title: Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het "Voorstel voor een beschikking van het Europees Parlement en de Raad tot instelling van een algemeen kader voor de communautaire activiteiten ten behoeve van de consumenten"

eurovoc_concepts:
EU activity
EU financing
consumer protection
project evaluation
public health

text: C 235/72 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 27. 7. 98 Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het „Voorstel voor een beschikking van het Europees Parlement en de Raad tot instelling van een algemeen kader voor de communautaire activiteiten ten behoeve van de consumenten” (1) (98/C 235/17) De Raad heeft op 12 februari 1998 besloten, overeenkomstig artikel 129 A van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, het Economisch en Sociaal Comité te raadplegen over het voornoemde voorstel. De Afdeling voor milieu, volksgezondheid en consumentenvraagstukken, die met de voorberei- ding van de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft een studiegroep samengesteld en de heer Koopman aangewezen als rapporteur. Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 355e Zitting (vergadering van 28 mei 1998) de heer Koopman aangewezen als algemeen rapporteur en het volgende advies uitgebracht, dat met 94 stemmen vo´o´ r en 8 stemmen tegen, bij 3 onthoudingen, is goedgekeurd. 1. Inleiding De Commissie begint haar toelichting met een 1. 1. verwijzing naar de inspanningen die de afgelopen tien jaar zijn gedaan om het consumentenbeleid te verbeteren, en die nu hun bekroning hebben gevonden in het Verdrag van Amsterdam. Een basisbesluit voor de financiering van de communautaire acties ten behoeve van de consument, was er tot nog toe niet. 1. 2. Met de onderhavige ontwerpbeschikking van het EP en de Raad wordt een „basisbesluit” (2) vastgesteld op grond waarvan de EU activiteiten op het gebied van consumentenbeleid en bescherming van de gezondheid van de consument financieel kan steunen. Aangezien het een onmogelijke opgave is tot in detail te voorspellen welke acties ten behoeve van de consument de komende jaren noodzakelijk zullen zijn, geeft de Commissie geen opsomming van alle toekomstige activiteiten, maar stippelt zij een algemeen actiekader voor de periode 1999-2003 uit. 1. 3. De ontwerpbeschikking is gebaseerd op arti- kel 129 A van het EG-Verdrag. Wel verklaart de Commis- sie dat zij haar voorstel na de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam — indien het op dat moment nog niet is goedgekeurd — eventueel zal herzien en zal baseren op de nieuwe artikelen 152 en 153, waarmee de reikwijdte van de bepalingen inzake consumentenbeleid wordt uitgebreid. 1. 4. De Commissie onderscheidt de volgende vier categoriee¨n van activiteiten die in aanmerking komen voor financie¨le steun: — gezondheid en veiligheid van de consument; — bescherming van zijn economische belangen; — vorming en voorlichting van de consument, om hem wegwijs te maken in zijn rechten; — bevordering en vertegenwoordiging van de belangen van de consument. Een indicatieve lijst van deze activiteiten is terug te vinden in de bijlage. 1. 5. In het voorstel worden drie soorten acties ver- meld, nl. de acties die de Commissie zelf lanceert, de acties ter ondersteuning van activiteiten van Europese consumentenorganisaties en de acties ter ondersteuning van specifieke projecten die hoofdzakelijk door de consumentenorganisaties in de lid-staten worden voor- gesteld. 1. 6. De financie¨le middelen die voor deze vijf jaar worden uitgetrokken zullen naar schatting zo’n 114 mil- joen ecu bedragen. 1. 7. De financie¨le steun voor de hierboven (para- graaf 1. 4) vermelde categoriee¨n van activiteiten van de Europese en nationale consumentenorganisaties, mag in principe niet meer dan 50 % van de kosten van de tenuitvoerlegging van de projecten bedragen. 1. 8. De criteria op grond waarvan financie¨le steun wordt verleend zijn opgenomen in de artikelen 7 t/m 9 van de ontwerpbeschikking. Zo wordt in artikel 7 o. m. verwezen naar de kosten-batenverhouding, het multiplicatoreffect en de verspreiding. In artikel 8 komen de procedures voor de indiening en goedkeuring van de projecten aan de orde, en wordt vermeld dat voor geselecteerde projecten een contract wordt afgesloten. In artikel 9 ten slotte behandelt de Commissie de vereisten inzake toezicht, controle en bescheiden. 1. 9. Het Financieel Memorandum behelst een indi- catieve uitsplitsing van het beschikbare totaalbedrag over de vijf jaar, alsook een voorlopige verdeling daarvan over de verschillende gebieden voor de drie soorten acties. 2. Algemene opmerkingen (1) PB C 108 van 7. 4. 1998, blz. 43. (2) In de zin van artikel 22 van het Financieel Reglement (geconsolideerde versie van 21 december 1997 — SG B. 4 (96), blz. 674). 2. 1. Het Comité verheugt zich erover dat het consu- mentenbeleid in de loop van de geschiedenis van de Gemeenschap geleidelijk aan een belangrijker plaats is gaan innemen. Startsein voor deze ontwikkeling was 27. 7. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 235/73 misschien wel het initiatief van landbouwcommissaris Mansholt, die in 1961 de consumentenvertegenwoor- digers opriep om kwesties van gemeenschappelijk belang te bespreken. De eerste specifieke afdeling voor consu- mentenbeleid werd in 1968 opgericht binnen D-G IV. In 1973 zag de dienst voor milieu- en consumentenbeleid het licht, om in 1981 te worden omgesmeed tot D-G XI. In 1989 werd een afzonderlijke dienst voor consumenten- beleid in het leven geroepen, de voorloper van het in 1995 opgerichte D-G XXIV. Als laatste in de rij organisationele hervormingen vermelden we nog de uitbreiding van de bevoegdheden van D-G XXIV met volksgezondheid in 1997. Al deze veranderingen hangen samen met de toegenomen betekenis van en behoefte aan het consumentenbeleid in de Europese Gemeenschap. 2. 2. Het Comité kan zich vinden in de drijfveren van de Commissie om een basisbesluit voor de financiering van acties ten behoeve van de consument vast te stellen maar wil toch niet nalaten daarbij aan te stippen dat het ontbreken van een dergelijk besluit de Commissie tot nog toe nooit heeft belet financie¨le steun te verlenen. 2. 2. 1. De invoering van een basisbesluit is in overeen- stemming met artikel 22 van het Financieel Reglement, waarin wordt bepaald dat de uitvoering van de in de begroting opgenomen kredieten voor belangrijke communautaire acties de voorafgaande vaststelling van een basisbesluit vereist. 2. 2. 2. Daarenboven kan de invoering van een basis- besluit in combinatie met de vastlegging van de begro- tingsmiddelen voor de komende vijf jaar meer duidelijk- heid en zekerheid verschaffen over de hoogte van de bedragen waarover D-G XXIV kan beschikken bij de tenuitvoerlegging van de beleidsmaatregelen. De manier waarop in het verleden over de jaarlijkse begroting werd beslist (zie artikel 203 van het Verdrag) liet namelijk heel wat te wensen over, aangezien de definitieve vaststelling steevast werd voorafgegaan door een steekspel tussen de Raad (voorstander van inkrimping) en het EP (dat onveranderlijk voorstelde de bedragen op te trekken). 2. 2. 3. Zo ook zou de invoering van een basisbesluit voor de steunverlening kunnen worden aangegrepen om op een transparante manier adequate, efficie¨nte en ondubbelzinnige procedures in te stellen voor de finan- ciering van projecten en op inzichtelijke wijze de voorwaarden te noemen waaraan de begunstigden die- nen te beantwoorden ten einde te voldoen aan gerecht- vaardigde doelstellingen ten aanzien van de rechtmatig- heid van de uitgaven. Positief is ook dat de in 1998 toegepaste procedures voor de financiering in vergelij- king met vorige jaren al aanzienlijk verbeterd zijn. Voorts wordt met dit voorstel de weg vrijge- 2. 2. 4. maakt voor een sluitende definitie van de criteria waaraan de consumentenorganisaties dienen te voldoen om in aanmerking te komen voor financie¨le steun. Een belangrijke factor in dit verband is de representativiteit van deze organisaties, wat niet wegneemt dat de Com- missie ook andere criteria in overweging kan nemen. 2. 3. Het Comité is het er op zich mee eens dat een basisbesluit noodzakelijk is, maar wil er wel op wijzen dat deze op twee verschillende manieren tot stand kan komen: i) via een algemeen kader waarin een mogelijke verdeling van de activiteiten per terrein wordt aangege- ven, zoals uitgewerkt in het huidige Commissievoorstel, of ii) via een algemeen kader waarin een concreet beleidsprogramma op middellange termijn een centrale rol vervult. Het Comité kan zich niet vinden in de redenering van de Commissie die weigert van een dergelijk meerjarenprogramma te vertrekken, omdat het zogenaamd niet mogelijk zou zijn „met enige nauwkeurigheid te voorzien welke problemen op het terrein van de consumentenbescherming zich over de komende vijf jaar zullen voordoen en actie van de kant van de Gemeenschap zullen vereisen”. Ten eerste is het niet onmogelijk een meerjaren- 2. 3. 1. programma op te stellen zonder zich een nauwkeurig beeld van de toekomst te kunnen vormen. De details van de geplande activiteiten kunnen later worden ingevuld, zoals ten overvloede is gebleken uit de ervaring met communautaire (kader)programma’s. Ten tweede zijn de EU-beleidsmaatregelen ten behoeve van de consumen- ten sinds in 1975 de eerste stappen werden gezet op dat gebied, in de praktijk altijd al uitgevoerd via middellange-termijnprogramma’s: denken we maar aan het eerste en tweede (vijfjaren-)programma voor consu- mentenbescherming, het „nieuwe impuls”-programma, het eerste en tweede driejarig actieplan en ten slotte het huidige „Prioriteiten voor het consumentenbeleid (1996-1998)”. 2. 3. 2. Het Comité betreurt dat het nieuwe meerja- renactieprogramma nog niet klaar is, aangezien dit verdere aanwijzingen had kunnen en moeten bevatten voor de financiering van de voorgestelde acties en activiteiten in de nabije toekomst. Op die manier had zich een discussie kunnen ontspinnen over alle zaken die betrekking hebben op het basisbesluit, het activiteiten- programma en (het totaal van) de beschikbare middelen. 2. 3. 3. Een meerjarenactieprogramma zou bovendien meer in de lijn liggen van artikel 1 van de Verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie van 6 maart 1995 betreffende de opneming van financie¨le bepalingen in de wetgevingsbesluiten (1), waarin wordt gerefereerd aan „meerjarenprogramma’s”, en niet aan (indicatieve) „beleidskaders”. 2. 3. 