title: WRITTEN QUESTION No. 169/98 by Sérgio RIBEIRO to the Council. Map of the EU on the euro coins and failure to differentiate two Member States

eurovoc_concepts:
European Monetary Institute
European Monetary System
Portugal
Spain
dissemination of information
euro
information medium
monetary cooperation
money
public awareness campaign

text: C 196/120 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 22. 6. 98 (98/C 196/167) SKRIFTLIG FR¯GA P-0169/98 fr(cid:229)n Se·rgio Ribeiro (GUE/NGL) till r(cid:229)det (28 januari 1998) A¤mne: Bild av EU-omr(cid:229)det p(cid:229) Euromynten, utan (cid:229)tskillnad mellan Spanien och Portugal I ett informationsdokument som getts ut av Europeiska moneta¤ra institutet som reklam fo¤r euron (p(cid:229) samma sa¤tt som kalendern fo¤r 1998 som nyligen delades ut) har metallmynten en design som representerar Europeiska unionens omr(cid:229)de p(cid:229) ett s(cid:229)dant sa¤tt att de olika medlemsstaterna kan urskiljas, med undantag av Portugal och Spanien. Dessa tv(cid:229) la¤nder har en s(cid:229)dan design p(cid:229) mynten att det ser ut som om de utgjorde en enda stat. Detta misstag › det kan va¤l endast ro¤ra sig om ett misstag › har uppma¤rksammats i portugisiska massmedier (se (cid:148)O Independiente(cid:148) av den 16 januari 1998). Misstaget a¤r mycket allvarligt och ka¤nsligt, vilket r(cid:229)det sa¤kert a¤r medvetet om. Samarbetsfo¤rfarandet som skall tilla¤mpas fo¤r att anta r(cid:229)dets fo¤rordning om valo¤rer och tekniska specifikationer fo¤r mynt i euro p(cid:229)g(cid:229)r och parlamentet antog tv(cid:229) resolutioner, den 6 november och den 17 december 1997, utan att detta fel skulle ha visat sig eller uppdagats. Jag sta¤ller da¤rfo¤r fr(cid:229)gan vad r(cid:229)det a¤mnar go¤ra fo¤r att ra¤tta till detta misstag och fo¤r att avva¤rja de fo¤ljder misstaget kan f(cid:229), samt vilken (cid:229)tga¤rd eller (cid:229)tga¤rder r(cid:229)det a¤mnar vidta fo¤r att klara upp saken info¤r allma¤nheten i syfte att sa¤tta stopp fo¤r eller minska de konsekvenser som inte la¤ngre kan undvikas. Svar (30 mars 1998) Enligt fo¤rdraget a¤r det r(cid:229)det och inte EMI som a¤r beho¤rigt att harmonisera euromyntens valo¤rer och tekniska specifikationer (artikel 105a. 2 i fo¤rdraget). Under den avslutande delen av samarbetsfo¤rfarandet med Europaparlamentet bekra¤ftade r(cid:229)det den 19 januari 1998 sitt godka¤nnande av den gemensamma st(cid:229)ndpunkten info¤r antagandet av en fo¤rordning om euromyntens valo¤rer och tekniska specifikationer, efter att ha tagit del av de a¤ndringar Europaparlamentet fo¤reslagit vid andra behandlingen. Fo¤rordningens formella antagande kommer att a¤ga rum efter bekra¤ftelse av de medlemsstater som deltar i euron. Da¤remot a¤r fo¤rfarandet ett annat d(cid:229) det ga¤ller beslutet om utformningen av euromyntens gemensamma sida. Alla medlemsstater har na¤mligen med en mellanstatlig o¤verenskommelse godka¤nt den slutliga utformningen av denna gemensamma sida, fo¤rst p(cid:229) Europeiska r(cid:229)det i Amsterdam och nu senast i samband med Ecofin-r(cid:229)det den 17 november 1997. Den avbildning som avses ovan framsta¤ller Spanien och Portugal som tv(cid:229) skilda geografiska enheter. (98/C 196/168) SKRIFTLIG FR¯GA E-0190/98 fr(cid:229)n Cristiana Muscardini (NI) till r(cid:229)det (6 februari 1998) A¤mne: Dubbelt medborgarskap fo¤r italienare i Belgien Strasbourgkonventionen av den 6 maj 1963 reglerar fall av flerfaldigt medborgarskap och inneba¤r i praktiken att den som har fo¤rlorat eller frivilligt fr(cid:229)nsagt sig ett medborgarskap kan (cid:229)tervinna det, eftersom det i konventionen sl(cid:229)s fast att den inte p(cid:229)verkar olika besta¤mmelser i internationella avtal. Protokollet till konventionen har till exempel mo¤jliggjort avtalen mellan Italien och Frankrike och mellan Italien och Nederla¤nderna da¤r dubbelt medborgarskap medges. Kan r(cid:229)det fo¤r att undanro¤ja hindren fo¤r den fria ro¤rligheten och fo¤rverkliga den fria ro¤rligheten fo¤r personer vidta la¤mpliga (cid:229)tga¤rder fo¤r att f(cid:229) Strasbourgprotokollet att omfatta de europeiska la¤nder da¤r m(cid:229)nga italienska medborgare a¤r bosatta? Kan r(cid:229)det ocks(cid:229), med ha¤nsyn till det italienska samfundets tydliga na¤rvaro i Belgien, snarast utvidga Strasbourgprotokollet till fo¤rbindelserna mellan Belgien och Italien fo¤r att de italienare som a¤r bosatta i Belgien och som vill anso¤ka om (cid:229)tervinning av sitt ursprungsmedborgarskap skall kunna erh(cid:229)lla detta och samtidigt beh(cid:229)lla det belgiska medborgarskap som de erh(cid:229)llit genom frivillig naturalisering?


title: QUESTION ECRITE no 30/98 de John CORRIE au Conseil. Aide communautaire à Chypre

eurovoc_concepts:
Cyprus
EIB loan
EU aid
European Investment Bank
economic development
environmental cooperation
financial cooperation
non-refundable aid
venture capital

formats: html print


title: QUESTION ECRITE no 40/98 de Ulf HOLM au Conseil. Le Nigeria dans les manifestations sportives internationales

eurovoc_concepts:
EU policy
Nigeria
common position
human rights
international sanctions
military regime
sporting event

formats: html pdf print

text: 17. 7. 98 FR Journal officiel des Communaute·s europe·ennes C 223/91 Re·ponse commune aux questions e·crites E-0034/98 et E-0035/98 donne·e par M. Fischler au nom de la Commission (18 fe·vrier 1998) Les Honorables Parlementaires voudront bien se reporter a‘ la re·ponse que la Commission a donne·e a‘ la question e·crite P-4231/97 de Mme Bloch von Blottnitz (1). (1) JO C 187 du 16. 6. 1998, p. 138. (98/C 223/115) QUESTION E· CRITE E-0040/98 pose·e par Ulf Holm (V) au Conseil (28 janvier 1998) Objet: Le Nigeria dans les manifestations sportives internationales En vertu de la de·cision 97/821/PESC (1), le Conseil de l(cid:146)Union europe·enne a proroge· la de·cision prise ante·rieurement d(cid:146)exclure le Nigeria des manifestations sportives internationales. Me(cid:136)me si ces restrictions ne suffisent gue‘re pour affecter la dictature militaire du pays › un embargo pe·trolier serait en outre ne·cessaire › il y a lieu de se fe·liciter que l(cid:146)UE prenne ainsi ses distances a‘ l(cid:146)e·gard du re·gime. Aussi est-il tout-a‘-fait regrettable que le Conseil ait pre·vu une exception pour la coupe du monde de football de 1998. Sachant que peu de sports sont aussi suivis que le football dans le monde, une exclusion du Nigeria dans ce contexte ne devrait pas laisser le re·gime indiffe·rent. La de·cision a e·te· prise sur la base du fait que les e·liminatoires avaient commence· avant que la position commune ait e·te· adopte·e. Le fait que le Nigeria ait participe· aux matchs de qualification ne signifie tout de me(cid:136)me pas qu(cid:146)il faille a‘ tout prix le de·douaner pour la finale qui se de·roulera au cours de l(cid:146)e·te· 1998. A‘ titre d(cid:146)exemple, la Yougoslavie avait, du fait de la guerre civile, e·te· exclue des championnats d(cid:146)Europe de 1992, alors me(cid:136)me qu(cid:146)elle s(cid:146)e·tait qualifie·e pour la finale. Dans ces circonstances, le Conseil voudrait-il indiquer, d(cid:146)une part, pour quelle raison d(cid:146)autres re‘gles sont maintenant applicables et, d(cid:146)autre part, s(cid:146)il entend renforcer les restrictions adopte·es a‘ l(cid:146)e·gard du Nigerai et exclure ce pays de la coupe du monde de football de 1998. (1) JO L 338 du 9. 12. 1997, p. 8. Re·ponse (27 avril 1998) L(cid:146)Union europe·enne a exprime· a‘ diverses reprises ses graves pre·occupations concernant la situation au Nige·ria; en te·moigne la de·cision prise le 28 novembre 1997 par le Conseil des ministres de proroger jusqu(cid:146)au 1er novembre 1998 la position commune de l(cid:146)UE, du 4 de·cembre 1995, relative au Nige·ria (95/544/PESC). Le Conseil reste fermement attache· a‘ ce que des changements interviennent au Nige·ria; il estime que les mesures prises a‘ l(cid:146)encontre de ce pays dans la position commune 95/544/PESC, y compris l(cid:146)interruption des contacts dans le domaine des sports entre l(cid:146)UE et le Nige·ria, apportent a‘ cet e·gard une contribution utile. Le Conseil a e·galement pris acte avec attention de la re·solution concernant les droits de l(cid:146)homme au Nige·ria, que le Parlement europe·en a adopte·e lors de sa session tenue du 15 au 19 de·cembre 1997. En tant que pays ho(cid:136)te des finales de la coupe du monde, la France a, avant l(cid:146)adoption de la position commune 95/544/PESC, pris a‘ l(cid:146)e·gard de la Fe·de·ration des associations internationales de football (FIFA) l(cid:146)engagement contraignant d(cid:146)accueillir les e·quipes nationales de tous les pays qui se qualifieraient pour les finales. Dans ce contexte, le Conseil est convenu que les E· tats membres pourraient de·cider de ne pas appliquer l(cid:146)exclusion de·cide·e dans le domaine des sports afin de remplir des engagements pris ante·rieurement a‘ propos d(cid:146)e·ve·nements sportifs organise·s par les fe·de·rations sportives internationales, a‘ savoir la Coupe du monde de 1998 et les matches pre·paratoires de·ja‘ organise·s, ainsi que les championnats du monde de basket-ball en 1998. Cela n(cid:146)implique toutefois aucune modification de la politique de l(cid:146)UE a‘ l(cid:146)e·gard du Nige·ria et aucun assouplissement des mesures prises par l(cid:146)UE a‘ l(cid:146)encontre de ce pays. En effet, les conclusions du Conseil du 28 novembre 1997 qui accompagnent la de·cision de proroger la position commune 95/544/PESC expriment clairement que si les e·lections pre·vues cette anne·e au Nige·ria ne permettent pas de revenir a‘ la de·mocratie et a‘ l(cid:146)E· tat de droit avant le 1er octobre 1998, l(cid:146)UE adoptera des mesures comple·mentaires de celles adopte·es dans la position commune 95/544/PESC


eurovoc_concepts:
EAGGF Guarantee Section
EU financing
access to EU information
codification of EU law
common agricultural policy

text: 30. 3. 98 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende C 95/51 Det Økonomiske og Sociale Udvalgs udtalelse om »Kommissionens forslag til Rådets forordning (EF) om finansiering af den fælles landbrugspolitik« (98/C 95/13) Rådet for Den Europæiske Union besluttede den 17. december 1997 under henvisning til EF-traktatens artikel 43 og 198 at anmode om Det Økonomiske og Sociale Udvalgs udtalelse om det ovennævnte emne. Det Økonomiske og Sociale Udvalg besluttede at overdrage det forberedende arbejde til Dario Mengozzi som hovedordfører. Det Økonomiske og Sociale Udvalg vedtog på sin 351. plenarforsamling af 28. og 29. januar 1998, mødet den 28. januar 1998, med 74 stemmer for og 5 hverken for eller imod, følgende udtalelse. 1. ØSU godkender Kommissionens forslag om at kodificere forordningerne om finansiering af den fælles landbrugspolitik. 2. Med dette forslag sammenskriver Kommissionen i en enkelt tekst grundforordningen (EØF) nr. 729/79 og de mange efterfølgende ændringsakter. Forslaget indeholder ingen substansændringer, men kun de formel- le ændringer, selve kodifikationen kræver. 3. ØSU minder om, at det flere gange har anmodet om en kodificering af fællesskabslovgivningen, da dette er vigtigt for at gøre den fælles landbrugspolitik klar og forståelig for sektorens aktører. Bruxelles, den 28. januar 1998. Tom JENKINS Formand for Det Økonomiske og Sociale Udvalg


title: Stellungnahme des Wirtschafts- und Sozialausschusses zum Thema "Die Förderung der Rolle gemeinnütziger Vereine und Stiftungen in Europa"

eurovoc_concepts:
collective activities
foundation
report
social economy
voluntary organisation

