title: Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1999/5/WE z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności

eurovoc_concepts:
Community certification
harmonisation of standards
marketing standard
satellite communications
technical standard
telecommunications equipment

text: 254 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 13/t. 23 31999L0005 7. 4. 1999 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 91/10 DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY nr 1999/5/WE z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a, uwzględniając wniosek Komisji (1), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (2), działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Trakta- tu (3), na podstawie wspólnego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy w dniu 8 grudnia 1998 r. , a także mając na uwadze, co następuje: (1) (2) (3) (4) Urządzenia radiowe i końcowe urządzenia telekomunika- cyjne stanowią ważną część rynku telekomunikacyjnego, który jest ważnym elementem gospodarki Wspólnoty; dyrektywy odnoszące się do sektora telekomunikacyjnych urządzeń końcowych nie są już w stanie uwzględniać spo- dziewanych zmian w tym sektorze, wynikających z roz- woju nowych technologii, zmian na rynku oraz uregulo- wań prawnych dotyczących sieci komputerowych. Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności określonymi w art. 3b Traktatu, Państwa Członkowskie nie mogą osiągnąć w stopniu zadawalającym celu stworzenia otwartego jednolitego rynku urządzeń telekomunikacyj- nych, a mogą z lepszym wynikiem osiągnąć go na pozio- mie Wspólnoty; niniejsza dyrektywa nie obejmuje niczego, ponad to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu. Państwa Członkowskie mogą opierać się na art. 36 Trak- tatu w celu wyłączenia niektórych kategorii sprzętu, do którego odnosi się niniejsza dyrektywa. Dyrektywa 98/13/WE (4) ujednoliciła przepisy dotyczące końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz urządzeń (1) Dz. U. C 248 z 14. 8. 1997, str. 4. (2) Dz. U. C 73 z 9. 3. 1998, str. 10. (3) Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 29 stycznia 1998 r. (Dz. U. C 56 z 23. 2. 1998, str. 27), wspólne stanowisko Rady z dnia 8 czerwca 1998 r. (Dz. U. C 227 z 20. 7. 1998, str. 37) oraz decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 6 października 1998 (Dz. U. C 328 z 26. 10. 1998, str. 32). Decyzja Rady z dnia 25 stycznia 1999 r. oraz decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 lutego 1999 r. (4) Dz. U. L 74 z 12. 3. 1998, str. 1. (5) (6) (7) naziemnych do przekazu satelitarnego, w tym działania zmierzające do wzajemnego uznawania ich zgodności. Przepisy tej dyrektywy nie obejmują znacznej części rynku sprzętu radiowego. Towary o podwójnym zastosowaniu podlegają przepisom Wspólnoty odnośnie regulacji i kontroli wywozu, wpro- wadzonym przez (WE) nr 3381/94 (5). rozporządzenie Rady Szeroki zakres zastosowania niniejszej dyrektywy wymaga wprowadzenia nowych definicji wyrażeń: „sprzęt radiowy” oraz „końcowe urządzenia telekomunikacyjne”; uregulo- wania prawne, których celem jest stworzenie jednolitego rynku sprzętu radiowego i końcowych urządzeń teleko- munikacyjnych, powinny stworzyć warunki do rozwoju inwestycji, produkcji i sprzedaży w tempie odzwierciedla- jącym zmiany i rozwój nowych technologii oraz zmiany na rynku. (8) Wobec stale wzrastającego znaczenia końcowych urzą- dzeń telekomunikacyjnych oraz sieci komunikacyjnych wykorzystujących połączenia radiowe obok sprzętu połą- czonego za pomocą kabli, wszelkie uregulowania i prze- pisy odnoszące się do wytwarzania, wprowadzania na rynek i stosowania sprzętu radiowego oraz końcowych urządzeń telekomunikacyjnych powinny obejmować oba rodzaje takiego sprzętu i urządzeń. (9) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady nr 98/10/WE z dnia 26 lutego 1998 r. w sprawie zastosowania zasady otwartej sieci (ONP) w telefonii głosowej oraz usługach powszechnych w telekomunikacji w