title: Το Πρωτοδικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.

eurovoc_concepts:
General Court (EU)
operation of the Institutions


title: Österreich.

eurovoc_concepts:
Austria
Community support framework
job access
youth unemployment


title: 1999/580/ΕΚΑΧ: Απόφαση της Επιτροπής, της 11ης Νοεμβρίου 1998, σχετικά με τις ενισχύσεις που χορήγησε η Γερμανία υπέρ της ESF Elbestahlwerk Feralpi GmbΗ, Riesa, Σαξονία [κοινοποιηθείσα υπό τον αριθμό Ε(1998) 3556] (Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ) (Το κείμενο στη γερμανική γλώσσα είναι το μόνο αυθεντικό)

eurovoc_concepts:
Germany
State aid
aid to industry
control of State aid
investment aid
iron and steel industry

formats: html pdf print

text: L 220/28 EL Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 20. 8. 1999 II (Πράξεις για την ισχύ των οποίων δεν απαιτείται δηµοσίευση) ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ της 11ης Νοεµβρίου 1998 σχετικά µε τις ενισχύσεις που χορήγησε η Γερµανία υπέρ της ESF Elbestahlwerk Feralpi GmbΗ, Riesa, Σαξονία [κοινοποιηθείσα υπό τον αριθµό Ε(1998) 3556] (Το κείµενο στη γερµανική γλώσσα είναι το µόνο αυθεντικό) (Κείµενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ) (1999/580/ΕΚΑΧ) Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, Έχοντας υπόψη: τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα, την απόφαση αριθ. 2496/96/ΕΚΑΧ της Επιτροπής, της 18ης ∆εκεµβρίου 1996, σχετικά µε τη θέσπιση κοινοτικών κανόνων για τις ενισχύσεις προς τη βιοµηχανία σιδήρου και χάλυβα (1), και ιδίως το άρθρο 6 παράγραφος 5, Αφού κάλεσε τους ενδιαφερόµενους να υποβάλουν τις παρατηρή- σεις τους σύµφωνα µε το ανωτέρω άρθρο, και έλαβε υπόψη τις εν λόγω παρατηρήσεις, Εκτιµώντας τα ακόλουθα: I Στις 18 Νοεµβρίου 1997 η Επιτροπή αποφάσισε να κινήσει τη διαδικασία του άρθρου 6 παράγραφος 4 της απόφασης αριθ. 2496/96/ΕΚΑΧ (στο εξής «κώδικας ενισχύσεων προς τη βιοµηχανία σιδήρου και χάλυβα») όσον αφορά τη χορήγηση ορισµένων επι- χορηγήσεων εκ µέρους της Γερµανίας στη χαλυβουργική επι- χείρηση-ΕΚΑΧ ESF Elbestahlwerk Feralpi GmbΗ, στη Riesa/Σαξο- νία (στο εξής «ESF»). Με επιστολή της 2ας ∆εκεµβρίου 1997, η Γερµανία ενηµερώθηκε για την απόφαση και κλήθηκε να υποβάλει τις παρατηρήσεις της εντός ενός µηνός. Με τη δηµοσίευση της απόφασης στην Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοι- νοτήτων (2), οι ενδιαφερόµενοι κλήθηκαν επίσης να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους. Με επιστολή της 6ης Ιανουαρίου 1998, η Γερµανία ζήτησε µια πρώτη παράταση της προθεσµίας για την απάντηση έως τις 5 Φεβρουαρίου 1998 και µε επιστολή της 9ης Φεβρουαρίου 1998 νέα παράταση έως τις 27 Φεβρουαρίου 1998. Με επιστολή της 23ης Φεβρουαρίου 1998, η Επιτροπή ενέκρινε την αίτηση αυτή, επεσήµανε ωστόσο ότι δεν µπορεί να χορηγηθεί νέα παράταση. Με επιστολή της 3ης Μαρτίου 1998 (η οποία καταχωρίστηκε στις 5 Μαρτίου 1998) η Γερµανία υπέβαλε τις παρατηρήσεις της σχετικά µε τις σηµαντικές πτυχές της κίνησης της διαδικασίας. Πρόσθετες παρατηρήσεις υποβλήθηκαν µε επιστολή της 19ης Μαρτίου 1998. Στις 17 Μαρτίου 1998, η Επιτροπή έλαβε τις παρατηρήσεις µιας εθνικής χαλυβουργικής ένωσης τις οποίες διαβίβασε στη Γερµανία µε επιστολή της 1ης Απριλίου 1998, από την οποία ζήτησε να υποβάλει τις παρατηρήσεις της µέχρι τις 17 Απριλίου 1998. Με επιστολή της 25ης Μαρτίου 1998, η Γερµανία υπέβαλε πρόσθετες παρατηρήσεις σχετικά µε την κίνηση της διαδικασίας, και µε επι- στολή της 22ας Απριλίου 1998 υπέβαλε παρατηρήσεις σχετικά µε τη θέση της προαναφερόµενης χαλυβουργικής ένωσης. Με επιστολή της 24ης Απριλίου 1998, η Επιτροπή ενηµέρωσε τη Γερµανία όσον αφορά την προσωρινή της θέση σχετικά µε το πεδίο εφαρµογής της συνθήκης ΕΚΑΧ. Με επιστολή της 6ης Μαΐου 1998 (που καταχωρίστηκε στις 8 Μαΐου 1998), η Γερµανία απάντησε επί του θέµατος. II Τον Μάρτιο του 1993, η Επιτροπή ενέκρινε, σύµφωνα µε το άρθρο 5 τρίτη περίπτωση της απόφασης αριθ. 3855/91/ΕΚΑΧ (3) (πέµ- πτος κώδικας ενισχύσεων προς τη βιοµηχανία σιδήρου και χάλυβα), τη χορήγηση περιφερειακών επενδυτικών ενισχύσεων ύψους 85 (1) ΕΕ L 338 της 18. 12. 1996, σ. 42. (2) ΕΕ C 51 της 18. 2. 1998, σ. 3. (3) ΕΕ L 362 της 31. 12. 1991, σ. 57. 20. 8. 1999 EL Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων L 220/29 εκατοµµυρίων γερµανικών µάρκων υπέρ της ESF (1). Η Επιτροπή ενέκρινε µια επενδυτική επιχορήγηση ύψους 19,55 εκατοµµυρίων γερµανικών µάρκων, µια επενδυτική πριµοδότηση ύψους 5,3 εκα- τοµµυρίων γερµανικών µάρκων, ένα δάνειο ΕRΡ για την προστασία του περιβάλλοντος ύψους 6,215 εκατοµµυρίων γερµανικών µάρκων και µια κρατική εγγύηση για την κάλυψη δανείου συνολι- κού ύψους 60,8 εκατοµµυρίων γερµανικών µάρκων. Τον Ιανουάριο του 1995, εγκρίθηκε πρόσθετη ενίσχυση για περαιτέρω επενδύσεις ύψους 51 εκατοµµυρίων γερµανικών µάρκων (2). Η έγκριση αυτή αφορούσε επενδυτική επιχορήγηση ύψους 11,73 εκατοµµυρίων γερµανικών µάρκων, επενδυτική πριµοδότηση ύψους 4,98 εκα- τοµµυρίων γερµανικών µάρκων και εγγύηση για την κάλυψη δανείου ύψους 23,975 εκατοµµυρίων γερµανικών µάρκων. Κατόπιν αιτήµατος της Επιτροπής, η Γερµανία ανακοίνωσε πριν από την κίνηση της παρούσας διαδικασίας ότι από το εγκριθέν ποσό της εγγύησης ύψους 60,8 εκατοµµυρίων γερµανικών µάρκων (ενίσχυση Ν 351/92) χρησιµοποιήθηκαν 7,2 εκατοµµύρια γερµανικά µάρκα και από το εγκριθέν ποσό της εγγύησης ύψους 23,975 εκατοµµυ- ρίων γερµανικών µάρκων (ενίσχυση Ν 673/94) χρησιµοποιήθηκαν 4,8 εκατοµµύρια γερµανικά µάρκα για πιστώσεις κεφαλαίων κίνησης και ότι το ποσό της τελευταία προαναφερόµενης εγγύησης αυξήθηκε κατά 25 000 γερµανικά µάρκα σε 24 εκατοµµύρια γερ- µανικά µάρκα. Το 1995 καταβλήθηκε µια πρόσθετη, µη κοινοποιηθείσα επενδυ- τική επιχορήγηση, ύψους 9,35714 εκατοµµυρίων γερµανικών µάρκων. Επιπλέον, η ESF έλαβε επενδυτική πριµοδότηση ύψους 1,236 εκατοµµυρίων γερµανικών µάρκων. Το 1997 χορηγήθηκε κρατική εγγύηση για την κάλυψη πιστώσεων κεφαλαίων κίνησης ύψους 12 εκατοµµυρίων γερµανικών µάρκων. Επιπλέον, εγκρίθηκε η χορήγηση πρόσθετης κρατικής εγγύησης για την κάλυψη επενδυ- τικού δανείου ύψους 18,2 εκατοµµυρίων γερµανικών µάρκων. Τα έγγραφα της εγγύησης διαβιβάστηκαν στις τράπεζες µε τον όρο να χορηγηθεί η εγγύηση µόνο µετά την έγκριση της Επιτροπής. Με επιστολή της 25ης Μαρτίου 1998, η Γερµανία πληροφόρησε την Επιτροπή ότι µια πρόσθετη επενδυτική επιχορήγηση ύψους 1,35586 εκατοµµυρίων γερµανικών µάρκων, η οποία µε επιστολή της 13ης Οκτωβρίου 1997 είχε ανακοινωθεί απλώς ως προβλεπό- µενη αύξηση της ενίσχυσης (συνεπεία της αύξησης των επενδυτικών δαπανών) στην πραγµατικότητα την εποχή εκείνη είχε ήδη κατα- βληθεί. Ο ακόλουθος πίνακας παρέχει µια συνοπτική εικόνα των προαναφε- ρόµενων ποσών: (σε εκατοµµύρια DEM) Επενδυτική επιχορήγηση Επενδυτική πριµοδότηση Εγγυήσεις Εγκριθείσα Χορηγηθείσα Εγκριθείσα Χορηγηθείσα Εγκριθείσα για επενδύσεις Χορηγηθείσα Για επενδύσεις Για πιστώσεις κεφαλαίων κίνησης (*) N 351/92 N 673/94 NN 19,550 11,730 Σύνολο 31,280 19,550 11,730 10,713 41,993 5,300 4,080 5,300 4,080 1,236 60,800 23,975 53,600 19,200 9,380 10,616 84,775 72,800 7,200 4,800 12,000 24,000 (*) Χορηγηθείσες εγγυήσεις υπό µορφή επενδυτικών ενισχύσεων και µη κοινοποιηθείσα εγγύηση για την κάλυψη πιστώσεων κεφαλαίων κίνησης. ΙΙΙ Η Γερµανία υποστηρίζει ότι µολονότι ένα µέρος των επιλέξιµων επενδύσεων που πραγµατοποιήθηκαν µέσω της µη κοινοποιηθείσας επενδυτικής επιχορήγησης και της επενδυτικής πριµοδότησης ύψους 11,949 εκατοµµυρίων γερµανικών µάρκων συνδέεται µε τις επιλέξιµες επενδύσεις που πραγµατοποιήθηκαν µε τη χορήγηση των ενισχύσεων Ν 351/92 και Ν 673/94, αφορά ωστόσο δραστηριότη- τες που εµπίπτουν στο πεδίο εφαρµογής της συνθήκης ΕΚΑΧ. Κατά συνέπεια, επιθυµεί να µειωθεί η ένταση των ενισχύσεων για το εν λόγω σχέδιο στο ανώτατο επιτρεπόµενο όριο 23 % σύµφωνα µε το καθεστώς περιφερειακών ενισχύσεων που ίσχυε το 1994 και να επιστραφεί η διαφορά. Η Γερµανία θα απαιτήσει εξάλλου ένα πρόσθετο ποσό που σχετίζε- ται µε το επενδυτικό σχέδιο του 1995, το οποίο θεωρεί ότι αφορούσε την παραγωγή της επιχείρησης που εµπίπτει στο πεδίο εφαρµογής της συνθήκης ΕΚΑΧ. Η διάκριση που πραγµατοποιεί η Γερµανία µεταξύ των τοµέων ΕΚΑΧ και µη ΕΚΑΧ βασίζεται σε έκθεση του καθηγητή Hensel του πανεπιστηµίου Montan (Montanuniversität) του Freiberg, Σαξο- νία, του οποίου τα συµπεράσµατα στηρίζονται κυρίως στην πεποίθηση ότι από τη θερµοκρασία του υλικού που αποτελεί αντι- κείµενο επεξεργασίας στις διαφορετικές εγκαταστάσεις καθορίζεται εάν η παραγωγή εµπίπτει ή όχι στη συνθήκη ΕΚΑΧ. Η ψυχρή έλαση (1) Επιστολή SG(93)D3322, της 1. 