title: 98/665/EG: Beschikking van de Commissie van 25 februari 1998 betreffende door Duitsland aan Hibeg en door Hibeg via Krupp GmbH aan Bremer Vulkan AG verleende steun ter vergemakkelijking van de verkoop van Krupp Atlas Elektronik GmbH door Krupp GmbH aan Bremer Vulkan AG (Kennisgeving geschied onder nummer C(1998) 582) (Slechts de tekst in de Duitse taal is authentiek) (Voor de EER relevante tekst)

text: 25. 11. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 316/25 BESCHIKKING VAN DE COMMISSIE van 25 februari 1998 betreffende door Duitsland aan Hibeg en door Hibeg via Krupp GmbH aan Bremer Vulkan AG verleende steun ter vergemakkelijking van de verkoop van Krupp Atlas Elektronik GmbH door Krupp GmbH aan Bremer Vulkan AG (Kennisgeving geschied onder nummer C(1998) 582) (Slechts de tekst in de Duitse taal is authentiek) (Voor de EER relevante tekst) (98/665/EG) DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 93, lid 2, eerste alinea, Na belanghebbenden overeenkomstig genoemd artikel 93 te hebben aangemaand hun opmerkingen te maken, en gezien deze opmerkingen, Overwegende hetgeen volgt: I Bij schrijven van 17 december 1991 meldde de Duitse regering bij de Commissie een garantie aan, die door de Freie Hansestadt Bremen/deelstaat Bremen was verleend. De Commissie verzocht bij schrijven D/00130 van 20 ja- nuari 1992 de Duitse regering om nadere gegevens. Het antwoord van de Duitse regering van 4 maart 1992 kwam op 9 maart 1992 bij de Commissie in. Op 6 mei 1992 besloot de Commissie de procedure van artikel 93, lid 2, van het Verdrag in te leiden. Dit werd de Duitse regering meegedeeld bij brief SG(92) D/6699 van 20 mei 1992, welke in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen (1) werd bekendgemaakt. Op 6 april 1993 gaf de Commissie afwijzende Beschik- king 93/412/EEG (2), waarbij de door Duitsland aan Han- seatische Industrie-Beteiligungen GmbH, hierna „Hibeg” genoemd, en door Hibeg via Krupp GmbH, hierna „Krupp” genoemd, aan Bremer Vulkan AG, hierna „BV” genoemd, verleende steun ter vergemakkelijking van de verkoop van Krupp Atlas Elektronik GmbH, hierna „KAE” genoemd, door Krupp aan BV onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt werd verklaard, Bij arrest van 24 oktober 1996 in de gevoegde zaken C-329/93, C-62/95 en C-63/95 (Duitsland/Commissie) (3) heeft het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschap- (1) PB C 171 van 7. 7. 1992, blz. 3. (2) PB L 185 van 28. 7. 1993, blz. 43. (3) Jurisprudentie 1996, blz. I-5151. pen Beschikking 93/412/EEG nietig verklaard, omdat zij op vier punten onvoldoende was gemotiveerd: de waarde van de nieuwe BV-aandelen, de toepassing van Richtlijn 90/684/EEG van de Raad van 21 december 1990 betref- fende de steunverlening aan de scheepsbouw (4) (zevende scheepsbouwrichtlijn), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 94/73/EG (5), de vervalsing van de mededinging en de ongunstige beïnvloeding van het handelsverkeer tussen lidstaten alsmede de vermeende steun ten gunste van Hibeg. In het licht van dit arrest van het Hof is de Commissie verplicht een nieuwe eindbeschikking te geven om de procedure te kunnen beëindigen. II De aanmelding van Duitsland heeft betrekking op een garantie van de Freie Hansestadt/deelstaat Bremen welke dient ter ondersteuning van een transactie waarbij KAE door BV van Krupp wordt overgenomen. Volgens de verklaring van de Duitse regering gaat het hier om een gecompliceerde constructie met verschillende transacties, hetgeen, alles bijeengenomen, tot de verkoop van KAE aan BV leidde. In het kader van een verdere diversificatie naar andere dan scheepsbouwactiviteiten heeft BV van Krupp een belang van 74,9 % in KAE overgenomen. De prijs van 350 miljoen DEM werd niet contant, maar met nieuw uitgegeven BV-aandelen betaald. Kort samengevat werden de volgende transacties afgesloten, dan wel overeengeko- men: — 17 oktober 1991: de algemene aandeelhoudersverga- dering van BV besluit tot verhoging van het kapitaal over te gaan; — 21 november 1991: de Freie Hansestadt Bremen/ deelstaat Bremen verleent een garantie voor een bedrag van 126 miljoen DEM plus kredietkosten en rente op het door Hibeg, een openbare onderneming in handen van de deelstaat Bremen, verleende kre- diet; (4) PB L 380 van 31. 12. 1990, blz. 27. (5) PB L 351 van 31. 12. 1994, blz. 10. L 316/26 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 25. 11. 98 — 26 november 1991: aandelenruil tussen Krupp en BV, waarbij BV, in ruil voor een participatie van 74,9 % in KAE, aan Krupp 2,8 miljoen nieuwe BV-aandelen (totale waarde volgens BV: 350 miljoen DEM, dit wil zeggen 125 DEM per aandeel) overdraagt; — 26 november 1991: Krupp en Hibeg richtten samen een „Gesellschaft bürgerlichen Rechts” (vennootschap naar burgerlijk recht) op, hierna „GbR” genoemd; — 31 december 1991: overeengekomen kapitaalinbreng van Krupp van Hibeg in de GbR. Krupp brengt 2,8 miljoen BV-aandelen in en Hibeg een bedrag van 350 miljoen DEM in contanten dat door middel van een bankkrediet werd gefinancierd, welk krediet op zijn beurt gedeeltelijk werd gedekt door bovengenoemde overheidsgarantie; — 31 december 1991: overeenkomstig de oprichtings- overeenkomst van de GbR verstrekt de GbR aan Krupp een voorschot van 350 miljoen DEM. Hibeg krijgt het onherroepelijke recht de BV-aandelen tegen een minimumprijs van 125 DEM per aandeel aan derden te verkopen. Elk verkochte aandeel doet het belang van de beide partners in de GbR afnemen, aangezien hierdoor zowel het saldo van het voorschot van Krupp afneemt als het door Hibeg ingebrachte krediet wordt terugbetaald; — ten vroegste op 28 februari en uiterlijk op 31 decem- ber 1994 wordt de GbR ontbonden. De resterende BV-aandelen worden overgedragen aan Hibeg, terwijl Krupp het saldo van het voorschot houdt. Hibeg kan, naar met de kredietverstrekkende banken is overeen- gekomen, het krediet door de verkoop van BV-aande- len aan genoemde banken tegen 80 DEM per aandeel aan het eind van de looptijd ervan geheel of gedeelte- lijk terugbetalen. Samengevat komt het erop neer dat BV in KAE een belang van 74,9 % neemt en dit met 2,8 miljoen BV- aandelen aan Krupp betaalt. In het kader van de GbR draagt Krupp deze aandelen over aan Hibeg, waarvoor Krupp 350 miljoen DEM ontvangt. Ten tijde van de transactie was het BV-aandeel op de beurs genoteerd voor een waarde van ongeveer 80 DEM per aandeel, zodat de totale waarde van de 2,8 miljoen aandelen 224 miljoen DEM beliep. De Freie Hansestadt Bremen/ deelstaat Bremen steunt Hibeg met een garantie van 126 miljoen DEM, het verschil tussen de overeengekomen verkoopprijs van KAE en de waarde van de aandelen, waardoor de verkoop van KAE aan BV kon plaatsvin- den. De Duitse regering deelde in de brief van 4 maart 1992 mee dat de garantie, behoudens enkele wijzigingen, vol- doet aan de normen van de „Bürgerschaftsrichtlinien” (garantierichtsnoeren) van de deelstaat Bremen, die door de Commissie bij schrijven van 28 oktober 1991 (N 512/ 91) zijn goedgekeurd. De belangrijkste in de Duitse brief meegedeelde wijziging is, dat in plaats van een „Ausfall- bürgschaft” een „selbstschuldnerische Bürgschaft” wordt gehanteerd. Het verschil tussen deze vormen van borgstel- ling is dat de crediteur zich in het laatste geval recht- streeks tot de borg kan wenden en niet eerst de debiteur behoeft aan te spreken indien deze niet tot betaling in staat is. III Voor de inleiding van de procedure van artikel 93, lid 2, had de Commissie drie vragen te beantwoorden: 1. is er sprake van steun, 2. zo ja, hoeveel bedraagt deze en 3. wie ontvangt deze steun? in november-december 1991, Het antwoord van de Commissie op de eerste vraag luidde bevestigend. De gemiddelde prijs per aandeel voor toen de BV-aandelen belangrijkste transacties plaatsvonden, bedroeg rond 80 DEM per aandeel. In deze prijs is het prijsverlagend effect dat een nieuwe aandelenemissie gewoonlijk heeft, al ver- werkt, daar reeds op 17 oktober 1991 op de algemene aandeelhoudersvergadering van BV tot de nieuwe uitgifte werd besloten. De uitgifteprijs van nieuwe aandelen moet in de regel lager liggen dan de marktprijs van de aande- len, teneinde mislukking van de emissie te voorkomen. Op grond daarvan kwam de Commissie tot de slotsom dat 80 DEM per aandeel de hoogste prijs is die bij een uitgifte bij openbare inschrijving gevraagd had kunnen worden. Een aanwijzing voor de juistheid van deze ziens- wijze is de bereidheid van de banken om de onverkochte aandelen aan het einde van de looptijd van het krediet tegen 80 DEM per aandeel over te nemen. Daar de Commissie tot de slotsom kwam dat 80 DEM per aandeel de marktprijs voor de nieuwe aandelen is, spreekt het vanzelf dat KAE niet tegen deze prijs door BV kon worden overgenomen. De 2,8 miljoen aandelen zijn 224 miljoen DEM waard, niet 350 miljoen DEM (de prijs voor 74,9 % van KAE). Hibeg, die volledig in handen is van de deelstaat Bremen en daarom als een openbare onderneming moet worden beschouwd, kon deze tactiek slechts volgen en 350 miljoen DEM voor de nieuwe BV-aandelen betalen, omdat de deelstaat Bremen met een garantie van 126 miljoen DEM het risico dekt. Deze 126 miljoen DEM vertegenwoordigt juist het verschil tussen 350 miljoen (het totale krediet) en 224 miljoen DEM (de waarde van de aandelen op basis van een koers van 80 DEM per aandeel). De Commissie kon daarom niet meegaan met de bewering dat het optreden van Hibeg tot de normale commerciële praktijk zou behoren, omdat — zoals Duitsland in zijn schrijven aanvoerde — de koers van de BV-aandelen, die in 1990 gemiddeld 130,80 DEM per aandeel bedroeg en op 1 juni 1990 zelfs opliep tot 170,50 DEM, eind 1991 onder de koers van uitgifte lag ten gevolge van de door de Golfcrisis veroorzaakte alge- mene baisse op de effectenbeurzen. De tweede vraag, de omvang van de steun, beantwoordde de Commissie uitgaande van dezelfde feiten. Op basis van een marktprijs van 80 DEM per aandeel zijn de nieuwe BV-aandelen 224 miljoen DEM waard. Het verschil van 126 miljoen DEM met de prijs voor KAE (350 miljoen DEM) kan niet door bovengenoemde commerciële over- wegingen worden verklaard. Daarom moet het totale verschil, dat gelijk is aan de totale garantie, als steun worden beschouwd. 25. 11. