title: Kommissionens forordning (EF) nr. 624/98 af 19. marts 1998 om ændring af forordning (EF) nr. 1423/95 om gennemførelsesbestemmelser for import af sukkerprodukter, undtagen melasse

eurovoc_concepts:
customs regulations
import
import policy
sugar
sugar product

text: 20. 3. 98 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 85/5 KOMMISSIONENS FORORDNING (EF) Nr. 624/98 af 19. marts 1998 om ændring af forordning (EF) nr. 1423/95 om gennemførelsesbestemmelser for import af sukkerprodukter, undtagen melasse KOMMISSIONEN FOR DE EUROPÆISKE FÆLLESSKABER HAR (cid:190) under henvisning til Europæiske Fællesskab, traktaten om oprettelse af Det under henvisning til R(cid:134)dets forordning (EØF) nr. 1785/81 juni 1981 om den fælles markedsordning for af 30. sukker (1), senest ændret ved forordning (EF) nr. 1599/ 96 (2), særlig artikel 15, stk. 4, og ud fra følgende betragtninger: Ifølge artikel 1, stk. 2, i Kommissionens forordning (EF) nr. 1423/95 (3), senest ændret ved forordning (EF) nr. 1143/97 (4), fastsættes de repræsentative priser p(cid:134) verdens- markedet, p(cid:134) grundlag af hvilke tillægstolden fastsættes, for hvert produktions(cid:134)r efter proceduren i artikel 41 i forordning (EØF) nr. 1785/81 og ændres, hvis beregnings- grundlaget medfører en forhøjelse eller formindskelse p(cid:134) mindst 0,5 ECU/100 kg; det nugældende system medfører p(cid:134) grund af de stadige ændringer af de repræsentative priser p(cid:134) verdensmarkedet hyppige tilpasninger tillægstolden; disse hyppige ændringer af de repræsentative priser og tillægstolden, der ofte foretages for meget sm(cid:134) beløb, bevirker, at systemet af bliver kompliceret; for at opn(cid:134) forenkling og retssik- kerhed for handlende og en mere rationel procedure for Kommissionen bør der ske en forhøjelse af tærsklen for ændring af de repræsentative priser p(cid:134) verdensmarkedet, p(cid:134) grundlag af hvilke tillægstolden tilpasses, til 1,20 ECU/ 100 kg; de i denne forordning fastsatte foranstaltninger er i over- ensstemmelse med udtalelse fra Forvaltningskomit(cid:130)en for Sukker (cid:190) UDSTEDT FØLGENDE FORORDNING: Artikel 1 I forordning (EF) nr. 1423/95 foretages følgende ændring: I artikel 1, stk. 2, andet afsnit, ændres »0,5 ECU/100 kg« til »1,20 ECU/100 kg«. Artikel 2 Denne forordning træder i kraft p(cid:134) syvendedagen efter offentliggørelsen i De Europæiske Fællesskabers Tidende. Denne forordning er bindende i alle enkeltheder og gælder umiddelbart medlemsstat. i hver Udfærdiget i Bruxelles, den 19. marts 1998. P(cid:134) Kommissionens vegne Franz FISCHLER Medlem af Kommissionen (1) EFT L 177 af 1. 7. 1981, s. 4. (2) EFT L 206 af 16. 8. 1996, s. 43. (3) EFT L 141 af 24. 6. 1995, s. 16. (4) EFT L 165 af 24. 6. 1997, s. 11


eurovoc_concepts:
competition
liberalisation of the market
systems interconnection
telecommunications
telephone charges