3. 1993. (2) Επιστολή SG(95)0343, της 13. 1. 1995. του χάλυβα δεν εµπίπτει εποµένως στο πεδίο εφαρµογής στη συνθήκης ΕΚΑΧ. Κατά συνέπεια, η ευθυγράµµιση επιµήκων προϊόντων θερµής έλασης θεωρείται επίσης ως δραστηριότητα που δεν εµπίπτει στη συνθήκη ΕΚΑΧ. Η Γερµανία υποστηρίζει ότι οι ενισχύσεις υπέρ επιχειρήσεων που εµπίπτουν στη συνθήκη ΕΚΑΧ δεν πρέπει να εκτιµώνται σύµφωνα µε µοναδικό κριτήριο τις διατάξεις που εφαρµόζονται στον εν λόγω τοµέα, δηλαδή τον κώδικα ενισχύσεων προς τη βιοµηχανία σιδήρου και χάλυβα. Οι τελευταίες εξελίξεις στον τοµέα αυτό, οι οποίες δεν µπορούσαν να προβλεφθούν κατά τη σύνταξη της συνθήκης ΕΚΑΧ, θα είχαν ως αποτέλεσµα, λόγω της ζήτησης, µια µεγαλύτερη αλλη- λεπίδραση της παραγωγής ΕΚΑΧ και της παραγωγής µη ΕΚΑΧ. Οι επενδύσεις επιχειρήσεων κατά την έννοια του άρθρου 80 της συνθήκης ΕΚΑΧ θα έπρεπε, εποµένως, να µπορούν να λαµβάνονται υπόψη, σύµφωνα µε τη συνθήκη ΕΚ, για τη χορήγηση ενισχύσεων. Όσον αφορά τις εγγυήσεις που εγκρίθηκαν µε τους αριθµούς ενισχύσεων Ν 351/92 και Ν 673/94, η Γερµανία θεωρεί ότι η µερική χρησιµοποίησή τους για τη χρηµατοδότηση των πιστώσεων κεφαλαίων κίνησης εγκρίθηκε από την Επιτροπή. Ως προς αυτό, οι γερµανικές αρχές αναφέρονται σε τηλεοµοιοτυπία της 17ης ∆εκεµ- βρίου 1992 που απεστάλη σε υπάλληλο της Γ∆ IV αρµόδιο για την υπόθεση Ν 351/92, στην οποία αναφερόταν ότι από την κατά 80 % εγγύηση καλής εκτέλεσης, 18 εκατοµµύρια γερµανικά µάρκα L 220/30 EL Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 20. 8. 1999 χρησιµοποιήθηκαν για την κάλυψη των ζηµιών που σηµειώθηκαν κατά την υλοποίηση των επενδύσεων και των ληξιπρόθεσµων τόκων. Η Γερµανία επισηµαίνει επίσης επιστολή της 26ης Σεπτεµ- βρίου 1994 που αφορά την ενίσχυση Ν 673/94, στην οποία αναφέρεται ότι από το συνολικό ποσό της εγγύησης 4,8 εκατοµµυ- ρίων γερµανικών µάρκων χορηγήθηκαν για πιστώσεις κεφαλαίων κίνησης «4,8 εκατοµµύρια γερµανικά µάρκα για κεφάλαια κίνησης»). Το γεγονός ότι η Επιτροπή ενέκρινε τις εν λόγω εγγυή- σεις ως επενδυτικές ενισχύσεις δεν σηµαίνει ότι απαγορεύθηκε ο προβλεφθείς και κοινοποιηθείς σκοπός χρησιµοποίησης, δεδοµένου ότι η Επιτροπή µπορεί µόνο να θέτει όρους ή να επιβάλλει τροπο- ποιήσεις όταν κινεί τη διαδικασία όσον αφορά ένα κοινοποιηθέν σχέδιο ενισχύσεων. Η Γερµανία θεωρεί συνεπώς τις εγγυήσεις αυτές ως εγκριθείσες ενισχύσεις σύµφωνα µε την κοινοποίηση, µολονότι στις δύο τελικές αποφάσεις χαρακτηρίζονται ως επενδυτικές ενισχύ- σεις. Από τη µη κοινοποιηθείσα εγγύηση για την κάλυψη ποσού 12 εκατοµµυρίων γερµανικών µάρκων, η Γερµανία επιθυµεί — σύµφωνα µε τις παρατηρήσεις της όσον αφορά την επενδυτική επιχορήγηση και την επενδυτική πριµοδότηση — να της επιστραφεί ένα ποσό, το οποίο, κατά την άποψή της, χορηγήθηκε για επενδύ- σεις που εµπίπτουν στη συνθήκη ΕΚΑΧ. IV Η επιχείρηση ESF παράγει προϊόντα που περιέχονται στο παράρτηµα της συνθήκης ΕΚΑΧ και εποµένως εµπίπτει στο άρθρο 80 της εν λόγω συνθήκης. Τα χρηµατοοικονοµικά µέτρα υπέρ χαλυβουργικών επιχειρήσεων ΕΚΑΧ πρέπει να κοινοποιούνται σύµφωνα µε τον κώδικα ενισχύσεων προς τη βιοµηχανία σιδήρου και χάλυβα, και δεν επιτρέπεται να χορηγούνται χωρίς την έγκριση της Επιτροπής. Τα προαναφερόµενα µέτρα που έλαβε η Γερµανία υπέρ της ESF συνιστούν ενισχύσεις κατά την έννοια του άρθρου 4 στοιχείο γ) της συνθήκης ΕΚΑΧ και του άρθρου 1 του κώδικα ενισχύσεων προς τη βιοµηχανία σιδήρου και χάλυβα. Στον κώδικα ενισχύσεων προς τη βιοµηχανία σιδήρου και χάλυβα δεν γίνεται διάκριση των ενισχύσεων για την µερική χρηµατοδότηση των επενδύσεων σε πάγια περιουσιακά στοιχεία µιας επιχείρησης ΕΚΑΧ, που, σε περίπτωση χωριστής εκτίµησης, δεν συνδέονται κατ’ ανάγκη άµεσα µε την παραγωγή των προϊόντων τα οποία απαριθ- µούνται στο παράρτηµα της συνθήκης. Το άρθρο 4 στοιχείο γ) της συνθήκης ΕΚΑΧ απαγορεύει τη χορήγηση ενισχύσεων υπέρ των επιχειρήσεων ΕΚΑΧ· δεν αφορά τις ενισχύσεις που προορίζονται για την µερική χρηµατοδότηση εγκαταστάσεων που συνδέονται άµεσα µε την παραγωγή προϊόντων ΕΚΑΧ. Κατά συνέπεια, περιλαµβάνει τις ενισχύσεις υπέρ ορισµένων επενδύσεων που µπορούν επίσης να χρησιµοποιηθούν για δραστηριότητες οι οποίες δεν εµπίπτουν στο πεδίο εφαρµογής της συνθήκης ΕΚΑΧ, εάν χορηγούνται σε επι- χειρήσεις ΕΚΑΧ και δεν υφίσταται σαφής διάκριση µεταξύ δραστη- ριοτήτων ΕΚΑΧ και µη ΕΚΑΧ. Στην προκειµένη περίπτωση, η ενίσχυση, η οποία σύµφωνα µε την άποψη της Γερµανίας δεν εµπίπτει στο πεδίο εφαρµογής της συνθήκης ΕΚΑΧ, συνδέεται µε την επένδυση σε εγκαταστάσεις ευθυγράµµισης. Όσον αφορά την ευθυγράµµιση των προϊόντων του χάλυβα, πρόκειται για µια τεχνολογία βάσει της οποίας βελτιώνεται η ποιότητα του χονδροσύρµατος που έχει υποστεί θερµή έλαση, προκειµένου να ικανοποιηθούν οι τεχνικές ιδιαιτερότητες του κατασκευαστικού τοµέα. Το τελικό προϊόν (χονδρόσυρµα που έχει υποστεί ευθυγράµµιση) αποτελεί προϊόν ΕΚΑΧ σύµφωνα µε το παράρτηµα Ι της συνθήκης ΕΚΑΧ και εµπίπτει στον κωδικό αυτής 4400 «χονδρόσυρµα», καθώς και στον ΚΑ — κωδικός 7213, ο οποίος αφορά προϊόντα ΕΚΑΧ. Εποµένως, δεν µπορεί να γίνει αποδεκτό το επιχείρηµα της Γερµανίας, σύµφωνα µε το οποίο η ευθυγράµµιση των προϊόντων χάλυβα δεν συνδέεται µε παραγωγή προϊόντων ΕΚΑΧ. την Ορισµένες επιχειρήσεις, όπως για παράδειγµα τα «Stahl-Servicecen- ter» (κέντρα υπηρεσιών χαλυβουργίας), που δεν εµπίπτουν στο άρθρο 80 της συνθήκης ΕΚΑΧ, χρησιµοποιούν πράγµατι εγκατα- στάσεις ευθυγράµµισης για την επεξεργασία του χονδροσύρµατος που δεν έχει υποστεί ευθυγράµµιση από επιχειρήσεις ΕΚΑΧ, χωρίς να εµπίπτουν λόγω αυτής της δραστηριότητας στην εν λόγω συνθήκη. Κατά συνέπεια, στην περίπτωση των εν λόγω επιχειρή- σεων, οι ενισχύσεις για τη µερική κάλυψη των δαπανών επενδύσεων που πραγµατοποιούνται σε εγκαταστάσεις ευθυγράµµισης θα εξετά- ζονταν σύµφωνα µε τη συνθήκη ΕΚ και θα θεωρούνταν ενδεχο- µένως ως περιφερειακές επενδυτικές ενισχύσεις σύµφωνα µε το άρθρο 92 παράγραφος 3 στοιχείο γ) της συνθήκης ΕΚ. Αυτό δεν σηµαίνει, ωστόσο, ότι οι επενδύσεις των επιχειρήσεων ΕΚΑΧ σε εγκαταστάσεις οι οποίες πληρούν επίσης τις απαιτήσεις των επι- χειρήσεων µη ΕΚΑΧ, πρέπει να εκτιµώνται καταρχήν σύµφωνα µε τη συνθήκη ΕΚ. Η απαγόρευση χορήγησης ενισχύσεων που ορίζει το άρθρο 4 στοιχείο γ) της συνθήκης ΕΚΑΧ πρέπει να διασφαλίζει έναν υγιή ανταγωνισµό µεταξύ επιχειρήσεων που κατασκευάζουν προϊόντα ΕΚΑΧ. Οι επιχειρήσεις αυτές µπορούν κατά κανόνα, όπως και στην προκειµένη περίπτωση, να λαµβάνουν επενδυτικές ενισχύ- σεις µόνον εφόσον οι δραστηριότητες που ασκούνται χάρη στις χρηµατοδοτούµενες εγκαταστάσεις διακρίνονται πλήρως από τις λοιπές δραστηριότητες ΕΚΑΧ. Κατά συνέπεια, δεν µπορεί να γίνει δεκτή η άποψη της Γερµανίας σύµφωνα µε την οποία οι ενισχύσεις για τις προαναφερόµενες επενδύσεις πρέπει να εξεταστούν σύµφωνα µε τη συνθήκη ΕΚ. Οι ενισχύσεις αυτές πρέπει, αντίθετα, να εξετασθούν βάσει της συνθήκης ΕΚΑΧ και του κώδικα ενισχύσεων προς τη βιοµηχανία σιδήρου και χάλυβα. ∆εδοµένου ότι πρόκειται για γενικές επενδυτι- κές ενισχύσεις, οι οποίες δεν συνδέονται µε την έρευνα και την ανάπτυξη ή την προστασία του περιβάλλοντος, δεν µπορούν να θεωρηθούν ότι συµβιβάζονται µε τον κώδικα ενισχύσεων προς τη βιοµηχανία σιδήρου και χάλυβα. Επίσης, δεν πρόκειται για ενισχύ- σεις που αφορούν το κλείσιµο εργοστασίου ή για ενισχύσεις κατά την έννοια του άρθρου 5 του πέµπτου ή σήµερα ισχύοντος κώδικα ενισχύσεων προς τη βιοµηχανία σιδήρου και χάλυβα. Η παρέκκλιση που προβλέπεται στο άρθρο 5 του πέµπτου κώδικα ενισχύσεων προς τη βιοµηχανία σιδήρου και χάλυβα για την ανατολική Γερµα- νία ίσχυε µόνο µέχρι το τέλος του 1994, ενώ οι ενισχύσεις χορη- γήθηκαν αργότερα. Η επενδυτική επιχορήγηση ύψους 10,713 εκατοµµυρίων γερµα- νικών µάρκων, η επενδυτική πριµοδότηση ύψους 1,236 εκατοµµυ- ρίων γερµανικών µάρκων και η εγγύηση για την κάλυψη ποσού 12,0 εκατοµµυρίων γερµανικών µάρκων δεν µπορούν εποµένως να θεωρηθούν ότι συµβιβάζονται µε την κοινή αγορά και πρέπει να επιστραφούν. Η Γερµανία θεωρεί ότι η χρησιµοποίηση µέρους των εγγυήσεων που εγκρίθηκαν ως επενδυτικές ενισχύσεις για πιστώσεις κεφαλαίων κίνησης έγινε αποδεκτή, δεδοµένου ότι η Επιτροπή είχε ενηµερωθεί σχετικά πριν από την έγκριση. Στην πρώτη περίπτωση (Ν 673/94), οι πληροφορίες περιέχονταν σε ένα διάγραµµα το οποίο απεστάλη µε τηλεοµοιοτυπία στον υπάλληλο της Γ∆ IV που ήταν αρµόδιος για την υπόθεση. Στην δεύτερη περίπτωση, οι πληροφορίες συνά- γονταν από τη διατύπωση «για κεφάλαια κίνησης». Οι τελικές αποφάσεις της Επιτροπής δεν αναφέρονται στην προβλεπόµενη χρησιµοποίηση µέρους των εγγυήσεων για την κάλυψη των πιστώ- σεων κεφαλαίων κίνησης. Κατά συνέπεια, ήταν προφανές για τη Γερµανία ότι η Επιτροπή δεν είχε εγκρίνει καµία γενική ενίσχυση λειτουργίας υπέρ µιας επιχείρησης ΕΚΑΧ, η οποία δεν θα µπορούσε να θεωρηθεί ότι συµβιβάζεται µε τη συνθήκη ΕΚΑΧ ή τον κώδικα ενισχύσεων προς τη βιοµηχανία σιδήρου και χάλυβα. 