title: Verslag van de Commissie aan de Raad over de Griekse steunaanvragen in de katoensector

eurovoc_concepts:
EU aid
Greece
aid system
cotton
producer organisation

text: ruj«iW COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN Brussel, 10. 02. 1998 COM(1998) 10 def. VERSLAG VAN DE COMMISSIE AAN DE RAAD OVER DE GRIEKSE STEUNAANVRAGEN IN DE KATOENSECTOR 1. INLEIDING De Raad heeft in juni 1997 op verzoek van de Griekse delegatie de volgende verklaring inzake de werking van de steunregeling voor katoen goedgekeurd: "de Raad vraagt de Commissie vóór het einde van het jaar een verslag over de steunregeling voor katoen in te dienen met aandacht voor de volgende vier specifieke verzoeken: - de steun rechtstreeks aan de producenten te betalen; - de sancties op regionaal niveau toe te passen; - de productieraming met 7,5 % te verhogen; - een juridisch kader op te stellen om de productieraming tijdens het verkoopseizoen te kunnen herzien. " Om elk misverstand te voorkomen, dient te worden gepreciseerd dat het betrokken verslag strikt beperkt blijft tot het hiervoren geformuleerde verzoek, en dus niet in de plaats komt voor het in Verordening (EG) nr. 1553/95 bedoelde verslag over de algemene werking van de steunregeling voor katoen, welk verslag overigens vóór het begin van het verkoopseizoen 1999/2000 aan de Raad en aan het Europees Parlement moet worden overgelegd. Het door de Griekse delegatie gevraagde verslag kan dus geen overzichtsstudie zijn van de economie in deze sector. Het moet veeleer worden beschouwd als een grondig onderzoek van de bovenvermelde vier punten en de positieve en negatieve implicaties ervan, waarbij de andere aspecten van de steunregeling onveranderd blijven. Vooralsnog gaat het verslag niet vergezeld van voorstellen om de wetgeving te wijzigen. De evaluatie van de wijzigingsvoorstellen is uitegvoerd met de bedoeling de controlemaatregelen en de doeltreffendheid ervan te handhaven en zo mogelijk te verbeteren. Daarmee wordt gevolg gegeven aan de opmerkingen die de Rekenkamer reeds eerder in haar jaarverslagen had gemaakt. De Rekenkamer heeft onder andere gewezen op belangrijke tekortkomingen op controlegebied in de GMO voor katoen en eraan herinnerd dat de Raad en het Parlement er bij de Commissie hadden op aangedrongen maatregelen te nemen om een efficiënte controle tot stand te brengen. g * UI l PB nr. C 309 van 16. 11. 1993, blz. l. PB nr. C 340 van 17. 11. 1996, blz. 1. 2. WERKING VAN HET HUIDIGE SYSTEEM De specifieke verzoeken van de Griekse delegatie hebben betrekking op, respectievelijk, de begunstigde van de steun, het stabilisatiemechanisme, en, wat de laatste twee punten betreft, het voorschottensysteem en dus ook het saldisysteem. De huidige situatie op dat vlak wordt hierna beknopt weergegeven. 2. 1 Productiesteun en minimumprijs Katoen is niet opgenomen in bijlage II bij het Verdrag, maar het landbouwkarakter van deze productie wordt expliciet erkend in Protocol nr. 4 bij de Akte van toetreding van Griekenland, bij welk protocol productiesteun is ingevoerd. Later is deze regeling aangevuld bij Protocol nr. 14 bij de Akte van toetreding van Spanje en Portugal. Eén van de belangrijkste elementen van de steunregeling voor katoen is gebaseerd op het bekende principe van "deficiency payments". Aan de egreneringsbedrijven wordt een steunbedrag toegekend dat gelijk is aan het verschil tussen een door de Raad vastgestelde streefprijs en de wereldmarktprijs, die minstens eenmaal per maand door de Commissie wordt bepaald. De egreneringsbedrijven moeten op hun beurt aan de katoentelers een minimumprijs betalen. De regeling is er op gericht het inkomen van de producenten te ondersteunen, maar voor de uitvoering ervan wordt een beroep gedaan op de egreneringsbedrijven. De steun wordt bovendien toegekend op basis van de hoeveelheden niet-geëgreneerde katoen, die wel worden gecorrigeerd naar gelang van de vezelopbrengst. De streef- en de minimumprijzen voor niet-geëgreneerde katoen van de standaardkwaliteit zijn vastgesteld op respectievelijk 106,30 ecu/kg en 100,99 ecu/kg voor een periode die uiterlijk aan het einde van het verkoopseizoen 1999/2000 afloopt. Deze institutionele prijzen gelden voor katoen van gezonde handelskwaliteit met een vochtgehalte van 10 %, een gehalte aan onzuiverheden van 3 % en met de eigenschappen die nodig zijn om, na egrenering, 32 % vezels van klasse nr. 5 (white middling) met een lengte van 28 mm (1-3/32") te verkrijgen. Het verkoopseizoen loopt van 1 september tot en met 31 augustus. 2. 2 Stabilisatiemechanisme In overeenstemming met haar in de zitting van de Raad van december 1993 aangegane verbintenis "zich, met het oog op een billijk beheer, te zullen bezinnen op de specifieke problemen van de katoensector", heeft de Commissie in maart 1995 aan de Raad een algemeen verslag voorgelegd over de toepassing van de steunregeling voor katoen en met name over het stabilisatiemechanisme. Om de moeilijkheden te verhelpen die voortvloeien uit het feit dat de verhoging van de productie in één lidstaat, voor beide producerende lidstaten identieke sancties tot gevolg had, heeft de Raad met ingang van het verkoopseizoen 1995/96 de gegarandeerde nationale hoeveelheden (GNH) ingevoerd ten einde de producenten in elke lidstaat meer verantwoordelijkheidsbesef bij te brengen. Daartegenover staat dat ^ o < 5 6 ui de beperking van de verlaging is afgeschaft, en ook de mogelijkheid om een deel van de verlaging over te dragen naar het volgende verkoopseizoen. De steun wordt verlaagd als aan de volgende twee voorwaarden voldaan is: I. II. De werkelijke communautaire productie overschrijdt de gegarandeerde maximumhoeveelheid (GMH: 1. 031. 000 ton) De werkelijke productie ligt voor Spanje hoger dan 249. 000 ton (GNH) of voor Griekenland hoger dan 782. 000 ton (GNH). Wanneer de verlaging slechts voor één van beide lidstaten wordt toegepast, wordt deze verlaging niet berekend op basis van de overschrijding van de GNH van de betrokken ten opzichte van de communautaire GMH. lidstaat, maar op basis van het overschot Er zij op gewezen dat de verlaging wordt toegepast op de streefprijs. die met 0,5 % wordt verlaagd voor elk procent overschrijding van de referentiehoeveelheid. 2. 3 Voorschotten en saldo's De hervorming die sinds het verkoopseizoen 1995/96 van toepassing is, had onder meer ten doel voor producenten die voor de overschrijding van de maximumhoeveelheid verantwoordelijk waren, nog in hetzelfde verkoopseizoen en uitsluitend in dat verkoopseizoen sancties toe te passen. Daarom moest dan ook een regeling worden ingevoerd waarbij gedurende het verkoopseizoen voorschotten worden toegekend en aan het einde van dat verkoopseizoen een saldo. 2. 3. 1 Voorschotten Berekening van de voorschotten Vóór het begin van het verkoopseizoen stelt de Commissie volgens de procedure van het Comité van beheer de geraamde productie van elke betrokken lidstaat vast. Overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1554/95 van de Raad tot vaststelling van de algemene voorschriften van de steunregeling voor katoen wordt de bovenvermelde productieraming verhoogd met een veiligheidsmarge van 15 %, met het oog op de berekening van een voorlopige verlaging op basis van de stabilisatieregeling. Rekening houdend met de prijsschommelingen op de wereldmarkt worden gedurende het verkoopseizoen voorschotten uitgekeerd die als volgt worden berekend: ui 8 «S Ü m ui Streefprijs - voorlopige verlaging - wereldmarktprijs— = voorschot Aangezien in het huidige systeem de geraamde productie slechts eenmaal wordt vastgesteld, blijft de voorlopige verlaging gedurende heel het verkoopseizoen gelijk, maar verschilt zij naar lidstaat naar gelang van de mate waarin de GNH is overschreden. Dit betekent dat het voorschot bij eenzelfde wereldmarktprijs toch naar lidstaat kan verschillen. De bovenvermelde verhoging van 15 % is een soort vangnet om te voorkomen dat aan het einde van het verkoopseizoen zou blijken dat meer aan voorschotten is uitbetaald dan wat uiteindelijk aan steun kan worden toegekend; dit percentage, dat sinds het tweede jaar van toepassing van de hervorming (verkoopseizoen 1996/97) wordt gehanteerd, is bepaald op basis van de statistische gegevens over het in elk van de negen voorgaande verkoopseizoenen geconstateerde verschil tussen de vóór het begin van het verkoopseizoen geraamde en de aan het einde van het verkoopseizoen vastgestelde werkelijke productie (zie bijlage I). Uit deze statistieken kan worden opgemaakt dat 15 % geen overdreven of zuiver willekeurig percentage is. Toekenning van de voorschotten Vanaf 16 oktober na het begin van het verkoopseizoen kennen de lidstaten aan de egreneringsbedrijven die daartoe een aanvraag hebben gedaan, een voorschot op de steun toe zodra de niet-geëgreneerde katoen in die bedrijven is aangevoerd (onder controle geplaatst), mits een zekerheid wordt gesteld van minstens 110% van het voorschot. Bij het onder controle plaatsen van de katoen kan het egreneringsbedrijf aangeven dat het steunbedrag waarop het een voorschot vraagt, het bedrag is dat geldt op de dag waarop de katoen onder controle wordt geplaatst, dan wel op een latere datum (vaststelling achteraf). Achteraf wordt, in voorkomend geval, de zekerheid verbeurdverklaard naar verhouding van het bedrag waarmee het totale uitgekeerde voorschot het uiteindelijk toe te kennen steunbedrag overschrijdt. De egreneringsperiode waarin de hoeveelheden niet-geëgreneerde katoen onder controle kunnen worden geplaatst en kunnen worden gewogen, loopt af op 31 maart. Vanaf het huidige verkoopseizoen 1997/98 kunnen de lidstaten echter een vroegere einddatum vaststellen voor zover dat de handelstransacties in de sector niet verstoort. De lidstaat stelt de nieuwe einddatum minstens dertig dagen van tevoren vast en deelt deze onmiddellijk aan de Commissie mee. In bijlage II wordt aangegeven hoeveel katoen in de laatste verkoopseizoenen elke maand onder controle is geplaatst. Er zij op gewezen dat de afzet van de oogst in Griekenland langer duurt dan in Spanje en dat de drukste periode over het algemeen de periode oktober - november is. In de beschouwde periode is in Griekenland gemiddeld eind oktober 43 % en eind november 66 % van de totale productie onder controle geplaatst. In Spanje bedragen de overeenkomstige gemiddelden respectievelijk 77 % en 96 %. De termijn waarover de egreneringsbedrijven beschikken om een voorschotaanvraag in te dienen, verstrijkt eveneens op 31 maart, maar zonder dat de lidstaat daarvoor een vroegere datum kan vaststellen, zoals wel het geval is voor de egreneringsperiode. o LU o 8 o ui 2. 3. 2 Saldo Aan het einde van het verkoopseizoen kan aan de hand van de uiterlijk einde juni bepaalde definitieve productiecijfers het definitieve verlagingspercentage worden vastgesteld dat voor elke lidstaat geldt. Voor elke periode waarvoor een wereldmarktprijs voor niet-geëgreneerde katoen is bepaald, wordt als volgt een steunbedrag vastgesteld Streefprijs - definitieve vermindering van de streefprijs (definitieve verlaging) - wereldmarktprijs = steunbedrag De aldus berekende steunbedragen kunnen echter op grond van artikel 2, lid 4, van Verordening (EG) nr. 1553/95 van de Raad worden verhoogd als aan het einde van het verkoopseizoen de volgende drie voorwaarden vervuld zijn: - de gewogen wereldmarktprijs bedraagt meer dan 30,2 ecu/100 kg; - de begrotingskosten zijn lager dan 770 min ecu; - de productie van de lidstaat is hoger dan zijn GNH2. De definitieve steunbedragen worden als volgt berekend: Steunbedrag + verhoging van het steunbedrag = definitief steunbedrag Het saldo dat aan het einde van het verkoopseizoen aan de egreneringsbedrijven moet worden betaald, is bijgevolg gelijk aan het verschil tussen het definitieve steunbedrag en de reeds toegekende voorschotten. Het saldo is voor elke lidstaat verschillend maar blijft onveranderd gedurende heel het verkoopseizoen en is het niet afhankelijk van de periode waarvoor de wereldmarktprijs is bepaald. Het saldo wordt als volgt berekend: definitieve verlaging - voorlopige verlaging + verhoging van het steunbedrag 2 g â g ^ 2 het verhoogde steunbedrag mag echter niet hoger zijn dan de twee in de genoemde verordening vastgestelde maxima, waarvan het ene overeenstemt met het steunbedrag zonder verlaging, en het andere met het steunbedrag dat voortvloeit uit de verhoging van de GNH (270 000 ton voor Spanje en 850 000 ton voor Griekenland). De toepassing van deze regeling als geheel heeft ertoe geleid dat voor het verkoopseizoen 1996/97 de volgende saldo's zijn betaald: 32,315 ecu/100 kg in Griekenland, 0,744 ecu/100 kg in Spanje. Aan de Griekse egreneringsbedrijven is bijgevolg een niet onaanzienlijk saldo uitbetaald (ongeveer 50 % van de definitieve steun) omdat de werkelijke productie van Griekenland ver beneden de geraamde productie is uitgekomen (-24 %). Het aan de Spaanse egreneringsbedrijven uitbetaalde saldo bleek vrij gering omdat de werkelijke productie groter bleek te zijn dan de geraamde productie, namelijk 13,6 % groter, d. i. in de buurt van de veiligheidsmarge van 15 % waarmee de geraamde productie wordt verhoogd. 