formats: html pdf print

text: 19. 3. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 84/3 Mededeling van de Commissie inzake interconnectieprijzen in een geliberaliseerde telecommunicatiemarkt (98/C 84/03) (Voor de EER relevante tekst) 1. ACHTERGROND De Gemeenschap heeft een regelgevend kader voor tele(cid:220) communicatie ontwikkeld dat vanaf 1 januari 1998 zorgt voor open, aan concurrentie onderworpen markten, waarbij aan sommige lidstaten overgangsperioden zijn voorbehouden. De markt van de Gemeenschap van 190 miljoen vaste telefoonlijnen biedt mogelijkheden voor toetreding tot een van de snelst groeiende marktsectoren van de economie. De markt voor telecommunicatiedien(cid:220) sten in Europa is sinds 1990 gegroeid met een snelheid van ongeveer 8(cid:216)% per jaar (nominaal), en uit vergelijkin(cid:220) gen van de OESO tussen wel en niet aan concurrentie onderworpen markten is gebleken dat de groeipercenta(cid:220) ges na liberalisering nog aanzienlijk verder kunnen stij(cid:220) gen. De huidige investeringen in de telecommunicatiesec(cid:220) tor in de Gemeenschap bedragen ongeveer 40 miljard ecu per jaar. Het onderwerp interconnectie is van bijzonder belang voor de ontwikkeling van een aan concurrentie onder(cid:220) worpen telecommunicatiemarkt. Interconnectie met de netwerken van bestaande exploitanten is voor de meeste starters van essentieel belang, omdat ze op die manier toegang krijgen tot de bestaande basis van telecommuni(cid:220) catiegebruikers in een nationale markt. Het regelgevend kader van de EU voor telecommunicatie behandelt de beginselen voor interconnectie die op nationaal niveau ten uitvoer gelegd moeten worden, onder toezicht van de nationale regelgevende instanties voor telecommuni(cid:220) catie. In Richtlijn 97/33/EG van het Europees Parlement en de Raad(cid:216)(˛) inzake interconnectie op telecommunicatie(cid:220) gebied werd aangekondigd dat de Commissie aanbeve(cid:220) lingen inzake interconnectie zou uitbrengen. Dergelijke aanbevelingen zijn bedoeld om steun te verlenen aan de nationale regelgevende instanties bij het uitvoeren van hun verplichtingen in het kader van de richtlijn en daar(cid:220) bij ,,de ontwikkeling van een echte Europese thuismarkt te vergemakkelijken’’(cid:216)(ˇ). richtlijn (de en Richtlijn volledige mededinging) 97/33/EG inzake interconnectie op telecommunicatiege(cid:220) bied (de ,,interconnectierichtlijn’’). Naast de ex(cid:220)ante(cid:220)re(cid:220) gels die deze twee richtlijnen bevatten, zijn de mededin(cid:220) gingsregels van het Verdrag van toepassing. Krachtens de richtlijn volledige mededinging moeten de lidstaten ervoor zorgen dat de telecommunicatieorgani(cid:220) saties voor 1 juli 1997 de voorwaarden voor interconnec(cid:220) tie voor de elementaire functionele bestanddelen van hun spraaktelefoniediensten en hun openbare telecommunica(cid:220) tienetwerken publiceren, met inbegrip van de intercon(cid:220) nectiepunten en de interfaces die op grond van de be(cid:220) hoefte van de markt worden angeboden. De interconnec(cid:220) tievoorwaarden, evenals de interconnectieprijzen, moeten niet(cid:220)discriminerend, objectief en transparent zijn, en ge(cid:220) baseerd op criteria van evenredigheid. Verder moeten de lidstaten er vanaf 1 januari 1998 voor zorgen dat telecommunicatiediensten op deze voorwaar(cid:220) den interconnectie aanbieden aan ondernemingen die een vergunning hebben voor het leveren van dergelijke diensten of netwerken. De uiterste datum voor omzetting van deze richtlijn in nationale wetgeving was januari 1997. De mededingingsrichtlijn geeft de minimumeisen voor interconnectie. De interconnectierichtlijn, die in augustus 1997 van kracht werd en die per 31 december 1997 door de lidstaten in nationale wetgeving moet zijn omgezet, gaat verder dan de mededingingsrichtlijn, doordat ze een geharmoniseerde reeks interconnectiebeginselen vastlegt. De richtlijn legt de nadruk op de verplichting voor vaste netwerkexploitanten met een aanmerkelijke macht op de markt om interconnectie met hun netwerken tegen kost(cid:220) prijs mogelijk te maken, en daarnaast op de rol van toe(cid:220) zichthouder die de nationale regelgevende instanties moeten spelen, onder andere door te zorgen voor de pu(cid:220) blicatie van een ,,voorbeeldofferte voor interconnectie’’, die de voorwaarden voor interconnectie beschrijft. 2. (cid:217)HET REGELGEVEND KADER VOOR(cid:220) INTERCONNECTIE Het regelgevend kader van de EU voor interconnectie is uiteengezet in Richtlijn 96/19/EG van de Commissie(cid:216)(—) (˛)(cid:217)PB L 199, 26. 7. 1997, blz. 32. (ˇ)(cid:217)Richtlijn 97/33/EG, twaalfde overweging. (—)(cid:217)PB L 74 van 22. 3. 1996, blz. 13. De interconnectierichtlijn bepaalt ook dat overeen(cid:220) komsten voor interconnectie met vaste netwerken van exploitanten met een aanmerkelijke macht op de markt vrij verkrijgbaar moeten zijn. lidstaten hebben voor de liberalisering van Sommige spraaktelefoniediensten en openbare telecommunicatie(cid:220) netwerken een overgangsperiode toegewezen gekregen en daarbij ook uitstel gekregen voor de hierboven ge(cid:220) C 84/4 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 19. 3. 98 noemde uiterste data voor publicatie(cid:216)((cid:209)). De interconnec(cid:220) tierichtlijn verlangt evenwel van alle lidstaten dat zij uiterlijk op 1 januari 1998 een ,,voorbeeldofferte voor interconnectie’’ publiceren. Voor landen waarvoor een overgangsregeling geldt, blijft het doel van deze voor(cid:220) beeldofferte voor interconnectie beperkt tot de intercon(cid:220) nectievoorwaarden van reeds geliberaliseerde diensten, dat wil zeggen mobiele netwerken en grensoverschrij(cid:220) interconnectie tussen vaste en mobiele(cid:216)((cid:210)) net(cid:220) dende werken. De toepassing van de in de aanbevelingen van de Com(cid:220) missie besproken beginselen doet geen afbreuk aan de plicht van de lidstaten en ondernemingen om zich volle(cid:220) dig te onderwerpen aan de mededingingsregels van de EU, met inachtneming van de specifieke bepalingen in de mededeling van de Commissie inzake de toepassing van de mededingingsregels op toegangsovereenkomsten in de telecommunicatiesector(cid:216)((cid:211)). 3. (cid:217)AANBEVELING VAN DE COMMISSIE INZAKE INTERCONNECTIEPRIJZEN ((cid:212)) 3. 1. Onderwerp van de aanbeveling Wanneer twee netwerken worden geınterconnecteerd, zal elke exploitant de geleverde middelen willen doorbe(cid:220) rekenen aan de ander. In de telecommunicatiesector ver(cid:220) tegenwoordigen de interconnectieprijzen die aan de be(cid:220) staande exploitant worden betaald een van de grootste kostenposten voor nieuwkomers op de markt - vaak be(cid:220) dragen ze tot 40(cid:216)% van de kosten. De meest elementaire interconnectiedienst die wordt verleend is de totstand(cid:220) brenging van een verbinding (een gesprek dat afkomstig is van een netwerk wordt afgeleverd op de bestemming op een ander netwerk); de aanbeveling concentreert zich op de beginselen voor het bepalen van de prijs van deze totstandbrenging van een verbinding. De met totstandbrenging van een verbinding verbonden kosten vormen slechts een deel - hoewel een zeer be(cid:220) langrijk deel - van de totale interconnectiekosten waar(cid:220) mee een nieuwe toetreder te maken krijgt. De vergelij(cid:220) kende gegevens in dit document moeten niet worden ((cid:209))(cid:217)Latere data die voor bepaalde lidstaten zijn overeenge(cid:220) komen: Ierland: Portugal: Luxemburg: Griekenland: Spanje: publicatie - 1. 7. 1999, volledige mededinging - 1. 1. 2000 publicatie - 1. 7. 1999, volledige mededinging - 1. 1. 2000 publicatie - 1. 1. 1998, volledige mededinging - 1. 7. 1998 publicatie - 30. 6. 2000, volledige mededinging - 31. 12. 2000 publicatie - 1. 5. 1998, volledige mededinging - 30. 11. 1998. ((cid:210))(cid:217)In het kader van de interconnectierichtlijn krijgen de lidsta(cid:220) ten een overgangsperiode voor grensoverschrijdende inter(cid:220) connectie van vaste en mobiele netwerken. ((cid:211))(cid:217)PB C 76 van 11. 3. 1997, blz. 9. ((cid:212))(cid:217)PB L. (cid:216). (cid:216). van. (cid:216). (cid:216). 1998. gebruikt als een vergelijking van alle interconnectiekos(cid:220) ten die een nieuwe toetreder in elke lidstaat kan ver(cid:220) wachten. 3. 2. Kostenoriæntatie interconnectierichtlijn verplicht netwerkexploitanten De met een aanmerkelijke macht op de markt om intercon(cid:220) nectieprijzen aan te rekenen die gebaseerd zijn op de ge(cid:220) maakte kosten. Het beginsel van kostenoriæntatie bete(cid:220) kent dat de voor een dienstverlening berekende prijs een weerspiegeling moet zijn van de onderliggende kosten die zijn gemaakt om die dienst te kunnen verlenen. Voordat inzicht kan worden verkregen in de beginselen van de bepaling van de prijs van interconnectie, moet een analyse worden gemaakt van de wijze waarop de inter(cid:220) connectie voor een netwerk kosten met zich brengt. De meeste kosten die in een telecommunicatienetwerk worden gemaakt zijn eenmalige kosten, bijvoorbeeld het graven van greppels en het leggen van goten en kabels, of het aankopen en programmeren van centrales. Soms is er ook sprake van steeds terugkerende kosten, zoals voor onderhoud, herprogrammering van centrales en admini(cid:220) stratiekosten. De omvang van een vast netwerk moet zijn aangepast aan de kwaliteit van de dienstverlening die wordt ver(cid:220) langd gedurende de periode met het meeste telefoonver(cid:220) keer dat het net moet kunnen verwerken. Indien een net(cid:220) werk ook het piekurenverkeer van andere geınterconnec(cid:220) teerde netwerken moet verwerken, is er meer capaciteit nodig om de gewenste kwaliteit van de dienstverlening te waarborgen(cid:216)((cid:213)). Een analyse van de capaciteitskosten die gemaakt moeten worden om die bepaalde dienstverle(cid:220) ningskwaliteit te kunnen leveren (op basis van cijfers over het gevraagde of daadwerkelijke interconnectiever(cid:220) keer) maakt het mogelijk om kosten evenredig tussen de interconnecterende partijen te verdelen. In een ideale situatie, waarin een bedrijfstak bestaat uit gevestigde marktdeelnemers met betrekkelijk stabiele marktaandelen, zou kostendoorberekening op basis van capaciteit de efficiæntste manier zijn om de interconnec(cid:220) tieprijzen te bepalen. Deze omstandigheden zijn echter niet van toepassing op recent geliberaliseerde telecom(cid:220) municatiemarkten. De gebruikelijke basis voor intercon(cid:220) nectieprijzen bestaat in op verkeer gebaseerde prijzen ((cid:213))(cid:217)Gedurende tijdstippen waarop er weinig gesprekken plaats(cid:220) vinden, zullen er weinig of geen aanpassingen of investerin(cid:220) gen in de capaciteit nodig zijn om het extra verkeer van geınterconnecteerde netwerken af te handelen. De kosten die het de verbinding tot stand brengende netwerk maakt, zijn dus vrij gering. Tijdens piekuren echter vergt een extra toename van het verkeer een overeenkomstige extra capaci(cid:220) teit van het netwerk, wil het de verbinding tot stand bren(cid:220) gende netwerk eenzelfde kwaliteit van dienstverlening kun(cid:220) nen handhaven. De investering in capaciteit vormt het leeu(cid:220) wendeel van de extra kosten die worden gemaakt voor een netwerk waarin geınterconnecteerd verkeer tot stand wordt gebracht. 19. 3. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 84/5 - zo nodig aangepast aan het uur van de dag of de dag van de week - zodat de totale, met het verkeer samen(cid:220) hangende toekomstgerichte interconnectiekosten van een efficiænte exploitant gedekt worden. 3. 3. Kostentoewijzingsmethoden interconnectieprijzen Het bepalen van billijke en efficiænte, op kosten geba(cid:220) is op alle geliberaliseerde seerde markten in de hele wereld onderwerp van studie. Er is een duidelijke tendens om een aanpak te hanteren is op voorwaarts gerichte (toekomst(cid:220) die gebaseerd langetermijnkosten gerichte), gemiddelde incrementele (FL(cid:220)LRAIC) voor interconnectieprijzen, zoals uit onder(cid:220) staande tabel blijkt. De interconnectierichtlijn erkent im(cid:220) mers dat ,,een tarifering voor interconnectie gebaseerd op een prijsniveau dat nauw aansluit bij de incrementele kosten op lange termijn voor het verschaffen van toe(cid:220) gang tot de interconnectie een passend instrument vormt om de snelle ontwikkeling van een open en door concur(cid:220) rentie gekenmerkte markt aan de moedigen’’ (tiende overweging). toekomstgerichte De langetermijnkosten geven een analytisch kader dat kan worden gebruikt om een schatting te maken van de kosten die er zouden zijn in een volledig aan concurrentie onderworpen markt. incrementele Tabel 1 - Huidige en geplande systemen voor het berekenen van interconnectie(cid:220)prijzen in reeds geliberaliseerde markten Land en naam van de nationale regelgevende instantie Betrokkenheid van de regelgever bij het bepalen van interconnectiekosten van bestaande exploitant Kostenbasis waarop de nationale regelgevende instantie thans IC(cid:220)prijzen berekent Normen voor kostenberekening, te gebruiken in toekomstige berekening IC(cid:220)prijzen Oostenrijk AUSTEL Denemarken Telestyrelsen Nieuw(cid:220)Zeeland (Mededingingswet) Zweden Post(cid:216)&(cid:216)Telestyrelsen Onderhandelingen tussen de partijen met arbitrage door de nationale regelgevende instantie FL LRIC(cid:216)(*) (Rechtstreeks toewijsbare incrementele kosten, DAIC) FL LRIC (DAIC) Een door de nationale regelgevende instantie goedgekeurde voorbeeldprijslijst. Onderhandelingen tussen partijen en bespreking oplossing met nationale regelgevende instantie Onderhandelingen tussen de partijen, waarbij mislukking reden kan zijn voor rechtstreekse regelgeving Onderhandelingen tussen de partijen, met in de toekomst geschillenbeslechting door nationale regelgevende instantie Volledige verdeling historische kosten FL LRIC (vanaf 1999) Blijkbaar niet gebaseerd op uitdrukkelijk ,,top(cid:220)down’’ of ,,bottom(cid:220)up’’ Geen kostenberekenings(cid:220) beginselen genoemd Volledige verdeling historische kosten (FDC) Gewijzigde FDC (wordt waarschijnlijk omgezet in gewijzigde LRIC) Verenigd Koninkrijk OFTEL Interconnectiekosten bepaald door de nationale regelgevende instantie Volledige verdeling historische kosten + berekening daadwerkelijke kosten FL LRIC (vanaf oktober 1997) USA FCC + Staatscommissies Onderhandeling, met recht op arbitrage, Proxyinterconnectie(cid:220) prijzen gepubliceerd door FCC Volledige verdeling historische kosten (kan tussen de staten verschillen) FL LRIC (TELRIC) (*)(cid:217)FL LRIC = toekomstgerichte incrementele langetermijnkosten. C 84/6 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 19. 3. 