title: PERGUNTA ESCRITA n. 99/99 do Deputado Honório NOVO Export av norsk torsk - utfärdande av EUR 1-certifikat

eurovoc_concepts:
Norway
administrative cooperation
exchange of information
export
export licence
export monitoring
originating product
sea fish

text: C 341/48 Jornal Oficial das Comunidades Europeias PT 29. 11. 1999 A adopção de medidas a nível comunitário só poderia ser considerada se o estabelecimento e o funcionamento do mercado interno exigissem a aproximação das disposições actualmente aplicadas pelos Estados-membros nesta matéria. A Comissão não tem conhecimento de quaisquer circunstâncias que requeiram este tipo de actuação, mas estará interessada em qualquer informação suplementar que lhe possa ser fornecida. (1) JO L 202 de 30. 7. 1997. (1999/C 341/068) PERGUNTA ESCRITA E-0085/99 apresentada por Anita Pollack (PSE) à Comissão (27 de Janeiro de 1999) Objecto: Directiva relativa às embalagens Poderá a Comissão informar se se vai proceder a alguma revisão ou avaliação da eficácia da directiva relativa às embalagens (ou seja, consecução de objectivos, etc. ) e, em caso afirmativo, quando? Tenciona a Comissão publicar tal revisão? Resposta dada pela Comissária Bjerregaard em nome da Comissão (9 de Março de 1999) A aplicação pelos Estados-membros da Directiva 94/62/CE relativa a embalagens e resíduos de embalagens (1), prevista para 30 de Junho de 1996, foi atrasada, em média, mais de um ano. Tal significa que, neste momento, uma avaliação da situação nos Estados-membros corresponderia, em geral, a uma fase preliminar e não ao pleno funcionamento dos sistemas de gestão dos resíduos de embalagens. A Comissão adoptou a Decisão 97/138/CE com vista à comunicação de dados relativos a embalagens e resíduos de embalagens (2) em 3 de Fevereiro de 1997. Os formulários devem ser preenchidos anualmente, sendo os primeiros relativos ao ano de 1997, e transmitidos à Comissão no prazo de 18 meses após o final do ano em questão. A Comissão adoptou a Decisão 97/622/CE relativa aos questionários sobre o sector dos resíduos (3), sendo um deles respeitante à Directiva Embalagens. O primeiro relatório abrangerá o período de 1998 a 2000, inclusive. Em Abril de 1999, será lançado um estudo sobre sistemas europeus de gestão dos resíduos de embalagens, prevendo-se que o relatório final esteja concluído em Maio de 1999. Outro estudo sobre custos, benefícios e relação custo/eficácia dos sistemas de consórcio financeiro deve ter início em Março de 1999, prevendo-se que a versão final esteja disponível em Dezembro de 1999. Ambos os estudos deverão ser divulgados publicamente. Com base no acima exposto, a Comissão tenciona preparar, até Julho de 1999, um relatório sobre a experiência prática adquirida pelos Estados-membros na prossecução das metas e os resultados da investigação científica e de técnicas de avaliação como a dos balanços ecológicos. (1) (2) (3) JO L 365 de 31. 12. 1994. JO L 52 de 22. 2. 1997. JO L 256 de 19. 9. 1997. (1999/C 341/069) PERGUNTA ESCRITA E-0099/99 apresentada por Honório Novo (GUE/NGL) à Comissão (27 de Janeiro de 1999) Objecto: Exportação de bacalhau norueguês > Emissão de certificado EUR1 As exportações de bacalhau da Noruega para a CE são suportadas na existência de um contingente com direitos pautais nulos. A prova de origem é feita através da emissão de certificados EUR1 visados pelas autoridades respectivas, as quais deveriam efectuar previamente uma certificação da origem, procedimento que, repetidamente, não é efectuado. Este facto permite a entrada na UE de significativas quantidades de


title: SCHRIFTLICHE ANFRAGE Nr. 86/99 von Manuel ESCOLÁ HERNANDO Private Finanzierung des Streckenabschnitts Madrid- Saragossa-Barcelona des TAV

eurovoc_concepts:
European Commission
Spain
financing
high-speed transport
private sector
project evaluation
public finance
rail transport
trans-European network
transport policy

formats: html pdf print

text: 3. 12. 1999 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften C 348/21 (1999/C 348/025) SCHRIFTLICHE ANFRAGE E-0086/99 von Manuel Escolá Hernando (ARE) an die Kommission (27. Januar 1999) Betrifft: Private Finanzierung des Streckenabschnitts Madrid-Saragossa-Barcelona des TAV Die Kommission weist in ihrer Mitteilung über die öffentlich-privaten Partnerschaften zur Finanzierung von Projekten des transeuropäischen Verkehrsnetzes darauf hin, daß der Streckenabschnitt des Hochgeschwindig- keitszuges TAV zwischen Madrid, Saragossa und Barcelona durch eine öffentlich-private Partnerschaft (ÖPP) finanziert werden könnte, d. h. private Unternehmen können an der Finanzierung des Projekts beteiligt werden. In der Praxis könnten dadurch die Arbeiten beschleunigt fertiggestellt und der Streckenabschnitt vorzeitig in Betrieb genommen werden, da die Durchführung des Projektes nicht einzig und allein von einer Finanzierung durch öffentlich bereitgestellte Mittel abhängig sei. Hat die Kommission in dieser Richtung bereits Schritte unternommen? Hat sie von der spanischen Regierung irgendeinen Hinweis erhalten, worin diese ihr Interesse an einer Umsetzung dieser Art der Zusammenarbeit zwischen öffentlichem und privatem Sektor bei der Durchführung des Projektes äußert? Hat die Kommission die Möglichkeit geprüft, diese Art von Abkommen auf andere Projekte des Verkehrs- netzes zur Verbindung verschiedener Mitgliedstaaten der Union auszuweiten, die nicht unter die 14 vorrangigen Projekte fallen, wie es beispielsweise Straßenbau- oder Eisenbahnbauprojekte zur Durchquerung der Pyrenäen sein könnten? Antwort von Herrn Kinnock im Namen der Kommission (19. April 1999) In der Mitteilung der Kommission an den Rat und das Europäische Parlament über öffentlich-private Partnerschaften (ÖPP) bei transeuropäischen Verkehrsprojekten (1) wurde eine Reihe von Vorhaben als potentielle Projekte für öffentlich-private Partnerschaften ausgewiesen. Hierzu gehörten Vorhaben, die nicht auf der Liste der 14 Vorhaben aufgeführt sind, welche im Rahmen des Ausbaus der transeuropäischen Verkehrsnetze (TEVN) als vorrangig eingestuft wurden. Die Kommission setzt entsprechend ihrer Zusage die Beratungen über diese Vorhaben mit den Mitgliedstaaten fort und unterstützt die Regierungen darin, eine öffentlich-private Partnerschaft für bestimmte Infrastrukturvorhaben in Betracht zu ziehen, wenn dies möglich und angemessen ist. Die spanische Regierung hat bisher noch keinen Antrag auf Kofinanzierung eines Vorhabens im Rahmen einer öffentlich-privaten Partnerschaft aus TEN-Mitteln oder anderen Gemeinschaftsmitteln vorgelegt. (1) KOM(97) 453 endg. (1999/C 348/026) SCHRIFTLICHE ANFRAGE E-0104/99 von Graham Mather (PPE) an die Kommission (2. Februar 1999) Betrifft: Gemeinsame Dienststelle für Außenbeziehungen In Beantwortung meiner schriftlichen Anfrage (E-3236/98) (1) über verzögerte Zahlungen der Kommission insbesondere für die im Rahmen von PHARE- und TACIS-Verträgen ausgeführten Arbeiten, erklärte die Kommission, daß sich die neue Dienststelle für Außenbeziehungen dazu verpflichtet habe, die Finanzierungs- struktur und die Zahlungspläne der Verträge über technische Hilfse zu prüfen sowie die Verfahren und Methoden zur Ausarbeitung von technischen Hilfsprogrammen anzugleichen. 1. Welche Fortschritte sind in diesem Bereich seit dem 1. September 1998 gemacht worden und welcher Zeitplan ist für die Umsetzung der Verbesserungen vorgesehen, die bei der Prüfung für notwendig befunden wurden? 2. Wird die Prüfung auch eine Untersuchung der Blockierungen beinhalten, welche die Zahlungen während des gesamten Zahlungsprozesses verzögern?


title: SKRIFTLIG FORESPØRGSEL nr. 64/99 af Carlos ROBLES PIQUER Grundlæggende principper i EF vedrørende atomkraft

eurovoc_concepts:
clean technology
electrical energy
energy policy
energy production
energy supply
nuclear energy
nuclear industry
pollution control measures

text: 3. 12. 1999 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende C 348/17 (1999/C 348/020) SKRIFTLIG FORESPØRGSEL E-0064/99 af Carlos Robles Piquer (PPE) til Kommissionen (27. januar 1999) Om: Grundlæggende principper i EF vedrørende atomkraft Mens nogle lande ønsker at afvikle deres atomkraftværker og dermed svække denne energikildes betydning i den vestlige verden, spår tilhængerne, at atomkraften uundgåeligt vil få et genopsving inden for de næste tyve år. Diskussionerne, der mere er præget af følelser end fornuft, påvirker imidlertid situationen og udsigterne for en energikilde, som er mindre forurenende end kraftproduktion på grundlag af kul, olie eller naturgas. Kan Kommissionen under henvisning til det ansvar, der i henhold til retsakterne påhviler den på atomkraftområdet, oplyse, hvilken holdning den har haft og vil have med hensyn til at foretage en korrekt opstilling over for offentligheden af atomkraftens reelle fordele og endnu ikke løste problemer i forbindelse med et voksende energibehov på verdensplan? Svar afgivet på Kommissionens vegne af Christos Papoutsis (3. marts 1999) Den civile kerneenergis nuværende og fremtidige rolle i forbindelse med Fællesskabets energiforsyning samt i verden som helhed er blevet nærmere undersøgt af Kommissionen i dennes meddelelse om kerneenergiindu- strien i Den Europæiske Union: vejledende kerneenergiprogram i henhold til Euratom-traktatens artikel 40 (1). I meddelelsen undersøges bl. a. kerneenergiindustriens væsentligste karakteristika, ligesom udfordringerne hermed defineres. (1) KOM(97) 401 endelig udg. (1999/C 348/021) SKRIFTLIG FORESPØRGSEL E-0068/99 af Esko Seppänen (GUE/NGL) til Kommissionen (27. januar 1999) Om: Dobbeltbeskatning af pensioner fra Sverige udbetalt i Finland Sammen med et finsk rigsdagsmedlem, Esko-Juhani Tennilä, har jeg sendt Kommissionen en skrivelse med anmodning om en redegørelse for, hvorvidt de finske myndigheders praksis med at beskatte pensioner, der udbetales fra Sverige, er i strid med den frie bevægelighed for personer i EU. Herudover har jeg stillet to skriftlige forespørgsler om dette, hvortil Kommissionen i sine svar har meddelt, at den undersøger sagen og meddeler sin holdning i efteråret 1998. Der er endnu ikke kommet noget svar. Hvad er Kommissionens holdning i sagen? Svar afgivet på Kommissionens vegne af Mario Monti (6. april 1999) Kommissionen kan ikke se at Finlands tidligere og nuværende beskatning af svenske pensioner skulle være i uoverensstemmelse med Fællesskabets lovgivning. Det er generelt tilfældet at skatteforskelle medlemsstaterne imellem skyldes at indkomstskatten ikke er harmoniseret på EU-niveau. Kommissionen mener ikke at disse forskelle er en hindring for den frie bevægelighed, uanset om skattebyrden kan være spillet ind når der skal tages beslutning om hvilken medlemsstat man vil bo i. I det konkrete tilfælde, der vedrører personer der er bosat i Finland, men som modtager svensk pension, udbetales pensionen efter at der er trukket 25 % i svensk kildeskat på det beløb af pensionen der overstiger skattefradraget på 40 000 SKR (ca. 4 500 EUR). I henhold til artikel 18, stk. 1, i den nordiske overenskomst om indkomst- og kapitalskat (i enslydende 1989- og 1996-versioner) må sådanne pensioner kun beskattes i