2. 4 De productiekolom De voornaamste bij de agrarische productie van katoen betrokken actoren in eigenlijke zin zijn de producentenorganisaties en de egreneringsbedrijven. Deze twee categorieën worden hier in het kort besproken, waarbij een beschrijving van de verdere stadia in de productiekolom, hoofdzakelijk spinnerijen en weverijen, achterwege wordt gelaten. 2. 4. 1 De producentengroeperingen De Gemeenschap heeft in de jaren '80 de oprichting van producentengroeperingen in de sector katoen gestimuleerd. Er werd aanloopsteun en, vooral voor de aanschaf van oogstmachines, investeringssteun toegekend. Tegenwoordig zijn zowel in Griekenland als in Spanje oogstmachines voor iedereen beschikbaar. Voor de producentengroeperingen is dan nog een taak weggelegd op het vlak van het beheer van dit materieel. Op het gebied van concentratie en aanpassing van het aanbod van de producenten lijken deze organisaties daarentegen niet zeer actief te zijn. Wel moet worden erkend dat deze taken door de verwerkende industrie (al of niet coöperaties) kunnen worden vervuld. zijn de producentengroeperingen niet goed georganiseerd en zij vertegenwoordigen er overigens slechts 12 % van de producenten. In Spanje 2. 4. 2 De egreneringsbedrijven In Griekenland is een derde van de ongeveer 90 bedrijven een coöperatieve onderneming, en hun totale egreneringscapaciteit bedraagt momenteel ongeveer 40 %. Voor de sector in het algemeen zijn er, gelet op het totale productieniveau, geen bijzondere problemen. q £ ^ (O co CQ O in ui In Spanje maken de coöperatieve ondernemingen eveneens een derde uit van de in totaal 18 bedrijven. De sector in het algemeen kampt met een overcapaciteit van de egreneringsindustrie in vergelijking met het aanbod van de producenten, met name in de voorbije verkoopseizoenen 1993/94 en 1995/96, waarin door aanhoudende droogte de oogsten danig zijn tegengevallen. Als de in 1996/97 en 1997/98 geconstateerde toename van het areaal aanhoudt, kan wellicht een beter evenwicht tussen vraag en aanbod worden bereikt. 2. 4. 3 Financiële band tussen egreneringsbedrijven en producenten De steun wordt uitsluitend toegekend aan egreneringsbedrijven die daartoe een aanvraag indienen en die een contract hebben overgelegd waarin is bepaald dat aan de producent een prijs wordt betaald die ten minste gelijk is aan de institutionele minimumprijs. Dat contract moet onder andere een clausule bevatten volgens welke de overeengekomen prijs bij verlaging of verhoging van het steunbedrag wordt aangepast naar evenredigheid van de wijziging van het definitieve steunbedrag als gevolg van een en ander. Wanneer de niet-geëgreneerde katoen onder controle wordt geplaatst, maakt het egreneringsbedrijf aan de producent een eerste vergoeding over, waarbij het bedrijf uiteraard rekening houdt met de omvang van de door hem ontvangen voorschotten: zo wentelt het bedrijf de onzekerheid omtrent het uiteindelijk aan het einde van het verkoopseizoen toe te kennen steunbedrag af op de producent. Zodra aan het einde van het verkoopseizoen het saldo ontvangen is, kunnen de egreneringsbedrijven de tweede tranche aan de producenten uitbetalen, waarbij de volledige minimumprijs is betaald, zoals in de regeling is bepaald. Betaling van de producenten in twee tranches is voor de egreneringsbedrijven een voorzorgsmaatregel. Mochten ze immers meteen het volledige bedrag betalen, dan zou dit aan het einde van het verkoopseizoen te veel kunnen blijken, wat problemen kan opleveren bij de terugvordering van het te veel betaalde. Wanneer de voorschotten op de steun het definitieve steunbedrag blijken te overschrijden, wordt het te veel betaalde ingehouden op de zekerheid van 110%. Voorts dient erop te worden gewezen dat in de periode van 1 september tot en met 15 oktober voor de onder controle geplaatste niet-geëgreneerde katoen de voorschotten niet meteen worden uitgekeerd. Deze regeling waarbij de communautaire steun in twee fasen, namelijk een voorschot en een eindsaldo, aan de egreneringsbedrijven wordt toegekend, heeft tot een in de twee lidstaten verschillend gedrag in de productiekolom in de sector katoen geleid: In Griekenland hebben de egreneringsbedrijven de producenten daadwerkelijk in twee stappen uitbetaald, wat de producenten, ontevreden over de omvang van de eerste vergoeding, ertoe heeft gebracht de niet-geëgreneerde katoen in hun bezit te houden en vrij te geven naarmate de prijzen in de loop van het verkoopseizoen beter werden. Deze samenloop van omstandigheden heeft gevolgen gehad voor de afzet van de oogst Q w 8 8 CD O m ui en bijgevolg voor het tempo waarin de katoen onder controle is geplaatst. Ook de egreneringsperiode als zodanig is daardoor verstoord. In Spanje ziet de situatie er anders uit in die zin dat de egreneringsbedrijven te kampen hebben met een overcapaciteit ten opzichte van het aanbod van de producenten. Wegens de daaruit voortvloeiende concurrentieslag hebben de egreneringsbedrijven, althans voor het verkoopseizoen 1996/97, meteen het volledige bedrag aan de producenten betaald, welk bedrag nadien beduidend hoger bleek te zijn dan de definitieve minimumprijs. 3. RECHTSTREEKSE BETALING VAN DE STEUN AAN DE PRODUCENT 3. 1 Inhoud en redenen van het Griekse verzoek Zonder te raken aan het deficiency payment-beginsel en met behoud van een aan de geproduceerde hoeveelheid gebonden subsidie, zou de steun voortaan rechtstreeks aan de producent worden uitbetaald via de producentengroeperingen (PG's), die momenteel niet talrijk zijn, maar die 300 tot 400 in aantal zouden moeten zijn om de gehele productie te bestrijken. Door deze nieuwe wijze van toekenning van de communautaire steun, overigens naar het voorbeeld van andere GMO's (onder andere tabak), kan ook de betaling van de minimumprijs aan de producent gehandhaafd worden, maar dan voortaan via de PG's. De PG's zouden niet alleen zorgen voor de verdeling van de communautaire steun en de betaling van de minimumprijs aan de producent, maar ook voor de afzet van de katoenvezels, waarbij zij voor een van de twee volgende mogelijkheden zouden kiezen : a) afzet door de PG's In dat geval blijven de PG's eigenaar van de vezels en zorgen zij derhalve zelf voor de afzet ervan. De PG's zouden dan ofwel eigen egreneringsinrichtingen hebben (door eventueel een coöperatie te vormen) ofwel de installaties van egreneringsbedrijven huren of anders de niet-geëgreneerde katoen daar voor eigen rekening laten verwerken. In de laatste twee gevallen zouden de egreneringsbedrijven van de PG's ofwel een forfaitair bedrag per geëgreneerde hoeveelheid ontvangen (in zekere zin een vergoeding voor een bedrag voor de huur van de egreneringsinrichting. loonwerk) ofwel particuliere Als voor deze mogelijkheid egreneringsbedrijven veel minder belangrijk worden. Zij zouden alleen nog als tussenschakel fungeren en bij de afzet geen rol meer spelen. De situatie van de individuele katoentelers zou onveranderd blijven. Volgens de Griekse autoriteiten kan gekozen wordt, zouden de q £ % | o m ui echter op korte termijn niet meer dan 40 % van de totale productie via coöperaties worden afgezet. Daarom wordt nog een andere mogelijkheid voorgesteld : b) afzet door de egreneringsbedrijven In dat geval zijn de egreneringsbedrijven eigenaar van de katoenvezels en blijven zij, zoals nu, zorgen voor de afzet. In plaats van echter, zoals nu, de minimumprijs te betalen, zouden zij de producentenorganisaties de betaling moeten garanderen van een bedrag dat gelijk is aan het verschil tussen de minimumprijs en de steun : de Griekse autoriteiten willen deze verplichting opnemen in een Gemeenschapsverordening. Als de steun niet langer aan de egreneringsbedrijven zou worden toegekend, zou hun machtspositie tegenover de producenten op het gebied van contracten en prijzen worden aangetast. De Griekse autoriteiten zouden in twee etappen op dit systeem willen overschakelen. Eerst zouden de beide systemen (a) en b)) naast elkaar blijven bestaan. Op termijn zou echter alleen nog mogelijkheid a) blijven bestaan, zodra deze namelijk voor de gehele productie kan worden toegepast. 3. 2 Onderzoek van de voorgestelde wijzigingen Voor de producenten houdt de afzet van de katoenvezels door de PG's de volgende voordelen in : - de PG's worden ertoe aangezet hun structuur te verbeteren; - als de steun rechtstreeks aan de producenten wordt betaald, zullen deze meer oog hebben voor het totale productieniveau en derhalve ook voor de strafkortingen bij overschrijding van het GNH; - dank zij de rechtstreekse betaling van de steun in plaats van via de egreneringsbedrijven, kan de minimumprijs sneller aan de producent uitbetaald worden; - de PG's kunnen de aangesloten telers laten meeprofiteren van eventuele winstmarges in verband met de steunregeling. Anderzijds brengt de afzet van de vezels door de PG's mee dat deze zelfde aanvragen om het product onder controle te plaatsen moeten indienen, en vooral dat zij zelf moeten zorgen voor de voorschot- en steunaanvragen, en derhalve ook voor de bepaling achteraf van de steun, aangezien zij deze voortaan zelf ontvangen. Bovendien zullen de PG's ook verplicht zijn zekerheden te stellen voor de voorschotten die zij ontvangen. Wat de aanvragen om het product onder controle te plaatsen betreft, zijn er in feite alleen praktische problemen op het gebied van administratie en outillage (weeginrichtingen). Het beheer van voorschotten en steunbedragen (en met name de vaststelling achteraf van deze bedragen) is daarentegen een delicate aangelegenheid, aangezien daarvoor niet alleen een goede kennis van de wereldmarkt noodzakelijk is, 10 q HJ ^ 8 § LU maar soms ook een correcte inschatting van toekomstige schommelingen van de wereldmarktprijs. Wat voorts het stellen van zekerheden betreft, moeten de PG's over de nodige kredietfaciliteiten beschikken. In Griekenland en vooral in Spanje zijn de meeste PG's, zoals zij nu functioneren, niet onmiddellijk in staat om aan de bovengenoemde problemen het hoofd te bieden. De controle van de productie zou voortaan voor niet-geëgreneerde katoen bij de PG's plaatsvinden, aangezien het product in dat stadium onder controle zou worden geplaatst. Er zouden bijgevolg 300 tot 400 controlepunten zijn, tegen 90 nu. Voor geëgreneerde katoen zou de controle echter verder bij de egrenering moeten worden uitgevoerd. De controle van de geproduceerde hoeveelheid vezels zou onontbeerlijk blijven, aangezien de steun wordt toegekend voor de onder controle geplaatste hoeveelheden niet-geëgreneerde katoen na correctie op basis van de bij egrenering verkregen hoeveelheid vezels. Behalve bij de als egreneringscoöperaties opgerichte PG's is deze tweevoudige controle in twee verschillende stadia van de productiekolom uiteraard ingewikkelder dan de huidige regeling. Bij afzet van geëgreneerde katoen door de PG's (mogelijkheid a)) moeten de