title: Regulamento (CE) nº 2456/98 da Comissão de 13 de Novembro de 1998 relativo à emissão de certificados de exportação do sistema A1 no sector das frutas e produtos hortícolas

text: L 304/20 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias 14. 11. 98 REGULAMENTO (CE) Nº 2456/98 DA COMISS(cid:212)O de 13 de Novembro de 1998 relativo (cid:133) emiss(cid:209)o de certificados de exporta(cid:135)(cid:209)o do sistema A1 no sector das frutas e produtos hort(cid:146)colas A COMISS(cid:212)O DAS COMUNIDADES EUROPEIAS, Tendo em conta o Tratado que institui a Comunidade Europeia, Tendo em conta o Regulamento (CE) nº 2190/96 da Comiss(cid:209)o, de 14 de Novembro de 1996, que estabelece as normas de execu(cid:135)(cid:209)o do Regulamento (CE) nº 2200/96 do Conselho, no que respeita (cid:133)s restitui(cid:135)(cid:210)es (cid:133) exporta(cid:135)(cid:209)o no sector das frutas e produtos hort(cid:146)colas (1), com a (cid:156)ltima redac(cid:135)(cid:209)o que lhe foi dada pelo Regulamento (CE) nº 1287/98 (2), e, nomeadamente, o nº 3 do seu artigo 2º, Considerando que o Regulamento (CE) nº 2379/98 da Comiss(cid:209)o (3), fixa as quantidades em rela(cid:135)(cid:209)o (cid:133)s quais podem ser emitidos certificados de exporta(cid:135)(cid:209)o do sistema A1, n(cid:209)o pedidos no (cid:131)mbito da ajuda alimentar; Considerando que o artigo 2º do Regulamento (CE) nº 2190/96 fixa as condi(cid:135)(cid:210)es em que podem ser tomadas medidas especiais pela Comiss(cid:209)o, com vista a evitar a supera(cid:135)(cid:209)o das quantidades em rela(cid:135)(cid:209)o (cid:133)s quais podem ser emitidos certificados do sistema A1; Considerando que, perante as informa(cid:135)(cid:210)es de que hoje disp(cid:210)e a Comiss(cid:209)o, essas quantidades, diminu(cid:146)das e aumentadas das quantidades referidas no nº 3 do artigo 2º do Regulamento (CE) nº 2190/96, seriam superadas se n(cid:209)o fossem impostas restri(cid:135)(cid:210)es (cid:133) emiss(cid:209)o de certificados do sistema A1 pedidos desde 9 de Novembro de 1998 para as ma(cid:135)(cid:209)s; que (cid:130), por conseguinte, conveniente, em rela(cid:135)(cid:209)o a este produto, fixar uma percentagem de emiss(cid:209)o das quantidades pedidas em 9 de Novembro de 1998 e recusar os pedidos de certificados do sistema A1 apresen- tados posteriormente durante o mesmo per(cid:146)odo de pedido, ADOPTOU O PRESENTE REGULAMENTO: Artigo 1º Os certificados de exporta(cid:135)(cid:209)o do sistema A1 relativos (cid:133)s ma(cid:135)(cid:209)s cujo pedido tenha sido apresentado em 9 de Novembro de 1998 ao abrigo do artigo 1º do Regula- mento (CE) nº 2379/98, ser(cid:209)o emitidos na percentagem de 60,2 % das quantidades pedidas. Em rela(cid:135)(cid:209)o ao produto supracitado, s(cid:209)o recusados pedidos de certificados do sistema A1 apresentados ap(cid:155)s 9 de Novembro de 1998 e antes de 8 de Janeiro de 1999. Artigo 2º O presente regulamento entra em vigor em 14 de Novembro de 1998. O presente regulamento (cid:130) obrigat(cid:155)rio em todos os seus elementos e directamente aplic(cid:145)vel em todos os Estados-membros. Feito em Bruxelas, em 13 de Novembro de 1998. Pela Comiss(cid:209)o Franz FISCHLER Membro da Comiss(cid:209)o (1) JO L 292 de 15. 11. 1996, p. 12. (2) JO L 178 de 23. 6. 1998, p. 11. (3) JO L 295 de 4. 11. 1998, p. 15


title: Mededeling van de Commissie - "Modernisering van de publieke arbeidsvoorzieningsorganen ter ondersteuning van de Europese werkgelegenheidsstrategie"

eurovoc_concepts:
EU action
EU employment policy
employment service
labour market
public service

text: COMMISSIEVAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN Brussel, 13. 11. 1998 COM(1998)641def. MEDEDELING VAN DE COMMISSIE "MODERNISERING VAN DE PUBLIEKE ARBEIDS VOORZIENINGSORGANEN TER ONDERSTEUNING VAN DE EUROPESE _ WERKGELEGENHEIDSSTRATEGIE" Samenvatting en de de van exploitatie bemanning organisatie, De lidstaten zijn verantwoordelijk voor het werkgelegenheidsbeleid, daaronder mede begrepen publieke Arbeidsvoorzieningsorganen (Arbvo-organen). Deze mededeling roept op tot gezamelijke actie voor de modernisering van die organen als bijdrage aan de Europese werkgelegenheidsstrategie. Met hun 100. 000 medewerkers die op meer dan 5. 000 locaties in de gehele Unie voorlichtings-, bemiddelings- en marktaanpassingsdiensten aan werkgevers en werkzoekenden verlenen zijn de Arbvo-organen een belangrijk instrument voor de tenuitvoerlegging van de werkgelegenheidsstrategie. Zij bevorderen de arbeidsmarktwerking door alle werkloze werkzoekenden tot een effectief arbeidsaanbod te maken. Hun bijdrage aan het voortdurend op elkaar afstemmen van vraag en aanbod zal de komende decennia van groot belang blijven, wanneer een tekort aan arbeidskrachten kan ontstaan door afname van de bevolking tussen 15 en 65 jaar in verscheidene regio's van de Europese Unie. rol in alle lidstaten een belangrijke De nationale actieplannen voor de werkgelegenheid van 1998 bevestigen dat de Arbvo- organen inzake de werkgelegenheidsrichtsnoeren voor 1998 - een centrale rol zelfs in de preventiestrategie die erop gericht is aan jongeren en volwassenen een nieuwe start te bieden voordat zij zes respectievelijk twaalf maanden werkloos zijn. Een en ander zal van de Arbvo-organen zelf en van de inspanningen vergen om de doelmatigheid en doeltreffendheid van de dienstverlening te verbeteren. Het vereist ook sneller doorvoeren van hervormingen die de Arbvo-organen moeten aanpassen aan een snel veranderende arbeidsmarktomgeving. te vervullen hebben lidstaten aanzienlijke Lidstaten moeten voor de Arbvo-organen dé juiste voorwaarden scheppen om effectiever werken in een markt met een groeiend aantal dienstverleners op het gebied van de arbeidsvoorziening. Zij moeten zich toegang kunnen verwerven tot een toereikend aantal vacatures, procedures kunnen ontwikkelen voor een systematische begeleiding van alle geregistreerde werkloze werkzoekenden en kunnen bijdragen aan een gecoördineerde verlening van alle publieke diensten die erop gericht zijn werkzoekenden weer aan de slag te helpen. Binnen een door hun regeringen vastgesteld kader moeten de Arbvo-organen de kwaliteit van hun dienstverlening aan werkzoekenden en werkgevers voortdurend verbeteren, moderne informatie- en communicatietechnologie meer benutten, en hun samenwerking met andere actoren op de arbeidsmarkt versterken (o. a. de sociale partners, lagere overheden, uitkeringsorganen en onderwijs- en opleidingsinstellingen). De sociale partners op plaatselijk, regionaal en nationaal niveau moeten meer in hun personeels- en bedrijfsmatig opleidingsbeleid een verbinding leggen met de Arbvo-dienstverlening teneinde vraag en aanbod op de markt beter op elkaar af te stemmen. samenwerken met de Arbvo-organen en De Europese Commissie zal dat moderniseringsproces bevorderen binnen het raamwerk van de Europese werkgelegenheidsstrategie. Zij zal ervoor zorgen dat de bij periodieke formulering en actualisering van werkgelegenheidsrichtsnoeren en bij de vaststelling en implementatie van de nationale actieplannen voldoende aandacht wordt besteed aan de institutionele aspecten van de beleidsuitvoering. Zij zal de samenwerking in operationele vraagstukken tussen de Arbvo-organen in Europa bevorderen. Daarbij kan het gaan om en ook om informatie-uitwisseling en het verbreiden van 'best practices' 2 gemeenschappelijke activiteiten op EU-niveau. De Commissie zal voorts bijdragen aan de verdere ontwikkeling van het EURES-netwerk als sleutelinstrument voor de Europese arbeidsmobiliteit. De huidige herziening van de verordening betreffende het Europees Sociaal Fonds zal het mogelijk maken de inzet van beschikbare middelen meer af te stemmen op de doelstellingen van de Europese werkgelegenheidsstrategie. De modernisering van de publieke Arbeidsvoorzieningsorganen en het verbeteren van hun doelmatigheid behoren tot de activiteiten die voor financiële steunverlening uit het ESF in aanmerking komen. 1. Inleiding De Intergouvernementele Conferentie van Amsterdam in juni 1997 heeft de Europese werkgelegenheidsstrategie eerste werkgelegenheidsrichtsnoeren - vastgesteld tijdens de buitengewone Europese Raad over de werkgelegenheid in november 1997 en officieel goedgekeurd op 15 december van dat jaar- leggen sterk de nadruk op het scheppen van arbeidsplaatsen en het voorkomen van werkloosheid. nieuwe Verdrag verankerd. De het in Met meer dan 5. 000 plaatselijke arbeidsbureaus in de gehele Unie en circa 160. 000 werknemers1 (waarvan circa 100. 