title: Advies van het Economisch en Sociaal Comité over: - het "Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de toegang tot, de uitoefening van en het bedrijfseconomisch toezicht op de werkzaamheden van instellingen voor elektronisch geld", en - het "Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 77/780/EEG tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van kredietinstellingen"

eurovoc_concepts:
ESC opinion
EU law
credit institution
electronic money
right of establishment

text: C 101/64 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 12. 4. 1999 het kader van Agenda 2000 een besluit kan worden genomen over de hervorming. Dit is ook nodig ter voorbereiding van de op handen zijnde toetreding van LMOE met een grote wijnbouwsector. Brussel, 27 januari 1999. De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité B. RANGONI MACHIAVELLI Advies van het Economisch en Sociaal Comité over: — het „Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de toegang tot, de uitoefening van en het bedrijfseconomisch toezicht op de werkzaamheden van instellingen voor elektronisch geld”, en — het „Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 77/780/EEG tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van kredietinstel- lingen” (1) (1999/C 101/15) De Raad heeft op 16 november 1998 besloten, overeenkomstig artikel 198 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap het Economisch en Sociaal Comité te raadplegen over de voornoemde voorstellen. De Afdeling „Interne markt, productie en consumptie”, die met de voorbereiding van de werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 19 januari 1999 goedgekeurd. Rapporteur was de heer Burani. Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 360e Zitting op 27 januari 1999 het volgende advies uitgebracht, dat met 36 stemmen vo´ o´r en 1 stem tegen, bij 2 onthoudingen is goedgekeurd. 1. Inleiding 1. 1. De elektronische handel en de te verwachten snelle uitbreiding daarvan vormen een complex ver- schijnsel, dat in al zijn facetten op Europees en internatio- naal niveau dient te worden gereguleerd. De Commissie, die tot taak heeft wetgeving voor te stellen, heeft een aantal initiatieven lopen of gepland om gemeenschappe- lijke Europese normen voor de lid-staten in te voeren, zonder daarbij over het hoofd te zien dat Europa deel uitmaakt van een groter geheel — de mondiale context — zodat de normen in internationaal verband op harmonische wijze moeten worden toegepast. Bij de elektronische handel — voor de aan- en 1. 2. verkoop van goederen en diensten — is het zaak dat de transacties tussen debiteuren en crediteuren op snelle, veilige en voor alle partijen bevredigende wijze worden afgewikkeld, zodat het systeem als geheel geloofwaardig is. Door de financie¨le kringen zijn momenteel een aantal initiatieven gelanceerd; deze hebben met elkaar gemeen dat de gebruiker de beschikking krijgt over een som geld (1) PB C 317 van 15. 10. 1998, blz. 7-12. die in het geheugen van een computer wordt opgeslagen en langs elektronische weg aan een crediteur kan worden overgemaakt. Men spreekt wel van „network money” of „software money”: zoals de Commissie in de inleiding van haar toelichting opmerkt, is dit niet zomaar een betaalmiddel, maar het betaalmiddel van de toekomst in de elektronische handel op Internet. 1. 3. Naast software money zijn er nog andere, iets minder geavanceerde betaalmiddelen bijgekomen, die binnen het bereik van de gemiddelde burger liggen, ook als deze geen computer heeft en niet over de middelen of kennis beschikt die nodig is om toegang tot Internet of vergelijkbare open of gesloten systemen te verkrijgen: de vooruitbetaalde kaarten, chipkaarten waarop een van te voren aan de uitgevende instantie betaald bedrag wordt opgeslagen en dat geleidelijk wordt „opgebruikt” voor geringe uitgaven; in wezen vervangen deze kaarten de „portemonnee” met munten en bankbiljetten in kleine coupures. De uitgifte van elektronisch geld (2) kan op 1. 4. verschillende manieren worden bekeken: vanuit com- mercieel, technisch, financieel of monetair oogpunt. (2) Met de term „elektronisch geld” worden hier zowel „software money” als „vooruitbetaalde kaarten” bedoeld. 12. 4. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 101/65 De Commissie heeft de laatste twee aspecten willen reguleren — of liever gezegd, zij heeft de financie¨le aspecten bestudeerd, waarbij zij indirect rekening heeft gehouden met de gevolgen van de uitgifte van elektro- nisch geld voor de geldcirculatie, een terrein dat tot de exclusieve bevoegdheid van de centrale banken behoort. De Commissie is van mening dat het bedrijfseco- 1. 5. nomisch toezicht op de uitgifte van elektronisch geld moet worden geregeld: met andere woorden, de uitgeven- de instellingen moeten als financie¨le instellingen worden beschouwd, die als zodanig onder de Eerste en Tweede Bankenrichtlijn vallen — uiteraard met de nodige aanpassingen en uitzonderingen om rekening te houden met het bijzondere en beperkte actieterrein van niet- bancaire instellingen die zich uitsluitend met de uitgifte van elektronisch geld bezighouden. Deze instellingen worden „instellingen voor elektronisch geld” genoemd. Het ESC zal in dit advies de afkorting „i. e. g. ” hanteren. 2. Algemene opmerkingen 2. 1. Het ESC spreekt zijn steun uit voor het initiatief van de Commissie: de markt — het samenspel van actoren en consumenten — dient immers te worden beschermd tegen initiatieven die aan het financie¨le toezicht van de door de lid-staten aangewezen bevoegde instanties ontsnappen. De uitbreiding van de banken- richtlijn tot de i. e. g. ’s wordt dan ook toegejuicht, maar het ESC plaatst daarbij wel enige fundamentele kanttekeningen, niet zozeer m. b. t. de richtlijnvoorstellen zelf, als wel m. b. t. de gevolgen van een eventuele „minimalistische” toepassing daarvan. Deze gevolgen zijn op het eerste gezicht misschien niet evident, maar juist daarom dient iedere bepaling aandachtig te worden bestudeerd in het licht van de repercussies op andere gebieden dan het bedrijfseconomisch toezicht. 2. 2. Eén fundamentele kanttekening betreft de opzet van de richtlijn, die op een tamelijk mild bedrijfsecono- misch toezicht is gebaseerd, en geen rekening houdt met de vereisten van toezicht in meer uitgebreide zin. Een nadere toelichting is hier op haar plaats: uitgifte van elektronisch geld is in de eerste plaats een monetair verschijnsel: het schept geen geld, maar vervangt dit — ten minste voor zover het elektronisch geld wordt uitgegeven tegen inlevering van contant geld of door debitering van een rekening zonder kredietfaciliteit. Met de invoering van de gemeenschappelijke munt wordt het toezicht op de geldstroom overgelaten aan een centrale instelling, de Europese Centrale Bank, terwijl het be- drijfseconomisch toezicht tot het ressort van de nationale bevoegde instanties blijft behoren. Dit leidt onvermijde- lijk tot een wirwar van bevoegdheden en rollen; worden de richtlijnvoorstellen in hun huidige vorm toegepast, dan kan de geplande samenwerking tussen Europese monetaire autoriteiten en nationale instanties voor bedrijfseconomisch toezicht daar maar weinig verande- ring in brengen. met de gevolgen voor de betalingssystemen, die onder het toezicht en de verantwoordelijkheid van de monetaire autoriteiten vallen. De algemene opvatting is dat deze systemen een functie van openbaar belang vervullen. De interoperabiliteit van de stelsels voor elektronisch geld — een essentie¨le voorwaarde voor een efficie¨nte dienst- verlening aan de interne markt en met name de elektroni- sche handel — vereist dat de uitgevers deelnemen aan systemen voor clearing en settlement (verrekening en afwikkeling). De toelating tot deze systemen is aan een extreem strenge regelgeving onderworpen, vanwege de systeemrisico’s die daaraan kleven: een snelle blik op deze regelgeving laat zien dat maar weinig i. e. g. ’s die aan de minimumvoorwaarden van het onderhavige richtlijnvoorstel beantwoorden, voldoen aan de vereisten voor toegang tot de betalingssystemen. Hoewel de deelname aan settlement d. m. v. erkende intermediairs kan geschieden, moeten alle deelnemers aan het systeem onverkort aan een streng toezicht worden onderworpen. Dit toezicht dient zo veel mogelijk een uniform karakter te hebben, aangezien elektronisch geld dat in een lid-staat van de Unie is gecree¨erd, vrij kan circuleren in de andere lid-staten. 2. 4. Nog een fundamentele kanttekening plaatst het ESC bij het begrip elektronisch geld: hiermee worden twee producten onder één noemer gebracht die welis- waar enkele gemeenschappelijke kenmerken hebben, maar wezenlijk verschillen op het stuk van de gebruikte technieken en technologie, en nog meer qua gebruik en gevolgen voor de markt. De gemeenschappelijke kenmerken (1) zijn, dat 2. 5. voor het gebruik geen autorisatie van een bank of een andere derde partij vereist is, en de anonimiteit: is een banktegoed of een bepaald bedrag aan contant geld eenmaal in elektronisch geld omgezet, dan kan de eigenaar dit naar eigen inzicht laten circuleren en aan anderen overdragen, in principe zonder dat de herkomst kan worden nagetrokken. Deze kenmerken maken elektronisch geld tot een ideaal middel voor het witwas- sen van zwart geld of andere illegale doeleinden: de Commissie is zich van dit gevaar bewust, maar lijkt dit haast te onderschatten, door in de Toelichting slechts tussen haakjes te zetten dat „het vanzelf spreekt” dat de Witwasrichtlijn ook op instellingen voor elektronisch geld van toepassing zal zijn. (2) Het ESC is van mening dat misbruik van elektronisch geld voor criminele doeleinden een van de zorgwekkendste gevaren is, en dat de regelgeving in al haar onderdelen moet zijn gericht op bescherming van de samenleving tegen dit gevaar. 2. 6. De verschillen qua gebruik hangen samen met het feit dat met software money in principe een willekeurig bedrag kan worden overgemaakt, van enige eurocenten of dollarcenten voor het downloaden van een Internet- pagina, tot potentieel onbeperkte bedragen voor com- mercie¨le, financie¨le of andere transacties. Vooruitbetaal- de kaarten zijn daarentegen een ideaal betaalmiddel Een andere duidelijke tekortkoming van de richt- 2. 3. lijn is het feit dat daarin geen rekening wordt gehouden (1) Zie COM(1998) 461 def. , de Toelichting, „Wat is elektro- nisch geld?” (2) Artikel 2. 1 van Richtlijnvoorstel 98/0252 (COD). C 101/66 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 12. 4. 1999 voor kleine bedragen, maar lenen zich slecht voor andere gebruiken. Software money kan zonder onderscheid door grote bedrijven en consumenten worden gebruikt, terwijl de vooruitbetaalde kaart in principe uitsluitend door consumenten wordt gebruikt. Gezien de kenmerken van witwasoperaties en de geringe bedragen op vooruit- betaalde kaarten, brengen deze slechts een gering risico met zich mee (1); software money is daarentegen een ideaal middel om (grote) hoeveelheden geld anoniem en zonder controle over te maken (2). 2. 7. Het ESC benadrukt met klem dat de mogelijkheid tot het witwassen van geld afkomstig van criminele activiteiten moet worden tegengegaan. Op vooruitbe- taalde kaarten wordennormaliter relatief geringe bedra- gen geladen; volgens de Commissie (3) geldt een maxi- mumbedrag van 250 ecu, maar in de praktijk ligt het bedrag in de buurt van 150 ecu. Is de kaart door een kredietinstelling uitgegeven, dan gebeurt het opladen d. m. v. debitering van een bankrekening; op grond van het onderhavige richtlijnvoorstel zouden de i. e. g. ’s kaarten kunnen uitgeven tegen betaling in contant geld. Als de waarde van de op de kaarten opgeslagen bedragen beneden bovengenoemde grens blijft, zal het misbruik van deze kaarten voor witwasoperaties beperkt blijven. 2. 7. 1. Anders is het met software money. In de weinige tot nu toe bekende voorbeelden gebeurt het „opladen” in principe d. m. v. overschrijving van een bankrekening, die volgens de antiwitwasregeling wordt gecontroleerd (de identiteit van de klant is bekend, de herkomst van de middelen wordt geverifieerd, enz. ). Er is hier dus een preventieve „filter”: voordat contant geld — waarvan de herkomst is gecontroleerd — in anoniem software money wordt geconverteerd, wordt het op een bankrekening op naam gestort. In het geval van i. e. g. ’s wordt contant geld rechtstreeks in anoniem software money omgezet, dat in real time naar om het even welke bestemming kan worden overgemaakt: een gouden kans voor criminelen zelfs met een oppervlakkige kennis van de gebruikte technieken (codering van boodschappen, „chinese boxes”, enz. ) is gemakkelijk in te zien welke gevaren hieraan kleven. Het ESC dringt er bij de Commissie met klem op aan dit aspect niet te verwaarlo- zen: hoewel de Witwasrichtlijn formeel ook op i. e. g. ’s van toepassing is, verloopt de controle in de praktijk uiterst moeizaam. 