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 316/27 Toen de procedure werd ingeleid, kon de derde vraag niet worden beantwoord. Dit antwoord hangt af van de beoordeling van de werkelijke commerciële marktprijs voor KAE. Indien wordt aangenomen dat 74,9 % van KAE slechts 224 miljoen DEM waard is, komt de gehele steun aan Krupp ten goede. Wordt er daarentegen van uitgegaan dat de prijs van 350 miljoen DEM voor 74,9 % van KAE een te verdedigen marktprijs is, dan gaat alle steun via Hibeg naar BV om deze laatste in staat te stellen 74,9 % van KAE te verwerven. Wanneer de werke- lijke marktwaarde van 74,9 % van KAE tussen deze beide waarden is gelegen, wordt de steun naar verhouding over Krupp en BV verdeeld. Wat de verwijzing van Duitsland naar de „Bürgschafts- richtlinien des Landes Bremen” betreft (zie deel II), kon de Commissie niet aannemen dat de garantie aan de vereisten van die goedgekeurde garantieregeling voldoet. Niet alleen is de garantie naar de vorm (een „selbst- schuldnerische” in plaats van een „Ausfallbürgschaft”) in strijd met de goedgekeurde regeling. Voorts kan de Com- missie op grond van de verstrekte gegevens niet aanvaar- den dat er tussen de opbrengst van de investering in de GbR en de voor de dienst van de lening vereiste middelen een normale verhouding bestaat, zoals in de garantierege- ling is vereist. Bovendien wordt in genoemde regeling verlangd dat effecten in onderpand worden gegeven en dat een premie van 0,5 % van de garantie bij de verstrekking ervan en 0,5 % jaarlijks wordt betaald. Blijkens de beschikbare informatie zou aan geen van beide vereisten zijn voldaan. Derhalve voldoet de garantie niet aan de goedgekeurde garantieregeling. Bovendien had Duitsland, op grond van de brieven SG(89) D/4328 en SG(89) D/12772 van de Commissie, van het voornemen tot garantieverlening aan de Commissie kennis moeten geven alvorens tot daadwer- kelijke toekenning over te gaan, teneinde de Commissie in de gelegenheid te stellen dat voornemen aan de artike- len 92 en 93 van het Verdrag te toetsen. Op grond van het bovenstaande besloot de Commissie de procedure van artikel 93, lid 2, van het Verdrag in te leiden, welke inhoudt dat naar de door de Freie Hanse- stadt Bremen/deelstaat Bremen gegeven garantie op Hibeg’s bankkrediet van 126 miljoen DEM plus krediet- kosten en rente, alsmede naar Hibeg’s transacties met Krupp in de GbR een onderzoek wordt ingesteld en dat de verenigbaarheid met de gemeenschappelijke markt wordt getoetst. IV Na bekendmaking van de inleiding van de procedure hebben de volgende belanghebbenden opmerkingen gemaakt: — Bremer Vulkan AG, Bremen, en — Fried. Krupp AG, Essen. daar de waarde van het belang van 74,9 % in KAE ten minste 350 miljoen DEM bedraagt. Krupp wees erop, dat de waarde van dit belang ook door BV wordt bevestigd in haar convocatieschrijven waarin de uitgifte van nieuwe BV-aandelen aan de aandeelhoudersvergadering ter goed- keuring werd voorgelegd, en dat de waarde ook deugde- lijk werd onderzocht door twee onafhankelijke consul- tants/accountantskantoren. De van deze belanghebbenden ontvangen opmerkingen werden door de Commissie bij schrijven van 16 septem- ber 1992 aan Duitsland meegedeeld, om het in staat te stellen erop te reageren. V Duitsland heeft op de inleiding van de procedure gerea- geerd bij schrijven van 1 juli 1992. Bij schrijven van 15 oktober 1992 ging het in op de opmerkingen van belanghebbenden. Bij schrijven IV. E. 5/D/09810 van 23 november 1992 verzocht de Commissie om nadere gegevens, die door Duitsland bij schrijven van 8 januari 1993 werden verstrekt. De opmerkingen van Duitsland kunnen als volgt worden samengevat: 1. De Duitse regering kan de opvatting dat de waarde van de BV-aandelen 80 DEM per aandeel bedroeg of bedraagt, niet delen, hoewel de aandelen eind 1991 tegen deze prijs op de beurs werden verhandeld. Volgens de Duitse regering geeft deze beursprijs niet de toestand van de onderneming weer, maar is het een uiting van de algemene nationale en internatio- nale economische ontwikkelingen. De emissieprijs dient niet gebaseerd te worden op de werkelijke beursprijs van het aandeel, maar op de ontwikkelin- gen in het verleden en in de toekomst, alsmede op de toekomstverwachtingen. a) De banken waarderen de aandelen op ten minste 125 DEM per aandeel. Dit blijkt uit het feit dat de banken een krediet verleenden van 50 à 60 % van de waarde van de zekerheden op grond waar- van het krediet wordt verleend. Alleen voor het krediet dat deze 50 à 60 % overschrijdt, hebben de banken een extra zekerheidstelling verlangd, die door de deelstaat Bremen in de vorm van een garantie is verleend. Ook uit het feit dat de banken bereid zijn de BV-aandelen aan het einde van de kredietperiode voor 80 DEM per aandeel te kopen, blijkt, vol- gens dezelfde 50 à 60 %-regel, dat de banken de waarde van de BV-aandelen ten minste op 125 DEM per aandeel schatten. Op het verzoek van de Commissie om analyses of verslagen van de banken waaruit deze waardebe- paling zou blijken, over te leggen, antwoordde de Duitse regering deze documenten niet te kunnen overleggen daar zij geen toegang hiertoe heeft. BV was van oordeel geen steun ontvangen te hebben en verwees naar de zienswijze van de Duitse regering. Ook Krupp was van mening geen steun ontvangen te hebben, b) De prijs van de BV-aandelen bedroeg in 1990 gemiddeld 130,80 DEM per aandeel en steeg op L 316/28 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 25. 11. 98 1 juni 1990 zelfs tot 170,50 DEM. De prijs is nadien gedaald ten gevolge van de Golfoorlog en van de algemene economische malaise wat ten tijde van de transactie niet kon worden voorzien. c) Door de integratie van KAE in BV zijn synergie- effecten te verwachten. d) Een omvangrijk aandelenpakket (2,8 miljoen aan- delen is ongeveer 20 % van het totale kapitaal van BV) is voor een investeerder aantrekkelijker dan losse aandelen. e) In de balans van de GbR, die door twee onafhan- kelijke accountants en belastingadviseurs is goed- gekeurd, zijn de 2,8 miljoen BV-aandelen voor 350 miljoen DEM opgenomen. f) De beslissende datum voor de waardebepaling van de aandelen was 12 juli 1991, de datum van de ondertekening van een memorandum van overeen- stemming. Dat memorandum, dat pas na goed- keuring door de toezichthoudende organen van de partijen van kracht zou worden, bepaalde dat het kapitaal van BV zou worden uitgebreid met 2,8 miljoen nieuwe aandelen, waarop Krupp zou inte- kenen. Als tegenprestatie zou Krupp haar 74,9 %- belang in KAE aan BV overdragen. De beide partijen bij de overeenkomst waardeerden hun bijdragen op 350 miljoen DEM elk, wat betekent dat de nieuwe BV-aandelen werden gewaardeerd op 125 DEM per stuk. 2. Wat de waarde van de 74,9 % van KAE betreft, wijst de Duitse regering op een diepgaand onderzoek dat twee onafhankelijke accountantskantoren op verzoek van Krupp en BV hebben ingesteld naar aanleiding van de transactie tussen deze beide. De twee accoun- tantsfirma’s schatten de waarde van KAE op 350 miljoen DEM. 3. De vraag of de garantie aan de eisen van de „Bürg- schaftsrichtlinien des Landes Bremen” voldoet, beant- woordde de Duitse regering als volgt: De „Bürg- schaftsrichtlinien” eisen dat de garanties in principe („grundsätzlich”) „Ausfallbürgschaften” zijn. Volgens de Duitse regering betekent dit, dat „selbstschuldneri- sche Bürgschaften” in het kader van de „Bürgschafts- richtlinien” mogelijk zijn. Aangezien Hibeg een open- bare onderneming is, is een „Ausfallbürgschaft” met de daaraan verbonden mogelijke insolventieprocedu- res, economisch gezien niet zinvol. Op de vraag of de opbrengst van de investering onder normale omstandigheden voldoende is om de rente op te brengen, antwoordde de Duitse regering dat dit van de geschatte waarde van de BV-aandelen afhangt. Zij verwees hierbij naar bovengenoemde argumenten (zie punt 1). de voorafgaande aanmelding bij de Commissie van de garantie, merkte de Duitse regering op dat deze op 17 december 1991 was gebeurd en dat de garantie eerst effectief werd toen de kredietovereenkomst van kracht werd (eind december). 4. De Commissie verzocht in haar brieven van, respectie- velijk, 20 januari, 20 mei en 23 november 1992 omtrent de eigendomsverhoudingen van BV’s particu- liere of openbare eigendom te worden geïnformeerd. Het antwoord van de Duitse regering luidde dat Hibeg ten tijde van de overeenkomst een aandelenbe- lang van 0,08 % in BV had en dat de deelstaat Bremen daarnaast geen belang had. VI De eerste vraag waarop bij deze definitieve toetsing een antwoord moet worden gevonden, is of er sprake is van steun. Deze vraag beantwoordt de Commissie, op grond van haar bij de inleiding van de procedure uiteengezette redenen (zie deel III), bevestigend. De gemiddelde prijs per aandeel voor BV-aandelen in november-december 1991, toen de belangrijkste transacties plaatsvonden, bedroeg 80 DEM (84,94 DEM in november en 75,43 DEM in december). Volgens de Commissie geeft de aandelenprijs op de effectenbeurs, tegen de achtergrond van de algemene nationale en internationale ontwikkelin- gen, de positie van de individuele onderneming weer. Een basisgedachte van de financiële wetenschap is, dat kapi- taalmarkten efficiënt zijn. Dit betekent, dat de aandeel- houders een vennootschap aan de hand van haar toekom- stige winsten waarderen en dat de aandelenkoers van een vennootschap waarvan de aandelen regelmatig ter beurze worden verhandeld (zoals in het geval van BV) de huidige waarde van toekomstige winsten en dividenden weerspie- gelt. In feite wordt de kapitaalmarkt samen met de valutamarkt, op grond van haar grote doorzichtigheid, de snelle reactie op nieuwe informatie en het hoge aantal deskundige marktdeelnemers gewoonlijk als de efficiënt- ste markt beschouwd. De beurskoers is derhalve de uitdrukking van een werkelijke waardering van de waarde van het aandeel, omdat hij een weergave is van het evenwicht tussen vraag en aanbod in een volledig openbare, doorzichtige context. De uitgifteprijs van nieuwe aandelen ligt in de regel onder de marktprijs van de aandelen om mislukking van de emissie te voorkomen (deze situatie mag niet worden verward met die van een overnamebod, waarbij het relatief gebruikelijk is dat de overnemende onderneming een premie bovenop de gel- dende aandelenprijs biedt). Dit betekent dat de uitgifte- prijs, daar de beursprijs op ongeveer 80 DEM lag, onder 80 DEM per aandeel moest liggen. Daarom is de Com- missie tot de slotsom gekomen, dat 80 DEM per aandeel de maximumprijs was die in een open commerciële uit- gifte kon worden bedongen. Ten aanzien van de in het kader van de richtsnoeren vereiste zekerheidstellingen en premies, antwoordde de Duitse regering dat deze niet nodig waren, aange- zien Hibeg een openbare onderneming is. De premies zouden slechts een zaak van interne overschrijving („Umbuchung”) zijn. Ten aanzien van het tijdstip van De door de Duitse regering vermelde redenen om de waarde van de aandelen van BV aanzienlijk hoger, name- lijk op 125 DEM per aandeel (zie deel V), te waarderen, zijn voor de Commissie niet aanvaardbaar. De transactie kon slechts tegen een prijs van 125 DEM haar beslag krijgen omdat een garantie was verleend voor het verschil 25. 11. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 316/29 tussen 125 DEM en 80 DEM per aandeel. De Duitse regering was niet in staat analyses of rapporten van banken over te leggen waarop deze hoge waardering berustte. Bij de vaststelling dat de prijs per aandeel in 1990 gemiddeld 130,80 DEM bedroeg, is geen rekening gehouden met het feit dat deze reeds sinds 1981 constant lager lag dan 100 DEM, met uitzondering van de perio- den eind 1985 tot eind 1986 en begin 1989 tot eind 1990. Bovendien is het in dit geval duidelijk dat Krupp niet de bedoeling had, KAE voor 2,8 miljoen aandelen te verko- pen. Krupp wilde contant geld en daarom werd de deelstaat Bremen ingeschakeld. Door de participatieven- nootschap Hibeg was de stad/het land Bremen bereid 2,8 miljoen aandelen voor 350 miljoen DEM te kopen en het risico te nemen de aandelen te verkopen om de 350 miljoen DEM krediet die Hibeg had gekregen, af te lossen. De Commissie aanvaardt niet dat de beslissende datum voor de waardebepaling van de aandelen 12 juli 1991 was, de datum van ondertekening van het memorandum van overeenstemming tussen BV en KAE. Dit was geen bindend document. Doorslaggevend is de datum waarop bindende overeenkomsten worden ondertekend. De koerswaarde ten tijde van de bindende transactie weer- spiegelt alle marktverwachtingen over toekomstige winst. Daarom is de beurskoers van de aandelen ten tijde van de transacties de relevante werkelijke (markt)waarde. De koerswaarde in het verleden is niet van belang. Evenmin aanvaardt de Commissie dat de waardering van 125 DEM per aandeel rechtvaardiging vond in inside- informatie waarover de partijen beschikten en die de markt niet bezat, bijvoorbeeld over de te verwachten synergie-effecten. Ten eerste is het ondenkbaar dat deze effecten