkeringstrekkers met hun integratie op de arbeidsmarkt; — de onderlinge relatie tussen belastingen en uitkeringen voor de laagstbetaalden, met betere stimulansen voor het aanvaarden van werk; — het aanmoedigen van de eigen verantwoordelijkheid; — een geleidelijke toename van langdurige kapitaaldekkingsregelingen ter vervanging van althans een deel van de pensioenuitkeringen, en — toenemende samenwerking tussen openbare en particuliere voorzieningen. Ten slotte betuigt de Groep haar instemming met het streven van de Commissie om de resterende obstakels voor het vrije verkeer van werknemers op het gebied van sociale bescherming uit de weg te ruimen. ” De dames en heren: ANDRADE, BAGLIANO, BARROS VALE, BEALE, BOUSSAT, BREDIMA SAVOPOULOU, BURANI, BYRNE, DE NORRE, DONOVAN, FRANZ, GARDNER, GAUDER, GIESECKE, HAMRO-DROTZ, HORNUNG-DRAUS, JOHANSEN, KIELMAN, KONTIO, LEHN- HOFF, LEVITT, LINSSEN, LITTLE, MALOSSE, MEGHEN, MOBBS, MORGAN, NOORDWAL, RAVOET, REGNELL, REITERER, SIRKEINEN, WALKER, WHITWORTH. Advies van het Economisch en Sociaal Comité over „Samenwerking met de solidariteitsvere- nigingen als sociaal-economische partners op het terrein van de welzijnszorg” (98/C 73/23) Het Economisch en Sociaal Comité heeft op 20 maart 1997 overeenkomstig artikel 23, lid 3, van het Reglement van Orde, besloten een advies op te stellen m. b. t. de „Samenwerking met de solidariteitsverenigingen als sociaal-economische partner op het terrein van de welzijnszorg”. De Afdeling voor sociale aangelegenheden, gezinsvraagstukken, onderwijs en cultuur die met de voorbereiding van de werkzaamheden was belast, heeft haar advies goedgekeurd op 17 oktober 1997. Rapporteur was mevrouw zu Eulenburg. Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 350e Zitting (vergadering van 10 december 1997) met 75 stemmen vo´o´r en 6 stemmen tegen bij 7 onthoudingen, het volgende advies goedgekeurd. SAMENWERKING MET DE SOLIDARITEITSVERE- NIGINGEN ALS SOCIAAL-ECONOMISCHE PART- NERS Preambule De solidariteitsverenigingen geven met hun werkzaam- heden mede gestalte aan de „verzorgingsstaat” in Europa. De verscheidenheid aan voorzieningen die zij represente- ren, heeft historische wortels. De economische vooruit- gang ging gepaard met ontwikkelingen die tot sociale ongelijkheid en armoede leidden. De industrialisering in de 19e eeuw heeft in het dagelijkse leven van de mensen ingrijpende veranderingen tot gevolg gehad. Kerken en parochies, welgestelde burgers en de adel en de meest uiteenlopende maatschappelijke organisaties, b. v. arbei- dersverenigingen, spanden zich in om de maatschappelij- ke situatie te verbeteren door sociale diensten aan te bieden en voorzieningen in het leven te roepen. In veel Europese landen bleef de overheid op de achtergrond en kwam het al naargelang de ontwikkeling van de nationale socialezekerheidsstelsels pas zeer laat tot overheidsin- grijpen. Solidariteitsverenigingen zijn niet alleen actief op het terrein van de maatschappelijke dienstverlening, zij motiveren ook mensen om zich vrijwillig in te zetten voor het algemeen welzijn en treden op als belangenbehartiger van mensen die hulp nodig hebben. Daarbij laten zij zich inspireren door de sociale rechtvaardigheidsgedachte. Solidariteitsverenigingen maken deel uit van de „tertiaire sector” die in de Europese economiee¨n een belangrijke plaats inneemt. Het is een sector die vele verschillende lagen heeft en niet duidelijk kan worden afgebakend. Nationale verschillen in cultuur, verschillende bestuurs- 9. 3. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 73/93 niveaus, maar vooral ook zeer uiteenlopende belangen (b. v. charitatieve acties van burgers, liefdadigheidswerk van de kerken en voorzieningen van de arbeidersbewe- ging ter ondersteuning van hun leden) hebben er toe bijgedragen dat de tertiaire sector een rijk geschakeerd beeld vertoont. Juist vanwege deze complexiteit is de sector echter ook een typisch Europees verschijnsel. De tertiaire sector verleent aan Europa als „verzorgings- staat” zijn eigen, typische karakter. De tertiaire sector is tevens het deel van het economisch leven waarin de bereidheid van de burger om te participeren in de samenleving rechtstreeks, d. w. z. zonder dat winstbejag of ingrijpen van overheidswege meespelen, tot uitdrukking komt. In alle landen van de Gemeenschap bestaan in het algemeen personenassocia- ties die gekenmerkt worden door vrijwillig lidmaatschap op persoonlijke titel zonder verplichte deelname in maatschappelijk kapitaal en zonder persoonlijk winst- bejag. Deze kunnen in drie categoriee¨n worden verdeeld: coöperaties, onderlinge waarborgmaatschappijen en verenigingen. Bij de eerste twee categoriee¨n houdt lidmaatschap in dat men aanspraak kan maken op diensten en prestaties. Dit geldt niet per definitie voor verenigingen; deze kunnen zich ook inzetten voor mensen die geen lid zijn. De activiteiten van solidariteitsverenigingen zijn in beginsel voor een breed publiek bedoeld. Overeenkom- stig dit principe verlenen solidariteitsverenigingen dien- sten aan mensen die in een maatschappelijk minder bevoorrechte positie verkeren en aan burgers die tijdelijk of langdurig op maatschappelijke steun aangewezen zijn. De diensten worden verleend op non-profit-basis waardoor het niet mogelijk is om aan de hand van markteconomische berekeningen diensten te selecteren. De systematische commercialisering van de bevrediging van maatschappelijke non- profitsectoren voor een uitdaging. Volledige en vrije concurrentie tussen welzijnsorganisaties en commercie¨le aanbieders zou betekenen dat laatstgenoemde overeen- komstig hun oogmerk slechts op winstgevende terreinen maatschappelijke diensten zouden aanbieden. Voor de solidariteitsverenigingen zou het dan, alleen al vanwege de daarmee gemoeide aanzienlijke kosten, zeer moeilijk zijn om alle uit hoofde van het sociaal beleid noodzakelij- ke sociale voorzieningen te blijven aanbieden. behoeften stelt de Solidariteitsverenigingen zijn echter niet alleen aanbie- ders van maatschappelijke diensten. Juist de voor solida- riteitsverenigingen zo wezenlijke samenwerking met vrijwilligers maakt dat deze organisaties deel nemen aan de „Dialoog met de burger”. De opbouw en uitbreiding van een sociale samenleving staat of valt met het op vrijwilligheid gebaseerde maatschappelijk engagement van zo veel mogelijk burgers. Op zeer uiteenlopende wijze — zelfhulpgroepen, buurtwerk, lekenhulp, vrijwil- ligerswerk, acties die getuigen van burgerzin, binnen het kader van parochies of seculiere organisaties — krijgt het subsidiariteitsbeginsel invulling. In solidariteitsvere- nigingen wordt dit engagement gebundeld. Hoewel er overeenkomsten kunnen zijn met de overige „personenassociaties”, heeft dit advies alleen betrekking op „solidariteitsverenigingen” in de zin van organisaties die naar maatschappelijke solidariteit streven en zoals deze onderstaand gedefinieerd worden. Zo zal tevens rekening worden gehouden met de vele rechtsvormen die welzijnswerk kan aannemen. 1. Inleiding 1. 1. In alle lid-staten van de EU zijn solidariteitsvere- nigingen actief. Overal beschouwen zij zich doorgaans als belangrijke actoren op het vlak van sociale bescher- ming. Zij — komen op voor sociale rechten; — behartigen de belangen van kansarme en sociaal uitgesloten mensen; — fungeren als multiplicator van maatschappelijk en- gagement op basis van vrijwilligheid; — fungeren als platform voor sociale vooruitgang; — passen innovaties toe bij de ontwikkeling van de hulpverlening in de welzijnszorg; — vormen representatieve, democratische groeperingen van burgers die zich als lid bij een vereniging of organisatie met een vergelijkbare rechtsvorm aangesloten hebben; — bieden als nonprofit-welzijnsorganisatie maatschap- pelijke voorzieningen en diensten aan. 1. 