text: 30. 3. 98 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften C 95/99 Stellungnahme des Wirtschafts- und Sozialausschusses zum Thema „Die Förderung der Rolle gemeinnütziger Vereine und Stiftungen in Europa“ (98/C 95/20) Die Kommission beschloß am 17. September 1997, den Wirtschafts- und Sozialausschuß gemäß Artikel 198 des EG-Vertrags um Stellungnahme zu dem vorgenannten Thema zu ersuchen. Die mit der Vorbereitung der Arbeiten beauftragte Fachgruppe Sozial- und Familienfragen, Bildungswesen und Kultur nahm ihre Stellungnahme am 15. Januar 1998 an. Berichterstatter war Herr Olsson. Der Ausschuß verabschiedete auf seiner 351. Plenartagung (Sitzung vom 28. Januar 1998) mit 79 gegen 1 Stimme bei 5 Stimmenthaltungen folgende Stellungnahme. 1. Einleitung 1. 1. In der Mitteilung der Kommission über „Die Förderung der Rolle gemeinnütziger Vereine und Stiftun- gen in Europa“ (1) werden die Charakteristika, die Aufgaben und der Umfang dieses Sektors in Europa beschrieben. Die Kommission stellt fest, daß gemeinnüt- zige Vereine und Stiftungen in fast allen gesellschaftli- chen Bereichen eine wichtige Rolle spielen. Sie tragen zur Schaffung von Arbeitsplätzen und zu einer aktiven Beteiligung an der Gesellschaft und der Demokratie bei. Sie bieten eine große Zahl vielfältiger Dienstleistungen an, vertreten die Interessen der Bürger gegenüber den Behörden, fördern und verteidigen die Menschenrechte und spielen gleichzeitig eine entscheidende Rolle in der Entwicklungshilfepolitik. In ihrer Mitteilung beschreibt die Kommission auch die Probleme und Herausforderun- gen, denen sich der Sektor gegenübersieht. Abschließend werden einige Empfehlungen für Initiativen auf Vereins-, Mitgliedstaats- und EU-Ebene abgegeben. In der Mitteilung der Kommission und dementsprechend auch in dieser Stellungnahme werden drei spezifische Kategorien nicht behandelt: politische Parteien, Reli- gionsgemeinschaften und Sozialpartner. 1. 2. Auf seiner Plenartagung im Dezember 1997 verabschiedete der Wirtschafts- und Sozialausschuß eine Initiativstellungnahme zum Thema „Zusammenarbeit mit den Wohlfahrtsverbänden als Wirtschafts- und Sozialpartner im sozialen Bereich“. Die vorliegende Stellungnahme ist breiter angelegt und behandelt die Tätigkeit von gemeinnützigen Vereinen und Stiftungen im allgemeinen. 2. Allgemeine Bemerkungen Der Wirtschafts- und Sozialausschuß, der die 2. 1. organisierten Bürger Europas repräsentiert, begrüßt die seit langem angekündigte Mitteilung und die positive Einstellung der Kommission gegenüber gemeinnützigen Vereinen und Stiftungen. In der Debatte über gemeinnützige Vereine wer- 2. 3. den in den Mitgliedstaaten verschiedene Ausdrücke und Begriffe verwendet: Die Unterschiede spiegeln sich auch in unterschiedlichen Rechtsvorschriften wider. Die Kom- mission bedient sich in ihrer Mitteilung des Begriffs „Sozialwirtschaft“, der indessen auch Genossenschaften und Vereine auf Gegenseitigkeit umfaßt. In bestimmten Staaten ist die Wirtschaftstätigkeit gemeinnütziger Ver- eine von der kooperativer Unternehmen nicht zu unter- scheiden. Die überwiegende Mehrzahl der gemeinnützigen Vereine ist klein und hat nur geringe finanzielle Ressourcen. Der Vereinssektor besteht zum großen Teil aus Organisatio- nen, die sich von ideellen Werten leiten lassen. Die Tätigkeit dieser Organisationen ist für das tägliche Leben der Menschen von großer Bedeutung. Andererseits sind manche gemeinnützige Vereine maß- geblich wirtschaftlich tätig. Ein besonderer Zug dieser Vereine liegt darin, daß sie sowohl unter Marktbedin- gungen als auch außerhalb des Marktes tätig sind. Dem Ausschuß geht es darum, trotz der Unter- 2. 4. schiede in den Begriffen und Rechtsvorschriften die Grundsätze herauszuarbeiten, die für das Vereinswesen und die Solidarwirtschaft gelten und sie von anderen Tätigkeitsbereichen unterscheiden. Grundlegende Kriterien sind ihre demokratische Struk- tur, ihre Zielsetzung, dem Allgemeinwohl bzw. dem Wohl der Mitglieder zu dienen, und ihr ideeller Charak- ter, also der Verzicht auf Gewinnstreben. In dieser Stellungnahme werden nur solche Vereine behandelt, die diese grundlegenden Kriterien erfüllen. 2. 5. Die Stiftungen, auf die sich die Mitteilung bezieht, sind unabhängig, werden nach eigenem Gutdünken verwaltet und nützen der Allgemeinheit. Da diese Stiftungen im gleichen Sinne wie die gemeinnüt- zigen Vereine tätig sind, hält der Ausschuß eine Zusam- menarbeit zwischen ihnen für notwendig. Der Ausschuß erachtet es als notwendig, der 2. 2. Mitteilung konkrete Maßnahmen folgen zu lassen. Es gibt ungefähr 100 000 Stiftungen in Europa (2), 2. 6. die zusammen über große Vermögenswerte verfügen. (1) KOM(97) 241 endg. (2) Laut Angaben des European Foundation Centre 1997. C 95/100 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften 30. 3. 98 Diese werden für gemeinnützige Zwecke und nicht zuletzt zur Finanzierung ihrer eigenen Tätigkeit wie auch der gemeinnütziger Vereine verwendet. 2. 7. Im Vorfeld der Regierungskonferenz hatten die gemeinnützigen Vereine nachdrücklich den Wunsch geäußert, daß ihre Rolle im Vertrag explizit anerkannt werde. Der Ausschuß bedauert, daß dies nicht geschehen ist, denn dadurch wäre der Tätigkeit der gemeinnützigen Vereine politische Anerkennung zuteil geworden. Das Vereinswesen wird jedoch von den in Amsterdam verabschiedeten Erklärungen zu freiwilligen Diensten (1) und Sport (2) berührt. 2. 8. Mit dem neuen Vertrag wird der Grundsatz der Offenheit hinsichtlich des Zugangs der Bürger zu EU-Dokumenten eingeführt. Der Ausschuß unter- streicht, daß den Vereinen eine wichtige Aufgabe dabei zukommt, den Bürgern die Wahrnehmung dieses Rechts zu ermöglichen und hofft, daß dieser Grundsatz der Offenheit schnell positive Anwendung findet. 2. 9. Die Mitteilung macht deutlich, daß gemeinnützi- ge Vereine und Stiftungen in den meisten Bereichen bei der Durchführung der EU-Politik gebraucht werden. Es ist dem Ausschuß deshalb ein Anliegen, daß die verschiedenen EU-Institutionen und -Organe mit den Idealvereinen zusammenarbeiten und sie unterstützen. Im Vorfeld der bevorstehenden Erweiterung der 2. 10. EU fordert der Ausschuß die Kommission auf, in den Verhandlungen auch die Lage der gemeinnützigen Vereine und Stiftungen in den beitrittswilligen Ländern zu berücksichtigen, und zwar sowohl in bezug auf die gesetzlichen Bestimmungen als auch auf andere Möglichkeiten, voll und ganz an der europäischen Zusammenarbeit teilzuhaben. 2. 11. Der Ausschuß hält es angesichts des Mangels an Informationen über den Sektor für wünschenswert, daß in gewissen Zeitabständen entsprechende Untersu- chungen durchgeführt werden, damit die Entwicklung der gemeinnützigen Vereine und Stiftungen in allen EU-Mitgliedstaaten beurteilt werden kann. (1) Nr. 38: „Die Konferenz erkennt an, daß die freiwilligen Dienste einen wichtigen Beitrag zur Entwicklung der sozialen Solidarität leisten. Die Gemeinschaft wird die europäische Dimension freiwilliger Vereinigungen fördern und dabei besonderen Wert auf den Austausch von Infor- mationen und Erfahrungen sowie die Mitwirkung von Jugendlichen und älteren Menschen an freiwilliger Arbeit legen. “ (2) Nr. 29: „Die Konferenz unterstreicht die gesellschaftliche Bedeutung des Sports, insbesondere die Rolle, die dem Sport bei der Identitätsfindung und der Begegnung der Menschen zukommt. Die Konferenz appelliert daher an die Gremien der Europäischen Union, bei wichtigen, den Sport betreffenden Fragen die Sportverbände anzuhören. In diesem Zusammenhang sollten die Besonderheiten des Amateursports besonders berücksichtigt werden. “ 3. Demokratie und Wohlfahrt Dem Ausschuß liegt besonders daran, die Bedeu- 3. 1. tung hervorzuheben, die gemeinnützige Vereine für den Bestand der Demokratie in Europa haben. Im Verein kann der einzelne seine Ideen verwirklichen, sich für Ziele einsetzen, an die er glaubt, sinnvolle Aufgaben und einen Platz in der Gesellschaft finden sowie sich Gehör verschaffen und Veränderungen bewirken. Indem sich die Bürger organisieren, können sie den politischen Entscheidungsträgern ihre Auffassungen zu verschiedenen gesellschaftlichen Fragen besser vermit- teln. Die Stärkung der demokratischen Strukturen außerhalb des parlamentarischen Bereichs ist eine Möglichkeit, den Begriff „Europa der Bürger“ mit konkretem Inhalt zu füllen und ihm mehr Bedeutung zu verleihen. Der Ausschuß befürwortet die Ausarbeitung eines euro- päischen Bürgerstatuts, wie es u. a. vom „Permanent Forum of Civil Society“ vorgeschlagen wurde. Das Mißtrauen bei den Bürgern gegenüber parteipoliti- scher und parlamentarischer Arbeit breitet sich immer weiter aus. Das Vereinsleben kann gemeinsam mit den Aktivitäten anderer Organisationen dazu beitragen, dieser Entwicklung im Sinne einer Stärkung der De- mokratie und der parlamentarischen Arbeit entgegenzu- wirken. 3. 2. Die Globalisierung von Wirtschaft und Politik führt dazu, daß Entscheidungen häufig immer weiter entfernt von den betroffenen Menschen vorgenommen werden. Durch ihre lokale Verankerung werden die gemeinnützigen Vereine immer wichtiger für die Bewah- rung bürgernaher Demokratie. 3. 3. Gemeinnützige Vereine tragen durch ihre lokale Verankerung auch zur Erhaltung der kulturellen Vielfalt bei, die die Grundlage der europäischen Gemeinschaft bildet. 4. Beschäftigung 4. 1. Die Zahl der Arbeitsplätze im europäischen Vereinswesen stieg in den letzten Jahren deutlich an (3). Viele gemeinnützige Vereine und Stiftungen engagieren sich in Projekten zur Bekämpfung der Arbeitslosigkeit und zur Integration sozial schwacher Gruppen. 4. 2. Der Ausschuß hat bereits in mehreren Stellung- nahmen die Verantwortung der Sozialpartner und ande- rer Interessenorganisationen bei dem Bestreben um mehr Beschäftigung herausgestellt (4). (3) Aus einer Studie der John-Hopkins-Universität geht hervor, daß die Zahl der im Vereinswesen Beschäftigten in vier EU-Mitgliedstaaten (Großbritannien, Deutschland, Italien und Frankreich) im Jahre 1990 3 Millionen betrug. (4) Siehe auch Stellungnahme: ABl. C 355 vom 21. 11. 1997, S. 64 zum Beschäftigungsgipfel des Europäischen Rates, Ziffer 2. 3. 30. 3. 98 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften C 95/101 4. 3. Der Ausschuß nimmt mit Genugtuung zur Kennt- nis, daß der Beschäftigungsgipfel die Rolle der Sozial- wirtschaft bestätigt hat. Die Mitgliedstaaten verpflichten sich, im Rahmen der Unternehmensentwicklung Maß- nahmen zu prüfen, um das Potential der Solidarwirt- schaft zur Schaffung von Arbeitsplätzen auf lokaler Ebene und in Bereichen, wo der Bedarf nicht über den Markt gedeckt wird, auszuschöpfen. Die Mitgliedstaaten müssen in diesem Zusammenhang ohne Verpflichtung auch Möglichkeiten prüfen, Steuern und Arbeitgeberabgaben anders zu gestalten. Dies könnte wichtig sein, damit die Beschäftigung im Vereins- wesen angeregt wird. 4. 4. Vor diesem Hintergrund fordert der Ausschuß die Mitgliedstaaten auf, die gemeinnützigen Vereine und Stiftungen in die Bekämpfung der Arbeitslosigkeit einzubeziehen. 5. Besondere Bemerkungen — die Mitgliedstaaten 5. 1. Der Ausschuß ist der Ansicht, daß das Subsidiari- tätsprinzip weiterhin für die Rechtsetzung in bezug auf gemeinnützige Vereine und Stiftungen gelten sollte. Zugleich fordert der Ausschuß die Mitgliedstaaten auf, ihre eigenen Bestimmungen zu überprüfen, damit diese die Vielfalt und Entwicklung der gemeinnützigen Vereine und Stiftungen nicht behindern. 5. 2. Der Ausschuß empfiehlt den Mitgliedstaaten, gemeinsam mit den gemeinnützigen Vereinen und Stif- tungen Maßnahmen zu ergreifen, um diese stärker ins Licht der O¨ ffentlichkeit zu rücken und ihre Rolle und Weiterentwicklung auf der Grundlage der Mitteilung der Kommission zu diskutieren. Die durchgeführten Maßnahmen und ihre Ergebnisse sollten spätestens im Jahre 2000 in einem besonderen Kommissionsbericht erläutert werden. Der Ausschuß weist auch darauf hin, daß langfristige einzelstaatliche Forschungsprogramme durchgeführt werden müssen. Diese sind in einem Dialog zwischen gemeinnützigen Vereinen und Stiftungen einerseits und Forschungsinstitutionen und zuständigen Behörden an- dererseits auszuarbeiten und von den Stiftungen und der öffentlichen Hand gemeinsam zu finanzieren. Es ist wichtig, daß die Forschungsresultate große Ver- breitung finden. Hier können Initiativen des Sektors selbst eine wichtige Rolle spielen. 5. 3. Die Kommission schlägt vor, daß die Mitglied- staaten das Verhältnis zwischen Behörden und ge- meinnützigen Vereinen angesichts der zunehmend wich- tigen Rolle, die diese spielen, überprüfen. arbeit mit den gemeinnützigen Vereinen durchzuführen, so daß diese Inhalt und Maßnahmen, die sie sich verpflichten zu verwirklichen, mit beeinflussen können. 