98 In een door concurrentie gekenmerkte markt is niet de prijs die een bedrijf heeft betaald voor een bepaalde zaak of investering, bepalend voor de winst. Vanaf het mo(cid:220) ment dat de investering gedaan is (dat wil zeggen het moment waarop de investering niet meer zonder aan(cid:220) zienlijke kosten ongedaan kan worden gemaakt), is de waarde van de zaak voor het bedrijf afhankelijk van wat het bedrijf met die zaak kan doen. Het kan de zaak aan de hoogste bieder verkopen, of het kan de zaak gebrui(cid:220) ken om een product of dienst mee te produceren, die het vervolgens verkoopt om inkomsten te genereren. De goederen of diensten die met behulp van die zaak zijn geproduceerd, hebben meestal te maken met concur(cid:220) rentie van nauw verwante producten of diensten die van de concurrenten afkomstig zijn. Indien een van deze concurrenten efficiænter te werk gaat, zodat hij in staat is om een pakket met een betere kwaliteit/prijsverhouding aan de consument te leveren, moeten andere, minder ef(cid:220) ficiænte marktdeelnemers hierop reageren, en niet door(cid:220) gaan met het bepalen van hun prijzen op grond van hun vaste of historische kosten. Met andere woorden: bedrij(cid:220) ven zijn gedwongen om vooruit te kijken om te overle(cid:220) ven en moeten niet terugkijken naar hun oorspronkelijke investeringen(cid:216)((cid:214)). De toekomstgerichte aanpak vloeit impliciet voort uit het vaststellen en meten van de economische of ,,werkelijke’’ kosten (de LRIC) die zijn verbonden met de productie(cid:220) stijging. In het bijzondere geval dat de stijging 1 eenheid betreft, zijn de incrementele kosten gelijk aan de margi(cid:220) nale kosten. Op korte termijn wordt de omvang van de stijging (de incrementen) beperkt door de bestaande pro(cid:220) ductiemiddelen van het bedrijf. Met lange termijn wordt echter de tijdshorizon bedoeld waarbinnen het bedrijf al zijn inputs, met inbegrip van de omvang van alle produc(cid:220) tiemiddelen en vestigingen, kan wijzigen (uitbreiden dan wel inkrimpen) om te voldoen aan een gewenste stijging of daling van de productie. Daardoor is het niet nodig een berekening te maken van alle investeringskosten voor een willekeurig interconnectiepunt en van de investering in netwerk(cid:220) en schakelcapaciteit die nodig is om geınter(cid:220) connecteerd verkeer te kunnen verwerken; dit alles zou kunnen worden opgenomen in de meting van de incre(cid:220) mentele langetermijnkosten(cid:216)(˛˝). Het totaal van al deze maatregelen, waaronder de stijgende lijn in het verkeer van de exploitant zelf, zou dan het totaal van alle incre(cid:220) ((cid:214)) Dit vormt in markteconomieæn een grote risicobron, en is een van de redenen dat de waarde van een bedrijf uitge(cid:220) drukt in de waarde van zijn aandelen, in korte tijd aanzien(cid:220) lijk kan veranderen. Alleen een bedrijf dat beschikt over aanmerkelijke macht op de markt kan van consumenten (of concurrenten, in het geval van interconnectie) een prijs vra(cid:220) gen waarmee de eerdere investeringen kunnen worden te(cid:220) rugverdiend. Interconnectiekosten die zijn gebaseerd op historische kosten worden gebruikt ter bescherming van een bestaande exploitant tegen de werkelijke druk van een door concurrentie gekenmerkte markt. (˛˝)(cid:217)De kostenkenmerken van telecommunicatienetwerken wij(cid:220) ken nogal af van die in niet gereglementeerde, door concur(cid:220) rentie gekenmerkte markten, maar het gebruik van LRAIC bepaalt in een door concurrentie gekenmerkte markt over het algemeen de concurrentieprijs. mentele interconnectiekosten vormen. Dit cijfer wordt vervolgens op een billijke en transparente wijze verdeeld tussen de aangemelde exploitant en de interconnecte(cid:220) rende exploitanten, met als resultaat dat de interconnec(cid:220) tiekosten per partij de gemiddelde incrementele langeter(cid:220) mijnkosten (LRAIC) zijn. In de zodoende berekende kosten is geen rekening ge(cid:220) houden met de gezamenlijke en gemeenschappelijke kos(cid:220) ten van een exploitant. Een exploitant kan pas dan al zijn rechtmatige kosten dekken, wanneer bij de berekening van de interconnectiekosten ook rekening wordt gehou(cid:220) den met de toekomstgerichte gezamenlijke en gemeen(cid:220) schappelijke kosten van een efficiænte exploitant, bijvoor(cid:220) beeld door middel van prijsverhogingen die op de LRAIC van elke dienst worden toegepast(cid:216)(˛˛). 3. 4. Kostenberekeningssystemen De interconnectierichtlijn bepaalt dat organisaties die verplicht zijn om op kosten gebaseerde interconnectie(cid:220) prijzen te berekenen, kostenberekeningssystemen moeten hanteren waaruit blijkt dat de interconnectiekosten in(cid:220) derdaad de beginselen van kostenoriæntatie en transpa(cid:220) rentie volgen. De richtlijn vermeldt geen specifiek kos(cid:220) tenberekeningssysteem, maar verlangt wel dat het gehan(cid:220) teerde systeem transparent is. Momenteel hebben de meeste bestaande exploitanten kostenberekeningssystemen die zijn gebaseerd op volle(cid:220) dige verdeling van de historische kosten die in monopo(cid:220) lieomgevingen zijn ontstaan. Uit bovenstaande bespre(cid:220) king blijkt echter duidelijk dat het gebruik van histori(cid:220) sche kosten voor de berekening van interconnectiekosten niet past in een door concurrentie gekenmerkte markt en waarschijnlijk tot gevolg heeft dat de interconnectiekos(cid:220) ten te hoog worden berekend. Als reactie op de nieuwe, door concurrentie gekenmerkte omgeving moeten exploitanten nieuwe kostenbereke(cid:220) ningssystemen ontwikkelen die de informatie kunnen verschaffen die nodig is voor zowel intern beheer als ex(cid:220) terne regelgevende doeleinden. De Commissie beveelt daarom aan dat nationale regelgevende instanties uiterste termijnen vaststellen voor de invoering door bestaande exploitanten van nieuwe kostenberekeningssystemen die uitgaan van werkelijke kosten en van op activiteit geba(cid:220) seerde facturering. Nationale regelgevende instanties zul(cid:220) len er zeker van willen zijn dat kosten die gemeen(cid:220) (˛˛)(cid:217)Prijsverhogingen kunnen op alle LRAIC van elke dienst worden doorgevoerd. Een andere mogelijkheid zou zijn dat de nationale regelgevende instanties eisen dat gemeenschap(cid:220) pelijke kosten worden gedekt via het aanvragen, maar niet het tot stand brengen van een gesprek. De basisdoelstelling dient te zijn dat gemeenschappelijke kosten niet op oneven(cid:220) redige wijze kunnen worden toegewezen aan diensten met een minder sterke concurrentiepositie. 19. 3. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 84/7 schappelijk lijken te zijn, zo breed mogelijk worden ge(cid:220) spreid, rekening houdend met de relevante veroorzakers van directe en indirecte kosten. Op activiteiten geba(cid:220) seerde facturering, waarbij wordt uitgegaan van de wer(cid:220) ,,top(cid:220)down’’(cid:220)controle kelijke kosten, zorgt voor een door koppeling aan interconnectiekosten die zijn bere(cid:220) kend volgens ,,bottom(cid:220)up’’ berekende toekomstgerichte gemiddelde incrementele langetermijnkosten. De ervaring leert dat een bestaande exploitant zo’n twee jaar nodig heeft voor de invoering van een nieuw kosten(cid:220) berekeningssysteem, hoewel deze termijn korter kan worden naarmate er in de sector meer ervaring wordt opgedaan. staande exploitant voorgestelde interconnectiekosten pas(cid:220) sen bij een efficiænte, door concurrentie gekenmerkte markt. Indien de door de exploitant voorgestelde interconnec(cid:220) tiekosten buiten de berekende bandbreedte van ,,beste huidige praktijk’’(cid:220)prijzen liggen, kunnen nationale regel(cid:220) gevende instanties gebruik maken van hun recht krach(cid:220) tens de interconnectierichtlijn om motivering van de voorgestelde kosten te verlangen. Waar nodig kunnen de nationale regelgevende instanties eisen dat de berekende interconnectiekosten met terugwerkende kracht worden gewijzigd. 3. 5. De toepassing van ,,beste huidige praktijk’’(cid:220)prijzen gedurende de overgang naar op LRAIC gebaseerde systemen 4. (cid:217)AFLEIDING VAN ,,BESTE HUIDIGE PRAKTIJK’’(cid:220) PRIJZEN incrementele De afgelopen jaren hebben regelgevende instanties, ad(cid:220) viesbureaus en academici heel wat onderzoek uitgevoerd naar de gemiddelde langetermijnkosten (LRAIC) van telefoonnetwerken of delen van telefoon(cid:220) netwerken. Dit omvat het bouwen van ,,bottom(cid:220)up’’(cid:220)mo(cid:220) dellen waarbij een economisch/technologisch model van een efficiænt netwerk wordt ontwikkeld waarin de inter(cid:220) connectiekosten kunnen worden berekend door de kos(cid:220) ten van afzonderlijke netwerkelementen bij elkaar te brengen. Door de resultaten van deze modellen samen te voegen met de resultaten verkregen uit ,,top(cid:220)down’’(cid:220)mo(cid:220) dellen (die uitgaan van de huidige kostenposten van een exploitant en proberen de interconnectiekosten te bere(cid:220) kenen via een proces van toewijzing en eliminatie van kostenelementen), kan worden aangetoond dat de bere(cid:220) kende interconnectiekosten globaal gezien correct zijn. Deze modellen zijn intensief besproken en geanalyseerd door zowel regelgevende instanties, marktdeelnemers als academici. 4. 1. Vergelijking van de interconnectieprijzen voor tot(cid:220) standbrenging van een verbinding in de lidstaten De interconnectieprijzen (voor de totstandbrenging van een gesprek) per gespreksminuut variæren met de route(cid:220) ring van het gesprek. Afhankelijk van de plaats waar in(cid:220) terconnectiepunt en opgeroepen gebruiker zich bevinden, kan er een uiteenlopend aantal schakelfases en tussen(cid:220) schakelingen bij de afgifte van een gesprek betrokken zijn, hetgeen leidt tot een complexe prijsstructuur voor interconnectie. Om de vergelijking wat eenvoudiger te maken, gaat de aanbeveling uit van een onderzoek van de prijzen voor interconnectie met het bestaande vaste openbare netwerk van de exploitant, in drie verschillende scenario’s: In de meeste gevallen zijn de resultaten van dit werk echter nog niet verwerkt in de gereguleerde interconnec(cid:220) tieprijzen. Momenteel in staat te zijn om interconnectiekosten per minuut te bere(cid:220) kenen, gebaseerd op de huidige schattingen van de ge(cid:220) middelde incrementele langetermijnkosten. lijken slechts weinig landen Daarom is het, als een tussenoplossing totdat de infor(cid:220) matie beschikbaar komt die nodig is voor voltooiing van de berekening van ,,bottom(cid:220)up’’, op LRAIC gebaseerde kosten (daar waar nodig dubbel gecontroleerd via op werkelijke kostenposten gebaseerde ,,top(cid:220)down’’(cid:220)model(cid:220) len), en totdat nationale regelgevende instanties de erva(cid:220) ring en de regelgevende en economische hulpbronnen hebben om een dergelijke kostenberekening te kunnen uitvoeren, mogelijk om interconnectieprijzen te bereke(cid:220) nen met behulp van een ,,beste huidige praktijk’’(cid:220)aanpak, waarmee kan worden gecontroleerd of de door een be(cid:220) i) Interconnectie op ,,lokaal’’ niveau Een gesprek dat op lokaal niveau wordt verbonden betekent interconnectie in (of het dichtst in de buurt van) de plaatselijke centrale waarmee de bestem(cid:220) mingsgebruiker is verbonden; het vormt het laagste niveau van interconnectieprijzen in een bepaald land. ii) ,,Single transit’’(cid:220)interconnectie (grootstedelijk niveau) ,,Single transit’’(cid:220)interconnectie geeft toegang tot alle consumenten in een middelgrote regio, zoals een grote stad. Dit is waarschijnlijk het interconnectie(cid:220) niveau waarnaar onder nieuwe toetreders in een nationale markt de grootste vraag bestaat. C 84/8 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 19. 3. 98 iii) ,,Double transit’’(cid:220)interconnectie (,,nationaal’’ niveau) transit’’(cid:220)interconnectie geeft tot ,,Double alle consumenten in het netwerk van de bestaande exploitant (interconnectie op ,,nationaal niveau’’). Voor een gesprek dat op dit niveau wordt verbon(cid:220) den, wordt normaal gesproken het hoogste niveau van interconnectieprijzen berekend. toegang Net zoals detailprijzen kunnen interconnectieprijzen ver(cid:220) schillen voor piek(cid:220), dal(cid:220) en tussenliggende perioden, als weerspiegeling van de behoefte van de netwerkexploitant om vraag en netwerkcapaciteit gezamenlijk te beheren. Om de vergelijking eenvoudig te houden, wordt in de aanbeveling alleen gekeken naar het piekurentarief voor interconnectie(cid:216)(˛ˇ). Alleen kosten die betrekking hebben op gesprekken zijn meegerekend; er is geen rekening ge(cid:220) houden met kosten die niet met het verkeer verband houden, zoals prijzen voor het aanbieden van intercon(cid:220) nectieverbindingen of voor het aantal interconnectie(cid:220) poorten dat wordt gebruikt. Bij de vergelijkingen van de ,,beste praktijk’’ is ook geen rekening gehouden met de huidige prijzen voor de tot(cid:220) standbrenging van internationale gesprekken, omdat deze momenteel berekend zijn op basis van het internati(cid:220) onale verrekeningssysteem en niet op basis van de ge(cid:220) maakte kosten. (Er is echter sprake van een groeiende druk om de prijzen in het kader van dit systeem te verla(cid:220) gen, en die druk zal nog groter worden wanneer in 1998 de WHO(cid:220)overeenkomst inzake basistelecommunicatie in werking treedt. Voorts geldt in de EU vanaf 1 januari 1998 volgens het Gemeenschapsrecht dat de prijzen voor grensoverschrijdende interconnectie tussen lidstaten ge(cid:220) baseerd moeten zijn op de kosten van gesprekstotstand(cid:220) brenging op nationaal niveau). Uit een vergelijking van de interconnectieprijzen over de hele wereld bleken zeer significante verschillen, niet al(cid:220) leen in de werkelijke prijzen maar ook in de relatieve prijzen voor interconnectie op deze drie niveaus. Dit kwam niet geheel onverwacht, aangezien veel van deze prijzen het gevolg zijn van onderhandelingen en niet per se een verplichting tot berekening op basis van werkelijke kosten weerspiegelen. Vergelijkingen die zijn gebaseerd op landen buiten de EU zijn daarom momenteel van weinig waarde. Sinds juli 1997 hebben de meeste vaste netwerkexploitan(cid:220) ten in de lidstaten van EU, in overeenstemming met Richtlijn 96/19/EG, hun interconnectieprijzen bekend(cid:220) interconnectieprijzen voor ge(cid:220) gemaakt. De huidige in de lidstaten van de EU zijn sprekstotstandbrenging (˛ˇ)(cid:217)Het aantal piek(cid:220) en daluren en de daarbij horende prijsni(cid:220) veaus is per lidstaat aanzienlijk verschillend, wat een verge(cid:220) lijking tussen ,,gemiddelde’’ prijzen moeilijk maakt. weergegeven in bijlage II van de aanbeveling (per 1 sep(cid:220) tember 1997). In sommige gevallen gaat het om de door bestaande exploitanten voorgestelde prijzen, die nog moeten worden goedgekeurd en eventueel aangepast door de nationale regelgevende instanties. 4. 2. Berekening van ,,beste huidige praktijk’’(cid:220)prijzen De in deze aanbeveling genoemde ,,beste huidige prak(cid:220) tijk’’(cid:220)prijzen zijn gebaseerd op de interconnectieprijzen in de drie lidstaten met de laagste prijzen. De exacte be(cid:220) rekeningen worden uiteengezet in bijlage II van de aan(cid:220) beveling. De ,,beste huidige praktijk’’(cid:220)prijzen die op deze manier zijn afgeleid, worden uitgedrukt als een band die breed genoeg wordt geacht om de erkende kostenver(cid:220) schillen tussen de lidstaten te dekken. De prijsverschillen tussen EU(cid:220)lidstaten lijken soms het gevolg te zijn van factoren zoals gemiddelde aanslui(cid:220) tingsdichtheid, arbeidskosten of toegestaan kapitaalren(cid:220) dement. Er is momenteel onvoldoende empirisch bewijs beschikbaar om het effect van elk van deze factoren vol(cid:220) ledig te kunnen beoordelen, maar uit het reeds beschik(cid:220) bare bewijsmateriaal blijkt dat dergelijke verschillen waarschijnlijk niet groot genoeg zijn om de hier aanbe(cid:220) volen ,,beste huidige praktijk’’(cid:220)prijzen onbruikbaar te maken. Het verschil tussen de bovenste en onderste grens van de aanbevolen ,,beste huidige praktijk’’(cid:220)prijzen schommelt tussen 60(cid:216)% (interconnectie op lokaal niveau) en 100(cid:216)% (interconnectie op grootstedelijk niveau). 