title: Directiva 1999/8/CE a Comisiei din 18 februarie 1999 de modificare a Directivei 66/402/CEE a Consiliului privind comercializarea semințelor de cereale

formats: fmx4 pdf print xhtml

text: 250 RO Jurnalul Oficial al Uniunii Europene 03/vol. 26 31999L0008 26. 2. 1999 JURNALUL OFICIAL AL COMUNITĂȚILOR EUROPENE L 50/26 DIRECTIVA 1999/8/CE A COMISIEI din 18 februarie 1999 de modificare a Directivei 66/402/CEE a Consiliului privind comercializarea semințelor de cereale COMISIA COMUNITĂȚILOR EUROPENE, ADOPTĂ PREZENTA DIRECTIVĂ: având în vedere Tratatul de instituire a Comunității Europene, Articolul 1 având în vedere Directiva 66/402/CEE a Consiliului din 14 iunie 1966 privind comercializarea semințelor de cereale (1), astfel cum a fost modificată ultima dată prin Directiva 98/96/CE a Consiliului (2), în special articolul 21a, întrucât, în cazul semințelor de triticală destinate comercializării pe propriul lor teritoriu, statele membre pot să reducă la 80 % facultatea germinativă minimă prevăzută în anexa II; întrucât, începând cu data de 1 februarie 2000, nu se mai acordă o asemenea posibilitate, în conformitate cu directiva menționată anterior; întrucât, conform cunoș(cid:13)tințelor ș(cid:13)tiințifice ș(cid:13)i tehnice actuale, semințele de triticală cu o facultate germinativă egală cu cea pre- văzută în anexa II sunt greu de produs în unele regiuni ale Comu- nității; întrucât, în lumina dezvoltării cunoș(cid:13)tințelor ș(cid:13)tiințifice ș(cid:13)i tehnice, este necesară reducerea facultății germinative minime la 80 % din semințele pure; întrucât măsurile prevăzute în prezenta directivă sunt conforme cu avizul Comitetului permanent pentru semințe ș(cid:13)i material sădi- tor pentru agricultură, horticultură ș(cid:13)i silvicultură, La anexa II, partea a 2-a la Directiva 66/402/CEE, litera (A) se modifică după cum urmează. În cazul triticalei, cifrele „85” din coloana 2 se înlocuiesc cu „80”. Articolul 2 (1) Statele membre pun în aplicare actele cu putere de lege ș(cid:13)i actele administrative necesare aducerii la îndeplinire a prezentei directive până la data de 1 februarie 2000 cel târziu. Statele membre informează imediat Comisia cu privire la aceasta. Când statele membre adoptă aceste dispoziții, ele conțin o trimitere la prezenta directivă sau sunt însoțite de o asemenea trimitere în momentul publicării lor oficiale. Statele membre sta- bilesc modalitatea de efectuare a acestei trimiteri. (2) Statele membre comunică Comisiei textul dispozițiilor de drept intern pe care le adoptă în domeniul reglementat de pre- zenta directivă. Prezenta directivă se adresează statelor membre. Articolul 3 Adoptată la Bruxelles, 18 februarie 1999. Pentru Comisie Franz FISCHLER Membru al Comisiei (1) (2) JO 125, 11. 7. 1966, p. 2039/66. JO L 25, 1. 2. 1999, p. 27


title: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 362/1999 z dnia 18 lutego 1999 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz stalowych lin i kabli z Chińskiej Republiki Ludowej, Indii, Meksyku, Republiki Południowej Afryki i Ukrainy i akceptujące zobowiązania złożone przez niektórych eksporterów z Węgier i Polski

eurovoc_concepts:
anti-dumping duty
import
originating product
steel
third country

formats: html pdf print

text: 11/t. 31 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 3 31999R0362 L 45/8 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 19. 2. 1999 ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 362/1999 z dnia 18 lutego 1999 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz stalowych lin i kabli z Chińskiej Republiki Ludowej, Indii, Meksyku, Republiki Południowej Afryki i Ukrainy i akceptujące zobowiązania złożone przez niektórych eksporterów z Węgier i Polski KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1), ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 905/98 (2), w szczególności jego art. 7 i 8, po konsultacjach z Komitetem Doradczym, a także mając na uwadze, co następuje: A. PROCEDURA (1) W dniu 20 maja 1998 r. Komisja ogłosiła, w formie obwieszczenia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot postępowania antydumpingowego w sprawie przywozu do Wspólnoty stalowych lin i kabli pochodzących z: Chińskiej Republiki Ludowej (zwanej dalej „ChRL”), Indii, Republiki Korei (zwa- nej dalej „Koreą”), RPA i Ukrainy. Europejskich (3), wszczęcie Podobnie, w dniu 30 lipca 1998 r. Komisja ogłosiła wszczęcie postępowania antydumpingowego w sprawie przywozu tego samego produktu pochodzącego z Węgier, Meksyku i Polski (4). (2) Postępowania te wszczęto w związku z dwiema skargami złożonymi w kwietniu i czerwcu 1998 r. przez Komitet Łącznikowy Przemysłu Produkcji Lin z Drutu w Unii Euro- pejskiej (EWRIS) w imieniu wspólnotowych producentów reprezentujących znaczną część produkcji stalowych lin i kabli we Wspólnocie. Skargi zawierały dowody potwier- dzające dumping wspomnianego produktu i powstałe w związku z nim straty materialne, które po konsultacjach uznano za dowody w wystarczającym stopniu uzasadnia- jące wszczęcie postępowania. Następnie za zasadne uznano połączenie tych dwóch postępowań do celów analizy zarówno dumpingu, jak i strat (patrz motyw 6). (1) Dz. U. L 56, z 6. 3. 1996, str. 1. (2) Dz. U. L 128, z 30. 4. 1998, str. 18. (3) Dz. U. C 155, z 20. 5. 1998, str. 11. (4) Dz. U. C 239, z 30. 7. 1998, str. 3. (3) (4) Komisja oficjalnie poinformowała wspólnotowych produ- centów wnoszących skargę, eksportujących producentów i importerów, dostawców i użytkowników uważanych za zainteresowanych, jak również zainteresowane stowarzy- szenia i przedstawicieli krajów eksportujących. Zaintereso- wanym stronom stworzono możliwość przedstawienia stanowiska na piśmie oraz zgłoszenia wniosku o przesłu- chanie w terminie ustalonym w obwieszczeniach o wszczęciu postępowania. Wszystkim stronom, które zgło- siły taki wniosek, zapewniono możliwość przesłuchania. Komisja przesłała kwestionariusze wszystkim stronom uważanym za strony zainteresowane. Ze względu na dużą liczbę wspólnotowych producentów wnoszących skargi i na terminy ustalone w art. 6 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (zwanego dalej „podstawowym rozporządze- niem”), Komisja postanowiła ocenić straty na podstawie kontroli wyrywkowej producentów wspólnotowych wno- szących skargę, zgodnie z art. 17 podstawowego rozporzą- dzenia. Komisja otrzymała odpowiedzi od 21 eksportują- cych producentów z zainteresowanych krajów, trzech trzech dostawców przemysłu będącego importerów i kolejnym ogniwem produkcji danego towaru. Od przemy- słu, w którym dane produkty są wykorzystywane, nie otrzymano odpowiedzi. (5) Komisja zebrała i sprawdziła wszystkie informacje, które uważała za niezbędne do celów wstępnego określenia dumpingu, strat i interesu Wspólnoty oraz odbyła wizyty sprawdzające w obiektach następujących firm: A. Producenci wspólnotowi wnoszący skargę a) Dania Randers Rebslageri b) Francja Trefileurope c) Niemcy BTS Drahtseile GmbH d) Włochy Redaelli Tecnacordati SpA e) Hiszpania Trenzas y Cables SL f) Zjednoczone Królestwo Bridon International Limited 4 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 31 B. Eksportujący producenci a) Węgry Ocena strat dotyczyła okresu od 1 stycznia 1994 r. do 31 marca 1998 r. (zwanego dalej „badanym okresem”). Drótáru és Drótkötél Ipari és Kereskedelmi Rt, Misz- kolc B. PRODUKT WŁAŚCIWY I PRODUKT PODOBNY b) Indie Usha Martin Industries & Usha Beltron Ltd, Kalkuta Mohatta & Heckel, Mumbai (7) c) Korea Kiswire Ltd, Seul i Pusan Manho Rope & Wire Ltd, Pusan Chung Woo Rope Co. , Ltd, Pusan Chun Kee Steel i Wire Rope Co. , Ltd, Suncheon d) Meksyk Aceros Camesa SA de CV, Meksyk Cablesa SA de CV, Queretaro W przypadku drugiej firmy nie stwierdzono wywozu właściwego produktu w okresie, którego dotyczy postępowanie, w związku z czym nie jest ona objęta postępowaniem antydumpingowym. e) Polska Drumet SA, Włocławek Grupa „Linodrut” (1) f) RPA Haggie Rand Limited, Cleveland C. Powiązani importerzy wspólnotowi a) Indie: b) Korea: c) RPA: Usha Martin Europe Limited (Zjednoczone Królestwo) Usha Martin Scandinavia (Dania) Kiswire Europe BV (Niderlandy) Haggie Rand Europe (Belgia) Le Lis (Belgia) (6) Jeżeli chodzi o oba postępowania, postępowanie dumpin- gowe objęło okres od 1 stycznia 1997 r. do 31 marca 1998 r. (zwany dalej „okresem, którego dotyczyło postę- powanie” lub „OP”). (1) Postępowanie antydumpingowe dotyczy następujących spółek grupy: — Śląskie Zakłady Lin i Drutu „Linodrut”, spółka akcyjna, — Fabryka Lin i Drutów „Linodrut” Zabrze, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, — Fabryka Lin i Drutów „Falind”, spółka z ograniczoną odpowie- dzialnością, — Górnośląska Fabryka Lin i Drutu „Linodrut” Bytom, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, — Dolnośląska Fabryka Lin i Drutu „Linodrut Linmet”, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. 1. Produkt właściwy Produktem właściwym są stalowe liny i kable, w tym liny stalowe zamknięte, oprócz lin i kabli ze stali nierdzewnej, o wymiarze przekroju poprzecznego przekraczającym 3 mm (zwane dalej, używając terminologii przemysłowej, linami z drutu stalowego albo „LS”). Obecnie klasyfikuje się je za pomocą kodów CN 7312 10 82, 7312 10 84, 7312 10 86, 7312 10 88 i 7312 10 99. LS składają się z trzech podstawowych komponentów: drutu stalowego, który tworzy żyłę, żył, które oplatają rdzeń i samego rdzenia. Konstrukcja tych komponentów różni w zależności od fizycznego wymogu dotyczącego przewidywanego zastosowania LS. W niektórych przypad- kach jako LS można używać pojedynczej żyły. Jakość drutu stalowego jest różna w zależności od wytrzy- małości na rozciąganie i średnicy. Drut stalowy może być ocynkowany (tzn. pokryty warstwą cynku) lub poły- skujący. Żyła powstaje w wyniku ścisłego skręcenia kilku drutów ułożonych w różne wzory lub kształty geometryczne (np. „standard”, typu „seal”, „filler” i „warrington”). O właściwo- ściach każdego typu LS decydują: ilość, rozmiar i jakość drutu stalowego oraz jego konkretna budowa. Żyły zazwyczaj łączy się i splata wokół rdzenia, który może być wykonany z włókna (naturalnego lub syntetycz- nego), stali albo i z tego włókna i stali. LS posiadają jeszcze inne właściwości, takie jak: kierunek skręcenia, kształtowanie wstępne lub inne szczególne wła- ściwości (np. prasowane, splot kabli, odporność na ruch wirowy). Przekrój poprzeczny LS jest ogół kolisty, może jednak być również prostokątny. LS można przycinać na długość lub mocować (haki, pierścienie), można też je pokrywać tworzywem sztucznym. LS mają różne zastosowania, w tym ogólne, w rybołów- stwie, przemyśle morskim/żegludze morskiej, przemyśle naftowo-gazowym, górnictwie, leśnictwie, transporcie lot- niczym, inżynierii lądowej i wodnej, w budownictwie i jako liny dźwigowe. Pomimo różnych zastosowań i nieznacz- nych różnic w ich charakterystykach fizycznych, produkty te uważa się za ten sam produkt. 