20. 8. 1999 EL Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων L 220/31 Σε περιπτώσεις κατά τις οποίες η Επιτροπή ενέκρινε ενισχύσεις ρητά για συγκεκριµένο σκοπό που είχε αρχικά κοινοποιηθεί, το ενδιαφε- ρόµενο κράτος µέλος δεν δικαιούται να χρησιµοποιήσει τα ποσά που αναφέρονται στην απόφαση για άλλο σκοπό, προβάλλοντας απλώς το επιχείρηµα ότι η Επιτροπή θα µπορούσε να συµπεράνει την πρόθεσή του από προηγούµενες ανακοινώσεις. Μια απόφαση για την έγκριση ενισχύσεων δεν αφορά µόνο το ποσό και τη µορφή του υπό εξέταση µέτρου· ο σκοπός χρησιµοποίησης για τον οποίο εγκρίθηκε ρητά η ενίσχυση πρέπει επίσης να θεωρηθεί ως αναπό- σπαστο µέρος αυτής της απόφασης. Το συµπέρασµα αυτό προκύ- πτει από τις σχετικές διατάξεις του κώδικα ενισχύσεων προς τη βιοµηχανία σιδήρου και χάλυβα, σύµφωνα µε τον οποίο οι ενισχύ- σεις µπορούν να θεωρηθούν ότι συµβιβάζονται µε την κοινή αγορά λόγω του σκοπού για τον οποίο χορηγήθηκαν και όχι λόγω του ύψους τους ή της µορφής τους. Το ίδιο ισχύει για τις ενισχύσεις που χορηγήθηκαν στο πλαίσιο της συνθήκης ΕΚ, η οποία στο άρθρο 92 παράγραφοι 2 και 3 αναφέρει ενισχύσεις για συγκεκριµέ- νους σκοπούς, οι οποίες είτε εξαιρούνται από τη γενική απαγό- ρευση χορήγησης ενισχύσεων που περιέχεται στην παράγραφο 1 είτε µπορούν να τύχουν παρέκκλισης. Σε περίπτωση που η Επιτροπή εγκρίνει ενισχύσεις για συγκεκριµένο σκοπό, που δεν αντιστοιχεί στον σκοπό που πρόβαλε το ενδιαφερό- µενο κράτος µέλος, η ενίσχυση θεωρείται ως µη εγκριθείσα, δηλαδή µπορεί να συναχθεί το συµπέρασµα ότι η Επιτροπή δεν έλαβε σχετική απόφαση. Στην περίπτωση αυτή, το κράτος µέλος µπορεί να πληροφορήσει την Επιτροπή ότι θα επικαλεστεί τις αρχές της απόφασης του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 11ης ∆εκεµβρίου 1973 στην υπόθεση 120/73 (Lorenz) (1), η οποία µπορεί να εφαρµοστεί στο πλαίσιο της συνθήκης ΕΚΑΧ σύµφωνα µε το άρθρο 6 παράγραφος 5 του πέµπτου κώδικα ενισχύσεων προς τη βιοµηχανία σιδήρου και χάλυβα ή και το άρθρο 6 παρά- γραφος 6 του σήµερα ισχύοντος κώδικα ενισχύσεων προς τη βιοµη- χανία σιδήρου και χάλυβα. Βάσει των εν λόγω διατάξεων, το ενδιαφερόµενο κράτος µέλος µπορεί να εφαρµόσει τα σχεδιαζόµενα µέτρα ενίσχυσης µετά τη λήξη µιας συγκεκριµένης προθεσµίας, εφόσον έχει ενηµερώσει προηγουµένως την Επιτροπή για την πρόθεσή του. ∆ιαπιστώνεται ότι η Γερµανία δεν είχε ενηµερώσει στην προκειµένη περίπτωση την Επιτροπή για την πρόθεσή της να χορηγήσει την µη εγκριθείσα ενίσχυση. Πράγµατι, η Γερµανία κοινοποίησε τη χορήγηση γενικών ενισχύσεων λειτουργίας υπέρ µιας χαλυβουρ- γικής επιχείρησης ΕΚΑΧ, οι οποίες δεν µπορούν σε καµία περίπτωση να θεωρηθούν ότι συµβιβάζονται µε τον κώδικα ενισχύ- σεων προς τη βιοµηχανία σιδήρου και χάλυβα, και υλοποίησε το κοινοποιηθέν σχέδιό της, χωρίς να ενηµερώσει την Επιτροπή, µολο- νότι γνώριζε ότι η Επιτροπή δεν θα ενέκρινε εύκολα ενισχύσεις λειτουργίας αντίθετες µε τις ευρέως γνωστές αρχές. Επιπλέον, η «αρχή Lorenz» εφαρµόζεται σύµφωνα µε τον πέµπτο κώδικα ενισχύσεων προς τη βιοµηχανία σιδήρου και χάλυβα όπως και σύµφωνα µε τον επί του παρόντος ισχύοντα κώδικα µόνο στο πλαίσιο του άρθρου 6 παράγραφος 1, που αφορά την κοινοποίηση των ενισχύσεων που περιέχονται στα άρθρα 2 έως 5 του εν λόγω κώδικα (ενισχύσεις για έρευνα και ανάπτυξη, προστασία του περι- βάλλοντος και κλείσιµο επιχείρησης). ∆εδοµένου ότι οι ενισχύσεις λειτουργίας δεν εµπίπτουν στα άρθρα αυτά, η «αρχή Lorenz» δεv εφαρµόζεται στην προκειµένη περίπτωση. εγγυήσεις που χρησιµοποιήθηκαν για την Κατά συνέπεια, οι κάλυψη των πιστώσεων κεφαλαίων κίνησης θεωρούνται ως µη εγκριθείσες. Η Γερµανία δεν είχε το δικαίωµα να καταβάλει τις εν λόγω ενισχύσεις, δεδοµένου ότι δεν τήρησε τη διαδικασία του άρθρου 6 παράγραφος 5 του τότε ισχύοντος πέµπτου κώδικα ενισχύσεων προς τη βιοµηχανία σιδήρου και χάλυβα. Η ίδια διαδι- κασία εφαρµόζεται εξάλλου στο πλαίσιο του επί του παρόντος ισχύοντος κώδικα ενισχύσεων προς τη βιοµηχανία σιδήρου και χάλυβα (άρθρο 6 παράγραφος 6). Οι εγγυήσεις για την κάλυψη (1) Συλλογή 1973, σ. 1471. των πιστώσεων κεφαλαίων κίνησης ύψους 7,2 εκατοµµυρίων γερ- µανικών µάρκων και 4,8 εκατοµµυρίων γερµανικών µάρκων πρέπει εποµένως να επιστραφούν. Ο αποδέκτης της ενίσχυσης και η πιστοδότρια τράπεζα είχαν τη δυνατότητα και την υποχρέωση να εξετάσουν εάν η ενίσχυση που συνδέεται µε την κρατική εγγύηση είχε εγκριθεί από την Επιτροπή σύµφωνα µε τον κώδικα ενισχύσεων προς τη βιοµηχανία σιδήρου και χάλυβα. ∆εδοµένου ότι οι τράπεζες προβαίνουν σε διάκριση µεταξύ επενδυτικών πιστώσεων και πιστώσεων κεφαλαίων κίνησης, διότι οι ενδεχόµενες απαιτούµενες εγγυήσεις είναι διαφορετικές, τόσο ο αποδέκτης της ενίσχυσης όσο και η τράπεζα έπρεπε να γνωρίζουν ότι οι εγγυήσεις για την κάλυψη των πιστώσεων κίνησης κεφαλαίων δεν καλύπτονται από την έγκριση της Επιτροπής. V Τέλος, η Γερµανία πληροφόρησε την Επιτροπή µε επιστολή της 9ης Οκτωβρίου 1998 ότι ένα µέρος (2,54 εκατοµµύρια γερµανικά µάρκα) της επενδυτικής επιχορήγησης ύψους 10,713 εκατοµµυ- ρίων γερµανικών µάρκων έχει επιστραφεί. Η ενίσχυση αυτή ανέρχε- ται εποµένως σε 8,173 εκατοµµύρια γερµανικά µάρκα. Η Επιτροπή κατέληξε στο συµπέρασµα ότι η επενδυτική επι- χορήγηση ύψους 8,173 εκατοµµυρίων γερµανικών µάρκων, η επενδυτική πριµοδότηση ύψους 1,236 εκατοµµυρίων γερµανικών µάρκων και η εγγύηση για την κάλυψη ποσού ύψους 12 εκα- τοµµυρίων γερµανικών µάρκων δεν δύνανται να θεωρηθούν ότι συµβιβάζονται µε τον κώδικα ενισχύσεων προς τη βιοµηχανία σιδή- ρου και χάλυβα. Οι εγγυήσεις για την κάλυψη πιστώσεων κεφα- λαίων κίνησης ύψους 7,2 εκατοµµυρίων γερµανικών µάρκων και 4,8 εκατοµµυρίων γερµανικών µάρκων δεν εγκρίθηκαν και επο- µένως δεν µπορούν να θεωρηθούν ότι συµβιβάζονται µε τον εν λόγω κώδικα. Οι ενισχύσεις πρέπει εποµένως να επιστραφούν, ΕΞΕ∆ΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ: Άρθρο 1 Η επενδυτική επιχορήγηση ύψους 8,173 εκατοµµυρίων γερµανικών µάρκων, η επενδυτική πριµοδότηση ύψους 1,236 εκατοµµυρίων γερµανικών µάρκων και η εγγύηση για την κάλυψη ποσού 12 εκατοµµυρίων γερµανικών µάρκων που περιέχει στοιχείο ενίσχυσης, οι οποίες χορηγήθηκαν το 1995 από τη Γερµανία στην επιχείρηση ESF Elbestahlwerk Feralpi GmbH, Riesa, δεν συµβιβάζονται µε την απόφαση αριθ. 2496/96/ΕΚΑΧ και την κοινή αγορά άνθρακα και χάλυβα. Το στοιχείο ενίσχυσης που περιέχεται στις εγγυήσεις που χορη- γήθηκαν κατά το τέλος του 1994 για την κάλυψη πιστώσεων κεφαλαίων κίνησης ύψους 7,2 εκατοµµυρίων γερµανικών µάρκων και 4,8 εκατοµµυρίων γερµανικών µάρκων δεν εγκρίθηκε και δεν συµβιβάζεται µε την απόφαση αριθ. 2496/96/ΕΚΑΧ και την κοινή αγορά άνθρακα και χάλυβα. Άρθρο 2 Η Γερµανία ζητεί την επιστροφή των ενισχύσεων που χορηγήθηκαν υπέρ της ESF Elbestahlwerk Feralpi GmbH σύµφωνα µε τις διατά- ξεις του γερµανικού δικαίου που εφαρµόζονται κατά την επιστροφή των οφειλοµένων στο κράτος ποσών. Προκειµένου να καταργηθεί η ισχύς της ενίσχυσης, η καταβολή των τόκων υπολογίζεται από την ηµεροµηνία χορήγησης της ενίσχυσης µέχρι την ηµεροµηνία επιστροφής της, βάσει του επιτοκίου αναφοράς που εφαρµόζεται από την Επιτροπή κατά τη συγκεκριµένη περίοδο για τον υπολο- γισµό του καθαρού ισοδυνάµου επιχορήγησης των περιφερειακών ενισχύσεων. L 220/32 EL Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 20. 8. 1999 Η Γερµανία θα ενηµερώσει την Επιτροπή εντός δύο µηνών από την ηµεροµηνία κοινοποίησης της παρούσας απόφασης, σχετικά µε τα µέτρα που έχει λάβει για να συµµορφωθεί προς αυτή. Άρθρο 3 Η παρούσα απόφαση απευθύνεται στην Οµοσπονδιακή ∆ηµοκρατία της Γερµανίας. Άρθρο 4 Βρυξέλλες, 11 Νοεµβρίου 1998. Για την Επιτροπή Karel VAN MIERT Μέλος της Επιτροπής