5. (cid:217)ANDERE MET INTERCONNECTIEPRIJZEN VERBAND HOUDENDE ONDERWERPEN 5. 1. Categoriæen interconnecterende organisaties De interconnectierichtlijn geeft bepaalde categorieæn or(cid:220) ganisaties het recht en de plicht om met elkaar over in(cid:220) terconnectie te onderhandelen. De betreffende organisa(cid:220) ties kunnen in dezelfde lidstaat of in verschillende lidsta(cid:220) ten gevestigd zijn. Er zijn vier categorieæn, zoals be(cid:220) schreven in bijlage II van de richtlijn. De richtlijn staat toe dat er verschillende interconnectie(cid:220) prijzen en (cid:220)voorwaarden gelden voor verschillende cate(cid:220) gorieæn organisaties die gemachtigd zijn om netwerken en diensten te leveren, indien dergelijke verschillen ob(cid:220) jectief kunnen worden gerechtvaardigd op basis van het soort interconnectie dat wordt geleverd en/of op basis van de relevante nationale voorwaarden voor vergun(cid:220) ning. 19. 3. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 84/9 in Uiteenlopende prijzen die zijn gebaseerd op de relevante nationale voorwaarden voor vergunning moeten objectief worden aangetoond. Sommige lidstaten hebben aangege(cid:220) ven dat het in hun kader van vergunningen en machti(cid:220) gingen mogelijk is om de interconnectievoorwaarden die aan een organisatie worden gesteld, te koppelen aan de mate waarin zij infrastructuur heeft geınvesteerd. Deze maatregel is bedoeld om een sterke concurrentie(cid:220) positie in zowel infrastructuur als dienstverlening te ont(cid:220) wikkelen. Een dergelijk beleid moet in overeenstemming met andere bepalingen inzake niet(cid:220)discriminatie, onder andere die van de richtlijn, worden toegepast. Met name exploitanten van vaste en mobiele netwerken met een aanmerkelijke macht op de markt moeten dezelfde soort voorwaarden in dezelfde soort omstandigheden toepas(cid:220) sen als geınterconnecteerde organisaties die dezelfde soort diensten verlenen; ook moeten ze andere organisa(cid:220) ties informatie verschaffen op dezelfde voorwaarden en van dezelfde kwaliteit als die welke ze hanteren voor hun eigen diensten of die van hun dochtermaatschappijen of partners. interconnectiefaciliteiten en 5. 1. 1. Interconnectie met exploitanten van mobiele net(cid:220) werken Interconnectieprijzen tussen vaste en mobiele netwerken waren meestal aanzienlijk hoger dan interconnectieprij(cid:220) zen tussen vaste netwerken onderling. Verschillen tussen lidstaten in de interconnectieprijzen voor exploitanten van mobiele netwerken hebben echter geleid tot een ver(cid:220) schil in groei van de mobiele telefonie tussen de lidstaten. De kosten van het routeren van een bepaald gesprek van een interconnectiepunt naar zijn bestemming op het vaste bestemmingsnetwerk zijn echter in wezen altijd dezelfde, of het gesprek nu van een mobiel netwerk of van een ander vast netwerk afkomstig is; er is dan ook geen en(cid:220) kele grond voor de grote verschillen in interconnectie(cid:220) prijzen die door exploitanten van vaste netwerken wor(cid:220) den berekend, afhankelijk van het soort netwerk waar het gesprek van uitgaat. De ,,beste praktijk’’(cid:220)intercon(cid:220) nectieprijzen die in de aanbeveling worden uiteengezet, zijn niet(cid:220)discriminerend van toepassing op interconnectie door exploitanten van een mobiel netwerk en door an(cid:220) dere exploitanten van een vast netwerk. Het feit dat een exploitant van een mobiel netwerk een andere machti(cid:220) ging of vergunning kan hebben is geen grond voor ver(cid:220) schil in interconnectieprijzen voor dezelfde gesprekstot(cid:220) standbrengingsdienst die wordt verleend door een ex(cid:220) ploitant van een vast netwerk met een aanmerkelijke macht op de markt. De gemiddelde interconnectieprijzen die door een ex(cid:220) ploitant van een mobiel netwerk worden betaald, kunnen natuurlijk verschillen van die welke worden betaald door een exploitant van een vast netwerk, als gevolg van vari(cid:220) aties in de verdeling van interconnectiepunten, gespreks(cid:220) bestemmingen, gespreksduur en verschillen in het belpa(cid:220) troon, met name het tijdstip van de dag waarop wordt gebeld. De prijzen van gesprekstotstandbrenging op een mobiel netwerk zijn in de meeste gevallen niet gebonden aan de prijsregulering in het kader van de interconnectiericht(cid:220) lijn. Er is slechts ~~n uitzondering: indien de exploitant van het mobiele netwerk door de nationale regelgevende instantie is aangewezen als een exploitant met een aan(cid:220) merkelijke macht op de nationale interconnectiemarkt (dat wil zeggen een combinatie van de vaste en de mo(cid:220) biele interconnectiemarkt). In dit verband heeft de Com(cid:220) missie aan het Europees Parlement de volgende verkla(cid:220) ring gedaan(cid:216)(˛—): ,,De Commissie bevestigt dat artikel 7, lid 1, van de in(cid:220) terconnectierichtlijn van toepassing is op alle organisaties die de openbare telecommunicatienetwerken en/of alge(cid:220) meen beschikbare telecommunicatiediensten bedienen, zoals uiteengezet, in deel 1 en 2 van bijlage I [dat wil zeggen de exploitanten van een vast netwerk(cid:129), die door de nationale regelgevende instanties zijn aangemeld als beschikkend over een aanmerkelijke macht op de markt, en alleen op deze organisaties. ’’. De gevolgen van deze verklaring zijn dat de Commissie op basis van de interconnectierichtlijn geen steun ver(cid:220) leent aan een algemene plicht voor kostengeoriænteerde interconnectieprijzen aan exploitanten van een mobiel netwerk die geen aanmerkelijke macht op de nationale interconnectiemarkt hebben. Dit doet geen afbreuk aan de plicht van lidstaten en ondernemingen om zich volle(cid:220) dig te onderwerpen aan de mededingingsregels van de EU, rekening houdend met de specifieke standpunten die uiteengezet zijn in de mededeling van de Commissie in(cid:220) zake de toepassing van de mededingingsregels op toe(cid:220) gangsovereenkomsten in de telecommunicatiesector. 5. 1. 2. Interconnectie met organisaties in andere lidstaten Een kenmerk van de huidige telecommunicatiemarkt (voor 1998) is dat een exploitant in een lidstaat die ver(cid:220) keer tot stand brengt en consumenten factureert, kan in(cid:220) terconnecteren met de nationale exploitant in een andere lidstaat om verkeer af te geven, zonder dat hij hiervoor een machtiging in de tweede lidstaat hoeft te hebben(cid:216)(˛(cid:209)). De interconnecterende exploitant bezit noch exploiteert infrastructuur in de lidstaat van bestemming en kan in geval van transit via derde landen of gebruik van satel(cid:220) lietverbindungen of onderzeese kabels, delen van de door hem voor aflevering van verkeer naar de listaat van bestemming gebruikte infrastructuur huren in plaats van deze te bezitten. (˛—)(cid:217)Notulen EP, lid 2(cid:220)122, 10. 6. 1997, blz. 48. (˛(cid:209))(cid:217)In het internationale verrekeningssysteem gebeurt dit meestal op een virtueel interconnectiepunt dat zich onge(cid:220) veer in het midden van het internationale halfcircuit be(cid:220) vindt. C 84/10 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 19. 3. 98 Deze praktijk van ,,grensoverschrijdende interconnectie’’ blijft ook in de na 1998 geliberaliseerde EU(cid:220)markt be(cid:220) staan, en het niet(cid:220)discriminatiebeginsel vereist dat alle in een lidstaat gemachtigde exploitanten (zowel bestaande exploitanten als nieuwkomers) op dezelfde manier wor(cid:220) den behandeld wanneer zij verkeer in ander lidstaten af(cid:220) leveren. Dit heeft gevolgen voor zowel de machtigings(cid:220) procedures van de lidstaten als voor de voorbeeldofferte voor interconnectie. nettokosten van universele dienstverplichtingen gedeeld kunnen worden tussen organisaties die openbare tele(cid:220) communicatienetwerken spraaktelefoniediensten en/of aanbieden. De richtlijn bepaalt dat de interconnectiekos(cid:220) ten gescheiden moeten zijn van kosten die betrekking hebben op de bijdrage aan universele diensten; dit heeft ook betrekking op eventuele extra kosten die het gevolg zijn van een tijdelijk gebrek aan evenwicht tussen de prijzen (kosten van het ,,toegangsdeficit’’(cid:220)type). Om te beginnen betekent het dat alle interconnectiepun(cid:220) ten die beschikbaar zijn voor nationale exploitanten ook beschikbaar moeten zijn voor gemachtigde exploitanten in andere lidstaten die grensoverschrijdend verkeer wil(cid:220) len leveren. Bovendien betekent het dat een exploitant die uitsluitend interconnecteert om verkeer af te leveren en die in de lidstaat van bestemming geen diensten aan(cid:220) biedt of infrastructuur verzorgt, niet in de lidstaat van bestemming gemachtigd of gevestigd hoeft te zijn. Voorts wordt voorgesteld dat de voorbeeldofferte voor interconnectie, als een gesplitst onderdeel van het inter(cid:220) connectieaanbod, ook voorwaarden en prijzen moet be(cid:220) vatten voor de transmissieverbinding tussen het huidige interconnectiepunt en de grens(cid:216)(˛(cid:210)). Dit zorgt voor ver(cid:220) lichting van de administratieve rompslomp die anders de ontwikkeling van concurrentie in telecommunicatiedien(cid:220) sten tussen lidstaten zou hinderen en voorkomt discrimi(cid:220) natie tussen nieuwe toetreders en bestaande exploitanten die grensoverschrijdende diensten verlenen. Met het oog op eerlijke concurrentie moet het voor een exploitant uit een andere lidstaat die alleen maar verkeer aanbrengt ook mogelijk zijn om een dergelijke transmis(cid:220) sieverbinding te huren (dat wil zeggen de verbinding tus(cid:220) sen het interconnectiepunt en de grens) van een andere infrastructuurverschaffer, voorzover deze bestaat, zonder dat hij in de lidstaat van bestemming gemachtigd of ge(cid:220) vestigd hoeft te zijn en zonder dat hiermee de status van de exploitant met betrekking tot de interconnectievoor(cid:220) waarden wordt beınvloed(cid:216)(˛(cid:211)). 5. 2. Universele dienst en andere bijkomende kosten Dankzij de interconnectierichtlijn kunnen lidstaten uni(cid:220) versele(cid:220)dienstverplichtingsregelingen opzetten, waarbij de (˛(cid:210))(cid:217)De ,,grens’’ moet op de juiste wijze worden opgevat, reke(cid:220) ning houdend met het soort infrastructuur dat wordt ge(cid:220) bruikt, bijvoorbeeld satelliet, onderzeese kabel of terres(cid:220) trisch circuit. (˛(cid:211))(cid:217)Sommige lidstaten hanteren verschillende interconnectie(cid:220) voorwaarden afhankelijk van het feit of de interconnecte(cid:220) rende partij al dan niet een telecommunicatie(cid:220)infrastructuur bezit en exploiteert. De richtlijn inzake de toepassing van ,,Open Network Provision’’ op spraaktelefonie (95/62/EG) schrijft voor dat telefoonprijzen kostengeoriænteerd moeten zijn. De compensatie voor gebrek aan evenwicht in de prijzen (kosten van het ,,toegangsdeficit’’(cid:220)type) is alleen toege(cid:220) staan indien een nationale regelgevende instantie tariefei(cid:220) sen oplegt aan een exploitant die betrekking hebben op de snelheid waarmee de prijzen opnieuw in balans wor(cid:220) den gebracht, overeenkomstig artikel 12, lid 2, van Richtlijn 95/62/EG. Een exploitant waarvoor geen wet(cid:220) telijke beperkingen op de detailprijzen gelden, kan geen aanspraak maken op bijdragen van het toegangsdeficit(cid:220) type. Het doel van universele(cid:220)dienstkosten is ervoor te zorgen dat de maatschappelijke kosten van de universele dienst in een lidstaat worden gedeeld door de deelnemers op die markt. Het is niet de bedoeling dat de maatschappe(cid:220) lijke kosten in een lidstaat ook worden gedragen door telefoongebruikers in alle andere lidstaten. Bijdragen tot de universele kosten mogen dus noch direct noch indi(cid:220) rect worden opgelegd aan organsaties die uitsluitend in(cid:220) terconnecteren om verkeer in een lidstaat af te leveren en niet zelf telecommunicatiediensten in die lidstaat aanbie(cid:220) den. Zo betekent een ,,toegangsdeficit’’ ook dat winsten uit internationale diensten een kruissubsidie nationale en ,,plaatselijke(cid:220)toegangs’’dienst vormen. In het voor de huidige internationale verrekeningssysteem verwerven bestaande exploitanten aanzienlijke inkomsten uit het af(cid:220) leveren van gesprekken uit andere landen. De extra winst die wordt gemaakt door het afleveren van inkomende gesprekken uit andere lidstaten vormt een kruissubsidie voor de consumenten in die lidstaat, die wordt betaald door de bellers uit alle andere lidstaten. Dus wanneer ex(cid:220) ploitanten in andere lidstaten interconnecteren om aan een lidstaat verkeer te leveren, is het niet billijk om van hen te verlangen dat zij direct of indirect bijdragen aan een regeling van het toegangsdeficit(cid:220)type in die lidstaat. Uit het niet(cid:220)discriminatiebeginsel vloeit voort dat indien exploitanten in een lidstaat een bijdrage aan universele(cid:220) dienstkosten of toegangsdeficits moeten betalen, zij het verkeer dat uit andere lidstaten binnenkomt niet mogen meerekenen bij het berekenen van de bijdrage. 19. 3. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 84/11 6. RAADPLEGING De belangrijkste punten die in de aanbeveling worden behandeld, worden uiteengezet in een werkdocument dat door de diensten van de Commissie is voorbereid DG XIII). Na de eerste presentatie van het werkdocument aan het ONP(cid:220)comit~ tijdens de bijeenkomst van 10 juli 1997(cid:216)(˛(cid:212)), is het document tot in de details besproken tij(cid:220) dens een tweede bijeenkomst op 10 september 1997. In interinstitutionele modus vi(cid:220) overeenstemming met de vend; betreffende raadgevend(cid:220)comit~procedures werden de agenda van de vergaderingen van het ONP(cid:220)comit~ (˛(cid:212))(cid:217)Een raadgevend comit~ waarin vertegenwoordigers van de lidstaten zitting hebben en dat is ingesteld bij artikel 9, lid(cid:217)1, van Richtlijn 90/387/EEG. van 10 september 1997, alsmede een kopie van het werk(cid:220) document, aan het Europees Parlement toegestuurd. Verder zijn op basis van het werkdocument marktdeel(cid:220) nemers geraadpleegd tijdens een openbare workshop die op 9 september in Brussel is gehouden en waaraan onge(cid:220) veer 200 personen deelnamen. Er is rekening gehouden met de opmerkingen die naar aanleiding van deze raadpleging zijn ontvangen. De Commissie krijgt algemeen ondersteuning om te zorgen voor richtsnoeren op de gebieden die door de aanbeve(cid:220) ling worden bestreken, hoewel bestaande exploitanten en nieuwe toetreders uiteenlopende ideeæn over de aanbevo(cid:220) len ,,beste huidige praktijk’’prijzen blijken te hebben