2. Produkt podobny (8) Pomimo tego, iż niektórzy eksportujący producenci dowo- dzili, że nie wszystkie właściwe produkty z różnych kra- jów eksportujących są identyczne, Komisja uznała, że nie ma istotnych różnic w podstawowych charakterystykach technicznych różnych typów LS (patrz: fizycznych i 11/t. 31 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 5 powyższy opis). Jeżeli chodzi o zastosowanie i wykorzys- tanie LS, to mimo iż jest wiele sektorów przemysłu, które je wykorzystują, stwierdzono, że wszystkie LS mają zasad- niczo takie samo zastosowanie. Uznano, że LS produkowane i sprzedawane na rynku wewnętrznym na Węgrzech, w Indiach, Korei, Meksyku, Polsce i RPA, a także LS produkowane i sprzedawane przez przemysł Wspólnoty, mają taką samą charakterystykę fizyczną i techniczną oraz zastosowania, jak LS eksporto- wane do Wspólnoty z zainteresowanych krajów. Ponadto w odniesieniu do każdego typu produktów stwierdzono, że LS importowane do Wspólnoty z zainteresowanych krajów były wymienne z LS produkowanymi we Wspól- nocie. Uznano zatem, że wszystkie LS są produktami podobnymi w rozumieniu art. 1 ust. 4 podstawowego roz- porządzenia. C. DUMPING 1. Wartość normalna a) Metoda ogólna (ChRL, Węgry, Indie, Korea, Meksyk, Polska, RPA i Ukraina) (9) W celu określenia wartości normalnej, w pierwszej kolej- ności, w odniesieniu do każdego współpracującego produ- centa eksportującego krajów, których dotyczyło postępo- wanie, ustalono, czy ogólna wielkość sprzedaży na rynku krajowym właściwego produktu jest reprezentatywna zgodnie z art. 2 ust. 2 podstawowego rozporządzenia, tzn. czy sprzedaż ta stanowi więcej niż 5 % wielkości sprzedaży właściwego produktu eksportowanego do Wspólnoty. W dalszej kolejności oceniono, czy łączna sprzedaż każ- dego typu produktu na rynku krajowym stanowi co naj- mniej 5 % wielkości sprzedaży tego samego typu ekspor- towanego do Wspólnoty. W odniesieniu do tych produktów, które spełniają kryte- rium 5 %, zbadano, czy, zgodnie z art. 2 ust. 4 podstawo- wego rozporządzenia, sprzedaż w ramach zwykłego obrotu osiągnęła wystarczający poziom. W przypadku gdy dla typu produktu wielkość sprzedaży krajowej powyżej kosztów jednostkowych stanowiła przy- najmniej 80 % sprzedaży, wartość normalną ustalono na podstawie średnich cen ważonych faktycznie płaconych w sprzedaży na rynku wewnętrznym. W przypadku gdy dla typu produktu, odsetek opłacalnych transakcji był niż- szy niż 80 %, lecz nie niższy niż 10 % sprzedaży, wartość normalną ustalano na podstawie średnich cen ważonych faktycznie płaconych w pozostałej sprzedaży na rynku wewnętrznym. (10) Dla tych typów produktów, dla których wielkość sprze- daży na rynku wewnętrznym była niższa niż 5 % wielkości wywozu do Wspólnoty lub gdy udział procentowy ren- townej sprzedaży na rynku wewnętrznym był mniejszy niż 10 %, sprzedaż tych typów produktów na rynku krajowym uznano za niewystarczającą w rozumieniu art. 2 ust. 2 i 4 podstawowego rozporządzenia i nie wzięto pod uwagę. W takich przypadkach wartość normalną uzyskano na pod- stawie średniej ważonej cen stosowanych przez innych producentów w zainteresowanym kraju w reprezentatyw- nej sprzedaży na rynku wewnętrznym odpowiedniego typu produktu, realizowanej w ramach zwykłego obrotu, zgodnie z art. 2 ust. 1 podstawowego rozporządzenia. (11) W przypadku gdy sprzedaż produktu danego typu była niewystarczająca lub taka reprezentatywna sprzedaż na rynku wewnętrznym przez innych producentów w zainte- resowanym kraju w ogóle nie miała miejsca, wartość nor- malną określono na podstawie kosztów wytworzenia poniesionych przez zainteresowanego producenta ekspor- tującego, dla właściwego typu eksportowanego produktu, powiększonych o uzasadnione koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne (KOiA) i zyski zgodnie z art. 2 ust. 3 i ust. 6 podstawowego rozporządzenia. Koszty sprze- daży, ogólne i administracyjne powiązano z reprezenta- tywną sprzedażą na rynku wewnętrznym, zaś margines zysku z reprezentatywną sprzedażą realizowaną w ramach zwykłego obrotu. b) Wykorzystanie dostępnych informacji (Indie i Polska) (12) Jeden indyjski i jeden polski producent eksportujący nie przedstawili odpowiednich informacji dotyczących war- tości normalnej; w szczególności niewystarczające były informacje na temat kosztów produkcji. W tych okolicz- nościach, na podstawie art. 18 ust. 1 i 5 podstawowego rozporządzenia, wartość normalna tych spółek musiała być ustalona na podstawie znanych faktów. Wstępnie zdecydowano, że najwłaściwszą podstawę będą stanowiły informacje na temat wartości normalnej innego współpra- cującego producenta eksportującego w danym kraju. c) Kraj analogiczny dla krajów o gospodarce nierynkowej (ChRL i Ukraina) (13) Z uwagi na to, że ChRL i Ukrainę uważa się za kraje o gospodarce nierynkowej, zgodnie z art. 2 ust. 7 podstawo- wego rozporządzenia, konieczne było ustalenie wartości normalnej w odniesieniu do kraju trzeciego o gospodarce rynkowej. Wnoszący skargę zaproponowali Norwegię, o wszczęciu którą wskazano w obwieszczeniu 6 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 31 postępowania. W terminie podanym w tym obwieszcze- niu jeden eksportujący producent chiński wyraził sprzeciw wobec tej propozycji i jako alternatywę zaproponował Indie. Jeden producent ukraiński również wyraził sprzeciw i zaproponował Turcję. Badając zasadność sprzeciwu, uznano, że Norwegia nie jest właściwym krajem analogicznym, ponieważ na jej rynku jest obecny tylko jeden producent, a przywóz do Norwegii jest ograniczony, a zatem konkurencja na tym rynku jest bardzo ograniczona; ponadto jej rynek krajowy jest nie- wielki. Dokonano oceny możliwości stosowania wartości normal- nej w Stanach Zjednoczonych, których rynek obejmuje wiele produktów i jest konkurencyjny. Tylko jedna z firm w Stanach Zjednoczonych, z którą nawiązano kontakt, zgodziła się na współpracę. Jednakże w trakcie oceny oka- zało się, że współpraca z tym producentem nie była nie- wystarczająca, by umożliwić Komisji w stopniu zadowala- jącym weryfikację poziomu cen płaconych na rynku Stanów Zjednoczonych oraz kosztów produkcji dla pro- duktów każdego typu. Jednocześnie Komisja oceniła, czy wybór Tajlandii lub Tur- cji byłby właściwy. Nawiązano kontakt z szeregiem firm, lecz pomimo znacznych wysiłków ze strony Komisji, odmówiły one współpracy. W tych okolicznościach zdecydowano się wybrać jeden z krajów o gospodarce rynkowej, którego dotyczy postępo- wanie. Za najbardziej właściwy kraj analogiczny uznano Indie, zgodnie z art. 2 ust. 7 podstawowego rozporządze- nia. Po pierwsze, indyjski rynek wewnętrzny jest najwięk- szy, charakteryzuje się znaczną liczbą konkurujących lokalnych producentów; po drugie, sprzedaż właściwego produktu na rynku wewnętrznym Indii jest najbardziej reprezentatywna, w porównaniu z chińskim i ukraińskim wywozem do Wspólnoty. Z powyższych powodów wartość normalna dla chińskiego i ukraińskiego wywozu do Wspólnoty została ustalona na podstawie cen faktycznie zapłaconych lub należnych do zapłaty przez niezależnych klientów na rynku indyjskim. 2. Cena eksportowanych towarów Dokonano korekt uwzględniających wszystkie koszty poniesione między przywozem a odsprzedażą, w tym koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne plus zysk. Poziom zysku został określony na podstawie infor- macji o zyskach przedstawionych przez współpracujących niezwiązanych importerów właściwego produktu we Wspólnocie, jeśli informacje takie uznano zarówno za wia- rygodne, jak i reprezentatywne. b) Indywidualne traktowanie (ChRL) (16) Czterech eksportujących chińskich producentów wniosko- wało o indywidualne traktowanie, tzn. ustalenie oddziel- nych cen eksportowanych towarów i, co za tym idzie, obli- czenie marginesu dumpingowego dla każdego z nich. Komisja sprawdziła, czy te cztery firmy są faktycznie i w świetle prawa w takim samym stopniu niezależne od pań- stwa chińskiego, jak firmy w kraju o gospodarce rynkowej. W tym celu firmom zadano szczegółowe pytania doty- czące własności, zarządzania, kontroli i pytania, które umożliwiłyby ustalenie ich polityki handlowej i gospodar- czej. Cztery zainteresowane firmy nie zdołały przekonać Komi- sji, że są dostatecznie niezależne od władz chińskich. W szczególności, kapitał tych spółek jest w posiadaniu Pań- stwa, które jest również właścicielem urządzeń produkcyj- nych. Tylko jedna firma, w przypadku której jasno wynikało ze statutu, że uprawnienia decyzyjne w odniesieniu do wszystkich istotnych czynności posiada Państwo, przeka- zała egzemplarz swojego statutu, natomiast pozostałe trzy statutów nie przekazały. Nie było więc możliwe ustalenie, czy firmy te działają nie- zależnie od władz chińskich, czy bez przeszkód podejmują decyzje w sprawie płac, poziomu produkcji i polityki ceno- wej, a w szczególności ilości sprzedawanych na rynku wewnętrznym lub na rynkach wywozu. a) Metoda ogólna Postanowiono zatem, że indywidualne traktowanie tych czterech firm nie jest zasadne. (14) W przypadku sprzedaży towarów eksportowanych do Wspólnoty bezpośrednio niezależnym klientom, ceny eksportowanych towarów zostały ustalone na podstawie cen faktycznie zapłaconych lub należnych do zapłaty przez tych klientów, zgodnie z art. 2 ust. 8 podstawowego roz- porządzenia. (15) W Indiach, Korei i RPA ceny eksportowanych towarów określono na podstawie cen pierwszej odsprzedaży impor- towanych produktów niezależnym klientom we Wspólno- cie, zgodnie z art. 2 ust. 9 podstawowego rozporządzenia. 3. Porównanie (17) Do celów rzetelnego porównania, w formie korekt, odpo- wiednio uwzględniono różnice zgłoszone na podstawie art. 2 ust. 10 podstawowego rozporządzenia: w podatkach pośrednich, opłatach za transport, ubezpieczeniach, kosz- tach obsługi, załadunku, kosztach dodatkowych, pakowa- niu, kredytach, kosztach posprzedażowych i prowizji. 11/t. 31 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 7 (18) Trzy firmy w Korei, firma węgierska i jedna firma z Indii wnioskowały o uwzględnienie opłat przywozowych. Przychylono się do wniosku firmy węgierskiej i firm kore- ańskich z wyjątkiem jednej firmy, która nie potrafiła wyka- zać, że istnieje bezpośredni związek między importowa- nymi surowcami użytymi do wytworzenia właściwego produktu, sprzedawanego na rynku wewnętrznym, a uwzględnieniem opłat importowych. Odrzucono wniosek firmy indyjskiej, która nie udowodniła, że niektóre surow- ce, zwłaszcza cynk, zostały sprowadzone z opłaceniem ceł i fizycznie stanowią część właściwego produktu sprzeda- wanego na rynku wewnętrznym. (19) Firma z RPA i jedna firma polska wnioskowały o korektę z tytułu różnic w poziomie wymiany handlowej. Uzasadnie- niem wniosku RPA był fakt, że na rynku wewnętrznym produkty są sprzedawane bezpośrednio niezależnym klientom lub poprzez oddziały, podczas gdy towary eksportowane są sprzedawane wielkim firmom dystrybu- cyjnym odsprzedającym produkt. Jeżeli chodzi o sprzedaż za pośrednictwem oddziałów, firma twierdziła, że peł- nione przez nie funkcje mają szerszy zakres, a naliczane przez nie ceny są wyższe niż ceny stosowane w sprzedaży bezpośrednio z zakładu. Wniosek odrzucono, ponieważ firma nie wykazała, że istnieje stała różnica w cenach na rynku wewnętrznym między sprzedażą niezależnym klien- tom a sprzedażą za pośrednictwem oddziałów. (20) Polska firma twierdziła, że towary eksportowane są sprze- dawane we Wspólnocie dystrybutorom i hurtownikom, którzy kupują je w dużych ilościach, podczas gdy towary na rynku wewnętrznym są sprzedawane dystrybutorom i użytkownikom końcowym, którzy kupują niewielkie ilości. Firma ta jednak nie wykazała, że istnieje różnica w funkcjach różnych kategorii ww. klientów, ani że istnieje stała i wyraźna różnica między poszczególnymi pozio- mami wymiany handlowej na rynku wewnętrznym kraju eksportującego. W związku z tym uznano, że korekta byłaby nieuzasadniona. (21) Jedna firma z Indii dowodziła, że Komisja, obliczając koszty kredytu, powinna brać pod uwagę datę faktycznej płatności, a nie warunki płatności podane na fakturze. Postulat ten został odrzucony, ponieważ uznano, że czyn- nikiem, który należy wziąć pod uwagę przy ustalaniu nali- czanych cen, nie powinna być data faktycznej płatności, lecz warunki płatności podane na fakturze. (22) Firma z RPA wnioskowała o uwzględnienie wymiany walut na podstawie art. 2 ust. 10 lit. j) podstawowego rozporzą- dzenia z uwagi na to, że w związku z wzrostem wartości południowoafrykańskiego randa w stosunku do walut europejskich w OP ceny eksportowanych towarów należy skorygować. Wniosek został odrzucony, ponieważ waha- nia w kursach wymiany nie wskazywały, aby była to stała tendencja. (23) Ww. polska firma wnioskowała o korektę jej wartości nor- malnej, argumentując, że na rynku krajowym są sprzeda- wane głównie zapasy, w związku z czym firma pokrywa koszty utrzymania tych zapasów, podczas gdy dostawy na rynek wywozu są realizowane na zamówienie. O korektę tę wnioskowano na mocy art. 2 ust. 10 lit. k). Ponieważ firma nie wykazała, że różnica w kosztach wynikająca z utrzymania zapasów wpływa na porównywalność cen, i wobec braku dowodu wykazującego, że ceny na rynku wewnętrznym dla klientów są z tego powodu różne, wnio- sek ten odrzucono. 