konkurencyjnym śro- dowisku (6) wymaga, aby krajowe władze wykonawcze odpowiedzialne za regulację tego rynku zapewniły ogło- szenie szczegółowych danych technicznych dla końco- wych urządzeń sieciowych w celu zapewnienia funkcjono- wania rynku konkurencyjnego w zakresie dostawy końcowych urządzeń sieciowych. (10) Cele określone w dyrektywie Rady 73/23/EWG z dnia 19 lutego 1973 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących sprzętu elektrycznego przeznaczonego do pracy w określonym zakresie napięcia elektrycznego (7) są wystarczające, aby objąć sprzęt radiowy i końcowe urządzenia telekomunikacyjne, ale bez zastosowania limitu niższego napięcia. (5) Dz. U. L 367 z 31. 12. 1994, str. 1. (6) Dz. U. L 101 z 1. 4. 1998, str. 24. (7) Dz. U. L 77 z 26. 3. 1973, str. 29. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 93/68/EWG (Dz. U. L 220 z 30. 8. 1993, str. 1). 13/t. 23 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 255 (11) Wymagania dotyczące ochrony związane z kompatybilno- ścią parametrów elektromagnetycznych, przewidziane w dyrektywie Rady 89/336/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących kompatybilności parametrów elektromagne- tycznych (1) są wystarczające, aby obejmowały również sprzęt radiowy i końcowe urządzenia telekomunikacyjne. (19) Powinna istnieć możliwość sformułowania i dodania kon- kretnych zasadniczych wymogów odnoszących się do wła- ściwości istotnych dla zachowania prywatności użytkow- nika, dla niepełnosprawnych użytkowników, dla służb ratunkowych i/lub dla uniemożliwienia popełnienia nad- użycia finansowego. (12) Prawo wspólnotowe stwierdza, że przeszkody dla swobod- nego przepływu towarów we Wspólnocie, wynikające ze znaczących rozbieżności w ustawodawstwach krajowych odnoszących się do wprowadzania towarów na rynek, mogą być usprawiedliwione jedynie wtedy, kiedy krajowe uregulowania są konieczne i proporcjonalne; zatem harmonizację prawa należy ograniczyć jedynie do tych wymagań, które są niezbędne, aby zasadnicze wymogi dotyczące sprzętu radiowego i końcowych urządzeń tele- komunikacyjnych zostały spełnione. (20) Uznanym faktem jest to, że na rynku konkurencyjnym dobrowolna certyfikacja oraz znakowanie towarów w ramach działań podejmowanych przez organizacje kon- sumenckie, producentów, handlowców i innych uczestni- ków rynku przyczynia się do poprawy jakości jest korzystnym środkiem podniesienia poziomu zaufania klientów w odniesieniu do towarów i usług na rynku urzą- dzeń telekomunikacyjnych; Państwa Członkowskie mogą wspierać takie działania; nie powinny być one sprzeczne z regułami konkurencji, które zostały zawarte w Traktacie. i (13) Zasadnicze wymogi odnoszące się do określonego rodzaju sprzętu radiowego i końcowych urządzeń telekomunika- cyjnych powinny zależeć od istoty i właściwości tego rodzaju sprzętu; wymogi te muszą być stosowane z zacho- waniem dużej ostrożności, aby nie stanowiło to prze- szkody we wprowadzaniu innowacji technologicznych oraz nie ograniczało wymogów narzucanych przez gospo- darkę rynkową. (14) Należy dołożyć wszelkich starań, aby sprzęt radiowy i koń- cowe urządzenia telekomunikacyjne nie stanowiły możli- wego do uniknięcia zagrożenia dla zdrowia. (15) Telekomunikacja ma duże znaczenie dla dobrobytu i zatrudnienia osób niepełnosprawnych, które stanowią znaczną i wzrastającą część populacji Europy; sprzęt radiowy telekomunikacyjne powinno się we właściwych przypadkach projektować w ten sposób, aby mogły być wykorzystane przez osoby niepełnosprawne bez żadnych, albo też po niewielkich przeróbkach. i końcowe urządzenia (16) Sprzęt radiowy i końcowe urządzenia telekomunikacyjne mogą spełniać pewne funkcje, które są wymagane podczas prowadzenia czynności przez służby ratunkowe. (17) Pewne właściwości sprzętu radiowego i końcowych urzą- dzeń telekomunikacyjnych można projektować po to, aby uniemożliwić naruszenie tajemnicy danych osobowych lub prywatności użytkownika i subskrybenta i/lub unie- możliwić nadużycia finansowe. (18) W pewnych przypadkach niezbędne może być współdzia- łanie poprzez połączenia sieciowe urządzeń objętych prze- pisami niniejszej dyrektywy oraz połączenie urządzeniami określonego typu w całej Wspólnocie. (1) Dz. U. L 139 z 23. 