2. 8. Ook de gevolgen voor de markt lopen uiteen: terwijl vooruitbetaalde kaarten momenteel geen risico (1) Maar ook hier is het denkbaar dat een groot aantal kleine bedragen, afkomstig van bijvoorbeeld de verkoop van drugs op straat, op één centrale kaart worden verzameld, die vervolgens in alle anonimiteit kan worden gebruikt. (2) Er bestaan geavanceerde methoden om de herkomst van overgemaakte geldbedragen na te trekken, maar technici weten maar al te goed dat witwassers over net zulke geavanceerde technieken en technologiee¨n beschikken om iedere controle onmogelijk te maken. (3) COM(1998) 461 def. , Toelichting, „Wat is elektronisch geld?”, laatste alinea. opleveren, kan software money nu al een enorm poten- tieel risico voor de markt inhouden. Dit is van niet gering belang, zoals in de opmerkingen over de afzonderlijke artikelen nader zal worden uiteengezet. Verder dient de aandacht te worden gevestigd 2. 9. feit dat vooruitbetaalde kaarten voor zgn. op het contactbetalingen („face-to-face”) van kleine bedragen worden gebruikt, terwijl software money als betaalmid- del voor verkoop op afstand fungeert, in principe voor om het even welk bedrag. Het gaat om twee verschillende producten, die moeilijk samen in één regelgeving kunnen worden ondergebracht, althans wat de voorschriften voor de uitgevende instanties betreft. Een laatste fundamentele kanttekening heeft 2. 10. betrekking op de internationale aspecten. In de Toelich- ting herinnert de Commissie eraan dat in sommige landen (zoals de VS) geen regelgeving voor i. e. g. ’s bestaat, en dat in andere (zoals Japan) de kwestie thans wordt bestudeerd. De Commissie verzuimt echter een conclusie te trekken — en regels voor te schrijven — m. b. t. de erkenning van niet gereguleerde en niet aan toezicht onderworpen i. e. g. ’s uit derde landen die op het grondgebied van de Europese Unie actief zouden kunnen zijn. De Tweede Bankenrichtlijn — die tot de i. e. g. ’s wordt uitgebreid — geeft regels voor de vrijheid van vestiging van kredietinstellingen uit derde landen, die in het land van herkomst zijn geregistreerd en daar onder toezicht staan (4). De uitgifte van elektronisch geld is een vorm van dienstverlening zonder vestiging, hetgeen wordt bevestigd door het onderhavige richtlijnvoorstel m. b. t. instellingen voor elektronisch geld (artikel 2. 4), waarin expliciet staat vermeld dat „in ruil voor elektro- nisch geld ontvangen middelen niet als deposito’s worden aangemerkt”. Artikel 3 van de Tweede Bankenrichtlijn, waarin „personen of ondernemingen die geen kredietin- stelling zijn” wordt verboden deposito’s in ontvangst te nemen, is dus niet van toepassing. 2. 11. Worden de hierboven geciteerde bepalingen letterlijk geı¨nterpreteerd, dan is de uitgifte van elektro- nisch geld door instellingen uit derde landen welke niet geregistreerd zijn als kredietinstellingen en niet onder de regelgeving vallen, als een vorm van financie¨le dienstverlening door niet-erkende intermediairs aan te merken en dus verboden. Volgens het ESC is deze conclusie in de praktijk echter moeilijk uitvoerbaar, gezien de kenmerken van elektronisch geld. Het is immers niet duidelijk hoe het gebruik van in een derde land uitgegeven elektronisch geld (software money) of het aanbod van software money-diensten door een Amerikaanse emittent aan Europese klanten kan worden gecontroleerd en tegengegaan. 2. 12. Het is dus niet eenvoudig methoden aan te wijzen waarmee de toezichthoudende autoriteiten kun- nen verhinderen dat een operator uit een derde land met behulp van telematica financie¨le diensten aanbiedt op het grondgebied van de Europese Unie. De bestaande (4) Artikel 8 van Richtlijn 89/646; PB L 386 van 30. 12. 1989. 12. 4. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 101/67 voorschriften zijn weliswaar duidelijk, maar worden zij niet nageleefd, dan gaan de gevolgen veel verder dan een inbreuk op het beginsel van vrije dienstverrichting: er kunnen namelijk geldstromen ontstaan die aan het toezicht ontsnappen. Het Comité suggereert geen oplos- singen, maar vestigt slechts de aandacht op dit aspect, dat niet mag worden verwaarloosd. 2. 13. Ten slotte is het ESC enigszins huiverig voor de gevolgen van een al te „minimalistische” wetgeving voor de consumentenbescherming. Het toezicht op de i. e. g. ’s heeft tot doel, te voorko´men dat consumenten in moeilijkheden komen of hun verplichtingen niet kunnen nakomen; dit beginsel geldt voor alle kredietinstellingen, en is terecht uitgebreid tot instellingen voor elektronisch geld. Maar de praktijk laat zien dat incidenten altijd mogelijk blijven; in dat geval zijn de consumenten niet beschermd tegen verlies van hun tegoed: elektronisch geld is immers geen „deposito” en valt dan ook niet onder de garantieregeling voor deposito’s. Hier valt tegenin te brengen dat een dergelijke bescherming niet onontbeerlijk is vanwege de geringe hoogte van de bedragen op vooruitbetaalde kaarten, maar dat gaat niet op voor software money, waar de bedragen veel groter kunnen zijn. 2. 14. Het belangrijkste probleem betreft echter de bescherming van de markt in het algemeen, en meer in het bijzonder de bescherming van crediteuren van elektronisch geld na verkoop van goederen of diensten. Indien een i. e. g. failliet gaat, hebben de crediteuren namelijk geen verhaal: de waarde voor iedere afzonderlij- ke crediteur mag dan gering zijn, maar het totaal van de verplichtingen t. o. v. de gehele markt kan zo groot zijn dat sprake is van een systeemrisico in de betalings- systemen en op de markt zelf. Dit is met name van belang wanneer rekening wordt gehouden met het feit dat de meerderheid van de crediteuren wordt gevormd door kleine en middelgrote ondernemingen in de com- mercie¨le, toeristische of dienstensector. De tamelijk bescheiden cijfers m. b. t. de huidige situatie zijn mislei- dend: hoewel „vooruitbetaalde kaarten (. ) op lange termijn een alternatief kunnen vormen voor baar geld bij een groot deel van de betalingen in contanten” en software money „zich aandient als het betaalinstrument bij uitstek voor de (. ) elektronische handel” (1), kan het om gigantische bedragen gaan. Daarom is het noodzakelijk een strenge, voortdurende en uitgebreide controle uit te oefenen op de operatoren, zowel bij aanvang van hun activiteiten als, vooral, tijdens de uitoefening daarvan. Volgens het ESC is dit een essentie¨le voorwaarde, die in het richtlijnvoorstel echter onvol- doende uit de verf komt. 2. 15. De oprichting van een garantiefonds voor elek- tronisch geld dat eigenaars en rechthebbenden schade- loos stelt in geval van faillissement van de emittent, is waarschijnlijk zeer moeilijk en kostbaar, en nog moeilijker te beheren. Wegens gebrek aan alternatieve oplossingen krijgt de hierboven gedane aanbeveling nog meer gewicht. 3. Bijzondere opmerkingen over het richtlijnvoorstel betreffende de toegang tot, de uitoefening van en het bedrijfseconomisch toezicht op de werkzaamheden van instellingen voor elektronisch geld (2) 3. 1. Artikel 1: Toepassingsgebied, definities en beper- king van de werkzaamheden 3. 1. 1. De in lid 3 b) van dit artikel gegeven definitie van het begrip „elektronisch geld” is onbevredigend, aangezien twee producten die eigenlijk apart zouden moeten worden behandeld, onder één noemer worden gebracht, zoals eerder al is opgemerkt in paragraaf 2. 2 t/m 2. 7. De definities onder 3 b) iii) (elektronisch vervangingsmiddel voor muntstukken en bankbiljetten) en 3 b) iv) (gecree¨erd voor het verrichten van elektroni- sche geldovermakingen van beperkte omvang) zijn goed toe te passen op vooruitbetaalde kaarten, maar niet helemaal — en niet in alle gevallen — op software money. 3. 1. 2. Meer in het bijzonder merkt het ESC op dat de uitdrukking in lid 3 b) iv) „geldovermakingen van beperkte omvang” te vaag is en onacceptabel in een richtlijn die geacht wordt duidelijkheid te scheppen: het is onzeker hoe de Commissie het begrip „beperkte omvang” interpreteert, en ook de lid-staten zullen dit op verschillende manieren interpreteren. Bovendien staan in de rest van het richtlijnvoorstel geen beperkingen voor de hoogte van het bedrag: volgens het ESC is de impliciete beperking in de definitie van de Commissie onwerkbaar — of in ieder geval onlogisch (zie ook paragraaf 3. 7, 3. 7. 1 en 3. 7. 2 van dit document). De belangrijkste reserves van het ESC hebben 3. 1. 3. betrekking op de kwaliteit van i. e. g. ’s, die op grond van de bepalingen van lid 3 a) en 3 b) i) elektronisch geld in welke vorm dan ook mogen uitgeven. Hierboven is al opgemerkt dat de uitgifte van software money veel verder gaat — en veel ernstigere gevolgen kan hebben — dan de uitgifte van vooruitbetaalde kaarten. In de richtlijn zou een duidelijk onderscheid tussen deze twee activiteiten moeten worden gemaakt, door de uitgevers van software money aan veel strengere regels te onder- werpen dan nu is voorzien. 3. 2. Artikel 2: Toepassing van de bankrichtlijnen De lijst met uitbreidingen, uitzonderingen en 3. 2. 1. uitsluitingen van de verplichtingen van i. e. g. ’s op het gebied van bedrijfseconomisch toezicht ingevolge de vele in lid 1, 2 en 3 genoemde bankrichtlijnen, bergt het gevaar in zich dat te veel over technische aspecten wordt gediscussieerd; dit neemt veel tijd in beslag en is alleen voor deskundigen begrijpelijk. Nu het ESC de materie in al haar facetten — ook de technische — heeft (1) COM(1998) 461 def. , „Inleiding”, eerste alinea. (2) 98/0252 (COD). C 101/68 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 12. 4. 1999 bestudeerd, is het van mening dat de onderwerping van i. e. g. ’s aan verplichtingen op het stuk van een solide bedrijfsvoering eerder theoretisch dan realistisch is. Voor dit artikel geldt hetzelfde als verderop in paragraaf 3. 5. 1 en 3. 5. 2 ten aanzien van artikel 5 wordt uiteengezet: hoewel sommige autoriteiten strengere regels zullen toepassen, is het nu al duidelijk dat anderen deze lijn niet zullen volgen. 3. 2. 2. Het laatste lid van dit artikel bevat indirect de mogelijkheid dat ongebruikte bedragen aan elektronisch geld contractueel eventueel niet gerestitueerd worden, en in feite dus door de uitgever wordt toegee¨igend. Het ESC is het hiermee volstrekt oneens: restitutie van ongebruikte bedragen moet altijd expliciet zijn voorzien. Het gaat niet alleen om een principie¨le erkenning van de rechten van de consument; ook juridisch gezien wordt niet-terugbetaling ongetwijfeld als een vorm van onrechtmatige verrijking aangemerkt. (1) Het beginsel van de contractvrijheid kan evenmin worden ingeroepen: aangezien de uitgifte van elektronisch geld op een verbintenis is gebaseerd, zou iedere clausule die onterecht een voordeel voor de verkoper inhoudt, als een inbreuk op de richtlijnen inzake consumentenbescherming wor- den beschouwd. Door „terugbetaling” verplicht te stellen zou 3. 2. 3. de toch al wankele stelling — in de eerste zin van het laatste lid — dat de uitgifte van elektronisch geld niet als een deposito in de zin van artikel 3 van Richtlijn 89/646/EEG (2) wordt aangemerkt, nog verder op losse schroeven komen te staan. Het ESC wenst niet dieper in te gaan op deze nogal willekeurige interpretatie, maar kan niet toestaan dat de rechten van de consumenten met de voeten worden getreden, alleen om deze interpre- tatie te redden. Het stelt dan ook voor dat, om de belangen van de consumenten te beschermen, niet gebruikte bedragen worden „gerestitueerd” in plaats van „terugbetaald”. 3. 2. 4. Het ESC ziet niet in waarom een richtlijn inzake bedrijfseconomisch toezicht een bepaling over de contractuele afspraken tussen uitgever en houder van de kaart moet bevatten. Maar wil de Commissie deze bepaling per se handhaven, dan moet precies het tegenovergestelde worden bepaald: opgeslagen en onge- bruikte bedragen moeten altijd gerestitueerd kunnen worden. 3. 3. Artikel 3: Aanvangskapitaal en permanente vermogensvereisten 3. 3. 