4. Marginesy dumpingowe a) Metodologia (24) Średnią ważoną wartość normalną dla typu produktu porównano ze średnią ważoną ceną wywozu loco fabryka i przy tym samym poziomie wymiany handlowej, zgodnie z art. 2 ust. 11 podstawowego rozporządzenia. Porówna- nie to wskazało na dumping ze strony wszystkich zainte- resowanych krajów, z wyjątkiem Korei. (25) Dla tych niewspółpracujących firm, których dotyczy postę- powanie, a które nie odpowiedziały na ankietę Komisji, nie zgłosiły się lub nie przekazały potrzebnych informacji w trakcie postępowania, margines dumpingowy ustalono na podstawie znanych faktów, zgodnie z przepisami art. 18 ust. 1 podstawowego rozporządzenia. W celu wyznaczenia poziomu współpracy w bieżącym postępowaniu, porównano dane liczbowe Eurostatu z danymi dotyczącymi wielkości wywozu do Wspólnoty, przekazanymi przez współpracujących eksportujących producentów. W odniesieniu do wszystkich krajów obję- tych postępowaniem stwierdzono, że ogólnie współpraca jest dobra. W związku z tym Komisja uznała za wskazane ustalenie marginesu dumpingowego w odniesieniu do firm niewspółpracujących na poziomie najwyższego lub jedy- nego marginesu dumpingowego ustalonego dla współpra- cującego producenta eksportującego w zainteresowanym kraju, ponieważ nie było powodów, by sądzić, iż niewspół- pracujący producent eksportujący stosował dumping na poziomie niższym niż najwyższy stwierdzony poziom. 8 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 31 Powyższe podejście uznano również za konieczne dla uniknięcia sprzyjania braku współpracy i stwarzania moż- liwości obchodzenia ustalonych zasad. b) Poziom marginesów dumpingowych (26) Wstępnie ustalony margines dumpingowy, wyrażony jako wielkość procentowa ceny cif na granicy Wspólnoty, wynosi: producentem w rozumieniu definicji przemysłu wspólno- towego, ponieważ jest związany z importerem i łańcu- chem firm dystrybucyjnych/handlowych, które sprowa- dziły właściwy produkt do Wspólnoty z krajów, których dotyczy postępowanie, w analizowanym okresie, na mocy art. 4 ust. 1 lit. a) i ust. 2 podstawowego rozporządzenia. ChRL: (27) Węgry: 74,8 %. Należy podkreślić, że ww. wspólnotowy producent wno- szący skargę sam nie dokonywał przywozu w analizowa- nym okresie. — Dótarú és Drótkötél Ipari és Kereskedelmi 33,9 %, Rt: — Niewspółpracujący producenci eksportu- 33,9 %. jący: (28) Indie: — Usha Martin Industries & Usha Beltron 39,8 %, Ltd: — Mohatta & Heckel: 40,2 %, — Niewspółpracujący producenci eksportu- 40,2 %. jący: (29) Korea: — Kiswire Ltd: — Manho Rope & Wire Ltd: — Chung Woo Rope Co. , Ltd: — Chun Kee Steel i Wire Rope Co. , Ltd: Różnice te są de minimis. 1,2 %, 0,1 %, 0,2 %, 0,4 %. (30) Meksyk: — Camesa SA de CV: 95,6 %, — Niewspółpracujący producenci eksportu- 95,6 %. jący: (31) Polska: — Drumet SA: — „Linodrut” Group: 35,0 %, 56,1 %, — Niewspółpracujący producenci eksportu- 56,1 %. jący: (32) RPA: — Haggie Rand Limited: 132 %, — Niewspółpracujący producenci eksportu- 132 %. jący: (33) Ukraina: 54,8 %. D. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTOWY 1. Produkcja we Wspólnocie (34) Wielu eksportujących producentów twierdziło, że jeden ze wspólnotowych producentów wnoszących skargę nie jest Jeżeli chodzi o przywóz dokonywany przez firmy hand- lowe w ww. grupie, Komisja ustaliła, że wspólnotowy pro- ducent wnoszący skargę faktycznie należy do grupy firm, do której należą importer i firmy dystrybucyjne i że impor- towały one LS z zainteresowanych krajów w okresie, któ- rego dotyczy postępowanie. Stwierdzono, że struktura grupy od 1994 r. do początku tego okresu uległa zmianie. Jednakże przez cały okres, którego dotyczy postępowanie, wspólnotowy producent wnoszący skargę oraz zarówno importerzy, jak i firmy dystrybucyjne tworzyły te same spółki holdingowe, w związku z czym uznano je za firmy powiązane ze sobą. charakter Komisja przeanalizowała struktury grupy i stwierdziła, że nie można wykluczyć, że nad powiąza- nymi firmami w pewnym zakresie była zachowana kon- trola w formie bezpośredniej albo poprzez wspólną spółkę holdingową. Komisja ustaliła, że towary sprowadzone w przywozie dumpingowym przez firmy powiązane w OP stanowiły 2 % towarów konsumowanych we Wspólnocie, 6 % wszystkich towarów sprowadzonych z krajów trze- cich i zaledwie 11 % wielkości produkcji producenta wspólnotowego wnoszącego skargę. Zasadniczą działalno- ścią tego producenta wspólnotowego wnoszącego skargę była zatem produkcja LS. W odniesieniu do działań na rynku Wspólnoty ze strony zainteresowanego wspólnotowego producenta wnoszą- cego skargę, Komisja stwierdziła, że pomimo możliwości istnienia takiej kontroli zainteresowany wspólnotowy pro- ducent wnoszący skargę odczuwa takie same negatywne skutki przywozu dumpingowego, jak inni wspólnotowi producenci wnoszący skargę, których dotyczy bieżące postępowanie. Należy podkreślić, że działania zaintereso- wanej firmy na rynku Wspólnoty nie były działaniami o charakterze komercyjnym, które w znacznym stopniu róż- niłyby się od działań innych wspólnotowych producentów wnoszących skargę, podejmowanych w związku z danym przywozem. Stwierdzono, że zainteresowany wspólno- towy producent wnoszący skargę poniósł straty w związku ze stałym i znaczącym zaniżaniem cen w przywozie pro- duktów pochodzących z zainteresowanych krajów w OP (ustalono, że średnie ważone zaniżenie cen wyniosło 75,8 %). Uznano zatem, że zainteresowany wspólnotowy producent wnoszący skargę nie odniósł nienależnych korzyści z przywozu danych produktów i że nie był skutkami dumpingu. chroniony przed szkodliwymi 11/t. 31 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 9 W związku z powyższym Komisja uznała, że nie ma pod- staw do nie uwzględnienia produktów wytworzonych przez zainteresowanego wspólnotowego producenta wno- szącego skargę w łącznej produkcji we Wspólnocie. (35) Komisja stwierdziła, że w okresie, którego dotyczy postę- powanie, wspólnotowi producenci wnoszący skargę kupo- wali LS z różnych źródeł poza Wspólnotą, również z zainteresowanych krajów. Jednakże udział tego przywozu w łącznej produkcji był śladowy (tzn. mniejszy niż 1 % ogólnej produkcji LS przez wspólnotowych producentów wnoszących skargę). W związku z tym Komisja uznała, że zakupy te były zgodne ze standardową praktyką handlową producentów, którzy byli zmuszeni w niewielkiej części uzupełnić swój asortyment produktów o towary importo- wane. Przywóz tych towarów był konieczny w celu zapew- nienia oferty pełnego asortymentu produktów i konkuren- cji na rynku Wspólnoty. (36) Biorąc powyższe pod uwagę, Komisja uznała, że, w pro- dukcji wspólnotowej uczestniczą wszystkie firmy produ- kujące LS we Wspólnocie w okresie postępowania. Firmy te są zwane dalej „producentami wspólnotowymi”. 2. Przemysł wspólnotowy (37) Wielu drobnych producentów, którzy poparli skargę, nie nadesłało odpowiedzi na kwestionariusze Komisji. Zgod- nie z art. 4 ust. 1, do producentów przemysłu Wspólnoty zaliczono pozostałych producentów współpracujących. (38) Przyjmując powyższe, do „przemysłu wspólnotowego” zaliczono niżej wymienionych 20 wspólnotowych produ- centów wnoszących skargę: Bremer Drahtseilerei Lüling GmbH (Niemcy), Bridon International Limited (Zjedno- czone Królestwo), BTS Drahtseile GmbH (Niemcy), Cables y Alambres Especiales Sa. (Hiszpania), Casar Drahtseilwerk Saar GmbH (Niemcy), Cordoaria Oliveira SA (Portugalia), Drahtseilerei Gustav Kocks GmbH (Niemcy), Holding Ficadi (Francja), Iscar Funi Metalliche (Włochy), D. Koro- nakis SA (Grecja), Metalcalvi Wire Ropes (Włochy), Midland Wire Cordage Co. , Ltd (Zjednoczone Królestwo), Randers Rebslageri (Dania), Redaelli Tecnacordati SpA (Włochy), Trefileurope (Francja), Trenzas y Cables SL (Hisz- pania), Vereinigte Drahtseilwerke GmbH (Niemcy), Voest- Alpine Austria Draht GmbH (Austria), Vornbäumen- Stahlseile GmbH i Wadra GmbH (w obu przypadkach Niemcy). E. STRATY 1. Uwagi wstępne (40) Jak wskazano powyżej, do celów ustalenia strat w obec- nym postępowaniu, Komisja dokonała analizy danych odnoszących się do badanego okresu. Należy jednak zwró- cić uwagę, że jeżeli chodzi o opracowanie wskaźników strat w badanym okresie, Komisja wykorzystała do celów porównania dla poszczególnych lat dane liczbowe odno- szące się do wszystkich 15 miesięcy okresu, którego doty- czyło postępowanie (1997 r. i trzy miesiące 1998 r. ), jako podstawę do ekstrapolacji danych liczbowych dla 12-miesięcznego OP. 2. Gromadzenie danych dotyczących strat (41) Komisja poprosiła przemysł Wspólnoty o udostępnienie informacji dotyczących produkcji, mocy przerobowych i ich wykorzystania, sprzedaży, zapasów i zatrudnienia („globalne informacje”). W związku z tym, że przemysł Wspólnoty tworzy wielu producentów i zgodnie z art. 17 podstawowego rozporządzenia, aby uzyskać wyniki doty- czące pozostałych wskaźników strat, Komisja zastosowała kontrolę wyrywkową firm stanowiących przemysł Wspól- noty, tzn. wzięła pod uwagę: ceny, opłacalność, koszty produkcji i inwestycji („informacje wykorzystane w kon- troli wyrywkowej”). (42) W kontroli wyrywkowej uwzględniono położenie geogra- ficzne i wielkość firm ustaloną na podstawie jej produkcji. Kontrola objęła zarówno duże, jak i małe firmy. Ponadto należy zwrócić uwagę, że kontrola wyrywkowa przepro- wadzona przez Komisję dotyczyła sześciu producentów z sześciu Państw Członkowskich. Firmy, których kontrola dotyczyła, wytwarzały 61 % pro- dukcji właściwego produktu wytworzonego przez prze- mysł Wspólnoty w OP. 3. Konsumpcja we Wspólnocie (39) Przemysł Wspólnoty stanowił 97 % ogólnej szacunkowej produkcji we Wspólnocie i, zgodnie z art. 5 ust. 4 podsta- wowego rozporządzenia, stanowił większą część produk- cji Wspólnoty. (43) Za podstawę ustalenia wielkości konsumpcji wspólnoto- wej przyjęto odpowiedzi na ankietę (wielkość sprzedaży informacje Eurostatu (wielkość przemysłu Wspólnoty), (poziom obrotów przywozu) producentów wspólnotowych niewnoszących skargi). i wnoszącego skargę 10 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 31 Na tej podstawie stwierdzono, że konsumpcja we Wspól- nocie w tym okresie nieznacznie wzrosła z 141 000 ton w 1994 r. do 147 500 ton w OP, co stanowi ogólny wzrost o 5 %. Należy podkreślić, że w latach 1994–1995 kon- sumpcja wzrosła (7 %), a w latach 1995–1996 zmalała (7 %). W 1997 r. , w porównaniu z 1996 r. , konsumpcja nieznacznie wzrosła. 