5. 4. Der Ausschuß weist darauf hin, daß finanzielle Beiträge und Einkünfte aus Dienstleistungen und ausge- führten Aufträgen auf langfristigen Absprachen zwi- schen den staatlichen Stellen und den gemeinnützigen Vereinen und Stiftungen beruhen müssen. 5. 5. Da die gemeinnützigen Vereine und Stiftungen sich von traditionellen Wirtschaftssektoren unterschei- den und gemeinnützige Zwecke verfolgen, werden sie häufig anders besteuert. Die Steuervorschriften unter- scheiden sich von Land zu Land und sind sehr komplex. Der Ausschuß ist der Ansicht, daß ein Leitgedanke für die Veränderungen, die sich fortwährend in der Steuergesetzgebung der Mitgliedstaaten vollziehen, dar- in bestehen sollte, die gemeinnützigen Vereine und Stiftungen nicht zu benachteiligen. 5. 6. Der Ausschuß hält es für erforderlich, daß gemeinnützige Vereine ihre Eigenfinanzierung mit er- höhten Mitgliedereinnahmen — z. B. durch die Aufnah- me neuer Mitglieder, höhere Vereinsbeiträge und durch den Verkauf von Waren und Dienstleistungen an Mitglie- der — wie auch aus externen Quellen, sowohl O¨ ffentlich- keit als auch Wirtschaft, aufstocken. Die Kommission ist der Ansicht, daß gemeinnüt- 5. 7. zige Vereine und Stiftungen besseren Zugang zu Struk- turfondsmitteln haben müssen. Es gibt mehrere Wege der Zugangserleichterung in den einzelnen Mitgliedstaaten, wobei das Subsidiaritätsprin- zip zu beachten ist. 6. Besondere Bemerkungen — die gemeinnützigen Ver- eine und Stiftungen 6. 1. Der Ausschuß ist der Ansicht, daß es für die gemeinnützigen Vereine und Stiftungen von Vorteil wäre, auf mitgliedstaatlicher Ebene untereinander zu- sammenzuarbeiten, um in ihren Sektor betreffenden Fragen mit einer Stimme sprechen zu können. Der Ausschuß weist auch darauf hin, daß Vereini- 6. 2. gungen und Stiftungen mit der Wirtschaft und ihren Interessenorganisationen ebenso wie mit den Gewerk- schaften zusammenarbeiten sollten. Eine solche Zusam- menarbeit sollte sich auf gegenseitiges Vertrauen und Erfahrungsaustausch, z. B. in den Bereichen Umwelt, Kultur, Bildung, Gesundheitswesen und soziale Siche- rung gründen. Der Ausschuß spricht sich jedoch entschieden dagegen aus, daß der öffentliche Sektor die Verantwortung für grundlegende Aufgaben der Daseinsfürsorge auf die gemeinnützigen Vereine abwälzt. Eine solche U¨ bernah- me kann ausschließlich in der Zusammenarbeit und unter Berücksichtigung der Ziele und Voraussetzungen beider Teile geschehen. Die Planung ist in Zusammen- Der Ausschuß fordert die europäischen Netzwer- 6. 3. ke und Organisationen auf, Maßnahmen zur Steigerung ihres Bekanntheitsgrades bei den EU-Institutionen und in den Mitgliedstaaten zu ergreifen. Sie sollten in allen Mitgliedstaaten vertreten sein, auf den Beitritt von mehr Mitgliedern hinwirken und ihre Repräsentativität durch Zusammenarbeit untereinander verstärken. C 95/102 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften 30. 3. 98 6. 4. Der Ausschuß teilt die in der Mitteilung enthalte- ne Auffassung, daß die Zusammenarbeit unter den gemeinnützigen Vereinen und Stiftungen auf europäi- scher Ebene angeregt werden sollte und daß diese im Benehmen mit der Kommission geeignete Maßnahmen dafür finden werden. die in der Mitteilung enthaltenen Absichten im Alltags- betrieb innerhalb jeder Generaldirektion verwirklicht werden sollen. U¨ ber die Ergebnisse dieser Beratungen sollte in gleicher Weise wie unter Ziffer 7. 3 angegeben Rechenschaft abgelegt werden. Der Ausschuß fordert die gemeinnützigen Verei- 6. 5. ne und Stiftungen auf, verschiedene von der EU finanzier- te Bildungs- und Qualifizierungsprogramme zu nutzen. Diese Programme sollten dahingehend erweitert werden, daß nicht nur haupt-, sondern auch ehrenamtliche Mitarbeiter angesprochen werden. Der Ausschuß hält den Dialog zwischen den 7. 5. Sozialpartnern und gemeinnützigen Vereinen und Stif- tungen über die Zukunft des europäischen Sozialmodells für wichtig und meint, daß er u. a. im Rahmen des europäischen Forums für Sozialpolitik im Juni 1998 vertieft werden sollte. 6. 6. Der Ausschuß fordert die gemeinnützigen Verei- ne und Stiftungen auf, das kürzlich verabschiedete Programm für einen „Europäischen Freiwilligendienst“ zu nutzen, um jungen Menschen bis zu 25 Jahren Volontärstellen in ihren eigenen Organisationen anzu- bieten. Gleichzeitig können ihre eigenen jungen Mitglie- der in entsprechenden Organisationen anderer Mitglied- staaten tätig werden. Der Ausschuß ist der Ansicht, daß dieses Programm als Vorbild für ein entsprechendes Programm, das sich sowohl an haupt- als auch ehrenamtliche Mitarbeiter gemeinnütziger Vereine und Stiftungen richtet, dienen sollte. 7. Besondere Bemerkungen — die Gemeinschaftsebene 7. 1. Der Ausschuß verweist auf seine Stellungnahme zu dem Vorschlag der Kommission für europäische Vereine (1) und auf eine weitere Stellungnahme zur Europäischen Aktiengesellschaft (2) und fordert die Kommission und die Mitgliedstaaten auf, in dieser Frage eine rasche Lösung anzustreben. 7. 2. Der Ausschuß nimmt zur Kenntnis, daß die Kommission z. Zt. prüft, ob der bestehende Beratende Ausschuß für Genossenschaften, Versicherungsvereine auf Gegenseitigkeit, Vereinigungen und Stiftungen (CMAF) zu einem Ständigen Ausschuß umgewidmet werden kann, um die Kontakte mit dem gesamten Sektor in allgemeinen Fragen weiter zu verbessern. 7. 3. In sektorspezifischen Fragen ist es wichtig, daß die Kommission den Dialog mit gut eingeführten und repräsentativen europäischen Netzstrukturen und Orga- nisationen pflegt. Der Ausschuß fordert die Kommission auf, systematisch die bestehenden beratenden Ausschüsse und Verwal- tungsausschüsse innerhalb des EU-Systems durchzuge- hen, um die angemessene Vertretung der gemeinnützigen Vereine und Stiftungen zu überprüfen. Das Ergebnis dieser U¨ berprüfung sollte dem CMAF spätestens Ende 1998 vorgelegt werden. 7. 4. Nach Ansicht des Ausschusses sollte die Kommis- sion nach Beratung mit den gemeinnützigen Vereinen und Stiftungen konkrete Pläne dafür ausarbeiten, wie (1) ABl. C 223 vom 31. 8. 1992. (2) ABl. C 19 vom 21. 1. 1998, S. 116. 7. 6. Die gemeinnützigen Vereine haben auch eine wichtige Funktion als Arbeitgeber. Der Ausschuß nimmt mit Interesse die derzeitigen Gespräche von Vertretern der Solidarwirtschaft und des Europäischen Gewerk- schaftsbundes über die Einführung eines „freiwilligen“ sozialen Dialogs zur Kenntnis, um den sozialen Dialog unter den herkömmlichen Sozialpartnern zu ergänzen. 7. 7. Die Kommission erwägt, ein besonderes Jahr für gemeinnützige Vereine und die europäische Staats- bürgerschaft auszurufen. Des Ausschuß hegt angesichts dieses Vorschlages starke Zweifel. Ein „Jahr der ge- meinnützigen Vereine“ sollte nur durchgeführt werden, wenn deren Vertreter sich dem Vorschlag anschließen und den Vereinen gute Möglichkeiten zur Mitwirkung an der Gestaltung der Aktivitäten auf europäischer wie auch auf mitgliedstaatlicher Ebene eingeräumt werden. Unabhängig davon, ob nun ein „Jahr der gemeinnützigen Vereine“ veranstaltet wird oder nicht, sollten den ge- meinnützigen Vereinen gute Bedingungen für die aktive Teilnahme an anderen derartigen „Jahren“, die in der EU veranstaltet werden, eingeräumt werden. Der Ausschuß betrachtet es als selbstverständ- 7. 8. lich, daß die gemeinnützigen Vereine und Stiftungen die Möglichkeit haben müssen, alle EU-Programme, die privaten Handlungsträgern zugänglich sind, zu nutzen. In diesem Zusammenhang weist der Ausschuß auf einige neue Initiativen hin, die erwogen werden sollten: — die Förderung des Austausches zwischen Mitglied- staaten und beitrittswilligen Ländern in dem Bestre- ben, einen breit angelegten demokratischen Prozeß zu stärken; — die Vorlage eines Programms zur Bekämpfung von Arbeitslosigkeit, Armut und sozialer Ausgrenzung im Rahmen der neuen Bestimmungen des Vertrags zur Beschäftigung; — die Schaffung eines Risikokapitalfonds für die Soli- darwirtschaft, u. a. durch ein Zusammenwirken zwi- schen den Stiftungen und dem Europäischen Sozial- fonds; — O¨ ffnung des EU-Programms für Städte- und Ge- bietspartnerschaften für das Vereinswesen. 30. 3. 98 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften C 95/103 7. 9. Der Ausschuß geht davon aus, daß die Kommis- sion in naher Zukunft ein neues Programm für Genossen- schaften, Versicherungsvereine auf Gegenseitigkeit, Ver- einigungen und Stiftungen auflegen wird. 7. 10. Der Ausschuß hält es für sehr wichtig, daß die Kommission die europaweite Zusammenarbeit von gemeinnützigen Vereinen und Stiftungen unterstützt. Darin sollten auch die beitrittswilligen Länder einge- schlossen sein. Zugunsten der Stabilität und langfristigen Planung sollte die Unterstützung von dem Grundgedanken der Notwendigkeit der europäischen Zusammenarbeit ge- tragen sein. Der Ausschuß unterstützt daher den Vorschlag, einen besonderen Fonds zur Förderung der europaweiten Zusammenarbeit von gemeinnützigen Vereinen und Stiftungen einzurichten. Der Fonds sollte von einem Gremium, das den Einfluß der gemeinnützigen Vereine und Stiftungen auf den Mitteleinsatz sichert, verwaltet werden. Mittel aus dem Fonds sollten abgesehen von einer Grundunterstützung für Vorstudien zu transnatio- nalen Projekten, Kleinstprojekten, Kontaktseminaren, Austauschreisen und andere Zwecke vorwiegend inno- vativen Charakters verwendet werden. 7. 11. Der Ausschuß unterstreicht, daß die EU- Kommission in der Regel gestattet, daß der Eigenanteil, der oft bei EU-Projekten verlangt wird, in Sachleistungen aufgebracht werden kann. Das wäre nur eine folgerichti- ge Anwendung der Antwort, die Kommissionsmitglied Anita Gradin auf eine Anfrage im Europäischen Parla- ment im April 1997 gegeben hat. In bezug auf das Verhältnis von gemeinnützigen 7. 12. Vereinigungen und Stiftungen zu den Wettbewerbsregeln erinnert der Ausschuß an seine Stellungnahme (1) zum 24. Wettbewerbsbericht, in der es heißt, es müßten spezifische Wettbewerbsregeln gelten und „insbesondere die Initiativen und Freiwilligenorganisationen, die sozia- le Solidarität praktizieren und sich für Randgruppen einsetzen, könnten in den Genuß staatlicher Beihilfen und spezieller gesetzlicher Erleichterungen kommen“. Einem kürzlich vom Europäischen Gerichtshof ergange- nen Urteil zufolge steht es jedem Mitgliedstaat frei, Einrichtungen dieses Sektors gegenüber gewinnorientier- ten Unternehmen zu begünstigen (2). 7. 13. Die Kommission hat Vorschläge zu gemeinsa- men Bestimmungen für die Mehrwertsteuer und be- stimmte andere Steuern angekündigt, und das kann für die gemeinnützigen Vereine und Stiftungen erhebliche Konsequenzen zeitigen. Der Ausschuß fordert die Kommission auf, eine Ar- beitsgruppe mit Vertretern des gemeinnützigen Vereins- und Stiftungswesens und der Mitgliedstaaten einzuset- zen, um gute Lösungen herbeizuführen. 7. 14. In der Mitteilung wird einerseits die Einrichtung einer besonderen Beobachtungsstelle vorgeschlagen, an- dererseits erwogen, daß bestehende Gremien, wie z. B. BC-Net und Europartenariat, nach gewissen Ergänzun- gen von gemeinnützigen Vereinen und Stiftungen, die Partner zur Zusammenarbeit an europäischen Projekten suchen, genutzt werden können. Nach Ansicht des Ausschusses wäre es lohnend, die eigenen Anstrengungen der gemeinnützigen Vereine und Stiftungen zu unterstützen, indem mit den repräsentati- ven europäischen Organisationen ein spezifisches U¨ ber- einkommen zur Errichtung eines selbständigen Organs, geknüpft an die Solidarwirtschaft, getroffen wird. Dieses Organ könnte eine U¨ bersicht über die in dem Bereich laufenden Forschungsvorhaben liefern, Initiativen für Forschung ergreifen, statistische Angaben zu Umfang, Tätigkeit und wirtschaftlichen Verhältnissen usw. der gemeinnützigen Vereine und Stiftungen sammeln und jährlich veröffentlichen. Eine wichtige Aufgabe wäre auch die Herausgabe eines spezifischen Nachschlage- werks für Terminologie und Definitionen im Zusam- menhang mit gemeinnützigen Vereinen und Stiftungen und ihrer Tätigkeit. 7. 15. Der Ausschuß fordert die Kommission auf, zusammen mit den Mitgliedstaaten und den gemeinnüt- zigen Vereinen und Stiftungen die Verantwortung dafür zu übernehmen, daß die Intentionen der Mitteilung verwirklicht werden. Ein Bericht hierüber sollte spätestens zum Jahre 2000 vorgelegt und dem Wirt- schafts- und Sozialausschuß übermittelt werden. (1) ABl. C 39 vom 12. 2. 1996. (2) Rechtssache C 70/95 Sodemare/Regione Lombardia. Brüssel, den 28. Januar 1998. Der Präsident des Wirtschafts- und Sozialausschusses Tom JENKINS