PG's later zorgen voor het afsluiten van contracten voor de verkoop van de katoenvezels op de wereldmarkt en moeten zij derhalve klanten proberen te vinden. Als de PG's met de totale ontvangsten uit de aangevraagde steun en uit de contracten voor de verkoop van geëgreneerde katoen op de wereldmarkt niet minstens 95 % van de streefprijs halen, gaat de betaling van de minimumprijs aan de aangesloten telers hun financiële draagkracht te boven. Als het egreneringsbedrijf verantwoordelijk blijft voor de afzet van de katoenvezels op de wereldmarkt (mogelijkheid b)), lijkt het niet logisch dat de PG de steun ontvangt, die juist nauw samenhangt met de prijsschommelingen op de wereldmarkt, waarvan de betrokken PG zich niets hoeft aan te trekken. Bovendien zou, wanneer voor deze mogelijkheid wordt gekozen, in een verordening van de Gemeenschap de verplichting voor het egreneringsbedrijf moeten worden opgenomen aan de PG een prijs te betalen die gelijk is aan het verschil tussen de minimumprijs en de steun. Daardoor zou een financiële verplichting worden opgelegd aan een marktdeelnemer die niet voor Gemeenschapssteun in aanmerking komt. Uit louter juridisch oogpunt zou deze verplichting opgelegd kunnen worden, aangezien het egreneringsbedrijf bij de uitvoering van de steunregeling betrokken zou blijven. Het egreneren zou namelijk nog steeds een noodzakelijke voorwaarde voor steunverlening zijn, voor zover de voor steun in aanmerking komende hoeveelheid niet geëgreneerde katoen nog steeds bepaald zou worden op basis van de bij de egrenering verkregen hoeveelheid vezels. Bovendien zou het egreneringsbedrijf in het kader van de steunregeling nog steeds over de mogelijkheid beschikken niet- geëgreneerde katoen uit de Gemeenschap aan te schaffen tegen een prijs die dicht bij de wereldmarktprijs ligt, hetgeen zonder communautaire steunregeling onmogelijk zou zijn. 11 q ^ ^ (O co CD O in LU In de praktijk zou deze verplichting echter op een groot bezwaar stuiten, doordat het verschil tussen minimumprijs en steunbedrag het hele verkoopseizoen door varieert. Het egreneringsbedrijf zou daardoor de aan de PG te betalen prijs voortdurend moeten aanpassen, hetgeen bijzonder ingewikkeld lijkt bij vaststelling achteraf van de steun. Om in een dergelijk systeem de vezelopbrengst te kennen, zou de vezelproductie van het egreneringsbedrijf gecontroleerd moeten worden. Om dezelfde redenen die met betrekking tot de bovenbedoelde financiële problemen zijn vermeld, is er uit juridisch oogpunt geen bezwaar tegen om deze controles op te leggen aan een marktdeelnemer die niet voor Gemeenschapssteun in aanmerking komt. Het lijkt echter moeilijk om bij niet-inachtneming van een dergelijke door de Gemeenschap vastgestelde regeling controles uit te voeren en sancties op te leggen. Er kan aan worden gedacht nationale sancties op te leggen of voor de bedrijven een erkenningsregeling in te voeren en dus ook in de mogelijkheid te voorzien om deze erkenning in te trekken. Door deze controles en sancties zouden de egreneringsbedrijven echter geneigd kunnen zijn ruwe niet-geëgreneerde katoen buiten de Gemeenschap aan te kopen. 3. 3 Conclusies Op grond van de bovenstaande overwegingen zou mogelijkheid a) voor een aantal PG's (de afzet van geëgreneerde katoen door de PG's) gestimuleerd kunnen worden; mogelijkheid b) lijkt echter niet haalbaar te zijn. Voor een aantal als egreneringscoöperatie opgerichte PG's wordt nu reeds mogelijkheid a) toegepast. Deze coöperaties zorgen namelijk nu reeds voor de afzet van de katoenvezels. Op grond daarvan ontvangen zij de steun en betalen zij derhalve ook de minimumprijs aan de aangesloten telers. Het is echter weinig waarschijnlijk dat alle PG's (vooral de nog op te richten PG's) voldoende ervaring hebben om zowel de aanvragen om het product onder controle te plaatsen, alsmede de voorschot- en steunaanvragen te beheren en te zorgen voor de eigenlijke verkoop van de katoenvezels op de wereldmarkt. Het is dus niet mogelijk alle PG's onmiddellijk en volledig in de onder a) voorgestelde regeling in te schakelen. Een aantal PG's kan wellicht een voldoende hoog organisatieniveau halen, maar bij andere bestaat het gevaar dat zij er vooral op uit zullen zijn de steun rechtstreeks te kunnen ontvangen en er veel minder belang aan zullen hechten doeltreffende voorzieningen tot stand te brengen. Wat Spanje betreft, vormt het geringe aantal telers dat bij een PG aangesloten is, eveneens een belemmering om de door de Griekse autoriteiten gewenste tweevoudige structuur op te zetten. 12 ^ Q g CO m ü in LÜ Per slot van rekening wordt voorgesteld de huidige in Protocol nr. 4 opgenomen steunregeling via de egreneringsbedrijven te handhaven om het beheer van en de controle op deze regeling te vergemakkelijken. Men zou in dit verband artikel 7 van Verordening (EG) nr. 1554/95 van de Raad kunnen aanpassen. Daarin is nu bepaald dat egreneringsbedrijven, wanneer zij voor rekening van een individuele producent of een lid van een producentengroepering egreneren, een verklaring moeten indienen waarin wordt gepreciseerd onder welke voorwaarden de egrenering plaatsvindt en de steun aan de producenten moeten doorgeven. In deze bepaling is wel sprake van de steun, maar niet van de minimumprijs. Om aan de in het Protocol opgenomen verplichting inzake de minimumprijs te voldoen, zou in de nieuwe voorschriften van de Raad kunnen worden gepreciseerd dat, wanneer de steun aan de PG wordt overgemaakt, deze ervoor moet zorgen dat de minimumprijs aan de individuele producenten wordt betaald. In de toekomst zal de algemene werking van de steunregeling voor katoen opnieuw worden bezien, wat dan ook wijzigingen kan meebrengen die ingrijpender zijn dan die welke in dit verslag worden overwogen. Dan zal de vraag aan de orde zijn of het opportuun is een vast steunbedrag (per ha of per ton) rechtstreeks, en dus niet via de groeperingen, aan de producenten over te maken. Door deze mogelijkheid, die momenteel in de tabaks- en de olijfoliesector wordt toegepast, zou de "minimumprijs" verdwijnen en ook de problemen met het beheer van de steunaanvragen, en met name de vaststelling achteraf. Wel zouden dan de inkomens van de producenten sterk fluctueren als gevolg van een zeer onstabiele wereldmarktprijs. 4. REGIONALE OPSPLITSING VAN DE STRAFKORTINGEN 4. 1 Inhoud en motivering van het Griekse verzoek In het oorspronkelijke Griekse verzoek werd gevraagd in de mogelijkheid te voorzien om de huidige gegarandeerde nationale hoeveelheid voor Griekenland naar productiegebied uit te splitsen. Voorts werd gevraagd een soortgelijke bepaling op te nemen als die welke voor Duitsland in het kader van de regeling voor oliehoudende gewassen geldt, namelijk dat de als gevolg van het stabilisatiemechanisme in nationaal verband toe te passen sanctie, op verzoek van de betrokken lidstaat, per regio kan variëren. Het voorstel had ten doel de strafkortingen naar regio te differentiëren, voor zover het geheel van kortingen na weging overeenstemt met de nationale strafkorting. Daardoor zouden de producenten in niet-traditionele productiegebieden afgeschrikt kunnen worden, terwijl de producenten in de traditionele productiegebieden, waar in de afgelopen jaren belangrijke investeringen zijn gedaan, gesteund zouden worden. Daarnaast was het de bedoeling ook de vruchtwisseling te bevorderen, om zo tot een milieuvriendelijker beheer van de waterreserves en een betere bodembescherming te komen. 13 LU 8 <g CO CD O m LU De Griekse autoriteiten, die ingezien hebben dat hun eerste voorstel tot belangrijke strafkortingen voor een aantal gebieden zou kunnen leiden, hebben hun verzoek ingrijpend gewijzigd en vragen nu de invoering van individuele productiequota voor alle producenten. Volgens dit nieuwe voorstel zou voor de productie binnen dit quotum de steun ongekort worden toegekend,terwijl voor die boven dit quotum geen steun zou worden toegekend, maar alleen de op de vrije markt geboden prijs zou worden ontvangen. De individuele quota zouden op grond van verscheidene criteria worden vastgesteld, zoals de betrokken oppervlakte en het regionaal investeringsniveau. Bovendien zouden deze quota jaarlijks worden herzien. Uiteraard zou de som van deze individuele quota moeten overeenstemmen met de huidige gegarandeerde nationale hoeveelheid voor Griekenland (782 000 ton). De Griekse autoriteiten zijn echter van mening dat deze GNH verhoogd zou moeten worden. 4. 2 Onderzoek van de voorgestelde wijzigingen 4. 2. 1 Oorspronkelijk voorstel Door de regionale opsplitsing van de Griekse GNH zouden, naarmate waarin de gegarandeerde hoeveelheid in elke regio overschreden wordt, naar regio verschillende kortingen, steunniveaus en bijgevolg minimumprijzen worden toegepast. In dat geval zouden op grond van regionale productieramingen ook naar regio gedifferentieerde steunvoorschotten moeten worden vastgesteld. De bij uitgaven beneden 770 miljoen ecu toe te passen budgettaire herverdeling zou naar regio moeten worden opgespütst. De bovengenoemde problemen compliceren het beheer van de steunregeling. Deze problemen zijn reëel, aangezien de regionale referentiewaarden betrekking hebben op productieniveaus en niet op arealen. Bovendien kan een regionale opsplitsing naar productieniveau aanleiding geven tot productieoverdrachten van de ene regio naar de andere. 4. 2. 2 Nieuw voorstel Een stelsel van individuele quota houdt dezelfde gevaren in voor productieoverdracht, maar nu tussen producenten in plaats van tussen regio's. Bovendien zouden zich dezelfde moeilijkheden voordoen als bij de quota in de zuivelsector en voor durumtarwe, namelijk rompslomp bij het individuele beheer en een ingewikkeld controlesysteem. In het kader van de steunregeling voor durumtarwe bestonden areaalgebonden individuele rechten. Doordat dit systeem zeer moeilijk toe te passen was, heeft de 14 Q LU ^ « o m LU Raad onlangs besloten het maximumafeaal gebaseerd systeem. te vervangen door een op een gegarandeerd Toepassing van individuele quota per producent en toekenning van de steun aan de producentengroeperingen is niet alleen uit een oogpunt van coherentie maar ook uit controleoogpunt problematisch, omdat er een voor de hand liggend gevaar bestaat voor productieoverdracht tussen producenten van dezelfde groepering en zelfs tussen PG's. Jaarlijkse aanpassing van de individuele quota op grond van toewijzingscriteria die tot nu toe niet duidelijk bepaald zijn, levert alleen een extra complicatie op. Door de invoering van individuele productiequota zullen zowel producenten als egreneringsbedrijven met twee soorten katoen werken (gesubsidieerde en niet- gesubsidieerde katoen). De controle op een dergelijk systeem is niet eenvoudig en iedere marktdeelnemer zal voor elke soort katoen een afzonderlijke boekhouding moeten voeren. Bovendien zou in een aantal gevallen het huidige systeem, waarbij de voor de steun in aanmerking komende hoeveelheid niet-geëgreneerde katoen verhoogd of verlaagd wordt naargelang van de bij het egreneren verkregen hoeveelheid vezels, niet langer efficiënt kunnen worden toegepast. Een verhoging zou namelijk niet meer mogelijk zijn, wanneer daardoor het toegewezen quotum overschreden zou worden. De indeling van katoen in twee categorieën, namelijk katoen waarvoor de steun onverkort wordt verleend, en volledig ongesubsidieerde katoen brengt overigens een ingrijpende wijziging van de steunregeling met zich, aangezien het niet langer nodig zou zijn de productie te ramen en voorschotten en steunsaldi toe te kennen. 4. 