4. Niettemin draagt het voorgestelde kader de goedkeuring van het Comité weg, aangezien het flexibel genoeg lijkt om het volledige meerjarenprogramma voor acties ten behoeve van de consument te bestrijken, tenminste indien daarin een expliciete verwijzing naar het actieprogramma wordt opgenomen. Zo zou de Commissie toch nog de noodzakelijke link kunnen leggen tussen het vereiste basisbesluit voor de toekenning van financie¨le steun voor het consumentenbeleid en het meerjarenprogramma. Dit programma zou eveneens van start moeten gaan op 1 januari 1999 en zou in principe dezelfde periode moeten bestrijken als het algemeen kader. Verdere bespreking van de in de bijlage voorgestel- (1) PB C 102 van 4. 4. 1996. C 235/74 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 27. 7. 98 de acties valt buiten het bestek van dit advies, aangezien het Comité van zins is het programma in kwestie later uitgebreid onder de loep te nemen. Overigens vormt het actieprogramma een veel betere grondslag voor een discussie over de toekomstige koers van het EU-consu- mentenbeleid dan het voorgestelde kader. 2. 4. Mocht de mogelijkheid zich voordoen, dan zou het Comité een herziening van het voorstel in het licht van de relevante nieuwe bepalingen van het Verdrag van Amsterdam zeker op prijs stellen. Het zou dan ook zo spoedig mogelijk van de Commissie willen vernemen hoe deze nieuwe verantwoordelijkheden het consumen- tenbeleid volgens haar zullen beı¨nvloeden, zodat dit samen met het voorstel kan worden besproken. Op die manier zal de Commissie over alle elementen beschikken om onmiddellijk na de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam een gewijzigd voorstel of een wijzigings- voorstel op de beschikking in te dienen. In elk geval moet het herziene actieprogramma gebaseerd zijn op deze nieuwe bepalingen. 2. 5. Het Comité heeft kennis genomen van de boven- vermelde verklaring (paragraaf 2. 3. 3), waarin te lezen staat dat de begrotingsautoriteit en de Commissie niet van het vastgelegde bedrag mogen afwijken, „tenzij zich blijvende en objectief vast te stellen nieuwe omstandighe- den voordoen”. Het wil daarbij echter aantekenen dat de vastlegging van een financieel kader een verlies aan flexibiliteit tot gevolg heeft, iets waar niet al te licht aan mag worden voorbijgegaan, gelet op de horizontale aard en de voortdurende ontwikkeling van het consumenten- beleid en het feit dat niet te voorspellen valt welke richting een en ander zal uitgaan. Daar komt nog bij dat de beschikbare begroting beperkt is. 2. 5. 1. Het Comité onderstreept dan ook dat de begroting met de nodige flexibiliteit moet worden opgesteld om te kunnen inspelen op onvoorziene gebeur- tenissen op de onder de beschikking vallende actiegebie- den. In haar jaarlijks verslag aan het Europees Parlement en de Raad (artikel 12. 1 van het voorstel voor een beschikking) zou de Commissie in voorkomend geval kunnen aanstippen op welke punten het consumenten- beleid te kort schiet vanwege een gebrek aan financie¨le middelen. Aan de hand van die informatie kunnen het EP en de Raad dan meer kredieten vrijmaken voor specifieke gebieden. Daarnaast dringt het Comité erop aan dat 2. 5. 2. voldoende ruimte wordt gelaten voor de invoering van een nieuw basisbesluit, zodat onvoorziene ontwikkelin- gen op een terrein dat niet onder dit kader valt, kunnen worden ondervangen met nieuwe financie¨le bepalingen. 2. 6. Het Comité begrijpt dat de voorgestelde verdeling van de middelen over drie soorten acties en vier beleidscategoriee¨n voorlopig is. Het hoopt dat de Com- missie in het nieuwe actieprogramma zal aangeven waarop zij zich bij de huidige verdeling of de aanpassing daarvan heeft gebaseerd. 2. 7. Het Comité stelt tot zijn tevredenheid vast dat ook de geassocieerde landen van Midden- en Oost-Europa en Cyprus kunnen deelnemen, en dat daarvoor nog een extra bedrag zal worden uitgetrokken, naast de in dit kader vastgelegde middelen. Het Comité heeft zich in een eerder advies (1) al uitgelaten over het belang van consumentenbeleid voor deze landen die zich in een overgangsfase bevinden, en hoopt dat de nodige steun zal worden verleend aan de ontwikkeling en tenuitvoerlegging van projecten die beide partijen ten goede komen, wat ook in het licht van de uitbreiding van belang is. 3. Bijzondere opmerkingen De overwegingen 3. 1. In de elfde overweging van het voorstel wordt verwezen naar de integratie van het consumentenbeleid in de andere beleidsmaatregelen van de Gemeenschap. Het Comité heeft hierbij twee bedenkingen. Ten eerste dienen ook belangrijke beleidsgebieden als openbare diensten, financie¨le en monetaire aangelegenheden (euro), landbouw en externe handel (WTO) te worden vermeld, met name in het licht van het nieuwe artikel 153, lid 2. Ten tweede hoeft een dergelijke verwijzing niet noodzakelijkerwijze te betekenen dat deze acties worden gefinancierd uit de begroting van D-G XXIV. Beleidsin- tegratie komt er in feite op neer dat de verantwoordelij- ken voor een bepaald beleid ook moeten instaan voor de samenhang met andere aspecten, in casu de belangen van de consument. In principe betreft deze verantwoor- delijkheid ook de financie¨le kant van de zaak (2). Dit alles moet duidelijker uit het voorstel naar voren komen. Artikel 1: financie¨le toewijzing 3. 2. Het Comité betreurt dat de jaarlijkse kredieten die voor de periode 1999-2003 worden voorgesteld in vergelijking met de afgelopen jaren voor tal van activiteiten lager liggen. Dit is toe te schrijven aan het feit dat een aantal nieuwe actieterreinen aan de begroting van D-G XXIV is toegevoegd, iets waar de BSE-crisis zeker niet vreemd aan is. Deze verlaging is in tegenspraak met het toenemend belang van consumentenbeleid, dat o. m. valt af te lezen aan het Verdrag van Amsterdam. Het Comité dringt er dan ook bij de Commissie en de (1) Zie het ESC-advies over de mededeling van de Commissie „Prioriteiten voor het consumentenbeleid (1996-1998)” — PB C 295 van 7. 10. 1996, blz. 14, paragraaf 2. 9. (2) Vgl. de EU-steun voor de nieuwe programma’s ter beoorde- ling van auto’s, waarin beoordelingscijfers voor de veilig- heid van voertuigen worden vastgelegd. Dit beginsel dient echter op veel ruimere schaal te worden toegepast. 27. 7. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 235/75 Begrotingsautoriteit op aan de uiterst bescheiden groei (gebaseerd op de groei van het BBP van de Gemeen- schap) (1) die de Commissie voor de periode 2000-2003 voor het budget voor consumentenaangelegenheden voorstelt, naar boven toe te herzien. Het Comité is van mening dat het meerjarenprogramma dat nu door de Commissie wordt voorbereid, bijkomende argumenten zal kunnen verschaffen om een dergelijke verhoging te rechtvaardigen. 3. 3. Het Comité benadrukt in dit verband op het belang van financie¨le steun aan consumentenorgani- saties, voor wie een belangrijke rol is weggelegd bij de voltooiing van de interne markt. Het is immers de deelname van deze organisaties die het vertrouwen van de 370 miljoen consumenten in de werking van de interne markt moet versterken. Artikel 2: de verschillende soorten activiteiten 3. 4. In aansluiting op paragraaf 2. 3. 4, waarin wordt gewezen op de noodzaak om de link te leggen tussen het wettelijke kader en het actieprogramma, stelt het Comité voor artikel 2, sub a), als volgt aan te vullen: „acties uitgevoerd door de Commissie met het oog op ondersteuning en aanvulling van het beleid van de lid-staten, met zorg voor de ontwikkeling en actualisering ervan en toezicht erop, in het kader van een meerjarenprogramma, overeenkomstig de in (het nieuwe) artikel 5 vermelde voorwaarden;” 3. 4. 1. In het nieuwe artikel 5 zou dan meer in detail worden ingegaan op de voorwaarden voor de uitwerking van een meerjarenprogramma. Daarbij zouden bijvoor- beeld de volgende aspecten aan de orde kunnen komen: de looptijd van het programma, een verwijzing naar de prioriteiten, kwesties rondom de evaluatie en de opneming van een paragraaf betreffende de financiering. 3. 5. De verdeling van de totale middelen over deze drie soorten acties komt in dit artikel niet expliciet ter sprake, maar wie vertrouwd is met het consumenten- beleid kan wel een en ander afleiden uit de indicatieve verdeling in het financieel memorandum, dat is opgeno- men in de bijlage. Hoewel het om voorlopige gegevens gaat, zou meer transparantie wenselijk zijn. Artikel 3: integratie van consumentenbelangen in de andere beleidsmaatregelen 3. 6. Zonder afbreuk te willen doen aan de opmerkin- gen in paragraaf 3. 1 betreffende de verantwoordelijkheid inzake de integratie van de consumentenbelangen in andere beleidsmaatregelen, wijst het Comité er hier op dat het de taak van de commissaris voor consumenten- beleid is om erop toe te zien dat de manier waarop (1) Uiteraard zonder het plafond van 1,27 % te overschrijden. de consumentenproblematiek elders wordt aangepakt, aansluit bij de tenuitvoerlegging van de in het algemene kader vastgelegde activiteiten. Het Comité verzoekt de Commissie bijgevolg met klem adequate mechanismen uit te werken waardoor D-G XXIV van meet af aan rekening kan houden met beleidsintenties in andere sectoren, en zo kan bijdragen tot de samenhang en complementariteit van alle communautaire beleidstak- ken. Het vestigt in dit verband ook de aandacht op een aantal resoluties van de Raad over de noodzaak van een verbeterde integratie van de consumentenproblematiek in andere beleidsgebieden, alsook op het grote aantal adviezen van het Comité waarin dit probleem aan de orde komt (2). 3. 6. 1. Het Comité verzoekt de Commissie om een evaluatie van de tot nog toe genomen maatregelen op te stellen. Zij zou zich daarbij kunnen spiegelen aan de inspanningen op het gebied van integratie van D-G XI (bv. het systeem van milieucorrespondenten in andere D-G’s). Voorts dient ook de nodige aandacht uit te gaan naar de praktijk van consumenteneffectrapportages. Artikel 4: actieterreinen 3. 7. Het Comité kan zich volledig vinden in deze actieterreinen, die naadloos aansluiten bij de in het nieuwe artikel 153, lid 1, vermelde doelstellingen. Hoe- wel kwesties als de tenuitvoerlegging van de wetgeving inzake consumentenaangelegenheden of de rechtspositie van de consument daarin niet uitdrukkelijk voorkomen, kunnen deze niettemin belangrijke elementen van deze actieterreinen uitmaken. In de bijlage is een indicatieve lijst van de activiteiten per terrein opgenomen. Het is evenwel niet duidelijk in welke mate deze lijst doorslaggevend is bij de selectie van de projecten van consumentenorganisaties die in aanmerking komen voor financie¨le steun. Het Comité verzoekt de Commissie dan ook om opheldering over dit punt. Ten slotte verwacht het Comité dat de Commissie bij de uitwerking van het nieuwe actieprogramma en de vastlegging van de prioriteiten, rekening zal houden met de nieuwe richtsnoeren uit haar mededeling „Prioriteiten voor het consumentenbeleid (1996-1998)” (3) en het verloop van de uitvoering daarvan. Artikel 5 (in zijn huidige vorm): selectiecriteria voor Europese consumentenorganisaties 3. 