title: Commission Regulation (EC) No 636/98 of 19 March 1998 fixing the export refunds on cereal-based compound feedingstuffs

eurovoc_concepts:
cereal product
export refund
human nutrition

formats: pdf print

text: L 85/24 ‹ EN ‹ Official Journal of the European Communities 20. 3. 98 COMMISSION REGULATION (EC) No 636/98 of 19 March 1998 fixing the export refunds on cereal-based compound feedingstuffs THE COMMISSION OF THE EUROPEAN COMMUNITIES, Having regard to the Treaty establishing the European Community, Having regard to Council Regulation (EEC) No 1766/92 of 30 June 1992 on the common organization of the in cereals (1), as last amended by Commission market Regulation (EC) No 923/96 (2), and in particular Article 13 (3) thereof, Whereas Article 13 of Regulation (EEC) No 1766/92 provides that the difference between quotations or prices on the world market for the products listed in Article 1 of that Regulation and prices for those products within the Community may be covered by an export refund; Whereas Regulation (EC) No 1517/95 of 29 June 1995 laying down detailed rules for the application of Regula- tion (EEC) No 1766/92 as regards the arrangements for the export and import of compound feedingstuffs based on cereals and amending Regulation (EC) No 1162/95 laying down special detailed rules for the application of the system of import and export licences for cereals and rice (3) in Article 2 lays down general rules for fixing the amount of such refunds; Whereas that calculation must also take account of the cereal products content; whereas in the interest of simpli- fication, the refund should be paid in respect of two cate- gories of ‘cereal products’, namely for maize, the most commonly used cereal in exported compound feeds and maize products, and for these being eligible cereal products excluding maize and maize products; whereas a refund should be granted in respect of ‘other cereals’, the quantity of cereal products present in the compound feedingstuff; Whereas furthermore, the amount of the refund must also take into account the possibilities and conditions for the sale of those products on the world market, the need to avoid disturbances on the Community market and the economic aspect of the export; Whereas, however, in fixing the rate of refund it would seem advisable to base it at this time on the difference in the cost of raw inputs widely used in compound feeding- stuffs as the Community and world markets, allowing more accurate account to be taken of the commercial conditions under which such products are exported; Whereas the refund must be fixed once a month; whereas it may be altered in the intervening period; Whereas the measures provided for in this Regulation are in accordance with the opinion of the Management Committee for Cereals, HAS ADOPTED THIS REGULATION: Article 1 The export refunds on the compound feedingstuffs covered by Regulation (EEC) No 1766/92 and subject to Regulation (EC) No 1517/95 are hereby fixed as shown in the Annex to this Regulation. Article 2 This Regulation shall enter into force on 20 March 1998. This Regulation shall be binding in its entirety and directly applicable in all Member States. Done at Brussels, 19 March 1998. For the Commission Franz FISCHLER Member of the Commission (1) OJ L 181, 1. 7. 1992, p. 21. (2) OJ L 126, 24. 5. 1996, p. 37. (3) OJ L 147, 30. 6. 1995, p. 51. 20. 3. 98 ‹ EN ‹ Official Journal of the European Communities L 85/25 ANNEX to the Commission Regulation of 19 March 1998 fixing the export refunds on cereal-based compound feedingstuffs Product code benefitting from export refund (1): 2309 10 11 9000, 2309 10 13 9000, 2309 10 31 9000, 2309 10 33 9000, 2309 10 51 9000, 2309 10 53 9000, 2309 90 31 9000, 2309 90 33 9000, 2309 90 41 9000, 2309 90 43 9000, 2309 90 51 9000, 2309 90 53 9000. Cereal products (2) Amount of refund (2) (ECU/tonne) Maize and maize products: CN codes 0709 90 60, 0712 90 19, 1005, 1102 20, 1103 13, 1104 23, 1904 10 10 1104 19 50, 1103 29 40, Cereal products (2) excluding maize and maize products 20,28 6,62 (1) The product codes are defined in Sector 5 of the Annex to Commission Regulation (EEC) No 3846/87 (OJ L 366, 24. 12. 1987, p 1), amended. (2) For the purposes of the refund only the starch coming from cereal products is taken into account. Cereal products means the products falling within subheadings 0709 90 60 and 0712 90 19, Chapter 10, and headings Nos 1101, 1102, 1103 and 1104 (excluding subheading 1104 30) and the cereals content of the products falling within subheadings 1904 10 10 and 1904 10 90 of in products under subheadings 1904 10 10 and 1904 10 90 of the combined nomenclature is considered to be equal to the weight of this final product. No refund is paid for cereals where the origin of the starch cannot be clearly established by analysis. the combined nomenclature. The cereals content


title: Regolamento (CE) n. 623/98 della Commissione del 19 marzo 1998 che modifica il regolamento (CE) n. 577/97 recante talune modalità di applicazione del regolamento (CE) n. 2991/94 del Consiglio che stabilisce norme per i grassi da spalmare e del regolamento (CEE) n. 1898/87 del Consiglio relativo alla protezione della denominazione del latte e dei prodotti lattiero-caseari all'atto della loro commercializzazione

eurovoc_concepts:
butter
fats
labelling
marketing standard
product designation
product quality

text: 20. 3. 98 ‹ IT ‹ Gazzetta ufficiale delle Comunità europee L 85/3 REGOLAMENTO (CE) N. 623/98 DELLA COMMISSIONE del 19 marzo 1998 che modifica il regolamento (CE) n. 577/97 recante talune modalità di applicazione del regolamento (CE) n. 2991/94 del Consiglio che stabilisce norme per i grassi da spalmare e del regolamento (CEE) n. 1898/87 del Consiglio relativo alla protezione della denominazione del latte e dei prodotti lattiero-caseari all’atto della loro commercializzazione LA COMMISSIONE DELLE COMUNITÀ EUROPEE, visto il trattato che istituisce la Comunità europea, visto il regolamento (CEE) n. 1898/87 del Consiglio, del 2 luglio 1987, relativo alla protezione della denominazione del latte e dei prodotti lattiero-caseari all’atto della loro commercializzazione (1), modificato da ultimo dall’atto di adesione dell’Austria, della Finlandia e della Svezia, in particolare l’articolo 4, paragrafo 2, considerando che l’articolo 3 del regolamento (CE) n. 577/97 della Commissione, del 1o aprile 1997, recante talune modalità di applicazione del regolamento (CE) n. 2991/94 del Consiglio che stabilisce norme per i grassi da spalmare e del regolamento (CEE) n. 1898/87 del Consi- glio relativo alla protezione della denominazione del latte e dei prodotti lattiero-caseari all’atto della loro commer- cializzazione (2), modificato da ultimo dal regolamento (CE) n. 2181/97 (3), fissa norme per l’utilizzazione della denominazione «burro» per i prodotti composti quali defi- niti all’articolo 2, paragrafo 3, del regolamento (CEE) n. 1898/97; che tale articolo prevede l’utilizzazione della denominazione «burro» soltanto se il prodotto composto contiene almeno il 75 % di grassi del latte; considerando che l’articolo 4 del regolamento (CE) n. 577/97 specifica la procedura da seguire per ottenere l’autorizzazione ad utilizzare la denominazione «burro» per un prodotto composto di cui il burro costituisce una parte fondamentale ma per il quale non può essere rispettato il tenore minimo del 75 % di grassi del latte, per motivi tecnici od organolettici; considerando che l’esperienza ha mostrato come sia diffi- cile applicare la procedura in questione caso per caso secondo modalità che assicurino imparzialità e uniformità di trattamento; che per la denominazione dei prodotti composti contenenti burro debbono essere utilizzate alcune norme semplici e di facile comprensione; che tali norme debbono tener conto dell’evoluzione del mercato dei prodotti composti; considerando che una norma generale che consente di utilizzare la denominazione «burro» per un prodotto composto di cui il burro costituisce una parte fondamen- tale, se il tenore di grassi del latte è inferiore al 75 % ma (1) GU L 182 del 3. 7. 1987, pag. 36. (2) GU L 87 del 2. 4. 1997, pag. 3. (3) GU L 299 del 4. 11. 1997, pag. 1. è almeno del 62 %, è accettabile a condizione che nella denominazione figurino termini che non inducano in errore i consumatori; considerando che i prodotti costituiti da burro, zucchero e una bevanda alcolica formano un gruppo ben definito di prodotti composti aventi caratteristiche particolari; che occorre prevedere disposizioni specifiche in merito all’uti- lizzazione della denominazione «burro» per tali prodotti; considerando che per assicurare il pieno raggiungimento degli obiettivi del regolamento (CEE) n. 1898/87, dato che i prodotti composti per i quali sarà possibile utilizzare la denominazione «burro» presentano una notevole gamma di tenore di grassi del latte, è opportuno subordinare l’uti- lizzazione di detta denominazione all’indicazione del tenore di grassi del latte sull’etichetta dei prodotti; considerando che il comitato di gestione per il latte e i prodotti lattiero-caseari non ha espresso alcun parere entro il termine stabilito dal suo presidente, HA ADOTTATO IL PRESENTE REGOLAMENTO: Articolo 1 Il regolamento (CE) n. 577/97 è modificato come segue: 1) Il testo dell’articolo 3 è sostituito dal seguente: «Articolo 3 1. Per un prodotto composto di cui il burro costi- tuisce una parte fondamentale a norma dell’articolo 2, paragrafo 3, del regolamento (CEE) n. 1898/87, si può utilizzare la denominazione “burro” se il prodotto finale contiene almeno il 75 % di grassi del latte e se è stato fabbricato esclusivamente con burro ai sensi dell’allegato, casella A, punto 1, del regolamento (CE) n. 2991/94 e con il componente o i componenti aggiunti indicati nella denominazione. 2. Per un prodotto composto che ha un tenore di grassi del latte inferiore al 75 % ma non inferiore al 62 %, si può utilizzare la denominazione “burro” se sono rispettate le altre condizioni elencate nel para- grafo 1 e se la denominazione del prodotto contiene i termini “preparazione a base di burro”. L 85/4 ‹ IT ‹ Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 20. 3. 98 3. In deroga ai paragrafi 1 e 2, si può utilizzare la denominazione “burro” in associazione con una o più parole per designare i prodotti elencati nell’allegato III che contengono almeno il 34 % di grassi del latte. 4. L’utilizzazione della denominazione “burro” di cui ai paragrafi 1, 2 e 3 è subordinata all’indicazione, nell’etichettatura e nella presentazione del prodotto, del tenore di grassi del latte nonché, se altri compo- nenti aggiunti contengono grassi, del tenore totale dei grassi. 5. I termini “preparazione a base di burro” di cui al paragrafo 2 e l’indicazione di cui al paragrafo 4 debbono essere apposti in un punto evidente ed essere facilmente visibili e chiaramente leggibili. » 2) L’articolo 4 è soppresso. 3) L’allegato al presente regolamento diviene l’allegato III del regolamento (CE) n. 577/97. Articolo 2 Il presente regolamento entra in vigore il terzo giorno successivo alla pubblicazione nella Gazzetta ufficiale delle Comunità europee. Esso si applica a decorrere dal 1o settembre 1998. Il presente regolamento è obbligatorio in tutti i suoi elementi e direttamente applicabile in ciascuno degli Stati membri. Fatto a Bruxelles, il 19 marzo 1998. Per la Commissione Franz FISCHLER Membro della Commissione ALLEGATO «ALLEGATO III Prodotti di cui all’articolo 3, paragrafo 3 Tipo di prodotto Composizione del prodotto Tenore minimo di grassi Burro alcolico (burro contenente bevande alcoliche) Burro, zucchero bevanda alcolica, 34 %»


title: Komisijas Regula (EK) Nr. 623/98 (1998. gada 19. marts), ar kuru groza Regulu (EK) Nr. 577/97, ar ko paredz dažus sīki izstrādātus noteikumus, lai piemērotu Padomes Regulu (EK) Nr. 2991/94, ar ko nosaka standartus ziežamajiem taukiem, un Padomes Regulu (EEK) Nr. 1898/87 par piena un piena produktu tirdzniecībā izmantoto apzīmējumu aizsardzību