title: Ehdotus neuvoston asetukseksi (EY) tiettyjen sitrushedelmien tuottajien tukijärjestelmästä annetun asetuksen (EY) N:o 2202/96 muuttamisesta

eurovoc_concepts:
EAGGF Guarantee Section
agro-industry
citrus fruit
market intervention
producer organisation
production aid

text: 8. 12. 98 FI(cid:218) Euroopan yhteis‰jen virallinen lehti C 381/9 Ehdotus neuvoston asetukseksi (EY) tiettyjen sitrushedelmien tuottajien tukij…rjestelm…st… anne(cid:220) tun asetuksen (EY) N:o 2202/96 muuttamisesta (98/C 381/08) KOM(1998) 647 lopull. - 98/0310(CNS) (Kommission esitt…m… 12 p…iv…n… marraskuuta 1998) EUROOPAN UNIONIN NEUVOSTO, joka ON ANTANUT T´M´N ASETUKSEN: ottaa huomioon Euroopan yhteis‰n perustamissopimuk(cid:220) sen ja erityisesti sen 43 artiklan, 1 artikla Muutetaan asetus (EY) N:o 2202/96 seuraavasti ottaa huomioon komission ehdotuksen, 1. (cid:217)Korvataan 5 artiklan 2 ja 3 kohta seuraavasti: ottaa huomioon Euroopan parlamentin lausunnon, ottaa huomioon talous(cid:220) ja sosiaalikomitean lausunnon, sek… katsoo, ett… asetuksen (EY) N:o 2202/96(cid:216)(˛) 5 artiklassa vahvistetaan jalostuskynnykset; n…iden kynnysten ylittyminen arvioi(cid:220) daan niiden kolmen viimeisen markkinointivuoden ai(cid:220) kana, kuluva markkinointivuosi mukaan luettuna, jalos(cid:220) tettujen m……rien perusteella, joista on my‰nnetty tukea; kun ylitys on todettu, kuluvalle markkinointivuodelle vahvistettua tukea v…hennet……n; t…st… laskutavasta seu(cid:220) raa, ett… tietyn markkinointivuoden tuen m……r… voi olla tiedossa vasta kyseisen markkinointivuoden p……tytty…; t…st… tilanteesta aiheutuu suuria hankaluuksia tuottajaor(cid:220) ganisaatioiden hallinnolle; sen vuoksi jalostuskynnyksen ylittymisest… aiheutuvat seuraukset olisi siirrett…v… seu(cid:220) raavalle markkinointivuodelle, on tarpeen ottaa huomioon, ett… tiettyj… tuotteita jaloste(cid:220) taan koko niiden markkinointivuoden aikana: t…llaisessa tapauksessa jalostuskynnyksen noudattaminen on arvioi(cid:220) tava kolmea markkinointivuotta vastaavan ajanjakson pe(cid:220) rusteella, ja t…t… asetuksen (EY) N:o 2202/96 muutosta olisi sovellet(cid:220) tava markkinointivuodesta 1999/2000 alkaen, (˛)(cid:217)EYVL L 297, 21. 11. 1996, s. 49. ’’2. (cid:218)(cid:217)Asianomaisten tuotteiden osalta yhdelle mark(cid:220) kinointivuodelle 3 artiklan 2 kohdan mukaisesti vah(cid:220) vistettua tukea v…hennet……n 1 prosentilla jokaista 1 kohdassa tarkoitun jalostuskynnyksen ylityst… kohden, jos niiden jalostettujen m……rien, joille on my‰nnetty tukea, kyseist… markkinointivuotta edelt…vien kolmen markkinointivuoden keskiarvo ylitt…… vastaavana ajan(cid:220) jaksona mainitun kynnyksen. Ylitykset vastaavat yht… prosenttia kunkin 1 kohdassa tarkoitetun kynnyksen tasosta. ’’ 2. (cid:217)Korvataan 6 artikla seuraavasti: ’’6 artikla T…m…n asetuksen soveltamista koskevat yksityiskoh(cid:220) taiset s……nn‰t ja erityisesti tuen maksamista, tarkas(cid:220) tustoimenpiteit… ja seuraamuksia, markkinointivuosia, jalostettavaksi toimitetun raaka(cid:220)aineen v…himm…isomi(cid:220) naisuuksia, 5 artiklan 2 kohdassa tarkoitettua vastaa(cid:220) vaa ajanjaksoa ja kynnysten ylittymisest… johtuvia ra(cid:220) hallisia seuraamuksia koskevat s……nn‰t vahvistetaan asetuksen (EY) N:o 2200/96(cid:216)46 artiklassa s……detty… menettely… noudattaen. ’’ 2 artikla T…m… asetus tulee voimaan kolmantena p…iv…n… sen j…l(cid:220) keen, kun se on julkaistu Euroopan yhteis‰jen virallisessa lehdess…. Sit… sovelletaan markkinointivuodesta 1999/2000. T…m… asetus on kaikilta osiltaan velvoittava, ja sit… sovel(cid:220) letaan sellaisenaan kaikissa j…senvaltioissa


title: 1999/379/EG: Kommissionens beslut av den 11 november 1998 om en stödåtgärd till förmån för skeppsvarvet INMA SpA i enlighet med den italienska lagen nr 132/94 [delgivet med nr K(1998) 3584] (Text av betydelse för EES) (Endast den italienska texten är giltig)

eurovoc_concepts:
Italy
State aid
aid to industry
industrial conversion
shipbuilding
vessel