3 Conclusies Het eerste voorstel om het GNH regionaal op te splitsen, compliceert de steunregeling op het gebied van beheer en controles. Onvermijdelijk zouden naar regio verschillende steunniveaus en prijzen ontstaan. Bovendien zouden ook productieoverdrachten tussen de regio's kunnen plaatsvinden. Op grond van de aangevoerde bezwaren is het verantwoord een systeem met jaarlijks toegekende individuele quota geheel en al af te wijzen, met name om te voorkomen dat de controles al te ingewikkeld en dus, in tegenstelling tot wat de Rekenkamer, de Raad en het Parlement voorstaan, minder efficiënt worden. Om verbreiding van de katoenteelt over geheel Griekenland te voorkomen, zou het eenvoudiger zijn een deel van de huidige regeling voor durumtarwe als voorbeeld te nemen. Daartoe moeten traditionele productiegebieden worden afgebakend, waar de steunregeling onverkort geldt, en daarnaast niet-traditionele productiegebieden, waar de steun helemaal niet wordt verleend. Wanneer men tot een dergelijke maatregel besluit, is een verscherpte controle noodzakelijk van het katoenareaal en van de areaalaangiften die de aan de 15 o LU 3 m ^ LU egreneringsbedrijven geleverde katoen vergezellen. De regeling zou dus in elk geval ingewikkelder worden. Voor de invoering van deze voorschriften moet de basisregeling worden aangepast. Om de steun enigermate regionaal te kunnen opsplitsen zonder het risico van productieoverdrachten tussen de regio's te lopen, zou een naar areaal gedifferentieerde steun verleend kunnen worden. Deze mogelijkheid stemt echter niet overeen met de wensen van de Griekse autoriteiten en vergt een fundamentele wijziging van de huidige regeling. Voor Spanje zou de draagwijdte van een regionale opsplitsing van de strafkortingen uiteraard minder groot zijn, aangezien normaliter 95 % van de Spaanse katoen in Andalusië geproduceerd wordt. 5. GERAAMDE PRODUCTIE De Griekse autoriteiten zijn terecht van oordeel dat hun nieuwe verzoek tot regionale opsplitsing van de sancties (individuele quota) hun derde en vierde verzoek overbodig maakt. Aangezien er daardoor namelijk geen verlaging van de steun meer zou zijn, zou het ook niet langer noodzakelijk zijn voorschotten te berekenen op basis van de productieraming, die zelf overigens geheel overbodig zou worden. Toch worden de laatste twee punten, die moeilijk gescheiden kunnen worden gehouden, onderzocht, omdat zij betrekking hebben op de nadere bepalingen voor de betaling van de voorschotten. 5. 1 Inhoud en redenen van het Griekse verzoek In het oorspronkelijke Griekse verzoek wordt gevraagd meer soepelheid aan de dag te leggen in verband met de twee parameters die van invloed zijn op de berekening van de voorschotten. Enerzijds zouden er voorschriften moeten komen die een tweede raming van de productie in de loop van het verkoopseizoen mogelijk maken, maar waarbij het percentage waarmee de geraamde productie verhoogd kan worden, wordt verlaagd (7,5 % in plaats van 15 %). Volgens het Griekse verzoek zou de productie uiterlijk in de laatste tien dagen van oktober opnieuw geraamd moeten worden en zou op grond daarvan de eerste productieraming eventueel verhoogd kunnen worden. Dit voorstel heeft hoofdzakelijk ten doel in de loop van het verkoopseizoen een raming op te stellen die de definitieve productie zo dicht mogelijk benadert, zodat de begunstigde een voorschot op de steun ontvangt dat zo dicht mogelijk bij het bedrag ligt waarop hij uiteindelijk aanspraak zal kunnen maken. 16 q ^ ^ CO co CQ Ü m LLJ 5. 2 Onderzoek van de voorgestelde wijzigingen Door de nieuwe productieraming in de loop van het verkoopseizoen (wanneer deze tot een bijstelling naar beneden toepassing van een geringer leidt) en de verhogingspercentage (7,5 %) wordt het verschil tussen de voorlopige verlaging en de definitieve verlaging kleiner. Daardoor is het in de loop van het verkoopseizoen te betalen voorschot hoger en het aan het einde van het verkoopseizoen te ontvangen saldo geringer. De ontvangers van het voorschot kunnen daardoor de minimumprijs sneller aan de producenten uitbetalen, vooral wanneer, zoals de Griekse autoriteiten verlangen, de voorschotten ontvangen worden door de producentengroeperingen. Bij een eerste raming vóór het begin van het verkoopseizoen brengt de toepassing van een marge van slechts 7,5 % echter een niet onbelangrijk risico uit begrotingsoogpunt met zich, doordat het toegekende voorschot aan het einde van het verkoopseizoen hoger zou kunnen blijken te zijn dan het definitieve steunbedrag. Eind oktober wordt volop katoen geëgreneerd, waardoor een nieuwe raming van de definitieve productie nog steeds niet zeer betrouwbaar is : daarop een marge van 7,5 % toepassen vormt een onaanvaardbaar risico uit begrotingsoogpunt. Voor deze tweede raming moet derhalve een marge van 15 % blijven gelden, waardoor de invloed op eventueel uit deze ramingen resulterende nieuwe voorschotten beperkt zou worden. In het kader van een dergelijke regeling zou de steun als volgt worden uitbetaald : - vanaf 16 oktober, een voorschot op basis van de eerste productieraming (vóór het begin van het verkoopseizoen), verhoogd met 15 %, - daarna, vanaf begin november, een (nauwelijks hoger) tweede voorschot, berekend op basis van de nieuwe productieraming, verhoogd met 15 %, en met terugwerkende kracht een geringe toeslag op het eerste voorschot, - het saldo aan het einde van het verkoopseizoen. Deze achtereenvolgende betalingen kunnen echter aanleiding geven tot een groot aantal complicaties en administratieve vergissingen, terwijl in de meeste gevallen het verschil in voorschot gering zou zijn. 5. 3 Conclusies Om het risico uit begrotingsoogpunt zoveel mogelijk te beperken, kan worden overwogen de voorschotten in twee etappen te berekenen : - in de eerste etappe zou, zoals voorheen, worden uitgegaan van de vóór het begin van het verkoopseizoen geraamde productie, verhoogd met 15 %; 17 o LÜ O o 3 8 OQ Ü m ui - in de tweede etappe zou met het oog op een grotere betrouwbaarheid de productie opnieuw geraamd worden op een tijdstip waarop de meeste katoen gewoonlijk al onder controle geplaatst is (einde november); hierop zou een geringere verhoging worden toegepast. Door de tweede productieraming naar einde november te verschuiven, kan een betere beloning voor de marktdeelnemers in Griekenland en Spanje worden verkregen, zonder dat daarbij de financiële belangen van de Gemeenschap geschaad worden. Ook in deze regeling zullen echter de complicaties optreden die verbonden zijn aan de betaling van twee voorschotten. Om de toekenning van twee voorschotten en de daarmee samenhangende administratieve problemen uit de weg te gaan, zou eraan kunnen worden gedacht slechts één enkel voorschot te betalen vanaf 16 december (nu vanaf 16 oktober) op basis van de einde november geraamde productie, verhoogd met minder dan 15 %. Om deze wijzigingen te kunnen toepassen dient Verordening (EG) nr. 1554/95 van de Raad tot vaststelling van de algemene voorschriften van de steunregeling voor katoen te worden aangepast. 6. ALGEMENE CONCLUSIES Dit verslag heeft hoofdzakelijk ten doel de Raad in staat te stellen zich een oordeel te vormen over de gevolgen van de vier wijzigingen die de Griekse autoriteiten in de huidige steunregeling met behoud van alle overige bepalingen wensen aan te brengen. De regeling zou ook op andere punten kunnen worden gewijzigd om de producenten directer bij de toekenning van de communautaire steun te betrekken. Het zou in dat geval echter om fundamentele wijzigingen gaan die die zouden inhouden dat een steunregeling op basis van een forfaitair steunbedrag (per ha of per ton) wordt toegepast, wat verstrekkende gevolgen heeft voor de stabiliteit van het inkomen uit de wereldmarktprijzen, alsook voor de controle van de omvang en de kwaliteit van de productie. Deze mogelijke wijzigingen moeten worden onderzocht in het kader van de discussie over de algemene werking van de regeling, waarvan vóór 1 augustus 1999 een verslag aan de Raad en het Parlement moet worden voorgelegd. Wat de toekenning van de steun aan de producentengroeperingen betreft, zijn de meeste groeperingen, zowel in Griekenland als in Spanje, voor het ogenblik niet zo goed georganiseerd dat zij onmiddellijk opgewassen zouden zijn tegen de beheerstaken die zij onvermijdelijk op zich moeten nemen, met name op het gebied van het onder controle plaatsen van de katoen, de voorschotten en de eigenlijke steun. Het alternatieve voorstel, waarbij de PG de steun zou ontvangen, maar het egreneringsbedrijf verder voor de afzet van de katoenvezels zou zorgen, brengt de verplichting m ee e en bepaalde prijs aan de producentengroepering te betalen. D e ze oplossing is niet aan te raden w e g e ns de daaraan verbonden problemen op h et g e b i ed ö- ^ co 5 ui o van controles en sancties, maar ook omdat zij afbreuk zou doen aan de coherente toepassing van het deficiency payment-beginsel. De afzet van de katoenvezels door de producentengroeperingen zelf (zoals in Griekenland door de als egreneringscoöperatie opgerichte PG's) kan daarentegen wel bevorderd worden. In dat geval is een aanvulling nodig van het huidige voorschrift waarbij het egreneringsbedrijf, wanneer het voor rekening van een individuele procent of een lid van een producentengroepering egreneert, de steun aan deze producent doorgeeft. Om aan de verplichting inzake betaling van de minimumprijs in het Protocol te voldoen, kan in de nieuwe voorschriften van de Raad worden bepaald dat de producentengroeperingen een minimumprijs aan hun leden moeten betalen. Zo zouden de producentengroeperingen alle problemen vermijden in verband met het beheer van de steun, waarmee de egreneringsbedrijven zich nu belasten. Daarnaast zullen producentengroeperingen die nu al zelf egreneren de steun blijven ontvangen en beheren. De toewijzing van individuele quota om de verbouw van katoen binnen de traditionele productiegebieden te houden, brengt talrijke problemen op het gebied van controle en beheer met zich waardoor op vele punten afbraak gedaan zou worden aan de beginselen van de huidige steunregeling. De regionale opsplitsing van de gegarandeerde nationale hoeveelheid resulteert in een groot aantal steunniveaus en zou kunnen leiden tot moeilijk te controleren productieoverdrachten tussen de regio's. Naar het voorbeeld van de huidige regeling voor durumtarwe zouden echter in een Raadsverordening de niet-traditionele productiegebieden kunnen worden afgebakend, die niet voor de steunregeling in aanmerking komen. Wat de voorschriften voor de betaling van de voorschotten betreft, is met het oog op een betere betrouwbaarheid een nieuwe productieraming noodzakelijk op een tijdstip waarop de meeste katoen gewoonlijk al onder controle geplaatst is, namelijk tegen einde november. Op basis van deze raming, die zou worden verhoogd met minder dan 15 %, kan het voorschot op de steun zonder begrotingsrisico berekend worden. Om de toekenning van meerdere voorschotten en de daarmee samenhangende administratieve complicaties uit te weg te gaan, zou bovendien moeten worden overwogen het voorschot twee maanden later te betalen. Voor deze wijzigingen dienen de door de Raad vastgestelde algemene voorschriften van de steunregeling te worden aangepast. Samenvattend, luiden de conclusies van dit verslag als volgt : - de steun moet verder worden toegekend aan het particuliere egreneringsbedrijf of de groepering die egreneert, en bij egrenering door producentengroeperingen moet de mogelijkheid om de minimumprijs te betalen, worden gepreciseerd; - de invoering van individuele productiequota moet worden afgeraden, maar de mogelijkheid om het recht op de steun tot bepaalde gebieden te beperken, kan in overweging worden genomen; - er kan worden overwogen één enkel voorschot op de steun te betalen op basis van een betere, maar minder vroege productieraming, hetgeen een verhoging van de raming met ten hoogste 15 % kan rechtvaardigen. 19 q ui o 8 o In het licht van de bespreking van dit verslag in de Raad kunnen op grond van de bovengenoemde conclusies maatregelen worden voorgesteld die al voor het verkoopseizoen 1998/1999 van toepassing zouden zijn. De bovengenoemde maatregelen zouden als zodanig geen extra uitgaven van de Gemeenschap vergen. o ui o co co ü m ui 20 ISSN 0254-1513 COM(98) 10 def. DOCUMENTEN NL 03 10 17 Catalogusnummer : CB-CO-98-006-NL-C ISBN 92-78-30062-4 Bureau voor officiële publikaties der Europese Gemeenschappen L-2985 Luxemburg u