1. Dit artikel schrijft voor dat instellingen voor elektronisch geld over een aanvangskapitaal van ten (1) Dit is volgens het ESC ook het geval bij kaarten voor eenzijdig gebruik (zoals telefoonkaarten), waarvan terugbe- taling is uitgesloten. Deze kaarten vallen echter buiten het toepassingsgebied van onderhavige richtlijn. Gezien de grote bedragen die hiermee gemoeid zijn, hebben zij de aandacht van consumentenverenigingen gekregen. (2) De tekst van dit artikel luidt: „De Lid-Staten verbieden dat personen of ondernemingen die geen kredietinstelling zijn bedrijfsmatig van het publiek deposito’s of andere terugbetaalbare gelden in ontvangst nemen. ” minste 500 000 ecu moeten beschikken en dat het eigen vermogen van een i. e. g. te allen tijde gelijk moet zijn aan 2 % van haar financie¨le verplichtingen (voor kredietinstellingen is dit 8 %). Het ESC plaatst grote vraagtekens bij deze limieten, met name wat het aan- vangskapitaal betreft: een bedrag van een half mil- joen ecu (euro) is zeker niet genoeg om een serieuze activiteit op te starten, hoe beperkt van opzet deze ook is. Aangezien 2 % van de binnengekomen bedragen steeds bewaard moet worden, vraagt het ESC zich af of, en hoe — in geval van een succesvolle onderneming — een dergelijk klein bedrijf in korte tijd aan het nodige kapitaal komt. 3. 3. 2. Gezien de wezenlijke verschillen tussen uitge- vers van vooruitbetaalde kaarten en uitgevers van software money, stelt het ESC voor de limieten te verhogen tot 1 miljoen ecu (euro) en 3 % voor de eerste categorie, en 3 miljoen ecu (euro) en 6 % voor de tweede categorie. Het ESC begrijpt dat de Commissie de toegang tot nieuwe activiteiten voor zoveel mogelijk nieuwe deelnemers heeft willen vergemakkelijken, maar één en ander mag niet gepaard gaan met een verzwakking van de prudentie¨le voorschriften die — het is goed daar nog eens op te wijzen — tot doel hebben de markt te beschermen. 3. 4. Artikel 4: Beperkingen op beleggingen 3. 4. 1. In het eerste lid van dit artikel wordt bepaald in welke producten instellingen voor elektronisch geld mogen beleggen om een inkomen uit de ontvangen bedragen te genereren. Aangezien i. e. g. ’s niet als krediet- instellingen worden beschouwd — die hun geld beleggen door kredietverlening — en in verband met de specifieke activiteit van de i. e. g. ’s, gaat het in principe om beleggin- gen waarvan het risico nihil is en/of beleggingen in zeer liquide activa (direct opeisbare deposito’s of verhandel- bare schuldbewijzen). Dit beginsel lijkt in acht te worden genomen, ware het niet dat lid 1 b) iv) de indruk wekt dat beleggingen in schuldinstrumenten, uitgegeven door een willekeurige onderneming die geen banden met de betrokken i. e. g. heeft, zijn toegestaan. Niet alle verhandelbare schuldbewijzen zijn veilig en liquide; het ESC betwijfelt of de bepaling zo ruim is bedoeld, en stelt voor dit punt nauwkeuriger en restrictiever te formuleren. De rest van het artikel behoeft geen nadere 3. 4. 2. opmerkingen. Wel vestigt het ESC de aandacht van de Commissie op lid 6, waarin de bevoegde autoriteiten worden verplicht „onmiddellijk” op te treden indien de waarde van de beleggingen tot onder het bedrag van de financie¨le verplichtingen daalt. Onduidelijk is hoe de autoriteiten zich van een dergelijke kritieke situatie op de hoogte kunnen stellen; in artikel 5 worden de bevoegde autoriteiten verplicht „ten minste” twee maal per jaar te verifie¨ren of de regels door de i. e. g. ’s worden nageleefd. 12. 4. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 101/69 3. 5. Artikel 5: Verificatie door de bevoegde autori- — de naleving van de voorschriften in de Eerste en teiten Tweede Bankenrichtlijn. 3. 5. 1. Zoals in de vorige paragraaf al is gesignaleerd, bevat dit artikel een tegenstrijdigheid, die neerkomt op een onaanvaardbare uitholling van het bedrijfsecono- i. e. g. ’s iedere zes misch toezicht. De bepaling dat maanden gegevens verstrekken, gaat voorbij aan de noodzaak van permanent toezicht op de bedrijven, die vanwege hun karakter op ieder moment zeer liquide en solvabel dienen te zijn. Hoewel de toezichthoudende autoriteiten van sommige lid-staten in de praktijk strengere prudentie¨le regels zullen voorschrijven, blijft het gevaar bestaan dat andere landen „minimalistische” regels hanteren, zodat de concurrentie tussen i. e. g. ’s uit verschillende landen wordt scheefgetrokken. Dit risico is zeer groot: aanvankelijk waren een aantal landen immers sterk gekant tegen een Richtlijn op dit gebied; worden zij gedwongen deze te accepteren, dan zullen zij deze in de „lichtste” vorm toepassen. 3. 5. 2. Het ESC is er niet zeker van dat alle nationale bevoegde autoriteiten op eigen initiatief een strikte controle zullen invoeren, zodat de situatie van iedere i. e. g. regelmatig wordt gee¨valueerd en snel kan worden ingegrepen, zoals bij kredietinstellingen wordt gedaan. Artikel 5 zou de nationale autoriteiten dus moeten verplichten de i. e. g. ’s aan dezelfde controles te onderwer- pen — en met dezelfde regelmaat — als de overige financie¨le instellingen. 3. 6. Artikel 6: Goede en verstandige bedrijfsvoering Dit artikel is geı¨nspireerd op de bepalingen van 3. 6. 1. de Tweede Bankenrichtlijn, maar dan aangepast aan de specifieke kenmerken van de transacties van i. e. g. ’s. Het ESC heeft hierover niets bijzonders op te merken. 3. 7. Artikel 7: Ontheffing 3. 7. 1. Volgens lid 1 van dit artikel zijn i. e. g. ’s die uitsluitend op nationaal niveau actief zijn en die a) beschikken over een totaal bedrag aan financie¨le ver- plichtingen (het bijeengebrachte, ongebruikte bedrag) dat in normale omstandigheden niet hoger is dan 10 miljoen ecu en in ieder geval nooit hoger is dan 12 miljoen ecu, en b) elektronisch geld uitgeven voor een maximaal oplaadbaar bedrag van 150 ecu per gebruiker, vrijgesteld van de volgende bepalingen: — de verplichting — in artikel 1, lid 4, van deze Richtlijn — om financie¨le en niet-financie¨le activitei- ten gescheiden te houden; 3. 7. 2. Deze voorschriften zijn ongetwijfeld ingegeven door de wens, „kleine” lokale initiatieven te ontheffen van verplichtingen die te bezwarend zouden kunnen zijn; maar de Commissie zou de gevolgen ervan wel eens kunnen onderschatten. In de praktijk zijn i. e. g. ’s van „verwaarloosbare” omvang (maar is een bedrag van 10 miljoen ecu (euro) werkelijk te verwaarlozen?) vrijge- steld van verplichtingen en — in grote mate — van toezicht. Deze liberale maatregel zou de totstandkoming van kleine lokale initiatieven zeker bevorderen, maar de vraag rijst wat het voordeel voor de markt zou zijn: enerzijds kan de ontwikkeling van dit verschijnsel niet worden gecontroleerd, en anderzijds zou het moeilijk worden misbruik en faillissementen te voorko´men, gezien het gemak waarmee zelfs zeer kleine of amateu- ristische systemen toegang tot de markt kunnen krijgen. 3. 7. 3. In dit verband wijst het ESC erop dat de Commissie meerdere malen heeft aanbevolen dat beta- lingssystemen interoperabel moeten zijn: een voorwaar- de die voor de consumenten van essentieel belang is, maar die met kleine systemen onmogelijk kan worden verwezenlijkt. 3. 7. 4. De uitgifte van elektronisch geld is een niet te verwaarlozen verschijnsel: dat wordt toegegeven door de Commissie zelf, die er aan het begin van de toelichting op wijst dat elektronische portemonnees „een alternatief vormen voor baar geld bij een groot deel van de betalingen in contanten”. Het ESC vraagt zich dan ook af, of de ontheffing van artikel 7 valt te rijmen met de inhoud van het hoofdstuk „Monetair beleid” van de toelichting, waarin de Commissie zegt dat „naar behoren rekening moet worden gehouden met het potentie¨le effect van de uitgifte van e-geld op de monetaire- beleidsvoering”. Dit verschijnsel dient derhalve in al haar aspecten, ook de op het eerste gezicht minder relevante, te worden bestudeerd. 3. 7. 5. Zo dient erop te worden gewezen dat de reeds bestaande e-geldstelsels in sportclubs of soortgelijke verenigingen op inzameling van geld zijn gebaseerd: een gemakkelijke en lucratieve liquiditeitsbron. De mogelijkheid om in alle vrijheid, zonder controles en vooral zonder scheiding van financie¨le en niet-financie¨le activiteiten te handelen, brengt echter enorme risico’s voor de consument en de markt met zich. 3. 7. 6. Het ESC staat dus volledig afwijzend tegenover de in artikel 7, lid 1 b) bedoelde ontheffing. — de noodzaak — in artikel 3, lid 1 — om over een aanvangskapitaal van ten minste 500 000 ecu te beschikken; — de registratieplicht van artikel 8, zij het onder bepaalde voorwaarden; 3. 7. 7. De volgende opmerking is hier op haar plaats: voor elektronisch geld (uiteraard wordt de vooruitbe- taalde kaart bedoeld) geldt een ontheffing indien het maximaal oplaadbare bedrag 150 ecu (euro) bedraagt; de Commissie heeft voor instrumenten van elektronisch geld, met name vooruitbetaalde kaarten, dus geen C 101/70 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 12. 4. 1999 verplicht maximaal oplaadbaar bedrag willen vaststel- len. Dat zou in het belang van de consumentenbescher- ming echter wel moeten gebeuren. Zoals de Commissie zegt (1), zijn vooruitbe- 3. 7. 7. 1. taalde kaarten per definitie „anoniem”. In geval van verlies of diefstal zijn de gevolgen hetzelfde als bij contant geld: het geld is voor altijd verloren. Voorko´men moet worden, dat de consument een betaalinstrument aangeboden krijgt waarvan het verlies hem ernstige schade kan berokkenen; het is dan ook zaak, de schade binnen normaal aanvaardbare grenzen te houden. De Commissie heeft in verleden bepaald wat een „aanvaard- bare schade” is: in de aanbeveling (2) over het versterken van het vertrouwen van de clie¨nt in elektronische betaalinstrumenten wordt aanbevolen om de consument in geval van verlies of diefstal — in bepaalde gevallen — voor een bedrag van maximaal 150 ecu aansprakelijk te stellen. 3. 7. 7. 2. Volgens deze logica zou de Commissie ook vooruitbetaalde kaarten aan een limiet van 150 ecu moeten verbinden; verlies hiervan houdt immers nog meer risico’s in dan verlies van creditcards. Als vooruit- betaalde kaarten zijn bedoeld voor „kleine” betalingen (zie paragraaf 3. 1. 2 van dit advies), waarom worden dan kaarten met een hoog en potentieel ongelimiteerd bedrag uitgegeven? Het ESC stelt dan ook voor, de limiet van 150 euro voor elektronisch geld expliciet in de richtlijn op te nemen; software money, dat hele andere kenmerken heeft, zou niet aan een limiet gebon- den mogen zijn. 3. 8. Artikel 8: Behoud van verkregen rechten 3. 8. 1. Net als in de Tweede Bankenrichtlijn zullen i. e. g. ’s die hun werkzaamheden hebben aangevangen vo´ o´r de inwerkingtreding van de toepassingsbepalingen van de richtlijn, worden geacht over een vergunning te beschikken. Het ESC heeft daar niets op tegen, maar beveelt aan uiterst voorzichtig te zijn met systemen die tussen nu en 31 december 1999 (datum waarop de nationale toepassingsbepalingen in werking zouden moeten treden) van start gaan. Om te voorko´men dat (1) COM(1998) 461 def. — Toelichting, „Wat is elektronisch geld?”, voorlaatste alinea. (2) COM(97) 353 def. van 9. 7. 1997 en het ESC-advies: PB C 95 van 30. 3. 1998. Brussel, 27 januari 1999. bepaalde systemen overhaast tot stand worden gebracht om van het „juridisch vacuüm” te profiteren, zou het wellicht wenselijk zijn de „grandfathering” te beperken tot organisaties die op een eerdere datum, bijvoorbeeld 31 juli 1998, reeds bestonden. 4. Bijzondere opmerkingen over het voorstel tot wij- ziging van richtlijn 77/780/EEG (3) 4. 1. Het ESC heeft niets bijzonders op te merken over dit richtlijnvoorstel, dat het logische vervolg is op het hiervoor besproken richtlijnvoorstel. Hiermee worden de instellingen voor elektronisch geld toegevoegd aan de kredietinstellingen uit de Eerste en Tweede Banken- richtlijn. 4. 2. Wel lijkt artikel 3 een tegenstrijdigheid te bevat- ten: de richtlijn zou de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad in werking moeten treden, terwijl de richtlijn over het bedrijfsecono- misch toezicht op i. e. g. ’s uiterlijk op 31 december 1999 door de lid-staten moet zijn overgenomen. Als gevolg hiervan zouden er tussen de datum van inwerkingtreding van onderhavige richtlijn en 31 december 1999 kredietin- stellingen (i. e. g. ’s) kunnen zijn die, in tegenstelling tot andere, wel gereglementeerde kredietinstellingen (banken), niet onder de Europese regelgeving zouden vallen. 5. Conclusies 5. 1. Het ESC, dat de sociale partners vertegenwoor- digt, stelt vast dat de Commissie zich bij het opstellen van deze richtlijn hoofdzakelijk heeft laten leiden door de wens, de markten te liberaliseren in een klimaat van zo veel mogelijk mededinging en zo min mogelijk regelgeving. Het ESC stemt hiermee in, maar wijst er wel op dat te weinig aandacht is besteed aan de gevolgen van de toepassing van de richtlijn op andere gebieden — waarvan sommige buiten de bevoegdheid van de Commissie vallen (gevolgen van monetaire aard) of in een richtlijn inzake bedrijfseconomisch toezicht niet relevant zijn —, nl. bescherming van de markt (consu- menten en ondernemingen die e-geld gebruiken) en bescherming van de samenleving tegen de georganiseerde misdaad. De richtlijn zou op deze punten zorgvuldig moeten worden herzien. (3) 98/0253 (COD). De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité B. RANGONI MACHIAVELLI