2. De behoeften waaraan zij tegemoet komen (hulp bij maatschappelijke misstanden en gezondheidsproble- men, vereenzaming, uitsluiting, invaliditeit, enz. ), nemen toe en worden steeds complexer. Met hun maatregelen beı¨nvloeden zij de kwaliteit van de dienstverlening in de openbare welzijnszorg en dragen zij in de commercie¨le sector ertoe bij dat mensen uit verschillende lagen van de bevolking gebruik kunnen maken van de diensten. Ook in deze zin belichamen zij solidariteit en verant- woordelijkheid in de samenleving. 1. 3. De inzet van vrijwilligers is een wezenlijk aspect van het werk in de solidariteitsverenigingen. Dit werk is te allen tijde een complementair en geen alternatief element voor betaald werk dat voor continuı¨teit en deskundigheid borg staat. Onbetaald vrijwilligerswerk is nooit werk dat slechts bij gebrek aan beter wordt verricht, maar een deelname van burgers aan de organisa- tie van de samenleving. Vrijwilligers geven hun eigen invulling aan hun werk. Vrijwilligerswerk is één van de instrumenten waarmee het verband tussen vrijheid en verantwoordelijkheid in democratische samenlevingen tot uitdrukking wordt gebracht. 1. 4. In de economie wordt het belang van solidariteits- verenigingen dikwijls onderschat. Qua positie staan zij tussen de overheids- en de marktsector in. Zo worden zij als organisatie die onafhankelijk van de overheid opereert, niet bij wet verplicht tot dienstverlening, maar doen zij dit op basis van vrijwilligheid. Het verschil met de vrije markt is dat zij niet in dezelfde zin op winst georie¨nteerd zijn als de ondernemingen in de particuliere sector. Ook het Europees Hof van Justitie heeft zich onlangs rekenschap gegeven van de bijzondere positie die solidariteitsverenigingen innemen: op grond van het Gemeenschapsrecht is het elk land toegestaan verenigin- gen in deze sector boven andere ondernemingen met winstoogmerk te stellen (Zaak — C-70/95 — Sodema- re. /. Regione Lombardia). De solidariteitsverenigingen C 73/94 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 9. 3. 98 hebben, zoals in bijlage 1 nader wordt toegelicht, een aanzienlijke groei doorgemaakt. Bovendien zijn solidariteitsverenigingen, zelfs 1. 4. 1. in tijden dat de arbeidsmarkten stagneren of langzaam groeien, in staat in zekere mate bij te dragen tot het scheppen van extra arbeidsplaatsen. De middelen die door solidariteitsverenigingen worden ingezet, hebben een aanzienlijke meerwaarde omdat — zij doelgericht daar worden ingezet waar de maat- schappelijke problemen het grootst zijn; — zij worden gebruikt ter ondersteuning van het werk van een groot aantal vrijwillige medewerkers; — zij worden aangevuld met giften van de bevolking. Dit werk wordt veelal door vrijwilligers verricht, hetgeen echter niet ertoe mag leiden dat reguliere arbeidsplaatsen door vrijwilligerswerk worden vervangen. 1. 5. Solidariteitsverenigingen zijn in de EU als sociaal- politieke actoren erkend (zie bijlage 2). In de Slotakte van het Verdrag van Maastricht is de volgende verklaring (Verklaring nr. 23) opgenomen: „De Conferentie onder- streept dat voor het verwezenlijken van de doelstellingen van artikel 117 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap samenwerking tussen de Europese Gemeenschap en solidariteitsverenigingen en stichtingen, als lichamen die zich bezighouden met welzijnswerk, van groot belang is. ” Het Verdrag van Amsterdam betekent erkenning van Verklaring nr. 23 in die zin dat uitdrukkelijk wordt verwezen naar de sociaalpolitieke basisbepaling van artikel 117 EG, waar- van de betekenis door de opneming van het Sociaal Protocol een nieuw, groter gewicht heeft gekregen. 1. 6. Nieuw in het Verdrag van Amsterdam is een verklaring mb. t. vrijwilligerswerk. De tekst van deze verklaring die overigens niet alleen op maatschappelijke dienstverlening betrekking heeft, luidt als volgt: „De Conferentie erkent dat het vrijwilligerswerk in belangrijke mate bijdraagt aan de bevordering van de sociale solidariteit. De Gemeenschap zal de Europese dimensie van vrijwilligersorganisaties stimuleren, met bijzondere nadruk op de uitwisseling van informatie en ervaringen en op de deelname van jongeren en ouderen aan vrijwilligerswerk. ” 2. Doel van het initiatiefadvies Doel van het initiatiefadvies is enerzijds het besef 2. 1. van de rol en het belang van solidariteitsverenigingen als sociaal-economische partners in Europa en als belangrijke actoren, die op tal van terreinen van sociaal beleid actief zijn, te vergroten. Anderzijds worden concrete voorstellen aangedragen voor maatregelen om de samenwerking met solidariteitsverenigingen institu- tioneel te verankeren en te systematiseren. Uitgangspunt voor dit initiatiefadvies is met 2. 2. name de in de Slotakte van het Verdrag van Maastricht opgenomen Verklaring nr. 23 betreffende de samenwer- king met de solidariteitsverenigingen. Deze heeft ook betrekking op alle maatschappelijke organisaties, het- geen geheel in de lijn ligt van het standpunt dat deze organisaties op dit punt eensgezind hebben ingenomen tijdens een door de studiegroep georganiseerde hoorzit- ting. De in Verklaring nr. 23 gebruikte term „welzijns- werk” waarmee de solidariteitsverenigingen zich bezig- houden, dient ruim te worden geı¨nterpreteerd. Bedoeld worden alle organisaties die ten behoeve van mensen die maatschappelijke hulp nodig hebben, voorzieningen treffen die op de lange termijn gericht zijn en een duurzaam effect beogen. (Zie bijlage 2 voor specifieke kenmerken van de verschillende organisatievormen van solidariteitsverenigingen). 2. 3. Alleen een dergelijke interpretatie van de verkla- ring biedt de waarborg dat in het Europees eenwordings- proces rekening wordt gehouden met de verschillende status die de solidariteitsverenigingen in de EU-landen hebben. Al naar gelang de sociale cultuur en politiek van een land reikt het activiteitenspectrum van solida- riteitsverenigingen van het activeren en aanleren van mensen om zelfhulp of hulp aan anderen te bieden tot het beheren van verenigingen op het terrein van de maatschappelijke dienstverlening. Het doel dat deze maatregelen gemeen hebben is mensen onder bepaalde levensomstandigheden de steun te bieden die zij nodig hebben. Alleen zo kan Verklaring nr. 23 op Gemeen- schapsniveau de beoogde Europese dimensie krijgen. 2. 4. Overigens moet rekening gehouden worden met het feit dat de term „solidariteitsverenigingen” in alle officie¨le EU-talen vertaald is met een woord dat aansluit bij de eigen taalcultuur. Deze termen komen echter niet zonder meer overeen met wat in de cultuur van elk land wordt verstaan onder „solidariteitsverenigingen”, waarvan de positie varieert al naar gelang de politieke en juridische raamvoorwaarden in het betrokken land. Wat de toepasselijkheid op EU-niveau betreft, gaat het om een op zichzelfstaand communautairrechtelijk begrip waaraan in de Gemeenschap en de lid-staten een consistente interpretatie moet worden gegeven. Dit is dan ook één van de specifieke doelstellingen die het Comité met dit initiatiefadvies beoogt. 3. Redenen voor versterking van de EU-samenwerking met solidariteitsverenigingen 3. 1. Elk sociaal beleid dient te functioneren volgens de kernprincipes solidariteit en subsidiariteit. Vergelijkt men de positie van solidariteitsverenigingen als actoren van sociale bescherming — in die zin dat zij naar solidariteit en sociale samenhang streven — met de overheidsinstanties voor sociaal beleid, dan kan men vaststellen dat deze principes gemeenschapsrechtelijk en politiek gezien nog lang niet volledig erkend worden. Het subsidiariteitsbeginsel is tot nu toe bijvoorbeeld alleen van toepassing om de verhouding tussen de Gemeenschap en de lid-staten te bepalen. Of de activitei- ten van solidariteitsverenigingen als gelijkwaardig te beschouwen zijn met c. q. een vergelijkbare positie hebben als de activiteiten van overheids-, gemeentelijke of particuliere, commercie¨le instellingen zijn kwesties die op Gemeenschapsniveau nog een groot aantal vragen open laten. De eerste stappen om met deze beginselen rekening te houden zijn echter al wel gezet, o. a. met de reeds genoemde Verklaring nr. 23 „betreffende de samenwerking met de solidariteitsverenigingen” die zonder deze politieke discussie over beide beginselen weinig zou betekenen. 