8. Het Comité is ingenomen met de in artikel 5, lid 1, opgenomen definitie van Europese consumentenor- ganisaties. Zo komen immers alleen actieve en onafhan- kelijke organisaties die een brede basis vertegenwoordi- gen, in aanmerking voor steun. Artikel 6: selectiecriteria voor nationale organisaties 3. 9. Het Comité gaat niet akkoord met de ruime definitie van nationale organisaties die in aanmerking (2) Met name in paragraaf 3 van het advies over de interne markt en consumentenbescherming — PB C 39 van 12. 2. 1996, blz. 12. (3) Zie het ESC-advies over de mededeling van de Commissie „Prioriteiten voor het consumentenbeleid (1996-1998)” — PB C 295 van 7. 10. 1996, blz. 14, paragraaf 1. 9. C 235/76 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 27. 7. 98 komen voor financie¨le steun. Uitgangspunt van de Commissie is dat niet alleen consumentenorganisaties maar ook andere organisaties projecten ten behoeve van de consument mogen indienen. Hoewel het Comité niet wil ontkennen dat andere organisaties met interessante voorstellen kunnen komen, is het ervan overtuigd dat het verstandiger is zich te bepalen tot steun (op bepaalde voorwaarden) aan consumentenorganisaties. Specifieke financie¨le steun zal deze organisaties ook in bredere zin versterken, en daarmee de verwezenlijking van andere doelstellingen van het consumentenbeleid dichterbij brengen. Het standpunt dat de versterking van de ligt consumentenorganisaties op zich waardevol overigens ook in de lijn van paragraaf 9. 2 uit het Financieel Memorandum van de Commissie. is, 3. 9. 1. Wel zou de Commissie kunnen overwegen een bijdrage te leveren aan de financiering van projecten van andere organisaties, zoals onderzoeksinstituten, universiteiten of centra voor geavanceerd onderzoek, op voorwaarde dat dit de realisatie van haar eigen doelstellingen ten goede komt. Een dergelijke vorm van steunverlening moet echter wel worden gebaseerd op een afzonderlijk artikel in het voorgestelde kader, en moet worden gefinancierd uit een afzonderlijke begrotingslijn. 3. 10. Ook is het Comité van oordeel dat nationale consumentenorganisaties om in aanmerking te komen voor steun van de Commissie aan een aantal voorwaar- den dienen te beantwoorden (1). 3. 10. 1. Zoals al eerder is vermeld moeten deze organi- saties voldoen aan een aantal criteria inzake representati- viteit. Deze criteria verschillen van lid-staat tot lid-staat; het subsidiariteitsbeginsel schrijft overigens voor dat de vaststelling ervan aan de lid-staten moet worden overgelaten (2). Bij het ontbreken van nationale criteria evenwel staat het de Commissie vrij over de representati- viteit te oordelen volgens haar eigen maatstaven. Belang- rijke elementen in dit verband zijn: — de vertegenwoordiging van de consument en de behartiging van zijn belangen moeten deel uit maken van de statutaire doelstellingen van de organisatie; (1) Ook sectorale consumentenorganisaties (bv. in de sectoren openbaar vervoer en nutsbedrijven) zouden financie¨le steun kunnen ontvangen van de terzake bevoegde D-G’s, afhankelijk van de mate waarin zij bijdragen tot de realisatie van de beleidsdoelstellingen van deze D-G’s. (2) Zie ook artikel 3 van het gemeenschappelijk standpunt van de Raad met het oog op de aanneming van een richtlijn betreffende het doen staken van inbreuken in het raam van de bescherming van de consumentenbelangen (PB C 389 van 22. 12. 1997). In dit artikel wordt bepaald dat de „bevoegde instantie” moet worden opgericht overeenkom- stig de wetgeving van de lid-staat. Hierbij dient wel te worden opgemerkt dat in sommige lid-staten niet de consumentenorganisaties maar bepaalde overheidsorganen zijn aangewezen als bevoegde instanties. Sterker nog, niet elke lid-staat heeft representativiteitscriteria vastgelegd. — de onafhankelijkheid van de organisatie in haar optreden t. a. v. de overheid moet in de statuten zijn vastgelegd, en haar financie¨le onafhankelijkheid van het bedrijfsleven moet zijn gewaarborgd; voorts dient de organisatie over volledige wettelijke be- voegdheden te beschikken en dient zij te beschikken over een stabiele interne structuur; — de levensvatbaarheid van de organisatie moet blijken uit de organisatie en financie¨le basis; — het aantal leden — hetzij individuele personen hetzij verenigingen — moet aanmerkelijk hoger liggen dan doorgaans het geval is in soortgelijke organisaties. 3. 10. 2. Een andere factor is de rol van deze organi- saties bij de vertegenwoordiging van de belangen van de consument in het beleid. Daarenboven moet hun optreden boven het plaatselijke of regionale niveau uitstijgen. 3. 11. Het Comité hoopt echter wel dat alle lid-staten binnenkort dergelijke criteria zullen vastleggen. Verder meent het Comité dat voorrang dient te worden verleend aan consumentenorganisaties uit lid-staten waar de consumentenvertegenwoordiging nog in de kinderschoe- nen staat, conform de beginselen van het cohesiebeleid van de EU. Artikelen 5 en 6: de hoogte van de financie¨le steun 3. 12. In artikel 5, lid 3, evenals in artikel 6, lid 3, wordt bepaald dat de financie¨le steun „in principe niet meer (kan) bedragen dan 50 % van het bedrag van de uitgaven”. In een notitie waarin aanvullende informatie wordt verstrekt aan aanvragers i. v. m. de projecten voor consumentenbescherming waarvoor in 1998 steun van de Gemeenschap is aangevraagd, laat de Commissie weten dat dergelijke verzoeken moeten worden gemo- tiveerd. Er worden echter geen verdere criteria aangege- ven. Het Comité verzoekt de Commissie zo gedetailleerd mogelijk aan te geven in welke gevallen dit percentage mag worden overschreden. Op die manier kan worden voorkomen dat buitensporig veel verzoeken in die zin worden ingediend. Bij de uitwerking van de criteria zou de Commissie zich kunnen baseren op de financiering van ANEC (3), een vereniging die de belangen van de consument op het vlak van normalisatie buitengewoon goed behartigt en een veel hoger percentage ontvangt. De Commissie zou op basis van haar eerdere ervaringen, in haar volgende kennisgevingen moeten aangeven in welke gevallen de steun meer kan bedragen dan 50 % van de kosten van een project. Ook de uitdrukking „beheers- en bedrijfskosten” vraagt om opheldering. Infrastructuurkosten horen daar in de ogen van het Comité niet bij, en moeten dus voor vergoeding in aanmerking komen. (3) Europese vereniging voor de coördinatie van de vertegen- woordiging van de consument op het gebied van normali- satie. 27. 7. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 235/77 Artikel 7: criteria voor de selectie van projecten 3. 13. Hoewel het Comité zich grotendeels kan vinden in de voorgestelde criteria, zou het graag zien dat deze verder worden uitgewerkt, zodat meer concrete aanwijzingen worden verstrekt (de term „duurzaam” bv. behoeft opheldering). Het begrijpt dat zulks zal gebeuren in de jaarlijkse door de Commissie te publiceren kennisgevingen (zie artikel 8, lid 1). Het wijst erop dat de kennisgeving betreffende de financiering van projecten in 1998, hoewel al veel duidelijker dan in het verleden, toch nog voor verbetering vatbaar is. Voorts staat het Comité sceptisch tegenover de weinig realisti- sche eis dat de aanvragers zich van meet af aan zouden uitspreken over de verwachte resultaten. Ten slotte merkt het Comité nog op dat ook de verspreiding van de resultaten kosten meebrengt, die zouden moeten worden opgenomen in het totaaloverzicht van de kosten van de projecten waarvoor financie¨le steun wordt aangevraagd. Artikelen 8 en 9: de procedures 3. 14. Het Comité verzoekt de Commissie om ook voor haar eigen activiteiten termijnen vast te leggen, zoals de beoordeling en de selectie van de projecten, de informatie aan de aanvragers, het afsluiten van contracten en de eigenlijke uitbetaling. Met name de uitbetaling verliep in het verleden vaak bijzonder traag. Het vastleggen van termijnen komt de transparantie ten goede en zal zowel de steunverlener als de begunstigde aanzetten tot stiptheid, zodat ook een fatsoenlijke planning van de activiteiten mogelijk kan worden. Tot slot moeten ook bepalingen worden vastgelegd inzake de financiering van projecten die meer dan een jaar Brussel, 28 mei 1998. bestrijken, dit met het oog op de continuı¨teit en een efficie¨nte besteding van de kredieten. De Commissie zou haar Consumentencomité kunnen raadplegen over de inhoud van de in artikel 8, lid 1, vermelde kennisgeving. 3. 15. Het Comité is ingenomen met de inspanningen van de Commissie om de bureaucratische rompslomp i. v. m. de controleprocedures in te perken, zodat (met name de kleinere) organisaties kostbare tijd kunnen besparen. De bepalingen van artikel 9, lid 1, zijn ongetwijfeld een stap in de goede richting. Het Comité hoopt dat in het geval van kleine projecten de verhouding tussen de voordelen en de administratieve ballast in de toekomst nog verder recht zal worden getrokken. Artikel 12: verslag 3. 16. Het Comité stelt voor dat de Commissie haar jaarlijks verslag aan het EP en de Raad beperkt tot eventuele problemen en de uiteenzetting van de feiten zonder meer. Bureaucratische rompslomp moet uit de weg worden gegaan. Het Comité begrijpt dat de resultaten van de beoordeling van bepaalde projecten enkel als onderdeel van de lopende evaluatieprocedure van de Commissie zullen worden opgenomen. Is dit inderdaad het geval, dan zou de Commissie daarin duidelijker moeten zijn. Wel is het Comité ingenomen met het feit dat uiterlijk op eind juni 2002 een verslag over de werking van het „algemeen kader” zal worden ingediend. Deze bevindingen zouden dan de grondslag moeten vormen voor de uitwerking van het volgende „kader”. Voorts is het Comité van mening dat in het bovenvermelde ook een beoordeling van het meerjaren- programma zou moeten worden opgenomen, wat overi- gens in overeenstemming is met de opmerkingen over de opneming van een nieuw artikel 5. De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité T. JENKINS