5. 1989, str. 19. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 93/68/EWG. (21) Należy zapobiegać możliwości powstawania ubocznych i niepożądanych zakłóceń usług dla osób innych niż użyt- kownicy sprzętu radiowego i końcowych urządzeń teleko- munikacyjnych; producenci końcowych urządzeń powinni projektować sprzęt w taki sposób, aby takie niewłaściwe zakłócenia nie odbijały się na działaniu urządzeń pracują- cych w sieci w normalnych warunkach działalności; ope- ratorzy sieci powinni projektować sieci w taki sposób, aby producenci końcowych urządzeń telekomunikacyjnych nie musieli podejmować niewspółmiernych działań w celu zabezpieczenia pracy w sieci; Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych (ETSI) powinien we właściwy spo- sób uwzględnić powyższy cel podczas przygotowywania norm dotyczących dostępu do sieci publicznych. (22) Należy zapewnić efektywne wykorzystanie widma radio- wego po to, aby wyeliminować szkodliwe zakłócenia; należy podejmować działania promujące najbardziej sku- teczne, na danym poziomie rozwoju technologii, wyko- rzystanie ograniczonych zasobów, takich jak na przykład widmo częstotliwości. (23) Zharmonizowane interfejsy między końcowymi urządze- niami i sieciami telekomunikacyjnymi są istotnym czynni- kiem rozwoju rynku konkurencyjnego, zarówno jeśli cho- dzi o końcowe urządzenia, jak i usługi sieciowe. (24) Jednakże operatorzy publicznych sieci telekomunikacyj- nych powinni mieć zapewnioną możliwość określenia właściwości technicznych dotyczących interfejsów w ich sieci, z zachowaniem reguł konkurencji określonych w Traktacie; w związku z tym, powinni oni publikować dokładne i szczegółowe specyfikacje techniczne dotyczące interfejsów po to, aby umożliwić producentom projekto- wanie takich końcowych urządzeń telekomunikacyjnych, które spełniają wymagania określone w niniejszej dyrekty- wie. PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 13/t. 23 256 (25) Jednakże reguły konkurencji zawarte w Traktacie oraz w dyrektywie Komisji 88/301/EWG z dnia 16 maja 1988 r. w sprawie konkurencji na rynkach końcowych urządzeń telekomunikacyjnych (1) ustanawiają zasadę równego, przejrzystego i niedyskryminującego traktowania wszyst- kich specyfikacji technicznych, które mają wpływ na ure- gulowania prawne; dlatego też zadaniem Wspólnoty oraz Państw Członkowskich, w porozumieniu ze wszystkimi uczestnikami rynku, jest zapewnienie, aby ramy regula- cyjne ustanowione w niniejszej dyrektywie były sprawied- liwe. (26) Zadaniem europejskich organizacji normalizacyjnych, w szczególności ETSI, jest uaktualnianie zharmonizowa- nych norm oraz przedstawianie ich w taki sposób, który pozwala na jednoznaczną interpretację; przestrzeganie, interpretacja i wprowadzanie zharmonizowanych norm stanowi wysoce wyspecjalizowany obszar działalności o stale rosnącym stopniu złożoności i wzrastających wyma- ganiach; zadania te wymagają aktywnej współpracy bie- głych ze strony uczestników gry rynkowej; w niektórych sytuacjach niezbędne może być przygotowanie interpreta- cji bądź poprawek zharmonizowanych norm w trybie bar- dziej pilnym, niż to możliwe przy uwzględnieniu działań zgodnych z normalnymi procedurami europejskich orga- nizacji normalizacyjnych funkcjonujących zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. , ustanawiającą procedury dostar- czania informacji w zakresie regulacji i norm technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyj- nego (2). (27) Zharmonizowanie na poziomie europejskim norm odno- śnie projektowania i produkcji sprzętu radiowego oraz końcowych urządzeń telekomunikacyjnych leży w dobrze pojętym interesie publicznym; przestrzeganie takich zharmonizowanych norm jest powodem do domniemania zgodności z zasadniczymi