9. 3. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 73/95 een 3. 2. Zowel in de nationale socialezekerheidsstelsels als in de steeds hechter wordende Europese Unie zijn sociaal- solidariteitsverenigingen economische groep. Het Comité is dan ook bijzonder verheugd solidariteitsverenigingen tot zijn gelederen te mogen rekenen. Met een adequate vertegenwoordiging van deze groep in het Coimté zal de nagestreefde „Dialoog met de burger” nog beter kunnen worden gerealiseerd. belangrijke 3. 3. Hoewel er verschillen tussen de stelsels zijn, bestaat er in de lid-staten van de EU in toenemende mate consensus over de stelling dat een staat er goed aan doet om in de algemene sociale voorzieningen plaats in te ruimen voor het dienstenaanbod van de solidariteitsvere- nigingen, zonder evenwel hun zelfstandigheid in te perken. De werkzaamheden en diensten van de solida- riteitsverenigingen vormen een aanvulling op het sociaal beleid van overheidswege, maar vervangen dit beleid niet. Enerzijds wordt ervan uitgegaan dat overheidsin- stanties alleen niet de benodigde diensten kunnen bieden, en dat aanbieding van die diensten alleen in een samenspel tussen overheids- en particuliere welzijnsor- ganisaties mogelijk is. Anderzijds wordt inmiddels echter ook onderkend dat solidariteitsverenigingen maatschap- pelijke diensten vaak tegen lagere kosten kunnen aanbie- den en beter kunnen inspelen op de behoeften. 3. 4. Solidariteitsverenigingen concurreren met par- ticuliere en commercie¨le organisaties. Zij zijn met name voorstander van concurrentie wanneer daardoor kan worden bijgedragen tot grotere efficie¨ntie en verbetering van instrumenten en methodes op het gebied van de hulpverlening en wanneer op basis van kwaliteitsnormen voor sociale voorzieningen ter dekking van duidelijk te omschrijven gelijke behoeften concurrentie kan ont- staan. Algemeen geldt evenwel dat invoering van markt- economische elementen niet aanvaardbaar is wanneer deze ten koste van de hulpbehoevenden gaat. Het zuiver markteconomische, op maximale winst gerichte model is als algemeen beginsel niet geschikt voor de sociale sector. 3. 5. De politieke gedachte die aan dit initiatiefadvies ten grondslag ligt, is de alom gedeelde opvatting — mede na de organisatie te hebben gehoord die voor de eerste vergadering van de studiegroep was uitgenodigd — dat organisaties als de solidariteitsverenigingen die zich in de lid-staten bezighouden met welzijnswerk, een sleutelrol spelen om zoveel mogelijk burgers deel te laten hebben aan de maatschappelijke vrede en in te staan voor die maatschappelijke diensten die voor hen werkelijk onontbeerlijk zijn. 3. 5. 1. De tendens in Europa en elders in de wereld om alle maatschappelijke processen te commercialiseren brengt o. a. het gevaar met zich mee dat steeds meer mensen van deze dienstverlening verstoken blijven. Dit is een aantasting van hun menselijke waardigheid, die alleen beschermd kan worden wanneer een minimum aan zorg gewaarborgd wordt. Het solidariteitsbeginsel moet als richtsnoer dienen voor de ontwikkeling van de samenleving als geheel. 4. Voorstellen Solidariteitsverenigingen hebben de belangrijke 4. 1. taak in maatschappelijke discussies en wetgevingspro- cessen de belangen van diegenen aan de orde te stellen die van de samenleving zijn uitgesloten en in het openbare leven niet voldoende worden vertegenwoordigd. Om dit te realiseren is het zaak op Gemeenschapsniveau — solidariteitsverenigingen te raadplegen en te horen; — de bijzondere rol van solidariteitsverenigingen als pleitbezorger van sociale rechten en aanbieders van sociale diensten te erkennen; — de samenwerking zowel tussen de solidariteitsvere- nigingen in Europa onderling als met de Gemeen- schap te bevorderen. Vermeden moet worden dat de aard en wijze van samenwerking met de solidariteitsverenigingen wordt bepaald door de interne organisatiestructuur van de directoraten-generaal van de Commissie. Aan de andere kant moet ook worden vastgesteld dat de Commissie tot nu toe ook nog niet over speciale institutionele faciliteiten beschikt die expliciet op Verklaring nr. 23 of het daarin aan de orde komende sociaal beleid betrekking hebben. Gezien de omstandigheden kunnen de volgende voorstellen dan ook alleen suggesties bieden voor een mogelijke omzetting van Verklaring nr. 23. 4. 2. De Commissie zou de bevoegdheden duidelijker kunnen afbakenen, bijvoorbeeld binnen Directoraat- Generaal V „Werkgelegenheid, industrie¨le betrekkingen en sociale zaken” om zo de noodzakelijke samenwerking met de solidariteitsverenigingen te kunnen coördineren en ontwikkelen. Geanalyseerd moet worden welke functie de solidariteitsverenigingen in de verschillende lid-staten hebben op basis van hun verantwoordelijkhe- den op de afzonderlijke terreinen van de welzijnszorg. Een van de taken dient ook het verzamelen van nauwkeu- rigere statistische gegevens te zijn om meer inzicht te krijgen in het maatschappelijk verschijnsel van de solidariteitsverenigingen in Europa, in het bijzonder op het terrein van de vrijwilligersorganisaties. De Commis- sie zou moeten nagaan of zij al over de nodige instrumen- ten beschikt om zich van deze taken te kwijten of dat nieuwe instrumenten in het leven moeten worden geroepen. 4. 3. Iets dergelijks zou ook voor administratieve maatregelen in directoraat-generaal XXIII „Onderne- mingenbeleid, handel, toerisme en sociale economie” moeten gelden, namelijk wanneer op basis van de mededeling van de Commissie betreffende non-profit- organisaties nieuwe administratieve regelingen worden getroffen. Ook in dit geval zou rekening kunnen worden gehouden met de bijzondere rol van solidariteitsvere- nigingen als lichamen die zich bezighouden met welzijns- werk. Wel moet er echter zorg voor worden gedragen dat bij de sociaalpolitieke dimensie van de onafhankelijke welzijnszorg niet alleen naar economische en bedrijfsas- pecten wordt gekeken. 4. 4. De Commissie dient bij haar steunverlening rekening te houden met de bijzondere situatie van de solidariteitsverenigingen. De inschrijvingsbepalingen moeten zo worden opgesteld dat deelname van solida- C 73/96 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 9. 3. 98 riteitsverenigingen daardoor niet verhinderd of belem- merd wordt. Bij medefinanciering dienen alle voor solidariteitsverenigingen gebruikelijjke financierings- bronnen, m. i. v. de vrijwillig bestede en niet betaalde tijd, in aanmerking te worden genomen. ren waarop het best vorm is gegeven („best practices”) aan de samenwerking van solidariteitsverenigingen bij het aantrekken van de voor deze verenigingen typische, specifieke hulpbronnen, vooral waar het de samenwer- king met vrijwilligers betreft. 4. 5. De samenwerking zou er in de praktijk baat bij hebben wanneer de Raad, aansluitend op de lopende proefprojecten voor samenwerking met solidariteitsver- enigingen, een besluit zou goedkeuren voor een apart, financieel relevant, steunprogramma „Samenwerking met solidariteitsverenigingen” ter bestendiging van het steunbeleid. 4. 5. 1. Prioriteit dient te worden gegeven aan de uitwisseling van informatie en meningen over de manie- 4. 5. 2. Dit zou ook in verband kunnen worden ge- bracht met praktische omzettingsmaatregelen ter bevor- dering van de vrijwilligersdiensten in Europa, zoals dit in de nieuwe verklaring in het Verdrag van Amsterdam is gepland. 4. 