000 rechtstreeks in contact staan met werkgevers en werkzoekenden) vormen de openbare diensten voor arbeidsvoorziening een institutioneel sleutelelement in deze nieuwe aanpak van het werkgelegenheidsbeleid; zij zijn van essentieel belang voor de tenuitvoerlegging daarvan. Als de lidstaten de in de richtsnoeren voor 1998 vastgestelde ambitieuze doelstellingen willen verwezenlijken, kan het nodig zijn dat de capaciteit van de Arbvo-organen wordt vergroot en dat reeds aan de gang zijnde hervormingen worden versneld. Dat het nodig is de Arbvo-organen te moderniseren en versterken wordt al verscheidene jaren binnen de EU erkend. Ingrijpende veranderingen op de arbeidsmarkt stellen de Arbvo-organen in elke lidstaat van de Unie voor een aantal opgaven die een herdefiniëring van hun rol en prioriteiten vereisen en die het nodig maken zich opnieuw te bezinnen over bestaande institutionele modellen en in gebruik zijnde management methoden. Uitvoering van een ambitieuze Europese werkgelegenheidsstrategie maakt deze modernisering des te urgenter. aan de werkgelegenheidsstrategie Het zal in belangrijke mate van de Arbvo-organen zelf afhangen hoe optimaal hun bijdrage zal zijn. Velen maken al een moderniseringsproces door om hun prestaties te verbeteren2. Ter verdere bevordering hiervan zijn de hoofden van de Arbvo-organen in 1997 overeengekomen om met steun van de Europese Commissie hun samenwerking te versterken, know-how uit te wisselen en verworven operationele ervaring met elkaar te delen. De omstandigheden waaronder de Arbvo-organen hun werk verrichten wordt echter grotendeels bepaald door regeringen en andere organen in de publieke en particuliere sector, waaronder de sociale partners. Zij zullen daarom ook een bijdrage moeten leveren. Deze mededeling beziet de modernisering van de publieke Arbvo-organen vanuit Europees oogpunt. Zij beoogt de institutionele voorwaarden voor succesvolle uitvoering van de Europese werkgelegenheidsstrategie te verbeteren; 1 Het in de financiële afdelingen van de uitkeringsinstanties werkzame personeel is in dit cijfer niet begrepen. 2 Zie 1997 gezamenlijk verslag over de werkgelegenheid, hoofdstuk 3. 4. 2 4 Het publieke Arbeidsvoorzieningsorgaan: 2. Europese werkgelegenheidsstrategie sleutelinstrument voor de Twee kerndoelen van de werkgelegenheidsrichtsnoeren zijn het verruimen van de werkgelegenheid en het verminderen van de werkloosheid, met name de langdurige werkloosheid en de jeugdwerkloosheid. Zij moeten worden verwezenlijkt door gecoördineerde ondernemerschap, gebieden: aanpassingsvermogen en gelijke kansen. Een aanzienlijk deel van de richtsnoeren betreft het verbeteren van de werking van de arbeidsmarkt. Daarbij moeten de publiek Arbvo- organen als centrale arbeidsmarkt instellingen een belangrijke rol spelen. inzetbaarheid, actie vier op 2. 1 De kernfuncties van de van de Arbvo-organen Hoewel er geen uniform model bestaat voor het organiseren van publieke Arbvo-organen en voor het afbakenen van hun taken, hebben die organen in Europa traditioneel drie kernfuncties vervuld. ' Voorlichting: De Arbvo-organen verlenen een unieke en gewoonlijk lands-dekkende dienst als verstrekkers van arbeidsmarktinformatie. Zij verstrekken uitgebreide gegevens over beschikbare vacatures en mogelijke sollicitanten. Zij helpen mensen die aan het begin van hun loopbaan staan maar ook hen die hun perspectieven opnieuw willen bekijken. Zij verschaffen informatie over mogelijkheden voor om-, her-, en bijscholing. Werkgevers die specifieke investeringen of reorganisaties overwegen kunnen zij voorlichten over de personeelsvoorzieningsaspecten. En zij zijn een belangrijke bron van informatie over de arbeidsmarktontwikkelingen voor het openbaar bestuur bij de beleidsformulering en beleidsuitvoering. Omdat alle aanvragers van werkloosheidsuitkeringen geregistreerd staan, hebben de Arbvo-organen een omvattend overzicht van de werkzoekenden, met name de werklozen. Daarmee kunnen zij waardevolle diensten aan werkgevers bieden. De Arbvo-organen verwerken ook een aanzienlijk gedeelte van de vacatures. Uit statistieken blijkt dat in het begin van de jaren '90 jaarlijks tussen 35% en 40% van de vacatures in Duitsland, Zweden en het Verenigd Koninkrijk werd gemeld. Het cijfer ligt lager in andere lidstaten, maar in de meeste gevallen is het toch meer dan 20%. Verscheidene lidstaten - Frankrijk onder andere- hebben recentelijk het marktaandeel van bij het Arbvo-orgaan aangemelde vacatures weten te vergroten. De Arbvo-organen verschaffen niet alleen informatie over de plaatselijke en regionale arbeidsmarkten, maar ook over de markt op nationale en zelfs internationale schaal, waardoor de arbeids- en aanwervingskansen toenemen. Met behulp van moderne technologie verbeteren zij bovendien de toegankelijkheid en kwaliteit van de informatie. Via Internet en andere media kan die informatie ook te allen tijde en overal beschikbaar worden gesteld. Met hun uitgebreide en vrij toegankelijke gegevens vergroten dë Arbvo-organen de transparantie van de markt. In zekere zin is dat een even belangrijke bijdrage aan de werking van de arbeidsmarkt als bemiddelingsdiensten die zij leveren. Enerzijds draagt het bij aan een billijke toegang tot arbeidsmarktinformatie, anderzijds aan een betere kwaliteit en grotere efficiëntie bij het op elkaar afstemmen van vraag en aanbod. Bemiddeling: Bemiddelingsdiensten vormen de kernactiviteit van alle publieke Arbvo- organen. In de loop der tijd is een gevarieerd aanbod van deze diensten ontwikkeld om aan de uiteenlopende behoeften van werkzoekenden en werkgevers met vacatures te voldoen. Het aanbod varieert van een volledig open presentatie van vacatures tot een meer selectieve bemiddeling tussen werkzoekenden en werkgevers, en van snelle procedures voor het op elkaar afstemmen van vraag en aanbod tot intensieve bijstand bij het zoeken naar een baan. Het marktaandeel van de verschillende nationale Arbvo-organen in de vervulling van vacatures loopt aanzienlijk uiteen. Arbvo-organen van de onderscheiden EU-lidstaten zijn betrokken bij 10% a 30% van alle aanstellingen. Het aantal werklozen dat van de Arbvo- organen enige vorm van hulp bij het zoeken naar werk ontvangt, is wezenlijk hoger. Voor de meest kansarme werkzoekenden zijn de Arbvo-organen veelal de belangrijkste hulpverlener. Werkgevers die hun vacatures moeilijk kunnen vervullen benutten de Arbvo- organen gewoonlijk als ten minste één van hun zoek- en wervingskanalen. Door hun uitgebreide en gevarieerde bemiddelingsactiviteiten bevorderen de publieke Arbvo-organen een brede en effectieve marktparticipatie, een meer doeltreffende afstemming van vraag en aanbod, en een meer billijke spreiding van de marktkansen. De beschikbare evaluatieliteratuur3 toont aan dat de individuele bijstand bij het zoeken naar werk, wat een integrerend onderdeel is van de bemiddelingsactiviteiten der Arbvo- organen, één van de meest doeltreffende arbeidsmarktmaatregelen voor de (re-)integratie van werkloze werkzoekenden is. Als de hulp in een vroeg stadium wordt gegeven, kan ze de duur van de werkloosheid, vooral voor moeilijk plaatsbare werkzoekenden, verkorten en leidt zij tot aanzienlijke besparingen in de uitkeringen tegen vrij lage kosten voor de overheidsbegroting. Marktaanpassing: Arbvo-organen zijn gewoonlijk nauw betrokken bij de uitvoering van maatregelen voor een betere onderlinge aanpassing van vraag en aanbod. In 1995 werd in totall circa 185 miljard ECU (3,3% van het BBP van de Unie) uitgegeven aan inkomenssteun voor werklozen en actieve arbeidsmarktprogramma's variërend van voorlichting en bemiddeling tot opleiding en gesubsidieerde arbeid. Een derde van dit bedrag (65 miljard ECU) ging naar actieve maatregelen die grotendeels via de Arbvo- organen werden georganiseerd. Het aandeel van het nationale BBP dat aan actieve arbeidsmarktprogramma's werd besteed, varieerde van 0,37% in Oostenrijk tot 3,00% in Zweden. De betrokkenheid van Arbvo-organen bij om-, her- en bijscholing geeft hen een belangrijke rol in de overheidsinspanningen om de kwalificatiékloof te overbruggen die in bepaalde sectoren of gebieden de groei en werkgelegenheid belemmert. In 1995 bedroegen de uitgaven voor inkomenssteun aan werklozen ca. 120 miljard ECU, d. w. z. bijna twee keer het bedrag dat aan actieve maatregelen werd besteed. De werkloosheidsuitkeringsstelsels oefenen sterke invloed uit op het arbeidsmarktgedrag. Zekerheid over een bepaalde levensstandaard maakt het voor de werknemers gemakkelijker om structurele veranderingen en de daaruit voortvloeiende noodzaak van regelmatige heraanpassing te aanvaarden. Het geeft werklozen ook de tijd om naar passend werk te zoeken. Al te gulle uitkeringen kunnen echter het zoeken naar werk ontmoedigen. Door werkloosheidsuitkeringen te koppelen aan actief zoekgedrag en/of 3 Door de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling in 1993 opgesteld en in 1995 bijgewerkt rapport (OECD Employment Outlook 1993, Ch. 2). deelname aan actieve maatregelen kunnen de Arbvo-organen negatieve effecten beperken en de efficiëntie van de arbeidsmarkt vergroten. Zij vormen bovendien een belangrijk. mechanisme in het zoveel mogelijk omzetten van passieve inkomenssteun in allerlei actieve maatregelen. De Arbvo-organen worden in de verschillende EU-landen in uiteenlopende mate betrokken bij de uitvoering van passieve en actieve maatregelen. Het ene uiterste van de schaal is Duitsland, waar de 'Bundesanstalt fur Arbeit' verantwoordelijk is voor vrijwel alle actieve en passieve marktinterventies, aan de andere kant houdt de Franse 'Agence Nationale pour 1'Emploi' zich hoofdzakelijk bezig met voorlichting en bemiddeling. De andere Arbvo-organen bevinden zich hiertussenin. De VDAB in België en de FAS in Ierland combineren voorlichting en bemiddeling met opleiding, zonder dat zij rechtstreeks bij het beheer van de uitkeringen zijn betrokken. De 'Employment Service' in het Verenigd Koninkrijk combineert voorlichting en bemiddeling met de uitbetaling van uitkeringen, terwijl de opleidingsprogramma's grotendeels door externe organisaties worden verzorgd. Nergens proberen de Arbvo-organen alle hen opgedragen dienstverleningstaken geheel in eigen beheer uit te voeren. De laatste tien jaar hebben zij steeds meer samenwerking met andere actoren gezocht en hen ingeschakeld voor specifieke onderdelen van de dienstverlening, soms in een aannemerscontract. Ook wanneer hun bevoegdheden beperkter zijn (bijvoorbeeld alleen voorlichting en bemiddeling), trachten de Arbvo-organen toch bij te dragen aan de dringend noodzakelijke coördinatie van alle (actieve en passieve) diensten. Die moeten elkaar aanvullen met betrekking tot de individuele werkzoekenden en werkgevers, en als totaal-pakket moeten ze in overeenstemming met welomschreven beginselen en politieke prioriteiten op de markt beschikbaar komen. Tussen de lidstaten variëren de uitgaven voor personeel en materiële uitrusting van de Arbvo-organen vari minder dan 0,10% tot circa 0,25% van het BBP. Deze marge weerspiegelt zowel de omvang van de uitgaven in afzonderlijke lidstaten voor actieve en passieve arbeidsmarktprogramma's, als de uitvoeringstaak die daarbij is toebedeeld aan de Arbvo-organen. Wanneer we geen rekening houden met beheerskosten die Arbvo-organen eventueel dragen voor de administratie van het uitkeringsstelsel en voor de uitvoering van bepaalde maatregelen-programma's, kunnen hun uitgaven worden geschat op minder dan 5% van de totale uitgaven voor actieve en passieve beleidsmaatregelen. Het gaat dus om een vrij bescheiden investering die een hoog rendement kan opleveren in termen van betere marktwerking en besparing op werkloosheidsuitkeringen. 