title: Resolutie over de problemen van de eilandregio's van de Europese Unie

eurovoc_concepts:
European Region
Panama
exchange parity
island region
less-favoured region
social development

formats: html print


title: Europos sajungos valstybiu nariu ir vidurio bei rytu europos šaliu kandidaciu ir kipro paktas pasirengimo stojimui laikotarpiu del organizuoto nusikalstamumo (1998 m. gegužes 28 d. TVR Tarybos patvirtintas tekstas) (98/C 220/01)

eurovoc_concepts:
Central and Eastern Europe
Cyprus
accession to the European Union
cooperation in home affairs
international cooperation
organised crime

formats: pdf print

text: 82 LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 19/1 t. 41998Y0715(01) 1998 7 15 EUROPOS BENDRIJŲ OFICIALUSIS LEIDINYS C 220/1 EUROPOS SĄJUNGOS VALSTYBIŲ NARIŲ IR VIDURIO BEI RYTŲ EUROPOS ŠALIŲ KANDIDAČIŲ LAIKOTARPIU DĖL ORGANIZUOTO IR KIPRO PAKTAS PASIRENGIMO STOJIMUI NUSIKALSTAMUMO (1998 m. gegužės 28 d. TVR Tarybos patvirtintas tekstas) (98/C 220/01) Mes, Europos Sąjungos valstybių narių teisingumo ir vidaus reikalų ministrai, vykdydami mums pavestas Europos Sąjungos Tarybos narių funkcijas ir veikdami kartu su Komisija, ir mes, Vidurio ir Rytų Europos šalių kandidačių, įskaitant Baltijos valstybes, bei Kipro teisingumo ir vidaus reikalų ministrai, pirmieji toliau – ES valstybės narės, o pastarieji toliau – VRE šalys ir Kipras, SUSIRINKĘ Briuselyje 1998 m. gegužės 28 d. , ATSIŽVELGĘ į Europos Sąjungos kovos su organizuotu nusikalstamumu veiksmų planą, 1997 m. patvirtintą Amsterdamo Europos Vadovų Tarybos (1), ypač į jo 3 rekomendaciją, PABRĖŽDAMI mūsų bendrą įsipareigojimą demokratijai, žmogaus teisėms ir teisinei valstybei bei žinodami, kad organizuotas nusikalstamumas kelia didelę grėsmę šioms vertybėms, kadangi jis visuose lygmenyse įsiskverbia į valdžios struktūras, teisėtas komercines ir finansinių paslaugų įmones bei visuomenę, jas užkrečia ir korumpuoja, PRIPAŽINDAMI, jog tam, kad ir nacionaliniu, ir tarptautiniu lygmeniu būtų garantuotas efektyvus teisėsaugos ir teisminis bendradarbiavimas, būtini bent šie dalykai: — veiksmingos policijos struktūros, turinčios įgaliojimus veikti, parengtą personalą ir techninę įrangą, reikalingą veiksmingai kovai su nusikalstamumu, — tinkamai įgaliota teisingumo sistema, kurios veikla grindžiama šiuolaikinėmis materialinėmis ir proceso normomis, — pakankama teisinė bazė kovai su korupcija ir nuoseklus jos taikymas, — praktinis teisėsaugos institucijų pajėgumas kovoti su organizuotu nusikalstamumu, įskaitant su narkotinėmis medžiagomis susijusius nusikaltimus bei tarptautinę prekybą ginklais, konfiskuojant nusikalstamu būdu įgytas lėšas ir užkertant kelią pinigų plovimui, — pakankamos prevencinės priemonės kovojant prieš piktnaudžiavimą narkotinėmis medžiagomis, — griežta legaliai įsigytų ginklų kontrolė, NUSPRENDĘ glaudžiai bendradarbiauti kovojant su organizuotu nusikalstamumu ir kitomis sunkių nusikaltimų formomis, įskaitant prekybą žmonėmis ir organizuotą nelegalią imigraciją, NUSPRENDĘ taip pat gerinti tarptautinį bendradarbiavimą, siekiant nugalėti šį reiškinį, ATSIŽVELGDAMI į 1994 m. rugsėjo mėn. Berlyno deklaraciją, 1994 m. lapkritį įvykusią Jungtinių Tautų Pasaulinę ministrų konferenciją dėl tarptautinio organizuoto nusikalstamumo, į 1996 m. balandžio 12 d. G7/P8 pateiktas (1) OL C 251, 1997 8 15, p. 1. 19/1 t. LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 83 40 rekomendacijų dėl kovos su tarptautiniu organizuotu nusikalstamumu, 1996 m. liepos 30 d. Ministrų konferencijos G7/P8 pateiktas 25 rekomendacijas dėl terorizmo ir 1997 m. gruodžio 10 d. G8 patvirtintus 10 kovos su nusikaltimais panaudojant modernias technologijas principų, PRIPAŽINDAMI, kad jau turime bendrą požiūrį į tai, kaip kovoti su organizuotu nusikalstamumu, kadangi visi mes esame prisijungę prie tam tikrų tarptautinių dokumentų, susijusių su kova su organizuotu nusikalstamumu, ATSIŽVELGDAMI į diskusijas dėl organizuoto nusikalstamumo, vykusias kituose tarptautiniuose forumuose, pavyzdžiui, Jungtinėse Tautose, kurios Lenkijos Respublikos iniciatyva šiuo metu analizuoja galimybę parengti JT konvenciją dėl organizuoto nusikalstamumo, PRIPAŽINDAMI vykdomą bendradarbiavimą tarp mūsų valdžios institucijų ir norėdami jį sustiprinti šiuo metu bei per ilgesnį laiką, NORĖDAMI šiuo tikslu sudaryti paktą, kuris pasirengimo stojimui bendradarbiavimą, laikotarpiu leis sustiprinti dabartinį ATSIŽVELGDAMI į būtinybę VRE šalims ir Kiprui prieš įstojant į Europos Sąjungą įgyvendinti ES aquis, PAREIŠKIAME: 1 principas Mes patvirtiname savo apsisprendimą visiškai bendradarbiauti kovojant su visų rūšių organizuotu nusikalstamumu ir kitomis sunkių nusikaltimų formomis 2 principas Su pasitenkinimu pažymime tai, kad VRE šalys ir Kipras pareiškė apie savo ketinimą priimti ir veiksmingai įgyvendinti 1959 m. Europos konvenciją dėl savitarpio pagalbos baudžiamosiose bylo- se, taip pat tarptautines konvencijas, minimas Europos Sąjungos kovos su organizuotu nusikalstamumu veiksmų plano 13 reko- mendacijoje. Tai bus atlikta kaip įmanoma greičiau, kaip nustatyta 13 rekomendacijoje. Pažymint tai, kad mes visi ratifikavome kai kuriuos iš tų doku- mentų, 13 rekomendacijoje nurodytos tarptautinės konvencijos yra šios: — Europos konvencija dėl ekstradicijos, 1957 m. Paryžius, — Europos konvencijos dėl ekstradicijos antrasis papildomas protokolas, 1978 m. Strasbūras, — Europos konvencijos dėl savitarpio pagalbos baudžiamosiose bylose protokolas, 1978 m. Strasbūras, — Konvencija dėl pinigų išplovimo ir nusikalstamu būdu įgytų pajamų paieškos, arešto bei konfiskavimo, 1990 m. Strasbū- ras, — Konvencija dėl muitinės administracijų savitarpio bendradar- biavimo ir jos protokolas, 1967 m. Neapolis (1), — Susitarimas dėl neteisėtos prekybos jūra, įgyvendinantis Jung- tinių Tautų Organizacijos konvencijos dėl kovos su neteisėta narkotinių ir psichotropinių medžiagų apyvarta 17 straipsnį, 1995 m. Strasbūras, — Konvencija dėl kovos su neteisėta narkotinių priemonių ir psi- chotropinių medžiagų apyvarta, 1988 m. Viena, — Europos konvencija dėl kovos su terorizmu, 1977 m. Stras- būras. Be to, su pasitenkinimu pažymime tai, kad VRE šalys ir Kipras ketina priimti ir įgyvendinti teisės aktus, kurie iki stojimo leis joms ratifikuoti konvencijas, minimas kovos su organizuotu nusi- kalstamumu veiksmų plano 14 rekomendacijoje. 3 principas Ketiname bendradarbiauti kuriant centrines teisėsaugos ir teismi- nes institucijas, atsakingas už kovą su organizuotu nusikalsta- mumu bei užtikrinant veiksmingą jų veiklą. Šios institucijos yra visų pirma tos, kurios aptartos kovos su organizuotu nusikalsta- mumu veiksmų plano 1 rekomendacijoje (centrinės nacionalinės institucijos, atsakingos už kovos su organizuotu nusikalstamumu (1) Pažymėtina, kad ši konvencija nėra teikiama pasirašyti šalims kandidatėms. 84 LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 19/1 t. koordinavimą), 19 rekomendacijoje (centrinės nacionalinės įstai- gos pasiteirauti), 20 rekomendacijoje (nacionalinės daugiad- alykinės grupės) ir 21 rekomendacijoje (Europos teisminis tinklas). VRE šalys ir Kipras apsvarstys teisminio bendradarbiavimo įstaigų pasiteirauti steigimą palengvinant teisminį bendradarbiavimą tarp jų pačių ir su Europos Sąjungos valstybėmis narėmis, numatant juos palaipsniui įtraukti į Europos Sąjungos tinklą. Laikantis atitinkamos nacionalinės teisės aktų bazės, šios institu- cijos taip pat palengvins: — operatyvų ir veiksmingą tarptautinį teisėsaugos ir teisminį bendradarbiavimą, susijusį su kova su organizuotu nusikals- tamumu, ir 5 principas — kovos su organizuotu nusikalstamumu koordinavimą šalių viduje. labai svarbu, kad tarpusavyje keičiantis Mūsų nuomone teisėsaugos turima informacija būtų apsaugoti individualūs asmenų duomenys. Informacija turėtų būti keičiamasi ne tik atlie- kant tyrimus, tačiau taip pat ir renkant informaciją bei ja dalijan- tis, kai kuriamos ilgalaikės strategijos. Mes pranešime apie nacionalinius keitimosi informacija punktus, įsteigtus laikantis veiksmų plano 19 rekomendacijos, Europos Sąjungos Tarybos Generaliniam sekretoriatui, kuris išplatins apie tai informaciją visiems suinteresuotiems asmenims. Mums žinoma, kaip svarbu rinkti informaciją apie nusikalstamas grupuotes ir jų buveines, kad galima būtų atlikti veiksmingesnę analizę. Žinodami tai, kad būtina koordinuoti kriminalinių nusikaltimų tyrimą tam, kad kova su organizuotu nusikalstamumu būtų sėkminga, ir atsižvelgdami į kiekvienos iš mūsų valstybių konsti- tucinę sąrangą, manome, kad tikslinga numatyti daugiadalykinių integruotų grupių sudarymą nacionaliniu lygmeniu, kaip numa- tyta kovos su organizuotu nusikalstamumu veiksmų plano 20 rekomendacijoje. Ketiname laikas nuo laiko organizuoti tokių grupių susitikimus aptarti bendras strategijas ir veiksmus, atitin- kamai, tam pasitelkiant Europolo pagalbą. Susitariame dėl bendros metinės strategijos ir dėl jos rengimo, pasitelkus Europolo pagalbą, tam, kad būtų nustatytos pagrindinės, visiems mums bendros grėsmės, susijusios su