title: PERGUNTA ESCRITA n. 98/99 do Deputado Alessandro DANESIN à Comissão. Översyn av telefonavgifterna i Italien

eurovoc_concepts:
Italy
competition policy
consumer protection
liberalisation of the market
single market
telecommunications
telephone charges

formats: html print


title: ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ αρ θ. 96/99 του Gerardo FERNANDEZ-ALBOR προς την Επ τροπή. Αγροτικές βιβλιοθήκες στην Κεντρική Αμερική για την προώθηση της ειρήνης

eurovoc_concepts:
Central America
EU initiative
elimination of illiteracy
library
peacekeeping


title: Regulamento (CE) n° 185/1999 da Comissão de 27 de Janeiro de 1999 que altera os direitos de importação no sector dos cereais

eurovoc_concepts:
CCT duties
United States
cereals
import
stock-exchange listing

formats: pdf print

text: L 21/4 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias 28. 1. 1999 REGULAMENTO (CE) Nº 185/1999 DA COMISS(cid:212)O de 27 de Janeiro de 1999 que altera os direitos de importa(cid:135)(cid:209)o no sector dos cereais A COMISS(cid:212)O DAS COMUNIDADES EUROPEIAS, Tendo em conta o Tratado que institui a Comunidade Europeia, Tendo em conta o Regulamento (CEE) nº 1766/92 do Conselho, de 30 de Junho de 1992, que estabelece a organiza(cid:135)(cid:209)o comum de mercado no sector dos cereais (1), com a (cid:156)ltima redac(cid:135)(cid:209)o que lhe foi dada pelo Regulamento (CE) nº 923/96 da Comiss(cid:209)o (2), Tendo em conta o Regulamento (CE) nº 1249/96 da Comiss(cid:209)o, de 28 de Junho de 1996, que estabelece as normas de execu(cid:135)(cid:209)o do Regulamento (CEE) nº 1766/92 do Conselho no que respeita aos direitos de importa(cid:135)(cid:209)o no sector dos cereais (3), com a (cid:156)ltima redac(cid:135)(cid:209)o que lhe foi dada pelo Regulamento (CE) nº 2519/98 (4), e, nomeada- mente, o nº 1 do seu artigo 2º, Considerando que os direitos de importa(cid:135)(cid:209)o no sector dos cereais foram fixados pelo Regulamento (CE) nº 98/1999 da Comiss(cid:209)o (5); Considerando que o nº 1, do artigo 2º do Regulamento (CE) nº 1249/96 prev(cid:136) que quando, no decurso do per(cid:146)odo da sua aplica(cid:135)(cid:209)o, a m(cid:130)dia dos direitos de impor- ta(cid:135)(cid:209)o calculada se afastar em 5 ecus por tonelada do direito fixado, se efectuar(cid:145) o ajustamento correspondente; que ocorreu o referido desvio; que, em consequ(cid:136)ncia, (cid:130) necess(cid:145)rio ajustar os direitos de importa(cid:135)(cid:209)o fixados no Regulamento (CE) nº 98/1999, ADOPTOU O PRESENTE REGULAMENTO: Artigo 1º Os anexos I e II do Regulamento (CE) nº 98/1999 s(cid:209)o substitu(cid:146)dos pelos anexos I e II do presente regulamento. Artigo 2º O presente regulamento entra em vigor em 28 de Janeiro de 1999. O presente regulamento (cid:130) obrigat(cid:155)rio em todos os seus elementos e directamente aplic(cid:145)vel em todos os Estados-membros. Feito em Bruxelas, em 27 de Janeiro de 1999. Pela Comiss(cid:209)o Franz FISCHLER Membro da Comiss(cid:209)o (1) JO L 181 de 1. 7. 1992, p. 21. (2) JO L 126 de 24. 5. 1996, p. 37. (3) JO L 161 de 29. 6. 1996, p. 125. (4) JO L 315 de 25. 11. 1998, p. 7. (5) JO L 11 de 16. 1. 1999, p. 7. 28. 1. 1999 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias L 21/5 Direitos de importa(cid:135)(cid:209)o dos produtos referidos no nº 2 do artigo 10º do Regulamento (CEE) nº 1766/92 ANEXO I C(cid:155)digo NC Designa(cid:135)(cid:209)o da mercadoria 1001 10 00 Trigo duro de alta qualidade de qualidade m(cid:130)dia (1) 1001 90 91 Trigo mole, para sementeira 1001 90 99 Trigo mole de alta qualidade, com exclus(cid:209)o do trigo mole para sementeira (3) de qualidade m(cid:130)dia de qualidade baixa 1002 00 00 Centeio 1003 00 10 Cevada, para sementeira 1003 00 90 Cevada, com exclus(cid:209)o de cevada para sementeira (3) 1005 10 90 Milho para sementeira, com exclus(cid:209)o do h(cid:146)brido 1005 90 00 Milho, com exclus(cid:209)o do milho para sementeira (3) 1007 00 90 Sorgo de gr(cid:209)o, com exclus(cid:209)o do h(cid:146)brido destinado a sementeira Direito de importa(cid:135)(cid:209)o por via terrestre, fluvial ou mar(cid:146)tima proveniente de portos mediterr(cid:131)nicos, do mar Negro ou do mar B(cid:145)ltico (em EUR/t) Direito de importa(cid:135)(cid:209)o por via a(cid:130)rea ou por via mar(cid:146)tima proveniente de outros portos (2) em EUR/t 55,48 65,48 48,16 48,16 77,88 97,61 103,48 103,48 103,48 103,41 103,41 103,48 45,48 55,48 38,16 38,16 67,88 87,61 93,48 93,48 93,48 93,41 93,41 93,48 (1) Em rela(cid:135)(cid:209)o ao trigo duro que n(cid:209)o satisfa(cid:135)a a qualidade m(cid:146)nima para o trigo duro de qualidade m(cid:130)dia, referida no anexo I do Regulamento (CE) nº 1249/96, (cid:130) aplic(cid:145)vel o direito fixado para o trigo mole de baixa qualidade. (2) No que respeita (cid:133)s mercadorias que chegam (cid:133) Comunidade atrav(cid:130)s do oceano Atl(cid:131)ntico ou via Canal do Suez [nº 4 do artigo 2º do Regulamento (CE) nº 1249/96], o importador pode beneficiar de uma diminui(cid:135)(cid:209)o dos direitos de: — 3 EUR/t, se o porto de descarga se situar no Mediterr(cid:131)neo, — 2 EUR/t, se o porto de descarga se situar na Irlanda, no Reino Unido, na Dinamarca, na Su(cid:130)cia, na Finl(cid:131)ndia ou na costa atl(cid:131)ntica da Pen(cid:146)nsula Ib(cid:130)rica. (3) O importador pode beneficiar de uma redu(cid:135)(cid:209)o forfet(cid:145)ria de 14 ou 8 EUR/t, sempre que as condi(cid:135)(cid:210)es estabelecidas no nº 5 do artigo 2º do Regulamento (CE) nº 1249/96 estejam satisfeitas. L 21/6 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias 28. 1. 1999 ANEXO II Elementos de c(cid:145)lculo dos direitos (per(cid:146)odo de 15. 01. 1999 a 26. 01. 1999) 1. M(cid:130)dias no per(cid:146)odo das duas semanas anteriores ao dia da fixa(cid:135)(cid:209)o: Cota(cid:135)(cid:210)es em bolsa Minneapolis Kansas-City Chicago Chicago Minneapolis Minneapolis Minneapolis Produto (% de prote(cid:146)nas a 12 % de humi- dade) HRS2. 14 % HRW2. 11,5 % SRW2 YC3 HAD2 qualidade m(cid:130)dia (*) US barley 2 Cota(cid:135)(cid:209)o (EUR/t) 113,58 99,91 88,65 73,38 133,00 (**) 123,00 84,90 (**) Pr(cid:130)mio relativo ao Golfo (EUR/t) 26,75 10,69 2,22 11,69 Pr(cid:130)mio relativo aos Grandes Lagos (EUR/t) — — — — (*) Pr(cid:130)mio negativo de um montante de 10 EUR por tonelada [Nº 1 do artigo 4º do Regulamento (CE) nº 1249/96]. (**) Fob Golfo. — — — — — — 2. Fretes/despesas: Golfo do M(cid:130)xico-Roterd(cid:209)o: 11,00 EUR/t, Grandes Lagos-Roterd(cid:209)o: 21,18 EUR/t. 3. Subven(cid:135)(cid:210)es referidas no nº 2, terceiro par(cid:145)grafo, do artigo 4º do Regulamento (CE) nº 1249/96: 0,00 EUR/t (HRW2) 0,00 EUR/t (SRW2)