wymogami; zezwala się na wykorzystanie innych sposobów wykazania zgodności z zasadniczymi wymogami. (28) W procesie przypisywania sprzętu do poszczególnych klas należy wykorzystać wiedzę CEPT/ERC oraz właściwych europejskich organizacji normalizacyjnych, zajmujących się dziedziną urządzeń radiowych; należy także popierać wszędzie tam, gdzie to jest możliwe, wszelkie inne formy współpracy z tymi organizacjami. (29) Aby zapewnić Komisji możliwość skutecznego monitoro- wania kontroli rynku, Państwa Członkowskie powinny przekazywać wszelkie istotne informacje dotyczące typów interfejsów, niewłaściwych bądź niewłaściwie stosowa (1) Dz. U. L 131 z 27. 5. 1988, str. 73. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 94/46/(Dz. U. L 268 z 19. 10. 1994, str. 15). (2) Dz. U. L 204 z 21. 7. 1998, str. 37. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 98/48/(Dz. U. L 217 z 5. 08. 1998, str. 18). nych zharmonizowanych norm, notyfikowanych organów oraz władz nadzoru. (30) Notyfikowane organy i władze nadzoru powinny wymie- niać informacje dotyczące sprzętu radiowego i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych, mając na uwadze sku- teczny nadzór rynku; taka współpraca powinna opierać się w jak największym zakresie na środkach elektronicznych; w szczególności taka współpraca powinna umożliwić informowanie władz krajowych na temat sprzętu radio- wego wprowadzonego na rynek, który wykorzystuje pasma częstotliwości niezharmonizowane we Wspólnocie. (31) Producenci powinni powiadomić Państwa Członkowskie o zamiarze wprowadzenia do obrotu sprzętu radiowego i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych, wykorzystu- jących pasmo częstotliwości, którego użycie nie jest zhar- monizowane w całej Wspólnocie. Państwa Członkowskie powinny w tym celu wprowadzić procedury dotyczące takiego powiadamiania; procedury takie powinny być proporcjonalne i nie powinny stanowić dodatkowej pro- cedury oceny zgodności poza procedurami określonymi w załącznikach IV lub V; pożądane jest, aby zharmonizo- wać takie procedury dotyczące powiadamiania i przepro- wadzać je za pomocą środków elektronicznych. (32) Sprzęt radiowy i końcowe urządzenia telekomunikacyjne, których parametry spełniają zasadnicze wymogi, powinny być dopuszczone do obrotu bez żadnych ograniczeń; taki sprzęt powinien uzyskać zezwolenia na wykorzystanie zgodne z jego przeznaczeniem; oddanie do użytku może podlegać autoryzacji w odniesieniu do wykorzystania określonego widma radiowego oraz sposobu wykorzysta- nia. jednakże zainteresowane (33) Należy zapewnić możliwość prezentacji sprzętu nie spełniającego wymagań określonych w niniejszej dyrekty- wie na targach handlowych, wystawach, itp. , na których prezentowany jest sprzęt radiowy i końcowe urządzenia strony telekomunikacyjne; powinny zostać właściwie powiadomione, że taki sprzęt nie spełnia warunków zgodności i nie może być zakupiony w takiej postaci; Państwa Członkowskie mogą ograniczyć możliwość wykorzystania takiego sprzętu prezentowa- nego na wystawach czy targach, łącznie z możliwością uruchomienia, z powodów wynikających z właściwego i skutecznego wykorzystania widma radiowego oraz unik- nięcia szkodliwej ingerencji w odniesieniu do kwestii mają- cych związek z ochroną zdrowia publicznego. (34) Częstotliwości radiowe są przyznawane na poziomie kra- jowym i, w zakresie, w jakim nie zostały zharmonizowa- ne, pozostają w wyłącznej kompetencji Państw Członkow- skich; niezbędne jest ustanowienie przepisów ochronnych, które pozwalają Państwom Członkowskim, zgodnie z art. 36 Traktatu, zakazać, ograniczyć lub nakazać wycofa- nie z rynku sprzętu radiowego, który jest źródłem, lub też 13/t. 23 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 257 co do którego można oczekiwać, że może stać się źródłem szkodliwego zakłócenia fal radiowych; powstawanie zakłóceń fal w zakresie częstotliwości radiowych przyzna- wanych na poziomie krajowym również stanowi ważny powód dla Państw Członkowskich do podjęcia