title: Advies van het Economisch en Sociaal Comité over de "Invloed van de tussenhandel - van productie tot consumptie - op de prijsvorming van levensmiddelen"

eurovoc_concepts:
common organisation of markets
foodstuff
fresh product
price formation
trading margin

text: C 95/36 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 30. 3. 98 Advies van het Economisch en Sociaal Comité over de „Invloed van de tussenhandel — van productie tot consumptie — op de prijsvorming van levensmiddelen” (98/C 95/10) Het Economisch en Sociaal Comité heeft op 20 maart 1997 besloten om, overeenkomstig artikel 23 (derde alinea) van het R. v. O. , een advies op te stellen over de „Invloed van tussenhandel — van productie tot consumptie — op de prijsvorming van levensmiddelen”. De Afdeling voor landbouw en visserij, die met de voorbereiding van de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 4 december 1997 goedgekeurd. Rapporteur was de heer Kienle. Het Comité heeft tijdens zijn 351e Zitting (vergadering van 28 januari 1998) het volgende advies uitgebracht, dat met 75 stemmen vo´ o´r en één stem tegen, bij drie onthoudingen, is goedgekeurd. 1. Inleiding 1. 1. De discussie over het aandeel van de afzonderlijke martkdeelnemers in de uiteindelijke consumentenprijs — en dus over de problematiek rond de winstmarge van de handel — heeft de gemoederen altijd al hevig beroerd, vooral als het over de vorming van de prijzen voor levens- middelen gaat. Zo heeft het Comité in zijn advies over de landbouwprijsvoorstellen 1997/1998 nadrukkelijk ge- steld dat niet alleen moet worden gekeken naar de uitwer- king daarvan op de landbouwinkomens, maar ook op de consumentenprijzen. Met het onderhavige advies wil het Comité duidelijkheid scheppen in een complexe markt- aangelegenheid, vooroordelen uit de wereld helpen, de vinger op ongewenste ontwikkelingen leggen, maar vooral ook de aanzet geven tot een constructieve discus- sie tussen producenten, handelaren en consumenten. De afgelopen jaren was de tendens in de EU 1. 1. 1. dat de producentenprijzen voor landbouwprodukten het goedkoper worden van levensmiddelen in de hand hebben gewerkt. Het aandeel van die prijzen in de uitgaven van gezinshuishoudingen is duidelijk minder groot geworden. Daarentegen is het aandeel daarin van de kosten voor handel en vervoer, be- en verwerking en verpakking van levensmiddelen gestegen. De eindver- bruiker heeft zowel baat bij de stijging van de productivi- teit van de producenten als bij de meestal felle concurren- tie tussen handelaren. Een significante vaststelling is in dat verband dat in geen enkele EU-lid-staat een doorsnee gezinshuishouding van vier personen méér dan 20 % van het inkomen aan levensmiddelen besteedt. Verder stoppen consumenten tegenwoordig duidelijk minder tijd en energie in de bereiding van maaltijden („con- venience”), met als gevolg dat in de prijs voor levensmid- delen dus de kosten van meer diensten worden verrekend. Landbouw wordt van oudsher voornamelijk 1. 2. bedreven door kleine bedrijven die alléén nauwelijks of geen invloed uitoefenen op de vorming van de prijzen voor de producten die ze zelf produceren. De hoogte van de prijzen is echter doorslaggevend voor de winst en dus ook voor het inkomen van de landbouwers. 1. 2. 1. Aangezien het hier om een uiterst complex vraagstuk gaat, blijft dit advies in hoofdzaak beperkt tot verse landbouwproducten, met name groenten en fruit. Een onderzoek naar de handelswinst bij die producten is zeer interessant, omdat de groenten- en fruitmarkt zich momenteel duidelijk op een keerpunt bevindt en bovendien door aanzienlijke schommelingen in aanbod en prijzen wordt gekenmerkt. Dit geldt in mindere mate voor de verwerkte producten van groenten en fruit (vruchtensappen, ingeblikte en diepvriesproduc- ten), die hier dan ook buiten beschouwing worden ge- laten. 1. 2. 2. In het geval van snel bedervende producten zijn de mogelijkheden om de prijzen d. m. v. marktordenings- maatregelen te stabiliseren, slechts beperkt. Dat blijkt ook uit de vaststelling (cf. advies van het Comité van 19 maart 1996) dat het aandeel van de EOGFL-uitgaven dat aan de GMO voor groenten en fruit wordt besteed (nl. circa 5 %), beduidend kleiner is dan het aandeel van groenten en fruit in de totale landbouwproductie (nl. circa 16 %). Met de tenuitvoerlegging van de hervorming van de GMO voor groenten en fruit zal het instrument van de marktinterventie — dat slechts bij een beperkt aantal soorten groenten en fruit wordt ingezet — nog verder aan belang inboeten. 1. 2. 3. Producten als verse groenten en fruit zijn meestal al gelijk geschikt voor consumptie en behoeven geen verdere verwerking. Voor de producent, maar ook voor veel consumenten, is het daarom moeilijk in te zien hoe de grote verschillen tussen producenten- en consumentenprijzen ontstaan. 1. 3. De landbouw levert met de andere takken van de economie een strijd om zoveel mogelijk van de koopkracht van de consument binnen te halen. Hoge winsten doen de concurrentiepositie van de landbouw dan ook geen goed. Als de winstmarge van handelaren vaste elementen bevat, hebben schommelingen in vraag en aanbod meer gevolgen voor de producentenprijzen dan voor de consumentenprijzen: het prijsrisico is dus voor de producenten het grootst. 1. 4. Bij verse producten als groenten en fruit is de kortetermijnontwikkeling van de handelsmarge van doorslaggevend belang. Als een door een aanbodsveran- dering veroorzaakte daling van de producentenprijs niet tot een navenante daling van de consumentenprijs leidt, neemt de consumptie onvoldoende toe, met als gevolg dat delen van de oogst niet worden binnengehaald of dat overschotproducten worden vernietigd. Een tekenend voorbeeld daarvan waren in de eerste helft van 1997 de appelvoorraden, die niet snel genoeg konden worden afgezet omdat de sterke daling van de producentenprijzen onvoldoende in de consumentenprijzen had doorge- werkt. 30. 3. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 95/37 1. 4. 1. Als het aanbod daarentegen schaars is en de producentenprijzen omhoog schieten, staat de „aftop- ping” van de stijging van de consumentenprijzen de re- gulerende werking van de markt in de weg. De producten wordenindatgevalsnelvandehandgedaan:laatkomende consumenten gaan dan met lege handen naar huis. Als de prijs in een situatievan schaarste welals hefboomvoor het herstel van het marktevenwicht wordt gebruikt, treden vaak andere verdelingsmechanismen in werking (b. v. klantenbinding en sterke machtspositie). 1. 5. De handel heeft niet alleen op de prijsvorming, maar ook op de samenstelling van het aanbod een grote invloed. Concentratievorming — zowel in de Europese levensmiddelenkleinhandel als bij de groothandelsaan- kopen van ondernemingen — vergroot het door de consumenten onderkende gevaar dat de handel een „filterende” werking krijgt. Producenten die niet tot de officie¨le leveranciers van de marktleiders in de levensmiddelenkleinhandel behoren, moeten in veel EU-lid-staten genoegen nemen met een kleine ni- chemarkt. Voor veel producenten is de toegang tot de mastodonten van de levensmiddelenkleinhandel dan ook een kwestie van overleven. 2. De functies van de handel 2. 1. Voor de handel is een wezenlijke taak weggelegd als het erom gaat voor een optimale bevoorrading van de gezinshuishoudingen te zorgen. Daarin worden gewoonlijk de volgende functies onderscheiden: — een ruimtelijke functie (b. v. het opsporen van han- delspartners en het vervoer van producten); — een tijdgebonden functie (b. v. het zoeken naar nieuwe markten als productie en consumptie tijdelijk niet op elkaar aansluiten); — een kwantitatieve functie (b. v. het bijeenbrengen of verdelen van de goederen); — een kwalitatieve functie (b. v. het sorteren of mengen van producten of de vorming van assortimenten); — een wervende, c. q. culturele functie (b. v. reclame). 2. 1. 1. Het vervoer van de producten wordt dikwijls ook tot de ruimtelijke functie van de handel gerekend. Voor groenten en fruit hebben tal van groothandelsbe- drijven in de productiegebieden zich in die ruimtelijke functie, met inbegrip van het vervoer (expeditie), gespe- cialiseerd. Een vrij en onbelemmerd verkeer van goederen is daarom een belangrijke voorwaarde voor de goede werking van de groenten- en fruitmarkt in de Gemeen- schap. Handelaren beschikken over opslagruimte, zodat een tijdelijk gebrek aan evenwicht tussen vraag en aanbod kan worden ondervangen. In het geval van groenten en fruit is de duur van de opslag meestal beperkt, in het uiterste geval tot een paar dagen (asperges, bessen). Overeenkomstig de wensen van de volgende afnemer moeten partijen van verschillende producten verder worden opgedeeld of samengevoegd. Dat vormen van geschikte assortimenten is een wezenlijke functie van de lokale groothandel op de groothandelsmarkten. Voor de consumenten wordt die taak door de levenmid- delenkleinhandel vervuld. Die herindeling van hoeveelheden goederen 2. 1. 2. kan ook betrekking hebben op kleinere partijen: deze kwantitatieve functie heeft meestal ook kwaliteitsaspec- ten. In de Europese levensmiddelenkleinhandel is echter steeds meer vraag naar grote partijen van homogene kwaliteit. Normaliter is het voor één enkele producent echter niet mogelijk dergelijke grote partijen te leveren: daarom moet het productenaanbod van meerdere produ- centen worden samengevoegd, meestal aan de hand van meetbare criteria. Hetzelfde geldt voor de verpakking, waaraan zowel kwantitatieve als kwalitatieve aspecten zijn verbonden. 2. 1. 3. Dikwijls wordt erop gewezen dat de handel ook een communicatieve functie heeft, omdat handelaren kennis over vraag en aanbod op de markt aan producen- ten en consumenten overdragen. Als marktsignalen in de „filter” van de handel blijven steken, wordt het moeilijker om vraag en aanbod op elkaar af te stemmen: het gevolg is een niet-optimale allocatie ten koste van de gezinshuishoudingen. 2. 2. De functies van de handel behoeven niet per se door de groot- of kleinhandel te worden vervuld. Tal van de hierboven genoemde functies kunnen ook worden overgelaten aan producentenorganisaties, en voor een deel ook aan afzonderlijke producenten. Op den duur wordt de service verleend door de marktdeelnemer die het goedkoopst kan aanbieden. Door de overheid gecree¨erde randvoorwaarden (b. v. belastingwetgeving en EU-marktordeningen) hebben een zeer grote invloed op de kosten. 3. Afzetkanalen voor verse groenten en fruit 3. 1. De kleinhandel Toenemende concentratievorming is de belang- 3. 1. 1. rijkste ontwikkeling in de Europese levensmiddelen- kleinhandel. Zo liep het aantal kruidenierswinkels in de EU van de Twaalf van 1970 tot 1990 met meer dan een kwart terug tot 490 000. In de EU van de Vijftien werden in 1995 540 000 kruidenierswinkels geregistreerd. De verwachting is dat er daarvan in 2005 nog maar 400 000 over zullen zijn. Daarentegen blijft de totale omzet van de levensmiddelenkleinhandel voortdurend toenemen. In een aantal EU-regio’s neemt de concentratievorming alarmerende vormen aan. Zo heeft de Britse regering zich erover beklaagd dat in sommige plattelandsgebieden — maar ook in de omstreken van grote steden — niet alle delen van de bevolking van verse levensmiddelen kunnen worden voorzien (zgn. „food deserts”). 3. 1. 2. In de EU kan een duidelijke noord-zuid- tegenstelling worden vastgesteld. Terwijl in de Skandina- vische landen de vijf grootste ondernemingen in 1995 samen ruim 70 % van de totale omzet voor hun rekening nemen, kwam dat aandeel in Italie¨ en Griekenland nooit hoger dan een derde van het totaal. In Midden- en West-Europa schommelt dat percentage tussen de 50 en 70 %. 3. 1. 3. Ook binnen het bedrijfsleven vindt concentratie plaats. Terwijl in het geval van de zogenoemde „droge” producten de aankoop allang wordt gedaan door inkoop- centrales die deze activiteiten in het hele land bundelen, geldt voor verse groenten en fruit dat die aankopen tot voor kort vooral voor rekening van regionale centrales C 95/38 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 30. 3. 98 kwamen. Inmiddels zijn ook deze aankopen steeds vaker het werk van een nationale centrale. Regionale centrales beperken zich dikwijls nog slechts tot het doen van extra aankopen als op korte termijn knelpunten ontstaan. Het gevolg is dat het aantal besluitvormers aanzienlijk is afgenomen. 3. 1. 4. Alle algemene uitspraken over de Europese levensmiddelenhandel gaan in werkelijkheid ook op voor verse producten als groenten en fruit. In 1994 werd in Duitsland 72 % van de door de gezinnen geconsumeerde verse groenten bij de vijf grootste onder- nemingen gekocht. In 1996 werd volgens de cijfers van het gezinspanel van het genootschap voor consumptie, markt- en afzetonderzoek (Gesellschaft für Konsum, Marktforschung und Absatzforschung (GfK)) bijna 80 % van de thuis geconsumeerde groenten en fruit bij supermarkten, verbruikersmarkten of discount shops gehaald, tegen 63 % in Nederland, 56 % in Frankrijk en 35 % in Spanje. In Noord-Italie¨ werd in 1995 iets meer dan 55 % van de inkopen bij supermarkten en discount shops gedaan, tegen slechts 20 % in het zuiden van datzelfde land. In alle lid-staten is het percentage van de door de gezinnen geconsumeerde verse groenten en fruit dat in supermarkten is gekocht, gestegen: in Frankrijk van 41 naar 56 % (1987-1995), in Nederland van 50 % naar 63 % (1990-1995) en in Spanje van 22 % naar 35 % (1989-1995). Een en ander blijkt uit de resultaten van onderzoek van de diverse Europese gezinspanels. 3. 1. 5. Overal in Europa hebben de traditionele krui- deniers- en groentenwinkels, en in enkele lid-staten ook de wekelijkse markt, als distributiecentra aan betekenis ingeboet. In Italie¨ en Spanje is het aandeel van de groenteboer en de kruidenier in de verkoop van verse groenten en fruit nog goed voor meer dan 30 %. Ook in de Benelux en in het VK zijn de gespecialiseerde winkels met meer dan 10 % van het totaal, nog belangrijk voor de verkoop van verse groenten en fruit. In Duitsland zijn groentenwinkels echter vrijwel helemaal verdwenen. 3. 1. 6. Wel is de wekelijkse markt in Duitsland voor deze aankopen nog steeds van belang (12 à 15 %). Het aandeel van die wekelijkse markt is daar de afgelopen tien jaar ongeveer hetzelfde gebleven. In Frankrijk liep dat aandeel van 24,6 % terug naar 21,7 % (1988/1995) en heeft het zich op dat percentage gestabiliseerd. In Zuid-Europa wordt ongeveer 25 % van de aankopen van groenten en fruit op de wekelijkse markt gedaan. 3. 1. 