4. Przywóz do Wspólnoty z zainteresowanych krajów a) Przywóz z Korei (44) Z uwagi na to, że marginesy dumpingowe w przywozie LS z Korei uznano za marginesy de minimis, kolejna analiza strat nie obejmuje oceny wpływu przywozu z Korei. b) Przywóz z Meksyku (45) Wnoszący skargę dowodzili, że wielkość przywozu wyni- kająca z danych statystycznych Eurostatu dotyczących przywozu z Meksyku jest znacznie niższa niż faktyczna wielkość przywozu w badanym okresie. Jako przyczynę podano to, że LS były sprowadzane jako druty stalowe, dla których podano nieprawidłowe kody CN. Komisja nawiązała kontakt z urzędnikami celnymi w zain- teresowanym Państwie Członkowskim, którzy po rozpo- znaniu sprawy potwierdzili, że podane kody CN sprowa- dzanych LS są takie, jak wskazane przez wnoszących skargę. W związku z tym Komisja postanowiła uwzględ- nić dostępne dane statystyczne Eurostatu dla dwóch kodów CN podanych w przywozie LS z Meksyku. c) Kumulacja (46) Komisja zbadała, czy import LS z ChRL, Węgier, Indii, Meksyku, Polski, RPA i Ukrainy należy oceniać łącznie, zgodnie z art. 3 ust. 4 podstawowego rozporządzenia. (47) Jeden z eksportujących producentów wysuwał argumenty przeciwko włączaniu przywozu z Węgier, twierdząc, że ewolucji wielkości przywozu z Węgier nie można porów- nywać z ewolucją przywozu z innych zainteresowanych krajów. Niezależnie od okoliczności ewolucję przywozu z Węgier uznano za zgodną z tendencjami przywozu z zaintereso- wanych krajów rozpatrywanego łącznie. W związku z tym Komisja uznała, że przywóz z Węgier powinien być łączony. (48) Drugi producent eksportujący argumentował, że przywóz z Meksyku był de minimis, a zatem Meksyku nie należy brać pod uwagę w postępowaniu i że w żadnym przypadku przywóz z Meksyku nie powinien być łączony z przywo- zem z innych zainteresowanych krajów. W odniesieniu do przywozu z Meksyku, Komisja uznała, że był on więcej niż de minimis (patrz: przywóz z Meksyku powyżej), ponieważ stanowił 3 % konsumpcji we Wspól- nocie w OP. (49) (50) Jak stwierdzono powyżej, marginesy dumpingowe dla wszystkich zainteresowanych krajów wahały się od 34 % do 132 %, a zatem były powyżej poziomu de minimis. Wielkości przywozu z zainteresowanych krajów są porów- nywalne zarówno w liczbach bezwzględnych, jak i w uję- ciu relatywnym. Ponadto wielkości przywozu z siedmiu zainteresowanych krajów nie można uznać za śladową. Jeżeli chodzi o warunki konkurencji, badanie pozwoliło na stwierdzenie, że LS importowane z zainteresowanych kra- jów, rozpatrywane według typów, były podobne pod względem wszystkich swych podstawowych cech fizycz- nych i technicznych. Ponadto te typy LS były wymienne z innymi typami importowanymi z zainteresowanych kra- jów i produkowanymi we Wspólnocie oraz zostały wpro- wadzone na rynek Wspólnoty w tym samym okresie, porównywalnymi kanałami sprzedaży i w podobnych warunkach handlowych. Importowane LS uznano zatem za konkurencyjne względem siebie i dla LS produkowa- nych we Wspólnocie. (51) W związku z powyższym Komisja uznała, że wszystkie kryteria podane w art. 3 ust. 4 Podstawowego rozporzą- dzenia są spełnione, tzn. margines dumpingowy w każdym kraju eksportującym jest większy niż de minimis, wielkość przywozu z każdego kraju nie jest śladowa, a warunki kon- kurencji między importowanymi produktami, jak również między importowanymi produktami a podobnymi pro- duktami wspólnotowymi są porównywalne. W związku z tym przywóz z siedmiu zainteresowanych krajów oce- niono łącznie. Komisja odniosła się do tych argumentów i stwierdziła, że wielkość przywozu z Węgier był znacząca przez cały czas i że zwiększył się on z 1407 ton w 1994 r. do 2121 ton w OP. Należy zaznaczyć, że sama ewolucja przywozu z poszczególnych krajów nie jest powodem nie łączenia. (52) Wielkość przywozu dumpingowego do Wspólnoty z zainteresowanych krajów wzrosła z 17 429 ton w 1994 r. do 33 668 ton w OP, co stanowi wzrost ogółem o 93 %. d) Wielkość przywozu dumpingowego i jego udział w rynku 11/t. 31 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11 (53) Udział tych krajów w rynku zwiększył się z 12 % w 1994 r. do 23 % w OP, co stanowi wzrost o 11 punktów pro- centowych w badanym okresie. W okresie, którego doty- czy postępowanie, udział każdego zainteresowanego kraju w rynku wahał się od 1,4 % do 7,8 %. e) Ceny towarów w przywozie dumpingowym (54) Dla każdego typu LS, dokonano analizy zaniżania cen. W odniesieniu do każdego typu Komisja porównała śred- nie ważone ceny sprzedaży bez rabatów i podatków, sto- sowane przez eksportujących producentów i producentów ze Wspólnoty wnoszących skargę, obliczone na podstawie sprzedaży pierwszemu niezwiązanemu klientowi. Średnia cena sprzedaży stosowana przez producentów wspólnoto- wych wnoszących skargę została zważona w odniesieniu do wielkości sprzedaży każdego typu LS. Następnie porów- nano ją z odpowiednią wielkością właściwą dla każdego zainteresowanego producenta eksportującego, w oparciu o stosowane przez nich ceny odsprzedaży we Wspólnocie, i zważono w odniesieniu do wielkości sprzedaży. (55) W celu osiągnięcia poziomu wymiany handlowej porów- nywalnego ze sprzedażą realizowaną przez wnoszących skargę producentów wspólnotowych, ceny towarów w przywozie z zainteresowanych krajów skorygowano w ten sposób, że uwzględniono koszty obsługi i cło należne do zapłaty. Dokonując korekty wykorzystano informacje uzyskane od importerów. (56) W wyniku tego porównania ustalono następujące średnie ważone ceny zaniżone, wyrażone jako wielkości procen- towe cen producentów wspólnotowych: — ChRL: 60,1 %, — Węgry: 47,3 %, — Indie: 40,1–41,2 %, — Meksyk: 31,9 %, — Polska: 38,7–43,7 %, — RPA: 21,6 %, — Ukraina: 54,0 %. badanym okresie i wynosiła od 144 484 ton w 1994 r. do 145 192 ton w OP, co stanowi wzrost ogółem poniżej 1 %. (59) Moce przerobowe przemysłu Wspólnoty wzrosły o 11 %. Jeżeli chodzi o zwiększenie mocy przerobowych, należy podkreślić, że urządzenia do produkcji lin charakteryzują się długim efektywnym cyklem użytkowania (w niektórych przypadkach powyżej 20 lat), dlatego też uznano, że w związku z tym, iż nowoczesne urządzenia mają wyższą wydajność, wymiana starych urządzeń w sposób nieunik- niony prowadzi do zwiększenia mocy przerobowych. Zna- czące inwestycje w 1995 r. można w dużej mierze przypi- jednemu producentowi wspólnotowemu, który sać wymienił przestarzałe urządzenia. W tym samym okresie poziomy wykorzystania mocy przerobowych spadły z 64 % w 1994 r. do 58 % w OP. b) Zapasy (60) Zapasy przemysłu Wspólnoty w tym okresie znacznie się zwiększyły, wzrastając z 30 607 ton w 1994 r. do 39 780 ton w OP, co stanowi wzrost o 30 %. Zapasy zwiększyły się w szczególności w latach 1994–1995 (24 %). c) Wielkość sprzedaży i udział w rynku (61) Obroty przemysłu Wspólnoty na rynku Wspólnoty spadły z 106 042 ton w 1994 r. do 96 776 ton w OP, co stanowi spadek o 9 266 ton (9 %). (62) Zmiany wielkości sprzedaży w porównaniu z konsumpcją wskazują, że udział przemysłu Wspólnoty w rynku w badanym okresie spadł. Udział przemysłu Wspólnoty w rynku zmienił się z 75 % w 1994 r. do 66 % w OP, co stanowi spadek o 9 punktów procentowych w badanym okresie. d) Ceny (63) Średnia ważona cena sprzedaży LS przez przemysł Wspól- noty na rynku Wspólnoty między 1994 r. a OP ogólnie nieznacznie wzrosła (zmieniając się z 1,34 ECU do 1,46 ECU za kilogram). (57) Należy podkreślić, że ceny towarów w przywozie z zainte- resowanych krajów były stale i znacznie niższe niż ceny w przemyśle Wspólnoty w okresie od 1994 r. do OP. Należy podkreślić, że ceny właściwych importowanych produktów zawsze pozostawały na znacznie niższym poziomie niż ceny w przemyśle Wspólnoty. 5. Sytuacja przemysłu Wspólnoty e) Opłacalność a) Produkcja, moce przerobowe i wskaźniki efektywności (58) Wielkość produkcji właściwego produktu wytwarzanego przez przemysł Wspólnoty pozostała stabilna w całym (64) Należy podkreślić, że informacje na temat opłacalności obrotu LS nie były dostępne dla wszystkich firm podda- nych kontroli wyrywkowej (wyodrębnienie LS w systemie ewidencjonowania kosztów niektórych firm nie było moż- liwe). W związku z tym, zgodnie z art. 3 ust. 8 Podstawo- sytuacji wego dla przedstawienia rozporządzenia, 12 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 31 w przemyśle Wspólnoty, Komisja wykorzystała dostępne dane dotyczące opłacalności najbardziej zbliżonego do niego sektora. Opłacalność na poziomie firm ogółem uznano za reprezentatywną dla LS, zważywszy że LS sta- nowiły dla wszystkich zainteresowanych firm znaczącą część ich łącznego obrotu. Średnia opłacalność poddanych kontroli wyrywkowej pro- ducentów wspólnotowych wnoszących skargę zmieniła się z +1,3 % w 1994 r. do –0,6 % w roku 1997. Postępowanie wykazało, że pomimo umiarkowanego wzrostu średnich cen sprzedaży i wielkości produkcji, obroty przemysłu Wspólnoty i, co za tym idzie, jego udział w rynku zmalały (odpowiednio o 9 % i 9 punktów procentowych). f) Inwestycje Ponadto sytuacja finansowa przemysłu Wspólnoty pogor- szyła się w tym okresie, z 1,3 % zysku w 1994 r. do strat w 1997 r. (–0,6 %). Biorąc powyższe pod uwagę, Komisja wstępnie uznała, że przemysł Wspólnoty poniósł straty materialne w rozumie- niu art. 3 ust. 2 Podstawowego rozporządzenia. F. PRZYCZYNY STRAT (69) Komisja zbadała, czy straty materialne, jakie poniósł prze- mysł Wspólnoty, zostały spowodowane przywozem dum- pingowym z ChRL, Węgier, Indii, Meksyku, Polski, RPA i Ukrainy i uwzględniła inne czynniki w celu upewnienia się, czy straty spowodowane innymi czynnikami można przypisać przywozowi dumpingowemu zgodnie z art. 3 ust. 7 podstawowego rozporządzenia. (65) Inwestycje zwiększyły się łącznie o 24 %, wzrastając z 7 094 000 ECU w 1994 r. do 8 826 000 ECU w OP. Inwestowano głównie w wymianę maszyn. a) Skutki przywozu dumpingowego g) Zatrudnienie (66) Liczba zatrudnionych w przemyśle Wspólnoty zmalała w badanym okresie z 2 710 zatrudnionych w 1994 r. do 2 559 w OP (co stanowi spadek o 6 %). (70) Istnieje ścisły związek między, z jednej strony, znacznym zaniżaniem cen i wzrostem wielkości przywozu oraz udziału przywozu dumpingowego w rynku, stwierdzo- nymi w badanym okresie, a pogarszaniem się sytuacji prze- mysłu Wspólnoty z drugiej strony. Na powyższe wskazuje w szczególności mniejszy udział przemysłu Wspólnoty w rynku i pogorszenie się opłacalności jego produkcji w analizowanym okresie. h) Wydajność (67) Wydajność (wielkość produkcji na jednego pracownika) w przemyśle Wspólnoty wzrosła w badanym okresie (mię- dzy 1994 r. i OP odnotowano wzrost o 6 %). 6. Wnioski dotyczące strat (68) Komisja uznała, że przemysł Wspólnoty w badanym okre- sie doświadczył znaczącej presji cenowej w związku z przywozem towarów z zainteresowanych krajów, których produkty wprowadzano na rynek Wspólnoty w coraz większych ilościach i które uznano za towary stanowiące konkurencję cenową dla przemysłu Wspólnoty, której nie mógł on sprostać w okresie, którego dotyczy postępowa- nie. Udział przemysłu Wspólnoty w rynku znacząco zma- lał, podczas gdy konsumpcja na rynku nieznacznie się zwiększyła (wzrost o 5 %). Należy również podkreślić, że pomimo tego, że poziom produkcji był stabilny, sprzedaż w tym okresie spadła, natomiast poziomy zapasów wyka- zywały ciągły i znaczny wzrost. Ujmując powyższe w sposób bardziej konkretny, jeżeli chodzi o udział w rynku, należy podkreślić, że od 1994 r. do OP przywóz z zainteresowanych krajów zwiększył się w większym stopniu niż wskaźnik konsumpcji (wzrost ogółem o 93 %). Stanowi to wzrost ogółem ich udziału w rynku o 11 punktów procentowych, podczas gdy udział producentów wspólnotowych w rynku zmniejszył się o 9 punktów procentowych. W szczególności, znacznemu wzrostowi wielkości przywozu w latach 1994–1995 (wzrost o 73 %) towarzyszyła utrata udziału w rynku przez przemysł Wspólnoty (10 punktów procentowych). W związku z tym Komisja uznała, że utracie udziału w rynku przez przemysł Wspólnoty towarzyszy wzrost udziału w rynku ze strony zainteresowanych krajów. (71) Ponadto w badanym okresie sytuacja finansowa przemy- słu Wspólnoty znacznie się pogorszyła, od zysku do strat na rynku, na którym w badanym okresie zwiększał się popyt. Szczególne pogorszenie sytuacji finansowej prze- mysłu Wspólnoty nastąpiło w latach 1994–1995 (z +1,3 % do –0,3 %), co miało miejsce w czasie, gdy przemysł ten znacząco utracił udział w rynku (10 punktów procento- wych). 