de kloof tussen 80 en 125 DEM zouden over- bruggen. Ten tweede hebben markt- en sectoranalisten doorgaans dezelfde kennis of maken zij zich deze snel eigen, waarna de kennis wordt doorgegeven aan de markt. Indien dergelijke inside-informatie in deze zaak voorhanden was, moet worden aangenomen dat Hibeg deze informatie openbaar en algemeen bekend zou maken om de aandelen voor 125 DEM te kunnen verkopen. In het geval van belangrijke synergie of andere positieve effecten had een snelle positieve reactie van de markt kunnen worden verwacht. Het tegendeel deed zich echter voor. Naderhand weerlegt de feitelijke ontwikkeling van de koers van de aandelen BV de argumentatie van Duitsland, daar de beurskoers van de aandelen BV in 1992, 1993 en 1994 aanzienlijk onder 125 DEM lag. Van september tot december 1991 daalde de beursnotering van aandelen BV voortdurend (73,50 DEM op 30 december 1991). In 1992 bewoog de aandelenprijs zich onder de 98 DEM en hij viel op 30 december 1992 terug tot 68 DEM. In 1993 steeg de koers niet boven 100,80 DEM (20 oktober) en in 1994 bereikte hij zijn hoogste stand van 106,50 DEM op 5 januari. Hibeg deelde mee, al haar aandelen BV einde februari voor de prijs van gemiddeld 97,18 DEM per aandeel verkocht te hebben. BV ten slotte verkeerde vanaf begin 1996 in liquidatie. Wat het Duitse argument betreft dat een omvangrijk aandelenpakket voor een investeerder aantrekkelijker is dan losse aandelen, valt moeilijk in te zien dat dit een aanvaardbare verklaring is voor het verschil tussen 80 DEM en 125 DEM per aandeel. Ook mag niet buiten beschouwing worden gelaten, dat een nieuwe emissie een prijsverlagend effect op de aandelenprijs kan hebben. Ten aanzien van de goedkeuring van de balans van de GbR door twee accountants/belastingadviseurs zij het volgende opgemerkt: over het algemeen volgen accoun- tants, bij het opstellen van een openingsbalans, het voor- zichtigheidsbeginsel, hetgeen betekent dat zij de activa op de laagst mogelijke waarde moeten schatten. Bestaat er bijvoorbeeld een door de beurs vastgestelde marktwaarde, dan moet naar deze waarde worden verwezen. Maar wordt er, zoals in het geval van de BV-aandelen, een recente, van de beursprijs afwijkende prijs vastgesteld, dan kunnen accoutants deze prijs voor de waardebepaling in aanmerking nemen. Daarom verwezen de accountants alleen maar naar de prijs van 350 miljoen DEM voor het pakket van 2,8 miljoen BV-aandelen die door Krupp en BV, in samenwerking met de senaat van Bremen, via Hibeg en het bankconsortium was vastgesteld, zodat niet van een onafhankelijke waardebepaling door de accoun- tants kan worden gesproken. Dezen gaven slechts de subjectieve waardebepaling door de betrokken partijen weer. Het ligt voor de hand, dat BV KAE ten tijde van de belangrijkste transacties niet tegen de marktprijs van 80 DEM per BV-aandeel voor de nieuwe aandelen had kunnen verkrijgen. Hibeg, volledig in handen van de deelstaat Bremen en daarom beschouwd als een openbare onderneming, kon slechts in het belang van BV optreden en de overeenkomsten met Krupp in het kader van de GbR op bovenbeschreven wijze (zie deel II) uitvoeren, omdat het risico door een garantie voor 126 miljoen DEM vermeerderd met kredietkosten en rente was gedekt. Deze 126 miljoen DEM is juist het verschil tussen 350 miljoen DEM (het totale krediet en de prijs van een belang van 74,9 % in KAE) en 224 miljoen DEM (de waarde van 2,8 miljoen BV-aandelen tegen een prijs van 80 DEM per aandeel). De Commissie deelt niet de suggestie dat de betrokkenheid van Hibeg binnen de normale commerciële praktijk valt. Evenals in vorige gevallen treedt Hibeg namens de deelstaat Bremen op en verleent zij economische steun en bijstand aan een onder- neming, BV, waarvan de eigenars, ondanks vragen dien- aangaande van de Commissie, nog steeds onbekend zijn. In een eerder behandelde zaak verleende Hibeg zelf een garantie voor de aandelenemissie van BV in 1987 om de scheepsbouwwerkzaamheden van BV te financieren. De garantie om de niet bij de nieuwe emissie verkochte aandelen te kopen, werd niet als een normale garantie beschouwd, maar als een vorm van steun voor het volledige bedrag van het verschil tussen de gegarandeerde prijs en de op de beursnotering gebaseerde werkelijke waarde van de aandelen. Deze zienswijze van de Commis- sie werd door Duitsland niet bestreden, evenmin als het feit dat de steun slechts werd goedgekeurd tot het toen- L 316/30 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 25. 11. 98 tertijd geldende steunplafond dat was vastgelegd in Richt- lijn 87/167/EEG van de Raad van 26 januari 1987 betreffende de steunverlening aan de scheepsbouw (6) (zesde scheepsbouwrichtlijn) (brief SG(90) D/28234 van 16 oktober 1990). Het bovenstaande houdt tevens het antwoord in op de vraag wat de omvang van de steun is. Evenals bij de inleiding van de procedure is het volledige door de garantie gedekte bedrag als steun aan te merken. Uit- gaande van een marktprijs van 80 DEM per BV-aandeel zijn de 2,8 miljoen BV-aandelen 224 miljoen DEM waard. Het verschil van 126 miljoen DEM met de prijs voor KAE (350 miljoen DEM) berust niet op commercië- le gronden. Het gehele verschil, dat gelijk is aan het volledige garantiebedrag, moet als steun worden aange- merkt. Hibeg, die zelf een openbare onderneming is, kon de 350 miljoen DEM voor de BV-aandelen die niet meer dan 224 miljoen DEM waard waren, slechts betalen met de steun van de garantie. Ten aanzien van de ontvanger van de steun bevestigt het antwoord van Duitsland op de vraag naar de waarde van 74,9 % van KAE de veronderstelling dat de waarde van 350 miljoen DEM, die in onderhandelingen tussen twee gelijkwaardige partners op de markt is vastgesteld, de werkelijke marktwaarde van het belang van 74,9 % weer- geeft. De Commissie werd in deze zienswijze ook gesteund door de verklaring van Duitsland dat de waarde van het belang van 74,9 % in KAE door twee onafhanke- lijke accountantskantoren op 350 miljoen DEM was gesteld (zie deel V). Dit betekent, dat BV de uiteindelijke ontvanger van de steun is. Het resultaat van alle transacties en de hierbij betrokken steun was, dat BV 74,9 % van KAE, die 350 miljoen DEM waard waren, kon verwerven, niet tegen contante betaling maar door in ruil voor dit belang 2,8 miljoen BV-aandelen, die 224 miljoen DEM waard waren, af te staan. In de gekozen constructie was aan de in contanten verleende steun door Hibeg de voorwaarde verbonden, dat de transactie tussen BV en Krupp tot stand zou komen. Hierbij is het van belang dat Duitsland in zijn verscheidene brieven de diversificatie van BV door de verwerving van KAE als doel van de gehele constructie aangaf. Hoewel Krupp in het kader van de overeenkom- sten welke op de GbR betrekking hadden, de contanten rechtstreeks van Hibeg ontving, is BV de eigenlijke steun- ontvanger, daar haar financiële situatie door de contante bijdrage van Hibeg en de daarmede verband houdende garantie van de deelstaat merkbaar wordt verbeterd. Daar Duitsland niet bereid of in staat is volledige infor- matie over de eigendomsverhoudingen van BV te ver- strekken, is het voor de Commissie onmogelijk vast te stellen waarom in dit geval de financiële middelen niet door de aandeelhouders van BV, maar door Hibeg (met een belang in BV van slechts 0,08 %) en de deelstaat Bremen ter beschikking zijn gesteld. De Commissie kan niet meegaan met het antwoord van Duitsland op de vraag of de garantie voldoet aan de normen van de „Bürgschaftsrichtlinien des Landes Bre- (6) PB L 69 van 12. 3. 1987, blz. 55. men/Freie Hansestadt Bremen”. Het is betwistbaar of de bij schrijven van 31 juli 1991 aan de Commissie meege- deelde tekst van deze richtsnoeren, naast „Ausfallbürg- schaften” ook „selbstschuldnerische Bürgschaften” toe- laat. De desbetreffende clausule (artikel 2, lid 1) van die richtsnoeren luidt: „Die Bürgschaften werden grundsätz- lich gegenüber Kreditinstituten im Sinne von § 1 des Gesetzes über das Kreditwesen als Ausfallbürgschaften übernommen. ”. Ten aanzien van de zekerheden en de premies die op grond van de richtsnoeren verplicht zijn, is het duidelijk dat dit een afwijking van de goedgekeurde richtsnoeren is, daar deze niet van Hibeg werden ver- langd. Het feit dat geen zekerheden en premies van Hibeg werden gevraagd, is reeds een vorm van steunverlening. De kosten van de garantie dienden in de transactie tussen Krupp en Hibeg mede in aanmerking te worden geno- men. Daarom had de garantie overeenkomstig de brieven van de Commissie (SG(89) D/4328 van 5 april 1989 en SG(89) D/12772 van 12 oktober 1989) ter kennis van de Commissie moeten worden gebracht, voordat de garantie was toegezegd en niet, zoals Duitsland deed, voordat deze „operationeel” werd. De Commissie is ook nagegaan of de aangemelde steun moet worden beoordeeld aan de hand van de zevende scheepsbouwrichtlijn. Zoals blijkt uit het jaarverslag van BV over 1991, is het totale aandeel van de scheepsbouw in de totale bedrijfsresultaten van BV 42,4 %. Het is daarom de vraag of BV kan worden geacht voornamelijk op het gebied van de scheepsbouw werkzaam te zijn. Het feit dat BV scheepswerven bezit, betekent nog niet dat steun aan BV noodzakelijkerwijs moet worden onder- zocht in het licht van de zevende scheepsbouwrichtlijn. Dit hangt af van de activiteit van BV waarvoor steun wordt verleend. Slechts wanneer de steun enkel voor scheepsbouwactiviteiten zou zijn verleend, zou kunnen worden aangevoerd, dat de zevende scheepsbouwrichtlijn van toepassing is. In het onderhavige geval is steun verleend voor activiteiten van BV op het gebied van nautische en defensie-elektronica. Het feit dat KAE scheepswerven bezit, betekent niet, dat het hier gaat om een scheepsbouwonderneming in de zin van artikel 1 van de zevende scheepsbouwrichtlijn („scheepsbouw” wordt daarin als de bouw van zeeschepen met metalen casco gedefinieerd). De Commissie komt derhalve tot de con- clusie dat de verwerving van KAE niet binnen het toepas- singsgebied van de zevende scheepsbouwrichtlijn valt. VII Duitsland heeft nagelaten, deze steunmaatregelen, over- eenkomstig artikel 93, lid 3, van het Verdrag, vooraf ter kennis van de Commissie te brengen. Het meldde de steun eerst aan, nadat de garantie was verleend en nadat Krupp 74,9 % van KAE aan BV had verkocht en Hibeg en Krupp een GbR hadden opgericht. Aangezien Duitsland de steun in strijd met artikel 93, lid 3, van het EG-Verdrag pas naderhand heeft aange- meld, kon de Commissie hierover geen standpunt bepalen voordat de maatregelen ten uitvoer waren gelegd. De steun was dus vanaf de datum waarop hij werd toege- kend, onwettig. 25. 11. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 316/31 VIII Ten tijde van de betrokken transacties (KAE fuseerde later met de BV-dochter STN, die op haar beurt werd overgenomen door een consortium onder leiding van Rheinmetall) was KAE voornamelijk werkzaam op het gebied van nautische en defensie-elektronica (echopeiling, signalen- en gegevensverwerking). Er bestaat op deze gebieden in de Gemeenschap concurrentie en de betrok- ken producten worden tussen de lidstaten verhandeld. Volgens het jaarverslag van 1991 van (K)AE (de naam werd na overname door BV in AE veranderd), behaalde KAE een deel van haar omzet in de Gemeenschap. Van een omzet van 689 miljoen DEM in 1991 bedroegen transacties met andere lidstaten 45 miljoen DEM. Deze cijfers bedroegen voor 1990 respectievelijk 578 miljoen DEM en 30 miljoen DEM. Het aantal werknemers van KAE bedroeg 3 242 in 1990 en de winst in de periode 1986-1990 lag tussen 11 miljoen DEM en 20,2 miljoen DEM. In de uitnodiging voor de algemene vergadering van BV van 17 oktober 1991 sprak de raad van bestuur de hoop uit, dat het internationale concurrentievermogen van de op het gebied van nautische elektronica werkzame doch- teronderneming STN zou verbeteren door de overname van KAE. De raad van bestuur van BV wees ook op de verwachte spoedige synergie-effecten van de fusie tussen KAE en STN. Het eigenlijke doel van de overname van het 74,9 %-belang in KAE was duidelijk het verbeteren van de concurrentiepositie van BV in de sector nautische en defensie-elektronica. De steun stelde BV voorts in staat haar positie in die sector te versterken zonder daarvan de volledige kosten te hoeven te dragen. Na de overname van KAE zou het aandeel van elektronica en systeem- ontwikkeling in de totale omzet van het concern BV naar verwachting stijgen tot 55-60 %. In deze sector bestond een sterke concurrentie. Volgens de ten tijde van de overname beschikbare informatie waren alleen al in de sector defensie-elektronica meer dan 40 ondernemingen met een omzet van meer dan 30 miljoen ECU werk- zaam. Op het gebied van nautische en defensie-elektronica is KAE op een aantal gespecialiseerde markten werkzaam; uit de beschikbare gegevens hierover blijkt dat er intra- communautair handelsverkeer bestaat. Deze gegevens zijn in de volgende tabel samengevat. De steun van Duitsland ten gunste van BV en Hibeg beïnvloedt derhalve het handelsverkeer tussen lidstaten ongunstig en vervalst de mededinging tussen fabrikanten van nautische en defensie-elektronica in de zin van arti- kel 92, lid 1, van het Verdrag. Invoer uit andere lidstaten in 1991 voor de afzonderlijke productgroepen Land 8531 (1) 8526 (2) 9014 (3) (miljoen ECU) Frankrijk 114 België/Luxemburg Nederland Duitsland Italië Verenigd Koninkrijk Ierland Denemarken Griekenland Portugal Spanje 49 51 48 36 72 16 14 12 18 41 36 21 20 70 20 11 3 11 7 3 7 130 11 63 55 64 190 3 18 0,5 5 11 (1) 8531: elektrische toestellen voor hoorbare of voor zichtbare signa- (2) 8526: len. radartoestellen, toestellen voor radionavigatie en toestellen voor radioafstandsbediening. (3) 9014: kompassen, andere instrumenten, apparaten en toestellen voor de navigatie. IX In artikel 92, lid 1, van het Verdrag is het beginsel neergelegd dat steun in de zin van dat artikel onverenig- baar is met de gemeenschappelijke markt. De in arti- kel 92, lid 2, van het Verdrag genoemde afwijkingen van dat beginsel zijn in dit geval, gezien de aard en de doelstellingen van de steun, niet van toepassing. De steun is niet van sociale aard, heeft niet tot doel om door natuurrampen veroorzaakte schade te herstellen, noch om de economische nadelen die bepaalde streken van de Bondsrepubliek Duitsland van de verdeling van Duitsland ondervinden, te compenseren. Ten aanzien van de in artikel 92, lid 3, onder a), genoemde uitzondering kan worden opgemerkt dat de steun niet strekt tot bevordering van de economische ontwikkeling van streken waarin de levensstandaard abnormaal laag is of waar een ernstig gebrek aan werkge- legenheid heerst. Duitsland heeft ook niet getracht de steunmaatregelen op die gronden te rechtvaardigen. Wat de in artikel 92, lid 3, onder b), bedoelde uitzonde- ring betreft, is de steun duidelijk niet bedoeld ter bevor- dering van een project van een gemeenschappelijk Euro- pees belang of om een ernstige verstoring in de Duitse economie op te heffen. Duitsland heeft ook niet getracht de steunmaatregelen op die gronden te rechtvaardigen. Wat de in artikel 92, lid 3, onder c), genoemde afwijking betreft, welke betrekking heeft op steunmaatregelen om de ontwikkeling van bepaalde vormen van economische L 316/32 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 25. 11. 98 bedrijvigheid of van bepaalde regionale economieën te vergemakkelijken, mits de voorwaarden waaronder het handelsverkeer plaatsvindt daardoor niet zodanig worden veranderd dat het gemeenschappelijk belang wordt geschaad, heeft de Commissie de steun op sectorale en regionale aspecten onderzocht. Ten aanzien van beide aspecten is het van belang dat de aan BV verleende steun een investeringssteun is om BV te helpen een reeds bestaande onderneming (KAE) over te nemen en niet om nieuwe productiemiddelen te verwerven of nieuwe werk- gelegenheid tot stand te brengen. Daarom zij verwezen naar deel VIII, waarin het bestaan van mededinging tussen fabrikanten in de Gemeenschap en van handelsver- keer tussen de lidstaten in de betrokken producten duide- lijk wordt aangetoond. Voor de sectorale aspecten is de sector van belang waarin de investering plaatsvindt. In dit geval is het de sector elektronica waarin KAE werkzaam is. Daar de steun ook vanuit sectoraal oogpunt niet gerecht- vaardigd is, moet hij worden geacht de voorwaarden waaronder het handelsverkeer plaatsvindt, zodanig te veranderen dat het gemeenschappelijk belang wordt geschaad. Door deze steun zou BV met de exploitatie van KAE een onverantwoord voordeel verkrijgen ten opzichte van de concurrenten van KAE die zodanige steun niet hebben of zullen ontvangen. Duitsland heeft deze gron- den ook niet aangevoerd om de steun te rechtvaardigen. Wat de regionale aspecten betreft, is Bremen een gebied dat zowel voor nationale („Gemeinschaftsaufgabe Ver- besserung der regionalen Wirtschaftsstruktur”) als voor communautaire steun („doelstelling 2-regio”) in aanmer- king komt. De steun is in dit geval echter niet, zoals is vereist, in het kader van een goedgekeurde regionale regeling maar als investeringssteun ad hoc verleend. Bovendien kan de overname van een bestaande onderne- ming of een onderdeel daarvan niet worden aangemerkt als een investering die voor steun in het kader van de reeds genoemde „Gemeinschaftsaufgabe” in aanmerking komt, daar geen werkgelegenheid wordt geschapen en Duitsland niet heeft aangegeven of aangetoond, dat KAE had moeten sluiten indien de verkoop van BV niet tot stand was gekomen. Daarom kan de steun niet met de in artikel 92, lid 3, onder c), genoemde regionale redenen worden gerechtvaardigd. Overigens heeft Duitsland de steun ook niet als regionale steun aangemeld, noch deze uit regionale overwegingen gerechtvaardigd. De steunmaatregel dient ongedaan te worden gemaakt en reeds toegekende steun moet overeenkomstig het arrest van het Hof van Justitie van 14 februari 1990 in zaak C-301/87 (Boussac) (7) worden terugbetaald, HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING GEGEVEN: Artikel 1 De steun van in totaal 126 miljoen DEM ten gunste van Bremer Vulkan AG, die in verband met de verwerving, via Hanseatische Industrie-Beteiligungen GmbH, van een aandeel van 74,9 % in Krupp Atlas Elektronik GmbH is verleend, is ongeoorloofd, daar hij in strijd met de procedureregels van artikel 93, lid 3, van het EG-Verdrag is verleend. Bovendien is deze steunmaatregel onverenig- baar met de gemeenschappelijke markt in de zin van artikel 92, lid 1, van het EG-Verdrag, daar niet is voldaan aan een van de in artikel 92, leden 2 en 3, genoemde voorwaarden voor een vrijstelling. Artikel 2 1. Duitsland draagt ervoor zorg, dat de in artikel 1 genoemde steun van 126 miljoen DEM ten gunste van Bremer Vulkan AG volledig wordt teruggevorderd en binnen twee maanden na de datum van kennisgeving van deze beschikking aan Hanseatische Industrie-Beteiligun- gen GmbH wordt terugbetaald. Duitsland vordert de steun terug tot het in artikel 1 2. genoemde bedrag overeenkomstig de procedures en bepa- lingen van de nationale wetgeving, met name die betref- fende rente wegens verzuim over schulden aan de staat, welke rente verschuldigd is vanaf de datum waarop de onrechtmatig toegekende steun is verleend. 3. Duitsland stelt de Commissie binnen twee maanden na de datum van kennisgeving van deze beschikking in kennis van de maatregelen die het heeft genomen om aan deze beschikking te voldoen. Artikel 3 X Deze beschikking is gericht tot de Bondsrepubliek Duits- land. Concluderend dient te worden vastgesteld dat de door de deelstaat Bremen/Freie Hansestadt Bremen aan BV via Hibeg verleende steun niet verenigbaar is met de gemeen- schappelijke markt, omdat hij onrechtmatig, want in strijd met artikel 93, lid 3, van het EG-Verdrag, is verleend en niet aan de voorwaarden voor een van de in artikel 92, leden 2 en 3, van het Verdrag genoemde uitzonderingen voldoet. Gedaan te Brussel, 25 februari 1998. Voor de Commissie Karel VAN MIERT Lid van de Commissie (7) Jurisprudentie 1990, blz. I-307, rechtsoverweging 22


title: Verordnung (EG) Nr. 444/98 der Kommission vom 25. Februar 1998 zur Änderung der Verordnung (EG) Nr. 1162/95 mit besonderen Durchführungsbestimmungen über Einfuhr- und Ausfuhrlizenzen für Getreide und Reis

eurovoc_concepts:
export licence
food cereals
import licence
rice

formats: html pdf print

text: L 56/12 ‹ ‹DE Amtsblatt der Europ(cid:132)ischen Gemeinschaften 26. 2. 98 VERORDNUNG (EG) Nr. 444/98 DER KOMMISSION vom 25. Februar 1998 zur (cid:142)nderung der Verordnung (EG) Nr. 1162/95 mit besonderen Durchf(cid:129)hrungs- bestimmungen (cid:129)ber Einfuhr- und Ausfuhrlizenzen f(cid:129)r Getreide und Reis DIE KOMMISSION DER EUROP(cid:142)ISCHEN GEMEINSCHAFTEN — gest(cid:129)tzt auf den Vertrag zur Gr(cid:129)ndung der Europ(cid:132)ischen Gemeinschaft, gest(cid:129)tzt auf die Verordnung (EWG) Nr. 1766/92 des Rates vom 30. Juni 1992 (cid:129)ber die gemeinsame Marktorganisa- tion f(cid:129)r Getreide (1), zuletzt ge(cid:132)ndert durch die Verord- nung (EG) Nr. 923/96 der Kommission (2), insbesondere auf Artikel 9 Absatz 2 und Artikel 13 Absatz 11, gest(cid:129)tzt auf die Verordnung (EG) Nr. 3072/95 des Rates vom 22. Dezember 1995 (cid:129)ber die gemeinsame Marktorga- nisation f(cid:129)r Reis (3), ge(cid:132)ndert durch die Verordnung (EG) Nr. 192/98 (4), insbesondere auf Artikel 9 Absatz 2 und Artikel 13 Absatz 15, gest(cid:129)tzt auf die Verordnung (EWG) Nr. 3719/88 der Kommission vom 16. November 1988 (cid:129)ber gemeinsame Durchf(cid:129)hrungsvorschriften f(cid:129)r Einfuhr- und Ausfuhrli- zenzen sowie Vorausfestsetzungsbescheinigungen f(cid:129)r landwirtschaftliche Erzeugnisse (5), zuletzt ge(cid:132)ndert durch die Verordnung (EG) Nr. 1404/97 (6), in Erw(cid:132)gung nachstehender Gr(cid:129)nde: Die G(cid:129)ltigkeitsdauer der Lizenzen, die f(cid:129)r die Ausfuhr insbesondere von Erzeugnissen der KN-Codes 1702 30, 1702 40, 1702 90 und 2106 90 erteilt werden, ist festgelegt durch Artikel 7 Absatz 1 der Verordnung (EG) Nr. 1162/95 der Kommission vom 23. Mai 1995 (7), zuletzt ge(cid:132)ndert durch die Verordnung (EG) Nr. 932/97 (8). Ihre G(cid:129)ltigkeitsdauer wird aufgrund der Erfordernisse des Marktes und einer ordnungsgem(cid:132)ßen Verwaltung festge- setzt und endet sp(cid:132)testens mit dem vierten Monat nach dem Erteilungsmonat. Wegen der Besonderheiten, die sich am Ende des Wirt- schaftsjahres auf dem Markt f(cid:129)r bestimmte Getreideverar- beitungserzeugnisse ergeben, empfiehlt es sich, die Ertei- lung von Lizenzen zum (cid:154)bergang vom bisherigen auf das neue Wirtschaftsjahr, damit vor der neuen Kartoffel- und Maisernte nicht zu große Mengen der genannten Codes (1) ABl. L 181 vom 1. 7. 1992, S. 21. (2) ABl. L 126 vom 24. 5. 1996, S. 37. (3) ABl. L 329 vom 30. 12. 1995, S. 18. (4) ABl. L 20 vom 27. 1. 1998, S. 16. (5) ABl. L 331 vom 2. 12. 1988, S. 1. (6) ABl. L 194 vom 23. 7. 1997, S. 5. (7) ABl. L 117 vom 24. 5. 1995, S. 2. (8) ABl. L 135 vom 27. 5. 