środków ochronnych. (35) Producenci odpowiadają za szkody wyrządzone przez wadliwie wykonany sprzęt na podstawie przepisów dyrek- tywy Rady 85/374/EWG (1); bez uszczerbku dla odpowie- dzialności producenta, każda osoba, która sprowadza sprzęt przeznaczony do sprzedaży na obszarze Wspólnoty w ramach swojej działalności gospodarczej, ponosi odpo- wiedzialność za sprzęt na podstawie niniejszej dyrektywy; producent, jego upoważniony przedstawiciel oraz każda osoba fizyczna lub prawna, odpowiedzialna za wprowa- dzenie sprzętu do obrotu we Wspólnocie, ponosi odpo- wiedzialność zgodnie z przepisami dotyczącymi odpowie- dzialności umownej lub pozaumownej w Państwach Członkowskich. (36) Środki, jakie Państwa Członkowskie i Komisja mogą pod- jąć w sytuacji, kiedy sprzęt, uznany wcześniej za spełnia- jący wymogi niniejszej dyrektywy, powoduje poważne uszkodzenia sieci lub jest źródłem szkodliwego zakłócenia fal radiowych, ustalane są zgodnie z zasadami ogólnymi prawa wspólnotowego, w szczególności z zasadami obiek- tywizmu, proporcjonalności i niedyskryminacji. (37) Dnia 22 lipca 1993 r. Rada przyjęła decyzję 93/465/EWG dotyczącą modułów poszczególnych faz procedur oceny zgodności oraz reguł dotyczących opatrzenia i użycia oznakowania zgodności WE, które mają być wykorzystane w szczegółowych dyrektywach dotyczących harmoniza- cji (2); spośród możliwych do zastosowania procedur oceny zgodności należy wybrać moduły przewidziane w tej decyzji. (38) Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby wyznaczone przez nie organy oraz władze nadzoru były powszechnie uznawane zgodnie z właściwymi normami europejskimi. spełniają wymagania (39) Wykazywanie, że sprzęt radiowy i końcowe urządzenia określone telekomunikacyjne w dyrektywie 73/23/EWG oraz w dyrektywie 89/336/EWG, może zostać przeprowadzone na podstawie procedur określonych w tych dyrektywach, jeżeli sprzęt objęty jest uregulowaniami w nich zawartymi; skutkiem tego procedura przewidziana w art. 10 ust. 1 dyrektywy 89/336/EWG może zostać wykorzystana w sytuacji, gdy zastosowanie zharmonizowanych norm można uznać za wystarczający powód do domniemania, że zostały speł- nione warunki zgodności z przepisami dotyczącymi (40) (41) ochrony; procedura przewidziana w art. 10 (3) może zostać wykorzystana w sytuacji, kiedy producent nie zasto- sował zharmonizowanych norm albo kiedy takie normy nie istnieją. Przedsiębiorstwa Wspólnoty powinny mieć zapewniony skuteczny i porównywalny dostęp do rynków państw trze- cich oraz powinny być traktowane w państwach trzecich na zasadach podobnych do tych, na jakich Wspólnota traktuje przedsiębiorstwa, które są w wyłącznym posiada- niu, są kontrolowane poprzez większościowy udział lub też są kontrolowane przez obywateli danych państw trze- cich. Pożądane jest ustanowienie komitetu, w którym mogą współpracować organy bezpośrednio zajmujące się wpro- wadzaniem w życie przepisów dotyczących sprzętu radio- wego i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych, w szczególności organów krajowych zajmujących się oceną zgodności i nadzorem rynku w tym zakresie, po to, aby mogły one skutecznie współpracować z Komisją przy zharmonizowanym i proporcjonalnym wprowadzaniu właściwych uregulowań prawnych niezbędnych, by spro- stać wymogom rynku oraz konsumentów; w tym celu należy także tam, gdzie jest to potrzebne, korzystać z kon- sultacji przedstawicieli operatorów sieci telekomunikacyj- nych, użytkowników, konsumentów, producentów oraz dostawców usług w przedmiotowym zakresie. (42) Dnia 20 grudnia 1994 r. (4) między Parlamentem Europej- skim, Radą oraz Komisją została zawarta umowa modus vivendi, dotycząca środków wykonawczych do aktów przy- jętych w trybie określonym w art. 189b Traktatu WE. (43) Komisja powinna kontrolować i nadzorować wprowadza- nie w życie, a także wszelkie praktyczne implikacje wyni- kające z wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy i innych powiązanych dyrektyw oraz podjąć kroki zapew- niające koordynację