2. 2 Een essentiële actor in de Europese werkgelegenheidsstrategie De publieke Arbvo-organen vormen een institutioneel sleutelelement van de nieuwe in de Europese aanpak van het werkgelegenheidsbeleid, werkgelegenheidsrichtsnoeren voor 1998. De nationale actieplannen bevestigen de bijzonder belangrijke rol van de Arbvo-organen ten aanzien van de eerste pijler van de richtsnoeren, d. w. z. de inzetbaarheid, en zij tonen ook hun sterke betrokkenheid bij de vierde pijler, d. w. z. maatregelen ter versterking van gelijke kansen. Zoals aangegeven door verscheidene lidstaten, kunnen zij echter ook bijdragen aan het welslagen van zoals weerspiegeld bepaalde aanpassingsvermogen, inspanningen binnen de twee andere pijlers: ondernemerschap en Verbetering van de inzetbaarheid: Sinds het midden van de jaren '70 toen de arbeidsmarkten werden gekenmerkt door een hoog werkloosheidsniveau en een beperkte algemene vraag naar arbeid, is ernaar gestreefd om, ook wanneer het niet haalbaar is om alle werkzoekenden op korte termijn een baan te bezorgen, werklozen toch ten minste in staat te stellen om hun (her-)intredekansen op peil te houden of te verbeteren. Het leren eigen maken van zoektechnieken, verbeterde toegang tot opleiding en werkervaring en prikkels om een opleiding te volgen of werk aan te nemen zijn in dat verband allemaal belangrijke instrumenten. Zij komen voor een groot deel" via de Arbvo-organen beschikbaar, hetzij direct, hetzij door inschakeling van andere actoren die in staat lijken om een gedeelte van deze instrumenten meer doeltreffend en/of doelmatig te benutten. De Arbvo-organen bevorderen ook een ruimere arbeidsmarktdeelname door extra hulp te verlenen aan specifieke groepen, zoals gehandicapten én etnische minderheden. De hoge prioriteit die in de richtsnoeren voor 1998 aan een betere inzetbaarheid van de werknemers wordt toegekend, is een uitdaging van formaat voor de Arbvo-organen, De nationale actieplannen voor de werkgelegenheid van 1998 tonen aan dat de lidstaten hun toegekend voor het Arbvo-organen een zeer grote verantwoordelijkheid hebben verwezenlijken van de eerste twee richtsnoeren die ertoe verplichten om elke werkloze jongere een nieuwe start te bieden voordat hij zes maanden werkloos is, en wel in de vorm van een opleiding, omscholing, het opdoen van werkervaring, een baan of andere maatregelen ter bevordering van de inzetbaarheid" en "elke volwassen werkloze eveneens een nieuwe start te bieden voordat hij twaalf maanden werkloos is, in een van de bovengenoemde vormen of meer individuele beroepkeuzebegeleiding". De Arbvo-organen zijn ook zeer sterk betrokken bij het derde richtsnoer dat een gekwantificeerde taak stelt aan het aantal werklozen aan wie een opleiding of soortgelijke maatregel wordt geboden. Om deze drie uiterst belangrijke verplichtingen na te komen moeten de Arbvo-organen opnieuw hun activiteiten beoordelen en innoveren. Voor de vereiste grootschalige begeleiding van werkzoekenden moeten bovendien toereikende middelen ter beschikking worden gesteld en moeten de nodige contacten worden gelegd tussen de Arbvo-organen, opleidings- én begeleidingsinstanties en het bedrijfsleven. in het algemeen door een de van school overgang naar werk Wat de werkgelegenheidsrichtsnoeren voor 1998 dat jongeren zich de noodzakelijke vaardigheden voor toetreding tot de arbeidsmarkt moeten verwerven. Om dit te vergemakkelijken spelen de Arbvo-organen in veel landen een rolin het functioneren van leerlingstelsels, door opleidingsplaatsen te mobiliseren en te bemiddelen bij de toewijzing ervan aan jonge werknemers. onderstrepen betreft, Ontwikkeling van het ondernemerschap: Als onderdeel van het beleid ter ontwikkeling van het ondernemerschap roepen de werkgelegenheidsrichtsnoeren op tot het creëren van meer zelfstandige arbeid. Zij pleiten ook voor het beter benutten van potentiële bronnen van plaatselijke werkgelegenheid in sociale dienstverlening en in activiteiten die tegemoet komen aan behoeften waaraan de markt nog niet voldoet. In verscheidene lidstaten trachten de Arbvo-organen de zelfstandige arbeid te bevorderen via projecten gericht op werkloze werkzoekenden of op werknemers die als gevolg van een bedrijfsreorganisatie andere dreigen van ondersteuningsmaatregelen omvatten een meer opleidings- actief te vloeien. Deze projecten vaak en gebruik ook en af werkloosheidsuitkeringen. Arbvo-organen spelen ook vaak een rol bij het identificeren en ontwikkelen van potentiële bronnen van werkgelegenheid. Op locaal niveau werken zij steeds intensiever samen met andere publieke en particuliere organen om strategieën te ontwikkelen voor het scheppen van arbeidsplaatsen die inspelen op nieuwe sociale en milieu behoeften. ' Aanmoediging van het aanpassingsvermogen van de bedrijven en hun werknemers: Hoewel de omvang van de werkloosheid de Arbvo-organen ertoe kunnen nopen vooral aandacht te besteden aan in het werklozenbestand en de in- en uitstroom van werklozen, kunnen zij toch ook nog bijdragen aan het het soepel laten verlopen van structurele veranderingen in bedrijven en bedrijfstakken door afvloeiingsrisico's te minimaliseren en alternatieve arbeidsmogelijkheden te vinden. In meer of mindere mate zijn de Arbvo- scholings- en organen van de meeste omscholingprogramma's en bij de herplaatsing van werknemers die hun baan dreigen te verliezen als gevolg van structurele veranderingen. lidstaten betrokken bij verscheidene arbeidsmarkt functionerende Een goed is van essentieel belang voor het aanpassingsvermogen van bedrijven. Als voornaamste openbare instelling op het raakvlak van bedrijven met de externe arbeidsmarkt kunnen de Arbvo-organen zeker bijdragen aan deze prioriteit in de richtsnoeren. Door actieve samenwerking met de sociale partners kunnen de Arbvo-organen bovendien de spanning helpen verminderen die kan ontstaan tussen de verwezenlijking van enerzijds de aanpassingsdoelstelling - gericht op in bedrijven werkzame werknemers - en anderzijds de inzetbaarheidsdoelstelling - gericht op de werklozen. Versterking van het beleid voor gelijke kansen tussen vrouwen en mannen : Zoals duidelijk blijkt uit de nationale actieplannen voor de werkgelegenheid - bijv. Die van Duitsland, Oostenrijk, Frankrijk, Portugal, Ierland, het Verenigd Koninkrijk, Zweden en Denemarken - zijn de Arbvo-organen van belang bij het bevorderen van de gelijke kansen op de arbeidsmarkt. Daarbij gaat het om een toename van de arbeidsmarktparticipatie van vrouwen en een gelijkere vertegenwoordiging van de seksen in sectoren die traditioneel sterk sekse-gebonden zijn; het gaat ook om hulpverlening aan mannen en vrouwen die na een periode van afwezigheid willen herintreden. Sommige lidstaten trachten ook om mannen en vrouwen naar rato van hun aandeel in de werkloosheidcijfers bij actieve maatregelen te betrekken. De Arbvo-organen hebben ook een grote verantwoordelijkheid in het gelijke-kansenbeleid ruimere zin. Daarbij gaat het onder meer om het verbeteren van de in arbeidsmogelijkheden voor gehandicapte werknemers en om de bestrijding van ongelijke behandeling van mensen van verschillend ras of etnische afkomst, verschillende leeftijdsgroepen, enzovoort. Hoewel de Arbvo-organen verschillende bevoegdheden en organisatorische structuren hebben, spelen zij dus in elke lidstaat een cruciale rol bij de uitvoering van het arbeidsmarktbeleid, daaronder mede begrepen de nationale actieplannen die nu worden uitgevoerd in het kader van de Europese werkgelegenheidsstrategie. Zij dragen bij aan een sneller en beter verloop van de arbeidsallocatie. Zij helpen de beroepsbevolking inzetbaar te blijven door hen aan te passen aan veranderende werkgelegenheidsstructuren en door het risico van marginalisering te beperken. Zij dragen verder bij aan een billijkere verdeling van de arbeidsmogelijkheden en van de toegang tot opleidings- en andere faciliteiten ter te ondersteuning van de arbeidsdeelname. Zij helpen een ruimer arbeidsaanbod mobiliseren om tekorten op de arbeidsmarkt op te vangen. Naast hun rechtstreeks belang voor de arbeidsmarkt dragen zij ook bij aan het instandblijven van de sociale samenhang. 