1997, S. 2. gebunden werden, zu begrenzen. Bei bestimmten Getrei- deverarbeitungserzeugnissen sind die Ausfuhrzollf(cid:148)rm- lichkeiten, zur Sicherstellung einer reibungslosen Markt- verwaltung, sp(cid:132)testens am 30. Juni zu erledigen, unab- h(cid:132)ngig davon, ob es sich um direkte Ausfuhren handelt oder um Ausfuhren gem(cid:132)ß den Artikeln 4 und 5 der Verordnung (EWG) Nr. 565/80 des Rates vom 4. M(cid:132)rz 1980 (cid:129)ber die Vorauszahlung von Ausfuhrerstattungen f(cid:129)r landwirtschaftliche Erzeugnisse (9), ge(cid:132)ndert durch die Verordnung (EWG) Nr. 2026/83 (10). Zur Verk(cid:129)rzung der Lizenzg(cid:129)ltigkeitsdauer ist von Artikel 27 Absatz 5 und Artikel 28 Absatz 5 der Verordnung (EWG) Nr. 3665/87 der Kommission (11), zuletzt ge(cid:132)ndert durch die Verord- nung (EG) Nr. 2114/97 (12), abzuweichen. Diese zeitliche Verk(cid:129)rzung sollte in den letzten Tagen des bisherigen und den ersten Monaten des neuen Wirtschaftsjahres angewandt werden. Zu diesem Zweck ist vorzusehen, daß die Lizenzen nach ihrer Erteilung 30 Tage lang gelten. Nach Artikel 13a der Verordnung (EWG) Nr. 3719/88 besteht die M(cid:148)glichkeit, Lizenzen f(cid:129)r mehrere Erzeug- nisse ein und derselben Erzeugniskategorie auszustellen. Nach Artikel 4 Abs(cid:132)tze 1 und 2 der Verordnung (EG) Nr. 1162/95 ist bei bestimmten Erzeugnissen die Erteilung von Lizenzen f(cid:129)r zwei oder mehrere aufeinanderfolgende Unterpositionen mit 12 Ziffern zul(cid:132)ssig. Unter Ber(cid:129)ck- sichtigung der sektor(cid:129)bergreifenden Bestimmungen, die sich aus der Verordnung (EWG) Nr. 3719/88 in der Fassung der Verordnung (EG) Nr. 1199/95 (13) ergeben, sollten deshalb durch den genannten Artikel 4 die Kate- gorien der Erzeugnisse definiert werden, f(cid:129)r die nach dem betreffenden Artikel 13a jeweils ein Erstattungssatz gilt. Die in dieser Verordnung vorgesehenen Maßnahmen entsprechen der Stellungnahme des Verwaltungsaus- schusses f(cid:129)r Getreide — HAT FOLGENDE VERORDNUNG ERLASSEN: Artikel 1 Die Verordnung (EG) Nr. 1162/95 wird wie folgt ge(cid:132)ndert: (9) ABl. L 62 vom 7. 3. 1980, S. 5. (10) ABl. L 199 vom 22. 7. 1983, S. 12. (11) ABl. L 351 vom 14. 12. 1987, S. 1. (12) ABl. L 295 vom 29. 10. 1997, S. 2. (13) ABl. L 119 vom 30. 5. 1995, S. 4. 26. 2. 98 ‹ ‹DE Amtsblatt der Europ(cid:132)ischen Gemeinschaften L 56/13 1. In Artikel 4 erh(cid:132)lt Absatz 1 folgende Fassung: „(1) Abweichend von Artikel 13a der Verordnung (EWG) Nr. 3719/88 d(cid:129)rfen f(cid:129)r Erzeugnisse der KN- Codes 1101 00 15, 1102 20, 1103 11 10 und 1103 13 in dem Antrag auf Erteilung einer Ausfuhrlizenz Erzeug- nisse von zwei aufeinanderfolgenden Unterpositionen mit dem zw(cid:148)lfstelligen Code der Erstattungsnomen- klatur angegeben werden. Im Sinne von Artikel 13a der Verordnung (EWG) Nr. 3719/88 werden folgende Erzeugniskategorien festge- legt: Kategorie 1: 1108 11 00 9200, 1108 11 00 9300 Kategorie 2: 1108 12 00 9200, 1108 12 9300 Kategorie 3: 1108 13 00 9200, 1108 13 00 9300 Kategorie 4: 1108 19 10 9200, 1108 19 10 9300 folgenden Wirtschaftsjahres beantragten Lizenzen sp(cid:132)testens am 30. Tag nach dem Tag ihrer Erteilung zu erledigen. Die so gesetzten Fristen gelten auch f(cid:129)r die in Artikel 30 der Verordnung (EWG) Nr. 3665/87 genannten Formalit(cid:132)ten f(cid:129)r Erzeugnisse, die im Rahmen der Verordnung (EWG) Nr. 565/80 mit den entspre- chenden Lizenzen ausgef(cid:129)hrt werden. Feld 22 dieser Lizenzen enth(cid:132)lt eine der nachste- henden Angaben: — Limitaci(cid:155)n establecida en al apartado 1 bis del art(cid:146)culo 7 del Reglamento (CE) no 1162/95 — Begrænsning, jf. artikel 7, stk. 1a, i forordning (EF) nr. 1162/95 — K(cid:129)rzung der G(cid:129)ltigkeitsdauer nach Artikel 7 Absatz 1a der Verordnung (EG) Nr. 1162/95 — Peqioqisl ˜or pou pqobk ˜epetai sto ˜aqhqo 7 paq ˜acqavor 1a tou jamomislo ˜u (EJ) aqih. 1162/95 Kategorie 5: 1702 30 51 9000, 1702 30 91 9000, — Limitation provided for in Article 7(1a) of Regula- 1702 90 50 9100 tion (EC) No 1162/95 Kategorie 6: 1702 30 59 9000, 1702 30 99 9000, 1702 40 90 9000, 1702 90 50 9900, 2106 90 55 9000. — Limitation pr(cid:130)vue (cid:133) l’article 7 paragraphe 1 bis du r(cid:138)glement (CE) no 1162/95 — Limitazione prevista all’articolo 7, paragrafo 1 bis, del regolamento (CE) n. 1162/95 Die in dem Antrag vermerkten zw(cid:148)lfstelligen Unter- positionen sind in die Ausfuhrlizenz einzutragen. “ — Beperking als bepaald in artikel 7, lid 1 bis, van Verordening (EG) nr. 1162/95 2. In Artikel 4 Absatz 2 erster Gedankenstrich werden die Worte „elfstelliger Code“ ersetzt durch die Worte „zw(cid:148)lfstelliger Code“. In Artikel 4 Absatz 2 erster Gedankenstrich ist folgender Unterabsatz anzuf(cid:129)gen: „Feld 15 erh(cid:132)lt eine der nachstehenden Angaben: Zubereitungen von der zur Verf(cid:129)tterung verwendeten Art gem(cid:132)ß Verordnung (EG) Nr. 1517/95“. — Limita(cid:135)˜ao estabelecida no nº 1A do artigo 7º do Regulamento (CE) nº 1162/95 — Asetuksen (EY) N:o 1162/95 7 artiklan 1 a kohdassa s(cid:132)(cid:132)detty rajoitus — Begr(cid:132)nsning enligt artikel 7. 1a i f(cid:148)rordning (EG) nr 1162/95. “ 3. In Artikel 7 wird der nachstehende Absatz 1a ange- f(cid:129)gt: Artikel 2 „(1a) Abweichend vom vorstehenden Absatz endet die G(cid:129)ltigkeitsdauer der bis 25. Juni beantragten und f(cid:129)r die Ausfuhr von Erzeugnissen der KN-Codes 1702 30, 1702 40, 1702 90 und 2106 90 erteilten Lizenzen am 30. Juni. Ausfuhrlizenzen, die zwischen dem 26. Juni und 30. September des folgenden Wirt- schaftsjahres f(cid:129)r die genannten Erzeugnisse beantragt werden, sind 30 Tage lang g(cid:129)ltig, vom Tag ihrer Ertei- lung an gerechnet gem(cid:132)ß Artikel 21 Absatz 1 der Verordnung (EWG) Nr. 3719/88. Diese Verordnung tritt am Tag nach ihrer Ver(cid:148)ffentli- chung im Amtsblatt der Europ(cid:132)ischen Gemeinschaften in Kraft. Sie gilt f(cid:129)r Ausfuhren, f(cid:129)r welche die Zollf(cid:148)rmlichkeiten gem(cid:132)ß Artikel 3 oder Artikel 25 der Verordnung (EWG) Nr. 3665/87 ab dem Inkrafttreten dieser Verordnung erf(cid:129)llt werden. Die Ausfuhrzollf(cid:148)rmlichkeiten f(cid:129)r die bis 25. Juni beantragten Lizenzen sind sp(cid:132)testens am 30. Juni, f(cid:129)r die zwischen dem 26. Juni und 30. September des Artikel 1 Absatz 1 gilt auf Antrag, der sp(cid:132)testens am 26. M(cid:132)rz 1998 zu stellen ist, f(cid:129)r Ausfuhren, f(cid:129)r welche die vorstehend genannten F(cid:148)rmlichkeiten ab 1. Juli 1995 erf(cid:129)llt worden sind. L 56/14 ‹ ‹DE Amtsblatt der Europ(cid:132)ischen Gemeinschaften 26. 2. 98 Diese Verordnung ist in allen ihren Teilen verbindlich und gilt unmittelbar in jedem Mitgliedstaat. Br(cid:129)ssel, den 25. Februar 1998 F(cid:129)r die Kommission Franz FISCHLER Mitglied der Kommission


eurovoc_concepts:
Mediterranean Sea
fishery management
fishery resources
fishing regulations
management of resources

text: C 129/28 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 27. 4. 98 Parere del Comitato economico e sociale sul tema «La gestione della pesca nel Mediterraneo» (98/C 129/07) Il Comitato economico e sociale, in data 10 luglio 1997, ha deciso, conformemente al disposto dell’articolo 23, terzo comma, del Regolamento interno, di elaborare il parere sul tema di cui sopra. La Sezione «Agricoltura e pesca», incaricata di preparare i lavori del Comitato in materia, ha formulato il parere sulla base del rapporto introduttivo del relatore Mun˜iz Guardado, in data 5 febbraio 1998. Il Comitato economico e sociale ha adottato il 25 febbraio 1998, nel corso della 352a sessione plenaria, con 118 voti favorevoli ed 1 astensione, il seguente parere. 1. Introduzione 1. 1. Il presente parere riguarda la gestione della pesca nel Mediterraneo, argomento di grande importanza, di analisi ardua e complessa, e le cui peculiari caratteristiche richiedono un approccio differenziato. 1. 2. Nel Mediterraneo sono presenti diverse flotte: comunitarie, degli Stati rivieraschi, e dei paesi terzi. Mentre la flotta comunitaria è soggetta ad una rigida regolamentazione (comunitaria e in alcuni casi naziona- le), le condizioni dei paesi rivieraschi non comunitari variano da paese a paese, mentre la flotta dei paesi terzi impegnata nella pesca di specie migratorie (tonnidi e pesce spada) opera liberamente, in pratica senza alcun controllo, creando cosı` una situazione discriminatoria sempre più insostenibile per tutti gli Stati rivieraschi e in particolare per quelli comunitari. 1. 3. Poiché per i pescatori comunitari è difficile accettare il rispetto di una normativa (nazionale/comuni- taria) non armonizzata con quella cui sono soggetti gli altri pescatori presenti nel Mediterraneo, si impone un’armonizzazione reale e globale. 1. 4. I pescatori comunitari, pur riconoscendo la necessità di regolamentare e proteggere le zone di pesca che rischiano di esaurirsi, non possono accettare che loro interessi e tale protezione vada a scapito dei favorisca invece altre flotte, non soggette a regolamenta- zione. Il 7 e 8 giugno 1997 si sono riuniti a Ibiza (Spagna) 1. 5. i rappresentanti delle 88 associazioni di pescatori del Mediterraneo; in tale occasione si è ribadita l’urgenza di un ordinamento globale, di una gestione efficace e di misure di controllo della flotta dei paesi costieri e dei paesi terzi, nonché dei pescherecci operanti sotto bandiere di comodo, al fine di combattere l’eccessivo sfruttamento cui è sottoposta la maggior parte delle specie mediterranee. 1. 6. A tale problema, data la sua importanza, sono state dedicate due Conferenze diplomatiche: una a Creta (Grecia) nel 1994 e l’altra a Venezia nel 1996. In tali Conferenze si è parlato del futuro che si intende riservare al Mediterraneo, e sono state raccolte numerose dichiarazioni. Tuttavia, con il passare del tempo, il settore constata come tali propositi non si concretizzino in misure operative che permettano di avviare i problemi a soluzione. 1. 7. Occorre che gli organi competenti procedano più rapidamente ed efficacemente. A tale pur grave situazione, si reagisce ancora con eccessiva flemma; mancano realismo e volontà di cercare soluzioni, sebbene negli ultimi mesi siano state adottate delle misure a livello nazionale (riconversione, con fondi dell’Unione europea, delle reti da posta derivanti in Italia, e creazione di zone protette in Spagna). 1. 8. Tuttavia, misure di altro genere, ampiamente richieste, non sono ancora state prese in considerazione. Tra esse il Comitato rileva le misure commerciali contro i paesi che non rispettano le norme sulla conservazione delle risorse. La legislazione comunitaria, pur prevedendo 1. 9. molte di tali limitazioni, consente deroghe a favore di specifiche flotte da pesca di taluni Stati, con casi di deroghe puntuali in altri Stati. Il fatto che dette limitazioni continuino a non 1. 10. essere rispettate contribuisce all’esaurimento di tutte le risorse alieutiche, ragione per cui l’intera politica della pesca deve essere orientata al recupero delle zone di pesca: il Regolamento (CE) n. 1626/94 del Consiglio, del 27 giugno 1994 (1), ha costituito un primo passo avanti in tal senso. 1. 11. Si deve tuttavia concludere che il Regolamento (CE) n. 1626/94 non ha fatto prova del realismo e dell’ambizione necessari per risolvere i problemi posti concretamente dal Mediterraneo. 1. 12. Esso non è infatti riuscito a pervenire ad un’autentica ed efficace armonizzazione, cosicché al Mediterraneo continua a mancare una regolamentazione che consenta di evitare il degrado delle risorse, la crisi delle flotte, la perdita di occupazione e la distorsione del mercato. Risulta pertanto necessario adottare i seguenti criteri: — garantire la conservazione delle risorse della pesca del Mediterraneo; (1) GU L 171 del 6. 7. 1994, pag. 1. Parere del CES: GU C 201 del 26. 