6. Na een periode van drie jaar zou in het kader van een nieuw initiatiefadvies moeten worden beoordeeld in hoeverre de voorstellen van dit initiatiefadvies gerea- liseerd zijn en welke nieuwe voorstellen en initiatieven op grond daarvan zouden kunnen worden uitgewerkt. Brussel, 10 december 1997. De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité T. JENKINS BIJLAGE 1 Statistische gegevens inzake de economische betekenis van solidariteitsverenigingen Er bestaat maar heel weinig statistisch materiaal betreffende solidariteitsverenigingen in Europa waar men iets mee kan doen. (Dit geldt overigens voor de tertiaire sector in het algemeen. ) Het grootste probleem bij statistieken voor de tertiaire sector en de solidariteitsverenigingen zijn de verschillen in structuur per land. Deze verschillen zijn het gevolg van uiteenlopende historische en politieke, maar ook religieuze en culturele ontwikkelingen. Mede door dit gebrek aan vergelijkbaar cijfermateriaal is de maatschappelijke en economische betekenis van de solidariteitsverenigingen in de EU onderschat. De volgende drie tabellen zijn grotendeels gebaseerd op: Salamon, L. M. ; Anheier, H. K. ; Sokolowski, S. W. and associates: The Emerging Sector: A statistical Supplement — The Johns Hopkins University Institute for Policy Studies, Baltimore 1996. Ter vergelijking is gebruik gemaakt van het cijferwerk van de Commissie: European Communities — Commission (DG XXIII): The cooperative, mutual and non-profit sector in the European Union — Bureau voor officie¨le publikaties der Europese Gemeenschap- pen, Luxemburg 1997. Geen van de hier vermelde cijfers zijn ontleend aan officie¨le statistieken of statistieken met gecoördineerde gegevens van verschillende EU-lid-staten. Het onderzoek dat als voornaamste referentie geldt, zal hieronder kort worden toegelicht om de drie tabellen op hun waarde te kunnen schatten. Korte toelichting Om internationaal vergelijkbare statistische basisgegevens te verkrijgen heeft het Johns Hopkins University Institute for Policy Studies in Baltimore in een aantal landen, waaronder vijf EU-landen, een onderzoeksprogramma opgestart. Doel van het onderzoek was een statistische beschrijving te geven van de maatschappelijke en economische betekenis van de tertiaire sector. Wat de onderzoeksmethode betreft, is er streng op toegezien dat de statistieken die per onderzocht land werden opgesteld, met elkaar konden worden vergeleken. Volgens dezelfde methode is in het John-Hopkins-onderzoek de hele tertiaire sector in vijf EU-lid-staten (Frankrijk, Duitsland, Italië, Zweden en Engeland) vervolgens nader bestudeerd (en ook in o. a. Hongarije, Japan en de VS). Voorwerp van onderzoek waren verenigingen die: — geen winstoogmerk hebben, — een officieel gestructureerde organisatie zijn, 9. 3. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 73/97 — organisatorisch onafhankelijk van de overheid opereren, — een zelfstandig bestuur hebben en — geen vereniging gebaseerd op verplicht lidmaatschap zijn. De volgende organisaties worden uitdrukkelijk buiten beschouwing gelaten: — overheidsbedrijven en -instellingen (incl. staatsholdings van openbaar vervoer), — organisaties met primair religieuze doelstellingen (b. v. kerkbestuur, parochies, sektes) — organisaties met primair politieke doelstellingen (b. v. politieke partijen), — coöperatieve vennootschappen (b. v. produktieschappen, verbruikerscoöperaties) — organisatievormen gebaseerd op onderlinge waarborg (verzekeringsinstellingen). De organisaties zijn op basis van een uniforme classificatie (Internationale Classification of Non-Profit- Organizations: ICNPO) in 12 categoriee¨n gerangschikt: 1) Cultuur en recreatie; 2) Onderzoek en opleiding; 3) Gezondheidszorg (ziekenhuizen e. d. , verpleegtehuizen e. d. , psychiatrische inrichtingen e. d. en overige organisaties op het gebied van de gezondheidszorg); 4) Sociale dienstverlening (sociale diensten en instanties op het gebied van de welzijnszorg, burger- bescherming en hulpverlening bij rampen, financie¨le steun en subsidies); 5) Milieu; 6) Ontwikkeling, huisvesting en werkgelegenheid (ontwikkeling, maatschappelijk opbouwwerk, huisvesting, werkgelegenheid en beroepsopleiding); 7) Recht, burger- en consumentenbelangen, politiek; 8) Stichtingen, liefdadigheidsorganisaties, vrijwilligersorganisaties; 9) Internationale activiteiten; 10) Religie; 11) Bedrijfschapppen, beroepsorganisaties en vakbonden; 12) Overige. Met behulp van bovenstaande classificering kunnen de activiteiten van solidariteitsverenigingen uit het aanwezige cijfermateriaal worden geschift. Wat hun werkterrein betreft, zijn de meeste solidariteitsvere- nigingen actief in categorie 3/ Gezondsheidszorg en categorie 4/ Sociale dienstverlening, waarbij er overlappingen zijn met de activiteiten van categorie 6/ Ontwikkeling, huisvesting en werkgelegenheid. Voor categorie 9/ Internationale activiteiten geldt dat de activiteiten op het gebied van ontwikkelingssa- menwerking ook onder de categorie solidariteitsverenigingen vallen. Verder zijn er overlappingen met categorie 2/ Onderzoek en opleiding, en categorie 7/ Recht, burger- en consumentenbelangen, politiek, en categorie 8/ Stichtingen. De statistische gegevens van de categoriee¨n Gezondsheidszorg (ICNPO 3) en Sociale dienstverlening (ICNPO 4) zijn als representatief te beschouwen voor de activiteiten van de solidariteitsverenigingen. Daarnaast dient echter ook te worden gekeken naar de categoriee¨n Ontwikke- ling, huisvesting en werkgelegenheid (ICNPO 6) en internationale activiteiten (ICNPO 9). Over het geheel genomen zijn er enkele beperkingen: (a) Er is al gewezen op de grote structuurverschillen tussen de landen. (b) Het onderzoek van het Johns Hopkins University Institute for Policy Studies beoogt niet zo zeer een beschrijving te geven van de solidariteitsverenigingen alswel van de tertiaire sector in zijn geheel. Het gevolg hiervan is dat de gegevens over solidariteitsverenigingen slechts indirect — en dus minder nauwkeurig — m. b. v. de thematische classificering (de hierboven vermelde ICNPO-categoriee¨n) kunnen worden verkregen. (c) De derde beperking is van meer principie¨le aard: Zeer complexe maatschappijen hebben vaak organisaties die moeilijk te classificeren zijn met alle gevolgen van dien voor de nauwkeurigheid. Tot nu toe is het John-Hopkins-onderzoek het enige onderzoek op basis waarvan internationale vergelijkingen kunnen worden gemaakt; ondanks alle kritiek op detailpunten, is het een wetenschappelijk erkend onderzoek dat ook door de Commissie, waar nodig, wordt geciteerd, b. v. in de „Mededeling van de Commissie over de versterking van de rol van verenigingen en stichtingen in Europa” (COM(97) 241 def. ). C 73/98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 9. 3. 98 De Commissie van haar kant heeft in 1997 een onderzoek over vennootschappen, verzekeringsinstellingen en de non-profit-sector in de EU gepubliceerd (zie hierboven). De statistische gegevens heeft men verkregen door vragenlijsten voor te leggen aan plaatselijke en nationale toporganisaties. De statistieken, met name die over de non-profit-sector, zijn zeer generaliseerd, hebben een zeer summiere opdeling en zijn verre van volledig. Vergeleken met het Commissieonderzoek is het John-Hopkins-onderzoek vollediger en thematisch in meer categoriee¨n opgedeeld. De onderzoeken kunnen met elkaar vergeleken worden voor de landen Frankrijk, Duitsland en Engeland (voor Italie¨ wordt in het Commissieonderzoek verwezen naar de gegevens van het John-Hopkins- onderzoek). Voor deze drie landen is het mogelijk de gegevens onder „Health and social work” te vergelijken met de onder ICNPO 3/ Gezondheidszorg en ICNPO 4/ Sociale dienstverlening vermelde gegevens van het John-Hopkins-onderzoek. Rekent men de uitgaven op het gebied van gezondheidszorg en sociale dienstverlening om in procentaandeel van het BBP, dan zijn de cijfers voor Frankrijk 1,45 % in het John-Hopkins-onderzoek en 1,39 % in het Commissieonderzoek, voor Duitsland resp. 2,07 % en 1,92 % en voor Engeland