3. De noodzaak van modernisering Om effectief te zijn moeten de Arbvo-organen zich aanpassen aan een omgeving die snel verandert. Overal in Europa zijn de arbeidsmarkten in beweging, evenals de relatie van overheden met deze markten. Deze veranderingen maken een bezinning noodzakelijk op de institutionele rol, de werkmethoden en de doelstellingen van de Arbvo-organen. Terzelfder tijd komen de meeste Arbvo-organen evenals andere delen van de publieke sector onder steeds grotere druk te staan om met krappere begrotingen rond te komen. 3. 1. Een veranderende omgeving De kenmerken van werkzoekenden zijn steeds meer gaan veranderen, naarmate meer hooggeschoolde jongeren hun intrede op de vergrijzende Europese arbeidsmarkt doen. De arbeidsparticipatie en gezinsverantwóordelijkheden worden vaker gecombineerd nu de gezinnen minder afhankelijk van een enkele kostwinner worden. Etnische minderheden met hun eigen de specifieke beroepsbevolking. arbeidsmarktkarakteristieken toegenomen en werk- vrouwen groeiend vormen sterk deel van van een is steunen en naarmate de arbeidsdifferentièring Ook de behoeften van werkgevers veranderen. Aard en verscheidenheid van de vaardigheden veranderen naarmate de economie minder op de industrie en meer op de dienstverlening, gaat toeneemt. Geconfronteerd met zich in snel tempo voltrekkende technologische veranderingen en de noodzaak om concurrerend te blijven, hebben de werkgevers ook behoefte aan steeds vaardiger en beter geschoolde werknemers die in staat zijn zich aan voortdurend veranderende functie-inhouden aan te passen. De arbeidsverhoudingen veranderen eveneens: de regelingen inzake arbeidstijden en arbeidsduur worden steeds gevarieerder, er wordt een grotere mate van functie-mobiliteit vereist en er ontwikkelen zich nieuwe vormen van tijdelijke arbeid: Een nieuwe uitdaging" is verder de blijvend hoge werkloosheid, waaronder de langdurige werkloosheid, die ongelijk over de verschillende demografische, groepen is verdeeld. Hieruit, is een nieuw sterk politiek engagement ontstaan om deze werkloosheid te bestrijden. Dbor de overheid wordt ook steeds meer aandacht besteed aan groepen die buiten de traditionele definitie van beroepsbevolking vallen, in een poging om bredere lagen van de bevolking (opnieuw) aansluiting te doen vinden met de arbeidsmarkt (bijv. gehandicapten en andere uitkeringsgerechtigden, alsook mensen die volledig buiten de arbeidsmarkt staan). Kortom: De veranderende behoeften aan de vraag- en aanbodzijde en het snellere tempo van de veranderingen hebben de arbeidsmarkt complexer gemaakt. Terzelfder tijd is een effectief beheer van de menselijke hulpbronnen een cruciale succesfactor geworden in een meer concurrerende markteconomie, terwijl de (re)integratie van een aanzienlijk gedeelte van de arbeidskrachten een moeilijk probleem is geworden. Al deze trends brengen een nieuwe marktrealiteit tot stand, die mede gekenmerkt wordt door nieuwe allocatie- 10 mechanismen en een voortdurend toenemende behoefte aan verschillende typen van professionele bemiddelingsdiensten: (a) Door de werkgevers wordt tijdelijke arbeidscontracten om de werknemers te testen voordat zij in vaste dienst worden genomen. steeds meer gebruik gemaakt van (b) Binnen de context van reorganisaties zijn de sociale partners al lange tijd betrokken bij herscholings- en andere maatregelen. De laatste twee decennia hebben zij in veel landen hun inspanningen op dit gebied versterkt door enerzijds in dienst zijnde werknemers aan de veranderende inhoud van hun arbeidstaak aan te passen en door anderzijds zelf in toenemende mate actief te worden bij de reïntegratie van de werklozen. Dit geschiedt vaak in samenwerking met de Arbvo-organen (c) Het onderwijssysteem is minder los komen te staan van de arbeidsmarkt dankzij duale regelingen in sommige landen (leerlingstelsels en de uitbreiding van de stages in het sterke uitbreiding van om-, her-, en voltijdse onderwijs) bijscholingsfaciliteiten voor volwassenen. De scholingssector is zelf een zeer complexe markt geworden met talloze aanbieders en gebruikers. Door directe betrokkenheid van de werkgevers op deze markt heeft de scholingssector ook een bemiddelingsfunctie gekregen. en dankzij de (d) Door de nieuwe informatie- en communicatietechnologie komt meer informatie over de arbeidsmarkt op goedkope wijze beschikbaar. (e) Nieuwe intermediaire dienstverleners betreden de arbeidsmarkt waardoor de kwantiteit en het assortiment van aangeboden diensten wordt vergroot. Op commerciële basis georganiseerde particuliere bureaus zijn werkzaam voor werkgevers die bereid zijn om voor hun diensten te betalen. Zij helpen bij de selectie en de werving van werknemers alsook bij het herplaatsen van overtollige werknemers. Zij komen ook tegemoet aan de toenemende behoefte aan werknemers die onder flexibele contracten werken. Met name de uitzendbureaus hebben een hoge vlucht genomen in sommige lidstaten van de Unie, op meest indrukwekkend in het Verenigd Koninkrijk, Nederland, België en Frankrijk. Verscheidene van hen hebben zich ontwikkeld tot grote multinationale ondernemingen die hun bemiddelingsdiensten hebben gediversifieerd tot ver buiten hun oorspronkelijke activiteit van het uitlenen van tijdelijke werknemers voor korte opdrachten. Zij werken niet alleen op basis van contracten met afzonderlijke bedrijven, maar zij kunnen ook diensten verlenen ter uitvoering van bipartiete overeenkomsten op ondernemings- en sectoraal niveau. Hoewel zij zich in hoofdzaak richten op werkgevers die voor de verleende diensten betalen, is het duidelijk dat de commerciële bemiddelingsbureaus ook de belangen van veel werkzoekenden dienen. In sommige landen zijn de vakbonden opnieuw begonnen met het opzetten van plaatsingsdiensten, met name in het kader van werkloosheidsverzekeringen die zij beheren (bijvoorbeeld in Denemarken). Bovendien laat een aantal landen de ontwikkeling zien van bureaus en organisaties die de activiteiten van de Arbvo-organen aanvullen voor verschillende categorieën van kansarme werkloze werknemers. Deze dienstverleners worden volledig of grotendeels uit overheidsmiddelen gefinancierd, hetzij via de Arbvo-organen die hun diensten inkopen, hetzij via andere instellingen (Ministeries van Werkgelegenheid, lagere overheden, sociale- 11 uitkeringsorganen, enz. ). Door nevenactiviteiten te ontwikkelen op publiek gebied spelen de commerciële bureaus daarbij soms ook een rol. Het nieuwe ILO-Verdrag nr. 181 betreffende bureaus voor arbeidsbemiddeling welke voor hun bemiddeling betaling vragen, dat Verdrag nr. 96 van 1949 moet gaan vervangen, creëert op internationaal vlak een rechtsgrondslag voor nieuwe dienstverleners, maar het verplicht de ratificerende Staten ook passende. voorzorgsmaatregelen te nemen tegen mogelijke vormen van misbruik op de arbeidsmarkt. Ondanks de toename van de commerciële bureaus op de markt is hun bijdrage aan het op elkaar afstemmen van werkloze werkzoekenden en vacatures (de belangrijkste taak van de Arbvo-organen) nog vrij beperkt, ook in de landen waar zij de grootste bloei kennen. ' Niet alleen de /war&fomgeving van de Arbvo-organen ondergaat ingrijpende veranderingen - ook hun politieke en institutionele omgeving verandert. De traditionele methode van arbeidsmarktbeheer door de overheid, die vaak op een nauw tripartiet overleg steunde, begint stilaan vervangen te worden door een meer gedecentraliseerde en minder regulerende aanpak. In deze context hebben de Arbvo-organen vaak een meer autonome positie verworven op enige afstand van hun toezichthoudende ministeries, maar zij zijn ook in een positie komen te verkeren waarin zij meer dan ooit hun marktpositie moeten opbouwen door het goed bedienen van hun klanten in plaats van hun positie af te leiden van ministeriële bevoegdheden. 3. 2. De uitdagingen van de aanpassing Om succesvol te zijn moeten de Arbvo-organen op al deze veranderingen inspelen. Op sommige gebieden zijn de uitdagingen duidelijk. De Arbvo-organen moeten hun positie in de nieuwe groeisegmenten van de arbeidsmarkt verder ontwikkelen, met name in delen van de dienstensector ,en in delen van de markt waar flexibele arbeidscontracten in de gebruikelijk zijn. Doordat zij grotendeels dienstverlenende informatiesector zijn, moeten de Arbvo-organen ook gelijke tred houden met de nieuwe informatie- en communicatietechnologieën en deze in hun dagelijks werk benutten. instellingen Op andere gebieden is het niet zo duidelijk hoe de Arbvo-organen moeten reageren. De Arbvo-organen hebben te maken met krachten die hen in verschillende richtingen duwen. Zij moeten een nieuw evenwicht tussen die krachten weten te vinden. De in het verleden ontwikkelde aanpak moet opnieuw worden beoordeeld en aangepast: (a) Verlenen van diensten aan werkzoekenden en werkgevers - De Arbvo-organen moeten' de vaak uiteenlopende eisen van werkgevers en werkzoekenden in te brengen. Werkloze werkzoekenden, vooral de meest overeenstemming weten problematische, vragen veel aandacht en vereisen de inzet van veel middelen (systematische begeleiding wordt algemeen beschouwd als een sleutelelement in de strijd tegen de langdurige werkloosheid). Maar een te sterke nadruk op de werkzoekenden kan ten koste gaan van de dienstverlening aan de werkgevers. Het handhaven van dat evenwicht is des te moeilijker in de nieuwe concurrerende omgeving waarin werkgevers de Arbvo-organen beginnen te zien als slechts één van de mogelijke dienstverleners op de arbeidsmarkt. Daarom moet aandacht worden besteed aan de kwaliteit en de omvang van de aan de werkgevers geboden diensten en de voorwaarden waaronder deze worden verleend. 