orga- nizuotu nusikalstamumu. Šiuo tikslu kiekviena Tarybai pirminin- kaujanti valstybė narė organizuoja susitikimus šiai metinei strate- gijai parengti ir patikslinti, kurioje naudinga būtų remtis patirtimi, aptarta metinėje Europos Sąjungos kovos su organizuotu nusi- kalstamumu ataskaitoje. VRE šalys ir Kipras yra pasirengusios užpildyti šiam tikslui Europos Sąjungos parengtą anketą ir bus tinkama tvarka informuoti apie punktų darbą ir Tarybos pagalbą bei Europolo darbą. Pabrėžiame tai, kaip svarbu yra užtikrinti, kad bet koks keitimasis informacija vyktų pagal atitinkamas taisykles, susijusias su duo- menų apsauga, ypač pagal 1981 m. sausio 28 d. Europos Tary- bos konvenciją dėl asmenų apsaugos ryšium su asmens duomenų automatizuotu tvarkymu. Su pasitenkinimu pažymime tai, kad VRE šalys ir Kipras ketina kuo greičiau ratifikuoti šią konvenciją, jei to dar nepadarė. Pabrėžiame, kad iš kitų šalių gaunamą slaptą informaciją būtina apsaugoti tiek, kiek tai įmanoma. Kviečiame kiekvienos iš mūsų valstybių kompetentingas institucijas pasikeisti tarpusavio infor- macija apie reikalavimus, keliamus informacijos atskleidimui vykstant teismo ir administraciniams procesams bei iš anksto aptarti dėl tokių reikalavimų galinčius kilti sunkumus. Dėl to manome, kad perduodančiajai valstybei turėtų būti sudarytos galimybės nustatyti sąlygas, kurių turėtų laikytis priimančioji vals- tybė, kad būtų apsaugota slapta informacija, dar prieš priimant sprendimą dėl tokios informacijos perdavimo. 6 principas 4 principas Manome, kad savitarpio praktinė pagalba atliekant tyrimus ir ope- racijas turi didžiausią svarbą. Pabrėžiame, kad svarbu glaudžiai bendradarbiauti klausimais, susijusiais su operatyviu ir veiksmingu keitimusi informacija, atliekant tyrimus ir teikiant savitarpio teisinę pagalbą, taip pat tei- kiant paramą operatyvinei ir tyrimo veiklai. Tokia savitarpio praktinė pagalba gali būti: — mokomoji pagalba ir pagalba aprūpinant įranga, — bendra tiriamoji veikla ir specialiosios operacijos, atitinkamai, pasinaudojant Europolo pagalba, 19/1 t. LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 85 — palengvintas tarpvalstybinis teisėsaugos bendradarbiavimas ir teisminis bendradarbiavimas tiek atliekant ilgalaikius tyrimus, tiek vykdant trumpas operacijas, ypač, užtikrinant skubų ati- tinkamų paraiškų tvarkymą bei logistinę pagalbą vykstant tarpvalstybiniam bendradarbiavimui, — abipusiai mainai teisėsaugos pareigūnais ir teisminių institu- cijų atstovais, siunčiant juos į stažuotes mūsų šalims svarbiose tyrimų srityse. Pabrėžiame tai, kokios aktualios ir veiksmingos yra elektroninio stebėjimo, slaptų operacijų ir kontroliuojamų gabenimų techno- logijos. Ketiname palengvinti tarptautinį bendradarbiavimą šiose srityse, visapusiškai atsižvelgdami į pasekmes žmogaus teisėms. 7 principas Mūsų nuomone labai svarbūs yra bendri dvišaliai ar daugiašaliai teisėsaugos projektai. Šios formos bendradarbiavimo turėtų būti siekiama ypač kovojant su tokiais organizuoto nusikalstamumo aspektais, kurie kelia bendrų tarpvalstybinių problemų, o toks bendradarbiavimas turėtų būti grindžiamas projektų principu, kurį savo 1997 m. gruodžio 4 d. posėdyje patvirtino Europos Sąjungos Taryba. Mes žinome apie poreikį tiek, kiek tai būtina ir laikantis atitin- kamų Europos Sąjungos Tarybos rezoliucijų, parengti ir įgyven- dinti liudininkų ir su teisėsauga bendradarbiaujančių asmenų apsaugos programas, ir tuo tikslu padėti vieni kitiems, visų pirma, numatant galimybę bendru susitarimu priimti minėtus asmenis į savo šalis. 8 principas Pabrėžiame tai, koks, laikui bėgant, svarbus yra Europolas VRE šalims ir Kiprui, kaip informacijos kanalas bei analitinę patirtį ir operatyvinę pagalbą teikianti institucija. Taigi, VRE šalys ir Kipras ketina kiek įmanoma greičiau atitinka- mai pasiruošti, kad galėtų prisijungti prie Europolo konvencijos jų stojimo metu ir įsteigti būtinus nacionalinius padalinius. Su pasitenkinimu pažymime tai, kad VRE šalys ir Kipras jau užmezgė preliminarius ryšius su Europolo narkotikų padaliniu, ir mes skatiname tokius ryšius; taip pat tai, kad, Europolo konven- cijai jau įsigaliojus, jos ketina pradėti rengti oficialius susitarimus, kurie bus sudaryti priėmus šį paktą, ypač dėl ryšių palaikymo pareigūnų paskyrimo į Hagą. Europos Sąjungos Taryba ir Komi- sija ketina padėti VRE šalims ir Kiprui pradėti steigti būtinus nacionalinius padalinius ir skatinti finansavimą per atitinkamas Bendrijos programas laikantis joms taikomų taisyklių. 9 principas Su pasitenkinimu pažymime tai, kad tam, kad teismo pavedimai kitos valstybės teismui ir kiti teismo prašymai būtų vykdomi grei- tai ir veiksmingai, VRE šalys ir Kipras yra pasirengę padaryti geros praktikos pareiškimą laikantis 1998 m. birželio 29 d. Tarybos pri- imtų Bendrųjų veiksmų dėl savitarpio teisinės pagalbos baudžia- mosiose bylose geros praktikos (1). 10 principas Tam, kad pažeidėjams būtų užkirstas kelias naudotis įvairių mūsų teisinių sistemų skirtumais, kas galėtų sąlygoti jų nebaudžia- mumą, pabrėžiame tai, kaip yra svarbu kuo anksčiau ratifikuoti 1995 m. ir 1996 m. Europos Sąjungos konvencijas dėl ekstradi- cijos, sudarytas pagal bendrąsias Europos Sąjungos nuostatas, ir tai, kaip svarbu yra VRE šalims ir Kiprui priimti teisės aktus, kurie leis jiems prisijungti prie tų konvencijų stojimo į Europos Sąjungą metu. Tai darydami išreiškiame savo ketinimą kuo mažiau nau- dotis tose konvencijose numatytų išlygų galimybėmis. Užtikrin- sime, kad būtų veiksmingai taikomas principas „aut dedere, aut iudicare“. 11 principas Turėtų būti atliktas kuo platesnis tyrimas tų galimybių, kurias teisėsaugos tarnybų ar teisminių institucijų pareigūnams atveria įvairios programos, pavyzdžiui, PHARE ir MEDA bei atitinkamos specifinės programos teisingumo ir vidaus reikalų srityje, pavyz- džiui, OISIN, Grotius, STOP, Odysseus ir Falcone. Visų pirma turėtų būti skatinamas mokymas, siekiant įgyti visapusišką supratimą apie organizuotą nusikalstamumą, taip pat įvertinti ir patobulinti kovos su juo priemones. Mokymams galima panaudoti atitinka- mus mokymo modulius, pavyzdžiui tuos, kuriuos parengė Poli- cijos mokyklų asociacija (AEPC). 12 principas Manome, kad korupcija yra viena iš didžiausių grėsmių mūsų visuomenėms, dėl kurios apgaunami piliečiai bei privačios ir vie- šosios įstaigos. Dėl to pabrėžiame būtinybę kartu parengti išsa- mią kovos su visų formų korupcija politiką. Tuo tikslu kartu su atitinkamomis Tarybos ir Komisijos įstaigomis organizuosime (1) OL L 191, 1998 7 7, p. 1. 86 LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 19/1 t. reguliarias konsultacijas, kai tokia politika bus rengiama, o Euro- pos Sąjungos valstybės narės stengsis į šį darbą įtraukti VRE šalis ir Kiprą. 13 principas Susitariame, kad kovai su pinigų plovimu turėtų būti visiškai įgy- vendintos 40 FATF rekomendacijų, 1991 m. birželio 10 d. Tary- bos direktyva 91/308/EEB dėl finansų sistemos apsaugos nuo jos panaudojimo pinigų plovimui (1) ir 1990 m. Konvencija dėl pinigų išplovimo ir nusikalstamu būdu įgytų pajamų paieškos, arešto bei konfiskavimo. Išreiškiame savo ketinimą nacionaliniu lygmeniu įsteigti, jeigu to dar nepadarėme, finansinės žvalgybos padalinius pagal Egmont grupės sąvoką, kurie būtų „centrinės nacionalinės agentūros, kurioms pavesta gauti (ir, kai leista, reikalauti), analizuoti ir kompetentingoms institucijoms platinti atskleistą finansinę informaciją: i) susijusią su įtariamomis nusikalstamu būdu įgytomis lėšomis; ii) kuri reikalaujama pagal nacionalinius teisės aktus ar kitas nuo- statas kovai su pinigų plovimu. “ 15 principas Patikime šį paktą, paremtą pirmiau nustatytais principais, įgyven- dinti grupei, kurią sudaro ekspertai iš visų valstybių, šio pakto šalių. Įgyvendinimas grindžiamas šiais pagrindiniais elementais: — atspirties tašku pasirenkamas Europos Sąjungos kovos su organizuotu nusikalstamumu veiksmų planas, siekiant nustatyti tarptautinio organizuoto nusikalstamumo keliamą grėsmę ir jai priešintis, — reguliariai stebima ir vertinama kovos su organizuotu nusi- kalstamumu eiga kiekvienoje iš mūsų šalių ir, atitinkamai, nustatomi kiekvienos šalies prioritetai. Šis stebėjimas ir verti- nimas atliekamas pasinaudojant valstybių narių ir Komisijos ekspertų bendrai atliktais platesniame plėtros proceso, kiek tai susiję su teisingumo ir vidaus reikalų aspektais, kontekste, ver- tinimais, — planuojami, vykdomi ir bendrai vertinami kovos su organi- zuotu nusikalstamumu projektai, atitinkamai, įtraukiant ir Europolą, inter alia, siekiant nustatyti sritis, kuriose techninė ir finansinė pagalba VRE šalims ir Kiprui padėtų pasirengti narystei Europos Sąjungoje. 14 principas Priimta Briuselyje, 1998 m. gegužės 28 d. Siekdami pagerinti esamą Europos Sąjungos valstybių narių ir VRE šalių bei Kipro bendradarbiavimą, turėtume kuo geriau panaudoti mūsų ryšių palaikymo pareigūnus ir ryšių palaikymo teismo pareigūnus, taip pat pabrėžiame, jog pageidautina išplėsti tuos susitarimus. Tarybos vardu Pirmininkas J. STRAW (1) OL L 166, 1991 6 28, p. 77