title: RÈGLEMENT (CE) N° 325/98 DE LA COMMISSION du 10 février 1998 établissant des valeurs forfaitaires à l'importation pour la détermination du prix d'entrée de certains fruits et légumes

eurovoc_concepts:
agri-monetary policy
citrus fruit
fruit vegetable
import price
perennial vegetable
pip fruit

formats: pdf print

text: 11. 2. 98 FR Journal officiel des Communaut(cid:130)s europ(cid:130)ennes L 37/1 I (Actes dont la publication est une condition de leur applicabilit(cid:130)) R(cid:221)GLEMENT (CE) No 325/98 DE LA COMMISSION du 10 f(cid:130)vrier 1998 (cid:130)tablissant des valeurs forfaitaires (cid:133) l’importation pour la d(cid:130)termination du prix d’entr(cid:130)e de certains fruits et l(cid:130)gumes r(cid:138)glement LA COMMISSION DES COMMUNAUT(cid:144)S EUROP(cid:144)ENNES, vu le trait(cid:130) instituant la Communaut(cid:130) europ(cid:130)enne, vu le r(cid:138)glement (CE) no 3223/94 de la Commission, du 21 d(cid:130)cembre 1994, portant modalit(cid:130)s d’application du r(cid:130)gime (cid:133) l’importation des fruits et l(cid:130)gumes (1), modifi(cid:130) en dernier lieu par le r(cid:138)glement (CE) no 2375/96 (2), et notamment son article 4 paragraphe 1, vu le 3813/92 du Conseil, du 28 d(cid:130)cembre 1992, relatif (cid:133) l’unit(cid:130) de compte et aux taux de conversion (cid:133) appliquer dans le cadre de la poli- tique agricole commune (3), modifi(cid:130) en dernier lieu par le r(cid:138)glement (CE) no 150/95 (4), et notamment son article 3 paragraphe 3, consid(cid:130)rant que le r(cid:138)glement (CE) no 3223/94 pr(cid:130)voit, en application des r(cid:130)sultats des n(cid:130)gociations commerciales multilat(cid:130)rales du cycle d’Uruguay, les crit(cid:138)res pour la fixation par la Commission des valeurs forfaitaires (cid:133) l’im- (CEE) no portation des pays tiers, pour les produits et les p(cid:130)riodes qu’il pr(cid:130)cise dans son annexe; consid(cid:130)rant que, en application des crit(cid:138)res susvis(cid:130)s, les valeurs forfaitaires (cid:133) l’importation doivent (cid:136)tre fix(cid:130)es aux niveaux repris (cid:133) l’annexe du pr(cid:130)sent r(cid:138)glement, A ARR(cid:219)T(cid:144) LE PR(cid:144)SENT R(cid:221)GLEMENT: Article premier Les valeurs forfaitaires (cid:133) l’importation vis(cid:130)es (cid:133) l’article 4 du r(cid:138)glement (CE) no 3223/94 sont fix(cid:130)es comme indiqu(cid:130) dans le tableau figurant en annexe. Article 2 Le pr(cid:130)sent r(cid:138)glement entre en vigueur le 11 f(cid:130)vrier 1998. Le pr(cid:130)sent r(cid:138)glement est obligatoire dans tous ses (cid:130)l(cid:130)ments et directement applicable dans tout (cid:144)tat membre. Fait (cid:133) Bruxelles, le 10 f(cid:130)vrier 1998. Par la Commission Franz FISCHLER Membre de la Commission (1) JO L 337 du 24. 12. 1994, p. 66. (2) JO L 325 du 14. 12. 1996, p. 5. (3) JO L 387 du 31. 12. 1992, p. 1. (4) JO L 22 du 31. 1. 1995, p. 1. L 37/2 FR Journal officiel des Communaut(cid:130)s europ(cid:130)ennes 11. 2. 98 ANNEXE du r(cid:138)glement de la Commission, du 10 f(cid:130)vrier 1998, (cid:130)tablissant les valeurs forfaitaires (cid:133) l’importation pour la d(cid:130)termination du prix d’entr(cid:130)e de certains fruits et l(cid:130)gumes Code NC Code des pays tiers (1) (en (cid:130)cus par 100 kg) Valeur forfaitaire (cid:133) l’importation 0702 00 00 0707 00 05 0709 10 00 0709 90 70 0805 10 10, 0805 10 30, 0805 10 50 0805 20 10 0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90 0805 30 10 0808 10 20, 0808 10 50, 0808 10 90 0808 20 50 204 212 624 999 052 204 999 220 999 052 204 999 052 204 212 600 624 999 204 999 052 204 464 600 624 662 999 052 400 600 999 060 400 404 720 728 999 388 400 512 528 999 50,7 106,4 185,9 114,3 126,4 85,9 106,2 167,4 167,4 137,3 159,2 148,3 50,1 34,1 38,1 57,3 50,5 46,0 73,3 73,3 53,8 72,6 82,7 74,4 82,6 47,6 68,9 79,6 61,7 77,5 72,9 52,1 95,4 97,1 69,2 81,1 79,0 99,4 87,9 129,1 102,8 104,8 (1) Nomenclature des pays fix(cid:130)e par le r(cid:138)glement (CE) no 2317/97 de la Commission (JO L 321 du 22. 11. 1997, p. 19). Le code «999» repr(cid:130)sente «autres origines»