title: Förslag till europaparlamentets och rådets direktiv om utstationering av arbetstagare från tredje land i samband med tillhandahållande av tjänster över gränserna

eurovoc_concepts:
foreign national
free movement of workers
freedom to provide services
frontier worker
self-employed person

text: C 67/12 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 10. 3. 1999 II (F‰rberedande r…ttsakter) KOMMISSIONEN F‰rslag till Europaparlamentets och r¿dets direktiv om utstationering av arbetstagare fr¿n tredje land i samband med tillhandah¿llande av tj…nster ‰ver gr…nserna (1999/C 67/09) (Text av betydelse f‰r EES) KOM(1999) 3 slutlig - 1999/0012(COD) (Framlagt av kommissionen den 12 februari 1999) EUROPAPARLAMENTET OCH EUROPEISKA UNIONENS R¯D HAR ANTAGIT DETTA DIREKTIV och de grundl…ggande friheterna, fr¿ga om familjelivet. i synnerhet i med beaktande av F‰rdraget om uppr…ttandet av Euro(cid:220) peiska gemenskapen, s…rskilt artiklarna 57. 2 och 66 i detta, med beaktande av kommissionens f‰rslag, med beaktande av Ekonomiska och sociala kommitt~ns yttrande, i enlighet med f‰rfarandet i artikel 189b i f‰rdraget, och av f‰ljande sk…l: (1)(cid:217)Enligt artikel 3(cid:216)c i f‰rdraget …r ett av gemenskapens m¿l att avskaffa hindren f‰r fri r‰rlighet f‰r tj…nster mellan medlemsstaterna. (2) Fri r‰rlighet f‰r tj…nster inbegriper …ven att en tj…nsteleverant‰r skall ha r…tt att utstationera sin personal, …ven om det r‰r sig om personer som inte …r EU(cid:220)medborgare utan tredjelandsmedborgare som vistas legalt inom gemenskapen. Till personalen h‰r …ven f‰retagsledare. (3)(cid:217)Friheten att tillhandah¿lla tj…nster skapar inte n¿gra direkta r…ttigheter f‰r de ber‰rda arbetstagarna och p¿verkar inte heller r…ttigheter som redan har er(cid:220) k…nts p¿ gemenskapsniv¿, nationell niv¿ eller med st‰d av internationella avtal, vilket …ven inbegriper de r…ttigheter som garanteras genom Europakon(cid:220) ventionen om skydd f‰r de m…nskliga r…ttigheterna (4)(cid:217)N…r tj…nsteleverant‰rer beh‰ver utstationera en an(cid:220) st…lld som …r tredjelandsmedborgare m‰ter de ofta sv¿righeter som leder till att de antingen tvingas av(cid:220) st¿ fr¿n att erbjuda tj…nsten eller ocks¿ f¿r accep(cid:220) tera skadliga f‰rseningar. F‰re utstationeringen ge(cid:220) nomf‰r den medlemsstat d…r tj…nsterna skall till(cid:220) handah¿llas en f‰rhandskontroll, som ‰verlappar b¿de den kontroll som genomf‰rs i efterhand och etableringslandets kontroll. (5)(cid:217)Myndigheterna i den medlemsstat d…r tj…nster till(cid:220) handah¿lls har inga garantier f‰r att tj…nsteleveran(cid:220) t‰ren och den arbetstagare som skall utstationeras f‰ljer g…llande best…mmelser i den medlemsstat d…r tj…nsteleverant‰ren …r etablerad. Medlemsstaterna har inte heller n¿gra garantier f‰r att de utstatione(cid:220) rade arbetstagarna kommer att ¿terv…nda till den medlemsstat d…r de huvudsakligen arbetar sedan tj…nsterna slutf‰rts. (6)(cid:217)En handling som betecknas EG(cid:220)kortet f‰r tillhan(cid:220) dah¿llande av tj…nster, och som skall utf…rdas av den medlemsstat d…r tj…nsteleverant‰ren …r etable(cid:220) rad, b‰r vara ett s…tt att underl…tta utstationering, s¿ att en tj…nsteleverant‰r skall kunna ‰verv…ga ut(cid:220) stationering som ett aktuellt eller m‰jligt alternativ inom ramen f‰r den regulj…ra verksamheten, …ven om en eller flera av de anst…llda …r tredjelandsmed(cid:220) borgare. Det b‰r vara tj…nsteleverant‰rens sak att avg‰ra om han skall ans‰ka om EG(cid:220)kortet f‰r till(cid:220) handah¿llande av tj…nster eller ej. Detta direktiv p¿(cid:220) verkar inte heller gemenskapens och medlemsstater(cid:220) nas f‰rpliktelser inom ramen f‰r Allm…nna tj…nste(cid:220) 10. 3. 1999 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning C 67/13 handelsavtalet (GATS)(cid:216)(˛). EG(cid:220)kortet f‰r tillhanda(cid:220) h¿llande av tj…nster b‰r endast inneh¿lla n‰dv…n(cid:220) diga uppgifter, med h…nsyn till [Europaparlamentets och r¿dets direktiv 95/46/EG av den 24 oktober 1995 om skydd f‰r enskilda personer med avseende p¿ behandling av personuppgifter och om det fria fl‰det av s¿dana uppgifter(cid:129)(cid:216)(ˇ). (7)(cid:217)Den medlemsstat som utf…rdar EG(cid:220)kortet f‰r till(cid:220) handah¿llande av tj…nster b‰r beakta den kamp som med h…nsyn till den allm…nna ordningen f‰rs mot illegal invandring n…r den intygar att verksamheten bedrivs i enlighet med g…llande best…mmelser i den medlemsstat d…r tj…nsteleverant‰ren …r arbetsgivare f‰r tredjelandsmedborgaren. Genom denna hand(cid:220) ling b‰r styrkas att den utstationerade arbetstagaren har sin huvudsakliga verksamhet i den medlemsstat d…r tj…nsteleverant‰ren …r etablerad. Denna hand(cid:220) ling b‰r d…rf‰r g‰ras s…ker s¿ att det inte kan f‰r(cid:220) falskas. N¿got krav p¿ inresevisum kommer d…rf‰r inte l…ngre att beh‰va st…llas. (8)(cid:217)EG(cid:220)kortet f‰r tillhandah¿llande av tj…nster, som ut(cid:220) f…rdas av en medlemsstat, b‰r s¿lunda utg‰ra en tillr…cklig garanti f‰r att varje medlemsstat d…r en tj…nst tillhandah¿lls skall bevilja en person inresa och vistelse f‰r att tillhandah¿lla en eller flera olika tj…nster, dvs. vistelse under och i samband med till(cid:220) handah¿llande av tj…nster. Denna garanti b‰r ocks¿ medf‰ra en skyldighet att inte betrakta utstatione(cid:220) ringen som ett avbrott i vistelse och godk…nd f‰r(cid:220) v…rvsverksamhet, och framf‰r allt att inte under n¿gra omst…ndigheter v…gra den utstationerade per(cid:220) sonen r…tt till ¿terinresa. Den medlemsstat d…r tj…nsten tillhandah¿lls b‰r f‰ljaktligen inte l…ngre kunna till…mpa sina egna best…mmelser i fr¿ga om inresa, vistelse och r…tt till tillf…lligt f‰rv…rvsarbete. Detta direktiv ber‰r inte de tvingande best…mmelser g…llande arbets(cid:220) och anst…llningsvillkor som skall iakttas i den medlemsstat d…r en tj…nst tillhanda(cid:220) h¿lls, vilka fastst…lls i [Europaparlamentets och r¿(cid:220) dets direktiv 96/71/EG av den 16 december 1996 om utstationering av arbetstagare i samband med tillhandah¿llande av tj…nster(cid:129)(cid:216)(—). anm…las innan den utstationerade arbetstagaren re(cid:220) ser in p¿ landets territorium. Genom anm…lnings(cid:220) plikten f¿r medlemsstaten i fr¿ga m‰jlighet att inom ramen f‰r detta direktiv vidta n‰dv…ndiga ¿tg…rder av h…nsyn till allm…n ordning, s…kerhet och h…lsa n…r det g…ller specifika fall. Varje medlemsstat d…r tj…nster tillhandah¿lls b‰r ocks¿ kunna kr…va att ett tillf…lligt uppeh¿llsbevis skall utf…rdas efter inresan, om tillhandah¿llandet av tj…nster inneb…r att den ut(cid:220) stationerade arbetstagaren kommer att vistas i lan(cid:220) det i mer …n sex m¿nader under en tolvm¿naderspe(cid:220) riod. (10)(cid:217)Varje medlemsstat b‰r d…rigenom kunna kontrol(cid:220) lera att syftet med den utstationerade arbetstaga(cid:220) rens vistelse …r att tillhandah¿lla tj…nster i denna medlemsstat, i synnerhet om ett tillf…lligt uppeh¿lls(cid:220) bevis utf…rdas. R…tten att fritt tillhandah¿lla tj…nster …r alltid av tillf…llig karakt…r, vilket m¿ste fastst…llas p¿ grundval av tj…nstens kontinuitet, frekvens och varaktighet. Giltighetstiden f‰r det tillf…lliga uppe(cid:220) h¿llsbeviset b‰r kunna begr…nsas till den period som EG(cid:220)kortet f‰r tillhandah¿llande av tj…nster …r gil(cid:220) tigt, med motiveringen att medlemsstaten avser att i enlighet med best…mmelserna om fri r‰rlighet f‰r tj…nster utf…rda uppeh¿llstillst¿nd enligt landets egna best…mmelser n…r det …r fr¿ga om utstatione(cid:220) ring som varar l…ngre …n sex respektive tolv m¿na(cid:220) der. (11)(cid:217)F‰r att detta direktiv skall f¿ …ndam¿lsenlig verkan kr…vs ocks¿ likabehandling av tredjelandsmedbor(cid:220) gare och EU(cid:220)medborgare som utstationeras som ar(cid:220) betstagare i fr¿ga om erk…nnande av utbildnings(cid:220), examens(cid:220) och andra beh‰righetsbevis som har f‰r(cid:220) v…rvats inom gemenskapen. Likabehandling p¿ grundval av detta direktiv b‰r endast kunna ¿bero(cid:220) pas av den tj…nsteleverant‰r som …r tredjelandsmed(cid:220) borgarens arbetsgivare. Denna likabehandling b‰r inte omfatta utbildnings(cid:220), examens(cid:220) och andra be(cid:220) h‰righetsbevis som har f‰rv…rvats i tredje land och som erk…nns i endast en medlemsstat. (9)(cid:217)Varje medlemsstat d…r tj…nster tillhandah¿lls b‰r ha m‰jlighet att kr…va att vistelsen samt den eller de tj…nster f‰r vilka arbetstagaren utstationeras skall (˛)(cid:217)EGT L 336, 23. 12. 1994, s. 190. (ˇ)(cid:217)EGT L 281, 23. 11. 1995, s. 31. (—)(cid:217)EGT L 18, 21. 1. 1997, s. 1. (12)(cid:217)Medlemsstaterna b‰r inte f¿ gynna tj…nsteleverant‰(cid:220) rer som …r etablerade utanf‰r gemenskapen i f‰r(cid:220) h¿llande till dem som …r etablerade inom gemen(cid:220) skapen. Medlemsstaterna b‰r f¿ avvika fr¿n detta direktiv med h…nsyn till allm…n ordning, s…kerhet eller h…lsa. Vilka avvikelser som till¿ts m¿ste avg‰(cid:220) ras med h…nsyn till tj…nsteleverant‰rer i deras egen(cid:220) skap av arbetsgivare samt arbetstagare fr¿n tredje land, p¿ grundval av samordningen enligt [r¿dets C 67/14 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 10. 3. 