title: Vademecum over de communautaire initiatieven 1994-1999.

eurovoc_concepts:
EU initiative
EU regional policy
European cooperation
Structural Funds
regional development


title: 98/401/EG, EKSG, Euratom: Rådets och kommissionens beslut av den 28 maj 1998 om ingående av ett partnerskaps- och samarbetsavtal mellan Europeiska gemenskaperna och deras medlemsstater, å ena sidan, och Republiken Moldova, å andra sidan

eurovoc_concepts:
EAEC Treaty
ECSC Treaty
Moldova
agreement (EU)
cooperation agreement (EU)

formats: html pdf print

text: 24. 6. 98 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning L 181/1 II (Rättsakter vilkas publicering inte är obligatorisk) RÅDET OCH KOMMISSIONEN RÅDETS OCH KOMMISSIONENS BESLUT av den 28 maj 1998 om ingående av ett partnerskaps- och samarbetsavtal mellan Europeiska gemenskaperna och deras medlemsstater, å ena sidan, och Republiken Moldova, å andra sidan (1) (98/401/EG, EKSG, Euratom) EUROPEISKA UNIONENS RÅD, EUROPEISKA GEMENSKAPENS KOMMISSION HAR FATTAT DETTA BESLUT med beaktande av Fördraget om upprättandet av Euro- peiska gemenskapen, särskilt artikel 54. 2, artikel 57. 2 sista meningen, artikel 66, artikel 73c. 2, artikel 75, artikel 84. 2, artiklarna 99, 100, 113 och 235 jämförda med artikel 228. 2 andra meningen och 228. 3 andra stycket i detta, (1) Detta partnerskaps- och samarbetsavtal med Moldova under- tecknades den 28 november 1994 av Europeiska gemenska- perna och de dåvarande tolv medlemsstaterna. Med anled- ning av utvidgningen undertecknades ett tilläggsprotokoll med Moldova den 15 maj 1997 för att göra det möjligt för Österrike, Finland och Sverige att bli parter i avtalet tillsam- mans med de andra tolv medlemsstaterna och att offentlig- göra texten i finsk och svensk språkversion. Sedan de nöd- vändiga förfarandena genomförts, beslöt gemenskaperna och deras medlemsstater — i samband med ingåendet av detta partnerskapsavtal — att likaså provisoriskt tillämpa ovan nämnda tilläggsprotokoll i avvaktan på dessa ikraftträdande enligt artikel 4 i nämnda protokoll. Den text till partner- skapsavtalet som återfinns i de svenska och finska utgåvorna av Officiella tidningen är därför den som offentliggjorts i tilläggsprotokollet. Det partnerskaps- och samarbetsavtal som ingåtts med Mol- dova träder i kraft den 1 juli 1998 då parterna har underrät- tat varandra om att de förfaranden som föreskrivs i arti- kel 105 andra stycket i avtalet avslutades av parterna den 29 maj 1998. med beaktande av Fördraget om upprättandet av Euro- peiska kol- och stålgemenskapen, särskilt artikel 95 i detta, med beaktande av Fördraget om upprättandet av Euro- peiska atomenergigemenskapen, särskilt artikel 101 andra stycket i detta, med beaktande av Europaparlamentet samtycke (2), efter samråd med EKSG:s rådgivande kommitté och med rådets samtycke, och med beaktande av rådets godkännande i enlighet med artikel 101 i Fördraget om upprättandet av Europeiska atomenergigemenskapen, med beaktande av följande: Ingåendet av partnerskaps- och samarbetsavtalet mellan Europeiska gemenskaperna och deras medlemsstater, å ena sidan, och Republiken Moldova, å andra sidan, vilket undertecknades den 28 november 1994 i Bryssel, kommer att bidra till att förverkliga Europeiska gemenskapernas mål. Detta avtal syftar till att stärka de band som knöts särskilt genom avtalet mellan EEG och Euratom och Sovjetunionen om handel och kommersiellt och ekono- miskt samarbete, vilket undertecknades den 18 december 1989 och godkändes genom rådets beslut 90/116/ EEG (3). (2) EGT C 339, 18. 12. 1995, s. 48. (3) EGT L 68, 15. 3. 1990, s. 1. L 181/2 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 24. 6. 98 Vissa skyldigheter, som föreskrivs i partnerskaps- och samarbetsavtalet vid sidan av tillämpningsområdet för gemenskapens handelspolitik, påverkar eller kan påverka den ordning som inrättats genom gemenskapsrättsakter, som antagits inom områden för etableringsrätt, transport och behandling av företag. Nämnda avtal ålägger Europeiska gemenskapen vissa skyldigheter med avseende på kapitalrörelser och betal- ningar mellan gemenskapen och Republiken Moldova. I den mån nämnda avtal för övrigt påverkar rådets direktiv 90/434/EEG av den 23 juli 1990 om ett gemen- samt beskattningssystem för fusion, fission, överföring av tillgångar och utbyte av aktier eller andelar som berör bolag i olika medlemsstater (1) och rådets direktiv 90/ 435/EEG av den 23 juli 1990 om ett gemensamt beskatt- ningssystem för moderbolag och dotterbolag hemmahö- rande i olika medlemsstater (2), som grundar sig på arti- kel 100 i Fördraget om upprättandet av Europeiska gemenskapen, bör nämnda artikel gälla som rättslig grund. Vissa bestämmelser i nämnda avtal ålägger gemenskapen skyldigheter med avseende på tillhandahållande av tjän- ster som går utöver den gränsöverskridande strukturen. För vissa bestämmelser i nämnda avtal som är avsedda att genomföras av gemenskapen föreskriver inte Fördra- get om upprättandet av Europeiska gemenskapen några särskilda befogenheter. Bestämmelserna i artikel 235 i fördraget bör då användas. HÄRIGENOM FÖRESKRIVS FÖLJANDE: Artikel 1 Partnerskaps- och samarbetsavtalet mellan Europeiska gemenskaperna och deras medlemsstater, å ena sidan, och Republiken Moldova, å andra sidan, samt protokollet, förklaringarna och skriftväxlingen godkänns på Europe- iska gemenskapens, Europeiska kol- och stålgemenska- pens och Europeiska atomenergigemenskapens vägnar. Dessa texter bifogas detta beslut. Artikel 2 1. Den ståndpunkt som gemenskapen intar i rådet och samarbetskommittén skall bestämmas av rådet, på förslag av kommissionen, eller, i förekommande fall, av kommis- sionen, och skall i varje enskilt fall stå i överensstämmelse med motsvarande bestämmelser i Fördragen om upprät- tandet av Europeiska gemenskapen, Europeiska kol- och stålgemenskapen och Europeiska atomenergigemenska- pen. 2. Rådets ordförande skall, i enlighet med artikel 83 i partnerskaps- och samarbetsavtalet, vara ordförande i samarbetsrådet och skall framföra gemenskapens stånd- punkt. En företrädare för kommissionen skall vara ordfö- rande i samarbetskommittén i enlighet med dess arbets- ordning och framföra gemenskapens ståndpunkt. 3. Beslut om offentliggörande av samarbetsrådets och samarbetskommitténs rekommendationer i Europeiska gemenskapernas officiella tidning, skall fattas från fall till fall av rådet respektive kommissionen. Artikel 3 Rådets ordförande skall på Europeiska gemenskapens vägnar göra den anmälan som avses i artikel 105 i avtalet. Kommissionens ordförande skall göra samma anmälan på Europeiska kol- och stålgemenskapens och Europeiska atomenergigemenskapens vägnar. Utfärdat i Bryssel den 28 maj 1998. På kommissionens vägnar På rådets vägnar J. SANTER Ordförande M. FISHER Ordförande (1) EGT L 225, 20. 8. 1990, s. 1. (2) EGT L 225, 20. 8. 1990, s. 6


title: Ψήφισμα σχετικά με τη Νότιο Αφρική

eurovoc_concepts:
South Africa
negotiation of an agreement (EU)


title: Det Økonomiske og Sociale Udvalgs udtalelse om »Kommissionens forslag til Europa-Parlamentets og Rådets afgørelse om etablering af en generel ramme for Fællesskabets aktiviteter til fordel for forbrugerne«