title: Komisijas Lēmums (1998. gada 10. februāris), ar kuru groza Lēmumu 97/569/EK par pagaidu sarakstu izstrādāšanu trešo valstu uzņēmumiem, no kuriem dalībvalstis atļauj gaļas produktu importuDokuments attiecas uz EEZ

eurovoc_concepts:
health certificate
health control
import
meat product
third country

formats: html pdf print

text: 03/22. sēj. LV Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis 305 31998D0163 24. 2. 1998. EIROPAS KOPIENU OFICIĀLAIS VĒSTNESIS L 53/23 KOMISIJAS LĒMUMS (1998. gada 10. februāris), ar kuru groza Lēmumu 97/569/EK par pagaidu sarakstu izstrādāšanu trešo valstu uzņēmumiem, no kuriem dalībvalstis atļauj gaļas produktu importu (Dokuments attiecas uz EEZ) (98/163/EK) EIROPAS KOPIENU KOMISIJA, IR PIEŅĒMUSI ŠO LĒMUMU. ņemot vērā Eiropas Kopienas dibināšanas līgumu, vērā Padomes 1995. gada ņemot Lēmumu 95/408/EK par pārejas posma pagaidu saraksta izstrādāšanas nosacījumiem trešo valstu uzņēmumiem, no kuriem dalībvalstis zvejniecības izcelsmes atļauj produktu vai dzīvu gliemeņu importu (1), kurā grozījumi izda- rīti ar Lēmumu 97/34/EK (2), un jo īpaši tā 2. panta 4. punktu, produktu, dzīvnieku jūnija dažu 22. tā kā Komisijas Lēmumā 97/569/EK (3), kurā jaunākie grozījumi izdarīti ar Lēmumu 98/9/EK (4), sagatavoti pagaidu saraksti trešo valstu uzņēmumiem, kuri ražo gaļas produktus; tā kā Singapūra, Slovēnija un Šveice nosūtījušas tādu uzņē- mumu sarakstu, kas ražo mājputnu gaļas produktus un par atbilstību kuriem atbildīgās Kopienas noteikumiem; apliecina uzņēmuma iestādes tā kā var izstrādāt tādu Singapūras, Slovēnijas un Šveices uzņē- mumu pagaidu sarakstu, kas ražo mājputnu gaļas produktus; tā kā tādēļ attiecīgi jāgroza Lēmums 97/569/EK; tā kā šajā lēmumā paredzētie pasākumi ir saskaņā ar Pastāvīgās veterinārijas komitejas atzinumu, 1. pants Šā lēmuma pielikumu pievieno Lēmuma 97/569/EK pieli- kumam. 2. pants Šo lēmumu piemēro no 1998. gada 1. februāra. 3. pants Šis lēmums ir adresēts dalībvalstīm. Briselē, 1998. gada 10. februārī Komisijas vārdā — Komisijas loceklis Franz FISCHLER (1) OV L 243, 11. 10. 1995. , 17. (2) OV L 13, 16. 1. 1997. , 33. (3) OV L 234, 26. 8. 1997. , 16. (4) OV L 3, 7. 1. 1998. , 12. lpp. lpp. lpp. lpp. 306 LV Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis 03/22. sēj. ANEXO — BILAG — ANHANG — ΠΑΡΑΡΤΗΜA — ANNEX — ANNEXE — ALLEGATO — BIJLAGE — ANEXO — LIITE — BILAGA “País: SINGAPUR — Land: SINGAPORE — Land: SINGAPUR — Xώρα: ΣIΓKAΠOYPH — Country: SINGAPORE — Pays: SINGAPOUR — Paese: SINGAPORE — Land: SINGAPORE — Pais: SINGAPURA — Maa: SINGAPORE — Land: SINGAPORE 1 2 3 4 VPH-ME-001 Effort Holdings Pte Ltd VPH-ME-002 Yeo Hiap Seng Ltd Singapore Singapore VPH-ME-003 Amoy Canning Corporation (Singapore Ltd) Singapore VPH-CS-001 QB Food Trading Pte Ltd VPH-CS-004 Ben Foods (S) Pte Ltd Singapore Singapore 5 PMP PMP PMP PMP PMP País: ESLOVENIA — Land: SLOVENIEN — Land: SLOWENIEN — Xώρα: ΣΛOBENIA — Country: SLOVENIA — Pays: SLOVÉNIE — Paese: SLOVENIA — Land: SLOVENIE — País: ESLOVÉNIA — Maa: SLOVENIA — Land: SLOVENIEN 1 47 71 Droga PC Argo Perutnina 2 3 4 Izola Ptuj 5 PMP PMP País: SUIZA — Land: SCHWEIZ — Land: SCHWEIZ — Xώρα: EΛBETIA — Country: SWITZERLAND — Pays: SUISSE — Paese: SVIZZERA — Land: ZWITSERLAND — Pais: SUÍÇA — Maa: SVEITSI — Land: SCHWEIZ 1 25 38 49 61 201 202 205 212 213 214 215 2 3 4 Hero Konserven Frisco-Findus AG Dyna SA Knorr AG Gurtner AG Bündner Fleisch Mani AG Albert Speiss AG SWF Fleischwaren AG Lucul SA Maggi AG Lenzburg Rorschach Fribourg Thayngen Trin Churwalden Frauenkirch Landquart Payerne Kemptthal Fleischtrocknerei Churwalden AG Churwalden 5 PMP PMP PMP PMP PMP PMP PMP PMP PMP PMP PMP 03/22. sēj. LV Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis 307 1 216 224 225 227 228 229 239 242 254 275 288 293 294 299 301 302 303 304 305 306 309 311 312 315 2 3 4 Hügli AG Hilcona AG Haco AG Gustav Spiess AG E. Sutter AG Kocherhans & Schär AG Gehrig AG Sirpig AG H. Ospelt Anstalt Albert Spiess AG Steinach Schaan Gümlingen Berneck Gossau Churwalden Klus Brusio Bendern Schiers Frigemo Produktion Chur. J. Caprez-Danuser AG Chur Salumi San Pietro SA Natura Fleischtrocknerei F. +B. Meinen Pizoler AG Gautschi AG Oswald AG Cambio Fleischwaren AG Morgia AG Fleischtrocknerei Churwalden AG Gemperli AG Fredag AG Konservenfabrik Bischofszell AG Möfag Mösli Fleischwaren AG Stabio Tinizong Bern Sargans Utzendorf Steinhausen St. Gallen Lyss Chur St. Gallen Root Bischofzell Zuzwil 5 PMP PMP PMP PMP PMP PMP PMP PMP PMP PMP PMP PMP PMP PMP PMP PMP PMP PMP PMP PMP PMP PMP PMP PMP”


title: Forslag til Rådets afgørelse om EF's holdning vedrørende forretningsordenen for det Samarbejdsråd, der er etableret ved samarbejdsaftalen mellem Det Europæiske Fællesskab og Den Tidligere Jugoslaviske Republik Makedonien

eurovoc_concepts:
Association Council (EU)
North Macedonia
cooperation agreement (EU)
rules of procedure