12 (b) Opbouwen van een relatie met andere dienstverleners - Slechts een klein aantal commerciële arbeidsbemiddelingsdiensten concurreert direct met de activiteiten van de Arbvo-organen. Een aanzienlijk gedeelte is gericht op vrij uiteenlopende segmenten van de markt (bijvoorbeeld werving van managers en ander leidinggevend personeel). De geleidelijke demonopolisering van de markt voor arbeidsbemiddelingsdiensten betekent echter wel dat de Arbvo-organen een relatie met andere intermediairs moeten ontwikkelen. In marktsegmenten waar de Arbvo-organen en andere dienstverleners naast elkaar bestaan, zijn er verscheidene nieuwe opties voor het organiseren van de publieke betrokkenheid. De Arbvo-organen kunnen zich uit sommige activiteiten terugtrekken, omdat andere diensten beter in staat zijn deze uit te voeren. Dit kan in de richting gaan van "outsourcing", wat al lang een vertrouwd verschijnsel voor scholingsdiensten is, maar dat nu ook steeds meer doordringt in de sfeer van voorlichting, begeleiding en bemiddeling. Het kan echter ook leiden tot een meer fundamentele werkverdeling; een voorbeeld hiervan is de afzonderlijke organisatorische structuur op regionaal en gemeentelijk niveau die onlangs in sommige landen - Denemarken, Ierland en enkele andere - is opgezet voor de behandeling van de zeer kansarme werkzoekenden. Op sommige gebieden kan ook worden geëxperimenteerd met het oprichten van gezamenlijke ondernemingen van het Arbvo-orgaan en particuliere intermediairs; dat gebeurt o. a. al in Nederland. Maar men moet niet uit het oog verliezen, dat in de nieuwe betrekking tussen het Arbvo- orgaan en de private bemiddelaarser toch ook een concurrentie-element aanwezig is. Dat dwingt de Arbvo-organen om beter te presteren teneinde hun marktaandeel te behouden en uit te breiden, wat op zich weer noodzakelijk is voor effectieve verwezenlijking van hun sociale doelstellingen. Onder deze concurrerende marktomstandigheden moeten de Arbvo-organen ook bezien in hoeverre zij zelf betaalde diensten moeten ontwikkelen, om zo'n volledig een positie op dienstverleningspakkét kunnen aanbieden als hun commerciële tegenhangers. Het is al met al duidelijk dat de Arbvo-organen duidelijker moeten aangeven wat hun eigenlijke rol en toegevoegde waarde op de markt is in vergelijking met zowel de commerciële als de niet- commerciële dienstverleners. te bouwen waarin zij de werkgevers net in elk om zijn geval verplicht regeringen De voor arbeidsbemiddelingsdiensten de basisbeginselen van eerlijke concurrentie na te leven, zoals vastgesteld in de artikelen 85 en 86 van het Europees Verdrag. Dat betekent dat een Arbvo-orgaan wanneer deze moet concurreren met andere bedrijven; moet afzien van het sluiten van anti-concurrentieovereenkomsten met hen, tenzij voor dergelijke overeenkomsten een uitzondering wordt gemaakt uit hoofde van artikel 85, lid 3. Het betekent ook daf wanneer een Arbvo-orgaan een dominerende positie op de markt bekleedt, hij geen misbruik van deze positie mag maken. de markt op De nieuwe situatie biedt de regeringen tevens de mogelijkheid om de Arbvo-organen aan enige markttoetsing te onderwerpen. Een dergelijke toetsing is feitelijk een uitbreiding van de concurrentiestrijd om de marktaandelen die onmiddellijk voortvloeit uit de - nu ontstaat ook concurrentie om de verwerving van liberalisering zelf overheidsopdrachten voor dienstverlening (specifieke programma's, delen van de begeleidingsprojecten, enzovoort). Dergelijke experimenten zijn reeds aan de gang in het Verenigd Koninkrijk en Nederland. 13 (c) Plaatsen van de werkzoekenden en beheren van de uitkeringen - Om ervoor te zorgen dat het uitkeringsstelsel meer bijdraagt aan de werkgelegenheid is het nodig dat er een nauwe band ontstaat tussen het beheer van de werkloosheidsuitkeringen en de verlening van diensten op het gebied van de arbeidsvoorziening. De principes die ten grondslag liggen aan het uitkeringsbeheer zijn echter niet automatisch verenigbaar met de doelstelling van de arbeidsbemiddeling. (d) Uitvoeren van het overheidsbeleid en verlenen van diensten - Terwijl de sterkte van de Arbvo-organen in toenemende mate afhangt van hun positie als dienstverlenend bedrijf op de markt, blijven zij ook een belangrijk uitvoeringsorgaan van overheidsbeleid. Dat kan hen zwaar belasten met de uitvoering van administratieve taken die een bureaucratische cultuur bevorderen. Binnen het raamwerk van periodiek te vernieuwen "overeenkomsten" en hun Ministerie kan worden geprobeerd een adequate tussen de Arbvo-organen verbinding tussen de uitvoeringsopdrachten enerzijds en operationele te onafhankelijkheid anderzijds. leggen (e) Vaststellen van het passende delegatieniveau - Regionale en plaatselijke overheden zijn steeds meer betrokken bij de bestrijding van de werkloosheid. Dat vergt delegatie van de bevoegdheden binnen de Arbvo-organen, willen ze succesvolle partners kunnen worden in het werkgelegenheidsbeleid op regionaal en plaatselijk niveau. Maar daarbij moet tevens rekening worden gehouden met argumenten die pleiten voor het behoud van een uniform nationaal stelsel van werkloosheidsverzekering en schaalvoordelen) (gelijke behandeling, geunificeerd systeem (f) Verlenen van een nationale dienst in een Europese context - De nationale arbeidsmarkten moeten steeds meer in een breder Europees perspectief worden beheerd. De internationale arbeidsmobiliteit zal tijdens de twee volgende decennia een belangrijker factor worden dan zij de laatste 30 jaar is geweest. Hooggeschoolde nieuwe generaties van jonge werknemers zullen meer in staat en bereid zijn om in een ander land te werken en zullen nieuwe mogelijkheden daartoe vinden op. mogelijkerwijs krappere arbeidsmarkten waar een tekort aan moderne vaardigheden heerst. Om succesvol te zijn pp de Europese markt waar 90% van de EU-productie wordt verkocht, zullen de werkgevers een meertalig personeelsbestand nastreven dat gevormd is door verschillende culturen, talen en beroepsvaardigheden. Voortbouwend op het bestaande EURES- netwerk moeten de Arbvo-organen een belangrijke rol spelen bij het vergemakkelijken van het vrij verkeer van werknemers. 3. 3. Het moderniseringsproces In de meeste lidstaten is het moderniseringsproces in gang gezet. De Arbvo-organen worden vaak op een meer gedecentraliseerde wijze georganiseerd en aan de plaatselijke arbeidsbureaus wordt meer speelruimte gelaten om hun middelen op de plaatselijke in zekere mate arbeidsmarkt af gedecentraliseerd in Zweden, Finland, Denemarken en Nederland en er is vooruitgang in deze richting geboekt in Duitsland, Oostenrijk, Ierland, België en Frankrijk. De aan de gang zijnde regionalisering van het Arbvo-orgaan in Italië en Spanje zal een mogelijkheid bieden om het moderniseringsproces te ondersteunen. te stemmen. De Arbvo-organen zijn reeds Het monopolie van de Arbvo-organen op het gebied van de arbeidsbemiddeling is in de meeste lidstaten afgeschaft en waar het nog bestaat, kan toch een duidelijke ontwikkeling 14 ' naar meer marktvrijheid worden waargenomen (bijvoorbeeld in Italië en Spanje). Als gevolg daarvan zijn de meeste Arbvo-organen begonnen nieuwe relaties aan te knopen met het groeiend aantal particuliere bureaus. Deels in verband ermee worden in veel landen, waaronder Frankrijk, Oostenrijk en/Duitsland, ook inspanningen geleverd om de klantgerichtheid in de dienstverlening te vergroten. trachten veel lidstaten de relatie Bovendien tussen het uitkeringsbeheer en de arbeidsbemiddeling in een nieuwe vorm te gieten. In Denemarken zal de uitwisseling van informatie tussen de arbeidsbureaus en de uitkeringsinstantie worden versterkt. In Frankrijk worden werkloze werkzoekenden door de Arbvo-organen onmiddellijk naar de uitkeringsinstanties doorverwezen, wanneer zij zich voor de eerste keer laten inschrijven. In Nederland worden geïntegreerde klantendossiers met alle informatie over de. werkzoekenden aangelegd en één-loketdiensten voor uitkering en arbeidsbemiddeling zijn in ontwikkeling. In het Verenigd Koninkrijk is met de invoering van de lobseekers' Allowance opnieuw een sterke band gelegd tussen het beheer van de uitkeringen en de arbeidsvoorziening. Het hervormingsproces is nog lang niet afgelopen. Sommige initiatieven bevinden zich nog maar in het beginstadium, terwijl andere op vrij versnipperde wijze worden uitgevoerd zonder de nodige samenhang tussen de verschillende onderdelen en zonder de betrokkenheid van alle relevante actoren. De oplossingen zullen niet noodzakelijkerwijs voor alle lidstaten gelijk zijn. De hervormingen zullen deels afhangen van de specifieke organisatiestructuren van de afzonderlijke Arbvo-organen die een lange historische ontwikkeling hebben doorgemaakt en gevormd werden binnen het kader van nationale sociaal-economische systemen. Maar de uitdaging tot modernisering is toch ook in veel opzichten overal gelijk, omdat geheel Europa met dezelfde veranderende omgeving wordt geconfronteerd. Een gecoördineerd actieprogramma ter versterking en modernisering van de 4. Arbvo-organen De nieuwe Europese werkgelegenheidsstrategie is een nieuwe prikkel tot snelle modernisering en versterking van de publieke Arbeidsvoorzieningsorganen. Uit overheidsmiddelen en/of uit verplichte premies gefinancierde dienstverlening is een belangrijk instrument voor de uitvoering van de richtsnoeren, en de nationale actieplannen kennen aan de Arbvo-organen duidelijk een centrale rol toe in de Verlening van dergelijke diensten. Er is behoefte aan gecoördineerde actie door alle betrokken partijen, waaronder de Arbvo-organen zelf, de nationale regeringen, de plaatselijke en regionale autoriteiten en de sociale partners. De Europese werkgelegenheidsstrategie stimuleert een gezamenlijke interesse op Europees niveau voor een effectieve organisatie van de arbvo- dienstverlening en roept op tot Europese steun voor nationale inspanningen op dat gebied. 