7. De afgelopen jaren kon worden vastgesteld dat consumenten steeds vaker hun aankopen rechtstreeks bij de producent (van de akker of de boerderij, maar ook op speciale boerenmarkten) doen. Die vorm van verkoop kan bij bepaalde producten (aardbeien, asper- ges) tot grote hoeveelheden oplopen. Rechtstreekse verkoop is goed voor 2 à 7 % van de totale verkoop, en in Oostenrijk ligt dat percentage nog hoger. Het percentage van de rechtstreekse verkoop is altijd al erg hoog geweest bij biologisch geteelde groenten en fruit, die steeds meer bij de consumenten in trek blijken te zijn: van deze producten wordt zelfs meer dan de helft rechtstreeks aan de consumenten verkocht. 3. 1. 8. De redenen waarom de concentratievorming in de levensmiddelenkleinhandel blijft toenemen en verse groenten en fruit steeds vaker in supermarkten, verbruikersmarkten en discount shops (grootwinkelbe- drijven dus) worden verkocht, zijn velerlei. Dikwijls worden ter verklaring de schaalvoordelen genoemd, maar een andere belangrijke oorzaak is dat de frequentie van de aankoop van verse producten duidelijk minder groot is geworden: veel consumenten willen of kunnen (b. v. om beroepsredenen) niet langer naast de „grote” inkoop één of twee maal per week ook nog iedere dag verse producten inkopen. 3. 1. 9. Opmerkelijk is dat er verschillen zijn tussen de antwoorden die op enquêtes worden gegeven en de uitspraken van gezinspanels. Over het algemeen wordt het belang van de (wekelijkse) markten door de consu- menten veel te hoog ingeschat. Een hoog percentage van de consumenten noemt de (wekelijkse) markt als de plek waar zij het liefst hun inkopen doen, de andere inkoopspunten vallen duidelijk veel minder in de smaak. Die voorkeur is echter niet terug te vinden in de cijfers over de plekken waar de inkopen daadwerkelijk worden gedaan: de meeste consumenten hebben de tijd die nodig is om op de markt inkopen te doen, er niet voor over. Dit blijkt uit de resultaten van onderzoek in Frankrijk (Ctifl, 1996) en in Duitsland (CMA, 1997). 3. 1. 10. Het logische gevolg daarvan is dat (bij alle soorten aankopen) tijdwinst bovenaan het lijstje staat van de voordelen van inkopen in super- en verbruikers- markten. Daarna komen de mogelijkheid de producten zelf uit te kiezen en de lagere prijzen. Vooral in het geval van de verbruikersmarkten wordt veel de nadruk gelegd op de ruime keuze aan verse groenten en fruit. De markt wordt daarentegen met hoge kwaliteit, versheid, ruime keuze, vertrouwen en menselijke contacten geassocieerd. De consument maakt dus duidelijk een voorkeur te hebben voor inkopen op de markt, maar gaat desondanks gemakshalve toch steeds vaker naar supermarkten of discount shops. 3. 1. 11. Deze opmerkingen over de plekken waar inkopen worden gedaan, hebben uitsluitend betrekking op producten die thuis worden geconsumeerd. Het aandeel van verse groenten en fruit in alle producten die buitenshuis worden geconsumeerd, d. w. z. bij de grote verbruikers, ligt onder dat van de andere levensmiddelen, maar is wel snel aan het stijgen. 3. 2. De voorafgaande stadia 3. 2. 1. De veranderingen in de levensmiddelenklein- handel zijn een fundamentele reden waarom in de daar- aan voorafgaande stadia aanpassingen noodzakelijk zijn. Ook in de groothandel in groenten en fruit heeft zich een gigantische structurele omwenteling voorgedaan. Le- veranciers van grote kleinhandelsondernemingen moe- ten grotere partijen kunnen leveren. Vooral doordat de inkopen binnen kleinhandelsondernemingen worden ge- centraliseerd, hebben veel middelgrote groothandelaren in groenten en fruit traditionele klanten — de regionale centrales — verloren. Daar komt nog bij dat tal van grote organisaties in de Europese levensmiddelenkleinhandel ernaar streven om zoveel mogelijk rechtstreeks bij de producent in te kopen. Groothandelaren blijft alleen nog een dienstverlenende, logistieke functie over of een taak als buffer voor inkooprisico’s. Kleine groothandelson- dernemingen specialiseren zich in de toelevering aan grote gebruikers (restaurants, kantines), leveren aan het steeds kleiner wordende marktsegment van gespeciali- seerde winkels of bevoorraden de wekelijkse markten. 30. 3. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 95/39 3. 2. 2. De groothandel heeft de laatste jaren aan betekenis ingeboet. Ook de grote winkelketens zijn nauwelijks nog vaste klanten. In het VK wordt de groothandelsmarkt door de winkelketens zelfs gebruikt om onverkochte voorraden te dumpen. Daardoor nemen de prijsschommelingen op die markt toe. In Duitsland komt niet meer dan 30 % van de totale verkoop van verse groenten en fruit op rekening van de groothandel. In Frankrijk en vooral in de lid-staten in het zuiden van Europa speelt de handelsgrootmarkt duidelijk een grotere rol. In Spanje gaat 60 % van het fruit- en groentenverbruik in dat land via de groothandelsmarkt (cijfers van Mercasa, 1996). 3. 2. 3. In de EU zijn de diverse functies van de handel verschillend over de actoren verdeeld. Zo zijn de distributiekanalen in het zuiden van Europa vaak zeer lang en onoverzichtelijk, terwijl deze in het VK zeer kort zijn. In alle landen is de algemene tendens om de distributiekanalen korter te maken. Actoren die niet een echte dienst verlenen, worden uit het distributiekanaal verwijderd. Nodeloze bezigheden, zoals het overpakken van producten, worden vermeden doordat de producen- ten of hun samenwerkingsverbanden de producten meteen al in de gewenste verpakking aanbieden. 3. 2. 4. Ook in de structuur van de ondernemingen en de samenwerkingsverbanden van producenten zijn veranderingen opgetreden: de ondernemingen zijn groter geworden en de gemiddelde omzet van producentenvere- nigingen is gestegen. Toch kan die concentratie niet worden vergeleken met de concentratievorming in de levensmiddelenkleinhandel. Een uitzondering op die is de producentenvereniging VTN (Verenigde regel Tuinbouwveilingen Nederland) in Nederland (1996). De taak van producentenorganisaties bestaat er voorname- lijk in het aanbod op de markt te bundelen tot partijen die de gewenste omvang hebben: de georganiseerde levensmiddelenkleinhandel vraagt dikwijls naar partijen die groot genoeg zijn om een nationale verkoopactie mogelijk te maken. Die orde van grootte is echter voor de meeste producentenorganisaties te hoog gegrepen. Er zijn ook producentenorganisaties die geen 3. 2. 5. rechtstreeks contact met de georganiseerde levensmid- delenkleinhandel onderhouden. De levering aan de levensmiddelenkleinhandel wordt in dat geval aan gespe- cialiseerde groothandelsbedrijven overgelaten, die even- tueel aan dezelfde klanten leveren. Op die manier wordt het eigenlijke doel, nl. de bundeling van het aanbod, slechts gedeeltelijk bereikt. 3. 2. 6. Versterking van de producentenorganisaties is van meet af aan een van de hoofddoelstellingen van de GMO voor groenten en fruit geweest. Door middelen voor de bedrijfsfondsen beschikbaar te stellen, steunt het EOGFL de inspanningen die erkende producentenor- ganisaties zich getroosten om rechtstreeks aan de levens- middelenhandel te leveren. Het percentage van de productie dat via producentenorganisaties op de markt wordt gebracht, is tot dusver echter slechts in een paar landen gestegen. In het VK, Nederland, Denemarken en Belgie¨ is dat aandeel zelfs gedaald. In Duitsland is het vermoedelijk ongewijzigd gebleven. Alleen in Denemar- ken, Nederland en Belgie¨ wordt meer dan de helft van alle groenten en fruit door producentenorganisaties op de markt gebracht. Vooral in het geval van groenten worden over het geheel genomen maar kleine hoeveelhe- den door producentenorganisaties op de markt gebracht: meestal ligt dat percentage onder de 20 % (verslag van de Commissie over de toestand van de landbouw in de EU — 1995). 3. 2. 7. Over de in het kader van de nieuwe GMO voorgestelde financie¨le ondersteuning van producen- tenorganisaties zijn de meningen in handelskringen verdeeld, omdat de vrees bestaat dat producentenorgani- saties door die subsidies in staat worden gesteld een goedkopere service te bieden dan handelsbedrijven. 4. De invloed van de handel op het aanbod aan groenten en fruit 4. 1. Het assortiment 4. 1. 1. Alle deelnemers aan de distributieketen, d. w. z. producenten, handelaars en consumenten, beı¨nvloeden de samenstelling van het productenpakket. De invloed van de handel is in dat verband vaak aan meer kritiek onderhevig dan die van de andere deelnemers. Consu- menten verwijten de handelaars een voorkeur voor bepaalde producten die niet met hun wensen overeen- komen. Een klassiek voorbeeld daarvan vormden de Nederlandse tomaten die in de jaren tachtig de Duitse markt overspoelden, waarbij bleek dat de voorkeur van de groothandel t. a. v. de herkomst van tomaten duidelijk niet met die van de consument strookte. Dat voorbeeld leert echter ook dat wensen van de consument, als deze eenmaal onomstotelijk zijn komen vast te liggen, op den duur niet kunnen worden veronachtzaamd. 4. 1. 2. Het gevaar dat de wensen van de consument lange tijd worden genegeerd, neemt duidelijk toe naar- mate er minder mogelijkheden zijn om elders in te kopen. Dat laatste is vooral het geval in landen waar de concentratievorming in de levensmiddelenkleinhandel groot is, de betrokken ondernemingen voornamelijk centraal inkopen en gespecialiseerde winkels, wekelijkse markten en kleine, zelfstandige kruidenierswinkels een verwaarloosbaar deel van de markt vertegenwoordigen. 4. 1. 3. Aan de hand van tal van voorbeelden kan worden aangetoond hoe de georganiseerde levensmid- delenkleinhandel de ontwikkeling van het verbruik van bepaalde soorten groenten en fruit beı¨nvloedt. In de discount shops wordt maar een zeer beperkt aantal verse producten te koop aangeboden. De toename van het verbruik van bananen na 1983 en die van radijzen tegen het eind van de jaren tachtig valt bijvoorbeeld in Duitsland te verklaren door het feit dat die producten toen in het productenpakket van de discount shops zijn opgenomen. In het VK brengt de „English Mushroom Board” het toegenomen verbruik van verse champignons in verband met de prijs- en reclamestrategie van de grote ondernemingen in de levensmiddelenkleinhandel („Major Multiples”). Aan de andere kant stagneert het verbruik van producten waarvan de verkoop in supermarkten op problemen stuit (b. v. kersen en bessen). 4. 1. 4. Doordat de bevoorrading van de levensmid- delenkleinhandel steeds vaker landelijk plaatsvindt, ont- staat ook het gevaar dat regionale productassortimenten buiten de boot vallen. Als in één productiegebied niet voldoende wordt geproduceerd om voor een nationaal programma in aanmerking te komen, moeten producten uit een andere, ver afgelegen streek worden aangekocht. 4. 1. 5. Om in de levensmiddelenkleinhandel op de lijst van leveranciers te kunnen komen, moeten soms forse bedragen worden neergeteld. Bovendien worden daar- C 95/40 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 30. 3. 98 voor dikwijls allerhande vergoedingen gevraagd (b. v. een „vergoeding voor de terugbetaling van goederen”, een „toeslag voor de reclamekosten” of een „kleine- leverancierstoeslag”). Dergelijke praktijken zijn in Duits- land meer ingeburgerd dan in de andere EU-lid-staten, maar desalniettemin zijn daarvanook in Frankrijk sporen te vinden. In het VK moeten leveranciers daarentegen dikwijls aan strenge door de georganiseerde levensmid- delenkleinhandel gestelde en van onderneming tot onder- neming verschillende kwaliteits- en hygie¨nische eisen en leveringsvoorwaarden voldoen om te mogen leveren. 4. 1. 6. Aangezien de grote ondernemingen in de le- vensmiddelenkleinhandel er openlijk voor uitkomen dat zij ernaar streven om met weinig leveranciers te werken, zijn de producenten gedwongen om met leveranciers samen te werken die op hun lijsten staan. Die leveranciers kunnen zowel producentenorganisaties als handelaars of zelfs grote producenten zijn. Dat laatste komt vooral veel voor in het VK. 4. 1. 7. Overde kwaliteit van deproducten moetworden opgemerkt dat de smaak van groenten en fruit vaak alleen goed is als met oogsten wordt gewacht tot de producten rijp zijn. De meeste consumenten kunnen echter zelf niet vaststellenofproductenaandieeisbeantwoorden. Verder dienen rijpe producten met zorg behandeld en snel ver- kocht te worden. De daarvoor benodigde meer geperfec- tioneerde logistiek brengt voor producenten en han- delaarshogerekostenmetzich. Alleenalsvoordieproduc- ten een hoge prijs kan worden gevraagd, bestaat er een prikkel om ze aan te bieden. Het dilemma, waarop door de Italiaanse perziktelers is gewezen, is duidelijk: consu- menten zijn alleen bereid om méér te betalen als de kwaliteit ook echt gegarandeerd is en de aanbieders zijn alleen bereid om de gewenste kwaliteit te leveren als daarvoor dan ook een behoorlijke prijs wordt betaald. Dezelfde redenering gaat ook op voor de wens van de consument om milieuvriendelijke producten aangeboden te krijgen. 4. 1. 8. Die uitgangssituaite heeft er bij andere levens- middelen toe geleid dat merken worden ontwikkeld. Merken worden ook bij verse groenten en fruit steeds belangrijker. Met name in het VK worden verse groenten en fruit dikwijls onder merknamen verkocht waarvoor precieze productierichtlijnen gelden. In Duitsland heb- ben bijna alle grote ondernemingen van de levensmid- delenkleinhandel de afgelopen twee jaar een eigen handelsmerk ingevoerd. De producenten zijn niet onver- deeld gelukkig met deze ontwikkeling, omdat deze haaks staat op het streven van producenten en producenten- verenigingen om hun eigen producten te „profileren”. De overheid kan hen in dit opzicht helpen door gecertifi- ceerde kwaliteitsgaranties in te voeren. 4. 1. 9. De Britse supermarktketens zijn er de laatste tijd kennelijk anders over gaan denken, met als resultaat dat niet langer op de anonimiteit van de producten wordt aangedrongen. De verwachting is nu zelfs dat het imago van een product beter wordt doordat de naam van de producent ervan bekend wordt gemaakt. „Geen enkele producent zal een slecht product laten verkopen in een verpakking waar zijn naam op staat”, aldus een vertegen- woordiger van een winkelketen waar uien worden ver- kocht onder opgave van de naam van de producent. Ook de resultaten van marktverkennend onderzoek in andere landen wijzen in die richting. In 1996 verklaarde 59 % van de ondervraagde personen dat ze méér verse groenten en fruit zouden kopen als ze de producent persoonlijk zouden kennen. In 1989 was dat nog 46 %. 4. 2. Prijsvorming 4. 2. 