text: KOMMISSIONEN FOR DE EUROPÆISKE FÆLLESSKABER Bruxelles, den 10. 02. 1998 KOM(1998) 74 endelig udg. Forslag til RÅDETS AFGØRELSE OM EF'S HOLDNING VEDRØRENDE FORRETNINGSORDENEN FOR DET SAMARBEJDSRÅD, DER ER ETABLERET VED SAMARBEJDSAFTALEN MELLEM DET EUROPÆISKE FÆLLESSKAB OG DEN TIDLIGERE JUGOSLAVISKE REPUBLIK MAKEDONIEN (forelagt af Kommissionen) 1. 2. 3. 4. 5. BEGRUNDELSE Artikel 33 i samarbejdsaftalen mellem Det Europæiske Fællesskab og Den Tidligere Jugoslaviske Republik Makedonien forudser nedsættelse af et samarbejdsråd sammensat af repræsentanter fra EF på den ene side og repræsentanter fra Den Tidligere Jugoslaviske Republik Makedonien på den anden side. Dets rolle består i at skabe et forum for konsultation mellem de kontraherende parter, og det har bemyndigelse til, med det formål at nå målsætningerne i aftalen, at træffe afgørelser i de tilfælde, der er hjemlet i aftalen. Det kan også formulere eventuelle resolutioner, henstillinger eller udtalelser, som den betragter som ønskelige for at nå de fælles målsætninger og sikre, at aftalen fungere tilfredsstillende. I henhold til samarbejdsaftalens artikel 33, stk. 3, fastsætter Samarbejdsrådet sin egen forretningsorden. Artikel 3, stk. 2, i Rådets afgørelse 97/831/EF af 27. november 1997 om indgåelse af samarbejdsaftalen fastsætter, at den holdning, der skal indtages af EF i Samarbejdsrådet, fastlægges af Rådet på forslag fra I Kommissionen overensstemmelse med denne bestemmelse foreslås det ved en rådsafgørelse at vedtage vedlagte udkast til forretningsorden som EF's holdning. af Kommissionen). omstændighederne (eller efter Samarbejdsaftalen med Den Tidligere Jugoslaviske Republik Makedonien følger i vid udstrækning modellen fra samarbejdsaftalen fra 1993 med Slovenien. Samarbejdsrådet er imidlertid det eneste fælles organ, der er fastsat regler om i aftalen, mens samarbejdsaftalen med Slovenien forudså nedsættelse af et samarbejdsråd og et samarbejdsudvalg. Samarbejdsrådet med Den Tidligere Jugoslaviske Republik Makedonien vil generelt få de samme funktioner som de blandede udvalg eller samarbejdsudvalgene, der er nedsat ved andre samarbejdsaftaler indgået af EF. Det foreslåede udkast til forretningsorden er baseret på forretningsordenen for Det Blandede Udvalg med Albanien, tilpasset på baggrund af ovennævnte rådsafgørelse, især mht. offentliggørelse af Samarbejdsudvalgets afgørelser. Det indeholder også mere detaljerede regler om arbejdsgrupper og udgifter. Rådet anmodes om at vedtage vedlagte forslag fra Kommissionen om EF's holdning vedrørende Samarbejdsrådets forretningsorden i forbindelse med aftalen med Den Tidligere Jugoslaviske Republik Makedonien. *L FORSLAG TIL RÅDETS AFGØRELSE OM EF'S HOLDNING VEDRØRENDE FORRETNINGSORDENEN FOR DET SAMARBEJDSRÅD, DER ER ETABLERET VED SAMARBEJDSAFTALEN MELLEM DET EUROPÆISKE FÆLLESSKAB OG DEN TIDLIGERE JUGOSLAVISKE REPUBLIK MAKEDONIEN RÅDET FOR DEN EUROPÆISKE UNION HAR - under henvisning til traktaten om oprettelse af Det Europæiske Fællesskab, under henvisning til Rådets afgørelse 97/831 /EF af 27. november 19971 om indgåelse af en samarbejdsaftale mellem Det Europæiske Fællesskab og Den Tidligere Jugoslaviske Republik Makedonien, særlig artikel 3, under henvisning til forslag fra Kommissionen2, og ud fra følgende betragtninger: Samarbejdsaftalen mellem Det Europæiske Fællesskabe og Den tidligere Jugoslaviske Republik Makedonien blev undertegnet den 29. april 1997, der nedsættes et samarbejdsudvalg i henhold til samarbejdsaftalens artikel 33; det fastsættes yderligere i den nævnte aftales artikel 33, at Samarbejdsrådet selv fastsætter sin forretningsorden; det fastsættes desuden i nævnte aftales artikel 36, at Samarbejdsrådet kan beslutte at nedsætte arbejdsgrupper, hvis sammensætning, opgaver og funktion fastlægges i forretningsordenen EF bør derfor fastlægge den holdning, der skal indtages i Samarbejdsrådet mht. denne forretningsorden - TRUFFET FØLGENDE AFGØRELSE: Den holdning, der skal indtages af EF i Samarbejdsrådet, som er nedsat i henhold til artikel 33 i samarbejdsaftalen mellem Det Europæiske Fællesskab og Den tidligere for nævnte Jugoslaviske Republik Makedonien vedrørende til samarbejdsråd og for det nævnte samarbejdsudvalg baseres på det udkast forretningsorden, som er vedlagt denne afgørelse. Mindre ændringer af dette udkast til forretningsorden kan accepteres uden yderligere afgørelse truffet af Rådet. forretningsordenen Udfærdiget i Bruxelles, den 1 2 EFT L348, 18. 12. 1997, s. 1 EFT C79, 12. 03. 1997, s. 1 3 Samarbejdsrådets afgørelse nr. 1 om forretningsordenen for det samarbejdsråd, der er nedsat som led i samarbejdsaftalen mellem Det Europæiske Fællesskab og Den Tidligere Jugoslaviske Republik Makedonien SAMARBEJDSRÅDET HAR- under henvisning til samarbejdsaftalen mellem Det Europæiske Fællesskab på den ene side og Den Tidligere Jugoslaviske Republik Makedonien på den anden side, særlig artikel 33-36, og ud fra følgende betragtning: Aftalen trådte i kraft den 1. januar 1998 - VEDTAGET FØLGENDE FORRETNINGSORDEN: Artikel 1 FORMANDSKAB Formandskabet for Samarbejdsrådet udøves på skift for tolv måneder ad gangen af henholdsvis en repræsentant for Den Tidligere Jugoslaviske Republik Makedonien og en repræsentant for Det Europæiske Fællesskab, i det følgende kaldet EF. Den første periode løber imidlertid fra datoen for det første møde i Samarbejdsrådet og til den 31. december samme år. Artikel 2 MØDER 1. Hvert møde i Samarbejdsrådet holdes på skift på et tidspunkt og et sted i henholdsvis EF og Den Tidligere Jugoslaviske Republik Makedonien, som aftales mellem parterne. 2. der holdes yderligere møder, hvis partnerne er enige herom. 3. afgørelse. Samarbejdsrådet mødes en gang om året. Efter anmodning fra en af parterne kan Møderne i Samarbejdsrådet er ikke offentlige, medmindre der træffes anden Adikell DELEGATIONER Før hvert møde aftaler EF og Den Tidligere Jugoslaviske Republik Makedonien niveauet for repræsentationen i Samarbejdsrådet. De underretter også hinanden om den forventede sammensætning af deres respektive delegationer. V Artikel 4 SEKRETARIAT, MEDDELELSER En tjenestemand fra Den tidligere Jugoslaviske Republik Makedonien og en tjenestemand fra Kommissionen for De Europæiske Fællesskaber fungerer i fællesskab som sekretærer for Samarbejdsrådet. Alle de meddelelser til og fra formanden sendes til disse sekretærer. Artikel 5 DAGSORDEN 1. Formanden og sekretærerne opstiller den foreløbige dagsorden for hvert møde. Den foreløbige dagsorden består af de punkter, som sekretærerne senest 21 dage før mødets begyndelse har modtaget en anmodning om at optage på dagsordenen. De eneste punkter, der må optræde på den foreløbige dagsorden, er dem, for hvilke den relevante dokumentation er sendt til de i artikel 4 nævnte sekretærer senest på datoen for dagsordenens afsendelse. Dagsordenen vedtages af Samarbejdsrådet ved begyndelsen af hvert møde. Hvis begge partnerne er enige, kan punkter, der ikke optræder på den foreløbige dagsorden, optages på denne. Formanden kan efter aftale med de to parter afkorte de tidsfrister, der er fastsat i 2. stk. 1, for at tage hensyn til særlige omstændigheder. Artikel 6 PROTOKOL For hvert møde udarbejdes der et mødereferat, som indeholder formandens opsummering af forhandlingerne på mødet. Så snart Samarbejdsrådet har godkendt referatet, underskrives det af formanden og sekretærerne, og hver af parterne arkiverer en original kopi. Artikel 7 ARBEJDSGRUPPER 1. Samarbejdsrådet kan nedsætte arbejdsgrupper vedrørende specifikke emner til at bistå det med at udføre sine opgaver. Disse grupper består af repræsentanter for hver af parterne. 2. Arbejdsgrupperne arbejder under Samarbejdsrådets myndighed, og dette fastlægger deres målsætninger og omfanget af deres virksomhed. De træffer ingen beslutninger, men kan fremsætte henstillinger til Samarbejdsrådet, til hvem de aflægger beretning efter hvert af deres møder. Samarbejdsrådet kan når som helst ændre arbejdsgruppernes kommissorium og 3. opløse dem. Artikel 8 ÆNDRINGER Samarbejdsrådet kan foretage sådanne ændringer af forretningsordenen, som den finder hensigtsmæssige for at sikre en effektiv gennemførelse af sine opgaver, uden at artikel 33-36 i samarbejdsaftalen indskrænkes. Artikel 9 AKTER Afgørelser truffet af Samarbejdsrådet i den i artikel 33, stk. 1, anvendte betydning, underskrives af formanden og sekretærerne. Samarbejdsudvalgets afgørelser, resolutioner, henstillinger eller udtalelser, som udarbejdes i overensstemmelse med samarbejdsaftalens artikel 33, stk. 2, forsynes med et løbenummer, angivelse af sted og dato for vedtagelsen og en beskrivelse af emnet. Afgørelser truffet af Samarbejdsrådet offentliggøres af parterne i deres respektive officielle tidender. Samarbejdsrådet kan træffe beslutning om at offentliggøre andre af sine akter. Artikel IQ SPROG Samarbejdsrådets officielle sprog er parternes officielle sprog. Samarbejdsrådet vil normalt basere sine forhandlinger på dokumenter på disse sprog. Artikel 11 UDGIFTER EF på den ene side og Den Tidligere Jugoslaviske Republik Makedonien på den anden afholder hver især de udgifter, de har som følge af deres deltagelse i Samarbejdsrådets og arbejdsgruppernes møder, såvel udgifter til personale, rejser og underhold som udgifter til postforsendelser og telekommunikation. Udgifter til tolkning ved møderne og til oversættelse og reproduktion af dokumenter afholdes af EF bortset fra udgifter til tolkning eller oversættelse til eller fra Den Tidligere Jugoslaviske Republik Makedoniens officielle sprog, som afholdes af Den Tidligere Jugoslaviske Republik Makedonien. Andre udgifter i forbindelse med den materielle tilrettelæggelse af møderne afholdes af den part, der er vært for møderne. C FINANSIERINGSOVERSIGT 1. FORANSTALTNINGENS BETEGNELSE Forretningsordenen for det samarbejdsråd, der er etableret ved samarbejdsaftalen mellem Det Europæiske Fællesskab og Den Tidligere Jugoslaviske Republik Makedonien : Etablering af et samarbejdsråd og eventuelt særlige arbejdsgrupper 2. BUDGETPOST A-701: Udgifter til tjenesterejser (ex A-130) A-7031: Udvalgsmøder (exA-2510) I henhold til artikel 3 i Rådets afgørelse 97/831/EF, som er nævnt ndf, kan Rådet beslutte, at formandskabet for Rådet repræsenterer EF i Samarbejdsrådet. I så tilfælde skal der ikke afholdes nogen mødeomkostninger over budgetpost A-7031, og disse afholdes i stedet over Rådets budget. 3. RETSGRUNDLAG Artikel 33-36 i samarbejdsaftalen mellem Det Europæiske Fællesskab og FYROM. Rådets afgørelse nr. 97/831/EF af 27. november 1997 om indgåelse af denne aftale, særlig artikel 3. 4. BESKRIVELSE AF FORANSTALTNINGEN 4. 1 Foranstaltningens generelle formål Gennemførelse af samarbejdsaftalens institutionelle bestemmelser 4. 2 Foranstaltningens varighed og nærmere bestemmelser for dens forlængelse Ubegrænset 5. KLASSIFIKATION AF UDGIFTERNE/INDTÆGTERNE 5. 1 Obligatoriske udgifter/Ikke-obligatoriske udgifter Ikke-obligatoriske udgifter 5. 2 Opdelte bevillinger/Ikke-opdelte bevillinger Ikke-opdelte bevillinger 5. 3 Indtægtstype Ingen indtægter ^ 6. UDGIFTERNES ART 100% tilskud (tjenestemænd på missioner, afholdelse af konferencer, tolkning, oversættelse, reproduktion af dokumenter) 7. 7. 1 FINANSIELLE VIRKNINGER Beregningsmetode (forholdet mellem de individuelle omkostninger og de samlede omkostninger) for de samlede omkostninger ved foranstaltningen Se afsnit 10. Der er ingen operationelle udgifter 7. 2 Omkostningernes fordeling på foranstaltningens elementer Elementer Regn skabsar n n+1 n+2 n+3 n+4 n+5 og fislgende regnskabsar I alt Forpligtelsesbevillinger i mio. ECU (i løbende priser) I alt 7. 3 Udgifter til undersøgelser, eksperter m. m. inkluderet i budgettets del B Forpligtelsesbevillinger i mio. ECU (løbende priser) Regn skabsar n n+1 n+2 n+3 n+4 n+5 og folgende regnskabsar I alt - Unders0gelser - Ekspertm0der - Konferencer og kongresser -Information og publikationer I alt r 7. 4 Forfaldsplan for forpligtelses-/betaIingsbevillinger mio. ECU Regn skabsar n n+1 n+2 n+3 n+4 n+5 og folgende regnskabsar I alt Forpligtelsesbevillinger Betalingsbevillinger Am n+1 n+2 n+3 n+4 n+5 og fierigende regnskabsar I I alt 8. FORHOLDSREGLER MOD SVIG - Kontrolforanstaltninger foretaget af ansvarlige tjenestemænd 9. OPLYSNINGER OM COST/EFFECTIVENESS 9. 1 Specifikke og kvantificerbare mål, målgruppe Den institutionaliserede dialog mellem EF og FYROM vil være en afgørende forudsætning samarbejdsaftalens mål, nemlig handels- og investeringsfremme, økonomisk og social udvikling i landet og snævert samarbejde inden for en lang række politiske områder. at nå for Målgrupper er de erhvervsdrivende og offentligheden i almindelighed i FYROM. 9. 2 Begrundelse for foranstaltningen Koordineret tilgang fra EF's side til samarbejdet med FYROM. Tilgangen svarer til tilgangen i samarbejdsaftalerne med andre lande i regionen (f. eks. Albanien). 9. 3 Overvågning og evaluering af foranstaltningen Kommissionen og FYROMs myndigheder gør resultaterne. regelmæssigt status over 10. UDGIFTER TIL ADMINISTRATION (DET ALMINDELIGE BUDGETS SEKTION III, DELA) Den faktiske mobilisering af de nødvendige administrative ressourcer afhænger af Kommissionens årlige beslutning om ressourceallokeringen under hensyntagen til, hvor stort et personale og hvilke yderligere beløb budgetmyndigheden bevilger. 9 10. 1 Indvirkningen på antallet af stillinger Stillingstype Antal ansatte, der skal tilknyttes forvaltningen af foranstaltningen faste stillinger midlerti dige stillinger Tjenestemaend eller midlertidigt ansatte A B C Andre ressourcer lait 0,25 0,25 0 0,5 0 0 0 0 0 heraf varighed' eksisterende ressourcer i det pagaeldende generaldirektorat eller den pagaeldende tjeneste 0,25 0,25 0 0,5 yderligere ressourcer 0 0 0 10. 2 De eksisterende menneskelige ressourcers samlede finansielle indvirkning Tjenestemaend Midlertidigt ansatte Beleb 54 0000 0 0 Beregningsmetode (ECU) 0,5mand/ar x 108 000 = 54 000 Andre ressourcer (anfor budgetpost) I alt I 54 0000 1 10. 3 Andre driftsudgifter som følge af foranstaltningen Budgetpost A-701 (ex A-130) (missionsudgifter) I alt A-7031 (ex A-2510) (udvalgsm0der) Belob 10 000 9 000 19 000 p. m. Beregningsmetode (ECU) Samarbejdsradet Deltagelse af 10 tjenestemaend fra Kommissionen (normalt 1 mode om aret pa skift mellem Bruxelles og Skopje) Skopje : 10 tjenestemaend x 1. 000 = 10. 000 Bruxelles: Arbejdsgrupper 3 arbejdsgrupper (2 moder om aret pa skift mellem Bruxelles og Skopje) Skopje: 3 tjenestemaend x 3 arbejdsgrupper x 1 000 = 9 000 {Samarbejdsradet {Arbejdsgrupper [__ |. NB. : De nødvendige midler til tjenesterejser for Kommissionens tjenestemænd skaffes ved omfordeling af bestående ressourcer. Rejseomkostninger for repræsentanter fra Rådet, der deltager i Samarbejdsrådets møder og arbejdsgrupperne, afholdes af Rådets Generalsekretariat. Hvis Rådets formandskab repræsenterer EF i Samarbejdsrådet, afholdes mødeomkostningerne ikke over Kommissionens budgetpost A-7031, men afholdes i stedet over Rådets budget. /o I j I | j | I ISSN 0254-1459 KOM(98) 74 endelig udg. DOKUMENTER DA 11 02 06 Katalognummer : CB-CO-98-080-DA-C ISBN 92-78-31028-X Kontoret for De Europæiske Fællesskabers Officielle Publikationer L-2985 Luxembourg //