text: 330 LV Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis 03/22. sēj. 31998R0623 20. 3. 1998. EIROPAS KOPIENU OFICIĀLAIS VĒSTNESIS L 85/3 KOMISIJAS REGULA (EK) Nr. 623/98 (1998. gada 19. marts), ar kuru groza Regulu (EK) Nr. 577/97, ar ko paredz dažus sīki lai piemērotu Padomes Regulu (EK) Nr. 2991/94, ar ko nosaka standartus ziežamajiem taukiem, un Padomes Regulu (EEK) Nr. 1898/87 par piena un piena produktu tirdzniecībā izmantoto apzīmējumu aizsardzību izstrādātus noteikumus, EIROPAS KOPIENU KOMISIJA, ņemot vērā Eiropas Kopienas dibināšanas līgumu, tā kā produkti, kas sastāv no sviesta, cukura un alkoholiskā dzēriena, veido labi definētu saliktu produktu grupu ar atšķi- rīgām īpašībām; tā kā būtu jāpieņem īpaši noteikumi apzīmē- juma “sviests” izmantošanai attiecībā uz šiem produktiem; jūlija Regulu (EEK) ņemot vērā Padomes 1987. gada 2. Nr. 1898/87 par piena un piena produktu tirdzniecībā izman- toto apzīmējumu aizsardzību (1), kurā jaunākie grozījumi izda- rīti ar Austrijas, Somijas un Zviedrijas Pievienošanās aktu, un īpaši tās 4. panta 2. punktu, tā kā, lai nodrošinātu, ka tiek pilnībā sasniegti Regulas(EEK) Nr. 1898/87 mērķi, ņemot vērā lielo piena tauku satura amplitūdu saliktajos produktos, attiecībā uz kuriem var gūt labumu no apzīmējuma “sviests” izmantošanas, ir nepieciešams šā apzīmējuma lietošanai izvirzīt noteikumu, ka uz produkta etiķetes tiek norādīts piena tauku saturs; tā kā 3. pants Komisijas 1997. gada 1. aprīļa Regulā (EK) Nr. 577/97, ar ko paredz dažus sīki izstrādātus noteikumus, lai piemērotu Padomes Regulu (EK) Nr. 2991/94, ar ko nosaka standartus ziežamajiem taukiem, un Padomes Regulu (EEK) Nr. 1898/87 par piena un piena produktu tirdzniecībā izman- toto apzīmējumu aizsardzību (2), kurā jaunākie grozījumi izda- rīti ar Regulu (EK) Nr. 2181/97 (3), paredz noteikumus apzīmē- juma “sviests” izmantošanai attiecībā uz saliktiem produktiem, kā noteikts Regulas (EEK) Nr. 1898/87 2. panta 3. punktā, tā kā tas paredz, ka minimālais piena tauku saturs saliktiem produktiem ar apzīmējumu “sviests” ir 75 %; tā kā Regulas (EK) Nr. 577/97 4. pants nosaka procedūru, kas jāievēro, lai iegūtu atļauju izmantot apzīmējumu “sviests” attie- cībā uz saliktiem produktiem, kuru būtiska daļa ir sviests, bet minimālais piena tauku saturs 75 % nevar tikt ievērots tehnisku un/vai organoleptisku iemeslu dēļ; tā kā pieredze rāda, ka šo procedūru būtu grūti piemērot katrā atsevišķā gadījumā tā, lai nodrošinātu taisnīgumu un konse- kvenci; tā kā saliktu produktu, kas satur sviestu, apzīmēšanai būtu jāpieņem vienkārši un viegli saprotami noteikumi; tā kā šajos noteikumos būtu jāņem vērā saliktu produktu tirgus attīs- tība; tā kā vispārīgi noteikumi par apzīmējuma “sviests” izmantošanu saliktiem produktiem, kuru būtiska daļa ir sviests un kuru mini- mālais piena tauku saturs ir mazāks nekā 75 %, bet sasniedz vismaz 62 %, ir pieņemami, ja apzīmējumā ir iekļauti termini, kas nodrošina, ka pircējs netiek maldināts; (1) OV L 182, 3. 7. 1987. , 36. (2) OV L 87, 2. 4. 1997. , 3. (3) OV L 299, 4. 11. 1997. , 1. lpp. lpp. lpp. tā kā Piena un piena produktu pārvaldības komiteja nav snie- gusi atzinumu tās priekšsēdētāja noteiktajā termiņā, IR PIEŅĒMUSI ŠO REGULU. 1. pants Regulu (EK) Nr. 577/97 groza šādi. 1. Tās 3. pantu aizstāj ar šādu pantu: “3. pants drīkst “sviests” izmantot Apzīmējumu saliktiem 1. produktiem, kuru būtiska daļa Regulas (EEK) Nr. 1898/87 2. panta 3. punkta nozīmē ir sviests, ja galaprodukts satur vismaz 75 % piena tauku un ir ražots tikai no sviesta Regulas (EK) Nr. 2991/94 pielikuma A daļas 1. punkta nozīmē un no citas pievienotas, aprakstā minētas sastāvdaļas vai sastāvdaļām. drīkst “sviests” Apzīmējumu 2. saliktiem produktiem, kas satur mazāk nekā 75 % piena tauku, bet vismaz 62 % piena tauku, ja ir izpildītas pārējās 1. punktā minētās prasības, un ja produkta apzīmējumā ir termins “sviesta produkts”. izmantot 03/22. sēj. LV Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis 331 3. Atkāpjoties no 1. un 2. punkta, apzīmējumu “sviests” drīkst izmantot saistībā ar vārdu vai vārdiem, kas apzīmē III pielikumā uzskaitītos produktus, kuri satur vismaz 34 % piena tauku. 4. Uz apzīmējuma “sviests” izmantošanu, ievērojot 1. , 2. un 3. punktu, attiecina prasību norādīt produkta marķē- jumā un noformējumā piena tauku saturu, un, ja pārējās sastāvdaļas satur taukus, kopējo tauku saturu. 5. Otrajā punktā minētajam terminam “sviesta produkts” un 4. punktā minētajām norādēm ir jābūt redzamā vietā, skaidri saredzamām un salasāmām”. 2. Svītro 4. pantu. 3. Šīs regulas pielikums kļūst par III pielikumu. 2. pants Šī regula stājas spēkā trešajā dienā pēc tās publicēšanas Eiropas Kopienu Oficiālajā Vēstnesī. To piemēro no 1998. gada 1. septembra. Šī regula uzliek saistības kopumā un ir tieši piemērojama visās dalībvalstīs. Briselē, 1998. gada 19. martā Komisijas vārdā — Komisijas loceklis Franz FISCHLER PIELIKUMS “III PIELIKUMS 3. panta 3. punktā minētie produkti Produkta veids Produkta sastāvs Minimālais piena tauku saturs Alkoholisks sviests (sviests ar alkoholiskajiem dzērieniem) Sviests, alkoholiskie dzērieni, cukurs 34 %”


title: 98/240/CFSP: Common Position of 19 March 1998 defined by the Council on the basis of Article J.2 of the Treaty on European Union on restrictive measures against the Federal Republic of Yugoslavia

eurovoc_concepts:
EU visa policy
Serbia and Montenegro
export restriction
international sanctions
military equipment
repression
terrorism

text: 27. 3. 98 EN Official Journal of the European Communities L 95/1 (Acts adopted under Title V of the Treaty on European Union) COMMON POSITION of 19 March 1998 defined by the Council on the basis of Article J. 2 of the Treaty on European Union on restrictive measures against the Federal Republic of Yugoslavia (98/240/CFSP) THE COUNCIL OF THE EUROPEAN UNION, Having regard to the Treaty on European Union, and in particular Article J. 2 thereof, Whereas recent events in the Federal Republic of Yugoslavia (FRY), and in particular the use of force against the Kosovar Albanian Community in Kosovo, represent an unacceptable violation of human rights and put the security of the region at risk; the European Union Whereas strongly condemns terrorism and violent acts committed by the Kosovo Liberation Army, or any group or individual; — cooperating in a constructive manner in order to implement the action set out in paragraph 6 of the Contact Group statement; Whereas the restrictive measures in Articles 1 to 4, including the reduction of economic and/or financial relations, are deemed necessary; whereas such measures will be reconsidered immediately if the Government of the FRY takes the steps referred to in the previous recital; Whereas the Union will move to further international measures, and specifically to pursue a freezing of the funds held abroad by the FRY and the Serbian Governments, should the above steps not be implemented and repression continue in Kosovo, Whereas the Union strongly condemns the violent repression of the non-violent expression of political views; HAS DEFINED THIS COMMON POSITION: Whereas the Union endorsed on 12 March 1998 the statement issued by the Contact Group on 9 March 1998; Whereas the Union demands that the Government of the FRY take effective steps to stop the violence and engage in a commitment to find a political solution to the issue of Kosovo through a peaceful dialogue with the Kosovar Albanian Community, in particular by: — withdrawing the special police units and ceasing action by the security forces affecting the civilian population, — allowing access to Kosovo for the International Committee of the Red Cross and other humanitarian organisations as well as by representatives of the Union and other Embassies, — committing itself publicly to begin a process of dialogue with the leadership of the Kosovar Albanian Community, Article 1 The European Union confirms the embargo on arms exports to the former Yugoslavia established by Common Position 96/184/CFSP (1). Article 2 No equipment which might be used internal repression or for terrorism will be supplied to the Federal Republic of Yugoslavia. for Article 3 will moratorium A on government-financed export credit support for trade and investment, for including privatisations, in Serbia. implemented government financing be (1) OJ L 58, 7. 3. 1996, p. 1. L 95/2 EN Official Journal of the European Communities 27. 3. 98 Article 4 Article 5 1. No visas shall be issued for senior FRY and Serbian representatives responsible for repressive action by FRY security forces in Kosovo. 2. The persons listed in the Annex, who have been identified as having clear security responsibilities, shall be reported for the purpose of non-admission in the territories of the Member States. Other senior FRY and Serbian representatives responsible for repressive action in Kosovo would be added in the case of a failure by the FRY authorities to respond to the demands of the International Community. cases, exemptions may be made if this would further vital Union objectives. The Council shall update the list in the light of developments in Kosovo. exceptional In This common position shall take effect on the date of its adoption. Article 6 This common position shall be published in the Official Journal. Done at Brussels, 19 March 1998. For the Council The President J. STRAW 27. 3. 98 EN Official Journal of the European Communities L 95/3 ANNEX Vlajko Stojlkovic (Serbian Minister for the Interior) Vlastimir Djordjevic (Head of Public Security Department) Dragisa Ristivojevic (Deputy Head of Public Security Department) Obrad Stevanovic (Assistant Minister for the Interior) Jovica Stanisic (Assistant Minister for the Interior: Head of Serbian State Security) Radomir Markovic (Assistant Minister for the Interior: Deputy Head of State Security) Frenki Simatovic (Chief of Special Forces of State Security) David Gajic (Head of Security in Kosovo) Lubinko Cvetic (Deputy Head of Security in Kosovo) Veljko Odalovic (Deputy Head of the Kosovo Okrug)


title: Entscheidung der Kommission vom 19. März 1998 über die Einfuhrlizenzen für aus Botsuana, Kenia, Madagaskar, Swasiland, Simbabwe und Namibia stammende Erzeugnisse des Sektors Rindfleisch