resp. 0,72 % en 0,72 %. Ondanks de verschillen in methode, blijken de statistische gegevens vrijwel overeen te komen: uit beide onderzoeken komt duidelijk de economische betekenis van soldariteistverenigingen naar voren. TABEL 1 Aantal arbeidsplaatsen (voltijds) in de tertiaire sector en in de solidariteitsverenigingen in 1990 Aandeel arbeids- plaatsen (1) in de tertiaire sector in % Arbeidsplaatsen (1) in de solidariteitsverenigingen (2) in % Arbeidsplaatsen in totaal · duizend in % Arbeids- plaatsen in de dienst- verlenende sector in % Aandeel in de tertiaire sector in % 4,20 3,70 1,80 2,50 4,00 487,5 720,9 223,7 24,7 245,7 2,57 2,79 0,96 0,75 1,21 6,15 7,75 2,93 1,55 2,92 61,2 74,6 53,4 29,9 30,2 Land Frankrijk West-Duitsland Italië Zweden Verenigd Koninkrijk (1) = voltijdsbetrekking (2) = ICNPO 3, 4, 6 en 9 TABEL 2 Economische prestatie (uitgaven) van de tertiaire sector en de solidariteitsverenigingen in 1990 Land Frankrijk West-Duitsland Italië Zweden Verenigd Koninkrijk (1) = ICNPO 3, 4, 6 en 9 Aandeel van de tertiaire sector in het BBP in % Aandeel van de solidariteits- verenigingen (1) in het BNP in % in % van het BNP Procentueel aandeel in de tertiaire sector 3,34 3,58 1,99 3,95 4,80 1,70 2,65 0,84 1,03 1,27 50,9 73,9 41,3 25,9 26,5 9. 3. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 73/99 TABEL 3 Veranderingen in het aantal arbeidsplaatsen in de tertiaire sector en in de solidariteitsverenigingen in Frankrijk en Duitsland in vergelijking met de economie in haar geheel (tussen 1980/1981 en 1990/1991) Land Periode Veranderingen in het aantal arbeidsplaatsen in % Tertiaire sector Solidariteits- verenigingen Economie totaal Frankrijk West-Duitsland 1981-1991 1980-1990 + 40 + 36 + 67 (1) + 30 (2) + 3,1 + 5,3 (3) (1) Alleen de onder ICNPO 3 en 4 vermelde gegevens (2) Eigen berekening op basis van statistische gegevens over de welzijnszorg in Duitsland („Gesamtstatistik der Einrichtungen der Freien Wohlfahrtspflege”, Bonn 1994) (3) Statistisches Bundesamt 1996 („Bureau voor de statistiek, Duitsland”): „Lange Reihen zur Wirtschaftsentwicklung”, 1996 BIJLAGE 2 Solidariteitsverenigingen in de EU EUROPEES PARLEMENT Verklaring nr. 23, begrotingslijn B 3-4101 In een eerste stadium heeft het Europees Parlement aan Verklaring nr. 23 gevolg gegeven door vanaf 1993 in de begroting financie¨le middelen beschikbaar te stellen voor de post „samenwerking met solidariteitsverenigingen”. Het meest recentelijk, in 1996, betrof het een bedrag van 2 miljoen ecu. Daarnaast is in de begroting voor 1997 een nieuwe begrotingslijn B3-4101 met de titel „Samenwerking met solidariteitsverenigingen alsmede met niet-gouvernementele organisaties en verenigingen ten behoeve van ouderen” opgevoerd waarvoor 4 miljoen ecu is uitgetrokken. Het voorstel van de voorzitter van de commissie voor sociale zaken van het Europees Parlement, de heer Hughes, om voor het begrotingsjaar 1997 een nieuwe begrotingslijn „Dialoog met de burger” te cree¨ren, is daarentegen niet aangenomen. Voor 1998 heeft de Commissie onder de verkorte titel „Samenwerking met solidariteitsverenigingen” opnieuw een aparte begrotingslijn, ditmaal ten bedrage van 4,5 miljoen ecu, voorgesteld die hoogstwaar- schijnlijk door het Parlement zal worden aangenomen. De Commissie heeft de hierboven vermelde begrotingslijnen omgezet in een reeks maatregelen, in de vorm van specifieke projecten die door verschillende organisaties zijn uitgevoerd. De samenwerking met respectievelijk NGO’s en solidariteitsver- enigingen is in vragen van afgevaardigden van het Europees Parlement meerdere malen aan de orde gesteld (zie recentelijk de vraag van parlementslid Iversen in PB C 60 van 26. 2. 1997, blz. 101). EUROPESE COMMISSIE Europees forum voor sociaal beleid — rol van de NGO’s Daarnaast heeft Verklaring nr. 23 de politieke aandacht van de Commissie gekregen in het „Sociaal actieprogramma voor de middellange termijn 1995-1997” (COM(95) 134 def. ). Expliciet wordt hierin verwezen naar de betrokken verklaring, om o. a. „een Europees forum voor sociaal beleid” aan te kondigen met als motivering dat verenigingen, representatieve organisaties en belanghebbende partijen m. b. t. tal van sociale vraagstukken dienen te worden geraadpleegd. De respons op dit forum dat in 1996 plaatsvond, was zeer verschillend. In het zgn. „Rapport van Wijzen”, een rapport dat voor dit forum in 1996 werd opgesteld, is deze verwijzing naar verenigingen e. d. ook terug te vinden. Letterlijk staat hierin: „Het lijkt noodzakelijk de organisaties zonder winstoogmerk en de stichtingen, en meer in het algemeen, de collectief deelnemende partijen die in de samenleving actief zijn, bij het proces van besluitvorming over het sociaal beleid te betrekken. [. ] Een bijzondere plaats zou moeten worden ingeruimd voor op C 73/100 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 9. 3. 98 solidariteit gerichte instellingen die tegen uitsluiting en ernstige armoede strijden en de uitgesloten werklozen kunnen vertegenwoordigen. ” (Rapport, deel V, nr. 1, Brussel 1995 - februari 1996). In haar meest recente mededeling betreffende het sociaal beleid „Modernisering en verbetering van de sociale bescherming in de Europese Unie” (COM(97) 102 def. ) roept de Commissie naast de Europese instellingen en de lid-staten, alleen de sociale partners op om hun standpunten mede te delen en krijgen de NGO’s slechts de rol van deelnemer aan het voor 1998 geplande tweede forum voor sociaal beleid toebedeeld. De solidariteitsverenigingen worden in deze mededeling niet eens genoemd en bijgevolg ook niet als zelfstandige actoren op het gebied van de sociale bescherming erkend. „Économie sociale”, statuut van „Europese Vereniging” De Commissie heeft ook nog vanuit een ander perspectief speciaal aandacht aan verenigingen besteed. Zij heeft respectievelijk voor coöperatieve vennootschappen, onderlinge waarborgmaatschappijen en verenigingen — zonder zich daarbij te beperken tot verenigingen in de welzijnssector — een ontwerp voor een rechtsvorm ingediend om de activiteiten van deze organisaties die met de overkoepelende term „économie sociale” worden aangeduid, een Europese juridische status te geven. Op deze wijze moet worden erkend dat de organisaties doelstellingen en praktische elementen gemeen hebben, ook al hebben zij verschillende juridische statuten. Deze statuten moeten zoveel mogelijk overeenkomstig de wetgeving van de lid-staten worden toegepast. De Commissie heeft voorgesteld om voor de communautairrechtelijke personenassociaties („sociétés de personnes”) overgangsmogelijkheden tussen de drie organisatievormen (coöperatieve vennootschappen, onderlinge waarborgmaatschappijen en verenigingen) te scheppen. Goedkeuring van dit voorstel door de Raad is momenteel echter niet te verwachten, mede omdat met de tegelijkertijd aan de Raad voorgelegde richtlijnen betreffende de ondernemingsraden in dit soort ondernemingen het debat over de in Europa zeer omstreden medezeggenschap weer oplaaide. De meerjaren- programma’s ter bevordering van de „économie sociale” die de Commissie in dit verband ook heeft voorgelegd, zijn om uiteenlopende redenen nog niet goedgekeurd door de Raad. Reden voor de blokkering van de voorstellen was onder andere ook dat niet genoeg rekening werd gehouden met de heterogeniteit van het verenigingswezen in de lid-staten. Op grond van de in de verschillende begrotingen reeds beschikbaar gestelde middelen heeft de Commissie echter al wel passende maatregelen getroffen. Verder is op Commissieniveau in Brussel een zgn. Adviescomité opgericht waarin vertegenwoordigers van bovenge- noemde organisaties uit alle lid-staten zetelen. Op 6 juni 1997 heeft de Commissie een mededeling over „De versterking van de rol van verenigingen en stichtingen in Europa” (COM(97) 241 def. ) uitgebracht. Deze mededeling waarin o. a. ook Verklaring nr. 23 wordt