4. 1. Prioriteiten voor een gecoördineerde actie. Om te bewerkstelligen dat de Arbvo-organen de uitdagingen van de moderne te stellen de uit de Europese arbeidsmarkt aankunnen, en om hen in staat 15 werkgelegenheidsstrategie voortvloeiendee doelstellingen te verwezenlijken, gelden de volgende vereisten: De Arbvo-organen moeten a) zich een ruime toegang tot vacatures verwerven, b) een systematische begeleiding van alle geregistreerde werkloze werkzoekenden tot stand brengen, c) bijdragen 'aan de gecoördineerde verlening van alle publieke diensten aan werkzoekenden, gericht op hun reïntegratie, en d) sterke samenwerkingsverbanden met andere relevante actoren op de markt ontwikkelen. Bovendien bestaat er behoefte aan een meer actieve bevordering van zowel de beroeps- als de geografische mobiliteit in Europa als middel om de arbeidsmogelijkheden te vergroten en de afstemming tussen vraag en aanbod te verbeteren. Bevorderen van een groot vacaturebereik * Om met enige kans van slagen de werkloosheid aan te pakken moeten de Arbvo-organen over een substantieel marktaandeel van vacatures beschikken. Alleen dan kunnen zij verschillende bemiddelingstechnieken en hulpverlening bij het zoeken naar werk inzetten om een brug naar de markt te slaan. Dat is niet minder noodzakelijk voor het bieden van arbeidsmogelijkheden aan kansarme categorieën die langdurig werkloos zijn of dreigen te worden. Om een dergelijk marktaandeel te bereiken moeten de Arbvo-organen goede relaties met de werkgevers opbouwen, gebaseerd op vertrouwen in het professionele karakter van hun diensten. De. Arbvo-organen moeten daarom dienstverleningsbedrijven worden. Dit vereist een uitgebreid actieprogramma met onder meer een betere identificatie van de behoeften van de werkgevers, de levering van bredere en actuelere dienstpakketten, de ontwikkeling van "loketten" voor specifieke bedrijven en sectoren, en gerichte actie ter verbetering van het imago van de Arbvo-organen. Een dergelijke bedrijfsmatige aanpak vereist eveneens een herbeoordeling van de en bevordering van kwaliteitsbeheer. interne management methoden Bovendien moeten de beschikbare nieuwe informatie- en communicatietechnologieën worden benut om veelomvattende en toegankelijke zelfbedieningssystemen op te bouwen. Zulke eerstelijnsdiensten voor werkgevers en werkzoekenden moeten worden ondersteund door een tweede lijn van meer persoonlijke hulpverlening die gemakkelijk toegankelijk is. Zorgen voor een systematische begeleiding * De nadruk die in de richtsnoeren wordt gelegd op preventieve actie tegen de jeugdwerkloosheid en de langdurige werkloosheid - vooral de verwijzing naar de vroegtijdige identificatie van individuele behoeften en de verplichting om diensten aan te bieden vóór het overschrijden van de drempels van 6 en 12 maanden - verhoogt de druk op de Arbvo-organen om zich sterk te maken voor een systematische begeleiding van de werklozen. Dit vereist een zorgvuldige analyse van individuele behoeften en een nauwgezet clientvolgsysteem voor de werkloze werkzoekenden gedurende de gehele tijd dat zij geregistreerd staan. Een dergelijke, op regelmatige gesprekken gebaseerde aanpak is succesvol gebleken bij de preventie van langdurige werkloosheid. De moeilijkste cliënten vereisen op hun behoeften toegesneden individuele actieplannen. 16 Dit en de verdere ontwikkeling van geïndividualiseerde dienstverleningspakketten dreigen zwaar te wegen op de beschikbare middelen, wat de noodzaak van een efficiënter gebruik van de personele en financiële middelen onderstreept. Bijdragen aan de gecoördineerde verlening van alle diensten aan * werkzoekenden De Verbetering van de inzetbaarheid vereist nauwe coördinatie van alle aan de afzonderlijke werkzoekenden verleende publieke diensten, daaronder begrepen de werkloosheidsuitkeringen, de voorlichting, begeleiding en arbeidsbemiddeling, alsook de toepassing van bijzondere aanpassingsmaatregelen, zoals voorzieningen voor om-, her-, en bijscholing. De Arbvo-organen moeten ten volle hun rol spelen bij deze gecoördineerde dienstverlening. Dat betekent niet dat de Arbvo-organen als afzonderlijke organisatie alle verantwoordelijkheden praktische dienstverleningsactiviteiten moeten uitvoeren. Maar de Arbvo-organen bevinden zich wel in een goede positie en zijn goed toegerust om alle delen van het dienstverleningssysteem voor werkzoekenden aan elkaar te helpen koppelen. zich moeten nemen alle op en In de lidstaten met slechts een beperkte mate van institutionele integratie kan een herziening van de bestaande gevalsbehandelingsprocedures noodzakelijk zijn. Het creëren van één-loketdiensten op plaatselijk niveau is in dit verband een belangrijk thema. Ook in de lidstaten waar de institutionele integratie verder is ontwikkeld, moeten mogelijk de coördinatieproblemen worden opgelost, bijvoorbeeld tussen de Arbvo-organen en de gemeentelijke autoriteiten die voor de bijstandsuitkeringen verantwoordelijk zijn. Gebruik maken van de synergie tussen de Arbvo-organen en andere relevante * actoren De Arbvo-organen moeten hun relaties met de andere actoren op de markt opnieuw bekijken en gebruik maken van mogelijke vormen van synergie. Dit omvat: (a) het ontwikkelen van netwerken met regionale/plaatselijke autoriteiten die om sociale en economische redenen meer betrokken zijn geraakt bij het werkgelegenheidsbeleid en (bijstandsregelingen, die verantwoordelijk zijn voor belangrijke beleidsinstrumenten onderwijs- enzovoort). Een en opleidingsvoorzieningen, welzijnsvoorzieningen, succesvolle samenwerking kan het toekennen van meer besluitvormingsbevoegdheden aan de plaatselijke arbeidsbureaus noodzakelijk maken; (b) samenwerking met de sociale partners, die in toenemende mate een nieuw en gevarieerd werkgelegenheidsbeleid op bipartiete basis in bepaalde sectoren en takken van de economie ontwikkelen; (c) samenwerking met de instellingen op het gebied van de beroepsopleiding. Deze zijn met het groeiend belang van opleiding en scholing sterk in aantal toegenomen en zijn op meer directe wijze verweven geraakt met het arbeidsallocatieproces en alle daarbij betrokken actoren; (d) een betere coördinatie met de instellingen die zich bezighouden met de (re-)integratie van niet als werkloze geregistreerde mensen zonder werk; en 17 (e) ontwikkeling van goede relaties met de sterk in omvang toenemende sector van de particuliere bemiddelingsbureaus. Bovendien kunnen samenwerkingsverbanden met zelfhulporganisaties voor werklozen de dienstverlening verbeteren. Gebruik maken van de Arbvo-organen om de internationale arbeidsmobiliteit * te vergemakkelijken Zowel de invoering van de economische en monetaire unie als de ontwikkeling van een gecoördineerde Europese werkgelegenheidsstrategie maken het steeds belangrijker obstakels weg te nemen voor het vrij verkeer van werknemers. Een grotere geografische mobiliteit zal de economische aanpassing en de aanpassing van de arbeidsmarkt en de vergemakkelijken. Het EURES-netwerk dat in 1993 door de Arbvo-organen Europese Commissie is opgericht - en waarbij in een aantal grensoverschrijdende structuren ook de sociale partners en de plaatselijke actoren zijn betrokken - is het ideale instrument voor het vergemakkelijken en bevorderen van de mobiliteit. Om zijn potentieel te optimaliseren is het nodig dat EURES steviger ingebed wordt in de verschillende nationale Arbvo-organen en aan de gebruikers - werkgevers, werknemers of werkzoekenden - diensten van hogere kwaliteit levert. 4. 2. De vereiste actie De Arbvo-organen , de regeringen, de sociale partners en de Europese Unie moeten gezamenlijk een gecoördineerde inspanning leveren om vooruitgang bij de verwezenlijking van de hierboven vermelde prioriteiten te boeken. * Arbvo-organen De Arbvo-organen moeten strategisch de hoofdrol spelen. Zij moeten professionele diensten verlenen aan de werkgevers. Zij moeten effectieve methoden en procedures uitwerken voor het verwerken van de voortdurende stroom werkloze werkzoekenden. Zij moeten nieuwe relaties ontwikkelen met de andere actoren op de arbeidsmarkt, zoals de particuliere bemiddelingsbureaus, de plaatselijke en regionale overheden en de uitkeringsinstanties. De Arbvo-organen moeten ten volle gebruik maken van de door de Europese samenwerking geboden mogelijkheden. Door de uitwisseling van 'best practices' is het mogelijk om een bredere Europese basis van ervaringen tot stand te brengen, een netwerk te ontwikkelen voor het verlenen van onderlinge steun, en gezamenlijke projecten op te zetten die ertoe zullen bijdragen dat het huidige moderniseringsproces wordt versneld en in de juiste richting wordt geleid. Een voorbeeld hiervan is de ontwikkeling van zelfbedieningssystemen informatie- en communicatietechnologie. Het delen van de onderzoek- en ontwikkelingskosten kan aanzienlijke voordelen opleveren, vooral omdat de systemen steeds meer zullen moeten worden ontwikkeld volgens specificaties die de toegankelijkheid daarvan in geheel Europa mogelijk moeten maken. Een ander voorbeeld is de ontwikkeling van bepaalde gemeenschappelijke normen, zoals voor de kwaliteit van de verleende diensten. onder gebruikmaking van de moderne De Arbvo-organen moeten een vollediger integratie van EURES in hun dienstverlening ondersteunen, zodat zij in sterker mate een Europese dimensie kunnen geven aan hun voorlichtings-, adviserings- en bemiddelingsdiensten voor werkzoekenden en werkgevers. 