11/t. 31 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 13 (72) Należy wreszcie podkreślić, że przemysł Wspólnoty w latach 1994–1995 podniósł ceny sprzedaży. Temu wzrostowi cen towarzyszył wzrost cen surowców. Jednak z powodu presji wywołanej gwałtownym zwiększeniem w 1995 r. przywozu towarów o znacznie niższych cenach od cen w przemyśle Wspólnoty (wzrost o 73 %), ten ostatni nie był w stanie pokryć swych kosztów pomimo wzrostu cen. Usiłując odzyskać swą pozycję rynkową w 1996 r. , prze- mysł Wspólnoty obniżył ceny i częściowo odzyskał udział w rynku. Jednakże opłacalność nadal spadała. W 1997 r. przemysł Wspólnoty zdołał utrzymać swą pozycję na ryn- ku, podnosząc wydajność i ceny, jednakże jego sytuacja finansowa pozostała niekorzystna (–0,6 %). b) Skutki wywołane innymi czynnikami (73) Komisja zbadała, czy straty, jakie poniósł przemysł Wspól- noty, mogły być spowodowane czynnikami innymi niż przywóz dumpingowy. W szczególności, Komisja oceniła zmiany w konsumpcji, ewolucję i skutki wywołane przy- wozem z pozostałych krajów trzecich, wpływ wzrostu cen surowców i zbadała, czy poniesione straty mogły mieć związek z przywozem realizowanym przez przemysł Wspólnoty. i) Konsumpcja (74) Komisja rozważyła, czy zmiany konsumpcji wpłynęły na sytuację przemysłu Wspólnoty. Należy podkreślić, że pomimo spadku konsumpcji w latach 1995–1996 (8 %), jej ogólny poziom w badanym okresie wzrósł o 5 %. Jest zatem mało prawdopodobne, by straty można było przy- pisać rozwojowi konsumpcji. ii) Przywóz z pozostałych krajów trzecich (75) Jeżeli chodzi o przywóz z pozostałych krajów trzecich, których nie dotyczy niniejsze postępowanie, Komisja stwierdziła, że chociaż udział towarów pochodzących z tego przywozu w rynku Wspólnoty był znaczny (9 % w okresie, którego dotyczyło postępowanie), w badanym okresie udział ten zmalał z 10 % w 1994 r. do 9 % w OP. W związku z tym Komisja, opierając się na danych statys- tycznych Eurostatu, oceniła w szczególności tendencje zmian wielkości przywozu i cen towarów sprowadzanych z Korei, jak również tendencje w odniesieniu do przywozu z Czech, Rumunii, Rosji i Turcji. Korea (76) Przywóz z Korei oceniono w związku z postępowaniem i stwierdzono istnienie marginesów dumpingowych na poziomie de minimis. Komisja oceniła wielkość przywozu w badanym okresie i stwierdziła, że był on stabilny. Ceny towarów importowanych z Korei uznano za porówny- walne z cenami w przemyśle Wspólnoty, w związku z czym za przyczynę strat poniesionych przez przemysł Wspólnoty nie można było uznać przywozu z Korei. Czechy (77) Jeżeli chodzi o towary importowane z Czech, to, o ile ich koszt jednostkowy był niższy niż koszt w przemyśle Wspólnoty w OP, to wielkość przywozu z tego kraju zmniejszyła się w tym okresie. Rumunia (78) Pomimo znacznego zwiększenia ilości towaru importowa- nego z Rumunii, na początku badanego okresu była ona na bardzo niskim poziomie (zaledwie 217 ton w 1994 r. ), a pod koniec tego okresu ilość ta pozostawała na bardzo niskim poziomie (0,9 % w OP). Rosja (79) Jeżeli chodzi o przywóz z Rosji, to pomimo wahań w bada- nym okresie udział Rosji w rynku w OP stanowił zaledwie 0,3 %. Turcja (80) Jeżeli chodzi o przywóz z Turcji, postępowanie wykazało, że pomimo zwiększenia ilości towarów importowanych z Turcji w tym okresie, i związanym z nim wzroście udziału w rynku (1,7 % w OP), ceny jednostkowe były znacznie wyższe niż ceny w krajach objętych postępowaniem, dla których ustalono marginesy strat i marginesy dumpingo- we. Wnioski (81) Komisja uznała, że przywóz z ww. krajów trzecich, któ- rych nie dotyczy niniejsze postępowanie, w szczególności z Czech i Turcji, mógł się przyczynić do powstania strat. Jednakże nie stwierdzono, by sam ten przywóz mógł spo- wodować zerwanie stwierdzonego związku przyczyno- wego między przywozem dumpingowym a materialnymi stratami poniesionymi przemysł Wspólnoty, w szczegól- ności w związku z udziałem tych krajów trzecich w rynku i zmianami tego udziału w rynku w badanym okresie (z 5,9 % w 1994 r. do 6,7 % w OP). 14 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 31 Pozostałe kraje trzecie (82) Komisja stwierdziła, że łączny udział w rynku pozostałych krajów trzecich zmniejszył się w badanym okresie (z 4 % w 1994 r. do 2,7 % w OP) i że ceny towarów importowa- nych były znacznie wyższe niż ceny produktów w przy- wozie dumpingowym. iii) Surowce (83) Komisja rozważyła również, czy straty, jakie poniósł prze- mysł Wspólnoty, mogły być spowodowane wzrostem cen surowców w badanym okresie. się do powstania strat przemysłu wspólnotowego, postę- powanie wykazało, że czynniki te same w sobie nie mogły spowodować zerwania związku przyczynowego między przywozem, którego dotyczy postępowanie, a material- nymi stratami poniesionymi przemysł Wspólnoty. W świetle powyższego Komisja uznała, że łączny przywóz z siedmiu omawianych krajów spowodował znaczne straty dla przemysłu Wspólnoty. G. INTERES WSPÓLNOTY 1. Uwagi wstępne W związku z tym Komisja uznała, że biorąc pod uwagę ograniczoną możliwość zastąpienia LS innymi produkta- mi, przemysł Wspólnoty powinien był uwzględnić wzrost kosztów surowców. W związku z tym Komisja stwierdziła, że podwyżki cen wprowadzone przez przemysł Wspól- noty w latach 1994/1995, wymuszone zwiększeniem ilości importowanych tanich towarów, były niewystarcza- jące, by pokryć wzrost cen surowców. iv) S t r a t y s p o w o d o w a n e p r z y w o z e m w ł a s n y m przemysłu Wspólnoty (86) Komisja wstępnie zbadała, na podstawie przekazanych informacji, czy, wbrew ustaleniom dotyczącym dumpingu i strat, istnieją istotne powody, które mogłyby prowadzić do uznania, że w obecnym przypadku zastosowanie środ- ków zaradczych nie leży w interesie Wspólnoty. W tym celu Komisja rozważyła wpływ zastosowania i niezastosowania środków zaradczych w odniesieniu do wszystkich stron, których dotyczy postępowanie. (84) Wielu eksporterów dowodziło, że sam przemysł Wspól- noty, importując w badanym okresie właściwy produkt z krajów, których dotyczyło postępowanie, przyczynił się do powstania strat. 2. Gromadzenie danych dotyczących interesu Wspólnoty W związku z tym, jak wyjaśniono w powyższej sekcji, w której zdefiniowano produkcję we Wspólnocie, Komi- sja stwierdziła, że zakupy te stanowiły w ogólnym rozu- mieniu standardową praktyką handlową producentów, którzy byli zmuszeni uzupełniać asortyment swoich pro- duktów w niewielkiej części o produkty importowane. Przywóz tych towarów był konieczny, aby oferta produk- tów była pełna i aby móc konkurować na rynku Wspól- jednego z producentów noty. Jeżeli chodzi o stosunki wspólnotowych wnoszącego skargę z importerem i nie- którymi dystrybutorami, to zostały one szczegółowo zba- dane i stwierdzono, że firma ta nie zachowywała się ina- czej w stosunku do innych producentów wspólnotowych. W związku z tym skutkami przywozu realizowanego przez te firmy nie można obciążać producentów wspólno- towych. W związku z tym Komisja doszła do wniosku, że przy- czyną strat nie był przywóz LS na potrzeby przemysłu Wspólnoty. c) Wnioski dotyczące przyczyn (85) Pomimo że nie można wykluczyć, że przywóz części towa- rów z pozostałych krajów trzecich mógł przyczynić (87) W celu umożliwienia oceny skutków zastosowania środ- ków zaradczych, Komisja poprosiła o informacje wszyst- kie znane zainteresowane strony, w tym strony w prze- myśle będącym kolejnym ogniwem w produkcji, wspólnotowych skargę, importerów/hurtowników i użytkowników. Należy pod- kreślić, że nie otrzymano odpowiedzi od przemysłu, w którym właściwe produkty są wykorzystywane. Na pod- stawie informacji otrzymanych od stron współpracują- cych, Komisja doszła do następujących wniosków. producentów wnoszących 3. Skutki dla przemysłu będący będącym kolejnym ogniwem w produkcji (88) Podstawowym surowcem stosowanym w produkcji LS jest przemysłowy drut stalowy, w szczególności drut ze stali wysokowęglowej, który może być ocynkowany lub pokryty inną powłoką. Należy pokreślić, że istnieją inne ważne surowce wykorzystywane w produkcji LS, w tym włókna syntetyczne, smary i opakowania (w szczególności bębny/szpule). Drut stalowy wykorzystywany przez prze- mysł Wspólnoty jest produkowany głównie przez najważ- niejszych producentów stali w Europie. W tym typie pro- dukcji można wykorzystywać drut stalowy o różnej jakości i przekroju, przy czym, producenci drutu stalowego we Wspólnocie wytwarzają drut stalowy w pełnym asorty- mencie niezbędnym do produkcji LS. 11/t. 31 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 15 (89) W ramach postępowania z Komisją współpracowały dwie firmy produkujące surowce. Te dwie firmy w 1997 r. zatrudniały 1417 osób. Obrót ogółem w 1997 r. wyniósł 312 mln ECU, z czego 54 mln ECU miało związek z pro- dukcją tych surowców (co stanowi około 17 % obrotów ogółem). Rentowność tych firm wyniosła w 1997 r. ok. 5 %. 4. Skutki dla przemysłu Wspólnoty a) Charakter i struktura przemysłu Wspólnoty (90) Przemysł Wspólnoty składa się z małych i średnich przed- siębiorstw działających w dziewięciu Państwach Człon- kowskich (Austria, Dania, Francja, Niemcy, Grecja, Wło- chy, Portugalia, Hiszpania i Zjednoczone Królestwo). Należy podkreślić, że produkcja LS jest kapitałochłonna i że w celu dalszego zwiększenia asortymentu produktów, w szczególności specjalnych LS wykorzystywanych dla potrzeb projektów (patrz: dalej), należy przeprowadzić prace badawczo-rozwojowe na szeroką skalę. LS są często poddawane dalszej transformacji w przemyśle Wspólnoty i/lub w powiązanych z nim firmach (tzn. cięciu, splataniu i montażowi osprzętu lub przerobieniu w inne artykuły, takie jak zawiesia itp. ). Jest oczywiste, że wszelki nega- tywny wpływ na LS znacząco utrudniłby tę działalność. (91) W całym przemyśle Wspólnoty jest zatrudnionych ok. 2 600 osób (OP). (92) Oprócz produkcji standardowych LS, przemysł Wspólnoty produkuje dla potrzeb projektu również LS o szerokim asortymencie, np. LS używane do budowy mostów wiszą- cych lub dachów zawieszanych. W ramach takiego pro- jektu towar jest na ogół produkowany w określonej ilości i w ustalonym terminie (tzn. wielkości potrzebnej dla rea- lizacji projektu i na czas jego trwania). Należy podkreślić, że z czasem prace w ramach projektu stały się ważnym źródłem przychodów przemysłu Wspólnoty. Ponieważ zamówienia związane z projektem na ogół wymagają ści- słej współpracy technicznej z klientami (często wymagają zastosowania zaawansowanej technologii i nowoczesnych maszyn) i dodatkowych usług (nie tylko w instalacji LS, lecz również w długookresowych pracach naprawczych i konserwatorskich), należy podkreślić, że przemysł Wspólnoty jest podstawowym dostawcą LS produkowa- nych dla potrzeb projektu na rynku Wspólnoty. (93) Stwierdzono, że LS wytwarzane dla potrzeb projektów mogą być produkowane przy zastosowaniu tych samych urządzeń i przez ten sam zespół ludzi, co standardowe LS o równoważnych wymiarach i że, w związku z tym, pro- dukcja LS dla potrzeb projektu jest w dużej mierze