aangehaald, heeft vooral betrekking op verenigingen (b. v. op het gebied van sport en cultuur, enz. ). Inhoudelijk is de mededeling o. a. gebaseerd op een informeel witboek over verenigingen e. d. , dat al geruime tijd bestaat. EUROPESE SAMENWERKING VAN SOLIDARITEITSVERENIGINGEN In 1992 is met een expliciete verwijzing naar Verklaring nr. 23 de „European Round Table of Charitable Social Welfare Associations — (ETWelfare)” in het leven geroepen, die sinds 1996 de rechtsvorm van een Europees economisch samenwerkingsverband (EES) zonder winstoogmerk heeft. De ETWelfare heeft b. v. , met steun van de Commissie, twee uit hoofde van bovenvermelde begrotingslijnen gefinancierde proefprojecten uitgevoerd, o. a. met het doel door de uitwisseling van kennis- en informatiedragers van organisaties uit alle lid-staten de samenwerking met solidariteitsverenigingen te verbeteren. Ter voorbereiding van het Forum voor sociaal beleid in 1996 hebben de op sociaal terrein actieve NGO’s een zgn. „Platform of social NGO’s” georganiseerd, waarop mevrouw zu Eulenburg, lid van het ESC, tijdens de afsluitende vergadering namens deze NGO’s het woord heeft gevoerd. Er zijn sectorie¨le en intersectorie¨le overkoepelende verenigingen. Een goed voorbeeld van sectorgebonden activiteiten is de samenwerking tussen actiegroepen in de Gemeenschap en lid-staten in de strijd tegen armoede en uitsluiting (Europees netwerk tegen armoede — EAPN), de Europese koepelorganisatie van nationale verenigingen voor daklozen (FEANTSA) en de in het Europees Forum voor gehandicapten en het Forum voor de Jeugd samenwerkende belangenverenigingen van de betrokken personen, instanties en instellingen. Hun taak is het de rechten en belangen te verdedigen van personen die zich in een bepaalde nood-, conflict- of in ander opzicht moeilijke levenssituatie bevinden en zich in een organisatie verenigd hebben om deze moeilijkheden het hoofd te bieden. Dit betekent geenszins dat, naar gelang van de situatie, geen gerichte grootscheepse gemeenschappelijke actie kan worden ondernomen om algemene sociale eisen kracht bij te zetten. Gedacht kan worden aan de voorbereiding van het Sociaal Forum in 1996 en het voor 1998 reeds geplande forum „Platform voor de sociale NGO’s”. Beide fora staan namelijk vooral in het teken van de dialoog met de sociale partners, zodat op dit vlak samenwerking en coördinatie met de „sociale” NGO’s geboden is. Een aparte plaats nemen de organisaties in die, als welzijnsorganisaties en stichtingen, een heel breed pakket aan sociale diensten en voorzieningen aanbieden, en daarmee zowel sociale diensten verlenen als opkomen voor de sociale rechten van benadeelden (zie b. v. de „European Round Table of Charitable Social Welfare Associations” — ETWelfare waarin thans de overkoepelende organisaties van zulke welzijnsorganisaties uit 14 lid-staten samenwerken). 9. 3. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 73/101 BIJLAGE 3 bij het advies van het Economisch en Sociaal Comité De volgende wijzigingsvoorstellen, waarvoor meer dan 25 % van de stemmen werd uitgebracht, werden tijdens de beraadslagingen verworpen: Paragraaf 3. 2 Deze alina als volgt te wijzigen: „Zowel in het kader van de maatschappelijke solidariteit in de verschillende lid-staten als in de steeds hechter wordende Europese Unie zijn solidariteitsverenigingen een belangrijke sociaal-economische groep. Het Comité is verheugd vertegenwoordigers van solidariteitsverenigingen tot zijn gelederen te mogen rekenen. Met deze adequate vertegenwoordiging van solidariteitsverenigingen is het Comité de meest brede vertegenwoordiging van de burgermaatschappij en kan het derhalve de ‘Dialoog met de burger‘ aangaan en diens standpunten vertolken. Met name dankzij zijn huidige samenstelling kan het Comité zich zo naar behoren kwijten van de taken waarmee het is belast. ” Motivering — „In het kader van de maatschappelijke solidariteit”: zie motivering bij paragraaf 3. 1. — Hoewel in het corrigendum een minder sterke toon wordt aangeslagen, blijft de inhoud ervan hetzelfde. Het Comité brengt, en dit zou zeer schadelijk zijn voor het Comité, zijn gezag en de geloofwaardigheid van zijn leden en werkzaamheden een gevoelige klap toe, wanneer het toegeeft en erkent dat — zijn vertegenwoordiging niet adequaat is omdat de vertegenwoordiging van de verenigingen „adequaat dient te zijn” (m. a. w. nu zou dit niet het geval zijn!). — vanwege deze inadequate vertegenwoordiging de nagestreefde „Dialoog met de burger” niet of moeilijk (omdat volgens paragraaf 3. 1 van het corrigendum „met een adequate vertegenwoordiging van deze groep in het Comité deze nog beter”) kan worden gerealiseerd. Anders dan in de huidige paragraaf 3. 2 wordt het feit dat in het Comité ook verenigingen vertegenwoordigd zijn, positief belicht in dit wijzigingsvoorstel en wordt erop gewezen dat het Comité dankzij deze vertegenwoordiging een evenwichtige samenstelling heeft en derhalve representatief is voor de burgermaatschappij en goed als spreekbuis daarvan kan optreden. Uitslag van de stemming Vo´o´ r: 36, tegen: 47, onthoudingen: 9. Paragraaf 3. 3 De laatste zin „Anderzijds. behoeften” te schrappen. Motivering Deze bewering is onverantwoord, aangezien vrijwillige solidariteitsverenigingen onmogelijk b. v. thuiszorg of tafeltje-dek-je-diensten t. b. v. ouderen kunnen overnemen. Uitslag van de stemming Vo´o´ r: 38, tegen: 40, onthoudingen: 13


title: Parecer do Comité Económico e Social sobre a «Proposta de directiva do Parlamento Europeu e do Conselho relativa aos veículos a motor e seus reboques que transportam determinados animais e que altera a Directiva 70/156/CEE relativa à recepção dos veículos a motor e seus reboques»

eurovoc_concepts:
animal welfare
commercial vehicle
motor vehicle
technical specification
transport of animals

text: 9. 3. 98 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias C 73/13 4. 11. Considerando n5 21 O texto original do considerando n4 21 deveria ser substituı´do pelo seguinte: «Considerando que os fabricantes ou os seus repre- sentantes autorizados estabelecidos na Comunidade, que sejam responsa´veis pela colocaça˜o no mercado de produtos no mercado comunita´rio, devem ser responsabilizados por todos os aspectos dos produtos abrangidos pela legislaça˜o comunita´ria, incluı´das as disposiço˜ es relativas à responsabilidade por produ- tos defeituosos da Directiva 85/374/CEE; que a legislaça˜o comunita´ria também reconhece a respon- sabilidade dos fabricantes pelos produtos usados por empresas e outros utentes dos serviços de telecomunicaço˜es que na˜o sejam pessoas singulares;» Bruxelas, 10 de Dezembro de 1997. (Texto decorrente das observaço˜ es na generalidade formuladas nos pontos 3. 8 e 3. 9. ) 4. 12. Proposta de um novo n5 4 do artigo 65 «O disposto no presente artigo na˜o prejudica a aplicaça˜o em qualquer Estado-Membro das medidas referidas no artigo 84 da Directiva 89/336/CEE, nem qualquer via de recurso prevista pela legislaça˜o comunita´ria contra danos e perdas a pessoas ou propriedades causados por equipamentos que cum- pram os requisitos essenciais aplica´veis na data da primeira colocaça˜o no mercado. » O Presidente do Comité Econo´ mico e Social Tom JENKINS Parecer do Comité Econo´ mico e Social sobre a «Proposta de directiva do Parlamento Europeu e do Conselho relativa aos veı´culos a motor e seus reboques que transportam determinados animais e que altera a Directiva 70/156/CEE relativa à recepça˜o dos veı´culos a motor e seus reboques» (98/C 73/03) Em 3 de Julho de 1997, o Conselho Europeu decidiu, nos termos do artigo 1004-A do Tratado que institui a Comunidade Europeia, consultar o Comité Econo´ mico e Social sobre a proposta supramencionada. Foi incumbida da preparaça˜o dos correspondentes trabalhos a Secça˜o de Indu´ stria, Comércio, Artesanato e Serviços, que emitiu parecer em 3 de Dezembro de 1997 (relator: K. Gardner). Na 3501 reunia˜o plena´ria de 10 e 11 de Dezembro de 1997 (sessa˜o de 10 de Dezembro), o Comité Econo´ mico e Social adoptou por 84 votos a favor, 2 contra e 13 abstenço˜es o seguinte parecer. 