wprowadzania przepisów wszystkich powiązanych dyrektyw w celu wyeliminowania zakłóceń sprzętu telekomunikacyjnego, które mają wpływ na życie ludzi albo mogą uszkodzić własność. (44) (45) Funkcjonowanie niniejszej dyrektywy powinno być okres- owo analizowane pod kątem rozwoju sektora telekomuni- kacji oraz doświadczeń wynikających z wprowadzenia zasadniczych wymogów oraz procedur oceny zgodności przewidzianych w niniejszej dyrektywie. Przy wprowadzaniu zmian w uregulowaniach dotyczących przedmiotowych zagadnień konieczne jest zapewnienie łagodnego przejścia z jednej do drugiej sytuacji prawnej po to, aby wyeliminować perturbacje na rynku i uniknąć stanu niepewności prawnej. (1) Dz. U. L 210 z 7. 8. 1985, str. 29. (2) Dz. U. L 220 z 30. 8. 1993, str. 23. (3) Dz. U. L 220 z 30. 8. 1993, str. 23. (4) Dz. U. C 102 z 4. 4. 1996, str. 1. 258 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 13/t. 23 (46) Niniejsza dyrektywa zastępuje dyrektywę 98/13/WE, która w związku z tym powinna zostać uchylona; dyrektywy 73/23/EWG oraz 89/336/EWG nie mają zastosowania do sprzętu objętego przepisami niniejszej dyrektywy, z wyjąt- kiem wymogów dotyczących ochrony i bezpieczeństwa oraz niektórych procedur oceny zgodności, 5. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do aparatury wyko- rzystywanej wyłącznie do celów związanych z bezpieczeństwem publicznym, obronnością, bezpieczeństwem państwa (łącznie z zapewnieniem bezpieczeństwa gospodarczego państwa w przy- padku działań należących do sfery bezpieczeństwa) oraz działa- niami państwa w obszarze prawa karnego. PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ: ROZDZIAŁ I ASPEKTY OGÓLNE Artykuł 1 Zakres i cel 1. Niniejsza dyrektywa ustanawia ogólne ramy prawne odnośnie wprowadzania do obrotu, swobodnego przepływu oraz użytko- wania na obszarze Wspólnoty urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych. 2. W przypadkach, gdy integralnym elementem albo elementem wyposażenia sprzętu określonego w art. 2 lit. a) jest: a) wyrób medyczny w rozumieniu art. 1 dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych (1); lub b) wyrób medyczny aktywnego osadzania w rozumieniu art. 1 dyrektywy Rady 90/385/EWG z dnia 20 czerwca 1990 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw w Państwach Członkow- skich dotyczących wyrobów medycznych aktywnego osadza- nia (2); sprzęt taki jest regulowany niniejszą dyrektywą, bez uszczerbku dla stosowania dyrektyw 93/42/EWG oraz 90/385/EWG w odniesieniu do, odpowiednio, wyrobów medycznych i wyro- bów medycznych aktywnego osadzania. 3. W przypadkach, gdy urządzenie jest częścią albo oddzielnym elementem wyposażenia technicznego pojazdu w rozumieniu dyrektywy Rady 72/245/EWG (3), odnoszącej się do nakładania się fal radiowych (kompatybilności elektromagnetycznej) pojaz- dów albo części pojazdów, albo też oddzielnych elementów wyposażenia technicznego pojazdów w rozumieniu art. 1 dyrek- tywy Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. , odnoszącej się do homologacji typu pojazdów dwukołowych lub trójkołowych, urządzenia takie są regulowane w niniejszej dyrektywie, bez uszczerbku dla stosowania odpowiednio dyrektywy 72/245/EWG lub dyrektywy 92/61/EWG. 4. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do sprzętu wymie- nionego w załączniku I. (1) Dz. U. L 169 z 12. 7. 1993, str. 1. (2) Dz. U. L 152 z 6. 7. 1972, str. 15. Poprawki do dyrektywy zostały po raz ostatni wniesione w dyrektywie Komisji 95/54/WE (Dz. U. L 266 z 8. 11. 1995, str. 1). (3) Dz. U. L 225 z 10. 8. 