uzależ- niona od produkcji standardowych LS, np. w celu rozło- żenia kosztów ogólnych. b) Możliwość konkurowania przemysłu Wspólnoty na rynku (94) Należy podkreślić, że sytuacja przemysłu LS we Wspólno- cie w ostatnim dziesięcioleciu uległa pogorszeniu, głównie na skutek zamykania zakładów w przemyśle, w którym te produkty są wykorzystywane, takim jak górnictwo, i w związku z ograniczeniami floty rybackiej po wprowa- dzeniu kontyngentów. W rezultacie przemysł ten musiał zostać poddany poważnej restrukturyzacji i konsolidacji. W badanym okresie, w aktualnym postępowaniu, w prze- myśle nastąpiła konsolidacja, a popyt na towary przez niego produkowane stale rósł, jak podano w akapicie 43. (95) Tym niemniej, w ww. okresie przemysł Wspólnoty z branży przynoszącej zyski stał się dziedziną generującą straty, przy czym największą utratę zysków zanotowano w 1995 r. , w czasie gdy w ogromnych ilościach na rynek Wspólnoty importowano wyroby z zainteresowanych kra- jów. Ponadto związku z tym, że ceny towarów sprowadzo- nych w ramach tego przywozu dumpingowego były niskie, przemysł Wspólnoty nie mógł podnieść cen, które zre- kompensowałyby wzrost kosztów, ponosząc w ten sposób straty zarówno z powodu wielkości przywozu, jak i niskiej wartości sprowadzonych towarów. (96) Komisja uznała, że biorąc pod uwagę poprzednią restruk- turyzację i poprawę wydajności, przemysł Wspólnoty mógłby konkurować na rynku, pod warunkiem że na rynku Wspólnoty zostałyby przywrócone warunki uczci- wej konkurencji. c) Skutki zastosowania lub niezastosowania środków zaradczych (97) Oczekuje się, że po wprowadzeniu środków zaradczych ceny LS na rynku Wspólnoty wzrosną. Ten wzrost cen umożliwiłby przemysłowi Wspólnoty odzyskanie opłacal- ności produkcji i do pewnego stopnia zwiększenie wiel- kości sprzedaży. (98) Gdyby środki zaradcze nie zostały zastosowane, nega- tywna tendencja w przemyśle Wspólnoty prawdopodob- nie utrzymywałaby się, prowadząc w dłuższym czasie do zamykania firm. Stwierdzono, że wiele zakładów produk- cyjnych przemysłu Wspólnoty działa na granicy opłacal- ności. Jest bardzo prawdopodobne, że zakłady te zostałyby w krótkim czasie zamknięte, czemu towarzyszyłaby natychmiastowa utrata miejsc pracy. W szczególności, przemysł Wspólnoty może nadal tracić udział w rynku, spodziewane jest też dalsze pogorszenie sytuacji finanso- wej. Jak już wyjaśniano, gdyby ta negatywna tendencja utrzymywała się, wpłynęłaby ona nie tylko na produkcję standardowych LS, lecz także na produkcję LS dla potrzeb projektu, które nie są eksportowane w znacznych ilościach przez zainteresowane kraje. 16 (99) PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 31 Podsumowując, oczekuje się, że środki zaradcze umożli- wią przemysłowi Wspólnoty po okresie, w którym pono- sił straty, odzyskanie utraconego rynku. Zakłada się zatem, że zastosowanie środków zaradczych leży w interesie prze- mysłu Wspólnoty. 5. Wpływ na importerów/hurtowników (104) Analiza Komisji wskazuje na dużą liczbę zainteresowanych sektorów przemysłu, w których te produkty są wykorzys- tywane i szeroki zakres zastosowań w każdym sektorze. Na podstawie dostępnych informacji Komisja stwierdziła, że łączne koszty w tych sektorach wahają się od 50 000 ECU do 18 mln ECU, co świadczy o ogromnych różnicach w wielkości danych firm. Ponadto udział kosz- tów związanych z właściwym produktem wahał się od 0,01 do zaledwie 3 %, co świadczy o tym, że LS nie są dla tych firm przedmiotem większego zainteresowania. (100) Czterech importerów/hurtowników ze Wspólnoty, nie- związanych z eksporterami, współpracowało w ramach postępowania. Byli oni zdania, że zastosowanie środków zaradczych w bieżącym postępowaniu miałoby nieko- rzystne skutki dla importerów/hurtowników właściwego produktu we Wspólnocie. (101) Postępowanie wykazało, że, w odniesieniu do dwóch nie- związanych importerów, działalność związana z LS stano- wiła znaczącą część ich działalności, biorą pod uwagę obrót (między 40 % a 80 %) i zyski (zyski ogółem wahały się od 3 % do 18 %). Należy jednakże zauważyć, że wszyscy importerzy/hurtownicy (z wyjątkiem jednego) działają również jako podmioty prowadzące wymianę handlową innym asortymentem produktów, w tym linami włókienn- nymi, drutem, kablami, łańcuchami, drobnymi wyrobami metalowymi i osprzętem. Istotną część działalności gospo- darczej stanowi przetwarzanie LS (tzn. cięcie, splatanie, montaż osprzętu lub przerabianie ich w inne artykuły, itp. ). Stwierdzono również, że takie importerzy/hurtownicy pełnili rolę podmiotów prowadzą- cych wymianę handlową LS produkowanych we Wspólno- cie. jak zawiesia skutki dla (102) Pomimo założenia, że zastosowanie środków zaradczych powinno mieć określone importerów/ hurtowników, biorąc pod uwagę działalność związaną z przerabianiem LS, zakres działalności handlowej w odnie- sieniu do innych produktów oraz fakt, że prowadzą oni również wymianę handlową towarami wytwarzanymi we Wspólnocie, Komisja uznała, że skutki zastosowania środ- ków zaradczych w niniejszym postępowaniu nie byłyby znaczące. 6. Skutki dla użytkowników (103) W związku z tym, że LS mają różne zastosowania, postę- powanie ma skutki dla wielu sektorów przemysłu, w któ- rych są one wykorzystywane. Komisja stwierdziła, że LS były stosowane głównie przez następujące sektory prze- mysłu (nie jest to lista wyczerpująca): przemysł ogólnego rybołówstwo, przemysł morski/żegluga zastosowania, morska, przemysł naftowo-gazowy, górnictwo (górnictwo głębinowe i odkrywkowe), leśnictwo, transport lotniczy (w tym wyciągi narciarskie i kolejki linowe), inżynieria lądowa i wodna (mosty wiszące, wieże, maszty z odciąga- mi, konstrukcje krytych dachów), budownictwo (dźwigi), windy. (105) Badając skutek ewentualnego zastosowania środków zaradczych dla użytkowników, Komisja doszła do wniosku, że wobec marginalnego znaczenia kosztów LS dla sektorów przemysłu, w których są one wykorzystywa- ne, skutki wzrostu tych kosztów raczej nie byłyby zna- czące. Ponadto należy podkreślić, że istnieje szereg alter- natywnych źródeł, z których można pozyskać LS, nieobjętych środkami antydumpingowymi, które pozo- staną dostępne dla zainteresowanych sektorów przemysłu, w którym produkty te są wykorzystywane. 7. Wnioski dotyczący interesów Wspólnoty (106) Biorąc pod uwagę wskaźnik wzrostu przywozu z zainte- resowanych krajów w badanym okresie i działania ekspor- tera na rynku Wspólnoty, które cechuje ciągła i niemoż- liwa do sprostania konkurencja cenowa wobec przemysłu Wspólnoty, jest prawdopodobne, że w przypadku nieza- stosowania środków zaradczych tendencja ta będzie się utrzymywała i przyczyniała się do coraz większych strat producentów wspólnotowych wnoszących skargę. (107) Można oczekiwać, że zastosowane środki zaradcze pomogą przemysłowi Wspólnoty zwiększyć rentowność, a co za tym idzie, będą miały pozytywny wpływ na warunki konkurencji na rynku Wspólnoty i zmniejszą ryzyko upadłości przedsiębiorstw, a w konsekwencji ogra- niczenia liczby zatrudnionych. Komisja zwróciła szcze- gólną uwagę na fakt, że przemysł Wspólnoty mógłby zostać zmuszony do zamknięcia szeregu zakładów pro- dukcyjnych, gdyby nie podjęto działań w związku z nie- uczciwymi praktykami handlowymi stosowanymi przez eksportujących producentów, które mogłoby spowodować utratę średniookresowych korzyści dla przemysłu, w którym właściwe produkty są wykorzystywane, wynika- jące z zaopatrzenia po niższych cenach. (108) Jeżeli chodzi o sektory przemysłu, w których właściwe produkty są wykorzystywane, oczekiwany wzrost cen miałby tylko marginalny wpływ. (109) Komisja uznała, że w tych okolicznościach nie ma żadnych istotnych powodów, aby nie stosować środków zarad- czych. 11/t. 31 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 17 H. TYMCZASOWE ŚRODKI ZARADCZE 1. Środki zapobiegające stratom dumpingowe. W związku z tym cła tymczasowe dla firm z tych dwóch krajów zostały ustalone na poziomie margi- nesu strat. (110) Po założeniu, że rozpatrywany przywóz dumpingowy spo- wodował straty materialne dla przemysłu Wspólnoty i że nie istnieją żadne istotne powody, by nie podejmować działań, należy przewidzieć zastosowanie środków zarad- czych, które pozwoliłyby na zapobiegnięcie stratom spowodowanym tym przywozem, nie przekraczając usta- lonych marginesów dumpingowych. (112) Eksportujący producenci na Węgrzech i w Polsce złożyli zobowiązania cenowe zgodnie z art. 8 ust. 1 podstawo- wego rozporządzenia. Komisja uważa, że zobowiązania złożone przez zainteresowanych eksportujących produ- centów mogą zostać przyjęte. 3. Zobowiązania Zapobiegnięcie takim stratom wymaga, by przemysłu mógł podnosić cen dumpingowe właściwych towarów sprowadzanych z zainteresowanych krajów do poziomu niepowodującego strat. Do celów obliczenia niezbędnego wzrostu cen, tzn. mar- ginesu strat, Komisja uznała, że dumpingowe ceny spro- wadzanych towarów należy porównać z cenami sprzedaży w przemyśle Wspólnoty, powiększonymi o zysk, którego przemysł mógłby się spodziewać, gdyby kraje, których dotyczy postępowanie, nie stosowały szkodliwego dum- pingu. Na tej podstawie porównano średnie ważone ceny w wywozie dla tych typów produktów, zastosowane przy ustaleniu poziomu zaniżenia, dla OP, na poziomie cen cif na granicy Wspólnoty, skorygowane tak, aby obejmowały zapłacone cło i koszty obsługi, z faktycznymi średnimi ważonymi cenami sprzedaży stosowanymi przez podda- nych kontroli wyrywkowej wspólnotowych producentów wnoszących skargę, zwiększonymi w celu uwzględnienia niewystarczającego zysku i 5 % marginesu zysku. Dla celów wstępnego ustalenia, ten margines zysku przyjęto jako zysk minimalny niezbędny, aby by sektor mógł spro- stać konkurencji. 2. Cła tymczasowe (111) Zgodnie z art. 7 ust. 2 podstawowego rozporządzenia, kwota tymczasowego cła antydumpingowego powinna być równa ustalonemu marginesowi dumpingowemu lub kwocie niezbędnej dla zapobiegnięcia stratom, w zależno- ści od tego, która z nich jest niższa. W odniesieniu do wszystkich firm w ChRL, na Węgrzech, w Indiach, Polsce i Ukrainie marginesy strat były we wszystkich przypadkach wyższe niż marginesy dumpingo- we. W związku z tym, stawki tymczasowego cła dla firm z ww. krajów określono w oparciu o ustalone marginesy dum- pingowe. W odniesieniu do firm meksykańskich i firm z strat był mniejszy niż marginesy RPA, margines Warunkiem przyjęcia zobowiązań cenowych powinno być przedstawienie służbom celnym Państw Członkowskich ważnej faktury zawierającej zobowiązanie, wyraźnie wska- zujące producenta i zawierające informacje wymienione w Załączniku. W przypadku gdy taka faktura nie zostanie przedstawiona, będzie musiało zostać zapłacone odpo- wiednie cło antydumpingowe. (113) Należy podkreślić, że w razie niewypełnienia zobowiąza- nia lub odstąpienia od niego, może zostać nałożone cło antydumpingowe na mocy art. 8 ust. 9 i ust. 10 podsta- wowego rozporządzenia. (114) Ponadto należy podkreślić, że, zgodnie z art. 8 ust. 6 Podstawowego rozporządzenia, postępowanie dotyczące dumpingu, strat i interesu Wspólnoty zostanie doprowa- dzone do końca, niezależnie od tego, czy zobowiązania zostaną przyjęte w trakcie postępowania. I. PRZEPISY KOŃCOWE (115) W interesie właściwego zarządzania należy ustalić okres, w którym zainteresowane strony mogłyby przedstawić swe stanowisko na piśmie oraz zgłosić wniosek o przesłu- chanie. Ponadto należy zaznaczyć, że wszystkie ustalenia poczynione do celów niniejszego rozporządzenia są tym- czasowe i może zaistnieć konieczność ich ponownego roz- ważenia w celu ostatecznego zastosowania środków zarad- czych, które Komisja może zaproponować, PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Artykuł 1 klasyfikowane 1. Na stalowe liny i kable, w tym liny stalowe zamknięte, oprócz lin i kabli ze stali nierdzewnej, o maksymalnym wymiarze przekroju poprzecznego powyżej 3 mm, z osprzętem lub bez kodów CN: niego, ex 7312 10 82 (kod TARIC 7312 10 82*10), ex 7312 10 84 (kod TARIC 7312 10 84*10), ex 7312 10 86 (kod TARIC 7312 10 86*10), ex 7312 10 88 (kod TARIC 7312 10 88*10) i ex 7312 10 99 (kod TARIC 7312 10 99*10), przywożone z Chińskiej Republiki Ludowej, Węgier, Indii, Meksyku, Polski, RPA i Ukrainy, nakłada się tymczasowe cło antydumpingowe. zastosowaniu przy 18 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 31 2. Stawka cła tymczasowego stosowanego do cen netto franco granica Wspólnoty w przywozie właściwego produktu wytwarzanego przez firmy wymienione poniżej, przed ocleniem, jest następująca: Kraj Firma Stawka celna (%) Dodatkowy kod TARIC ChRL Wszystkie firmy Węgry Wszystkie firmy Indie Usha Martin Industries & Usha Beltron Ltd Wszystkie pozostałe firmy Meksyk Wszystkie firmy Polska Drumet Wszystkie pozostałe firmy RPA Wszystkie firmy Ukraina Wszystkie firmy 74,8 33,9 39,8 40,2 56,4 35,0 56,1 33,9 54,8 – 8900 8613 8900 – 8614 8900 – – 3. Nie naruszając przepisów ust. 1, cła tymczasowego nie stosuje się w przywozie właściwego produktu wytworzonego, bezpośrednio wyeksportowanego oraz zafakturowanego dla firmy importującej we Wspólnocie zgodnie z art. 2 ust. 2, przez firmy wymienione w art. 2 ust. 3. 