1. Introduça˜o Este documento é uma «directiva especı´fica» 1. 1. decorrente da Directiva-Quadro 70/156/CEE relativa à recepça˜o dos veı´culos a motor e trata, em particular, da recepça˜o dos veı´culos inteiros, dos quadros (que sa˜o frequentemente unidades normalizadas fabricadas em grandes quantidades) e dos tipos especı´ficos de carroça- rias (muitas vezes fabricados em pequenas quantidades). Dado que a proposta abrange uma grande variedade de veı´culos, dos grandes camio˜ es de va´rios andares aos pequenos reboques atrelados a veı´culos de quatro rodas motoras, é particularmente difı´cil encontrar soluço˜es comuns. A` semelhança da maioria dos outros tipos de 1. 2. recepça˜o, a directiva em apreço prevê uma harmonizaça˜o facultativa, o que significa que os Estados-Membros têm de aceitar os veı´culos e os reboques fabricados segundo as normas da directiva em questa˜o, podendo também aceitar as unidades de transporte fabricadas em conformidade com os requisitos nacionais. A proposta em apreço baseia-se no artigo 1004-A 1. 3. do Tratado CE e trata exclusivamente da recepça˜o de veı´culos e reboques, sem se ocupar da utilizaça˜o destes, nem das condiço˜ es efectivas de transporte, que sa˜o abrangidas pelo artigo 434. Ha´ anos que a Comissa˜o deveria ter elaborado propostas legislativas sobre estes aspectos, mas presentemente declara que tenciona fazê-lo logo que seja adoptada a directiva ao abrigo do artigo 1004-A. C 73/14 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias 9. 3. 98 1. 4. Os requisitos de «utilizaça˜o» comunita´rios (Directiva 91/628/CEE) na˜o abrangem os veı´culos agrı´- colas nem os veı´culos utilizados em percursos inferiores a 50 km, por isso os veı´culos com estas finalidades na˜o deveriam ser abrangidos por esta directiva. 2. Observaço˜es na generalidade A proposta pode eliminar uma série de obsta´culos 2. 1. ao mercado interno. Consequentemente, o Comité aprova o princı´pio, mas aponta alguns problemas de aplicaça˜o. Estes problemas devem-se à tentativa da Comissa˜o de separar os requisitos de utilizaça˜o dos de construça˜o. Por exemplo: 2. 1. 1. Em simultâneo com a proposta em apreço, a Comissa˜o elaborou outra proposta com base no artigo 434 (1), que prevê normas adicionais para os veı´culos que transportam animais durante perı´odos de tempo superiores a oito horas. Esta proposta inclui uma série de requisitos de construça˜o obrigato´ rios como, por exemplo, reservato´rios com capacidade para 200 litros de a´gua, que na˜o esta˜o contemplados na proposta relativa à recepça˜o. 2. 1. 2. O resultado é que estes requisitos de recepça˜o se aplicam exclusivamente aos veı´culos utilizados em trajectos inferiores a oito horas. Em relaça˜o a todos os outros veı´culos, continuara˜o a aplicar-se os requisitos nacionais. 2. 1. 3. Este é um exemplo dos problemas que podem surgir quando se tenta separar os requisitos de utilizaça˜o dos requisitos de construça˜o. 2. 1. 4. Por conseguinte, os requisitos de utilizaça˜o e de construça˜o têm que ser condizentes uns com os outros e fixados paralelamente, o que também se aplica a outras propostas presentemente em elaboraça˜o. 3. Recomendaço˜es do CES 3. 1. Para ser verdadeiramente u´til, um requisito especı´fico de recepça˜o tem que se aplicar pelo menos à maioria dos veı´culos abrangidos. Dada a multiplicidade das utilizaço˜es e das condiço˜ es clima´ticas, o Comité recomenda que esta proposta fique em suspenso até que sejam definidos o mais depressa possı´vel os requisitos de utilizaça˜o. Nessa altura, deve ser completada por anexos especı´ficos que prevejam os requisitos de recep- ça˜o essenciais para os veı´culos utilizados em percursos longos, em condiço˜es clima´ticas extremas, etc. (1) COM(97) 272 final. 4. Observaço˜es na especialidade (os pontos indicados entre parêntesis sa˜o os que constam da proposta) 4. 1. Anexo I — Definiço˜ es dos modelos de veı´culos 4. 1. 1. Existem quatro processos a aprovar: 1) um veı´culo inteiro com uma carroçaria fabricado por um u´nico construtor (geralmente pequenos reboques); 2) um veı´culo fabricado em va´rias fases por mais do que um construtor, por exemplo, nos casos em que um especialista de carroçaria fabrica um veı´culo para o transporte de animais utilizando um quadro produzido por outro construtor; 3) uma superestrutura (unidade técnica especı´fica) fabricada por um especialista; 4) a instalaça˜o de uma unidade técnica especı´fica sobre um quadro de veı´culo. 4. 1. 2. O Anexo I (4. 1. 1 e 4. 2. 1) na˜o tem suficiente- mente em conta estes aspectos. No ponto 4. 1. 1 por exemplo, o «nu´ mero de eixos» na˜o é relevante para os requisitos para o transporte de animais e deveria ser suprimido. 4. 1. 3. No ponto 4. 2. 1, por que motivo é necessa´rio definir o «tipo de superestrutura» mediante especifi- caço˜es sobre a construça˜o e a concepça˜o técnica, como, por exemplo, a massa e as dimenso˜ es, quando estas na˜o sa˜o necessa´rias para definir o «modelo de veı´culo» referido no ponto 4. 1. 1? 4. 1. 4. O Comité recomenda que o grupo de trabalho da Comissa˜o sobre o processo de recepça˜o examine as definiço˜es dos modelos e os Anexos V, VI e VII com vista à respectiva harmonizaça˜o com os procedimentos das directivas especı´ficas decorrentes da Directiva 70/156/CEE. Apêndice 1 4. 2. Requisitos gerais (0) 4. 2. 1. C a i x a d e a r (0. 1. 3) Este requisito é pouco claro e potencialmente muito dispendioso. (0. 1. 3) Quando a Comissa˜o utiliza a desig- 4. 2. 1. 1. naça˜o «metal leve», o Comité entende que se refere a ligas de alumı´nio, mas outros consideram que a Comissa˜o se refere a metais de reduzida espessura (chapas finas, por exemplo). O Comité também considera que o propo´sito da Comissa˜o de fixar requisitos especı´ficos para as paredes com caixa de ar é conseguir o isolamento térmico tanto no Inverno como no Vera˜o. Por conseguinte, os fabricantes devera˜o ser autorizados a utilizar outras 9. 3. 98 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias C 73/15 formas de construça˜o que garantam efeitos térmicos equivalentes às paredes com caixa de ar, utilizando alumı´nio e satisfazendo simultaneamente os necessa´rios requisitos de resistência. As paredes com caixa de ar podem causar problemas de higiene nos casos em que uma das paredes é perfurada e os resı´duos, excrementos, etc. , se infiltram por entre as paredes. 4. 7. Animais doentes Em trajectos de curta duraça˜o, os dejectos lı´quidos dos animais doentes podem ser absorvidos de modo satisfato´rio com a utilizaça˜o de cama de palha, mas podera˜o ser necessa´rias soluço˜es de construça˜o para os trajectos mais longos. 4. 3. Ventilaça˜o (0. 4) 5. Requisitos adicionais 4. 3. 1. Nem esta secça˜o nem os requisitos adicionais de ventilaça˜o contemplam a utilizaça˜o da unidade em transbordadores do estilo «Ro-Ro», em que na˜o ha´ ventilaça˜o natural. Contudo, este ponto é abrangido pelos requisitos de construça˜o da proposta concomitante COM(97) 272 final. Este é um bom exemplo do que foi afirmado nos pontos 2. 1. 1 e 3. 1. 4. 4. Pisos intermédios (0. 1) P i s o s i n t e r m é d i o s r e g u l a´ v e i s e m a l t u r a (0. 7. 1) Os dispositivos de bloqueio automa´tico podem ser perigosos em caso de avaria. Na pra´tica, os sistemas manuais convencionais, que apenas podem ser manobra- dos do exterior, continuam a ser mais seguros. Os sistemas de regulaça˜o do piso à distância também na˜o sa˜o aconselha´veis pois, embora fa´ceis de utilizar, podem ser manobrados a partir do interior, com todos os riscos que isto implica. 4. 5. Inspecça˜o (0. 9) Este requisito genérico é provavelmente ade- 4. 5. 