1. Er kan in het kader van dit advies geen uitgebreid onderzoek naar de handelswinsten bij de verkoop van verse groenten en fruit in de afzonderlijke lid-staten van de EU worden gedaan. De hierna volgende informatie berust met name op resultaten van onderzoek in Frankrijk, Duitsland en het VK. Hierbij is uitgegaan van de totale winst (die volgens de definitie overeenkomt met het verschil tussen producenten- en consumenten- prijzen), omdat het meestal onmogelijk is om de winst van de groothandel en die van de kleinhandel van elkaar te onderscheiden. Desalniettemin kan worden gesteld dat de winst van de kleinhandel daarvan het leeuwendeel uitmaakt. Zo beloopt de groothandelswinst in Duitsland slechts 20 % van de totale handelswinst, terwijl dat percentage in Frankrijk voor groenten 20 à 35 % bedraagt. De winst wordt als percentage aangegeven of in absolute cijfers uitgedrukt. 4. 2. 2. De gegevens van de verschillende lid-staten kunnen nauwelijks met elkaar worden vergeleken van- wege de verschillende bronnen en de uiteenlopende betrouwbaarheid ervan. Bepaalde verschillen komen echter stelselmatig terug. Daarom kan als uitgangspunt worden gewezen op de tendens dat de winsten in landen waar veel producten in discount shops worden verkocht (b. v. Duitsland) over het algemeen minder groot zijn. 4. 2. 3. Een andere algemene vaststelling is dat de winstmarge stijgt naarmate de producten met meer zorg zijn behandeld en er een strakker kwaliteitsbeleid wordt gevoerd (in dit verband worden de „Major Multiples” in het VK dikwijls genoemd als een voorbeeld dat navolging verdient). 4. 2. 4. Bij producten met een hoge handelswaarde (b. v. asperges en aardbeien) zijn de consumentenprijzen in de regel maar 50 à 70 % hoger dan de producentenprij- zen. Toch is de winst in absolute cijfers groter dan bij producten met een lage handelswaarde. Producten met een hoge handelswaarde bederven over het algemeen snel en de aanbodperiode is relatief kort. Als gevolg daarvan zijn de distributiekosten hoog. 4. 2. 5. Bij producten met een lage handelswaarde (b. v. appelen en sluitkool) kan het verschil tussen de producenten- en de consumentenprijzen oplopen tot ver over de 100 % (en als de handelswaarde van producten heel erg laag is, zoals bij wortelen en uien, zelfs tot ver over de 200 %), maar de winst in absolute waarde is toch lager dan bij producten met een hoge handelswaarde. Meestal gaat het hier om producten die langdurig kunnen worden opgeslagen en gedurende een lange periode kunnen worden aangeboden. Uit het voorgaande kan worden afgeleid dat 4. 2. 6. het producentenaandeel in de consumentenprijs bij producten met een hoge handelswaarde hoog (b. v. in Duitsland 60 % bij asperges) en bij producten met een lage handelswaarde laag is (b. v. in Duitsland nog geen 20 % bij witte kool). 4. 2. 7. Het kan ook voorkomen dat de winsten bij dezelfde producten in verschillende lid-staten grote verschillen vertonen, omdat het om producten gaat waarvan er in de ene lid-staat veel meer worden verkocht dan in de andere. Een voorbeeld is de totale winst bij de productie van witlof, die in Frankrijk veel lager is dan in Duitsland, omdat er in Duitsland wel tien maal zoveel witlof wordt verkocht. 30. 3. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 95/41 4. 2. 8. Bezien over een lange periode loopt het produ- centenaandeel in de consumentenprijs aanzienlijk terug. Bij witte kool was dat in het begin van de jaren vijftig nog meer dan 50 %, maar in de jaren zeventig bleef daarvan nog maar 33 % over. Dat percentage is blijven dalen en bedraagt thans nog maar 18 %. 4. 2. 9. In het geval van verse producten waarvan de prijzen grote schommelingen vertonen, is vooral het korte-termijnverloop van de handelswinst van belang. 4. 2. 10. Bij bepaalde producten waarvan de prijzen grote schommelingen vertonen (b. v. bloemkool of asper- ges) bestaat een nauw verband tussen producenten- en consumentenprijs, maar bij andere producten (b. v. kropsla) blijkbaar niet. 4. 2. 11. Prijzen kunnen als gevolg van ongunstige weersomstandigheden of natuurrampen zo ver omhoog- schieten dat met een lagere handelsmarge in absolute cijfers genoegen moet worden genomen. Dit was bijvoor- beeld het geval bij de prijzen voor prei rond Kerstmis in 1996, toen het plotseling begon te vriezen. 4. 2. 12. Daar staat tegenover dat de handelswinst bij bepaalde opgeslagen producten een aanzienlijke stijging kan vertonen. De in Europa beschikbare appelenvoor- raad was in januari 1997 nog onverwacht groot. Daarom is geprobeerd om de afzet te vergroten door de producen- tenprijzen te verlagen. Het enige resultaat was echter verdringingsconcurrentie: de vraag naar appelen steeg niet. Terwijl de in het productiegebied aan de producen- ten uitbetaalde prijzen sinds medio januari sterk waren gedaald, bleven de kleinhandelsprijzen ongewijzigd. 4. 2. 13. In het geval van levensmiddelen die qua prijs relatief inelastisch zijn (b. v. appelen) blijven korte- termijnreacties van de consumenten op veranderingen in het aanbod dus uit, wordt de druk op de prijs in de voorafgaande stadia groter en wordt de in de levensmiddelenkleinhandel aangeboden hoeveelheid verhoogd zodat meer winst wordt behaald. Die prijs- inelasticiteit van de levensmiddelenkleinhandel en de druk die daardoor op de markt wordt gelegd, is de laatste jaren steeds toegenomen en zou nog sterker kunnen worden. 4. 2. 14. Het ziet er naar uit dat de veelvuldige schommelingen van de prijzen voor geveilde groeten en fruit steeds slechter vallen bij de aankopers van de levensmiddelenkleinhandel. Grote ondernemingen in de levensmiddelenkleinhandel streven er daarom naar om prijsafspraken te maken die voor langere tijd geldig blijven. Soms betekent dit dat voor een heel seizoen een gemiddeld prijspeil wordt verlangd waarvoor van de hoogte van de productieprijzen wordt uitgegaan en waarbij ruimte wordt gelaten voor een „normale” winstmarge (cost price plus). 4. 3. De eisen van de levensmiddelenkleinhandel t. a. v. de prijsvorming De marktleiders in de levensmiddelenkleinhan- 4. 3. 1. del eisen van hun leveranciers een steeds grotere prijs- stabiliteit en -zekerheid. Veilingsystemen worden in verband daarmee steeds kritischer bekeken, terwijl steeds vaker wordt gewerkt met weekprijzen en voor langere tijd vastgelegde prijzen, en soms zelfs met een gemiddelde seizoenprijs. 4. 3. 2. Bij de schommelingen in de prijzen voor pro- ducten die via de veiling worden afgezet, moet onder- scheid worden gemaakt tussen producten die onder bepaalde omstandigheden kunnen worden opgeslagen en producten die zeer bederfelijk zijn. In dat laatste geval zijn prijsschommelingen meestal het gevolg van de beschikbaarheid van de producten; in het eerste geval speelt speculatie een grotere rol. 4. 3. 3. Over het algemeen vergt het veilingsysteem meer flexibiliteit van de levensmiddelenkleinhandel. Bij producten waarbij de beschikbaarheid grote schom- melingen kan vertonen, stuiten prijsafspraken voor een langere periode op problemen. 4. 3. 4. Vaste prijsafspraken met supermarktketens hebben tot gevolg dat de markt minder transparant wordt, omdat voor de afzonderlijke klanten, naar gelang van hun machtspositie op de markt, verschillende prijzen en voorwaarden gelden. 4. 3. 5. Er mag van worden uitgegaan dat handelaren normaliter beter van de marktsituatie op de hoogte zijn dan producenten en producentenorganisaties. Daarom is het erg belangrijk dat producenten de beschikking krijgen over informatie in die zin (oogstprognoses, voorraad- bestanden, ontwikkeling van de vraag, enz. ) om met succes over verkoopstransacties te kunnen onderhan- delen. De marktinformatiesystemen die er momenteel in de EU voor producenten zijn, vertonen qua opzet en financiering grote verschillen: in Frankrijk worden pro- ducenten door een afdeling van het ministerie van land- bouw ingelicht; in Duitsland moeten de producenten het systeem zelf financieren; in sommige landen zijn er helemaal geen instanties die zich met marktinformatie bezighouden. 5. Conclusies en toekomstperspectief 5. 1. Het Comité gaat, net als de Commissie in haar Groenboek over handel, van het realistische standpunt uit dat de concentratievorming in de Europese levensmid- delenhandel onomkeerbaar is. De kans is zelfs groot dat deze ook in de toekomst nog zal blijven toenemen en dat bij de afzet van producten nog meer prijsafspraken zullen worden gemaakt. Supermarkten, verbruikers- markten en discount shops zullen in alle landen van Europa een steeds groter deel van de verkoop van verse groenten en fruit voor hun rekening nemen. Die ontwikkelingen zullen echter in de ene lid-staat sneller verlopen dan in de andere. 5. 2. Het Comité acht het derhalve noodzakelijk dat beleidsmatig de nodige randvoorwaarden worden ge- schapen, waardoor die concentratievorming binnen redelijke perken kan worden gehouden. Daarnaast dient de positie van de producenten tegenover de grote handelsondernemingen in de levensmiddelenkleinhandel te worden versterkt (ook door hen te helpen „zichzelf te helpen”). Alleen op die manier kunnen niet alleen situaties waarin de marktwerking overduidelijk faalt, maar ook maatschappelijk ongewenste ontwikkelingen en misbruik (b. v. door te lange betalingstermijnen en vergoedingen om op de lijst te worden gezet) worden voorkomen en kan de consument ook in de toekomst en in alle handelsvormen nog een ruime keuze aan groenten en fruit worden verzekerd. 5. 3. Het Comité acht het zorgwekkend dat de geor- ganiseerde levensmiddelenkleinhandel de prijzen van C 95/42 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 30. 3. 98 snel bederfelijke producten als groenten en fruit niet of in ieder geval niet snel aan schommelingen in vraag en aanbod aanpast. Die situatie kan leiden tot het ontstaan van onverkoopbare overschotten of de producenten aanzienlijk inkomensverlies opleveren. 5. 4. Het Comité wijst met klem op het gevaar dat de keuze aan groenten en fruit als gevolg van de toenemende concentratievorming in het aankoopbeleid van de levens- middelenkleinhandel, in de toekomst minder groot wordt en dat met name de regionale producten helemaal uit de rekken zullen verdwijnen. Daarmee zou in de hand worden gewerkt dat de aangeboden producten worden gestandaardiseerd naar uiterlijk voorkomen en houdbaarheid, hetgeen ten koste zou gaan van hun organoleptische eigenschappen. Wel kan ervan worden uitgegaan dat gespecialiseerde winkels en wekelijkse markten naast internationale producten ook steeds meer streekproducten zullen gaan aanbieden, maar dat aanbod zou niet tot die afzetkanalen beperkt mogen blijven. Het gaat toch niet aan dat bepaalde producten niet beschikbaar zijn voor de consument omdat er daarvan niet voldoende voor een nationale verkoopactie kunnen worden bijeengebracht of de door de leveranciers af te dragen „vergoedingen” (zie paragraaf 4. 1. 5) de verkoop van die producten in de weg staan. 5. 5. Het Comité is ingenomen met het in de EU- marktverordeningen voor groenten en fruit nu allang opgenomen voorschrift dat op deze producten duidelijk hun oorsprong moet zijn aangegeven en pleit ervoor dat dit voorschrift onverkort van toepassing blijft. Daarnaast zouden deze verordeningen ook nog uitsluitsel moeten geven over het tijdstip van de oogst. Het valt echter te betwijfelen of de naleving van het voorschrift om de oorsprong aan te geven, overal daadwerkelijk door controles en sancties wordt afgedwongen. Wellicht houdt dat ook verband met het feit dat die aanduiding bij tal van andere levensmiddelen niet verplicht is. De initiatieven van de Commissie ter bescherming van oorsprongs- en geografische aanduidingen kunnen alleen maar worden toegejuicht. Dat neemt echter niet weg dat deze programma’s klaarblijkelijk slechts uiterst langzaam van de grond komen en dat bedoelde aandui- dingen onvoldoende bekendheid genieten: in sommige lid-staten hebben dit soort beschermingsregelingen tot nog toe slechts mislukkingen opgeleverd. 5. 6. Het Comité vreest dat de marktsituatie uitgere- kend bij verse producten als groenten en fruit wel eens minder doorzichtig zou kunnen worden, waardoor met name de positie van de producenten zou worden aangetast. De Commissie heeft zich er op dit gebied nog Brussel, 28 januari 1998. toe beperkt informatie te verzamelen met het oog op het beheer van de markt. Daarom moet worden nagegaan of het verstrekken van marktinformatie aan alle markt- deelnemers niet moet worden gestimuleerd, b. v. op het gebied van de steeds belangrijker wordende biologisch geteelde producten. In dat laatste geval dient erop te worden toegezien dat de kosten daarvan evenwichtig worden verdeeld. 5. 7. Het Comité onderkent dat er met de hervorming van de GMO voor groenten en fruit stappen zijn ondernomen om de positie van producenten en van producentenorganisaties te versterken. Nu de vraag steeds verder wordt geconcentreerd, is concentratie van het aanbod via producentenorganisaties noodzakelijker dan ooit. Het concurrentievermogen van de producen- tenorganisaties (en dus ook de kwaliteit van hun producten) moet met behulp van bedrijfsfondsen en operationale programma’s worden vergroot. 5. 8. Het Comité wijst erop dat de hoogte van de handelswinst in de toekomst in zeer grote mate zal afhangen van de kwaliteit van de producten en van het door de producenten en/of handelaars gevoerde kwaliteitsbeleid. Naast de kwaliteitsnormen voor groen- ten en fruit zijn in dit verband vooral ook de keurmerken voor levensmiddelen en de Novel-Food-verordening (1) van belang. Tevens moeten — vooral voor handelsonder- nemingen — algemene concepten voor kwaliteitsgaran- tie worden uitgewerkt. Alleen op die manier kan ervoor worden gezorgd dat de verkregen „hogere” kwaliteit tot bij de consument gegarandeerd blijft en als zodanig wordt gehonoreerd. 5. 9. Ten slotte pleit het Comité ervoor om consumen- ten bewuster te maken van de — zeker niet onaanzienlijke — mogelijkheden waarover zij beschikken om aanbod en prijsvorming te beı¨nvloeden. Voorkeuren waaraan in vrijblijvende enquêtes uiting wordt gegeven, hebben geen enkel gevolg voor de situatie op de markt en kunnen zelfs averechts werken. Door hun concrete koopgedrag en keuze van de plek waar zij hun inkopen doen, kunnen zij hun invloed echter wèl doen gelden. Dan is het wel zaak dat consumenten ook informatie krijgen over de productiemethoden, de kwaliteit en de gezondheidsken- merken van de hun aangeboden producten. Jonge consumenten zijn in dat opzicht een zeer belangrijke doelgroep. Ook meer (bij)scholing van het verkoopsper- soneel en betere voorlichting over bijvoorbeeld assor- timenten van streekproducten en de kwaliteit van levens- middelen, zijn in het belang van zowel producenten als consumenten. (1) Verordening (EG) nr. 258/97 van 27 januari 1997. De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité T. JENKINS