text: 10. 6. 1999 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning L 145/27 KOMMISSIONENS BESLUT av den 11 november 1998 om en stödåtgärd till förmån för skeppsvarvet INMA SpA i enlighet med den italienska lagen nr 132/94 [delgivet med nr K(1998) 3584] (Endast den italienska texten är giltig) (Text av betydelse för EES) (1999/379/EG) EUROPEISKA GEMENSKAPERNAS KOMMISSION HAR FATTAT DETTA BESLUT med beaktande av Fördraget om upprättandet av Euro- peiska gemenskapen, särskilt artikel 93. 2 första stycket i detta, efter att i enlighet med ovan nämnda artikel ha gett berörda parter tillfälle att yttra sig, och av följande skäl: I Genom en skrivelse av den 27 maj 1997 från Italiens ständiga representation, registrerad hos kommissionen den 3 juni 1997, anmälde den italienska regeringen till kommissionen ett utkast till ytterligare stöd till varvet INMA för två ombyggnadskontrakt för passagerarfartyg. Efter anmälan har ett möte hållits mellan tjänstemän från kommissionen och Italiens sjöfartsministerium och en skrivelse har den 8 juli 1997 skickats från de italienska myndigheterna. Det italienska varvet INMA som ligger i La Spezia ingick 1994 två kontrakt om ombyggnad av passagerarfartyg. Det första kontraktet av den 19 augusti till ett belopp påa ca 20 miljarder italienska lire (ITL) avsåg passagerarfartyget ”Regal Voyager” som tillhörde rederiet St Thomas Cruises Limited (Bahamas) och det andra kontraktet av den 4 oktober till ett belopp på ca 93 miljarder ITL avsåg ”Sally Albatros” som tillhörde det finska rederiet Sally AB. De två kontrakten har redan fått stöd på ca 4,5 % vardera, enligt den maximigräns för stöd till ombyggnad av fartyg som fastställdes av kommissionen 1994. Dessa stöd har även anmälts till kommissionen inom ramen för övervak- ningen av stöd till varvsindustrin enligt artikel 11 i rådets direktiv 90/684/EEG (1), senast ändrat genom direktiv 94/ 73/EG (2), vars tillämpning förlängts genom rådets förord- ning (EG) nr 3094/95 (3), senast ändrad genom förordning nr (EG) nr 2600/97 (4). De två rederierna använde samma mäklare, Simonship AB, vid förhandlingen om kontrakten och denne genom- förde en omfattande anbudsinfordran bland europeiska varv, såväl inom som utanför gemenskapen. De varv som kontaktades inom gemenskapen var följande:  Tyskland, HDW och Lloyd Bremerhaven  Danmark, Reparationsværftet  Spanien, Astilleros Españoles  Italien, INMA Fincantieri och T. Mariotti  Nederländerna, Wiltonfijenoord Drydock  Portugal, lisnave och Estaleiros Navalis de Viana do Castelo Kontakt togs även med två finska och två polska varv. Mot bakgrund av att varvsledningen för INMA under förhandlingarnas gång mottagit brev från mäklarfirman Simonship om att rederierna fått bättre anbud från de finska och polska varven, lämnades en ansökan om en stödnivå på 9 % in hos de behöriga italienska myndighe- terna. till Ansökan om en högre stödnivå för de två kontrakten grundar sig på artikel 4. 5 i lagdekret nr 564/93, senare omvandlat lag nr 132/94. Däri preciseras mycket riktigt att om ett varvsföretag konkurrerar om ett fartygs- ombyggnadskontrakt med ett eller flera företag från länder utanför Europeiska gemenskapen så kan ministern med förhandsgodkännande från Europeiska gemen- skapernas kommission höja stödnivån enligt punkt 1 (närmare bestämt 4,5 %), dock utan att överskrida stöd- nivån enligt artikel 3. 1 (närmare bestämt 9 %). Detta förutsätter emellertid att företaget kan visa att en sådan höjning av stödnivån är nödvändig för att klara konkur- rensen från företag utanför gemenskapen och därmed erhålla kontraktet. (1) EGT L 380, 31. 12. 1990, s. 27. (2) EGT L 351, 31. 12. 1994, s. 10. (3) EGT L 332, 31. 12. 1995, s. 1. (4) EGT L 351, 23. 12. 1997, s. 18. L 145/28 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 10. 6. 1999 Då denna bestämmelse infördes hänvisade den italienska lagstiftaren till en förklaring från kommissionen införd i protokollet till rådets 1 450:e möte av den 26 november 1990, då direktiv 90/684/EEG antogs. I förklaringen preciseras att om en medlemsstat kan visa att dess varv konkurrerar med icke-europeiska länder om nybyggnad av små specialiserade fartyg vars kostnad är mindre än 10 miljoner ecu, eller om ombyggnad av fartyg oberoende av kontraktsvärdet, lämplig förhandsanmälan från medlemsstaten kunna godkänna beviljandet av ett produktionsstöd som är knutet till kontraktet upp till den maximigräns som avses i artikel 4. 1 i direktivet. skulle kommissionen efter II En ingående undersökning av de uppgifter som lämnats av de italienska myndigheterna har föranlett kommis- sionen att göra följande bedömning: Kommissionen frågar sig först och främst vilken tolkning de italienska myndigheterna gjort av begreppet lämplig förhandsanmälan i kommissionens förklaring till rådets protokoll från 1990. I själva verket kan en stödåtgärd som inte uppfyller kriterierna i artikel 92. 3 i EG-fördraget endast godkännas av kommissionen under förutsättning att stödet inte snedvrider eller hotar att snedvrida konkur- rensen genom att gynna vissa företag eller viss produk- tion. En sådan bedömning måste dessutom alltid göras innan stödet får effekter. Av faktauppgifterna och den analys av dem som görs nedan framgår dock att varvet i de två fallen har handlat i tron att stödet redan var klart och de italienska myndigheterna förefaller, genom att lämna in sin anmälan tre år efter undertecknandet av kontrakten, tro att kommissionens godkännande i ärendet i fråga skulle begränsa sig till att godkänna utbetalning av medlen. En granskning av förloppet, så som det framställs i anmälan, visar att varvet INMA lämnade in sina ansök- ningar om undantag enligt artikel 4. 5 i lag nr 132/94 den 1 september 1994 för kontraktet för ”Regal Voyager” som undertecknades den 19 augusti, och den 11 oktober 1994 för kontraktet för ”Sally Albatros” som undertecknades den 4 oktober. De två ansökningarna gjordes således efter undertecknandet av kontrakten. Vid en undersökning av beloppsuppgifterna framgår det att priserna fastställts på grundval av en höjd stödnivå. Skeppsvarvet har således inte tagit lagen i akt med till- räcklig noggrannhet, eftersom där tydligt anges att mini- stern endast kan bevilja en höjd stödnivå efter förhands- fråga av marknadssituationen i godkännande av kommissionen. Genom att föregripa detta beslut, med påtryckningsbreven från den mäklare som hade ansvar för kontraktsförhandlingen som enda stöd, underlät varvet att ta hänsyn till den fördjupade som undersökning kommissionen måste göra för att eventuellt kunna bevilja sådana undantag. Även om samtliga villkor förefaller uppfyllda kan undantagen i vilket fall inte ses som auto- matiska eftersom kommissionen i sin förklaring till råds- att den ”skulle kunna” protokollet har preciserat godkänna en höjning av stödnivån. Formuleringen visar med all önskvärd tydlighet att ett undantag endast kan beviljas under verkligt exceptionella omständigheter och under förutsättning att kommissionen är säker på att inget annat varv i gemenskapen förfördelas. Varvets attityd förefaller ännu märkligare mot bakgrund av att det från den 20 juni 1994 förfogade över en förteck- ning över de varv i gemenskapen som ombetts att lämna in anbud, dvs. två månader innan det första kontraktet undertecknades. Det goda rykte som dessa varv hade och det faktum att de uppenbarligen hade möjligheter att få kontrakten visar att det rådde en verklig konkurrenssitua- tion mellan olika varv inom gemenskapen och med hänsyn till den information som INMA förfogade över framgick det att kommissionen skulle kunna undersöka situationen enligt förfarandet i artikel 4. 5 i direktiv 90/ 684/EEG. Eftersom en sådan undersökning inte genom- fördes kan det till och med hävdas att varvet, genom att föregripa stödets beviljande, redan från början snedvred konkurrensen mot bakgrund av att de andra varven inte hade möjlighet att lägga anbud med en stödnivå på 9 %. Kommissionen underrättade således genom en skrivelse av den 18 augusti 1997 den italienska regeringen om sitt beslut att inleda förfarandet enligt artikel 93. 2 i EG- fördraget beträffande ansökan om höjd stödnivå för varvet INMA:s ombyggnad av fartygen ”Regal Voyager” och ”Sally Albatros”. III Inom ramen för förfarandet har kommissionen uppmanat den italienska regeringen att lämna in sina synpunkter. Kommissionen har också gett andra medlemsstater och berörda parter tillfälle att yttra sig genom ett offentliggö- rande i Europeiska gemenskapernas officiella tidning (1). De italienska myndigheterna har lämnat sina synpunkter genom en skrivelse av den 17 oktober 1997. Efter offentliggörandet har synpunkter också inkommit juridiska från det berörda skeppsvarvet, genom dess ombud (skrivelse av den 12 januari 1998), samt från Danmark, genom dess ständiga representation (skrivelse av den 2 januari 1998). Danmarks synpunkter ger stöd åt kommissionens beslut att inleda förfarandet. Kommissionen meddelade de italienska myndigheterna dessa synpunkter genom en skrivelse av den 4 februari 1998. (1) EGT C 377, 12. 12. 1997, s. 4. 10. 6. 1999 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning L 145/29 IV Såväl de italienska myndigheterna som det berörda skeppsvarvet betonar i sina anmärkningar att det ytterli- gare stödet ännu inte betalats ut och att reglerna för förhandsanmälan – som bekräftats av EG-domstolen – har respekterats, och att man således inte brutit mot dessa anmälningsregler. Eftersom stödet ännu inte har betalats ut har således ingen överträdelse skett, och varvet fortfarande risken att det ökade stödet inte blir verklighet. Det aktu- ella fallet har således inte bidragit till snedvridning av konkurrensen, och det finns för övrigt ingen bestämmelse i direktiv 90/684/EEG som säger att ett utkast till stöd måste anmälas innan något kontrakt undertecknats. löper Det faktum att ansökan om ökat stöd anmäldes tre år efter det att kontraktet slutits förändrar inte saken, utan tjänar snarare som ett ytterligare bevis för att de italienska myndigheterna noggrant har undersökt att alla faktiska och rättsliga aspekter talade för att stödet kunde betalas ut: en teknisk enhet vid transport- och sjöfartsministeriet har bedömt beloppen i de kontrakt som framlagts av INMA som rimliga och bekräftat att det faktiskt fanns skeppsvarv utanför gemenskapen som också konkurrerade om kontrakten. Efter att denna undersökning genomförts och gett positivt utfall underrättade de italienska myndig- heterna kommissionen om resultaten, och ansökte samti- digt om godkännande för att betala ut stöden. Medan den ovan nämnda undersökningen pågick skedde ingen utbe- talning, och om gemenskapen inte ger sitt godkännande måste företaget således genomföra kontraktet utan ytterli- gare stöd från statens sida. Båda parter anser också att kommissionen inte har gett situationen någon grundlig analys, utan endast tagit fasta på ett antagande om snedvridning av konkurrensen. De italienska myndigheterna vidhåller att ingen snedvridning av konkurrensen skett så länge inget stöd betalats ut, och att kommissionen i detta fall inte har bevisat på vilket sätt ett stöd som utbetalas tre år efter det att kontraktet under- tecknats kan ha stört konkurrensen i det skede då kontraktet undertecknades. De italienska myndigheterna motsätter sig också hänvis- ningen till artikel 4. 5 i direktiv 90/684/EEG – enligt vilken kommissionen skulle ha kunnat genomföra en undersökning om ansökan om stöd hade anmälts innan kontraktet undertecknades – eftersom det inte finns någon lagtext eller förklaring som föreskriver detta vid sådana undantag som här avses. V Efter att ha tagit del av de italienska myndigheternas och det berörda företagets synpunkter, skulle kommissionen – med stöd av EG-domstolens dom av den 18 maj 1993 i de förenade målen C-356/90 och C-180/91 (Belgien mot kommissionen) (1) – först och främst vilja ifrågasätta värdet av den rättsliga grund som det hänvisas till, nämligen den förklaring från kommissionen som bifogats protokollet från rådets 1 450:e möte den 20 december 1990. Domstolen har i själva verket slagit fast att vad gäller stöd till nybyggnad eller ombyggnad av fartyg är det giltiga kriteriet att det totala stödet inte får överstiga den maximigräns som anges i artikel 4. 1 i direktivet. Det är denna maximigräns som rådet avser när man talar om en ”balanspunkt” mellan de motstridiga kraven att iaktta reglerna för den gemensamma marknaden, å ena sidan och, å andra sidan, målet att upprätthålla en tillräckligt hög aktivitetsnivå vid europeiska varv och därmed över- levnaden av en effektiv och konkurrenskraftig europeisk varvsindustri (se sjätte skälet i ingressen till direktivet). Således är det denna maximigräns som utgör det vikti- gaste villkoret för att ett stöd till skeppsbygge skall kunna anses förenligt med den gemensamma marknaden, och om gränsen överskrids innebär detta per definition att stödet är oförenligt. Kommissionens roll i sammanhanget är således endast att kontrollera att ovan nämnda villkor inte överskrids. Att – som t. ex. belgiska staten – kräva att kommissionen från fall till fall genomför en ytterligare analys av stödens förenlighet med artikel 92. 1 skulle inte bara innebära att direktivet blir praktiskt oanvändbart, utan skulle också vara rent ologiskt, eftersom det ju rör sig om undantagsbe- stämmelser som bara blir aktuella i fall där stöden inled- ningsvis förefaller oförenliga med den gemensamma marknaden (2). Kommissionen kan sammanfattningsvis inte anse detta stöd vara förenligt med den gemensamma marknaden, oavsett om förklaringen i protokollet till rådets 1 450:e möte eller godkännandet enligt det italienska stödsy- stemet skulle kunna godtas som rättslig grund. När ett stöd som avviker från den generella regeln anmäls måste kommissionen i praktiken kunna försäkra sig om att det ytterligare stödet inte leder till en snedvridning av konkurrensen mellan varv inom gemenskapen som gör det oförenligt med den gemensamma marknaden – detta gäller alltså även om en konkret motivering åberopas, i det här fallet konkurrensen från varv utanför gemen- skapen. Denna kontroll från kommissionens sida har i det aktuella fallet ytterligare försvårats genom det faktum att stödet anmäldes först tre år efter det att kontraktet under- tecknades. Med tanke på att ett flertal skeppsvarv inom gemenskapen kontaktades har kommissionen anledning att anta att dessa varv också skulle ha kunnat konkurrera om arbetena om de hade kunnat lägga anbud med hjälp av större stöd än vad som normalt tillåts, eller stöd på vilken nivå som helst upp till de 9 % som det aktuella varvet begärt. (1) Rec. 1993, s. I-2323. (2) Samma som ovan; punkt 31–33 i domskälen. L 145/30 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 10. 6. 1999 De berörda parterna anklagar vidare kommissionen för att inte ha gett ärendet en tillräckligt ingående analys, men har å andra sidan inte lagt fram några nya fakta som skulle ha kunnat bidra till en sådan analys. Tvärtom före- faller de italienska myndigheterna övertygade om att kommissionen anser villkoren för att tillämpa undantaget vara uppfyllda, eftersom man inte har krävt några ytterli- gare upplysningar eller klargöranden i denna fråga. Däri- genom tycks man antyda att kommissionen – såsom enda bevis för att ett undantag är berättigat – skulle nöja sig med två kortfattade brev från uppdragsgivaren där varvet uppmanas att sänka sina anbud för att inte riskera att se sig utkonkurrerade av varv utanför gemenskapen. i var stånd att bedöma marknadsvillkoren, Det finns inga siffror som styrker att så skulle vara fallet, och de enda sifferuppgifter som kommissionen förfogar över är priserna i kontraktet, vilka varvet medger är satta på en nivå som skulle ge förlust. Kommissionen klar- gjorde i samband med att förfarandet inleddes att man inte i synnerhet inte enligt förfarandet i artikel 4. 5 i direktiv 90/684/EEG. Därigenom visade kommissionen tydligt att den även betvivlade att ansökan om stöd överhuvudtaget var berättigad. Eftersom varken INMA eller de italienska myndigheterna lagt fram några nya sifferuppgifter för att bevisa att det var nödvändigt att fördubbla stödet för att undvika att kontrakten hamnade hos varv i tredje land har kommissionen ytterligare stärkts i sin övertygelse att varvet helt enkelt gav efter för utpressning från skeppsre- darens sida när man beslutade att sänka priserna. Det är också helt klart att stödet bedöms ge sin effekt i det skede då kontraktet undertecknas. I direktiv 90/ 684/EEG anges nämligen att det är den maximala stöd- nivå som råder vid undertecknandet av kontraktet som skall gälla, oavsett när medlemsstaten betalar ut stödet till varvet, och detta omfattar även stöd enligt artikel 4. 1 i direktivet. Vid tillämpningen av direktiven om statligt stöd till varvsindustrin har det också hänt flera gånger, och just i Italien, att skeppsvarv inte har kunnat få stöd godkända till följd av att rättslig grund saknats, antingen på grund av tidskrävande behandling i parlamentet eller därför att kommissionen ännu inte godkänt stödord- ningen i fråga. Detta faktum har dock inte hindrat italienska skeppsvarv från att erhålla kontrakt genom att i förhand räkna med att stöd skall beviljas – när bestäm- melsen sedan träder i kraft har varven nöjt sig med att inkassera stöden utan att detta påverkat det pris som från början avtalats. konkurrensen, föreligger inga fakta som kan övertyga kommissionen om att de övriga gemenskapsvarv som konkurrerade om kontrakten inte skulle ha kunnat lägga vinnande anbud om de kunnat beräkna sina priser med en stödnivå på 9 %. Eftersom kommissionen varken då kontraktet underteck- nades eller senare har haft möjlighet att kontrollera detta med hjälp av tillräckligt detaljerade uppgifter från den italienska statens sida – dvs. sifferuppgifter från de konkurrerande anbuden, både från varv inom och utom gemenskapen – anser kommissionen att de italienska myndigheterna inte har kunnat bevisa att en stödnivå på 9 % var nödvändig för att hålla kontrakten inom gemen- skapen. VI Mot bakgrund av ovanstående drar kommissionen slut- satsen att en fördubbling av stödet till 9 % inte är fören- ligt med den gemensamma marknaden, eftersom de italienska myndigheterna inte har bevisat att de övriga gemenskapsvarv som deltog i upphandlingarna i konkur- rens med INMA inte skulle ha kunnat lägga vinnande anbud med en stödnivå på under 9 %. Det kan således inte uteslutas att INMA erhållit kontrakten endast i kraft av det stöd på 9 % som man förutsåg, och som i prak- tiken gav varvet en mer fördelaktig ställning än konkurre- rande gemenskapsvarv. Kommissionen kan därför inte godkänna det ytterligare stödet på 4,5 % till skeppsvarvet INMA för ombyggnad av passagerarfartygen ”Regal Voyager” och ”Sally Albatros”. HÄRIGENOM FÖRESKRIVS FÖLJANDE. Artikel 1 Ökningen av stödet till förmån för skeppsvarvet INMA SpA, med 4,5 % av kontraktsvärdet, för ombyggnad av passagerarfartygen ”Regal Voyager” och ”Sally Albatros”, vilken grundar sig på lag nr 132/94 och har anmälts av Italien till kommissionen genom en skrivelse av den 27 maj 1997, är oförenlig med den gemensamma mark- naden. Artikel 2 Italien får inte bevilja det stöd som avses i artikel 1. Det är således klart att varvet i detta fall i förhand räknade med att stödet skulle godkännas, och även om företaget – vilket dess advokater påpekar – har tagit en risk genom att avtala om ett pris som låg under kostnaderna utan att med säkerhet veta att stödet skulle beviljas, vilket skulle innebära att man inte bidragit till snedvridning av Artikel 3 Italien skall inom två månader från dagen för delgiv- ningen av detta beslut till kommissionen anmäla vilka åtgärder som vidtagits för att följa beslutet. 10. 6. 1999 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning L 145/31 Detta beslut riktar sig till Republiken Italien. Artikel 4 Utfärdat i Bryssel den 11 november 1998. På kommissionens vägnar Karel VAN MIERT Ledamot av kommissionen