7. 1994. 27. 4. 98 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee C 129/29 — tener conto del parere e della consulenza degli operatori del settore in sede di adozione delle misure, in modo da riceverne il sostegno in sede di applicazione; — assicurare una commercializzazione responsabile, per rendere possibile e sostenibile una pesca respon- sabile; — controllare efficacemente le flotte di paesi terzi che praticano una pesca industriale sregolata a detrimento della pesca artigianale. 2. Considerazioni generali 2. 1. Il mar Mediterraneo, il cui nome significa «tra le terre», ha effettivamente dimensioni modeste rispetto ad altri mari, pur essendo l’unico ad aver dato il proprio nome ad un tipo di clima perfettamente definito. Esso presenta una grande varietà di specie d’interesse economico. Tra quelle demersali acquistano particolare importanza le seguenti: nasello, rana pescatrice, triglia, sogliola, sparidi, gambero e cicala. Per quanto riguarda i pelagici, occorre distinguere tra i piccoli, come la sardina, l’acciuga, il suro e lo sgombro, ed i grandi, come il tonno rosso e il pesce spada. 2. 1. 1. Queste specie vivono e si riproducono princi- palmente nell’area della piattaforma continentale (fino a 180 metri di profondità). Il Mediterraneo è caratterizzato da una piattaforma molto ridotta, distribuita irregolar- mente lungo le coste. Cio` è evidenziato nella tabella seguente, che riporta anche l’estensione delle acque territoriali in miglia nautiche: Stato Piattaforma (Km2) Albania Algeria Cipro Egitto Spagna Francia Grecia Israele Italia Libano Libia Malta Marocco Siria Tunisia Turchia (Mediterraneo) Ex-Iugoslavia Totale 5 450 10 700 2 500 29 200 44 100 20 450 57 000 3 250 120 740 1 450 55 000 5 460 4 480 1 160 77 300 26 100 43 500 511 140 Acque territoriali (miglia nautiche) 15 (1) 12 12 12 (1) 12 12 6 6 12 12 12 12 12 36 12 (1) 6-12 12 2. 2. Le flotte degli Stati membri che operano nel Mediterraneo sono approssimativamente definite dalle seguenti cifre: Stato Pesche- recci KWt Personale imbarcato T. S. L. Spagna Francia Italia Grecia Totale UE 5 668 2 365 16 801 20 792 45 626 477 828 183 000 1 524 977 674 310 15 053 3 611 47 587 39 397 101. 256 17 458 270 179 146 147 105 648 All’allegato I figura una descrizione delle carat- 2. 2. 1. teristiche della flotta da pesca comunitaria nel Mediter- raneo, cosı` come definite nel documento di lavoro, elaborato nel 1990, in merito agli orientamenti per un regime comune della pesca nel Mediterraneo. 2. 2. 2. Queste cifre evidenziano la presenza di imprese di piccole dimensioni che conducono un’attività di carattere fortemente artigianale. La vicinanza delle zone di pesca alle comunità di pescatori e l’accessibilità dei mercati (almeno negli Stati comunitari) producono una forte frammentazione del settore. L’importanza della flotta di ciascuno Stato dipende soprattutto dalla dimen- sione delle rispettive piattaforme. La tabella seguente quantifica la pressione esercitata per 1 000 Km2 di piattaforma negli Stati membri: Stato Pesche- recci KWt Personale imbarcato T. S. L. Spagna Francia Italia Grecia 129 116 139 365 10 835 8 949 12 630 11 830 341 177 394 691 2 296 854 2 238 2 564 2. 3. Il Mediterraneo è anche, tradizionalmente, un importantissimo centro di consumo dei prodotti della pesca; le sue coste sono densamente popolate, il mercato frammentato ma molto fluido, ed il prezzo dei prodotti della pesca è spesso notevolmente superiore rispetto agli altri mercati. In tale contesto è difficile assicurare il controllo del volume degli sbarchi. La difficoltà è accresciuta da almeno altri due fattori: la dispersione dei potenziali punti di sbarco e l’esiguità dei bilanci delle amministrazioni per poter effettuare maggiori controlli (vigilanza in mare e a terra). (1) Nel 1996 l’Algeria ha proclamato unilateralmente l’estensione delle proprie acque territoriali. La Spagna ha stabilito una zona di protezione della pesca tra il Cabo de Gata e la frontiera con la Francia. In tal modo, sia la Spagna che l’Algeria sono passate ad esercitare il controllo sulle proprie zone di pesca fino al limite territoriale consentito dalla Convenzione del mare. Il limite delle acque territoriali della Turchia è di 6 miglia nel mar Egeo e di 12 miglia nel resto delle sue coste. I sistemi di controllo, che incombono alle ammi- 2. 4. nistrazioni nazionali, devono coinvolgere per quanto possibile le stesse comunità di pescatori e le loro organizzazioni, sulla base di una normativa chiara, trasparente ed equa. Per molto tempo lo sfruttamento delle risorse della pesca nel Mediterraneo è stato sovente soggetto alle misure di autocontrollo delle comunità di C 129/30 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 27. 4. 98 pescatori. Tuttavia i mutamenti tecnologici, la maggiore mobilità delle flotte di tutto il mondo e la globalizzazione dei mercati hanno finito per incidere anche sulla stabilità delle risorse mediterranee. — assicurare un maggior coordinamento della ricerca scientifica e tecnica, per ottimizzare il rendimento delle risorse di funzionamento degli organismi spe- cializzati; 2. 4. 1. Già nel 1972 il Consiglio generale per la pesca nel Mediterraneo (CGPM) (1) ha costituito un gruppo di lavoro sull’inquinamento in tale mare. Tuttavia, in linea generale, e a causa del carattere localizzato di numerose risorse, la cooperazione internazionale non si è sviluppa- ta molto e il ruolo del CGPM è rimasto puramente consultivo. 2. 4. 2. Tuttavia, l’ampliamento della Comunità alla Grecia e alla Spagna negli anni ’80 e il peso della PCP nell’Atlantico (prezzi di ritiro, aiuti all’ammodernamen- to, ecc. ) hanno indotto gli Stati membri ad avviare un controllo congiunto delle zone di pesca mediterranee. 2. 5. I servizi della Commissione europea hanno pre- sentato verso la metà del 1990 un documento di lavoro sugli «Orientamenti per un regime comune della pesca nel Mediterraneo», che costituisce un primo quadro di riflessione sui problemi e sulle soluzioni da adottare. A partire da quel momento si è constatata la necessità di attuare una politica comunitaria di conservazione e gestione delle risorse alieutiche in tale regione, onde preservare il patrimonio ittico e promuovere il suo sfruttamento a beneficio della popolazione costiera. Per conseguire questi obiettivi sono state formulate alcune misure, stabilendo le tappe e gli elementi costitutivi di un regime comune della pesca per il Mediterraneo. A sette anni dalla pubblicazione di tale documento è possibile analizzare l’evoluzione dei suoi orientamenti in ambito normativo, politico, tecnico, socioeconomico e di cooperazione internazionale. 2. 5. 1. Nell’ambito normativo si affermava che, sebbe- ne numerose disposizioni della politica comune della pesca fossero applicabili integralmente alla pesca nel Mediterraneo, era necessario procedere per tappe, cer- cando di salvaguardare gli elementi specifici della pesca mediterranea. A tal fine si proponeva di: — stabilire una base comunitaria al livello più alto possibile, tenendo conto dei principi generali fissati dalla Convenzione delle Nazioni unite sul diritto del mare e delle legislazioni esistenti in materia di norme tecniche di conservazione e di gestione; — avviare o rafforzare la cooperazione tra Stati membri nel settore della ricerca scientifica; — organizzare la diffusione sistematica dei dati scienti- fici di base e dei risultati dei lavori. L’approvazione del Regolamento (CE) 2. 5. 1. 1. n. 1626/94 del Consiglio del 27 giugno 1994, che armonizza talune misure tecniche in vigore nel Mediter- raneo, ha comportato in tal senso un importante passo in avanti. Nel parere al riguardo, adottato il 6 maggio 1993, il Comitato avanzava una serie di osservazioni generali che sfortunatamente non sono state accolte integralmente all’atto dell’adozione del regolamento stesso. Nell’Allegato II figura la tabella delle deroghe previste dal Regolamento (CE) n. 1626/94, elaborata dai servizi della DG XIV della Commissione europea. 2. 5. 1. 2. A prescindere dai progressi realizzati nell’am- bito normativo, un’armonizzazione reale ed effettiva nel Mediterraneo è ancora lontana. Essa sarà possibile solo se si elimineranno gradualmente tutte le deroghe esistenti, nella misura in cui non siano scientificamente fondate, e si applicheranno a tutte le flotte le stesse misure tecniche. L’obiettivo è garantire un quadro minimo di riferimento, non discriminatorio, per tutti gli Stati membri. Qualora per taluni Stati la proposta non fosse accettabile nella sua forma attuale, occorrerebbe procedere ad una revisione dei relativi aspetti del regolamento, in modo da renderlo uguale per tutti i paesi destinatari. In tal senso non è accettabile consolidare proposte di regolamento che, seppur di carattere transi- torio e circoscritto nel tempo, costituiscono un grave precedente suscettibile di pregiudicare gli sforzi compiuti per strutturare una politica di conservazione delle risorse della pesca nel Mediterraneo, in conformità del parere del Comitato (2). 2. 5. 1. 3. In sintesi, è possibile passare ad una normati- va più restrittiva partendo da criteri minimi comunitari, che gli Stati, le regioni o le comunità di pescatori possono integrare. Ma l’equità per i pescatori comunitari, che continuano ad essere in concorrenza fra loro, è garantita solo se il quadro minimo di riferimento obbligatorio è uguale per tutti. È evidente che una norma, per essere socialmente accettata, deve essere equa, perché senza consenso sociale, non sarà possibile attuarla efficace- mente in un contesto vasto, fluido e complesso come il Mediterraneo. (1) Organismo intergovernativo istituito nel 1949 nell’ambito dell’Organizzazione delle Nazioni unite per l’alimentazione e l’agricoltura (FAO). La convenzione costitutiva della CGPM è entrata in vigore il 20 febbraio 1952. (2) GU C 30 del 30. 1. 1997. 27. 4. 98 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee C 129/31 2. 5. 2. Nell’ambito politico sono state definite alcune indicazioni, che si possono sintetizzare nelle seguenti linee principali: — agire di concerto con gli Stati membri interessati, al fine di stabilire zone di giurisdizione della pesca al di là dei limiti delle acque territoriali; — stabilire contatti con altri paesi rivieraschi del Medi- terraneo, promuovendo anche la cooperazione scien- tifica; 2. 5. 3. Nell’ambito tecnico è stata sancita la necessità, nel Mediterraneo, di un modello specifico per la conser- vazione delle risorse. Per le ragioni segnalate sopra, tale modello si basa sul controllo dell’attività di pesca (limitazione degli attrezzi da pesca, numero di pescherec- ci, ecc. ) e non su limiti di cattura. Le caratteristiche delle zone di pesca mediterranee rendono impossibile l’applicazione generalizzata di un controllo basato sulla definizione di TAC (totali ammissibili delle catture), data la molteplicità delle specie e la dispersione delle flotte. Si è attribuita pertanto particolare importanza all’elaborazione di una normativa tecnica, che doveva articolarsi sui seguenti aspetti: — rafforzare la cooperazione internazionale nel quadro — studio tecnico sulla selettività degli attrezzi da pesca; delle organizzazioni esistenti. 2. 5. 2. 1. I progressi in tale ambito sono stati realizzati per lo più a livello nazionale. Va evidenziato il caso della Spagna, che ha recentemente istituito nel Mediterraneo (Decreto Regio 1315/97) una zona di protezione della pesca tra il Cabo de Gata e la frontiera con la Francia. La Spagna si riserva in tale zona diritti sovrani ai fini della conservazione delle risorse marine vive, e per la gestione e il controllo della pesca (articolo 2). Cio`, evidentemente, senza pregiudizio delle misure presenti e future dell’Unione europea in materia di protezione e conservazione delle risorse. 