title: Regolamento (CE) n. 214/98 della Commissione del 28 gennaio 1998 che modifica il regolamento (CE) n. 411/97 recante modalità di applicazione del regolamento (CE) n. 2200/96 del Consiglio riguardo ai programmi operativi, ai fondi di esercizio e all'aiuto finanziario comunitario

eurovoc_concepts:
EU aid
aid system
fruit
operational programme
producer organisation
vegetable

text: L 22/10 ‹ IT ‹ Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:133) europee 29. 1. 98 REGOLAMENTO (CE) N. 214/98 DELLA COMMISSIONE del 28 gennaio 1998 che modifica il regolamento (CE) n. 411/97 recante modalit(cid:133) di applicazione del regolamento (CE) n. 2200/96 del Consiglio riguardo ai programmi operativi, ai fondi di esercizio e all’aiuto finanziario comunitario LA COMMISSIONE DELLE COMUNIT(cid:211) EUROPEE, HA ADOTTATO IL PRESENTE REGOLAMENTO: visto il trattato che istituisce la Comunit(cid:133) europea, visto il regolamento (CE) n. 2200/96 del Consiglio, del 28 ottobre 1996, relativo all’organizzazione comune dei mercati nel settore degli ortofrutticoli (1) modificato dal regolamento (CE) n. 2520/97 della Commissione (2), in particolare l’articolo 48, considerando che l’articolo 2, paragrafo 4, del regola- mento (CE) n. 411/97 della Commissione (3), modificato da ultimo dal regolamento (CE) n. 1501/97 (4), definisce la «produzione commercializzata» come la produzione degli aderenti a un’organizzazione di produttori smerciata a determinate condizioni; che per ragioni di coerenza economica (cid:138) necessario precisare che la «produzione commercializzata» (cid:138) quella degli aderenti di un’organizza- zione di produttori alla data del 1o gennaio dell’anno successivo a quello a cui la produzione si riferisce; finanziarie inerenti alla gestione del considerando che il disposto dell’articolo 4, paragrafo 3, lettera b), del regolamento (CE) n. 411/97 esige l’apertura di un conto bancario destinato esclusivamente a tutte le operazioni fondo d’esercizio; che una contabilit(cid:133) particolareggiata, sotto- posta annualmente ad una verifica e ad una certificazione da parte di revisori contabili pu(cid:149) offrire le stesse garanzie di un conto bancario separato; che (cid:138) quindi opportuno dare agli Stati membri la facolt(cid:133) di applicare questo secondo sistema, a richiesta di un’organizzazione di produttori; considerando che, a norma dell’articolo 9, paragrafo 3, del succitato regolamento, gli anticipi concessi per azioni che non sono potute essere realizzate nei termini previsti dal programma restano, a determinate condizioni, nel fondo di esercizio, in attesa dell’ulteriore realizzazione delle suddette azioni; che attualmente (cid:138) necessario, per ragioni di equit(cid:133), estendere tale possibilit(cid:133) alle azioni che non hanno beneficiato di anticipi, nonch(cid:130) precisare, per evitare abusi, che occorre comprovare con soddisfazione dell’autorit(cid:133) nazionale competente che (cid:138) stato impossibile realizzare le azioni in esame per ragioni non imputabili all’organizzazione di produttori richiedente; considerando che le misure previste dal presente regola- mento sono conformi al parere del comitato di gestione per gli ortofrutticoli, Articolo 1 Il regolamento (CE) n. 411/97 (cid:138) modificato come segue: 1) all’articolo 2, paragrafo 4, (cid:138) aggiunta la seguente frase: «Per stabilire la produzione commercializzata di un dato anno si tiene conto dei membri dell’organizza- zione di produttori al 1o gennaio dell’anno successivo. »; 2) all’articolo 4, paragrafo 3, lettera b), (cid:138) aggiunta la seguente frase: sostituire «A richiesta di un’organizzazione di produttori, gli Stati la prova membri possono decidere di dell’apertura di un conto bancario con l’impegno dell’organizzazione di tenere una contabilit(cid:133) finanziaria contenente un conto separato per ogni azione, che permetta di individuare ogni spesa o entrata relative al fondo d’esercizio e di sottoporla annualmente ad una verifica e ad una certificazione da parte di revisori contabili. » 3) All’articolo 9, il testo del paragrafo 3 (cid:138) sostituito dal seguente: «3. La domanda di aiuto finanziario o di saldo dell’aiuto pu(cid:149) vertere su spese programmate, ma non realizzate, relative ad azioni per le quali si comprovi, con soddisfazione dell’autorit(cid:133) nazionale competente, che la mancata realizzazione entro il 31 dicembre dell’anno di esecuzione del programma operativo non (cid:138) imputabile all’organizzazione di produttori richie- denti e che potranno essere realizzate anteriormente al 30 aprile dell’anno successivo, purch(cid:130) il contributo equivalente dell’organizzazione di produttori resti nel fondo operativo. L’aiuto viene versato e si procede allo svincolo della cauzione, costituita a norma dell’articolo 8, paragrafo 2, in funzione del diritto all’aiuto effettivamente accer- tato, soltanto su presentazione della prova che le spese programmate di cui al primo comma sono state eseguite anteriormente al 30 aprile dell’anno successivo a quello per il quale erano state programmate. » Articolo 2 (1) GU L 297 del 21. 11. 1996, pag. 1. (2) GU L 346 del 17. 12. 1997, pag. 41. (3) GU L 62 del 4. 3. 1997, pag. 9. (4) GU L 202 del 30. 7. 1997, pag. 45. Il presente regolamento entra in vigore il settimo giorno successivo alla pubblicazione nella Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:133) europee. 29. 1. 98 ‹ IT ‹ Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:133) europee L 22/11 Il presente regolamento (cid:138) obbligatorio in tutti i suoi elementi e direttamente applicabile in ciascuno degli Stati membri. Fatto a Bruxelles, il 28 gennaio 1998. Per la Commissione Franz FISCHLER Membro della Commissione


title: KOMMISSIONENS FÖRORDNING (EG) nr 217/98 av den 28 januari 1998 om ändring av importtullar inom rissektorn