title: 1999/379/CE: Décision de la Commission, du 11 novembre 1998, relative à une aide en faveur du chantier naval INMA SpA prévue par le décret-loi italien n° 564/93 converti en loi n° 132/94 [notifiée sous le numéro C(1998) 3584] (Texte présentant de l'intérêt pour l'EEE) (Le texte en langue italienne est le seul faisant foi.)

text: 10. 6. 1999 FR Journal officiel des Communautés européennes L 145/27 DÉCISION DE LA COMMISSION du 11 novembre 1998 relative à une aide en faveur du chantier naval INMA SpA prévue par le décret-loi italien no 564/93 converti en loi no 132/94 [notifiée sous le numéro C(1998) 3584] (Le texte en langue italienne est le seul faisant foi. ) (Texte présentant de l’intérêt pour l’EEE) (1999/379/CE) LA COMMISSION DES COMMUNAUTÉS EUROPÉENNES, vu le traité instituant la Communauté européenne, et notamment son article 93, paragraphe 2, premier alinéa, après avoir mis les intéressés en demeure de lui présenter leurs observations et compte tenu de ces observations, considérant ce qui suit: I Par lettre de la représentation permanente de l’Italie auprès de l’Union européenne du 27 mai 1997, enregis- trée à la Commission le 3 juin 1997, le gouvernement italien a notifié à la Commission un projet d’aide complé- mentaire au chantier naval INMA, concernant deux contrats de transformation de navires. Cette notification a été suivie d’une réunion entre les services de la Commis- sion et les fonctionnaires du ministère des transports et de la navigation et de l’envoi d’une lettre des autorités italiennes en date du 8 juillet 1997. le chantier naval italien INMA, situé à La En 1994, Spezia, a signé deux contrats de transformation de navires. Le premier, daté du 19 août, concernait le navire «Regal Voyager» appartenant à l’armateur St Thomas Cruises Limited (Bahamas) et portait sur un montant d’environ 20 milliards de lires italiennes; le second, daté du 4 octobre, concernait le navire «Sally Albatros» de l’armateur finlan- dais Sally AB et portait sur un montant d’environ 93 milliards de lires italiennes. Les deux contrats ont déjà bénéficié d’une aide de 4,5 % chacun, conforme au plafond fixé par la Commission en 1994 pour les transfor- mations de navires. Ces aides ont également fait l’objet d’une notification à la Commission dans le cadre de la surveillance des aides à la construction navale prévue à l’article 11 de la directive 90/684/CEE du Conseil (1), modifiée en dernier lieu par la directive 94/73/CE (2), dont l’application a été prorogée par le règlement (CE) no 3094/95 du Conseil (3), modifié en dernier lieu par le règlement (CE) no 2600/97 (4). Les deux armateurs avaient fait appel à un même courtier, Simonship AB, pour négocier les contrats, et celui-ci avait lancé une procédure d’appel d’offres parmi de nombreux chantiers européens, tant à l’intérieur de la Communauté qu’à l’extérieur. Les chantiers communautaires approchés avaient été les suivants:  pour l’Allemagne: HDW et Lloyd Bremerhaven,  pour le Danemark: Reparationværftet,  pour l’Espagne: Astileros Españoles,  pour l’Italie: INMA, Fincantieri et T. Mariotti,  pour les Pays-Bas: Wiltonfijenoord drydock,  pour le Portugal: Lisnave et Estaleiros Navais de Viana do Castelo. Deux chantiers finlandais et deux chantiers polonais ont également été approchés. Compte tenu du fait que les dirigeants du chantier INMA avaient reçu, au cours des négociations, des lettres du courtier Simonship leur signifiant que les armateurs avaient reçu des offres plus avantageuses émanant des chantiers finlandais et polonais, une demande avait été introduite auprès des autorités compétentes italiennes pour pouvoir bénéficier d’un taux d’aide de 9 %. La demande de majoration du taux d’aide pour les deux contrats en objet se fonde sur l’article 4, paragraphe 5, du décret-loi no 564/93, converti en loi no 132/94 (ci-après denommée «loi no 132/94»), qui dispose que: «Si, pour l’obtention d’un contrat de transformation navale, une entreprise de construction navale nationale se trouve en concurrence avec une ou plusieurs entreprises de pays n’appartenant pas à la Communauté européenne, le ministère de la marine marchande peut, avec l’autorisa- tion préalable de la Commission des Communautés euro- péennes, augmenter le taux d’aide prévu au paragraphe 1 [en l’occurrence 4,5 %], sans toutefois dépasser le taux prévu à l’article 3, paragraphe 1 [en l’occurrence 9 %], pour autant que l’entreprise prouve que cette majoration du niveau d’aide est nécessaire pour contrecarrer la concurrence extracommunautaire et permettre l’obtention de la commande. » (1) JO L 380 du 31. 12. 1990, p. 27. (2) JO L 351 du 31. 12. 1994, p. 10. (3) JO L 332 du 31. 12. 1995, p. 1. (4) JO L 351 du 23. 12. 1997, p. 18. L 145/28 FR Journal officiel des Communautés européennes 10. 6. 1999 En introduisant cette disposition dans la loi, le législateur italien s’est référé à une déclaration de la Commission inscrite au procès-verbal de la 1450e session du Conseil, du 26 novembre 1990, concernant l’adoption de la direc- tive 90/684/CEE sur les aides à la construction navale, qui précise que: «Dans le cas où un État membre prouve que ses chantiers sont en compétition avec des pays non euro- péens pour la construction de navires spécialisés de petite dimension dont le coût est inférieur à 10 millions d’écus ou pour la transformation de navires, quelle qu’en soit la valeur contractuelle, la Commission pourrait, après notifi- cation préalable appropriée par l’État membre, autoriser l’octroi d’une aide à la production liée au contrat, à concurrence du plafond défini à l’article 4, paragraphe 1. » II L’examen approfondi des informations fournies par les autorités italiennes permet de faire certaines constatations. les autorités l’interprétation faite par Tout d’abord, italiennes de la notion de «notification préalable appro- priée», qui figure dans la déclaration de la Commission figurant au procès-verbal du Conseil de 1990, est contes- table. En effet, toute mesure d’aide qui ne répond pas aux critères énoncés à l’article 92, paragraphe 3, du traité, ne peut être autorisée par la Commission qu’à condition qu’elle ne fausse pas ou ne menace pas de fausser la concurrence entreprises ou certaines productions. Cet examen doit a fortiori être effectué avant que l’aide ne produise des effets. Or, dans les deux cas en objet, ainsi que le montrent les faits et l’analyse ci-dessous, il apparaît que le chantier a agi en pensant que l’aide était acquise, et les autorités italiennes, en procédant à la notification trois ans après la signature des contrats, semblent avoir considéré, qu’en l’espèce l’au- torisation de la Commission porterait uniquement sur la libération des fonds. en favorisant certaines En réalité, l’examen chronologique des faits, tels qu’ils sont précisés dans la notification, montre que le chantier naval INMA a présenté ses demandes de dérogation au titre de l’article 4, paragraphe 5, de la loi no 132/94, le 1er septembre 1994 pour le contrat respectivement, «Regal Voyager», signé le 19 août, et le 11 octobre 1994 pour le contrat «Sally Albatros», signé le 4 octobre. Les deux demandes étaient donc postérieures à la signature des contrats, dont les prix, à l’examen des données chif- frées, avaient été fixés sur la base d’une majoration du taux d’aide. Ce faisant, le chantier n’a pas respecté la loi, puisque celle-ci précise très clairement que le ministre ne peut octroyer une majoration du taux qu’après autorisation préalable de la Commission. En anticipant cette autorisa- tion, sur la seule base des lettres de pression émanant du courtier en charge de la négociation des contrats, le chan- tier n’a pas tenu compte de l’examen approfondi de la situation du marché en cause auquel la Commission doit procéder pour autoriser éventuellement de telles déroga- tions, autorisation qui, en tout état de cause, ne saurait être considérée comme étant automatique dès lors que toutes les conditions sont réunies, puisque, dans sa décla- le procès-verbal du Conseil, ration consignée dans mentionnée ci-dessus, la Commission a bien précisé qu’elle «pourrait» autoriser une majoration du taux. L’utili- sation du conditionnel montre clairement qu’une déroga- tion ne peut être octroyée que dans des circonstances tout à fait exceptionnelles et à condition que la Commission ait la certitude qu’aucun autre chantier communautaire ne soit lésé. L’attitude du chantier semble d’autant plus contestable qu’il était en possession de la liste des chantiers commu- nautaires invités à soumissionner dès le 20 juin 1994, soit deux mois avant la signature du premier contrat. La répu- tation de ces chantiers, qui étaient tout à fait en mesure d’emporter ce marché, montre que l’on se trouvait dans une véritable situation concurrentielle entre chantiers communautaires et, compte tenu des informations dont disposait le chantier, la Commission aurait pu examiner la situation conformément à l’article 4, paragraphe 5, de la directive 90/684/CEE. En l’absence d’un tel examen, on peut même considérer que, en anticipant l’octroi de l’aide, le chantier faussait d’emblée la concurrence, puisque les autres chantiers n’avaient pas eu l’opportunité de soumis- sionner avec un taux d’aide de 9 %. En conséquence, par lettre du 18 août 1997, la Commis- sion a informé le gouvernement italien de sa décision d’ouvrir la procédure prévue à l’article 93, paragraphe 2, du traité à l’égard de la demande de majoration du taux «Regal d’aide pour Voyager» et «Sally Albatros» dans le chantier INMA. transformations des navires les III italien à présenter ses observations; Dans le cadre de la procédure, la Commission a invité le gouvernement les autres États membres et les tiers intéressés ont été informés par la publication de la décision d’ouverture de la procédure au Journal Officiel des Communautés euro- péennes (1). Les autorités italiennes ont présenté leurs observations par lettre du 17 octobre 1997. À la suite de la publication, le chantier concerné ainsi que le Danemark ont soumis leurs observations à la Commis- sion, par l’intermédiaire d’un bureau d’avocats (lettre du 12 janvier 1998) et de la représentation permanente (lettre du 2 janvier 1998). Dans ses observations, le Danemark conclut au bien- fondé de l’ouverture de la procédure décidée par la Commission. Par lettre du 4 février 1998, la Commission a transmis ces observations aux autorités italiennes. (1) JO C 377 du 12. 12. 1997, p. 4. 10. 6. 