2. 5. 2. 2. Con questa misura il governo spagnolo inten- de sostanzialmente proteggere le popolazioni di grandi pelagici (specialmente il tonno rosso) e mantenere in tale zona una flotta artigianale ad alta intensità di mano d’opera, dedita alla pesca di qualità. 2. 5. 2. 3. Negli ultimi anni si era registrato un notevole incremento dell’attività di pescherecci industriali di paesi non appartenenti al bacino Mediterraneo (il loro numero è valutato a oltre 100 unità, alcune delle quali battono bandiere di comodo). In molti casi questi pescherecci operavano senza alcun tipo di controllo e molto vicino alle 12 miglia dalla costa, senza rispettare le raccomanda- zioni della Commissione internazionale per la conserva- zione dei tonni dell’Atlantico (ICCAT). Tale sfruttamen- to incontrollato stava conducendo negli ultimi anni ad una situazione critica delle risorse ittiche. 2. 5. 2. 4. Lo sfruttamento incontrollato delle risorse evidenzia ulteriormente la necessità di creare accordi efficaci per il controllo della pesca nel Mediterraneo. L’obiettivo più importante sotto tale profilo è il rafforza- mento della posizione del CGPM in quanto organismo regionale di maggiore rilevanza per il settore della pesca. A tale scopo nel corso della riunione di Roma del 13-16 ottobre 1997, il CGPM ha adottato una serie di decisioni di rilievo (Comitato scientifico, autonomia di bilancio, ecc. ). La concomitante decisione di modificare lo statuto e il regolamento interno del CGPM affinché la Comunità possa farne parte, contribuirà ad aumentare il peso dell’Unione europea in tale organizzazione. — riduzione progressiva degli attrezzi che danneggiano l’ambiente marino, specialmente le reti da posta derivanti; — elaborazione di una normativa comunitaria sulle caratteristiche e le condizioni di impiego dei differenti attrezzi da pesca; — riconversione delle flotte finalizzata all’impiego siste- matico di attrezzi selettivi. 2. 5. 3. 1. Anche in questo ambito il risultato è stato modesto. Si sono compiuti progressi in relazione ad alcuni aspetti collaterali (censimento della flotta comuni- taria), ma l’aspetto essenziale del problema è stato affrontato solo con il Regolamento (CE) n. 1626/94. Tuttavia, l’approvazione del Regolamento (CE) n. 1626/94 del Consiglio, del 27 giugno 1994, che armonizza alcune misure tecniche in vigore nel Mediter- raneo, non ha comportato grandi passi in avanti in relazione ai punti summenzionati, dato che: — il regolamento non vieta le reti da posta derivanti; — viene introdotto un trattamento discriminatorio in relazione alle reti a strascico pelagiche, semipelagiche e in coppia, in quanto saranno gli Stati membri a stabilire le restrizioni relative alle caratteristiche tecniche (articolo 5). 2. 5. 3. 2. Nondimeno nel 1997, con l’approvazione della «Decisione del Consiglio relativa ad una misura specifica per promuovere la riconversione di alcune italiani» (1) attività di pesca praticate dai pescatori avvenuta nella riunione del Consiglio «Pesca» di Lussem- burgo, del 14 e 15 aprile 1997, si puo` realizzare un passo in avanti in relazione al problema delle reti da posta derivanti. 2. 5. 3. 3. Sono inoltre continuati gli studi scientifici che hanno contribuito alla conoscenza del problema, ma di cui non si è tenuto sufficientemente conto per prendere le disposizioni approvate fino adesso. Va comunque riconosciuto che tali studi hanno comportato un grande avanzamento nel settore della ricerca, che (1) GU C 30 del 30. 1. 1997. C 129/32 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 27. 4. 98 deve perseguire in tutte le sedi possibili, specialmente in quelle che riuniscono tutti gli Stati le cui flotte esercitano attività di pesca nel Mediterraneo. la politica strutturale e la partecipazione delle orga- nizzazioni professionali. Sono stati trattati in modo specifico i contatti con gli operatori dei paesi terzi; 2. 5. 3. 4. Il CGPM dev’essere l’organismo prioritario, senza pregiudizio della cooperazione scientifica tra Stati (ad esempio il progetto FAO-Copemed ecc. ). — la prima riunione di operatori del settore della pesca degli Stati rivieraschi del Mediterraneo, organizzata dalla Commissione, si è svolta a Napoli il 28 settem- bre 1996. 2. 5. 3. 5. In conclusione, nell’ambito tecnico si stanno realizzando dei progressi, ma con eccessiva lentezza, cosicché il loro impatto sul piano pratico è ancora poco rilevante ai fini dell’efficace regolamentazione della pesca comunitaria ad un livello stabile e non conflittuale. 2. 5. 4. Nell’ambito socioeconomico si è posta come premessa l’esigenza di corresponsabilizzare il settore all’applicazione della politica comune della pesca (PCP). Date le caratteristiche delle attività di pesca mediterranee (dispersione, piccoli pescherecci, ecc. ) era necessario che gli operatori accettassero gli obblighi indispensabili per rendere praticabile la PCP. Si proponeva pertanto di potenziare le strutture professionali, per creare un centro attivo di responsabilità collettiva per le consultazioni in materia di gestione delle risorse e dei mercati. 2. 5. 4. 1. Le organizzazioni di produttori contemplate nell’Organizzazione comune dei mercati non si sono consolidate nel Mediterraneo a causa della struttura socioeconomica esistente e delle modalità di commercia- lizzazione dei prodotti. Si puo` disciplinare l’attività stabilendo meccanismi di territorializzazione dello spa- zio marittimo costiero. Le strutture professionali di Stati come Francia e Spagna, fortemente radicate nel settore, possono essere standardizzate a un livello qualitativo superiore. Si puo` studiare il controllo effettivo esercitato dalle comunità di pescatori in alcune zone del Mediterra- neo e dare loro una forma giuridica attraverso il riconoscimento della capacità di ottenere una delega dallo Stato, per permettere loro di partecipare in una certa misura alla gestione delle risorse del rispettivo territorio marittimo locale. Tale riconoscimento è già in atto nelle zone costiere di pesca del Giappone o nella Laguna di Albufera presso Valenza (Spagna). Il carattere restrittivo di un sistema di questo tipo comporterebbe una maggiore protezione delle risorse. 2. 5. 4. 2. Le azioni al riguardo si sono finora limitate a consultazioni, due delle quali sono avvenute con la partecipazione del settore: — nel seminario di riflessione della Commissione e del Parlamento europeo, svoltosi ad Ancona il 22 e 23 giugno 1995, è stata trattata la politica di conservazione delle risorse del Mediterraneo. Il 24 giugno ha fatto seguito una riunione cui hanno assistito i rappresentanti delle organizzazioni profes- sionali e durante la quale sono stati trattati aspetti concernenti l’armonizzazione, misure tecniche su scala comunitaria, la cooperazione internazionale, 2. 5. 5. Si è infine considerato l’ambito della coopera- zione internazionale, come seconda tappa dell’elabora- zione di una politica globale per la conservazione e la gestione razionale delle risorse. Oltre all’armonizzazione comunitaria, ci si dovrà avviare verso la globalizzazione dell’attività di pesca nel Mediterraneo, dato che le misure concertate con gli Stati rivieraschi dovranno essere obbligatorie per tutti. Si è suggerito, come via più appropriata, 2. 5. 5. 1. l’apertura di una conferenza diplomatica incaricata di preparare le basi di una struttura internazionale di concertazione. Il presupposto è che la concertazione garantisca il consolidamento dei risultati della politica comune in materia di gestione e conservazione delle risorse ottenuti nella prima tappa, ricorrendo a una istituzione scientifica indipendente per stabilire le basi di valutazione dello stato delle risorse. 2. 5. 5. 2. In questo ambito si è proceduto finora solo sul piano delle consultazioni. Si sono svolte due conferenze diplomatiche, a Creta (Grecia) nel 1994 e a Venezia nel 1996, senza l’adozione di misure operative che permettano di dare una soluzione pratica ai problemi. 2. 5. 5. 3. Dal 1990, la rivitalizzazione del CGPM, come quadro istituzionale per l’insieme degli Stati rivieraschi, è stato un altro punto di riferimento, seppur non si siano compiuti considerevoli passi avanti. L’attività del CGPM non è aumentata in modo significativo (si puo` ritenere che cio` sia dovuto all’insufficienza dei mezzi, che dovrebbero essere forniti soprattutto dall’UE). L’adesio- ne dell’UE è già stata approvata ma si attende la ratifica del Consiglio per la sua entrata in vigore. L’attività del Consiglio puo` cambiare alla luce dei risultati ottenuti nell’ultima riunione del CGPM, svoltasi a Roma nell’ot- tobre 1997. 2. 5. 5. 4. Nel Mediterraneo operano una serie di Stati rivieraschi, comunitari e non, come Spagna, Grecia, Marocco, Algeria, ecc. , che praticano una pesca general- mente artigianale. Vi è poi un’altra flotta, di carattere industriale, battente bandiera giapponese, coreana, o bandiere di comodo (Panama, Honduras, Belize, ecc. ) che continua a pescare oltre il limite di 12 miglia in assenza di qualsiasi controllo. Tale flotta conta oltre 100 pescherecci di grandi dimensioni, i quali praticano un’attività di carattere industriale con attrezzi e strumen- ti ad alta capacità di cattura, e si dedicano alla pesca su vasta scala di tonno rosso e pesce spada. 27. 4. 98 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee C 129/33 2. 5. 5. 5. Lo stato delle risorse non consente di sotto- porle indefinitamente ad una pressione di questo tipo. La situazione deve essere al più presto disciplinata e controllata. In ogni caso, la pesca artigianale deve sempre prevalere su quella industriale, e gli interessi degli Stati costieri su quelli degli altri paesi. 3. Conclusioni 3. 1. Il Mediterraneo è contraddistinto da alcune caratteristiche particolari, alle quali i sistemi di gestione devono necessariamente adattarsi per essere efficaci. 3. 2. L’efficacia dei sistemi di gestione dipenderà inoltre dalla loro equità, sı` da evitare trattamenti discriminatori. 3. 3. Occorre continuare a rafforzare la ricerca scienti- fica, rendendo più dinamico il CGPM, in modo da farne l’organo prioritario, senza rinunciare alla cooperazione scientifica sotto forma di elaborazione congiunta di studi da parte degli Stati che si affacciano sul Mediterraneo. 3. 4. Data l’esistenza di situazioni discriminatorie, è necessaria un’armonizzazione reale e globale della pesca nel Mediterraneo. Essa sarà possibile solo se si elimine- ranno gradualmente tutte le deroghe previste dal Regola- Bruxelles, 25 febbraio 1998. mento (CE) n. 1626/94 e si applicheranno le stesse misure tecniche a tutte le flotte. Il Comitato auspica che la normativa proposta 3. 5. formi oggetto di una consultazione degli ambienti professionali interessati, in modo da coinvolgere questi ultimi nella sua applicazione. Cio` rafforzerebbe la proposta avanzata dall’Unione europea nel CGPM in merito alla creazione di un comitato che rappresenti in modo diretto gli operatori del settore. 3. 6. Devono essere previste misure adeguate contro gli operatori che non rispettano le norme sulla conserva- zione delle risorse. Il commercio responsabile va raffor- zato per prevenire la concorrenza sleale attualmente in atto, specialmente per quanto riguarda le flotte di paesi terzi. La creazione di zone di protezione della pesca nel 3. 7. Mediterraneo è un meccanismo adeguato per garantire l’efficacia delle misure di protezione e di conservazione delle risorse. 