eurovoc_concepts:
CCT duties
import
rice

formats: pdf print

text: L 22/16 ‹ SV ‹ Europeiska gemenskapernas officiella tidning 29. 1. 98 KOMMISSIONENS F(cid:153)RORDNING (EG) nr 217/98 av den 28 januari 1998 om (cid:132)ndring av importtullar inom rissektorn EUROPEISKA GEMENSKAPERNAS KOMMISSION HAR ANTAGIT DENNA F(cid:153)RORDNING med beaktande av F(cid:148)rdraget om uppr(cid:132)ttandet av Euro- peiska gemenskapen, med beaktande av r(cid:134)dets f(cid:148)rordning (EG) nr 3072/95 av den 22 december 1995 om den gemensamma organisa- tionen av marknaden f(cid:148)r ris (1), med beaktande f(cid:148)rordning (EG) av kommissionens nr 1503/96 av den 29 juli 1996 om till(cid:132)mpningsf(cid:148)re- skrifter f(cid:148)r r(cid:134)dets f(cid:148)rordning (EG) nr 3072/95 vad avser importtullar senast (cid:132)ndrad genom f(cid:148)rordning (EG) nr 1403/97 (3), s(cid:132)rskilt artikel 4. 1 i denna, och inom rissektorn (2), med beaktande av f(cid:148)ljande: Importtullarna inom rissektorn fastst(cid:132)lls av kommissio- nens f(cid:148)rordning (EG) nr 145/98 (4). I artikel 4. 1 i f(cid:148)rordning (EG) nr 1503/96 f(cid:148)reskrivs att om genomsnittet av de ber(cid:132)knade importtullarna under den period d(cid:134) de till(cid:132)mpas skiljer sig med 10 ecu/ton fr(cid:134)n den fastst(cid:132)llda tullen skall en justering som motsvarar denna g(cid:148)ras. Denna skillnad har uppst(cid:134)tt. Det (cid:132)r d(cid:132)rf(cid:148)r n(cid:148)dv(cid:132)ndigt att justera de importtullar som fastst(cid:132)llts i f(cid:148)rordning (EG) nr 145/98. H(cid:142)RIGENOM F(cid:153)RESKRIVS F(cid:153)LJANDE. Artikel 1 Bilagorna I och II till f(cid:148)rordning (EG) nr 145/98 skall ers(cid:132)ttas med bilagorna I och II till denna f(cid:148)rordning. Artikel 2 Denna f(cid:148)rordning tr(cid:132)der i kraft den 29 januari 1998. Denna f(cid:148)rordning (cid:132)r till alla delar bindande och direkt till(cid:132)mplig i alla medlemsstater. Utf(cid:132)rdad i Bryssel den 28 januari 1998. P(cid:134) kommissionens v(cid:132)gnar Franz FISCHLER Ledamot av kommissionen (1) EGT L 329, 30. 12. 1995, s. 18. (2) EGT L 189, 30. 7. 1996, s. 71. (3) EGT L 194, 23. 7. 1997, s. 2. (4) EGT L 17, 22. 1. 1998, s. 20. 29. 1. 98 ‹ SV ‹ Europeiska gemenskapernas officiella tidning L 22/17 BILAGA I till kommissionens f(cid:148)rordning av den 28 januari 1998 om (cid:132)ndring av importtullar vad g(cid:132)ller ris och brutet ris KN-nummer 1006 10 21 1006 10 23 1006 10 25 1006 10 27 1006 10 92 1006 10 94 1006 10 96 1006 10 98 1006 20 11 1006 20 13 1006 20 15 1006 20 17 1006 20 92 1006 20 94 1006 20 96 1006 20 98 1006 30 21 1006 30 23 1006 30 25 1006 30 27 1006 30 42 1006 30 44 1006 30 46 1006 30 48 1006 30 61 1006 30 63 1006 30 65 1006 30 67 1006 30 92 1006 30 94 1006 30 96 1006 30 98 1006 40 00 Importtull (5) (ecu/ton) Tredje land (undantaget AVS och Bangladesh) (3) (7) AVS och Bangladesh (1) (2) (3) (4) Basmati fr(cid:134)n Indien och Pakistan (6) Egypten (8) (7) (7) (7) (7) (7) (7) (7) (7) 337,13 337,13 337,13 237,10 337,13 337,13 337,13 237,10 (7) (7) (7) (7) (7) (7) (7) (7) (7) (7) (7) (7) (7) (7) (7) (7) (7) 130,91 130,91 130,91 130,91 130,91 130,91 130,91 130,91 164,23 164,23 164,23 114,21 164,23 164,23 164,23 114,21 251,59 251,59 251,59 251,59 251,59 251,59 251,59 251,59 251,59 251,59 251,59 251,59 251,59 251,59 251,59 251,59 78,38 0,00 0,00 202,88 202,88 202,88 202,88 202,88 202,88 202,88 202,88 252,85 252,85 252,85 177,83 252,85 252,85 252,85 177,83 399,75 399,75 399,75 399,75 399,75 399,75 399,75 399,75 399,75 399,75 399,75 399,75 399,75 399,75 399,75 399,75 123,00 (1) Med f(cid:148)rbeh(cid:134)ll f(cid:148)r best(cid:132)mmelserna i artiklarna 12 och 13 i r(cid:134)dets (cid:132)ndrade f(cid:148)rordning (EEG) nr 715/90 (EGT L 84, 30. 3. 1990, s. 85). (2) I enlighet med f(cid:148)rordning (EEG) nr 715/90, skall importtull inte till(cid:132)mpas p(cid:134) produkter som har sitt ursprung i l(cid:132)nder i Afrika, V(cid:132)stindien och Stilla havsomr(cid:134)det och som direktimporteras till det franska utomeuropeiska departementet R(cid:130)union. (3) I artikel 11. 3 i f(cid:148)rordning (EG) nr 3072/95 fastst(cid:132)lls importtullen f(cid:148)r import av ris till det franska utomeuropeiska departementet R(cid:130)union. (4) F(cid:148)r import av ris, undantaget brutet ris (KN-nummer 1006 40 00), med ursprung i Bangladesh skall importtull till(cid:132)mpas inom ramen f(cid:148)r den ordning som fastst(cid:132)lls genom r(cid:134)dets f(cid:148)rordning (EEG) nr 3491/90 (EGT L 337, 4. 12. 1990, s. 1) och kommissionens (cid:132)ndrade f(cid:148)rordning (EEG) nr 862/91 (EGT L 88, 9. 4. 1991, s. 7). (5) Import av produkter med ursprung i de utomeuropeiska l(cid:132)nderna och territorierna (ULT) skall befrias fr(cid:134)n importtull enligt artikel 101. 1 i r(cid:134)dets (cid:132)ndrade beslut 91/482/EEG (EGT L 263, 19. 9. 1991, s. 1). (6) Importtullen f(cid:148)r r(cid:134)ris av sorten Basmati med ursprung i Indien och Pakistan skall neds(cid:132)ttas med 250 ecu/ton (artikel 4a i f(cid:148)rordning (EG) nr 1503/96, (cid:132)ndrad). (7) Tull som fastst(cid:132)llts i den Gemensamma tulltaxan. (8) F(cid:148)r import av ris med ursprung i och som kommer fr(cid:134)n Egypten skall importtull till(cid:132)mpas inom ramen f(cid:148)r den ordning som fastst(cid:132)lls genom kommissionens f(cid:148)rordningar (EG) nr 2184/96 (EGT L 292, 15. 11. 1996, s. 1) och (EG) nr 196/97 (EGT L 31, 1. 2. 1997, s. 53). L 22/18 ‹ SV ‹ Europeiska gemenskapernas officiella tidning 29. 1. 98 BILAGA II Ber(cid:132)kning av importtull inom rissektorn Paddyris Indicaris Japonicaris Brutet ris R(cid:134)ris Helt slipat ris R(cid:134)ris Helt slipat ris 1. Importtull (ecu/ton) 2. Ber(cid:132)kningsfaktorer: a) Cif-pris ARAG (ecu/ton) b) Pris fritt ombord (ecu/ton) c) Sj(cid:148)frakt (ecu/ton) d) K(cid:132)lla (1) — — — — (1) Tull som fastst(cid:132)llts i den Gemensamma tulltaxan. 237,10 533,00 337,13 533,00 363,03 317,03 289,76 335,04 — — — — 262,59 307,87 27,17 27,17 USDA USDA Operat(cid:148)r Operat(cid:148)r (1) — — — —


title: KOMMISSIONENS FÖRORDNING (EG) nr 216/98 av den 28 januari 1998 om fastställande av de högsta exportbidragen för olivolja för den femte anbudsinfordran enligt den stående anbudsinfordran som utfärdas genom förordning (EG) nr 1978/97

eurovoc_concepts:
award of contract
export refund
olive oil

text: L 22/14 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 29. 1. 98 KOMMISSIONENS F(cid:153)RORDNING (EG) nr 216/98 av den 28 januari 1998 om fastst(cid:132)llande av de h(cid:148)gsta exportbidragen f(cid:148)r olivolja f(cid:148)r den femte anbudsinfordran enligt den st(cid:134)ende anbudsinfordran som utf(cid:132)rdas genom f(cid:148)rordning (EG) nr 1978/97 EUROPEISKA GEMENSKAPERNAS KOMMISSION HAR ANTAGIT DENNA F(cid:153)RORDNING som l(cid:132)mnar in ett anbud som motsvarar det h(cid:148)gsta exportbidraget eller ett l(cid:132)gre belopp. med beaktande av F(cid:148)rdraget om uppr(cid:132)ttandet av Europe- iska gemenskapen, med beaktande av r(cid:134)dets f(cid:148)rordning nr 136/66/EEG av den 22 september 1966 om den gemensamma organisa- tionen av marknaden f(cid:148)r oljor och fetter (1), senast (cid:132)ndrad genom f(cid:148)rordning (EG) nr 1581/96 (2), s(cid:132)rskilt artikel 3 i denna, och med beaktande av f(cid:148)ljande: Genom kommissionens f(cid:148)rordning (EG) nr 1978/97 (3) utf(cid:132)rdas en st(cid:134)ende anbudsinfordran i syfte att best(cid:132)mma exportbidragen f(cid:148)r olivolja. I artikel 6 i f(cid:148)rordning (EG) nr 1978/97 f(cid:148)reskrivs att de fastst(cid:132)llas med h(cid:148)gsta beloppen f(cid:148)r exportbidrag skall h(cid:132)nsyn s(cid:132)rskilt till den r(cid:134)dande situationen och den f(cid:148)rv(cid:132)ntade utvecklingen p(cid:134) marknaden f(cid:148)r olivolja inom gemenskapen och p(cid:134) v(cid:132)rldsmarknaden och p(cid:134) grundval av mottagna anbud. Kontrakt tilldelas varje anbudsgivare I syfte att till(cid:132)mpa ovan n(cid:132)mnda best(cid:132)mmelser, b(cid:148)r de h(cid:148)gsta exportbidragen fastst(cid:132)llas till de niv(cid:134)er som anges i bilagan. De (cid:134)tg(cid:132)rder som f(cid:148)reskrivs i denna f(cid:148)rordning (cid:132)r f(cid:148)ren- liga med yttrandet fr(cid:134)n F(cid:148)rvaltningskommitt(cid:130)n f(cid:148)r oljor och fetter. H(cid:142)RIGENOM F(cid:153)RESKRIVS F(cid:153)LJANDE. Artikel 1 Exportbidragen f(cid:148)r olivolja f(cid:148)r den femte anbudsin- fordran enligt den st(cid:134)ende anbudsinfordran som utf(cid:132)rdas genom f(cid:148)rordning (EG) nr 1978/97 fastst(cid:132)lls i bilagan p(cid:134) grundval av de anbud som l(cid:132)mnas in senast den 23 januari 1998. Artikel 2 Denna f(cid:148)rordning tr(cid:132)der i kraft den 29 januari 1998. Denna f(cid:148)rordning (cid:132)r till alla delar bindande och direkt till(cid:132)mplig i alla medlemsstater. Utf(cid:132)rdad i Bryssel den 28 januari 1998. P(cid:134) kommissionens v(cid:132)gnar Franz FISCHLER Ledamot av kommissionen (1) EGT 172, 30. 9. 1966, s. 3025/66. (2) EGT L 206, 16. 8. 1996, s. 11. (3) EGT L 278, 11. 10. 1997, s. 7. 29. 1. 98 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning L 22/15 BILAGA till kommissionens f(cid:148)rordning av den 28 januari 1998 om fastst(cid:132)llande av de h(cid:148)gsta export- bidragen f(cid:148)r olivolja f(cid:148)r den femte anbudsinfordran enligt den st(cid:134)ende anbudsinfordran som utf(cid:132)rdas genom f(cid:148)rordning (EG) nr 1978/97 Produktkod Bidragsbelopp (ecu/100 kg) 1509 10 90 9100 1509 10 90 9900 1509 90 00 9100 1509 90 00 9900 1510 00 90 9100 1510 00 90 9900 9,00 (cid:190) 8,00 (cid:190) (cid:190) (cid:190) Anm. : Produktkoder och fotnoter definieras i kommissionens (cid:132)ndrade f(cid:148)rordning (EEG) nr 3846/87


title: Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het "Voorstel voor een verordening (EG) van de Raad inzake de erkenning van het onderscheidingsteken van de lid-staat van inschrijving van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan in het verkeer binnen de Gemeenschap"

eurovoc_concepts:
EU Member State
freedom of movement
marketing standard
motor vehicle
vehicle registration

text: C 95/32 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 30. 3. 98 Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het „Voorstel voor een verordening (EG) van de Raad inzake de erkenning van het onderscheidingsteken van de lid-staat van inschrijving van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan in het verkeer binnen de Gemeenschap” (98/C 95/08) De Raad heeft op 5 augustus 1997 besloten, overeenkomstig artikel 75 van het EG-Verdrag het Economisch en Sociaal Comité te raadplegen over het voornoemde voorstel. De Afdeling voor vervoer en communicatie, die met de voorbereiding van de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 16 december 1997 goedgekeurd. Rapporteur was de heer Garcı´a Alonso. Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 351e Zitting (vergadering van 28 januari 1998) het volgende advies uitgebracht, dat met 111 stemmen vo´ o´r, 1 tegen, bij 3 onthoudingen is goedgekeurd. 1. Inleiding 1. 1. Het vrij verkeer van personen en het vrij verkeer van goederen zijn twee in de Verdragen verankerde grondrechten binnen de Europese Unie. 2. Het voorstel van de Commissie 2. 1. Het Gemeenschapsrecht bevat een aantal voor- schriften die het vrije verkeer van motorvoertuigen op het grondgebied van de Gemeenschap mogelijk maken. In sommige lid-staten zijn echter ook nog andere 2. 2. voorschriften van kracht, die voortvloeien uit het Ver- drag van Wenen inzake het wegverkeer (1). (1) Verdrag inzake het wegverkeer, ondertekend te Wenen op 8 november 1968, met amendementen die op 3 september 1993 in werking zijn getreden; Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties. Brussel, 28 januari 1998. 2. 3. De bedoeling van het voorstel is dat lid-staten die op grond van artikel 37 van het Verdrag van Wenen verlangen dat in andere lid-staten ingeschreven motorvoertuigen die op hun grondgebied rijden van een onderscheidingsteken voorzien zijn, ook geharmoniseer- de onderscheidingstekens erkennen die overeenkomstig de voorschriften van de bijlage van deze verordening zijn aangebracht. 3. Conclusie 3. 1. Het Comité stemt onvoorwaardelijk met het Commissievoorstel in, omdat dit tot de vergemakkelij- king van het wegverkeer en het vrije personenverkeer binnen de Gemeenschap en bijgevolg tot de verwezenlij- king van de interne markt bijdraagt. De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité T. JENKINS


title: INTERROGAZIONE SCRITTA n. 170/98 dell'on. Bárbara DÜHRKOP DÜHRKOP alla Commissione. Progetto di metropolitana leggera a Vitoria, San Sebastián e Bilbao ed eventuale cofinanziamento europeo

eurovoc_concepts:
Basque Country
EU aid
European Regional Development Fund
carriage of passengers
co-financing
eligible region
public transport
transport infrastructure
underground railway
vehicle on rails