1a i * Lidstaten Als onderdeel van hun verbintenis ten aanzien van de Europese werkgelegenheidsstrategie moeten de lidstaten de modernisering van de Arbvo-organen volledig ondersteunen en hun ontwikkeling bevorderen. Mits goed doordacht, is dergelijke steun productief en kosten-efficiënt uit zowel sociaal als financieel oogpunt. Binnen de context van een algemene herstructurering van de uitgaven, is het verstrekken van toereikende middelen aan de Arbvo-organen , vooral in termen van omvang en kwaliteit van het personeel, een vitale voorwaarde voor hun welslagen. De uitdagende doelstellingen van de werkgelegenheidsrichtsnoeren maken een hernieuwde beoordeling van de middelen nog noodzakelijker. De regeringen moeten ook trachten een passende institutionele omgeving voor de Arbvo- organen te creëren. Dat betekent vooral de totstandbrenging van een goed evenwicht tussen de centrale politieke sturing en een voldoende mate van operationele onafhankelijkheid. Dit kan geschieden door het sluiten van jaarlijkse of meerjaarlijkse overeenkomsten, zoals reeds in verscheidene lidstaten het geval is. Bovendien is enige mate van gedecentraliseerd beheer noodzakelijk om de Arbvo-organen in staat te stellen zich aan te passen aan de verschillende behoeften van de plaatselijke en regionale arbeidsmarkten. Ten derde kan de verbreiding van andere intermediairs in een meer geliberaliseerde markt voor bemiddelingsdiensten op geëigende wijze worden benut voor het streven naar een grotere doeltreffendheid en doelmatigheid bij het verlenen van publieke diensten. Ten vierde moeten de lidstaten zorgen voor een duidelijke verdeling van bevoegdheden en verantwoordelijkheden tussen alle actoren die bij de verlening van de actieve en passieve diensten op het gebied van de arbeidsvoorziening betrokken zijn. Verder moeten de regeringen een geëigend niveau scheppen en in stand houden -en een 'passende structuur- voor scholingsvoorzieningen, werkervaring en andere middelen voor marktaanpassing. De Arbvo-organen kunnen hun marktfuncties slechts op bevredigende wijze uitoefenen als deze voorzieningen voor het scheppen van nieuwe mogelijkheden kunnen worden aangeboden aan werkloze werkzoekenden die niet voldoende hebben aan een loutere mix van voorlichtings-, adviserings-, begeleidings- en bemiddelingsdiensten. De Commissie verzoekt de lidstaten - bij de tenuitvoerlegging van hun nationale actieplannen - de nodige aandacht te besteden aan de voorbereiding van de Arbvo- de organen werkgelegenheidsrichtsnoeren. Daarbij dienen ook maatregelen te worden genomen met het oog op de modernisering van de Arbvo-organen en het versterken van hun rol als verleners van publieke diensten. tenuitvoerlegging instrumentele hun van rol bij op de * Sociale partners De verwezenlijking van de dubbele doelstelling van het aanpassen van de werkenden aan de economische en technologische veranderingen en het inzetbaar houden van de werklozen vereist een gezamenlijke inspanning van openbaar bestuur en sociale partners. In de meeste lidstaten zijn de sociale partners reeds enige jaren en in verschillende mate betrokken bij het beheer van de Arbvo-organen. De werkgelegenheidsrichtsnoeren onderstrepen de sociale partners bij het verbeteren van het aanpassingsvermogen van de ondernemingen en hun werknemers en roepen hen op om rol van de 19 mee te werken aan het beleid ter bevordering van de inzetbaarheid door spoedig overeenkomsten te sluiten om werkloze werkzoekenden meer arbeidskansen te bieden. Dit zal veelal. leiden tot praktische samenwerking met de Arbvo-organen. *Europese Unie Binnen het raamwerk van de werkgelegenheidsstrategie zal de Commissie gebruik maken van alle beschikbare instrumenten om het bovengenoemde proces te ondersteunen. de Commissie ondersteunt samenwerking De publieke Arbeidsvoorzieningsorganen in Europa teneinde de uitwisseling van informatie en 'best practices' rond operationele kwesties van gemeenschappelijk belang te vergemakkelijken en om op EU-niveau gezamenlijke activiteiten te ontplooien. Met deze samenwerking is in 1997 begonnen. Zij omvat een expliciet werkprogramma en tweejaarlijkse vergaderingen van de hoofden van de, Arbvo-organen. Voor de uitvoering van het werkprogramma zijn reeds ad hoe-werkgroepen van Arbvo-deskundigen opgericht, waarbij de Commissie een faciliterende rol vervult. tussen de is het aan onlangs directoraat overgedragen De belangrijkste gezamenlijke activiteit waarbij de Arbvo-organen van alle lidstaten (alsook de Arbvo-organen van Noorwegen en IJsland) op dit ogenblik zijn betrokken, is het EURES-netwerk. De verantwoordelijkheid voor EURES op het niveau van de Commissie het werkgelegenheidsbeleid is belast, waardoor uiting is gegeven aan de Vil om de bijdrage van EURES aan de werkgelegenheidsstrategie beter te benutten. EURES blijft een essentieel instrument om de Europese werknemers in staat te stellen zich vrij op de arbeidsmarkt te bewegen en om de werkgevers een ruimere toegang tot het Europese werkaanbod te bieden. Als zodanig kan het ook de algemene werking van de Europese arbeidsmarkt verbeteren. Naast de noodzaak om marktaanpassingsvoorzieningen (zoals onderwijs en scholing) op een geëigende schaal en met een geëigende dichtheid ter beschikking te stellen, kan een grotere geografische mobiliteit van de werknemers bijdragen aan het verkleinen van de kwalificatiekloof in de Gemeenschap, de inzetbaarheid van de werknemers verbeteren en de nauwere integratie van de arbeidsmarkten vergemakkelijken. dat met De Commissie zal steun verlenen aan onderzoek ter bevordering van een betere kennis en een beter begrip van het functioneren der Arbvo-organen en zal de resultaten van deze werkzaamheden verspreiden. Het besluit van de Raad van 23 februari 19984 "over onderzoek, analyse en samenwerking in de Gemeenschap op het gebied van de werkgelegenheid en de arbeidsmarkt" biedt daartoe nieuwe kansen. Bovendien zal de Commissie de mogelijkheid bestuderen om proefprojecten te steunen in het kader van de "Stimuleringsmaatregelen op het gebied van de nieuwe begrotingslijn voor werkgelegenheid". De Arbvo-organen zijn altijd een belangrijk mechanisme geweest voor de uitvoering van de door het Europees Sociaal Fonds gesteunde programma's, hetzij direct, hetzij via andere instellingen. De verbetering van de diensten voor arbeidsvoorziening staat vermeld in de regionale doelstellingen van het Fonds. Het initiatief van de Commissie inzake de 4 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen, L 63/26 van 4. 3. 98. 20 territoriale werkgelegenheidspacten doet eveneens een beroep op de relevante regionale en plaatselijke partners, waaronder de Arbvo-organen , om een actieve rol te spelen wat het scheppen van arbeidsplaatsen betreft. De huidige herziening van de ESF-verordening zal een effectiever gebruik van de beschikbare middelen bij de medefinanciering van de programma's van de lidstaten ter verwezenlijking van de doelstellingen van de werkgelegenheidsstrategie mogelijk maken. De ontwikkeling van structuren en systemen voor de beleidsuitvoering zal uitdrukkelijk deel uitmaken van de activiteiten die voor financiële steun uit het Fonds in aanmerking komen. Daartoe behoort ook de modernisering en de efficiëntie-verbetering van de publieke Arbvo-organen. De Commissie zal haar rol in de sociale dialoog gebruiken om tezamen met de sociale partners de bestaande en potentiële gebieden voor succesvolle samenwerking met de Arbvo-organen op ondernemings-, bedrijfstak- en sectoraal niveau te onderzoeken. In het licht van de centrale rol die door de Arbvo-organen in de werkgelegenheidsstrategie en meer in het algemeen op de arbeidsmarkt wordt gespeeld, zal de Commissie de nodige aandacht daaraan schenken bij de ontwikkeling van partnerschappen met Centraal- en Oost- Europese en andere kandidaat-landen. Er zal steun worden verleend aan Arbvo-initiatieven die zijn gericht op de versterking van hun rol, enerzijds als dienstverleners op de arbeidsmarkt en anderzijds als instrument voor de uitvoering van heLwerkgelegenheidsbeleid. 21 ISSN 0254-1513 COM(98) 641 def. DOCUMENTEN NL 04 01 13 05 Catalogusnummer : CB-CO-98-634-NL-C Bureau voor officiële publikaties der Europese Gemeenschappen L-2985 Luxemburg 21


title: Οδηγία 98/87/ΕΚ της Επιτροπής της 13ης Νοεμβρίου 1998 για την τροποποίηση της οδηγίας 79/373/ΕΟΚ περί της εμπορίας των συνθέτων ζωοτροφών (Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)

eurovoc_concepts:
animal nutrition
fish
labelling
manufactured feedingstuffs
marketing
phosphorus

formats: html pdf print