1. quado para os pequenos reboques puxados por veı´culos de quatro rodas motoras. Todavia, para os grandes veı´culos que percorrem longas distâncias é necessa´rio ter em conta outros aspectos, por exemplo: — uma concepça˜o técnica que permita uma inspecça˜o ra´pida; — o acesso aos animais doentes e a respectiva eva- cuaça˜o; — disposiço˜ es aplica´veis aos animais perigosos (touros e javalis). 4. 5. 2. Mais uma vez, estes aspectos esta˜o parcial- mente previstos na proposta concomitante COM(97) 272 final. 5. 1. (1. 3. 3-1. 5. 3) O Comité tem du´vidas de que todas as aberturas de ventilaça˜o tenham de poder ser fechadas hermeticamente. O sobreaquecimento é muitas vezes um problema nessas circunstâncias. 5. 2. Pisos, paredes laterais e parede frontal (1. 1. 1 a 5. 1. 1 e 1. 2. 1 a 5. 2. 1) Aparentemente, os valores assinalados nestas secço˜ es na˜o sa˜o coerentes uns com os outros. O Comité pensa que se baseiam numa norma sueca. E na˜o se considera competente para avaliar se os mesmos esta˜o correctos, pelo que propo˜ e que sejam examinados por um comité técnico apropriado. 5. 3. Rampas (1. 5. 3-5. 5. 3) As rampas devem ter uma inclinaça˜o ma´xima de 254. Este é provavelmente o melhor compromisso entre os requisitos de bem-estar dos animais e os de construça˜o dos veı´culos. Contudo, a inclinaça˜o ma´xima deve ser de 204 5. 3. 1. para os suı´nos, devendo estes ser carregados, sempre que possı´vel, em plataformas horizontais. Por outro lado, o gado caprino e ovino suporta perfeitamente uma inclinaça˜o de 304. A directiva deveria prever estas diferenças, especialmente em relaça˜o aos veı´culos mais pequenos e aos reboques. Para estes u´ltimos, talvez na˜o seja sempre possı´vel uma inclinaça˜o de 254. 5. 3. 2. D e g r a u s (1. 5. 1 a 5. 5. 1) Os degraus de 100 mm de altura sa˜o desnecessariamente baixos; a norma é 200 mm. Ao autorizar a construça˜o de degraus mais altos, sera´ reduzido o comprimento das rampas, o que permitira´ um manejo e um acondiciona- mento mais fa´ceis. 4. 6. Iluminaça˜o (0. 10) 5. 3. 3. B a r r a s (1. 5. 3 a 5. 5. 3) Neste caso como em todas as disposiço˜ es gerais, deve- riam ser dadas orientaço˜es mais pormenorizadas para evitar grandes divergências de interpretaça˜o por parte das autoridades nacionais encarregadas da recepça˜o. As barras que na˜o estejam afastadas mais de 100 mm podem prender os cascos dos animais; uma distância de 200-250 mm é mais realista. C 73/16 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias 9. 3. 98 6. Limites de altura 7. Ficha de impacto Apêndice 2, Adenda, 1. 6, e Anexo VII, 1. 1. 2 Ja´ existe legislaça˜o comunita´ria em vigor relativa às massas e dimenso˜es dos veı´culos em circulaça˜o na Comunidade. Na˜o é apropriado nem necessa´rio repetir parte destas disposiço˜ es nesta directiva especı´fica, que tem por base o artigo 1004-A e na˜o regula a utilizaça˜o dos veı´culos. Bruxelas, 10 de Dezembro de 1997. Esta ficha na˜o satisfaz e é inadequada. As pequenas e médias empresas esta˜o muitı´ssimo implicadas. Os complicados requisitos adicionais que figuram na pre- sente proposta podem afectar a produtividade, pelo que e os parceiros sociais deveriam ter sido consultados. O Presidente do Comité Econo´ mico e Social Tom JENKINS Parecer do Comité Econo´ mico e Social sobre a «Proposta de decisa˜o do Parlamento Europeu e do Conselho que altera a decisa˜o, de 19 de Dezembro de 1996, que adopta um programa de acça˜o no domı´nio aduaneiro na Comunidade (Alfândega2000)» (98/C 73/04) Em 26 de Setembro de 1997, o Conselho decidiu, em conformidade com o artigo 1004-A do Tratado que institui a Comunidade Europeia, consultar o Comité Econo´ mico e Social sobre a proposta supramencionada. A Secça˜o de Indu´stria, Comércio, Artesanato e Serviços, encarregada da preparaça˜o dos correspondentes trabalhos, emitiu parecer em 3 de Dezembro de 1997. Foi relator H. Giesecke. Na 3501 reunia˜o plena´ria realizada em 10 e 11 de Dezembro de 1997 (sessa˜o de 10 de Dezembro), o Comité Econo´ mico e Social adoptou por 101 votos a favor, 2 contra e 6 abstenço˜ es o seguinte parecer. 1. Introduça˜o 2. A proposta da Comissa˜o A proposta da Comissa˜o COM(97) 433 final 1. 1. aumenta as dotaço˜es atribuı´das ao programa de acça˜o no domı´nio aduaneiro na Comunidade (Alfândega 2000) por forma a cobrir o perı´odo 1998-2000. O Comité ja´ emitiu parecer favora´vel a este programa em Setembro de 1995 (1). Este programa de acça˜o é financiado essencial- 1. 2. mente no quadro do programa IDA, mas, vigorando este até 31 de Dezembro de 1997 e o Programa Alfândega 2000 até ao fim do ano 2000, torna-se necessa´rio um financiamento complementar adequado para o perı´odo 1998-2000. A Comissa˜o propo˜e, pois, a alteraça˜o do quadro 2. 1. financeiro da Decisa˜o 97/210/CE (2) por forma a abran- ger o perı´odo 1998-2000. Para a informatizaça˜o Alfândega 2000 pre- 2. 2. vêem-se 58 milho˜ es de ECU em vez dos anteriores 23 milho˜ es de ECU. 3. Observaço˜es do Comité 3. 1. O Comité subscreve a proposta de alteraça˜o apresentada pela Comissa˜o. (1) JO C 301 de 13. 11. 1995. (2) JO L 33 de 4. 2. 1997, p. 24


title: Talous- ja sosiaalikomitean lausunto aiheesta "Ehdotus neuvoston asetukseksi (EY) lopullista viininviljelyaloista luopumista koskevan palkkion myöntämisestä viinivuosiksi 1988/1989-1997/1998 annetun asetuksen (ETY) N:o 1442/88 muuttamisesta"

eurovoc_concepts:
Germany
Spain
aid per hectare
grubbing premium
viticulture

text: C 73/48 FI Euroopan yhteiso¨ jen virallinen lehti 9. 3. 98 Talous- ja sosiaalikomitean lausunto aiheesta ”Ehdotus neuvoston asetukseksi (EY) lopullista viinivuosiksi viininviljelyaloista palkkion myöntämisestä luopumista koskevan 1988/1989–1997/1998 annetun asetuksen (ETY) N:o 1442/88 muuttamisesta” (98/C 73/13) Neuvosto päätti 30. syyskuuta 1997 EY:n perustamissopimuksen 43 ja 198 artiklan mukaisesti pyytää talous- ja sosiaalikomitean lausunnon aiheesta edellä mainitusta ehdotuksesta. Asian valmistelusta vastannut maa- ja kalatalousjaosto antoi lausuntonsa 7. marraskuuta 1997. Esittelijä oli Adalbert Kienle. Talous- ja sosiaalikomitea hyväksyi 10. ja 11. joulukuuta 1997 pitämässään 350. täysistunnossa (joulukuun 10. päivän kokouksessa) seuraavan lausunnon. A¨ änestyksessä annettiin 114 ääntä puolesta ja 1 vastaan 3:n pidättyessä äänestämästä. 1. Johdanto 2. Huomioita palkkiota direktiiviä 1. 1. Lopullista viininviljelyaloista luopumista mak- (ETY) koskevaa settavaa N:o 1442/88 muutettiin vuosien 1996/1997 maatalous- hintaneuvotteluissa siten, että koko yhteisössä otettiin viininviljelyalasta luopumisesta maksettavan palkkion suhteen käyttöön yhteinen enimmäiskiintiö, joka oli suuruudeltaan 25 000 hehtaaria vuodessa. Saksalle siitä myönnettiin 50 hehtaarin vuosikiintiö. Tämä hehtaa- rimäärä osoittautui kuitenkin liian pieneksi, jotta se olisi voitu jakaa järkevästi eri viininviljelyalueiden kesken, ja niin tätä keinoa ei Saksassa hyödynnetty lainkaan. 1. 2. Ehdotettu muutos direktiivin (ETY) N:o 1442/88 merkitsisi Saksalle myönnettävän hehtaarikiintiön nos- tamista 950 hehtaarilla. Tarkoituksena on vastaavasti vähentää Espanjalle myönnetystä 13 000 hehtaarin kiintiöstä 950 hehtaaria. Bryssel, 10. joulukuuta 1997. 2. 1. Komitea on tyytyväinen direktiiviä (ETY) N:o 1442/88 koskevaan muutosehdotukseen, joka koskee Saksan luopumiskiintiön nostamista 950 hehtaarilla. Näin viininviljelyalaa koskevaa luopumisohjelmaa on mahdollista toteuttaa mielekkäällä tavalla myös Sak- sassa. 2. 2. Komitea huomauttaa, ettei Espanjan kiintiön vastaavan suuruisella alentamisella ole vaikutusta, koska Espanjassa tätä mahdollisuutta on hyödynnetty vain vähän. Espanjan uuden 12 050 hehtaarin kiintiön voidaan katsoa vastaavan täysin viininviljelyalaa koske- vien luopumisanomusten määrää. 2. 3. Komitea on tyytyväinen, ettei direktiivin (ETY) N:o 1442/88 tuleva muutos vaadi lisävaroja EU:n talous- arviosta. Talous- ja sosiaalikomitean puheenjohtaja Tom JENKINS