1999 direktiv 64/221/EEG av den 25 februari 1964 om samordningen av s…rskilda ¿tg…rder som g…ller ut(cid:220) l…ndska medborgares r‰rlighet och bos…ttning och som …r ber…ttigade med h…nsyn till allm…n ordning, s…kerhet eller h…lsa(cid:129)(cid:216)(˛), senast …ndrat genom direk(cid:220) tiv 75/35/EEG(cid:216)(ˇ) f‰r att uppr…tta en enhetlig ram f‰r tj…nsteleverant‰ren, oavsett arbetstagarnas na(cid:220) tionalitet. (17)(cid:217)Senast fyra ¿r efter det datum d¿ detta direktiv skall ha ‰verf‰rts b‰r kommissionen granska till(cid:220) l…mpningen av direktivet samt vid behov f‰resl¿ n‰dv…ndiga …ndringar. H´RIGENOM FˆRESKRIVS FˆLJANDE. (13)(cid:217)F‰r genomf‰randet av detta direktiv …r det n‰dv…n(cid:220) digt att s…kerst…lla ett n…ra samarbete mellan med(cid:220) lemsstaternas beh‰riga myndigheter. Det …r l…mp(cid:220) ligt att medlemsstaternas myndigheter enas om en enhetlig utformning av EG(cid:220)kortet f‰r tillhandah¿l(cid:220) lande av tj…nster. Kommissionen b‰r f¿ befogenhet att besluta om utformning och andra best…mmelser i fr¿ga om EG(cid:220)kortet f‰r tillhandah¿llande av tj…ns(cid:220) ter i enlighet med det f‰rfarande som fastst…lls ge(cid:220) nom r¿dets f‰rordning (EG) nr 1683/95 av den 29 maj 1995 om en enhetlig utformning av visumhand(cid:220) lingar(cid:216)(—). (14)(cid:217)Detta direktiv p¿verkar inte medlemsstaternas be(cid:220) h‰righet att avg‰ra vilka tredjelandsmedborgare som skall ges tillst¿nd att …gna sig ¿t f‰rv…rvsverk(cid:220) samhet, under vilka omst…ndigheter detta tillst¿nd b‰r f‰rl…ngas eller vilken yrkesverksamhet som skall vara lagreglerad eller ej p¿ nationellt territorium. (15)(cid:217)I enlighet med proportionalitetsprincipen, s¿ som den kommer till uttryck i artikel 3b tredje stycket i EG(cid:220)f‰rdraget, g¿r detta direktiv inte ut‰ver vad som …r n‰dv…ndigt f‰r att uppn¿ m¿let om fri r‰r(cid:220) lighet f‰r tj…nster. Direktivet g…ller endast kontrol(cid:220) ler som genomf‰rs innan en tj…nst tillhandah¿lls ‰ver gr…nserna, d…remot inte efterhandskontroller i den medlemsstat d…r tj…nsten tillhandah¿lls. Det be(cid:220) gr…nsas ocks¿ till utstationering som inte under n¿gra omst…ndigheter ‰verskrider tolv m¿nader, samt erk…nnande av utbildnings(cid:220), examens(cid:220) och an(cid:220) dra beh‰righetsbevis som f‰rv…rvats inom gemen(cid:220) skapen. (16) Medlemsstaterna b‰r f‰r till…mpningen av detta di(cid:220) rektiv best…mma ett l…mpligt sanktionssystem. Artikel 1 Detta direktiv skall till…mpas p¿ tj…nsteleverant‰rer som …r etablerade i en medlemsstat och som i samband med tillhandah¿llande av tj…nster ‰ver gr…nserna utstationerar arbetstagare fr¿n tredje land p¿ en annan medlemsstats territorium. Artikel 2 1. (cid:218)(cid:217)N…r en tj…nsteleverant‰r avser att inom ramen f‰r sin regulj…ra verksamhet utstationera en arbetstagare fr¿n tredje land till en eller flera andra medlemsstater, enligt de f‰rut(cid:220)s…ttningar som anges i artikel 1. 3 a och 1. 3 b i direktiv 96/71/EG skall den medlemsstat d…r tj…nsteleve(cid:220) rant‰ren …r etablerad till tj…nsteleverant‰ren p¿ ans‰kan utf…rda en handling med beteckningen EG(cid:220)kort f‰r till(cid:220) handah¿llande av tj…nster. EG(cid:220)kortet f‰r tillhandah¿llande av tj…nster skall utf…rdas om f‰ljande villkor …r uppfyllda: a)(cid:217) Arbetstagaren har sitt hemvist i denna medlemsstat i enlighet med medlemsstatens lagstiftning. b) Arbetstagaren omfattas av den beh‰riga medlemssta(cid:220) tens socialf‰rs…kringssystem n…r det g…ller sjukdoms(cid:220) och arbetsskaderisk eller …r f‰rs…krad mot sjukdom och arbetsskada under utstationeringen till en eller flera medlemsstater. 2. (cid:218)(cid:217)EG(cid:220)kortet f‰r tillhandah¿llande av tj…nster skall vara giltigt under den period som arbetstagaren har en faktisk regulj…r anst…llning, vilken inte f¿r ‰verstiga a)(cid:217)tolv m¿nader om det g…ller en faktisk regulj…r anst…ll(cid:220) ning p¿ mer …n tolv m¿nader f‰re utf…rdandet, (˛)(cid:217)EGT 56, 4. 4. 1964, s. 850/64. (ˇ)(cid:217)EGT L 14, 20. 1. 1975, s. 14. (—)(cid:217)EGT L 164, 14. 7. 1995, s. 1. b) sex m¿nader om det g…ller en faktisk regulj…r anst…ll(cid:220) ning p¿ mer …n sex m¿nader f‰re utf…rdandet. 10. 3. 1999 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning C 67/15 Med regulj…r anst…llning avses arbete som utf‰rs i enlig(cid:220) het med gemenskapsbest…mmelser eller nationella be(cid:220) st…mmelser, eller med tillst¿nd av den medlemsstat som utf…rdar EG(cid:220)kortet f‰r tillhandah¿llande av tj…nster, vil(cid:220) ket ger r…tt till anst…llning antingen endast hos den tj…ns(cid:220) televerant‰r som har ans‰kt om tillst¿nd eller ocks¿ hos en annan arbetsgivare som …r etablerad i denna medlems(cid:220) stat. fr¿ga innehar EG(cid:220)kortet f‰r tillhandah¿llande av tj…nster samt ett ID(cid:220)kort eller pass som …r giltigt f‰r den period som tj…nsterna tillhandah¿lls. 2. (cid:218)(cid:217)Ingen medlemsstat d…r tj…nster tillhandah¿lls f¿r kr…va n¿gon av f‰ljande handlingar av den utstatione(cid:220) rade arbetstagaren eller av tj…nsteleverant‰ren i egenskap av arbetsgivare: Med faktisk anst…llning avses arbete som utf‰rs inom den medlemsstat som utf…rdar EG(cid:220)kortet f‰r tillhanda(cid:220) h¿llande av tj…nster. a)(cid:217)Inrese(cid:220) eller utresevisum. 3. (cid:218)(cid:217)EG(cid:220)kortet f‰r tillhandah¿llande av tj…nster kan en(cid:220) dast f‰rnyas om villkoren f‰r utf…rdande enligt punk(cid:220) terna 1 och 2 p¿ nytt uppfylls. 4. (cid:218)(cid:217)EG(cid:220)kortet f‰r tillhandah¿llande av tj…nster skall vara en separat handling som …r utst…lld p¿ tj…nsteleve(cid:220) rant‰ren och som denne st…ller till den ber‰rde arbetsgi(cid:220) varens f‰rfogande. Det skall inneh¿lla f‰ljande uppgifter: a)(cid:217)Uppgifter om tj…nsteleverant‰ren och den utstatione(cid:220) rade arbetstagaren. b) Giltighetstiden. c) Utf…rdande myndighet och medlemsstat. N…rmare best…mmelser om uppgifter, enhetlig utform(cid:220) ning av det kort som skall utf…rdas samt tekniska specifi(cid:220) kationer f‰r att f‰rhindra f‰rfalskningar skall fastst…llas genom en genomf‰randef‰rordning enligt det f‰rfarande som fastst…lls genom artikel 6 i f‰rordning (EG) nr 1683/95. 5. (cid:218)(cid:217)Den medlemsstat som utf…rdar EG(cid:220)kortet f‰r till(cid:220) handah¿llande av tj…nster f¿r inte betrakta utstationering med syftet att tillhandah¿lla tj…nster i en annan medlems(cid:220) stat som ett avbrott i den utstationerade arbetstagarens vistelse eller f‰rv…rvsverksamhet. Den medlemsstat som utf…rdar EG(cid:220)kortet f‰r tillhanda(cid:220) h¿llande av tj…nster f¿r inte med st‰d av nationell lag(cid:220) stiftning v…gra den utstationerade arbetstagaren ¿terin(cid:220) resa till landets territorium, oavsett motiv. Artikel 3 b) Annat uppeh¿llstillst¿nd …n det som avses i punkt 3. c) Arbetstillst¿nd. d) N¿gon handling som motsvarar den som avses i a, b eller c. 3. (cid:218)(cid:217)Varje medlemsstat d…r en tj…nst tillhandah¿lls kan f‰rel…gga tj…nsteleverant‰ren att f‰re arbets(cid:220)tagarens in(cid:220) resa p¿ landets territorium anm…la den utstationerade ar(cid:220) betstagarens vistelse, vistelsens ber…knade varaktighet samt den eller de tj…nster f‰r vilka arbetstagaren utstatio(cid:220) neras. Om tillhandah¿llandet av tj…nster totalt ‰verstiger sex m¿nader under en tolvm¿nadersperiod, skall med(cid:220) lemsstaten efter den utstationerade arbetstagarens inresa utf…rda ett tillf…lligt uppeh¿llsbevis som visar att vistelsen har beviljats. 4. (cid:218)(cid:217)F‰r att underl…tta tillhandah¿llandet av tj…nster skall varje medlemsstat d…r tj…nster tillhanda(cid:220)h¿lls garan(cid:220) tera att tredjelandsmedborgare och EU(cid:220)medborgare som utstationeras som arbetstagare i syfte att tillhandah¿lla tj…nster behandlas lika i fr¿ga om erk…nnande av utbild(cid:220) nings(cid:220), examens(cid:220) och andra beh‰righetsbevis som perso(cid:220) nen i fr¿ga har f‰rv…rvat inom gemenskapen i syfte att ut‰va en viss verksamhet och som har utf…rdats av beh‰(cid:220) riga myndigheter i en medlemsstat. Medlemsstaten skall se till att tj…nsteleverant‰ren i egenskap av arbetsgivare har lagstadgad r…tt att ‰verklaga beslut som inte f‰ljer principen om likabehandling. Artikel 4 1. (cid:218)(cid:217)Medlemsstaterna f¿r inte gynna tj…nsteleverant‰rer som …r etablerade utanf‰r gemenskapen i f‰rh¿llande till dem som …r etablerade inom gemenskapen. 1. (cid:218)(cid:217)Varje medlemsstat d…r tj…nster tillhandah¿lls skall bevilja arbetstagare fr¿n tredje land r…tt till inresa och vistelse p¿ landets territorium i syfte att tillhandah¿lla en eller flera tj…nster, under f‰ruts…ttning att personen i 2. (cid:218)(cid:217)Medlemsstaterna f¿r avvika fr¿n detta direktiv en(cid:220) dast n…r detta …r ber…ttigat med h…nsyn till allm…n ord(cid:220) ning, s…kerhet eller h…lsa; detta regleras av direktiv 64/221/EEG i till…mpliga delar. C 67/16 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 10. 3. 1999 Artikel 5 Artikel 7 1. (cid:218)(cid:217)Medlemsstaterna skall utse de myndigheter som …r beh‰riga att utf…rda EG(cid:220)kortet f‰r tillhandah¿llande av tj…nster och tillf…lligt uppeh¿llsbevis respektive ta emot de uppgifter som avses i artikel 3. 3, och skall underr…tta kommissionen och ‰vriga medlemsstater om dessa myn(cid:220) digheter. Medlemsstaterna skall ocks¿ vidta n‰dv…ndiga ¿tg…rder f‰r att i m‰jligaste m¿n reducera de formalite(cid:220) ter, tidsfrister och f‰rfaranden som kr…vs f‰r att erh¿lla ovann…mnda handlingar, vilka skall utf…rdas kostnads(cid:220) fritt eller mot betalning av ett belopp som inte ‰verstiger de avgifter och skatter som tas ut vid utf…rdande av iden(cid:220) titetshandlingar till de egna medborgarna. 2. (cid:218)(cid:217) Medlemsstaterna skall planera ett samarbete mel(cid:220) lan de offentliga myndigheter som i enlighet med natio(cid:220) nell lagstiftning har beh‰righet inom de omr¿den som g…ller genomf‰randet av detta direktiv. Detta samarbete skall s…rskilt best¿ i att besvara motive(cid:220) rade f‰rfr¿gningar om information. Det skall vara kost(cid:220) nadsfritt och ske med kortast m‰jliga dr‰jsm¿l. Artikel 6 Medlemsstaterna skall best…mma ett sanktionssystem som …r till…mpligt p¿ ‰vertr…delser av de nationella best…m(cid:220) melser som har antagits vid till…mpningen av detta direk(cid:220) tiv och skall vidta alla n‰dv…ndiga ¿tg…rder f‰r att s…ker(cid:220) st…lla att dessa sanktioner skall kunna genomf‰ras. Sank(cid:220) tionerna skall vara effektiva, v…l avv…gda och avskr…ck(cid:220) ande. Medlemsstaterna skall anm…la dessa best…mmelser till kommissionen senast det datum som anges i artikel 8 samt alla senare …ndringar som g…ller dem s¿ snart det …r m‰jligt. Senast fyra ¿r efter den tidsfrist som anges i artikel 8 skall kommissionen ‰verl…mna en rapport till Europapar(cid:220) lamentet och r¿det om till…mpningen av detta direktiv i medlemsstaterna samt vid behov f‰resl¿ n‰dv…ndiga ¿t(cid:220) g…rder. Artikel 8 Medlemsstaterna skall anta och offentligg‰ra de lagar och andra f‰rfattningar som …r n‰dv…ndiga f‰r att f‰lja detta direktiv senast den 30 juni 2002 och skall genast underr…tta kommissionen om detta. N…r en medlemsstat antar dessa best…mmelser skall de inneh¿lla en h…nvisning till detta direktiv eller ¿tf‰ljas av en s¿dan h…nvisning n…r de offentligg‰rs. N…rmare f‰re(cid:220) skrifter om hur h…nvisningen skall g‰ras skall varje med(cid:220) lemsstat sj…lv utf…rda. Artikel 9 Detta direktiv tr…der i kraft den tjugonde dagen efter det att det har offentliggjorts i Europeiska gemenskapernas of(cid:220) ficiella tidning. Artikel 10 Detta direktiv riktar sig till medlemsstaterna