text: C 235/72 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 27. 7. 98 Det Økonomiske og Sociale Udvalgs udtalelse om »Kommissionens forslag til Europa- Parlamentets og Rådets afgørelse om etablering af en generel ramme for Fællesskabets aktiviteter til fordel for forbrugerne« (1) (98/C 235/17) Rådet for Den Europæiske Union besluttede den 12. februar 1998 under henvisning til EF-traktatens artikel 129 A at anmode om Det Økonomiske og Sociale Udvalgs udtalelse om det ovennævnte emne. Det forberedende arbejde henvistes til ØSU’s Sektion for Miljø-, Sundheds- og Forbrugerspørgs- mål, som nedsatte en studiegruppe og udpegede Joop Koopman til ordfører. Det Økonomiske og Sociale Udvalg udpegede på sin 355. plenarforsamling af 27. og 28. maj 1998, mødet den 28. maj 1998, Joop Koopman til hovedordfører og vedtog følgende udtalelse med 94 stemmer for, 8 imod og 3 hverken for eller imod. 1. Indledning — Fremme af og hensyntagen til forbrugernes in- teresser. Kommissionen nævner i begrundelsen til forsla- 1. 1. get, at Den Europæiske Union har styrket sin forbruger- politik i løbet af det sidste årti med foreløbig kulmination i Amsterdam-traktaten. Der har hidtil ikke foreligget nogen basisretsakt for finansieringen af EU-aktiviteter til støtte for forbrugerpolitikken. Forslaget 1. 2. til Europa-Parlamentets og Rådets afgørelse udgør en sådan »basisretsakt« (2) for aktivite- ter, som kræver finansiel støtte over EU’s budget for forbrugerpolitik og beskyttelse af forbrugernes sundhed. Der opstilles en ramme for aktiviteter i perioden 1999- 2003, men der er ikke tale om en liste over alle de aktiviteter, der skal iværksættes i den periode, da det ikke er muligt præcist at forudse alle de aktiviteter, der kan opstå behov for i så lang en periode. 1. 3. Forslaget til afgørelse er baseret på artikel 129 A i EF-traktaten. Hvis forslaget endnu ikke er blevet vedtaget, når den nye traktat træder i kraft, vil Kommis- sionen eventuelt tage forslaget op til ny vurdering og basere det på de nye artikler 152 og 153, der skal indføjes med Amsterdam-traktaten, og som udvider området for forbrugerpolitikken. Kommissionen inddeler de aktiviteter, der kan 1. 4. nødvendiggøre finansiel støtte, i fire områder: — Forbrugernes sundhed og sikkerhed; — Beskyttelse af forbrugernes økonomiske interesser; I et bilag gives en vejledende liste over disse aktiviteter. 1. 5. Forslaget dækker tre typer aktiviteter: foranstalt- ninger iværksat af Kommissionen selv, finansiel støtte til aktiviteter, der gennemføres af europæiske forbruger- organisationer, og specifikke projekter, der i første række foreslås af forbrugerorganisationer i medlemsstaterne. Finansieringsrammen for disse fem år anslås til i 1. 6. alt 114 mio. ecu. Den finansielle støtte til europæiske og nationale 1. 7. forbrugerorganisationers aktiviteter på de områder, der er nævnt i punkt 1. 4, kan principielt ikke udgøre mere end 50 % af udgifterne til gennemførelse af projekterne. 1. 8. Betingelserne for bevilling af støtte er beskrevet i artikel 7, 8 og 9 i forslaget til afgørelse. Artikel 7 omhandler kriterier vedrørende omkostningseffektivi- tet, multiplikatoreffekten og udbredelse. I artikel 8 fastlægges procedurerne for indgivelse af ansøgninger og godkendelse af projekter, som fører til, at der indgås en kontrakt, og bestemmelser om tilsyn, kontrol og bilag findes i artikel 9. 1. 9. Finansieringsoversigten indeholder en vejledende opstilling over de samlede budgetbevillinger over den femårige periode samt en foreløbig fordeling på de tre aktivitetstypers forskellige områder. — Forbrugeruddannelse og -oplysning om rettigheder; 2. Generelle bemærkninger (1) EFT C 108 af 7. 4. 1998, s. 43. (2) Jf. artikel 22 i finansforordningen (den konsoliderede udgave af 20. 12. 1996 — SG B. 4 (96), s. 674). 2. 1. ØSU glæder sig over, at forbrugerpolitikken gradvist har fået større og større betydning i takt med EU’s udvikling. Dens oprindelse kan måske føres tilbage til 1961, da landbrugskommissær Mansholt første gang 27. 7. 98 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende C 235/73 indkaldte forbrugerrepræsentanter for at drøfte spørgs- mål af fælles interesse. Det første kontor for forbrugerpo- litiske spørgsmål blev oprettet under GD IV i 1968. I 1973 blev der nedsat en tjeneste for miljø- og forbrugerpolitik, som i 1981 blev omdannet til GD XI. I 1989 blev der skabt en separat tjeneste for forbrugerpolitik, som blev forløberen for GD XXIV i 1995. Udvidelsen af generaldirektoratets arbejdsområde i 1997 til også at dække sundhedsspørgsmål udgør den seneste organisa- toriske udvikling. Disse ændringer var en følge af den øgede relevans af en EU-forbrugerpolitik og af det øgede behov for en sådan politik. 2. 3. ØSU er ganske vist enig i, at der er behov for at vedtage en basisretsakt som sådan, men ønsker at gøre opmærksom på, at dette kan gøres på to måder: enten ved at udarbejde en ramme med angivelse af aktiviteter pr. område i lighed med det foreliggende kommissions- forslag eller ved at opstille et handlingsprogram, hvor en mere konkret politik på mellemlang sigt spiller en central rolle. ØSU er ikke enig med Kommissionen i, at et sådant flerårigt program ikke kan spille den rolle, da det »ikke lader sig gøre i forbrugerbeskyttelsessammen- hæng at forudse i et femårigt perspektiv, hvilke proble- mer der kræver en fællesskabsindsats«. 2. 2. ØSU kan tilslutte sig Kommissionens begrundelse for at skabe en basisretsakt for finansieringen af forbru- gerpolitiske aktiviteter i EU, men bemærker samtidig, at manglen på et sådant grundlag ikke hidtil har afholdt Kommissionen fra at støtte sådanne projekter. Skabelsen af en basisretsakt er i overensstem- 2. 2. 1. melse med artikel 22 i finansforordningen, hvor det hedder, at anvendelse af bevillinger på budgettet til væsentlige EF-foranstaltninger er betinget af vedtagelsen af en sådan basisretsakt. 2. 2. 2. Vedtagelsen af en basisretsakt kombineret med fastlæggelsen af en budgetbevilling over en femårig periode kan også skabe større klarhed og sikkerhed om omfanget af de midler, som GD XXIV har til rådighed til gennemførelse af sin politik. Tidligere lod den procedure, efter hvilken dets årlige budget blev fastlagt (jf. traktatens artikel 203), meget tilbage at ønske, da budgettet altid var genstand for en magtkamp mellem Rådet (der ønskede beskæringer) og Europa-Parlamentet (der foreslog forhøjelser). 2. 2. 3. En basisretsakt om tildelingen af bevillinger kan ligeledes være en velkommen lejlighed til at opstille hurtige, effektive og utvetydige procedurer for finansie- ring af projekter og opstilling af de betingelser, der skal være opfyldt af modtagerne, for at de kan opfylde det berettigede mål om åbne regnskaber. Heldigvis er finansieringsprocedurerne for 1998 væsentligt forbedret i forhold til tidligere år. 2. 2. 4. Endvidere baner forslaget tillige vejen for en egentlig fastlæggelse af de kriterier, som forbrugerorga- nisationer skal opfylde for at være berettiget til finansiel støtte. En vigtig faktor i denne sammenhæng er disse organisationers repræsentativitet. Kommissionen kan dog anvende yderligere kriterier. 2. 3. 1. For det første kræver det ikke et detaljeret kendskab til fremtiden at opstille et flerårigt program. Enkelthederne i de aktiviteter, der skal gennemføres i løbet af perioden, kan indføjes senere, således som det er tilfældet med så mange EU-(ramme)programmer. For det andet har EU’s forbrugerpolitik altid, siden starten i 1975, været ført inden for rammerne af mellemfristede programmer: det første og det andet (5-årige) forbruger- beskyttelsesprogram, programmet »Fremstød på det forbrugerpolitiske område«, den første og den anden treårige handlingsplan og endelig den nugældende »De vigtigste emner for forbrugerpolitikken 1996-1998«. 2. 3. 2. ØSU beklager, at det nye flerårige handlings- program endnu ikke er færdigudarbejdet, da det kunne og burde have givet yderligere retningslinjer om tildeling af midler til de foreslåede aktioner og aktiviteter i den nære fremtid. Der kunne have fundet en diskussion sted om alle spørgsmål vedrørende basisretsakt, aktivitets- program og (samlet) budgettildeling. 2. 3. 3. Fremlæggelsen af et sådant flerårigt handlings- program ville også have været i bedre overensstemmelse med artikel 1 i Europa-Parlamentets, Rådets og Kommis- sionens erklæring af 6. marts 1995 om opførelse af finansielle bestemmelser i retsakter (1), hvor der tales om »flerårige programmer« og ikke (vejledende) »rammer«. 2. 3. 4. ØSU støtter ikke desto mindre rammen, da den forekommer tilstrækkelig fleksibel til fuldt ud at kunne rumme det planlagte flerårige forbrugerhandlingspro- gram, forudsat der i selve rammen indføjes en eksplicit henvisning til dette handlingsprogram. På denne måde kunne Kommissionen skabe det nødvendige led mellem den krævede basisretsakt for anvendelsen af budgetbe- villinger inden for forbrugerpolitikken og dens flerårige program. Dette handlingsprogram skulle også starte den 1. januar 1999, og dets løbetid skulle i princippet svare til rammens gyldighedsperiode. ØSU vil ikke på nuværende tidspunkt drøfte de aktiviteter, der er nævnt (1) EFT C 102 af 4. 4. 1996. C 235/74 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 27. 7. 98 i bilaget, da det agter at fremsætte en detaljeret udtalelse om det planlagte handlingsprogram. Dette program vil udgøre et meget bedre grundlag for drøftelser om EU-forbrugerpolitikkens fremtidige kurs end den fore- slåede ramme. 2. 4. ØSU ville glæde sig over en genbehandling af forslaget på grundlag af de relevante nye traktatsbestem- melser, som følger af Amsterdam-traktaten, hvis der skulle blive lejlighed til det. ØSU opfordrer indtrængende Kommissionen til så hurtigt som muligt at gøre rede for dens tanker om, hvorledes disse nye ansvarsområder kan tænkes at påvirke forbrugerpolitiske aktioner, således at debatten herom kan indledes samtidig med debatten om dette forslag. Kommissionen ville da være i stand til at fremsætte et ændret forslag eller at foreslå en ændring til afgørelsen umiddelbart efter Amsterdam-traktatens ikrafttrædelse. Under alle om- stændigheder bør det nye handlingsprogram, der er under udarbejdelse, være baseret på disse nye bestem- melser. 2. 5. ØSU er opmærksom på ovennævnte erklæring ifølge hvilken budgetmyndigheden (jf. punkt 2. 3. 3), og Kommissionen forpligter sig til ikke at fravige finansieringsrammen, »medmindre der foreligger nye objektive og vedvarende omstændigheder. «. Det be- mærker dog, at man i betragtning af forbrugerpolitik- kens horisontale karakter og stadige udvikling såvel som af fremtidige begivenheders uforudsigelighed, samt i lyset af det begrænsede budget, ikke må undervurdere det fleksibilitetstab, som vedtagelsen af en finansiel ramme indebærer. 2. 5. 1. ØSU ønsker derfor at understrege behovet for, at der udvises smidighed, når der tildeles midler til uforudsete begivenheder på de aktivitetsområder, den foreslåede afgørelse omfatter. Kommissionen kunne i sine årlige rapporter til Europa-Parlamentet og Rådet (artikel 12, stk. 1, i direktivforslaget), anføre, hvis større forbrugeraktiviteter ikke har kunnet gennemføres pga. manglende ressourcer. Sådanne oplysninger ville give Europa-Parlamentet og Rådet mulighed for at tildele yderligere midler til specifikke områder. 2. 5. 2. ØSU ønsker endvidere at foreslå, at der bliver mulighed for at indføre en ny basisretsakt for at øremærke nye bevillinger, således at der kan iværksættes egnede foranstaltninger, såfremt der opstår situationer på områder, der ikke er dækket af denne basisretsakt. 2. 6. Så vidt ØSU forstår, er tildelingen af bevillinger til de tre aktivitetstyper og de fire politiske områder foreløbig. ØSU håber, at de overvejelser, der ligger til grund for tildelingen, eller enhver ny tildeling, vil fremgå af det nye handlingsprogram. 2. 7. ØSU noterer med tilfredshed, at rammen er åben for de associerede lande i Central- og Østeuropa samt Cypern, og går ud fra, at der vil blive stillet bevillinger til rådighed herfor ud over selve rammen. ØSU gav i en tidligere udtalelse (1) udtryk for sit syn på forbrugerpoli- tikkens betydning for disse lande, der befinder sig i en overgangsfase, og håber, at der som led i de foranstaltninger, der er nødvendige i udvidelsesproces- sen, kan gives tilstrækkelig støtte til udviklingen og gennemførelsen af projekter, der er til gensidig nytte. 3. Særlige bemærkninger Betragtningerne i præamblen I den 11. betragtning nævnes, at de forbrugerpoli- 3. 1. tiske aspekter skal integreres i EU’s andre politikker. To kommentarer er her på sin plads. For det første bør der, især på baggrund af den nye artikel 153, stk. 2, tillige nævnes andre vigtige politikker, som f. eks. offentlige tjenester, finansielle og monetære anliggender (euroen), landbrug og handel med tredjelande (WTO). For det andet indebærer en henvisning til disse politikområder ikke nødvendigvis, at bevillingerne til sådanne aktioner skal ske over GD XXIV’s budget. Essensen af den integrerede politik er i sidste ende, at de ansvarlige for disse andre politikker også er ansvarlige for integreringen af — i dette tilfælde — forbrugerinteresser. Dette ansvar omfatter i princippet også det finansielle aspekt af den pågældende aktivitet (2). Dette forhold bør komme til udtryk i forslaget. Artikel 1: Finansieringsramme 3. 2. Sammenlignes de årlige budgettildelinger, der er foreslået for perioden 1999-2003, med de seneste års tildelinger, må ØSU desværre konkludere, at der for et stort antal aktiviteters vedkommende er sket et fald på grund af tilføjelsen af nye aktivitetsområder. Det skyldes tilføjelsen af nye områder til GD XXIV’s budget, især som følge af BSE-krisen. Dette fald er i modstrid med EU-forbrugerpolitikkens stigende betydning, som bl. a. (1) ØSU’s udtalelse om Kommissionens meddelelse om »De vigtigste emner for forbrugerpolitikken 1996-1998«, EFT C 295 af 7. 