text: 27. 11. 98 EL Ep(cid:148)sglg Evgleq(cid:148)da tym Euqypa(cid:152)j(cid:150)m Joimot(cid:147)tym L 318/43 ODGCIA 98/87/EJ TGS EPITQOPGS tgr 13gr Moelbq(cid:148)ou 1998 cia tgm tqopopo(cid:148)gsg tgr odgc(cid:148)ar 79/373/EOJ peq(cid:148) tgr elpoq(cid:148)ar tym sumh(cid:146)tym fyotqov(cid:150)m (Je(cid:148)lemo pou paqousi(cid:145)fei emdiav(cid:146)qom cia tom EOW) G EPITQOPG TYM EUQYPA(cid:136)JYM JOIMOTGTYM, (cid:130)womtar up(cid:149)xg: (cid:149)ti ta l(cid:146)tqa pou pqobk(cid:146)pomtai stgm paqo(cid:151)sa odgc(cid:148)a e(cid:148)mai s(cid:151)lvyma le tg cm(cid:150)lg tgr l(cid:149)milgr epitqop(cid:147)r fyotqov(cid:150)m, tg sumh(cid:147)jg cia tgm (cid:148)dqusg tgr Euqypa(cid:152)j(cid:147)r Joim(cid:149)tgtar, ENEDYSE TGM PAQOUSA ODGCIA: tgm odgc(cid:148)a 79/373/EOJ tou Sulbouk(cid:148)ou, tgr 2ar Apqik(cid:148)ou 1979, peq(cid:148) tgr elpoq(cid:148)ar tym sumh(cid:146)tym fyotqov(cid:150)m (1), (cid:149)pyr tqopopoi(cid:147)hgje tekeuta(cid:148)a ap(cid:149) tgm odgc(cid:148)a 97/47/EJ tgr Epitqop(cid:147)r (2), jai id(cid:148)yr to (cid:145)qhqo 10 stoiwe(cid:148)o e), Ejtil(cid:150)mtar: (cid:149)ti g pq(cid:145)ng pqosw(cid:150)qgsgr pqobk(cid:146)pei sto paq(cid:145)qtgla XV sgle(cid:148)o VII. E. 4 tgm (cid:146)cjqisg cia to Bas(cid:148)keio tgr Sougd(cid:148)ar tgr diat(cid:147)qgsgr tgr ehmij(cid:147)r molohes(cid:148)ar tgr g opo(cid:148)a jahi- st(cid:145) upowqeytij(cid:147) tg d(cid:147)kysg tou peqiewol(cid:146)mou vysv(cid:149)qou ep(cid:148) tgr etij(cid:146)tar tym sumh(cid:146)tym fyotqov(cid:150)m pou pqooq(cid:148)fo- mtai cia ta x(cid:145)qia (cid:146)yr tir 31 Dejelbq(cid:148)ou 1997· (cid:149)ti g Sougd(cid:148)a upowqeo(cid:151)to, s(cid:151)lvyma le tir diat(cid:145)neir pou pqobk(cid:146)pomtai sto paq(cid:145)qtgla XV tgr pqoamaveqhe(cid:148)sar pq(cid:145)ngr, ma sumode(cid:151)ei tgm a(cid:148)tgs(cid:147) tgr pqosaqloc(cid:147)r tgr joi- motij(cid:147)r molohes(cid:148)ar cia to pqoamaveqh(cid:146)m oqujt(cid:149) ap(cid:149) lia elpeqistatyl(cid:146)mg epistglomij(cid:147) aitiok(cid:149)cgsg· (cid:149)ti g Sougd(cid:148)a diab(cid:148)base tgm aitiok(cid:149)cgs(cid:147) tgr, stir 5 Iou- m(cid:148)ou 1997· (cid:149)ti g odgc(cid:148)a 77/373/EOJ pqobk(cid:146)pei tgm tajtij(cid:147) emg- l(cid:146)qysg tou paqaqt(cid:147)lat(cid:149)r tgr, sumaqt(cid:147)sei tgr en(cid:146)kingr tym tewmij(cid:150)m jai epistglomij(cid:150)m cm(cid:150)seym· (cid:149)ti g aungl(cid:146)mg eisvoq(cid:145) se v(cid:150)svoqo epiv(cid:146)qei diataqaw(cid:147) tgr oijokocij(cid:147)r isoqqop(cid:148)ar tym kilm(cid:150)m jai tym hakass(cid:150)m· (cid:149)ti g am(cid:145)ptung tym lpke vuji(cid:150)m, g (cid:146)kkeixg onuc(cid:149)mou, g uxgk(cid:147) hmgsil(cid:149)tgr tym xaqi(cid:150)m jai lia leiyl(cid:146)mg biokocij(cid:147) poijik(cid:148)a e(cid:148)mai ta tq(cid:146)womta apotek(cid:146)slata tgr pqoodeutij(cid:147)r suss(cid:150)qeusgr oqcamij(cid:150)m jatako(cid:148)pym se kilm(cid:145)fomta meq(cid:145) stir esyteqij(cid:146)r k(cid:148)lmer· (cid:149)ti e(cid:148)mai, epol(cid:146)myr, amacja(cid:148)o ma pqobkevho(cid:151)m sto bahl(cid:149) pou e(cid:148)mai dumat(cid:149) ta apoqq(cid:148)llata tou vysv(cid:149)qou· (cid:149)ti g upowq(cid:146)ysg s(cid:147)lamsgr tym sumh(cid:146)tym tqov(cid:150)m cia ta x(cid:145)qia pou pqobk(cid:146)pei tgm (cid:146)mdeing tgr peqiejtij(cid:149)tgtar se v(cid:150)svoqo ha lpoqo(cid:151)se ma sulb(cid:145)kei se aut(cid:149) se lec(cid:145)ko bahl(cid:149) dedo- l(cid:146)mou (cid:149)ti dieujok(cid:151)mei cia tom ejtqov(cid:146)a tgm evaqloc(cid:147) tgr oqh(cid:147)r pqajtij(cid:147)r diatqov(cid:147)r· (cid:129)qhqo 1 To paq(cid:145)qtgla tgr odgc(cid:148)ar 79/373/EOJ tqopopoie(cid:148)tai s(cid:151)lvyma le to paq(cid:145)qtgla tgr paqo(cid:151)sar odgc(cid:148)ar. (cid:129)qhqo 2 1. Ta jq(cid:145)tg l(cid:146)kg hesp(cid:148)foum jai dglosie(cid:151)oum (cid:146)yr tir 30 Ioum(cid:148)ou 1999 tir amacja(cid:148)er molohetij(cid:146)r, quhlistij(cid:146)r jai dioijgtij(cid:146)r diat(cid:145)neir pqojeil(cid:146)mou ma sulloqvyho(cid:151)m pqor tgm paqo(cid:151)sa odgc(cid:148)a. Emgleq(cid:150)moum swetij(cid:145) al(cid:146)syr tgm Epitqop(cid:147). Evaql(cid:149)foum tir diat(cid:145)neir aut(cid:146)r ap(cid:149) tgm 1g Iouk(cid:148)ou 1999. Ev(cid:149)som ta jq(cid:145)tg l(cid:146)kg hesp(cid:148)soum tir diat(cid:145)neir aut(cid:146)r, oi tekeuta(cid:148)er aut(cid:146)r peqi(cid:146)woum amavoq(cid:145) stgm paqo(cid:151)sa odgc(cid:148)a (cid:147) sumode(cid:151)omtai ap(cid:149) lia t(cid:146)toia amavoq(cid:145) jat(cid:145) tgm ep(cid:148)sglg dglos(cid:148)eus(cid:147) tour. Oi keptol(cid:146)qeier evaqloc(cid:147)r tgr amavoq(cid:145)r aut(cid:147)r apovas(cid:148)fomtai ap(cid:149) ta jq(cid:145)tg l(cid:146)kg. 2. Ta jq(cid:145)tg l(cid:146)kg joimopoio(cid:151)m stgm Epitqop(cid:147) to je(cid:148)lemo tym juq(cid:148)ym diat(cid:145)neym esyteqijo(cid:151) dija(cid:148)ou pou hesp(cid:148)foum stom tol(cid:146)a o opo(cid:148)or di(cid:146)petai ap(cid:149) tgm paqo(cid:151)sa odgc(cid:148)a. (cid:129)qhqo 3 G paqo(cid:151)sa odgc(cid:148)a aqw(cid:148)fei ma isw(cid:151)ei tgm eijost(cid:147) gl(cid:146)qa ap(cid:149) tg dglos(cid:148)eus(cid:147) tgr stgm Ep(cid:148)sglg Evgleq(cid:148)da tym Euqy- pa(cid:152)j(cid:150)m Joimot(cid:147)tym. (cid:129)qhqo 4 G paqo(cid:151)sa odgc(cid:148)a apeuh(cid:151)metai sta jq(cid:145)tg l(cid:146)kg. Bqun(cid:146)kker, 13 Moelbq(cid:148)ou 1998. Cia tgm Epitqop(cid:147) Franz FISCHLER L(cid:146)kor tgr Epitqop(cid:147)r (1) EE L 86 tgr 6. 4. 1979, s. 30. (2) EE L 211 tgr 5. 8. 1997, s. 45. L 318/44 EL Ep(cid:148)sglg Evgleq(cid:148)da tym Euqypa(cid:152)j(cid:150)m Joimot(cid:147)tym 27. 11. 98 PAQAQTGLA Sto l(cid:146)qor B tou paqaqt(cid:147)lator, to tl(cid:147)la «Pk(cid:147)qeir tqov(cid:146)r» amtijah(cid:148)statai ap(cid:149) to aj(cid:149)kouho je(cid:148)lemo: «Pk(cid:147)qeir tqov(cid:146)r — Ajat(cid:146)qcastg pqyte(cid:155)mg — Ajat(cid:146)qcaster kipaq(cid:146)r ous(cid:148)er — Ajat(cid:146)qcastg juttaq(cid:148)mg enaiqoul(cid:146)mym jatoijid(cid:148)ym tour ap(cid:149) tir jai F(cid:150)a tym ejt(cid:149)r sj(cid:151)kour c(cid:145)ter — Ajat(cid:146)qcastg t(cid:146)vqa — Kus(cid:148)mg Wo(cid:148)qoi — Leheiom(cid:148)mg Poukeqij(cid:145) — Just(cid:148)mg — Hqeom(cid:148)mg — Tquptov(cid:145)mg. — Emeqceiaj(cid:147) an(cid:148)a. Jatoij(cid:148)dia f(cid:150)a ejt(cid:149)r ap(cid:149) tour sj(cid:151)kour jai tir c(cid:145)ter F(cid:150)a ejt(cid:149)r ap(cid:149) tour wo(cid:148)qour F(cid:150)a ejt(cid:149)r ap(cid:149) ta poukeqij(cid:145) (cid:133)ka ta f(cid:150)a Poukeqij(cid:145) s(cid:151)lvyma l(cid:146)hodo EOJ) (d(cid:147)kysg tg le Wo(cid:148)qoi jai lgquja- (d(cid:147)kysg stij(cid:145) tgm s(cid:151)lvyma le ep(cid:148)sglg ehmij(cid:147) l(cid:146)hodo) — (cid:129)luko — Okij(cid:145) s(cid:145)jwaqa. (sajwaq(cid:149)fg). — Okij(cid:145) s(cid:145)jwaqa + (cid:145)luko — Lacm(cid:147)sio — M(cid:145)tqio — Lacm(cid:147)sio — J(cid:145)kio — V(cid:150)svoqor. X(cid:145)qia le ena(cid:148)qesg ta diajoslgtij(cid:145) x(cid:145)qia (cid:133)ka ta f(cid:150)a (cid:133)ka ta f(cid:150)a ejt(cid:149)r ap(cid:149) ta x(cid:145)qia, le ena(cid:148)- qesg ta diajoslgtij(cid:145) x(cid:145)qia»


title: A Tanács határozata (1998. november 13.) az Európai Unióról szóló szerződés J.4. cikkének (2) bekezdése alapján elfogadott, a koszovói helyzet figyelemmel kíséréséről

eurovoc_concepts:
Kosovo
Western European Union
Yugoslavia
common foreign and security policy
data collection
fact-finding mission

text: 18/1. kötet HU Az Európai Unió Hivatalos Lapja 63 31998D0646 L 308/1 AZ EURÓPAI KÖZÖSSÉGEK HIVATALOS LAPJA 1998. 11. 18. A TANÁCS HATÁROZATA (1998. november 13. ) az Európai Unióról szóló szerződés J. 4. cikkének (2) bekezdése alapján elfogadott, a koszovói helyzet figyelemmel kíséréséről (98/646/KKBP) AZ EURÓPAI UNIÓ TANÁCSA, tekintettel az Európai Unióról szóló szerződésre, és különösen annak J. 4. cikke (2) bekezdésére, tekintettel a Szerződés elfogadásakor aláírt záróokmányban talál- ható, a Nyugat-Európai Unióról szóló 30. nyilatkozatra, mivel a Tanács 1998. október 26-án nyilatkozatot fogadott el a Koszovóra vonatkozó átfogó megközelítés meghatározásáról, a Jugoszláv Szövetségi Köztársaság (JSZK) és az EBESZ között 1998. október 15-én kötött, illetve a JSZK és a NATO által 1998. október 16-án Belgrádban aláírt egyezmény Európai Unió általi teljes támogatásáról, továbbá az EBESZ és a Koszovói Elle- nőrző Küldöttség teljes mértékű támogatásáról, illetve arról, hogy az Európai Unió kész a menekültek és a lakóhelyük elhagyására kényszerült személyek megsegítéséhez történő hozzájárulásra; – a JSZK és az EBESZ által 1998. október 16-án, valamint a JSZK és a NATO által 1998. október 15-én Belgrádban aláírt egyezmények végrehajtásának helyzete, valamint – a menekültek és a lakóhelyük elhagyására kényszerült szemé- lyek és az ezzel kapcsolatos infrastruktúra helyzete, azzal a céllal, hogy az Európai Unió hozzá tudjon járulni az EBESZ és a NATO megfelelő küldetéseinek teljes sikeréhez szükséges fel- ügyelethez. 2. cikk mivel az Európai Unió fent meghatározott tevékenysége megkö- veteli a koszovói helyzet pontos ismeretét; mivel az ilyen ismere- tek megszerzését megkönnyítik a műholdas képek elemzéséből származó információk; E határozatról értesíteni kell a NYEU-t az 1996. május 14-én a Tanács által elfogadott, az Európai Unió dokumentumainak a NYEU számára történő átadásáról szóló következtetéseinek megfelelően. mivel a Nyugat-Európai Unió (NYEU) Műholdközpontjának fela- datai közé tartozik a „műholdas képek elemzéséből származó információ” biztosítása, többek között általános biztonsági felü- gyelet céljából, beleértve a NYEU érdekeltségébe tartozó területek általános felügyeletét a Tanács megbízása alapján és a szerződé- sek betartásának ellenőrzése keretében; mivel e feltételek szerint az Európai Uniónak a NYEU-hoz kell for- dulnia, ELFOGADTA EZT A HATÁROZATOT: 1. cikk Az Európai Unió felkéri a NYEU-t, hogy bocsássa rendelkezésre a NYEU Műholdközpontja által szolgáltatott megfelelő informáci- ókat a következőkkel kapcsolatban: 3. cikk Ez a határozat elfogadásának napján lép hatályba. 4. cikk Ezt a határozatot a Hivatalos Lapban ki kell hirdetni. Kelt Brüsszelben, 1998. november 13-án. a Tanács részéről az elnök J. FARNLEITNER