title: SCHRIFTELIJKE VRAAG nr. 61/99 van Ursula STENZEL Stedelijke problematiek

eurovoc_concepts:
Structural Funds
economic and social cohesion
eligible region
less-favoured region
regional policy
urban area
urban problem
urbanisation

text: C 348/16 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen NL 3. 12. 1999 Aanvullend antwoord van de heer Santer namens de Commissie (10 juni 1999) Gezien de omvang van het antwoord, doet de Commissie het rechtstreeks aan het geachte parlementslid en aan het Secretariaat-generaal van het Parlement toekomen. (1999/C 348/019) SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0061/99 van Ursula Stenzel (PPE) aan de Commissie (27 januari 1999) Betreft: Stedelijke problematiek In mei 1997 publiceerde de Europese Commissie een mededeling met als titel „Aanzet tot een actieve benadering van de steden in de Europese Unie” (COM(97) 0197def. ) (1). Die mededeling vormt een goede basis voor een globale analyse van de wijze waarop de stedelijke problematiek in het kader van de communautaire beleidsmaatregelen op lokaal niveau wordt aangepakt. In de resolutie van het Europees Parlement van 2 juli 1998, A4-0172/98, worden stedelijke kwesties nauw in verband gebracht met het handhaven en versterken van de economische en sociale samenhang. Het Parlement benadrukt hierin ook het belang van de hervorming van de verordeningen betreffende de structuurfondsen, als de eerste fase van de actieve benadering van de steden. In de voorstellen van de Europese Commissie wordt de stedelijke problematiek besproken onder verwijzing naar de steunverleningscriteria voor doelstelling 2. De Commissie heeft verschillende keren bevestigd dat de stedelijke problematiek op een horizontale manier benaderd kan worden binnen het overeenkomstige beleid en de programma’s van de communautaire bestekken en de gecombineerde programmeringsdocumenten onder doelstellingen 1 en 2. Hoe wil de Commissie deze benadering uitvoeren? De horizontale dimensie van de stedelijke problematiek houdt tegelijkertijd een nauwe coördinatie en synergie in tussen de verschillende beleidsvormen van de Gemeenschap (met name de regionale beleidsvormen), willen ze effect sorteren op stedelijk niveau. Heeft de Commissie al bepaald welke uitvoeringsmaatregelen en financiële mechanismen er nodig zijn om deze coördinatie en synergie te bereiken? (1) PB C 226 van 20. 7. 1998, blz. 36. Antwoord van Mevr. Wulf-Mathies namens de Commissie (10 maart 1999) Op 3 februari 1999 heeft de Commissie een werkdocument aangenomen met de titel „De Structuurfondsen, het Cohesiefonds en de coördinatie ervan ; Ontwerp-richtsnoeren voor programma’s in de periode 2000- 2006” (1). Hierin is duidelijk gesteld dat zowel in programmeringsdocumenten voor gebieden van doelstelling 1 als van doelstelling 2 geïntegreerde maatregelen voor stedelijke ontwikkeling moeten worden opgenomen. Stads- vernieuwing van probleemwijken waarvoor in het kader van doelstelling 2 bijzondere steun zal kunnen worden verleend bij een geïntegreerde aanpak naar analogie van die van het communautaire initiatief Urban, zal daarom een manier, maar zeker niet de enige zijn om in de nieuwe programmeringsperiode de stadsproblemen aan te pakken. Al deze maatregelen zullen van vitale betekenis zijn voor een geïntegreerde aanpak van regionale ontwikkeling en omschakelingsproblemen. In verband met de algemene aard van de problemen en met het oog op meer coördinatie bij de aanpak ervan heeft de Commissie recentelijk de mededeling „Actiekader voor duurzame stedelijke ontwikkeling in de Europese Unie” (2) aangenomen. Daarin wordt gezegd dat een interdiensten-groep bij de Commissie verder zal gaan met onderzoek naar de implicaties van de verschillende vormen van het beleid en de instrumenten van de EU voor de steden met het oog op vergroting van de aandacht die daarin wordt gegeven aan de stedelijke problematiek. De groep zal met name volgen hoe wordt gewerkt binnen het actiekader. (1) SEC(99) 103. (2) COM(98) 605 def


title: QUESTION ECRITE no 93/99 de Gerardo FERNÁNDEZ-ALBOR Élargissement du programme ERASMUS à l'Amérique ibérique

eurovoc_concepts:
EU programme
Latin America
administration of the Institutions
education grant
educational exchange
financial cooperation
higher education
scientific education
technical cooperation
technical education


title: QUESTION ECRITE no 85/99 de Anita POLLACK Directive relative aux emballages

eurovoc_concepts:
EU Member State
application of EU law
environmental policy
national implementing measure
packaging
packaging product
report
waste management
waste recycling

text: C 341/48 Journal officiel des Communautés européennes FR 29. 11. 1999 la mise en place et le Des mesures au niveau communautaire ne pourraient être envisagées que si fonctionnement du marché intérieur exigeaient l’harmonisation des dispositions actuellement appliquées par les États membres dans ce domaine. La Commission n’a pas connaissance de circonstances appelant de telles mesures, mais serait intéressée à prendre connaissance de toute information pertinente pouvant être fournie à ce sujet. (1) JO L 202 du 30. 7. 1997. (1999/C 341/068) QUESTION ÉCRITE E-0085/99 posée par Anita Pollack (PSE) à la Commission (27 janvier 1999) Objet: Directive relative aux emballages La Commission compte-t-elle procéder à un bilan ou à une évaluation de l’efficacité de la directive relative aux emballages (en ce qui concerne notamment la réalisation des objectifs) et si, tel est le cas, quand? La Commission envisage-t-elle de publier une telle étude? Réponse donnée par Mme Bjerregaard au nom de la Commission (9 mars 1999) Les États membres ont pris en moyenne un an de retard dans la mise en œuvre de la directive 94/62/CE relative aux emballages et aux déchets d’emballage (1), qui était prévue pour le 30 juin 1996. Une évaluation effectuée dans l’immédiat ne pourrait donner qu’une image provisoire de la situation dans les États membres, tous les systèmes de gestion des déchets n’étant pas entièrement opérationnels. Le 3 février 1997, la Commission a adopté la décision 97/138/CE établissant les tableaux correspondant au système de bases de données conformément à la directive 94/62/CE (2). Selon cette décision, les tableaux sont remplis annuellement, en commençant par les données de 1997, et sont transmis à la Commission dans les dix-huit mois suivant la fin de l’année concernée. La Commission a également adopté la décision 97/622/CE relative aux questionnaires pour les rapports des États membres sur l’application de certaines directives du secteur des déchets (3) et qui comprend un questionnaire sur la directive «emballages». Le premier rapport couvrira la période de 1998 à 2000 inclus. Une étude sur les systèmes européens de gestion des déchets d’emballage va être lancée en avril 1999 et le rapport devrait être prêt en mai 1999. Une autre étude sur les coûts, les bénéfices et la rentabilité des systèmes de pool financiers devrait démarrer en mars 1999, la version définitive étant prévue pour décembre 1999. Ces deux études seront mises à la disposition du grand public. Sur la base de ce qui précède, la Commission prévoit de préparer avant juillet 1999 un rapport sur l’expérience pratique acquise par les États membres au cours de la poursuite de ces objectifs ainsi que sur les résultats de certaines techniques de recherche et d’évaluation scientifiques (équilibres écologiques). (1) (2) (3) JO L 365 du 31. 12. 1994. JO L 52 du 22. 2. 1997. JO L 256 du 19. 9. 1997. (1999/C 341/069) QUESTION ÉCRITE E-0099/99 posée par Honório Novo (GUE/NGL) à la Commission (27 janvier 1999) Objet: Exportation de morue norvégienne < Délivrance de certificats de circulation des marchandises (EUR 1) Les exportations de morue norvégienne vers la Communauté européenne sont encouragées par l’existence d’un contingent en exemption de droits de douane. L’origine de ces produits est garantie par la délivrance de certificats EUR 1 visés par les autorités concernées, qui devraient contrôler préalablement leur origine. Or, cette démarche est rarement effectuée. Entrent de ce fait sur le territoire communautaire des quantités non