4. Jeśli nie podano inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące ceł. 5. Dopuszczenie produktu, o którym mowa w ust. 1, do wolnego obrotu we Wspólnocie, jest uzależnione od złożenia zabezpieczenia równoważnego kwocie cła tymczasowego. Artykuł 2 1. Przyjmuje się zobowiązania złożone przez firmy wymienione w ust. 3 w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym stalowych lin i kabli, w tym lin stalowych zamkniętych, oprócz lin i kabli ze stali nierdzewnej, o maksymalnym wymiarze przekroju poprzecznego powyżej 3 mm, z osprzętem lub bez niego, klasyfikowanych przy zastosowaniu kodów CN: ex 7312 10 82 (kod TARIC 7312 10 82*10), ex 7312 10 84 (kod TARIC 7312 10 84*10), ex 7312 10 86 (kod TARIC 7312 10 86*10), ex 7312 10 88 (kod TARIC 7312 10 88*10) i ex 7312 10 99 (kod TARIC 7312 10 99*10), pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Węgier, Indii, Meksyku, Polski, RPA i Ukrainy. 2. Po przedłożeniu wniosku o dopuszczenie do wolnego obrotu na podstawie zobowiązania, zwolnienie od cła będzie uwarunkowane przedstawieniem właściwym służbom celnym Państw Członkowskich ważnej faktury zawierającej zobowiązanie, wystawionej przez jedną z firm wymienionych w ust. 3. Istotne elementy faktury zawierającej zobowiązanie są podane w Załączniku. 11/t. 31 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 19 3. Towary w przywozie z dołączoną fakturą zawierającą zobowiązanie należy zgłaszać z podaniem następujących dodatkowych kodów TARIC: Kraj Firma Dodatkowy kod TARIC Węgry Polska Drótarú és Drótkötél Ipari és Kereskedelmi Rt Drumet SA Śląskie Zakłady Lin i Drutu „Linodrut”, Spółka Akcyjna Fabryka Lin i Drutów „Linodrut” Zabrze, Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Fabryka Lin i Drutów „Falind”, Spółka z ograniczoną odpowie- dzialnością Górnośląska Fabryka Lin i Drutu „Linodrut” Bytom, Spółka z ogra- niczoną odpowiedzialnością Dolnośląska Fabryka Lin i Drutu „Linodrut Linmet”, Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Artykuł 3      8616 8617 8619 1. Na mocy art. 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 384/96 i nie naruszając przepisów art. 20 ust. 2 i ust. 3 tego rozporządzenia, zainteresowane strony mogą przedstawić stanowisko na piśmie i wnioskować o przesłuchanie przez Komisję w terminie jednego miesiąca od daty wejścia niniejszego rozporządzenia w życie. 2. Na mocy art. 21 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96, strony, które przedstawiły opinie w terminie podanym w obwieszczeniu o wszczęciu postępowania, mogą zgłaszać uwagi dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia w terminie jednego miesiąca od daty jego wejścia w życie. Niniejsze Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 1 niniejszego rozporządzenia stosuje się przez okres sześciu miesięcy. Artykuł 4 Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich. Sporządzono w Brukseli, dnia 18 lutego 1999 r. W imieniu Komisji Leon BRITTAN Wiceprzewodniczący 20 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 31 Elementy, które należy wskazać w fakturze zawierającej zobowiązanie, o której mowa w art. 2 ust. 2 ZAŁĄCZNIK 1. Numer kodu zgłoszenia produktu (KZP) (taki, jak w zobowiązaniu złożonym przez danego eksportera produkującego), w tym typ, liczba żył, liczba drutów w żyle i kod CN. 2. Dokładny opis towarów, w tym: — „firmowy kod produktu” (FK), — kod CN, — dodatkowy kod TARIC, stosowany przy odprawie przez służby celne towarów podanych na fakturze, na granicach Wspólnoty (jak ustalono w rozporządzeniu), — ilość (podawana w kilogramach), — odpowiednia cena minimalna. 3. Opis warunków sprzedaży, w tym: — cena za kilogram, — odpowiednie warunki płatności, — odpowiednie warunki dostawy, — bonifikaty i rabaty ogółem. 4. Nazwa importera, któremu firma bezpośrednio wystawia fakturę. 5. Imię i nazwisko urzędnika firmy, która wystawiła fakturę zawierającą zobowiązanie oraz następujące podpisane oświadczenie: „Ja, niżej podpisany, oświadczam, że sprzedaż do celów bezpośredniego wywozu towarów, których dotyczy niniejsza faktura, do Wspólnoty Europejskiej, jest realizowana na podstawie i zgodnie z warunkami zobowiązania złożonego przez. ……………… [firma] i przyjętego przez Komisję Europejską na mocy rozporządzenia (WE) nr 362/1999. Oświadczam, że informacje podane na tej fakturze są pełne i prawdziwe. ”


title: Reglamento (CE) nº 361/1999 de la Comisión de 18 de febrero de 1999 relativo a la venta, con arreglo al procedimiento definido en el Reglamento (CEE) nº 2539/84, de carne de vacuno en poder de determinados organismos de intervención y destinada al abastecimiento de las islas Canarias, y por el que se derogan los Reglamentos (CE) nos 2509/98 y 2319/98

eurovoc_concepts:
Canary Islands
beef
intervention agency
sale
supply

text: 19. 2. 1999 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas L 45/3 REGLAMENTO (CE) No 361/1999 DE LA COMISIÓN de 18 de febrero de 1999 relativo a la venta, con arreglo al procedimiento definido en el Reglamento (CEE) no 2539/84, de carne de vacuno en poder de determinados organismos de inter- vención y destinada al abastecimiento de las islas Canarias, y por el que se derogan los Reglamentos (CE) nos 2509/98 y 2319/98 LA COMISIÓN DE LAS COMUNIDADES EUROPEAS, Visto el Tratado constitutivo de la Comunidad Europea, Visto el Reglamento (CEE) no 805/68 del Consejo, de 27 de junio de 1968, por el que se establece la organización común de mercados en el sector de la carne de bovino (1), cuya última modificación la constituye el Reglamento (CE) no 1633/98 (2), y, en particular, el apartado 3 de su artículo 7, Visto el Reglamento (CEE) no 1601/92 del Consejo, de 15 de junio de 1992, sobre medidas específicas en favor de las islas Canarias relativas a determinados productos agra- rios (3), cuya última modificación la constituye el Regla- mento (CE) no 2348/96 (4), y, en particular, el apartado 2 de su artículo 3, Considerando que determinados organismos de interven- ción tienen en su poder importantes existencias de carne de vacuno compradas en régimen de intervención; que debe evitarse la prolongación del período de almacena- miento de esa carne debido a los altos costes que ello ocasiona; Considerando que el Reglamento (CE) no 1319/98 de la Comisión (5) por el que se establece el plan de previsiones de abastecimiento de productos del sector de la carne de vacuno a las islas Canarias fija las cantidades del plan de previsiones de abastecimiento de carne de vacuno conge- lada para el período comprendido entre el 1 de julio de 1998 y el 30 de junio de 1999; que, de acuerdo con las pautas comerciales tradicionales, conviene poner a la venta la carne de vacuno de intervención con el fin de garantizar el abastecimiento de las islas Canarias durante ese período; Considerando que el Reglamento (CEE) no 2539/84 de la Comisión, de 5 de septiembre de 1984, por el que se establecen modalidades especiales de determinadas ventas de carnes de vacuno congeladas en poder de los orga- nismos de intervención (6), cuya última modificación la constituye el Reglamento (CE) no 2417/95 (7), establece la posibilidad de aplicar un procedimiento en dos fases para la venta de carne de vacuno procedente de existencias de intervención; mento (CEE) no 2173/79 de la Comisión (8), cuya última modificación la constituye el Reglamento (CE) no 2417/ 95; Considerando que el artículo 3 del Reglamento (CE) no 2790/94 de la Comisión, de 16 de noviembre de 1994, por el que se establecen las disposiciones de aplicación del Reglamento (CEE) no 1601/92 del Consejo, sobre medidas específicas en favor de las islas Canarias (9), cuya última modificación la constituye el Reglamento (CE) no 825/98 (10), regula el empleo de certificados de ayuda expedidos por las autoridades españolas competentes para los suministros procedentes de la Comunidad; que, para mejorar el funcionamiento de ese régimen, es oportuno establecer algunas excepciones al Reglamento antes citado, especialmente en lo que se refiere a las solicitudes de certificados de ayuda y a la expedición de éstos; Considerando que conviene proceder a esta venta, de conformidad con lo dispuesto en los Reglamentos (CEE) nos 2539/84 y 3002/92 de la Comisión (11), cuya última modificación la constituye el Reglamento (CE) no 770/ 96 (12), y en el Reglamento (CE) no 2790/94, estableciendo al mismo tiempo disposiciones que prescriban las excep- ciones necesarias, atendiendo sobre todo al destino de los productos de que se trate; Considerando que conviene prever la constitución de una garantía con el fin de garantizar que la carne de vacuno llegue al destino previsto; Considerando que los Reglamentos de la Comisión (CE) nos 2509/98 (13) y 2319/98 (14) deben ser derogados; Considerando que las medidas previstas en el presente Reglamento se ajustan al dictamen del Comité de gestión de la carne de bovino, HA ADOPTADO EL PRESENTE REGLAMENTO: Artículo 1 Considerando que, con objeto de garantizar un procedi- miento de licitación regular y uniforme, deben adoptarse otras medidas además de las establecidas en el Regla- 1. Se procede a la venta de los productos de interven- ción comprados con arreglo al artículo 6 del Reglamento (CEE) no 805/68 de aproximadamente: (1) DO L 148 de 28. 6. 1968, p. 24. (2) DO L 210 de 28. 7. 1998, p. 17. (3) DO L 173 de 27. 6. 1992, p. 13. (4) DO L 320 de 11. 12. 1996, p. 1. (5) DO L 183 de 26. 6. 1998, p. 22. (6) DO L 238 de 6. 9. 1984, p. 13. (7) DO L 248 de 14. 10. 1995, p. 39. (8) DO L 251 de 5. 10. 1979, p. 12. (9) DO L 296 de 17. 11. 1994, p. 23. (10) DO L 117 de 21. 4. 1998, p. 5. (11) DO L 301 de 17. 10. 1992, p. 17. (12) DO L 104 de 27. 4. 1996, p. 13. (13) DO L 313 de 21. 11. 1998, p. 3. (14) DO L 289 de 28. 10. 1998, p. 20. L 45/4 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 19. 2. 1999 — 1 500 toneladas de carne de vacuno deshuesada en poder del organismo de intervención irlandés, — 200 toneladas de carne de vacuno con hueso en poder del organismo de intervención español. Reglamento (CE) no 2790/94, la solicitud de certificado irá acompañada únicamente por el original de la factura de compra expedida por el organismo de intervención vendedor o de una copia compulsada de la misma. 