1999 FR Journal officiel des Communautés européennes L 145/29 IV Dans leurs observations, tant les autorités italiennes que le chantier concerné insistent, tout d’abord, sur le fait que l’aide supplémentaire n’a pas encore été accordée et que les règles en matière de notification, confirmées par la Cour de justice des Communautés européennes, ont été respectées; par conséquent, l’obligation de notification préalable de l’aide n’a pas été violée. Étant donné que l’aide n’a pas encore été octroyée, il n’y a donc pas infraction; au contraire, le chantier a assumé le risque de se voir refuser l’augmentation de l’aide. Il n’y a donc, en l’espèce, aucun préjudice pour la concurrence. En outre, la directive 90/684/CEE ne précise nullement qu’un projet d’aide doit être notifié avant la signature du contrat. Le fait d’avoir notifié la demande de majoration de l’aide trois ans après la signature du contrat ne change rien quant au fond, mais prouve, au contraire, que les autorités italiennes ont procédé à un examen approfondi pour déterminer si toutes les conditions de droit et de fait propres à justifier le versement de l’aide étaient réunies: le bureau technique du ministère des transports et de la navigation a notamment évalué, et estimé raisonnable, le montant des contrats présenté par INMA et a constaté que des chantiers extracommunautaires étaient intéressés par le marché; après être parvenues à une conclusion positive, informé la Commission et lui ont demandé dans le même temps d’autoriser le versement de l’aide; pendant tout ce temps, il n’y a eu aucun versement, de sorte que si la Commu- nauté ne donnait pas son feu vert, l’entreprise serait contrainte d’exécuter le contrat sans l’aide supplémentaire de l’État. italiennes en ont les autorités Les deux parties font par ailleurs grief à la Commission d’avoir négligé l’analyse du dossier sur le fond et de s’être limitée à mettre en évidence une distorsion de concur- rence hypothétique. À cet égard, les autorités italiennes considèrent qu’il n’y a distorsion de concurrence qu’à partir du moment où l’aide est effectivement versée et que, dans le cas d’espèce, la Commission ne démontre pas concrètement comment le fait de verser l’aide trois ans après la signature du contrat aurait faussé la concurrence sur le marché au moment de la signature. les autorités italiennes contestent également Enfin, le recours à l’article 4, paragraphe 5, de la directive 90/ 684/CEE, que la Commission aurait pu invoquer si la notification en question avait été effectuée avant la signa- ture du contrat, car aucun texte ni aucune déclaration ne le prévoit en cas d’application de la dérogation en cause. V En ce qui concerne les observations des autorités italiennes et du chantier concerné, la Commission, s’ap- la Cour de justice des puyant sur rendu par l’arrêt Communautés européennes le 18 mai 1993 dans les affaires jointes C-356/90 et C-180/91, Belgique contre Commission (1), doute de la valeur, en tant que base juri- dique, de la déclaration de la Commission inscrite au procès-verbal de la 1450e session du Conseil, du 20 décembre 1990. En effet, la Cour déclare dans cet arrêt «qu’en ce qui concerne les aides à la production en faveur de la construction et de la transformation navales, le critère retenu est celui du non-dépassement du plafond maximal commun, prévu à l’article 4, paragraphe 1, de la directive. Ce plafond constitue ce que le Conseil a consi- déré comme point d’équilibre entre les exigences contra- dictoires du respect des règles du marché commun et du maintien d’un niveau suffisant d’activité dans les chantiers navals européens ainsi que de la survie d’une construction navale efficace et concurrentielle (sixième considérant de la directive). Il apparaît, dès lors, que le respect du plafond litigieux est la condition essentielle pour qu’une aide à la construction navale puisse être considérée comme compatible avec le marché commun et que son dépassement entraîne ipso facto l’incompatibilité de l’aide en cause. Il en découle que, dans ce contexte, le rôle de la Commis- sion est limité à la vérification du respect de ladite condi- tion. Exiger, comme le soutient le gouvernement belge, que la Commission procède à une nouvelle vérification, cas par cas, de la compatibilité des aides par rapport aux critères visés à l’article 92, paragraphe 1, non seulement enlèverait tout effet utile à la directive, mais serait illo- gique, s’agissant d’un régime dérogatoire, qui présuppose nécessairement que les aides visées sont au départ incom- patibles avec le marché commun» (2). Cela dit, même si la déclaration figurant au procès-verbal de la 1450e session du Conseil ou l’approbation du régime d’aides italien la consacrant pouvaient être prises comme la Commission ne peut cependant pas base juridique, considérer l’aide comme compatible avec le marché commun. En effet, en cas de notification d’une aide en dérogation à la règle générale, la Commission doit être en mesure de vérifier que l’aide supplémentaire, même si elle repose sur un élément concret justifiant la dérogation, en l’occur- rence la concurrence de chantiers navals extracommunau- taires, ne crée pas une distorsion de concurrence entre chantiers communautaires, incompatible avec le marché commun. Il y a lieu de remarquer que la notification, du fait qu’elle est intervenue trois ans après la signature du contrat, rend cette vérification encore plus difficile. Compte tenu du nombre de chantiers de la Communauté qui avaient été approchés par le courtier, la Commission a toutes les raisons de supposer que si ces chantiers avaient été en mesure de soumettre des offres assorties d’une aide supérieure à celle normalement autorisée, ou moins importante que les 9 % sollicités par le chantier, on ne peut pas exclure qu’ils auraient eux aussi été suffisam- ment compétitifs pour se voir attribuer les commandes concernées. (1) Recueil 1993, p. I-2323. (2) Ibidem, points 31, 32 et 33 des motifs. L 145/30 FR Journal officiel des Communautés européennes 10. 6. 1999 Les parties intéressées font également grief à la Commis- sion de négliger l’analyse du dossier sur le fond, mais n’apportent aucun élément nouveau lui permettant d’af- finer cette analyse. Au contraire, les autorités italiennes estiment que la Commission ne conteste absolument pas l’existence des conditions nécessaires à l’application de la dérogation, car elle ne mentionne pas l’absence de préci- sions ou d’informations sur ce sujet. Cette affirmation tendrait à insinuer que la Commission pourrait se satis- faire, comme seule preuve de l’éventuelle nécessité d’ac- corder une dérogation, du contenu de deux lettres laconi- ques par lesquelles le courtier invite le chantier à baisser ses offres, afin de ne pas risquer de perdre les commandes au profit de chantiers extracommunautaires. la Commission indiquait Aucune donnée ne confirme cette situation et les seuls chiffres dont la Commission dispose sont les prix facturés, dont le chantier reconnaît qu’ils sont inférieurs au seuil de rentabilité. En précisant, lors de l’ouverture de la procédure, qu’elle n’avait pas été en mesure d’analyser les conditions du marché, notamment par le biais de la procédure prévue à l’article 4, paragraphe 5, de la directive 90/684/CEE, très clairement qu’elle avait des doutes quant à la validité même de la demande. En outre, le fait que, dans leurs observations, ni les autorités italiennes ni le chantier INMA n’apportent d’éléments chiffrés nouveaux susceptibles de montrer que le doublement de l’aide était absolument nécessaire pour éviter que la commande ne soit attribuée aux chantiers extracommunautaires ne fait que confirmer la conviction de la Commission selon laquelle le chantier, en abaissant ses prix, n’a fait que céder à un chantage des armateurs. Par ailleurs, il est évident que l’aide produit son effet au moment de la signature du contrat, puisque même pour les aides autorisées au titre de l’article 4, paragraphe 1, de la directive 90/684/CEE, celle-ci précise que, quel que soit le moment où l’État membre paye les aides aux chantiers, c’est le taux d’aide en vigueur à la signature du contrat qui s’applique. De plus, et précisément en Italie, alors que les directives sur les aides à la construction navale étaient en vigueur, les chantiers se sont trouvés à plusieurs reprises dans l’impossibilité de recevoir des aides parce qu’il n’y avait pas de base juridique, soit pour cause de retard dans les travaux parlementaires, soit parce que les régimes n’avaient pas encore été approuvés par la Commission. Cette situation n’a jamais empêché les chantiers italiens d’accepter des commandes en anticipant l’effet de l’aide, car lorsque les lois entraient en vigueur, ils se contentaient de recevoir l’aide sans que cela n’af- fecte le prix initialement convenu. concurrence, rien ne garantit à la Commission que, au moment de la signature des contrats, les offres faites par les chantiers communautaires concurrents, s’ils avaient pu proposer des prix calculés sur la base d’une aide de 9 %, ne leur auraient pas permis d’obtenir les commandes. Faute d’avoir pu procéder à cette vérification en temps utile, soit lors de la signature du contrat ou même actuel- lement, sur la base de données plus concrètes fournies par les autorités italiennes, à savoir des données chiffrées sur les offres de l’ensemble de la concurrence tant commu- nautaire qu’extracommunautaire, la Commission consi- dère que les autorités italiennes n’apportent pas la preuve qu’une majoration de l’aide à concurrence d’un taux de 9 % était nécessaire au chantier pour conserver les contrats en cause dans la Communauté. VI À la lumière de ce qui précède, la Commission ne peut conclure que le doublement de l’intensité de l’aide à hauteur de 9 % est compatible avec le marché commun, car le gouvernement italien n’a pas démontré que les autres chantiers communautaires qui étaient en compéti- tion avec le chantier INMA n’auraient pas été en mesure d’obtenir les contrats avec une aide d’une intensité infé- rieure à 9 %. Il ne peut donc être exclu que le chantier italien n’a obtenu les contrats que parce qu’une aide de 9 % était prévue, ce qui le plaçait de facto dans une position plus favorable que celle de ses concurrents communautaires. La Commission ne peut, dès lors, auto- riser l’aide supplémentaire de 4,5 % pour les travaux de transformation des navires «Regal Voyager» et «Sally Alba- tros» dans le chantier INMA, A ARRÊTÉ LA PRÉSENTE DÉCISION: Article premier La majoration du taux d’aide de 4,5 % du prix contractuel en faveur des contrats de transformation des navires «Regal Voyager» et «Sally Albatros» dans le chantier naval INMA, prévue par la loi no 132/94 et notifiée par l’ltalie par lettre du 27 mai 1997, est incompatible avec le marché commun. Article 2 L’Italie n’est pas autorisée à octroyer l’article 1er. l’aide visée à En conséquence, il est confirmé que le chantier a anticipé les l’octroi de l’aide, et même si, comme l’affirment avocats de l’entreprise, celle-ci a pris un risque en offrant un prix inférieur à ses coûts sans être pour autant sûre d’obtenir l’aide et si, de ce fait, elle ne faussait pas la Article 3 L’Italie informe la Commission, dans un délai de deux mois à compter de la notification de la présente décision, des mesures prises pour s’y conformer. 10. 6. 1999 FR Journal officiel des Communautés européennes L 145/31 La République italienne est destinataire de la présente décision. Article 4 Fait à Bruxelles, le 11 novembre 1998. Par la Commission Karel VAN MIERT Membre de la Commission