10. 1996, s. 14, pkt. 2. 9. (2) Dette princip har f. eks. været afspejlet i tildelingen af EU-midler til programmer til vurdering af nye biler, hvor der opstilles sikkerhedskriterier for motorkøretøjer. Princippet burde dog anvendes i meget større målestok. 27. 7. 98 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende C 235/75 afspejles i Amsterdam-traktaten. ØSU opfordrer derfor indtrængende Kommissionen og budgetmyndigheden til at forhøje forbrugerbudgettet for perioden 2000-2003 ud over den meget beskedne stigning (som skyldes væksten i EU’s BNP), som Kommissionen foreslår (1). ØSU er af den opfattelse, at det flerårige program, som Kommissionen er ved at udarbejde, yderligere kan begrunde en sådan stigning. 3. 3. I denne forbindelse ønsker ØSU at understrege betydningen af finansiel støtte til forbrugerorganisatio- ner, da disse organisationer bør spille en aktiv rolle i udformningen af det indre marked. Deres bidrag vil øge EU’s 370 millioner forbrugeres tillid til det indre marked. Artikel 2: Aktiviteterne Som en opfølgning af bemærkningerne i 3. 4. punkt 2. 3. 4 om behovet for at sammenknytte handlings- programmet og basisretsakten foreslår ØSU følgende ændring af artikel 2, litra a): »foranstaltninger iværksat af Kommissionen for at støtte og supplere medlemsstaternes politik og sikre udviklingen, ajourføringen og opfølgningen af denne politik inden for rammerne af et flerårigt program på de betingelser, der er fastsat i (den nye) artikel 5. « 3. 4. 1. Denne nye artikel 5 skulle indeholde mere detaljerede bestemmelser om udarbejdelsen af et flerårigt program, f. eks. hvad angår følgende aspekter: program- mets løbetid, en reference til dens vigtigste emner, evalueringsaspekter og et afsnit om finansielle bestem- melser. 3. 5. Der anføres ikke eksplicit nogen finansiel forde- ling af det samlede budget for disse tre aktivitetstyper, men den kan af personer med indgående kendskab til forbrugerpolitikken udledes af den vejledende oversigt i finansieringsoversigten i bilaget. Ganske vist er disse tal foreløbige, men det ville ikke desto mindre være ønskeligt med større gennemsigtighed i denne fordeling. Artikel 3: Integrering af forbrugerinteresser i andre politikker 3. 6. Uanset bemærkningerne i punkt 3. 1 om ansvaret for integreringen af forbrugerinteresser i andre politik- områder er det forbrugerkommissærens ansvar at sikre indbyrdes overensstemmelse mellem den måde, hvorpå disse forbrugeraspekter behandles andre steder, og den måde, hvorpå aktiviteterne gennemføres inden for den (1) Naturligvis ikke overstigende loftet på 1,27 %. generelle ramme. ØSU opfordrer Kommissionen til at indføre passende mekanismer, som kan sætte GD XXIV bedre i stand til på et tidligt tidspunkt at notere sig andre relevante politiske intentioner og at bidrage til, at der er indbyrdes overensstemmelse mellem EU’s politikker, og at de supplerer hinanden. I denne sammen- hæng henviser ØSU til en række rådsresolutioner om behovet for øget integrering af forbrugerpolitiske over- vejelser i andre politikker og til adskillige udtalelser, hvor ØSU har nævnt dette aspekt (2). 3. 6. 1. ØSU opfordrer Kommissionen til at evaluere de foranstaltninger, der hidtil er iværksat på dette område. I denne forbindelse kunne GD XI’s integrerings- bestræbelser (f. eks. ordningen med »miljømedarbejdere« i andre generaldirektorater) tjene som eksempel. Man bør endvidere være opmærksom på anvendelsen af »forbrugerkonsekvensvurderinger«. Artikel 4: Aktivitetsområder 3. 7. Disse områder er i fuld overensstemmelse med målene i den nye artikel 153, stk. 1, og ØSU kan fuldt ud støtte dem. Skønt emner som håndhævelse af forbrugerlovgivningen eller forbrugernes retsstilling ikke udtrykkeligt nævnes, kan de udgøre vigtige elemen- ter i de nævnte områder. I bilaget gives en vejledende liste over aktiviteter pr. område. Det er ikke klart, i hvilket omfang denne liste er en afgørende faktor i udvælgelsen af projekter fra forbrugerorganisationerne til finansiel støtte. ØSU anmoder Kommissionen om at kaste lys over dette problem. ØSU forventer, at Kommissionen, når den udarbejder det nye handlings- program og foretager en prioritering, tager hensyn til de nye retningslinjer i sin meddelelse »De vigtigste emner for forbrugerpolitikken (1996-1998)« (3) og udviklingen i den. Eksisterende artikel 5: Betingelser for bevilling af støtte til europæiske forbrugerorganisationer 3. 8. ØSU glæder sig over den definition af europæiske forbrugerorganisationer, der gives i artikel 5, stk. 1. Denne definition skulle sikre, at kun aktive og uafhængi- ge organisationer med et solidt repræsentativt grundlag kan få EU-støtte. Artikel 6: Betingelser for bevilling af støtte til nationale organisationer 3. 9. ØSU er uenig i den brede definition af nationale organisationer, som kan være støtteberettigede. Kom- (2) Især ØSU’s udtalelse om forbrugerbeskyttelse i det indre marked: muligheder og hindringer, pkt. 3 — EFT C 39 af 12. 2. 1996, s. 12. (3) ØSU’s udtalelse om Kommissionens meddelelse om »De vigtigste emner for forbrugerpolitikken 1996-1998«, EFT C 295 af 7. 10. 1996, s. 14, især pkt. 1. 9. C 235/76 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 27. 7. 98 missionen er af den opfattelse, at ikke blot forbrugeror- ganisationer, men også andre organisationer kan foreslå lødige projekter af interesse for forbrugerne. Selv om ØSU ikke vil benægte, at disse andre organisationer kan foreslå interessante projekter, er det af den faste overbevisning, at det er bedre at begrænse denne artikel til (betinget) støtte til forbrugerorganisationer: at yde finansiel støtte til forbrugerorganisationer på et område styrker også disse organisationer i bredere forstand og bidrager således også til andre forbrugerpolitiske mål. Det bør bemærkes, at det synspunkt, at styrkelsen af forbrugerorganisationer er værdifuld i sig selv, også er i tråd med Kommissionens argumenter i punkt 9. 2 i finansieringsoversigten i forslaget. Kommissionen kan deltage i dækningen af 3. 9. 1. omkostninger i forbindelse med projekter, der er foreslå- et af andre organisationer, som f. eks. forskningsinstitut- ter, universiteter eller avancerede forskningscentre, hvis disse projekter kan bidrage til realiseringen af dens egne mål. En sådan støtte bør dog være baseret på en særskilt artikel i den foreslåede ramme og afholdes over en særskilt budgetkonto. 3. 10. ØSU er af den opfattelse, at nationale forbruger- organisationer bør opfylde en række betingelser for at kunne få støtte fra Kommissionen (1). 3. 10. 1. Som allerede nævnt, bør disse forbrugerorga- nisationer opfylde visse betingelser vedrørende repræ- sentativitet. Disse kriterier varierer fra medlemsstat til medlemsstat, og ifølge subsidiaritetsprincippet skal fastlæggelsen af sådanne kriterier overlades til dem (2). Findes der ikke nationale kriterier, kan Kommissionen frit at anvende egne kriterier angående repræsentativitet. I denne forbindelse er følgende faktorer vigtige: — Organisationens vedtægtsmæssige mål bør være repræsentation og varetagelse af forbrugerinteresser. (1) Sektorbestemte forbrugerorganisationer (f. eks. inden for offentlig transport og andre offentlige serviceydelser) kunne også støttes finansielt af de respektive GD’er, afhængigt af i hvilket omfang disse organisationer bidrager til opfyldelsen af det pågældende GD’s politiske mål- sætninger. (2) Se endvidere Rådets fælles holdning om forslaget til direktiv om søgsmål med påstand om forbud på området beskyttelse af forbrugernes interesser — EFT C 389 af 22. 12. 1997. Her hedder det i artikel 3, at de »godkendte organer/organisationer« skal være »retmæssigt oprettet i henhold til en medlemsstats lovgivning«. Det må dog erkendes, at i nogle medlemsstater er det offentlige organer og ikke forbrugerorganisationer, der er blevet udpeget til godkendt organ/organisation. Endvidere har ikke alle medlemsstater fastlagt kriterier for repræsentativitet. — Organisationens uafhængighed af regeringer bør være vedtægtsbestemt, og organisationen bør være finansielt uafhængig af erhvervsinteresser. Den bør have uindskrænket retsevne og have haft en vis intern organisationsstruktur i nogle år. — Organisationens struktur og finansielle grundlag bør afspejle dens levedygtighed. — Organisationens medlemskreds, som kan omfatte enkeltindivider eller sammenslutninger, bør have en vis størrelse i sammenligning med andre sådanne organisationer. 3. 10. 2. En yderligere faktor kan være den rolle, organisationen som repræsentant for forbrugerne spiller i den politiske beslutningsproces. Derudover bør disse organisationer spille en vis rolle også ud over det rent lokale eller regionale plan. synspunkt, at 3. 11. ØSU håber dog, at der snart vil være opstillet sådanne kriterier i alle medlemsstater. Det er desuden ØSU’s fra medlemsstater med en mindre udviklet forbrugerrepræ- sentation lettere bør kunne kvalificere sig til støtte end forbrugerorganisationer fra medlemsstater med en mere udviklet forbrugerbevægelse, hvilket er i overensstem- melse med principperne for EU’s samhørighedspolitik. forbrugerorganisationer Artikel 5 og 6: Omfanget af den finansielle støtte Ifølge artikel 5, stk. 3, og artikel 6, stk. 3, kan 3. 12. den finansielle støtte »principielt ikke overstige 50 % af de udgifter, der er forbundet med gennemførelsen af de støtteberettigede aktiviteter«. Ifølge yderligere oplys- ninger, som Kommissionen har givet ansøgere, der har søgt om EU-støtte til forbrugerprojekter i 1998, skal disse ansøgere, såfremt der ikke foreligger andre kriterier, begrunde ansøgningen om ekstra støtte. ØSU opfordrer Kommissionen til at forklare, i hvilket omfang og under hvilke omstændigheder denne procentsats kan overstiges, da en sådan forklaring kan bidrage til at reducere antallet af ansøgninger, som må afvises. Måske kan støtten til ANEC (3), som på passende vis repræsente- rer forbrugerinteresserne inden for standardisering, og som får dækket en meget større procentdel af sine omkostninger, hjælpe Kommissionen med at fastlægge disse betingelser mere eksplicit. Kommissionen bør på grundlag af tidligere erfaringer i den efterfølgende indkaldelse af ansøgninger angive, på hvilke betingelser finansieringen eventuelt kan overskride 50 % af et projekts omkostninger. Udtrykket »driftsomkostninger« skal også præciseres. ØSU er af den opfattelse, at infrastrukturomkostninger ikke er en del af disse driftsudgifter, og at de derfor bør kunne godtgøres. (3) Den europæiske sammenslutning for koordinering af for- brugerrepræsentation inden for standardisering. 27. 7. 98 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende C 235/77 Artikel 7: Kriterier for udvælgelse af projekter Selv om ØSU i vidt omfang kan tilslutte sig de 3. 13. foreslåede kriterier, mener det, at de må udbygges yderligere, således at de kan give mere vejledning (f. eks. bør ordet »langvarig« præciseres nærmere). ØSU går ud fra, at dette vil blive gjort i de årlige meddelelser, hvormed Kommissionen (artikel 8, stk. 1) indkalder ansøgninger. Hvad angår meddelelsen om indkaldelse af ansøgninger om støtte til projekter i 1998, ønsker ØSU at bemærke, at den er blevet meget klarere end tidligere, men at den må gøres endnu bedre. ØSU er skeptisk over for indførelsen af kriterier, som kræver, at ansøgerne skal forudsige resultatet af projekterne, da disse resultater ikke altid med sikkerhed kan forudsiges fra et projekts begyndelse. Endelig bemærker ØSU, at offentliggørelse af resultaterne medfører udgifter, som bør medregnes i de samlede omkostninger, der er forbundet med de projekter, der søges om finansiel støtte til. Artikel 8 og 9: Procedurer 3. 14. ØSU opfordrer indtrængende Kommissionen til også at sætte frister for dens egne aktiviteter som f. eks. vurderingen og udvælgelsen af projekter, underretningen af ansøgerne, indgåelsen af kontrakter og den faktiske betaling af projekterne. Der har tidligere været lange forsinkelser, især hvad angår betalingen. Tidsfrister skaber åbenhed og opfordrer til selvdisciplin for både støttegiver og støttemodtager og gør det dermed muligt at foretage en korrekt planlægning. For at fremme kontinuiteten og en effektiv anvendelse af midlerne bør Bruxelles, den 28. maj 1998. der endelig indføres en bestemmelse om finansiering af projekter, der løber over mere end ét år. Kommissionen kan høre sit Forbrugerudvalg om indholdet af den meddelelse, der omtales i artikel 8, stk. 1. 3. 15. ØSU glæder sig over Kommissionens bestræbel- ser på at nedbringe bureaukratiske kontrolprocedurer og således spare (især små) organisationers kostbare tid. Bestemmelserne i artikel 9, stk. 1, er et vigtigt skridt i den rigtige retning. ØSU håber, at der vil følge yderligere forbedringer, således at der kan opnås en bedre balance mellem fordelene ved mindre projekter og de administra- tive byrder, de medfører. Artikel 12: Rapporter 3. 16. ØSU foreslår, at den rapport, som Kommissio- nen hvert år skal sende til Europa-Parlamentet og Rådet, begrænses til eventuelle problemer og en beskrivelse af kendsgerninger. Bureaukratisk skrivebordsarbejde må undgås. ØSU går ud fra, at kun evalueringerne af nogle af projekterne medtages i disse rapporter som en del af Kommissionens kontinuerlige evalueringsproces. Hvis det forholder sig således, bedes Kommissionen give klarere udtryk for disse hensigter. ØSU glæder sig over, at der senest ved udgangen af juni måned 2002 skal forelægges en evalueringsrapport om gennemførelsen af aktiviteterne i henhold til »den generelle ramme«. Konklusionerne bør danne grundlag for udarbejdelsen af et forslag til den efterfølgende »ramme«. ØSU er endvidere af den opfattelse, at en evaluering af det flerårige program bør indgå i den tidligere nævnte rapport, hvilket er i tråd med forslaget om en ny artikel 5. Tom JENKINS Formand for Det Økonomiske og Sociale Udvalg