2. La carne vendida se destinará al abastecimiento de las islas Canarias en aplicación del Reglamento (CE) no 1319/98. 3. Sin perjuicio de las disposiciones del presente Regla- mento, la venta se llevará a cabo con arreglo a lo dispuesto en los Reglamentos (CEE) nos 2539/84 y 3002/92 y en el Reglamento (CE) no 2790/94. 4. En el anexo I se indican las calidades y los precios mínimos a que se refiere el apartado 1 del artículo 3 del Reglamento (CEE) no 2539/84. 5. Los organismos de intervención venderán en primer lugar los productos de cada grupo que hayan permanecido almacenados durante más tiempo. Los pormenores de las cantidades y los lugares donde se encuentran almacenados los productos estarán a disposi- ción de los interesados en las direcciones que se indican en el anexo II. 6. Únicamente se tomarán en consideración las ofertas que lleguen a los organismos de intervención de que se trate a más tardar el 25 de febrero de 1999, a las 12 horas. 7. No obstante lo dispuesto en el apartado 1 del ar- tículo 8 del Reglamento (CEE) no 2173/79, la oferta deberá ser presentada al organismo de intervención correspondiente en un sobre cerrado en el que figurará la referencia al Reglamento pertinente. El sobre cerrado no será abierto por el organismo de intervención antes de que expire el plazo mencionado en el apartado 6. Artículo 2 La oferta o la solicitud de compra será presentada por 1. un agente económico inscrito en el registro a que se refiere el apartado 1 del artículo 5 del Reglamento (CE) no 2790/94, o por un agente económico que actúe en su nombre en virtud de un mandato escrito conferido por el primero. 2. Cuando se reciba una oferta o una solicitud de compra, el organismo de intervención no celebrará el contrato hasta que haya comprobado, dirigiéndose a los organismos españoles competentes indicados en el anexo III, que esa cantidad está disponible dentro de los límites del plan de previsiones de abastecimiento. Simultáneamente, el organismo español reservará al 3. solicitante la cantidad solicitada hasta recepción de la correspondiente solicitud de certificado de ayuda. No obstante lo dispuesto en el apartado 1 del artículo 6 del La solicitud de certificado de ayuda deberá ser presentada a más tardar en un plazo de catorce días a partir de la fecha de cumplimentación de la factura de compra. 4. No obstante lo dispuesto en el apartado 1 del artículo 3 del Reglamento (CE) no 2790/94, no se pagará la ayuda por la carne vendida en virtud del presente Reglamento. 5. No obstante lo dispuesto en la letra b) del apartado 4 del artículo 3 del Reglamento (CE) no 2790/94, en la casilla 24 de la solicitud del certificado de ayuda y del propio certificado se deberá incluir la indicación «Certifi- cado de ayuda que se ha de utilizar en las islas Canarias — Sin ayuda». Artículo 3 No obstante lo dispuesto en el apartado 2 del artículo 4 del Reglamento (CEE) no 2539/84, las solicitudes de compra podrán presentarse a partir del décimo día labo- rable siguiente a la fecha indicada en el apartado 6 del artículo 1. Artículo 4 El importe de la garantía establecida en el apartado 1 del artículo 5 del Reglamento (CEE) no 2539/84 queda fijado en: — 3 000 euros por tonelada de carne de vacuno deshue- sada, — 1 400 euros por tonelada de carne de vacuno con hueso. El suministro a las islas Canarias de los productos en cuestión a más tardar el 30 de junio de 1999 constituirá una exigencia principal en el sentido del artículo 20 del Reglamento (CEE) no 2220/85 de la Comisión (1). La prueba del cumplimiento de este requisito se presentará en un plazo de dos meses a partir de la realización, ante las autoridades competentes de las islas Canarias, de las diligencias necesarias para el suministro de que se trate. Artículo 5 La orden de retirada a que se refiere la letra b) del apar- tado 1 del artículo 3 del Reglamento (CEE) no 3002/92 y el ejemplar de control T5 llevarán la siguiente indicación: Carne de intervención destinada a las islas Canarias — Sin ayuda [Reglamento (CE) no 361/1999] Interventionskød til De Kanariske Øer — uden støtte (forordning (EF) nr. 361/1999) (1) DO L 205 de 3. 8. 1985, p. 5. 19. 2. 1999 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas L 45/5 Interventionsfleisch für die Kanarischen Inseln — ohne Beihilfe (Verordnung (EG) Nr. 361/1999) Jq(cid:146)ar ap(cid:149) tgm paq(cid:146)lbasg cia tir Jamaq(cid:148)our M(cid:147)sour — wyq(cid:148)r emisw(cid:151)seir [Jamomisl(cid:149)r (EJ) aqih. 361/1999] Intervention meat for the Canary Islands — without the payment of aid (Regulation (EC) No 361/1999) Viandes d’intervention destinées aux îles Canaries — Sans aide [règlement (CE) no 361/1999] Carni in regime d’intervento destinate alle isole Canarie — senza aiuto [regolamento (CE) n. 361/1999] Interventievlees voor de Canarische Eilanden — zonder steun (Verordening (EG) nr. 361/1999) Carne de intervenção destinada às ilhas Canárias — sem ajuda [Regulamento (CE) nº 361/1999] Kanariansaarille osoitettu interventioliha — ilman tukea (Asetus (EY) N:o 361/1999) Interventionskött (Förordning (EG) nr 361/1999). för Kanarieöarna — utan bidrag Artículo 6 Quedan derogados los Reglamentos (CE) nos 2509/98 y 2319/98. Artículo 7 El presente Reglamento entrará en vigor el tercer día siguiente al de su publicación en el Diario Oficial de las Comunidades Europeas. El presente Reglamento será obligatorio en todos sus elementos y directamente aplicable en cada Estado miembro. Hecho en Bruselas, el 18 de febrero de 1999. Por la Comisión Franz FISCHLER Miembro de la Comisión L 45/6 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 19. 2. 1999 ANEXO I — BILAG I — ANHANG I — PAQAQTGLA I — ANNEX I — ANNEXE I — ALLEGATO I — B(cid:246)LAGE I — ANEXO I — LIITE I — BILAGA I Estado miembro Medlemsstat Mitgliedstaat Jq(cid:145)tor l(cid:146)kor Member State État membre Stato membro Lidstaat Estado-membro Jäsenvaltio Medlemsstat Productos Produkter Erzeugnisse Pqo(cid:152)(cid:149)mta Products Produits Prodotti Producten Produtos Tuotteet Produkter Cantidad aproximada (toneladas) Tilnærmet mængde (tons) Ungefähre Mengen (Tonnen) Jat(cid:145) pqos(cid:146)ccisg pos(cid:149)tgta (t(cid:149)moi) Approximate quantity (tonnes) Quantité approximative (tonnes) Quantità approssimativa (tonnellate) Hoeveelheid bij benadering (ton) Quantidade aproximada (toneladas) Arvioitu määrä (tonneina) Ungefärlig kvantitet (ton) Precio mínimo expresado en euros por tonelada (1) Mindstepriser i EUR/ton (1) Mindestpreise, ausgedrückt in EUR/Tonne (1) Ek(cid:145)wister til(cid:146)r p(cid:150)kgsgr ejvqaf(cid:149)lemer se euq(cid:150) am(cid:145) t(cid:149)mo (1) Minimum prices expressed in EUR per tonne (1) Prix minimaux exprimés en euros par tonne (1) Prezzi minimi espressi in euro per tonnellata (1) Minimumpr¶zen uitgedrukt in euro per ton (1) Preço mínimo expresso em euros por tonelada (1) Alimmat hinnat euroina tonnilta (1) Lägsta priser i euro per ton (1) a) Carne deshuesada — Udbenet kød — Fleisch ohne Knochen — Jq(cid:146)ata wyq(cid:148)r j(cid:149)jaka — Boneless beef — Viande désossée — Carni senza osso — Vlees zonder been — Carne desossada — Luuton naudanliha — Benfritt kött IRELAND — Thick flank (INT 12) — Topside (INT 13) — Silverside (INT 14) — Rump (INT 16) — Striploin (INT 17) — Forerib (INT 19) 400 200 100 100 500 200 1 000 1 200 1 000 1 000 2 500 1 200 b) Cuartos traseros con hueso — Bagfjerdinger, ikke udbenet — Hinterviertel mit Knochen — Op(cid:148)shia t(cid:146)taqta le j(cid:149)jaka — Bone-in hindquarters — Quartiers arrière avec os — Quarti posteriori non disossati — Achtervoeten met been — Quartos traseiros com osso — Luullinen takaneljännes — Bakkvartsparter med ben ESPAÑA — Cuartos traseros 200 750 (1) Estos precios se entienden peso neto de acuerdo con las disposiciones del apartado 1 del artículo 17 del Reglamento (CEE) no 2173/79. (1) Disse priser gælder netto i overensstemmelse med bestemmelserne i artikel 17, stk. 1, i forordning (EØF) nr. 2173/79. (1) Diese Preise gelten netto gemäß den Vorschriften von Artikel 17 Absatz 1 der Verordnung (EWG) Nr. 2173/79. (1) Oi til(cid:146)r aut(cid:146)r evaql(cid:149)fomtai ep(cid:148) tou jahaqo(cid:151) b(cid:145)qour s(cid:151)lvyma le tir diat(cid:145)neir tou (cid:145)qhqou 17 paq(cid:145)cqavor 1 tou jamomislo(cid:151) (EOJ) aqih. 2173/79. (1) These prices shall apply to net weight in accordance with the provisions of Article 17(1) of Regulation (EEC) No 2173/79. (1) Ces prix s’entendent poids net conformément aux dispositions de l’article 17, paragraphe 1, du règlement (CEE) no 2173/79. (1) Il prezzo si intende peso netto in conformità del disposto dell’articolo 17, paragrafo 1, del regolamento (CEE) n. 2173/79. (1) Deze pr¶zen gelden netto, overeenkomstig de bepalingen van artikel 17, lid 1, van Verordening (EEG) nr. 2173/79. (1) Estes preços aplicam-se a peso líquido, conforme o disposto no nº 1 do artigo 17º do Regulamento (CEE) nº 2173/79. (1) Asetuksen (ETY) N:o 2173/79 17 artiklan 1 kohdan mukaiset nettopainohinnat. (1) Dessa priser gäller nettovikt enligt bestämmelser i artikel 17. 1 i förordning (EEG) nr 2173/79. 19. 2. 1999 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas L 45/7 ANEXO II — BILAG II — ANHANG II — PAPAPTHMA II — ANNEX II — ANNEXE II — ALLEGATO II — BIJLAGE II — ANEXO II — LIITE II — BILAGA II Direcciones de los organismos de intervención — Interventionsorganernes adresser — Anschriften der Interventionsstellen — Dieuh(cid:151)mseir tym oqcamisl(cid:150)m paqelb(cid:145)seyr — Addresses of the intervention agencies — Adresses des organismes d’intervention — Indirizzi degli organismi d’intervento — Adressen van de interventiebureaus — Endereços dos organismos de intervenção — Interventioelinten osoitteet — Interventionsorganens adresser ESPAÑA: FEGA (Fondo Español de Garantía Agraria) Beneficencia, 8 E-28005 Madrid Tel. : fax: (34) 913 47 65 00/913 47 63 10; télex: FEGA 23427 E/FEGA 41818 E; (34) 915 21 98 32/915 22 43 87 IRELAND: Department of Agriculture, Food and Forestry Agriculture House Kildare Street IRL-Dublin 2 Tel. Telex 93292 and 93607, telefax (01) 661 62 63, (01) 678 90 11, ext. 2278 and 3806 (01) 678 52 14 and (01) 662 01 98 ANEXO III — BILAG III — ANHANG III — PAQAQTGLA III — ANNEX III — ANNEXE III — ALLEGATO III — BIJLAGE III — ANEXO III — LIITE III — BILAGA III Organismos españoles a que se refiere el apartado 2 del artículo 2 — De i artikel 2, stk. 2, omhandlede spanske organer — Die in Artikel 2 Absatz 2 genannten spanischen Stellen — Oi ispamijo(cid:148) oqcamislo(cid:148) pou pqobk(cid:146)pomtai sto (cid:145)qhqo 2 paq(cid:145)cqavor 2 — The Spanish agencies referred to in Article 2(2) — Les organismes espagnols visés à l’article 2, paragraphe 2 — Organismi spagnoli di cui all’articolo 2, paragrafo 2 — In artikel 2, lid 2, bedoelde Spaanse instanties — Organismos espanhóis referidos no nº 2 do artigo 2º — 2 artiklan 2 kohdan tarkoittama espanjalainen toimielin — De i artikel 2. 2 avsedda spanska organen — Dirección Territorial de Comercio en Las Palmas José Frachy Roca, 5 E-35007 Las Palmas de Gran Canaria Tel. : (34) 928 26 14 11/928 26 21 36; fax: (34) 928 27 89 75 — Dirección Territorial de Comercio en Santa Cruz de Tenerife Pilar, 1 E-38002 Santa Cruz de Tenerife Tel. : (34) 922 24 14 80/922 24 13 79; fax: (34) 922 24 42 61/922 24 68 36