3. 8. Le conferenze diplomatiche devono andare oltre intenti. Occorre sviluppare una le dichiarazioni di collaborazione più intensa con tutti gli Stati, elaborando lavori preliminari che permettano di adottare conclusio- ni di applicazione immediata. 3. 9. Nel processo di adattamento ad una pesca sostenibile nel Mediterraneo, la pesca artigianale deve avere la priorità su quella industriale. Gli interessi degli Stati rivieraschi devono prevalere su quelli estranei al Mediterraneo. Il Presidente del Comitato economico e sociale Tom JENKINS C 129/34 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 27. 4. 98 ALLEGATO I al parere del Comitato economico e sociale Caratteristiche della flotta da pesca comunitaria nel Mediterraneo Le caratteristiche generali della flotta da pesca comunitaria sono le seguenti: — essa si compone di un numero elevato di unità (circa 47 000) caratterizzate da dimensioni ridotte e motorizzazione insufficiente; — sia le imbarcazioni che le attrezzature collocate a bordo per la pesca, la conservazione e la lavorazione del pescato sono antiquate; — l’igiene e la sicurezza a bordo sono carenti. Sulla scorta dell’analisi dei modelli socioeconomici di sfruttamento delle risorse della pesca, si puo` riassumere come segue la situazione nei quattro Stati membri interessati: — La pesca costiera artigianale viene praticata a livello familiare, con imbarcazioni senza ponte, di lunghezza tra le perpendicolari inferiore a 9 metri e generalmente prive di motore. Tale attività assicura un numero elevato di posti di lavoro, ma poco remunerativi. Questo settore, date le sue strutture sociali tradizionali, presenta inoltre una certa rigidità di fronte agli obblighi esterni (legislazione, controllo) e alle innovazioni tecnologiche; le sue strutture socioeconomiche favoriscono inoltre l’individualismo. — La flotta da pesca artigianale media è composta da unità in genere vecchie e obsolete, la cui lunghezza tra le perpendicolari varia tra 9 e 18 metri. Le attività di questa flotta sono più facili da controllare rispetto a quelle della categoria precedente, dato il numero minore di pescherecci, e che questi, per le loro caratteristiche, devono effettuare gli sbarchi nei porti. Va segnalato che alcune attività di questo settore della flotta mediterranea sono oggetto di normative rigorose, come ad esempio il divieto di pesca e addirittura il divieto di costruire nuovi pescherecci quando si intende controllare l’accesso alle risorse (autorizzazioni preliminari per la costruzione, permesso di immissione in servizio, licenze ecc. ). — La pesca di altura è praticata con unità relativamente moderne e produttive, che pescano in zone situate generalmente al di fuori delle acque territoriali. Va segnalata l’esistenza di una flotta specializzata nella pesca di tunnidi e di altre grandi specie migratorie, direttamente in concorrenza con le flotte di Stati non rivieraschi. Fonte: COM(90) 1136 def. Allegato I, pagg. 13/14. 27. 4. 98 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee C 129/35 ALLEGATO II al parere del Comitato economico e sociale Deroghe incluse nel Regolamento (CE) n. 1626/94 Stato Attività Deroghe accettate Scadenza e condizioni Osservazioni Pesca di novellame con rete da Deroga alla dimensione delle traino (ghiozzi, latterino) per maglie di 40 mm (art. 6, Allega- il consumo umano (alto Adria- tico) to III) 31. 12. 1998 Autorizzata Deroghe concesse per dimensioni delle maglie conformi alle legisla- 2 mesi all’anno zioni nazionali al 1. 1. 1994. Italia Italia Italia Italia Pesca con rete da traino (cefali, Deroga alla dimensione delle sparidi) per l’acquacoltura maglie di 40 mm (art. 6, Allega- (alto Adriatico) to III) 31. 12. 1998 Novellame destinato al consu- Deroga alla dimensione delle mo o all’acquacoltura (Tirre- maglie di 14 mm per le reti da circuizione (art. 6, Allegato III) no) 31. 12. 1998 Pesca di latterino con rete da Utilizzazione entro la fascia traino e sciabica nella fascia di 3 miglia nautiche o entro costiera l’isobata di - 50 metri 31. 12. 1998 Italia Dragaggio di testacei Dragaggio entro la fascia di 3 miglia nautiche o entro l’iso- bata di - 50 metri Francia Pesca con rete da traino a Deroghe alla dimensione delle coppia (fondali di posidonia) maglie di 40 mm (art. 6, allega- to III) Permanente se > 90 % di testacei 31. 12. 1998 Francia Pesca con sciabica da spiaggia Pratica tollerata (con dimen- 1. 1. 2002 sione delle maglie minima) Grecia Pesca con sciabica da spiaggia Pratica tollerata (con dimen- 1. 1. 2002 sione delle maglie minima) Grecia Utilizzazione di sciabiche e reti Utilizzazione entro la fascia di 3 miglia nautiche o entro da traino nella fascia costiera l’isobata di - 50 metri 31. 12. 1998 Possibilità di proroga oltre il 1998 se vi è una giustificazione scientifica Deroghe concesse per dimensioni delle maglie conformi alle legisla- zioni nazionali al 1. 1. 1994. Possibilità di proroga oltre il 1998 se vi è una giustificazione scientifica Deroghe concesse per dimensioni delle maglie conformi alle legisla- zioni nazionali al 1. 1. 1994. Possibilità di proroga oltre il 1998 se vi è una giustificazione scientifica Deroghe concesse per dimensioni delle maglie conformi alle legisla- zioni nazionali al 1. 1. 1994. Possibilità di proroga oltre il 1998 se vi è una giustificazione scientifica Deroghe concesse per dimensioni delle maglie conformi alle legisla- zioni nazionali al 1. 1. 1994. Possibilità di proroga oltre il 1998 se vi è una giustificazione scientifica Possibilità di proroga oltre il 2002 se vi è una giustificazione scientifica Possibilità di proroga oltre il 2002 se vi è una giustificazione scientifica Deroghe concesse per attività con- formi alle legislazioni nazionali al 1. 1. 1994. Possibilità di proroga oltre il 1998 se vi è una giustificazione scientifica Fonte: Tabella trasmessa dalla Commissione al gruppo di lavoro «Mediterraneo» del Comitato consultivo della Pesca in data 1. 3. 1995 (punto 2. 2 dell’ordine del giorno)


title: Verordnung (EG) Nr. 443/98 der Kommission vom 25. Februar 1998 über die Zahlungen für von der griechischen Interventionsstelle im Wirtschaftsjahr 1996/97 übernommene Reismengen

eurovoc_concepts:
Greece
intervention agency
rice

text: L 56/10 DE Amtsblatt der Europ(cid:132)ischen Gemeinschaften 26. 2. 98 VERORDNUNG (EG) Nr. 443/98 DER KOMMISSION vom 25. Februar 1998 (cid:129)ber die Zahlungen f(cid:129)r von der griechischen Interventionsstelle im Wirtschafts- jahr 1996/97 (cid:129)bernommene Reismengen DIE KOMMISSION DER EUROP(cid:142)ISCHEN GEMEINSCHAFTEN (cid:190) diesem Zweck sind zus(cid:132)tzliche Bestimmungen festzu- legen. gest(cid:129)tzt auf den Vertrag zur Gr(cid:129)ndung der Europ(cid:132)ischen Gemeinschaft, Die in dieser Verordnung vorgesehenen Maßnahmen entsprechen der Stellungnahme des Verwaltungsaus- schusses f(cid:129)r Getreide (cid:190) gest(cid:129)tzt auf die Verordnung (EG) Nr. 3072/95 des Rates vom 22. Dezember 1995 (cid:129)ber die gemeinsame Markt- organisation f(cid:129)r Reis (1), ge(cid:132)ndert durch die Verordnung (EG) Nr. 192/98 (2), insbesondere auf Artikel 8 Buchstabe b), HAT FOLGENDE VERORDNUNG ERLASSEN: in Erw(cid:132)gung nachstehender Gr(cid:129)nde: Artikel 1 Nach Artikel 6 Absatz 2 der Verordnung (EWG) Nr. 1528/96 der Kommission vom 30. Juli 1996 (cid:129)ber die (cid:154)bernahme von Rohreis durch die Interventionsstellen und zur Festsetzung der von den Interventionsstellen anzuwendenden Berichtigungsbetr(cid:132)ge, Zu- und Ab- schl(cid:132)ge (3), kann die Interventionsstelle den Rohreis nicht an den vom Verk(cid:132)ufer bezeichneten Handelsplatz, sondern an dem Ort (cid:129)bernehmen, an dem sich der Reis befindet. In Griechenland wurde Rohreis in Anwendung dieser Bestimmung ab dem vom Verk(cid:132)ufer bezeichneten Lagerort (cid:129)bernommen. In vielen anderen F(cid:132)llen ist der Reis ebenfalls vor seiner (cid:154)bernahme mehrere Monate lang gelagert worden. Im Interesse einer guten Verwal- tung d(cid:129)rfte eine (cid:154)berpr(cid:129)fung der (cid:129)bernommenen Mengen durch die sogenannte volumetrische Messung vor Zahlung des endg(cid:129)ltigen Betrags gerechtfertigt sein. Unter Ber(cid:129)cksichtigung des Schwunds ist erfahrungs- gem(cid:132)ß zwischen dem bei einer Wiegung und dieser (cid:154)berpr(cid:129)fung festgestellten Gewicht ein Unterschied von 6 % zul(cid:132)ssig. Die Zahlung sollte deshalb nach Maßgabe des bei der betreffenden (cid:154)berpr(cid:129)fung festgestellten und um die genannte Toleranz erh(cid:148)hten Gewichts erfolgen, auf Antrag des K(cid:132)ufers jedoch nach dem bei einer Wiegung festgestellten Gewicht. In letzterem Fall m(cid:129)ßten die Wiegekosten, wenn unter Ber(cid:129)cksichtigung des zul(cid:132)s- sigen Schwunds ein niedrigeres Gewicht festgestellt wird als Interventionsstelle eingereichten Angebot angegeben, zu Lasten des Verk(cid:132)ufers gehen. Zu in dem bei der (1) ABl. L 329 vom 30. 12. 1995, S. 18. (2) ABl. L 20 vom 27. 1. 1998, S. 16. (3) ABl. L 190 vom 31. 7. 1996, S. 25. Die griechische Interventionsstelle bezahlt den zwischen dem 1. April und 30. September 1997 gem(cid:132)ß Artikel 6 Absatz 2 der Verordnung (EG) Nr. 1528/96 am Ort seiner Lagerung (cid:129)bernommenen Reis nach den Bedingungen der vorliegenden Verordnung. Vor einer Zahlung (cid:129)berpr(cid:129)ft sie in Anwendung der soge- nannten volumetrischen Messung die Mengen, f(cid:129)r die der Verk(cid:132)ufer gem(cid:132)ß Artikel 4 der Verordnung (EG) Nr. 1528/96 einen Antrag eingereicht hat. Artikel 2 (1) Es wird die Menge bezahlt, die in dem in Artikel 1 genannten Antrag und in der Bestandsbuchhaltung des Lagerhalters ausgewiesen ist, sofern sie die in Anwendung der sogenannten volumetrischen Messung festgestellte Menge nicht um (cid:129)ber 6 % (cid:129)berschreitet. (2) (cid:154)berschreitet die beantragte und in der Bestands- buchhaltung des Lagerhalters ausgewiesene Menge die genannten 6 %, erfolgt die Zahlung f(cid:129)r die in Anwen- dung der sogenannten volumetrischen Messung festge- stellte und um 6 % erh(cid:148)hte Menge. (3) Auf Antrag des Verk(cid:132)ufers ist jedoch die Menge zu bezahlen, die bei einer von der Interventionsstelle vorge- nommenen Wiegung festgestellt wird. Die Wiegekosten gehen zu Lasten des Verk(cid:132)ufers, wenn das bei dieser Wiegung festgestellte Gewicht niedriger ist als das der Menge, die in dem in Artikel 1 genannten Antrag ausgewiesen ist, vermindert um den nach Artikel (EWG) Nr. 147/91 zul(cid:132)ssigen 2 der Verordnung 26. 2. 98 DE Amtsblatt der Europ(cid:132)ischen Gemeinschaften L 56/11 Schwund. Diese Kosten werden von der Interventions- stelle (cid:129)bernommen, wenn das festgestellte Gewicht dem Gewicht der in dem genannten Antrag ausgewiesenen Menge, vermindert um den genannten Prozentsatz, entspricht. Artikel 3 Der Lagerhalter erstattet der Interventionsstelle den Wert des Erzeugnisses und (cid:129)bernimmt s(cid:132)mtliche Einlage- rungs-, Lager- und Auslagerungskosten sowie die Finan- zierungskosten f(cid:129)r die Fehlmenge, die bei einer sp(cid:132)teren Wiegung im Vergleich zu der von der Interventionsstelle gekauften Menge festgestellt wird. Dieser Artikel gilt nicht im Fall der Anwendung von Artikel 2 Absatz 3. Artikel 4 Diese Verordnung tritt am dritten Tag nach ihrer Ver(cid:148)f- fentlichung im Amtsblatt der Europ(cid:132)ischen Gemein- schaften in Kraft. Diese Verordnung ist in allen ihren Teilen verbindlich und gilt unmittelbar in jedem Mitgliedstaat. Br(cid:129)ssel, den 25. Februar 1998 F(cid:129)r die Kommission Franz FISCHLER Mitglied der Kommission