title: Proposition modifiée de règlement (CE) du Conseil modifiant le règlement (CE) n° 297/95 concernant les redevances dues à l'Agence européenne pour l'évaluation des médicaments

eurovoc_concepts:
European Medicines Agency
market approval
medicinal product
quasi-fiscal charge
veterinary medicinal product

formats: pdf print

text: COMMISSION DES COMMUNAUTES EUROPEENNES Bruxelles, le 11. 11. 1998 COM(1998) 648 final 98/0135 (CNS) Proposition modifiée de REGLEMENT (CE) DU CONSEIL MODIFIANT LE REGLEMENT (CE) N° 297/95 CONCERNANT LES REDEVANCES DUES A L'AGENCE EUROPEENNE POUR L'EVALUATION DES MEDICAMENTS. (présentée par la Commission conformément à l'article 189 A, paragraphe 2 du traité CE) Expose des motifs Le Parlement européen a adopté un avis le 7 octobre 1998 sur la proposition de règlement du Conseil concernant les redevances dues à l'Agence européenne pour l'évaluation des médicaments. La Commission a accepté les amendements n° 10, 11 et 16. Par ailleurs, la Commission reprend dans la présente proposition modifiée partiellement ou sous réserve de modifications les amendements n° 12 (l'augmentation de la redevance majorée lors d'une procédure d'arbitrage en vue de l'autorisation de mise sur le marché d'un médicament vétérinaire reste plafonnée à 20. 000 écus), n°13 (l'augmentation de la redevance additionnelle pour demande de modification ou d'extension d'une limite maximale de résidus demeure plafonnée à 15. 000 écus) et n°14 (le principe de redevances maximales perçues pour la demande de conseils scientifiques est introduit). La Commission n'a pas repris les amendements 1 à 9 pour les raisons suivantes : Amendement n°l Amendements n° 2,3,5,6,7 La Commission est opposée au changement de base juridique du texte proposé, la base juridique dérivée (art. 10 du règlement (CE) n° 297/95) étant parfaitement appropriée. La Commission souligne en outre que la consultation du Parlement européen a été préservée à sa demande lors de l'introduction de la base juridique dérivée. Ces amendements ne concernent pas spécifiquement les niveaux et la structure des redevances dues à l'Agence européenne pour l'évaluation des médicaments mais ont trait aux règles budgétaires devant s'appliquer à cette dernière. Ces aspects font de surcroît l'objet d'un projet de règlement horizontal couvrant toutes les Agences actuellement en cours de discussion. Amendement n°4 Le remplacement de l'écu par l'euro dans I 'ensemble des textes communautaires doit faire l'objet d'un texte horizontal. Amendements n°8,9 La Commission est opposée à la réintroduction de plafonds pour les redevances qui sont directement liées à l'octroi d'autorisations de mise sur le marché dans la cadre de la procédure centralisée. Ces plafonds ne sont en effet justifiables ni du point de vue du service rendu par l'Agence ni du point de vue de la santé publique. Les principes d'usage rationnel des médicaments s'opposent en effet à la multiplication des différentes formes pharmaceutiques d'un même médicament. A PROPOSITION MODIFIEE l>E REGLEMENT (CE) DU CONSEIL MOD. II IANT LE REGI. EMI NT (CE) N" 297/95 CONCERNANT LES R E D E V A N C ES D U ES A L'AGENCE EUROPEENNE POUR L'EVALUATION DES MEDICAMENTS. Suite à l'avis du Parlement européen rendu le 7 octobre 1998, la proposition initiale de la Commission (COM (1998) 21 final) est modifiée comme suit : I cxte initial Texte modifié ARTICLE PREMIER, POINT 2 Article 3, paragraphe 2, point a), alinéa unique bis (nouveau) (règlement (CE) n"2W>5) En cas de modification la redevance couvre tous les dosages, toutes les formes pharmaceutiques et toutes les présentations autorisés. identique, ARTICLE PREMIER, POINT 2 Article 3, paragraphe 2, point b), alinéa unique bis (nouveau) (règlement (CE) n°2(>7/95) jin. V. ys jk modi lication la redevance couvre tous les dosages, toutes les formes pharmaceutiques et toutes les présentations autorisés. identique, ARTICLE PREMIER, POINT 2 Article 5, paragraphe 2, point a), alinéa unique bis (nouveau) (règlement (CE) n°297/95) la En cas de modification redevance couvre tous les dosages, toutes les formes pharmaceutiques et toutes les présentations autorisés. identique, Article 5, paragraphe 2, point b), troisième alinéa (nouveau) (règlement (CE) n"2l>7/95) En cas de modification la redevance couvre tous les dosages, toutes les formes pharmaceutiques et toutes les identique, B présentations autorisés. ARTICLE PREMIER, POINT 2 Article 6, deuxième alinéa (règlement (CE n° 297/95) Celte redevance est majorée de 15. 000 Cette redevance est majorée de 20. 000 écus lorsque les procédures prévues aux écus lorsque les procédures prévues aux la directive articles. 81/851/CEE sont mises en oeuvre à 81/851/CEE sont mises en oeuvre à l'initiative du demandeur ou du titulaire l'initiative du demandeur ou du titulaire de l'autorisation de mise sur le marché. de l'autorisation de mise sur le marché. la directive articles 19 et 20 de 19 et 20 de ARTICLE PREMIER, POINT 2 Article 7, paragraphe (1), deuxième alinéa (règlement n° 297/95) Une redevance LMR additionnelle de Une redevance LMR additionnelle de 10. 000 écus est due pour chaque demande 15. 000 écus est due pour chaque demande de modification ou extension d'une LMR de modification ou extension d'une LMR existante notamment en vue de couvrir de existante ou pour la couverture de nouvelles espèces. nouvelles espèces. ARTICLE PREMIER, POINT 2 Article 8, point (1) (règlement n° 297/95) Cette redevance est perçue lors d'une demande de conseils scientifiques ou techniques concernant un médicament demande avant d'autorisation de mise sur le marché le concernant. d'une dépôt le Cette redevance est perçue lors d'une demande de conseils scientifiques ou techniques concernant un médicament demande avant d'autorisation de mise sur le marché le concernant. dépôt d'une le - Pour les médicaments à usage humain, le montant de cette redevance est fixé à 60. 000 écus. - Pour les médicaments à usage humain, le montant maximum de cette redevance est fixé à 60. 000 écus. Pour les médicaments usage vétérinaire, ce montant est fixé à 30. 000 vétérinaire, le montant maximum est fixé écus. les médicaments à 30. 000 écus. à usage - Pour à Les modalités d'application de cet article sont arrêtées selon la procédure prévue à l'article 11. paragraphe 2. 4 A k ï ï c u: IM<I:MII:R, POINT 2 A K T K ' I. I ' P K I ' M I I ' K, l»OINT2 Article 12, troisième alinéa his (nouveau) (règlement (CIO n" 2 W ° 5) Article 12, troisième alinéa his (nouveau) (règlement (CIO n" 2 W ° 5) A rayenjr. Je !'éçx;imen des_içjdevanç. es A rayenjj;. le réçxjimen des_içjdevançes reposera sur une évaluation complète des reposera sur une évaluation complète des coûts de P Agence, y compris les dépenses coûts de P Agence, y compris les dépenses afférentes aux rapporteurs des Etats afférentes aux rapporteurs des Etats membres. membres. ISSN 0254-149 COM(98) 648 final DOCUMENTS FR 15 01 10 06 N° de catalogue : CB-CO-98-638-FR-C Office des publications officielles des Communautés européennes L-2985 Luxembourg G


title: Verordening (EG) nr. 2429/98 van de Commissie van 11 november 1998 tot vaststelling van forfaitaire invoerwaarden voor de bepaling van de invoerprijzen van bepaalde soorten groenten en fruit

eurovoc_concepts:
agri-monetary policy
citrus fruit
fruit vegetable
grape
import price
pip fruit

text: L 302/8 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 12. 11. 98 I (Besluiten waarvan de publicatie voorwaarde is voor de toepassing) VERORDENING (EG) Nr. 2429/98 VAN DE COMMISSIE van 11 november 1998 tot vaststelling van forfaitaire invoerwaarden voor de bepaling van de invoer- pr¶zen van bepaalde soorten groenten en fruit DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, Gelet op Verordening (EG) nr. 3223/94 van de Commissie van 21 december 1994 houdende uitvoeringsbepalingen van de invoerregeling voor groenten en fruit (1), laatstel¶k gew¶zigd b¶ Verordening (EG) nr. 1498/98 (2), en met name op artikel 4, lid 1, Gelet op Verordening (EEG) nr. 3813/92 van de Raad van 28 december 1992 betreffende de rekeneenheid en de omrekeningskoersen die in het kader van het gemeen- schappel¶k landbouwbeleid moeten worden toegepast (3), laatstel¶k gew¶zigd b¶ Verordening (EG) nr. 150/95 (4), en met name op artikel 3, lid 3, Overwegende dat in Verordening (EG) nr. 3223/94 op grond van de multilaterale handelsbesprekingen in het kader van de Uruguay-Ronde de criteria z¶n vastgesteld aan de hand waarvan de Commissie voor de producten en de periodes die in de b¶lage b¶ die verordening z¶n vermeld, de forfaitaire waarden b¶ invoer uit derde landen vaststelt; Overwegende dat op grond van de bovenvermelde criteria de forfaitaire invoerwaarden moeten worden vastgesteld op de in de b¶lage b¶ deze verordening vermelde niveaus, HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 De in artikel 4 van Verordening (EG) nr. 3223/94 bedoelde forfaitaire invoerwaarden worden vastgesteld zoals aangegeven in de tabel in de b¶lage b¶ deze veror- dening. Artikel 2 Deze verordening treedt 1998. in werking op 12 november Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepassel¶k in elke lidstaat. Gedaan te Brussel, 11 november 1998. Voor de Commissie Franz FISCHLER Lid van de Commissie (1) PB L 337 van 24. 12. 1994, blz. 66. (2) PB L 198 van 15. 7. 1998, blz. 4. (3) PB L 387 van 31. 12. 1992, blz. 1. (4) PB L 22 van 31. 1. 1995, blz. 1. 12. 11. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 302/9 B(cid:246)LAGE b¶ de verordening van de Commissie van 11 november 1998 tot vaststelling van forfaitaire invoerwaarden voor de bepaling van de invoerpr¶zen van bepaalde soorten groenten en fruit GN-code Code derde landen (1) (in ecu/100 kg) Forfaitaire invoerwaarde 0702 00 00 0709 90 70 0805 20 10 0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90 0805 30 10 0806 10 10 0808 10 20, 0808 10 50, 0808 10 90 0808 20 50 052 204 999 052 204 999 204 999 052 999 052 388 528 999 052 400 999 060 064 388 400 404 800 999 052 064 400 720 999 99,6 77,8 88,7 65,7 37,7 51,7 77,0 77,0 58,5 58,5 59,2 41,8 41,4 47,5 150,7 262,5 206,6 31,8 42,5 30,5 74,2 71,8 143,6 65,7 85,0 60,3 84,0 54,6 71,0 (1) Landennomenclatuur vastgesteld b¶ Verordening (EG) nr. 2317/97 van de Commissie (PB L 321 van 22. 11. 1997, blz. 19). De code „999” staat voor „andere oorsprong”