eurovoc_concepts:
ACP countries
Germany
United Kingdom
beef
import licence

text: 27. 3. 98 DE Amtsblatt der Europ(cid:132)ischen Gemeinschaften L 94/21 II (Nicht ver(cid:148)ffentlichungsbed(cid:129)rftige Rechtsakte) KOMMISSION ENTSCHEIDUNG DER KOMMISSION vom 19. M(cid:132)rz 1998 (cid:129)ber die Einfuhrlizenzen f(cid:129)r aus Botsuana, Kenia, Madagaskar, Swasiland, Simbabwe und Namibia stammende Erzeugnisse des Sektors Rindfleisch (98/239/EG) DIE KOMMISSION DER EUROP(cid:142)ISCHEN GEMEINSCHAFTEN (cid:190) gest(cid:129)tzt auf den Vertrag zur Gr(cid:129)ndung der Europ(cid:132)ischen Gemeinschaft, gest(cid:129)tzt auf die Verordnung (EWG) Nr. 715/90 des Rates vom 5. M(cid:132)rz 1990 (cid:129)ber die Regelung f(cid:129)r landwirtschaft- liche Erzeugnisse und bestimmte aus landwirtschaftlichen Erzeugnissen hergestellte Waren mit Ursprung in den AKP-Staaten oder in den (cid:129)berseeischen L(cid:132)ndern und Gebieten ((cid:154)LG) (1), zuletzt ge(cid:132)ndert durch die Verord- nung (EG) Nr. 619/96 (2), insbesondere auf Artikel 27, gest(cid:129)tzt auf die Verordnung (EG) Nr. 589/96 der Kommission vom 2. April 1996 zur Festlegung der Durchf(cid:129)hrungsbestimmungen im Sektor Rindfleisch zu der Verordnung (EWG) Nr. 715/90 des Rates (cid:129)ber die und Regelung bestimmte aus landwirtschaftlichen Erzeugnissen herge- stellte Waren mit Ursprung in den AKP-Staaten sowie in den (cid:129)berseeischen L(cid:132)ndern und Gebieten (3), ge(cid:132)ndert durch die Verordnung (EG) Nr. 260/98 (4), insbesondere auf Artikel 4, landwirtschaftliche Erzeugnisse f(cid:129)r Die vom 1. bis 10. M(cid:132)rz 1998 eingereichten, in Fleisch ohne Knochen ausgedr(cid:129)ckten Antr(cid:132)ge auf Erteilung einer Lizenz im Sinne der Verordnung (EG) Nr. 589/96 f(cid:129)r aus Botsuana, Kenia, Madagaskar, Swasiland, Simbabwe und Namibia stammende Erzeugnisse (cid:129)bersteigen nicht die f(cid:129)r diese Staaten verf(cid:129)gbaren Mengen. Es ist daher m(cid:148)glich, Einfuhrlizenzen f(cid:129)r die beantragten Mengen auszustellen. Es ist die Festsetzung der Mengen vorzunehmen, f(cid:129)r welche ab dem 1. April 1998 Lizenzen im Rahmen der Gesamtmenge von 52 100 Tonnen beantragt werden k(cid:148)nnen. Es wird in diesem Zusammenhang daran erinnert, daß mit dieser Entscheidung nicht die Richtlinie 72/ 462/EWG des Rates vom 12. Dezember 1972 zur Rege- lung tierseuchenrechtlicher und gesundheitlicher Fragen bei der Einfuhr von Rindern, Schweinen, Schafen und Ziegen, von frischem Fleisch oder Fleischerzeugnissen aus Drittl(cid:132)ndern (5), zuletzt ge(cid:132)ndert durch die Richtlinie 97/79/EG (6), beeintr(cid:132)chtigt wird (cid:190) in Erw(cid:132)gung nachstehender Gr(cid:129)nde: Artikel 1 der Verordnung (EG) Nr. 589/96 sieht die M(cid:148)glichkeit vor, f(cid:129)r Erzeugnisse des Sektors Rindfleisch Einfuhrlizenzen zu erteilen. Allerdings m(cid:129)ssen die Einfuhren im Rahmen der f(cid:129)r jedes einzelne exportie- rende Drittland vorgesehenen Mengen erfolgen. (1) ABl. L 84 vom 30. 3. 1990, S. 85. (2) ABl. L 89 vom 10. 4. 1996, S. 1. (3) ABl. L 84 vom 3. 4. 1996, S. 22. (4) ABl. L 25 vom 31. 1. 1998, S. 42. HAT FOLGENDE ENTSCHEIDUNG ERLASSEN: Artikel 1 Die nachstehenden Mitgliedstaaten stellen am 21. M(cid:132)rz 1998 f(cid:129)r Erzeugnisse des Sektors Rindfleisch mit Ursprung in bestimmten Staaten in Afrika, im karibi- (5) ABl. L 302 vom 31. 12. 1972, S. 28. (6) ABl. L 24 vom 30. 1. 1998, S. 31. L 94/22 DE Amtsblatt der Europ(cid:132)ischen Gemeinschaften 27. 3. 98 schen Raum und im Pazifischen Ozean Einfuhrlizenzen f(cid:129)r die angegebenen Mengen und Ursprungsl(cid:132)nder aus, ausgedr(cid:129)ckt in Fleisch ohne Knochen: Deutschland: (cid:190) 550,000 Tonnen mit Ursprung in Botsuana; Vereinigtes K(cid:148)nigreich: (cid:190) 380,000 Tonnen mit Ursprung in Botsuana, (cid:190) 10,000 Tonnen mit Ursprung in Swasiland, (cid:190) 645,000 Tonnen mit Ursprung in Simbabwe, (cid:190) 450,000 Tonnen mit Ursprung in Namibia. (cid:190) Botsuana: (cid:190) Kenia: (cid:190) Madagaskar: (cid:190) Swasiland: (cid:190) Simbabwe: (cid:190) Namibia: 16 571,000 Tonnen, 142,000 Tonnen, 7 564,000 Tonnen, 3 338,000 Tonnen, 8 180,000 Tonnen, 11 947,000 Tonnen. Artikel 3 Diese Entscheidung ist an alle Mitgliedstaaten gerichtet. Artikel 2 Br(cid:129)ssel, den 19. M(cid:132)rz 1998 Die Lizenzen k(cid:148)nnen gem(cid:132)ß Artikel 3 Absatz 3 der Verordnung (EG) Nr. 589/96 in den ersten zehn Tagen des Monats April 1998 f(cid:129)r folgende Mengen beantragt werden (ausgedr(cid:129)ckt in Fleisch ohne Knochen): F(cid:129)r die Kommission Franz FISCHLER Mitglied der Kommission


title: 98/225/CE: Decisione della Commissione del 19 marzo 1998 che chiude la nuova inchiesta, condotta a norma dell'articolo 12 del regolamento (CE) n. 384/96 del Consiglio, relativa alle misure antidumping applicabili alle importazioni di forni a microonde originari della Repubblica di Corea

eurovoc_concepts:
South Korea
anti-dumping duty
anti-dumping legislation
economic analysis
furnace
import