eurovoc_concepts:
beef
fresh meat
frozen product
import licence
product quality

text: 11. 2. 98 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 37/19 KOMMISSIONENS FORORDNING (EF) Nr. 330/98 af 10. februar 1998 om udstedelse af importlicenser for fersk, kølet eller frosset oksekød af høj kvalitet KOMMISSIONEN FOR DE EUROPÆISKE FÆLLESSKABER HAR (cid:190) under henvisning til Europæiske Fællesskab, traktaten om oprettelse af Det under henvisning til Kommissionens forordning (EF) nr. 936/97 af 27. maj 1997 om (cid:134)bning og forvaltning af toldkontingenter for oksekød af høj kvalitet, fersk, kølet eller frosset, og for frosset bøffelkød (1), senest ændret ved forordning (EF) nr. 260/98 (2), og ud fra følgende betragtninger: Artikel 4 og 5 i forordning (EF) nr. 936/97 fastsætter betingelserne for licensansøgninger og udstedelse af importlicenser for kød som omhandlet i samme forord- nings artikel 2, litra f); i artikel 2, litra f), i forordning (EF) nr. 936/97 fastsættes det, at der i perioden 1. juli 1997 til 30. juni 1998 kan importeres 11 500 tons fersk, kølet eller frosset oksekød af høj kvalitet med oprindelse i og fra USA og Canada p(cid:134) særlige betingelser; det skal bemærkes, at de licenser, der er fastsat ved denne forordning, dog kun kan anvendes i hele deres gyldig- hedsperiode med forbehold af de best(cid:134)ende ordninger p(cid:134) veterinæromr(cid:134)det (cid:190) UDSTEDT FØLGENDE FORORDNING: Artikel 1 1. De mængder, som der er søgt om gennem importli- censansøgninger indgivet i perioden 1. til 5. februar 1998 vedrørende fersk, kølet og frosset oksekød af høj kvalitet som omhandlet i artikel 2, litra f), i den ændrede forord- ning (EF) nr. 936/97 imødekommes fuldstændigt. 2. Der kan i overensstemmelse med artikel 5 i forord- ning (EF) nr. 936/97 i løbet af de fem første dage af marts 1998 indgives licensansøgninger for 3 552 tons. Artikel 2 Denne forordning træder i kraft den 11. februar 1998. Denne forordning er bindende i alle enkeltheder og gælder umiddelbart medlemsstat. i hver Udfærdiget i Bruxelles, den 10. februar 1998. P(cid:134) Kommissionens vegne Franz FISCHLER Medlem af Kommissionen (1) EFT L 137 af 28. 5. 1997, s. 10. (2) EFT L 25 af 31. 1. 1998, s. 42


title: 98/151/EY: Komission päätös, tehty 10 päivänä helmikuuta 1998, Ranskan esittämän valvontasuunnitelman hyväksymisestä elävissä eläimissä ja niistä saatavissa tuotteissa olevien jäämien tai aineiden tutkimiseksi (Ainoastaan ranskankielinen teksti on todistusvoimainen) (ETA:n kannalta merkityksellinen teksti)

eurovoc_concepts:
France
animal product
hormone
live animal
veterinary inspection
waste

text: 18. 2. 98 FI Euroopan yhteis(cid:148)jen virallinen lehti L 47/17 II (S(cid:132)(cid:132)d(cid:148)kset, joita ei tarvitse julkaista) KOMISSIO KOMISSION P(cid:142)(cid:142)T(cid:153)S, tehty 10 p(cid:132)iv(cid:132)n(cid:132) helmikuuta 1998, Ranskan esitt(cid:132)m(cid:132)n valvontasuunnitelman hyv(cid:132)ksymisest(cid:132) el(cid:132)viss(cid:132) el(cid:132)imiss(cid:132) ja niist(cid:132) saatavissa tuotteissa olevien j(cid:132)(cid:132)mien tai aineiden tutkimiseksi (Ainoastaan ranskankielinen teksti on todistusvoimainen) (ETA:n kannalta merkityksellinen teksti) (98/151/EY) EUROOPAN YHTEIS(cid:153)JEN KOMISSIO, joka ottaa huomioon Euroopan yhteis(cid:148)n perustamissopi- muksen, ottaa huomioon el(cid:132)viss(cid:132) el(cid:132)imiss(cid:132) ja niist(cid:132) saatavissa tuot- teissa olevien tiettyjen aineiden ja niiden j(cid:132)(cid:132)mien osalta suoritettavista tarkastustoimenpiteist(cid:132) ja direktiivien 85/ 358/ETY ja 86/469/ETY sek(cid:132) p(cid:132)(cid:132)t(cid:148)sten 89/187/ETY ja 91/664/ETY kumoamisesta 29 p(cid:132)iv(cid:132)n(cid:132) huhtikuuta 1996 annetun neuvoston direktiivin 96/23/EY (1) ja erityisesti toisen sen 8 artiklan 1 kohdan ensimm(cid:132)isen ja alakohdan, sek(cid:132) katsoo, ett(cid:132) Ranska on l(cid:132)hett(cid:132)nyt komissiolle 26 p(cid:132)iv(cid:132)n(cid:132) syyskuuta 1997 p(cid:132)iv(cid:132)tyll(cid:132) asiakirjalla suunnitelman, jossa t(cid:132)smenne- t(cid:132)(cid:132)n vuoden 1998 aikana toteutettavat kansalliset toimen- piteet el(cid:132)viss(cid:132) el(cid:132)imiss(cid:132) ja niist(cid:132) saatavissa tuotteissa olevien tiettyjen aineiden ja niiden j(cid:132)(cid:132)mien tutkimiseksi; on komission muutettu 2 p(cid:132)iv(cid:132)n(cid:132) joulukuuta 1997 p(cid:132)iv(cid:132)tyll(cid:132) asiakirjalla suunnitelman saattamiseksi direktiivin 96/23/EY vaati- musten mukaiseksi, pyynn(cid:148)n mukaisesti suunnitelmaa t(cid:132)ss(cid:132) p(cid:132)(cid:132)t(cid:148)ksess(cid:132) s(cid:132)(cid:132)detyt el(cid:132)inl(cid:132)(cid:132)kint(cid:132)komitean lausunnon mukaiset, toimenpiteet ovat pysyv(cid:132)n ON TEHNYT T(cid:142)M(cid:142)N P(cid:142)(cid:142)T(cid:153)KSEN: 1 artikla Hyv(cid:132)ksyt(cid:132)(cid:132)n Ranskan valvontasuunnitelma direktiivin 96/23/EY liitteess(cid:132) I tarkoitettujen el(cid:132)viss(cid:132) el(cid:132)imiss(cid:132) ja niist(cid:132) saatavissa tuotteissa olevien j(cid:132)(cid:132)mien ja aineiden tutkimiseksi. esitt(cid:132)m(cid:132) 2 artikla Ranskan on annettava tarvittavat lait, asetukset ja hallin- nolliset m(cid:132)(cid:132)r(cid:132)ykset 1 artiklassa tarkoitetun suunnitelman t(cid:132)yt(cid:132)nt(cid:148)(cid:148)npanemiseksi. 3 artikla T(cid:132)m(cid:132) p(cid:132)(cid:132)t(cid:148)s on osoitettu Ranskan tasavallalle. Tehty Brysseliss(cid:132) 10 p(cid:132)iv(cid:132)n(cid:132) helmikuuta 1998. suunnitelman tarkastelu on osoittanut, ett(cid:132) se on direk- tiivin 96/23/EY ja erityisesti sen 5 ja 7 artiklan s(cid:132)(cid:132)n- n(cid:148)sten mukainen, ja Komission puolesta Franz FISCHLER Komission j(cid:132)sen (1) EYVL L 125, 23. 5. 1996, s. 10