text: 20. 3. 98 IT Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:133) europee L 85/29 (Atti per i quali la pubblicazione non (cid:138) una condizione di applicabilit(cid:133)) II COMMISSIONE DECISIONE DELLA COMMISSIONE del 19 marzo 1998 che chiude la nuova inchiesta, condotta a norma dell’articolo 12 del regolamento (CE) n. 384/96 del Consiglio, relativa alle misure antidumping applicabili alle importazioni di forni a microonde originari della Repubblica di Corea (98/225/CE) LA COMMISSIONE DELLE COMUNIT(cid:211) EUROPEE, visto il trattato che istituisce la Comunit(cid:133) europea, visto il regolamento (CE) n. 384/96 del Consiglio, del 22 dicembre 1995, relativo alla difesa contro le importazioni oggetto di dumping da parte di paesi non membri della Comunit(cid:133) europea (1), modificato dal regolamento (CE) n. 2331/96 (2), in particolare l’articolo 12, sentito il comitato consultivo, considerando quanto segue: A. PROCEDIMENTO 1. Misure in vigore (1) (2) Nel gennaio 1996 il Consiglio, con regolamento (CE) n. 5/96 (3), ha istituito dazi antidumping defi- nitivi sulle importazioni di forni a microonde (in appresso denominati «FMO») originari, fra l’altro, della Repubblica di Corea. 2. Domanda di riesame Il 5 dicembre 1996, a norma dell’articolo 12 del regolamento (CE) n. 384/96 (in appresso denomi- nato «regolamento di base»), una domanda di riesame delle misure antidumping applicabili alle importazioni di FMO originari della Repubblica di Corea (cid:138) stata presentata per conto delle seguenti societ(cid:133): Cefemo (Francia), che agiva per conto delle due societ(cid:133) madre, owero AEG (Germania) e Brandt (1) GU L 56 del 6. 3. 1996, pag. 1. (2) GU L 317 del 6. 12. 1996, pag. 1. (3) GU L 2 del 4. 1. 1996, pag. 1. (Italia); Moulinex (Francia); Candy e De Longhi (Francia). A norma dell’articolo 5, paragrafo 4, del regolamento di base, la produzione complessiva di FMO dei suddetti produttori comunitari rappresen- tava una proporzione maggioritaria della produ- zione complessiva del prodotto in causa nella Comunit(cid:133). Nella domanda di riesame si sosteneva che le suddette misure antidumping nei confronti dei FMO originari della Repubblica di Corea non avevano provocato alcuna variazione, o comunque variazioni irrilevanti, dei prezzi di rivendita o dei successivi prezzi di vendita nella Comunit(cid:133). A riprova di tali affermazioni, i denunzianti hanno allegato informazioni sufficienti sui prezzi di riven- dita e sui successivi prezzi di vendita prima e dopo l’istituzione dei dazi antidumping. B. INCHIESTA RELATIVA AL RIESAME A NORMA DELL’ARTICOLO 12 DEL REGOLA- MENTO DI BASE 1. Apertura dell’inchiesta Il 18 gennaio 1997, la Commissione ha annunciato, con un avviso pubblicato nella Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:133) europee (4), l’apertura di un riesame a norma dell’articolo 12 del regolamento di base, relativo alle misure antidumping sulle importazioni di FMO originari della Repubblica di Corea e ha avviato un’inchiesta. (3) (4) (4) GU C 19 del 18. 1. 1997, pag. 3. L 85/30 IT Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:133) europee 20. 3. 98 (5) (6) (7) La Commissione ha ufficialmente informato dell’i- nizio del riesame i produttori/esportatori notoria- mente interessati, i rappresentanti del paese espor- tatore e i produttori comunitari denunzianti e ha offerto alle parti interessate la possibilit(cid:133) di comu- nicare le loro osservazioni per iscritto e di chiedere di essere sentite entro il termine stabilito nell’av- viso di apertura. La Commissione ha inviato questionari a tutti gli esportatori notoriamente interessati, vale a dire: Samsung Electronics Co. , Ltd (in prosieguo: «SEC»), Daewoo Electronics Co. , Ltd (in prosieguo: «DWE»), LG Electronics Inc. (in prosieguo: «LGE») e Korea Nisshin Co. , Ltd (in prosieguo: «Nisshin»), e ha ricevuto risposte entro il termine da DWE e SEC e dai loro importatori collegati, nonch(cid:130) da LGE. LGE ha dichiarato di non avere esportato il prodotto nella Comunit(cid:133) nel corso del periodo dell’inchiesta relativa al riesame (in prosieguo: «il periodo dell’inchiesta»). Nisshin non ha fornito alcuna risposta al questio- nario. Di conseguenza, in conformit(cid:133) dell’articolo 18 del regolamento di base, tale societ(cid:133) (cid:138) stata informata che la sua veniva-considerata un’omessa collaborazione. Le conclusioni relative a Nisshin sono state elaborate in base ai dati pi(cid:151) attendibili di cui si disponeva. (8) La Commissione ha svolto inchieste presso le sedi delle seguenti societ(cid:133): a) produttori/esportatori coreani (cid:190) Samsung Electronics Co. , Ltd, Seul, (cid:190) Daewoo Electronics Co. , Ltd, Seul, e (cid:190) LG Electronics Inc. , Seul. b) importatori collegati ai produttori/esportatori (cid:190) Samsung Electronics, Francia, (cid:190) Samsung Electronics, Regno Unito, (cid:190) Daewoo Electronics SA, Francia, e (cid:190) Daewoo Electronics Sales, Regno Unito. (9) I questionari sono stati inviati anche ad importatori indipendenti che avevano notoriamente importato FMO dalla Repubblica di Corea, al fine di stabilire i prezzi di rivendita e/o i successivi prezzi di vendita del prodotto in causa prima e dopo l’istitu- zione dei dazi antidumping. I questionari sono stati inviati ai seguenti importatori indipendenti: (cid:190) Amfo Electronics BV, Paesi Bassi, (cid:190) Comet, Regno Unito, e (cid:190) Dixons, Regno Unito. Tuttavia, nessuno di questi importatori ha fornito informazioni sui propri prezzi di rivendita nel corso del periodo dell’inchiesta iniziale e del periodo d’inchiesta. (10) (11) Le parti interessate sono state informate dei fatti e delle considerazioni essenziali in base ai quali la Commissione intendeva che le misure antidum- ping in vigore rimanessero immutate e l’inchiesta relativa al riesame venisse chiusa, ed (cid:138) stata loro offerta la possibilit(cid:133) di presentare le loro osserva- zioni. Di tali osservazioni, presentate verbalmente o per iscritto, si (cid:138) tenuto conto in determinati casi per modificare le conclusioni dell’inchiesta. Il periodo dell’inchiesta relativa al riesame riguar- dava il periodo compreso tra il 1o gennaio e il 31 dicembre 1996. I dati concernenti detto periodo sono stati utilizzati per determinare il livello dei prezzi di rivendita e dei successivi prezzi di vendita dopo antidumping, nonch(cid:130) per rivalutare i prezzi all’esportazione e ricalcolare i margini di dumping. l’istituzione delle misure (12) Nell’esaminare se i prezzi di rivendita e i successivi prezzi di vendita avessero o meno subito variazioni significative, si (cid:138) effettuato il confronto tra i livelli dei prezzi relativi al periodo d’inchiesta con i corri- spondenti livelli dei prezzi nel corso del periodo d’inchiesta iniziale che aveva riguardato il periodo compreso tra il 1o ottobre 1992 e il 30 settembre 1993. (13) Visto il volume dei dati raccolti ed esaminati, con particolare riguardo al numero elevato di importa- tori collegati e di consociate di vendita interessate, la difficile analisi delle variazioni dei prezzi di rivendita e dei successivi prezzi di vendita, le numerose modifiche apportate ai modelli esportati in entrambi i periodi dell’inchiesta e il fatto che si (cid:138) dovuto procedere ad un riesame dei valori normali, la durata dell’inchiesta ha superato il periodo normale di sei mesi previsto dall’articolo 12, paragrafo 4, del regolamento di base. 2. Registrazione delle importazioni (14) Nelle risposte al questionario della Commissione, due produttori/esportatori coreani hanno fornito informazioni sulla variazione del valore normale, a norma dell’articolo 12, paragrafo 5, del regolamento di base. (15) Di conseguenza, una volta pervenute le risposte ai questionari, la Commissione ha ricevuto nell’aprile 1997 una domanda presentata dall’industria comu- nitaria, in forza dell’articolo 14, paragrafo 5, del regolamento di base, affinch(cid:130) decida di sottoporre a registrazione le importazioni nella Comunit(cid:133) di FMO originari della Repubblica di Corea. La fatto che, potendo un domanda si basava sul riesame dei valori normali comportare tempi supe- riori alla durata della nuova inchiesta, la registra- zione si rivela necessaria nell’attesa dei risultati di quest’ultima. (16) Pertanto, il 25 giugno 1997, sentito il comitato consultivo e avendo concluso che esistono ragioni sufficienti, la Commissione, con regolamento (CE) 20. 3. 98 IT Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:133) europee L 85/31 n. 1144/97 (1), ha deciso di sottoporre a registra- zione le importazioni di FMO originari della Repubblica di Corea, allo scopo di garantire che, qualora dalla nuova indagine dovesse risultare un aumento del margine di dumping, le misure anti- dumping modificate in tal senso possano successi- vamente venire applicate nei confronti di dette importazioni a decorrere dalla data di registrazione. 3. Prodotto in causa (17) Il prodotto a cui si riferisce la domanda e per il quale (cid:138) stato avviato il riesame (cid:138) lo stesso di cui si era occupata l’inchiesta iniziale, ossia i forni a microonde per uso domestico, attualmente classifi- cabili al codice NC 8516 50 00. 4. Variazione dei prezzi di rivendita nella Comunit(cid:133) a) Determinazione dei prezzi di rivendita prima e dopo l’imposizione delle misure antidumping (18) Al fine di stabilire se le misure antidumping abbiano o meno determinato variazioni significa- tive o di qualsiasi altro tipo, la Commissione ha richiesto informazioni sui prezzi di rivendita e i successivi prezzi di vendita dei FMO nella Comu- nit(cid:133) prima e dopo l’istituzione delle suddette misure. (19) A tale riguardo, DWE e SEC, i due produttori/ esportatori coreani che hanno collaborato e che avevano esportato il prodotto nella Comunit(cid:133) durante il periodo d’inchiesta, hanno fornito infor- mazioni sui prezzi di rivendita di taluni modelli di FMO ritenuti comparabili a quelli esportati e riven- duti nella Comunit(cid:133) dai loro importatori collegati nel corso del periodo d’inchiesta iniziale. (20) che indipendenti Sebbene avesse richiesto i dati relativi ai prezzi di rivendita e ai successivi prezzi di vendita ad impor- tatori avevano notoriamente rivenduto FMO importati dalla Repubblica di Corea prima e dopo l’istituzione delle misure anti- dumping, la Commissione non ha potuto ottenere tali informazioni. Di conseguenza, i risultati dell’in- chiesta si sono dovuti basare sui dati disponibili circa i prezzi di rivendita applicati dagli importatori collegati. (21) Nel determinare se i prezzi di rivendita avessero o meno subito variazioni sufficienti, la Commissione ha stabilito per ciascun modello un prezzo di riferi- mento prevedibile in seguito all’istituzione delle misure antidumping, utilizzando i prezzi di riven- dita di ciascun modello di FMO durante il periodo d’inchiesta iniziale maggiorati dell’aliquota del dazio antidumping. Nel fissare tale prezzo di riferi- mento, si (cid:138) tenuto conto di eventuali variazioni delle spese generali, amministrative e di vendita sostenute dalle consociate di vendita collegate nella Comunit(cid:133) tra il periodo d’inchiesta iniziale e il periodo d’inchiesta. (1) GU L 166 del 25. 6. 1997, pag. 1. b) Confronto (22) I summenzionati prezzi di riferimento sono stati confrontati al prezzo di rivendita dei modelli di FMO venduti nel corso del periodo d’inchiesta: tali tipi di prodotto, sebbene non identici a quelli venduti durante il periodo d’inchiesta iniziale, sono stati ritenuti comparabili quanto alle caratteristiche principali. (23) Dal confronto (cid:138) emerso che, sulla base di una media ponderata, i prezzi di rivendita applicati da DWE e SEC nel corso del periodo d’inchiesta erano notevolmente inferiori ai prezzi di riferi- mento. (24) (25) (26) (27) c) Conclusione La Commissione ha concluso che, dal momento che i prezzi di rivendita non hanno subito varia- zioni sufficienti e tali da riflettere l’adozione delle misure antidumping, una rivalutazione dei prezzi all’esportazione (cid:138) da considerarsi giustificata. In merito ai risultati summenzionati, un esportatore ha affermato che il calo dei prezzi di rivendita in seguito all’istituzione delle misure antidumping era dovuto principalmente a cambiamenti intervenuti a livello di tecnologie e di tendenze dei consumatori il che aveva determinato delle nella Comunit(cid:133), variazioni delle procedure e dei risparmi di costi che si erano a loro volta riflettute in variazioni significative dei valori normali di cui si sarebbe dovuto tener conto. A tal fine, entrambi gli informazioni complete sulle variazioni dei valori normali entro il termine stabilito dal regolamento di base. commerciali esportatori fornito hanno Sulla scorta di quanto precede, avendo deciso che una rivalutazione dei prezzi all’esportazione era giustificata, la Commissione ha esteso l’inchiesta, in conformit(cid:133) dell’articolo 12, paragrafo 5, del regola- fine di procedere anche al mento di base, al riesame dei valori normali nei confronti dei FMO esportati da DWE e SEC. Poich(cid:130) l’inchiesta ha accertato che LGE non aveva effettuato esportazioni di FMO nella Comunit(cid:133) nel corso del periodo d’inchiesta, la Commissione non ha ritenuto opportuno procedere ad una rivaluta- zione dei prezzi all’esportazione per questa societ(cid:133). 5. Rivalutazione dei prezzi all’esportazione (28) Come previsto dall’articolo 12, paragrafo 2, del regolamento di base, la Commissione ha rivalutato i prezzi all’esportazione in conformit(cid:133) dell’articolo 2, paragrafi 8 e 9, del regolamento stesso. (29) Nel caso in cui le esportazioni siano state effettuate direttamente ad importatori indipendenti nella Comunit(cid:133), i prezzi all’esportazione sono stati deter- minati in base ai prezzi pagati o pagabili dai suddetti importatori non collegati, in conformit(cid:133) dell’articolo 2, paragrafo 8, del regolamento di base. L 85/32 IT Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:133) europee 20. 3. 98 (30) sede nella Comunit(cid:133), In conformit(cid:133) dell’articolo 2, paragrafo 9, del rego- lamento di base, nel caso in cui le esportazioni siano state effettuate a societ(cid:133) collegate al produt- tore/esportatore aventi i prezzi all’esportazione sono stati costruiti in base al prezzo al quale il prodotto importato (cid:138) stato riven- duto per la prima volta ad un acquirente indipen- dente, applicando adeguamenti per tutti i costi sostenuti tra l’importazione e la rivendita, inclusi i dazi antidumping corrisposti e un congruo margine di profitto. In mancanza di informazioni circa eventuali variazioni del livello di redditivit(cid:133) nel settore commerciale in questione, si (cid:138) ritenuto opportuno mantenere il margine di profitto del 5 % utilizzato nell’inchiesta iniziale. (31) Per le spese generali amministrative e di vendita riferite dagli importatori collegati sono stati effet- tuati adeguamenti, ove necessario, per i costi rela- tivi alle vendite di FMO a carico dell’importatore, ma che sono stati sostenuti dal produttore/esporta- tore, in conformit(cid:133) dell’articolo 2, paragrafo 9, del regolamento di base. 6. Nuova determinazione dei margini di dumping a) Valore normale (32) Ai fini di una nuova determinazione dei margini di dumping, secondo l’articolo 2, paragrafo 2, del regolamento di base, la Commissione ha esaminato in primo luogo se le vendite interne complessive di FMO effettuate da ciascuno dei due produttori/ esportatori interessati fossero o meno rappresenta- tive rispetto alle loro esportazioni nella Comunit(cid:133). Si (cid:138) appurato che entrambe le societ(cid:133) avevano volumi di vendite interne notevolmente superiori rispetto alle loro esportazioni nella Comunit(cid:133). (33) (34) Successivamente, si (cid:138) stabilito se ciascun produt- tore/esportatore avesse venduto sul mercato interno modelli di FMO comparabili ai modelli esportati. Si (cid:138) constatato che parecchi modelli non erano comparabili, poich(cid:130) differivano non soltanto nelle caratteristiche principali (ossia capacit(cid:133), funzioni e sistema operativo), ma anche sotto numerosi altri aspetti dal punto di vista tecnico. Dal momento che neppure presso l’altro produttore/esportatore che ha collaborato si sono potuti reperire modelli comparabili per i suddetti tipi di prodotto, nel loro caso il valore normale (cid:138) stato costruito. Per i restanti modelli, la Commissione ha esami- nato per ciascuno di essi se le vendite sul mercato interno fossero state effettuate in quantitativi suffi- cienti e nel corso di normali operazioni commer- ciali riguardo ai prezzi. Si (cid:138) accertato per entrambe le societ(cid:133) che i volumi delle vendite interne di taluni modelli erano inferiori al 5 % dei volumi delle vendite per l’esportazione comparabili. Di (35) il valore conseguenza, anche per questi modelli normale (cid:138) stato costruito in conformit(cid:133) dell’articolo 2, paragrafo 3, del regolamento di base. La Commissione ha poi valutato se gli altri modelli venduti sul mercato interno in quantitativi suffi- cienti sono stati anche venduti nel corso di normali operazioni commerciali. La Commissione ha utiliz- zato al riguardo informazioni sui costi di produ- zione fornite dalle societ(cid:133) per ciascun modello venduto sul mercato interno. Anche per taluni modelli venduti mediamente in perdita si (cid:138) dovuti ricorrere a valori normali costruiti. Per altri modelli venduti mediamente a prezzi superiori al costo unitario, il valore normale (cid:138) stato determinato in base alla media ponderata dei prezzi di vendita delle sole vendite remunerative, poich(cid:130) queste ultime rappresentavano tra l’80 % e il 10 % del in volume complessivo di vendite dei modelli questione. (36) Nel costruire il valore normale, si (cid:138) tenuto conto dei costi di lavorazione dei modelli di FMO espor- tati nella Comunit(cid:133), maggiorati delle relative spese generali amministrative e di vendita, sostenuti da ciascun produttore/esportatore per tutte le vendite del prodotto simile sul mercato interno, nonch(cid:130) di un congruo margine di profitto. Tale margine (cid:138) tutte le vendite stato determinato sulla base di remunerative e in quantit(cid:133) rappresentative di modelli di FMO effettuate sul mercato interno da ciascun produttore. Infine, nel determinare il valore normale per i modelli comparabili di FMO venduti sul mercato interno in quantitativi sufficienti e nel corso di normali operazioni commerciali, si (cid:138) fatto ricorso alla media ponderata dei prezzi praticati sul mercato interno per ciascuno di essi. b) Confronto (37) (38) Si (cid:138) effettuato il confronto tra la media ponderata del valore normale per ciascun modello (determi- nata secondo il metodo di cui sopra), a livello franco fabbrica, con la media ponderata del prezzo all’esportazione. Per poter effettuare un equo confronto tra il valore normale e il prezzo all’esportazione franco fabbrica, si (cid:138) tenuto debitamente conto, tramite opportuni adeguamenti, delle differenze per cui si (cid:138) sostenuto e dimostrato che incidevano sulla comparabilit(cid:133) dei prezzi, secondo l’articolo 2, paragrafo 10, del rego- lamento di base. Sono stati pertanto apportati adeguamenti per quanto riguarda caratteristiche fisiche, oneri all’importazione e imposte indirette, riduzioni, trasporti e altri costi accessori, costi dei crediti e del servizio d’assistenza, nonch(cid:130) per le differenze dello stadio commerciale. 20. 3. 98 IT Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:133) europee L 85/33 i) P r o d u t t o r i / e s p o r t a t o r i c h e h a n n o C. CHIUSURA DELL’INCHIESTA c o l l a b o r a t o (39) collaborato alla nuova Per quanto riguarda i produttori/esportatori che inchiesta, dal hanno confronto tra i riesame dei valori normali e della rivalutazione dei prezzi all’esporta- zione non (cid:138) emerso, per entrambe le societ(cid:133), il sussistere di margini di dumping superiori a quelli accertati nel corso dell’inchiesta iniziale. risultati del (42) (43) (44) ii) P r o d u t t o r i / e s p o r t a t o r i h a n n o c o l l a b o r a t o c h e n o n (40) Nel caso di Nisshin e degli altri produttori/esporta- tori coreani che non hanno risposto al questionario i risultati o non si sono comunque manifestati, dell’inchiesta si sono dovuti basare sui dati disponi- bili, come previsto dall’articolo 18 del regolamento di base. (41) A tale proposito, tuttavia, si (cid:138) accertato che il volume delle esportazioni nella Comunit(cid:133), nel corso del periodo d’inchiesta, di cui hanno riferito SEC e DWE , equivaleva al totale delle importa- zioni di FMO dalla Repubblica di Corea registrato da Eurostat. Date tali circostanze, non sembra necessario procedere ad una nuova determinazione dei margini di dumping per i produttori/esportatori che non hanno collaborato. Poich(cid:130) dal confronto tra i risultati del riesame dei valori normali e della rivalutazione dei prezzi all’esportazione non (cid:138) emerso un aumento dei margini di dumping, l’inchiesta relativa al riesame senza modificazione delle deve misure in conformit(cid:133) antidumping in vigore dell’articolo 12 del regolamento di base. chiusa essere Il comitato consultivo (cid:138) stato sentito. Sulla scorta di quanto precede, la Commissione, in conformit(cid:133) dell’articolo 12 del regolamento di base, ha concluso che le misure antidumping in vigore non devono subire modificazioni e la nuova inchiesta condotta a norma dell’articolo 12 deve essere chiusa, DECIDE: Articolo unico La nuova inchiesta relativa alle importazioni di forni a microonde di cui al codice NC 8516 50 00 originari della Repubblica di Corea (cid:138) chiusa. Fatto a Bruxelles, il 19 marzo 1998. Per la Commissione Leon BRITTAN Vicepresidente