1992, str. 72. Dyrektywa z ostatnimi zmianami wniesionymi w Akcie Akcesyjnym z 1994 r. Artykuł 2 Definicje Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje: a) „aparatura” oznacza jakikolwiek urządzenie, które jest albo sprzętem radiowym, albo końcowym urządzeniem telekomu- nikacyjnym, albo też spełnia obie te funkcje; b) „końcowe urządzenie telekomunikacyjne” oznacza dowolny produkt, umożliwiający przesyłanie informacji lub jego zna- czący element, które mogą być bezpośrednio lub pośrednio podłączone za pomocą jakichkolwiek środków do interfejsu publicznych sieci telekomunikacyjnych (to znaczy, sieci tele- komunikacyjnych, które w całości lub częściowo są wykorzys- tywane do świadczenia ogólnodostępnych usług telekomuni- kacyjnych); c) „sprzęt radiowy” oznacza dowolny produkt lub jego znaczący element umożliwiający przekazywanie informacji za pośred- nictwem wysyłanych i/lub odbieranych fal radiowych, wyko- rzystujący widmo przeznaczone do łączności radiowej na ziemi lub w przestrzeni kosmicznej; d) „fale radiowe” oznacza fale elektromagnetyczne o częstotliwo- ści w zakresie od 9 kHz do 3 000 GHz rozchodzące się w przestrzeni, które nie są sztucznie ukierunkowane; e) „interfejs” oznacza (i) urządzenie końcowe sieci, będące punktem, w którym dochodzi do fizycznego połączenia z siecią, gdzie użyt- kownik ma możliwość uzyskania dostępu do publicznej sieci telekomunikacyjnej; i/lub (ii) interfejs radiowy, określający ścieżkę łączności radiowej między sprzętem radiowym wraz z ich specyfikacjami technicznymi; f) „klasa sprzętu” oznacza klasę określającą poszczególne typy aparatury, które w rozumieniu niniejszej dyrektywy uznaje się za podobne oraz te interfejsy, dla których dana aparatura została zaprojektowana. Aparatura może należeć do więcej niż jednej klasy sprzętu; g) „pakiet danych technicznych” oznacza dane opisujące apara- turę oraz zawierające informacje i wyjaśnienia, w jaki sposób w urządzeniu uwzględnione zostały stosowne zasadnicze wymogi; h) „zharmonizowane normy” oznaczają specyfikację techniczną przyjętą przez uznany organ normalizacyjny działający na zasadzie mandatu udzielonego przez Komisję zgodnie z procedurami ustanowionymi w dyrektywie 98/34/WE, przy- jętymi w celu ustanowienia wymogów europejskich, zgodność z którymi nie jest obowiązkowa; 13/t. 23 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 259 i) „szkodliwe zakłócenia” oznaczają zakłócenia, które stanowią zagrożenie dla prawidłowego funkcjonowania usług nawiga- cji radiowej lub innych usług związanych z bezpieczeństwem, lub które w inny sposób w poważnym zakresie pogarszają, przeszkadzają lub wielokrotnie przerywają łączność radiową prowadzoną w ramach usług, do których stosują się uregulo- wania krajowe i uregulowania wspólnotowe w tym zakresie. Artykuł 3 Wymogi zasadnicze 1. Następujące wymogi zasadnicze mają zastosowanie do każdej aparatury: a) ochrona zdrowia i bezpieczeństwa użytkownika oraz wszyst- kich innych osób, łącznie z celami odnoszącymi się do wymo- gów bezpieczeństwa zawartymi w dyrektywie 73/23/EWG, ale bez zastosowania limitu napięcia elektrycznego; b) wymagania ochrony w odniesieniu do kompatybilności elektromagnetycznej określonej w dyrektywie 89/336/EWG. 2. Dodatkowo, sprzęt radiowy skonstruowany jest w taki sposób, aby mógł skutecznie wykorzystywać widmo przeznaczone do łączności radiowej na ziemi i łączności satelitarnej tak, aby unik- nąć szkodliwych zakłóceń; 3. Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15 Komisja może zdecydować, że aparatura należąca do niektórych klas sprzętu lub aparatura określonego typu ma być tak skonstruowana, aby: a) współpracowała w sieci z innymi urządzeniami oraz mogła być podłączona do interfejsu właściwego typu w całej Wspól- nocie; i/lub aby b) nie wywierała niepożądanego wpływu na sieć i jej funkcjono- wanie, ani też nie wykorzystywała źródeł sieciowych w nieod- powiedni sposób, powodując tym samym obniżenie poziomu usług, które nie może zostać zaakceptowane; i/lub aby c) miała wbudowane systemy zabezpieczające w celu zapewnie- nia ochrony danych osobowych i prywatności użytkownika lub subskrybenta; i/lub aby d) posiadała określone cechy, które pozwalają na unikanie nad- użyć finansowych, i/lub aby e) posiadała określone cechy, które pozwalają na dostęp służb ratunkowych; i/lub aby f) posiadała określone cechy, dzięki którym osoby niepełno- sprawne mogłyby z niej korzystać bez przeszkód. Artykuł 4 Informowanie i publikacja specyfikacji technicznych interfejsów 1. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach przepisów dotyczących interfejsów, jeżeli takie infor- macje dotyczące interfejsów nie zostały wcześniej przekazane na podstawie przepisów dyrektywy 98/34/WE. Po konsultacji z komitetem zgodnie z procedurą określoną w art. 15, Komisja ustala równoważność między notyfikowanymi interfejsami i przypisuje identyfikator klasy sprzętu, natomiast szczegółowe dane na ten temat podlegają publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. 2. Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o wszyst- kich typach interfejsów, jakie w danym Państwie Członkowskim stosowane są przez operatorów publicznych sieci telekomunika- cyjnych. Państwa Członkowskie mają obowiązek zadbać o to, aby operatorzy podawali do publicznej wiadomości dokładne i szcze- gółowe specyfikacje techniczne takich interfejsów, zanim usługi dostępne poprzez takie interfejsy zostaną zaoferowane w sieciach oraz aby regularnie ogłaszali i uaktualniali takie specyfikacje. Specyfikacje te powinny być na tyle szczegółowe, aby można było zaprojektować i wyprodukować końcowe urządzenia teleko- munikacyjne, które pozwalałyby na skorzystanie ze wszystkich usług oferowanych za pomocą odpowiedniego interfejsu. Specy- fikacje techniczne powinny, między innymi, zawierać wszystkie informacje niezbędne do umożliwienia producentom przeprowa- dzenia, według własnego uznania, wszelkich testów odnoszących się do zasadniczych wymogów dla końcowych urządzeń teleko- munikacyjnych. Państwa Członkowskie zapewniają łatwy dostęp do takich specyfikacji technicznych dla podmiotów gospodar- czych. Artykuł 5 Zharmonizowane normy 1. W przypadku, gdy aparatura odpowiada takim zharmonizo- wanym normom lub ich części, których numery referencyjne zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europej- skich, Państwa Członkowskie uznają zgodność z tymi spośród wymogów zasadniczych określonych w art. 3 powyżej, które są objęte takimi zharmonizowanymi normami lub ich częścią. 2. W przypadku, gdy Państwo Członkowskie albo Komisja uznają, że zachowanie określonej zharmonizowanej normy nie zapewnia zgodności z zasadniczymi wymogami określonymi w art. 3, a które norma ta ma obejmować, Komisja bądź zainte- resowane Państwo Członkowskie przedkłada tę sprawę komite- towi. 3. W przypadku niedociągnięć lub braków w zharmonizowa- nych normach, odnoszących się do wymogów zasadniczych, Komisja może, po konsultacji z komitetem i zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14, dokonać publikacji w Dzienniku Urzędo- wym Wspólnot Europejskich wytycznych dotyczących interpretacji zharmonizowanych norm lub warunków, na podstawie których zgodność z daną normą pozwala domniemywać zgodność. Po konsultacji z komitetem i zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14, Komisja może wycofać zharmonizowane normy poprzez opublikowanie obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. 260 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 13/t. 23 Artykuł 6 Artykuł 7 Wprowadzanie na rynek Oddanie do użytku i prawo do podłączenia 1. Państwa Członkowskie zapewniają, że aparatura jest wprowa- dzana na rynek tylko wtedy, jeżeli zgodna jest z właściwymi wymogami zasadniczymi określonymi w art. 3 oraz z innymi właściwymi przepisami niniejszej dyrektywy, gdy jest odpowied- nio zainstalowana i konserwowana oraz wykorzystywana zgod- nie z celem, do którego została przeznaczona. Nie podlega żad- nym dodatkowym przepisom krajowym dotyczącym wprowadzania na rynek. 2. Podejmując decyzję dotyczącą zastosowania wymogów zasad- niczych na mocy art. 3 ust. 3, Komisja określa datę zastosowania wymogów. Jeżeli określono, że dana klasa sprzętu musi stosować się do określonych wymogów zasadniczych na mocy art. 3 ust. 3, wszelkie urządzenia należące do danej klasy sprzętu, które zostały wprowadzone do obrotu przed datą zastosowania określoną przez Komisję, mogą dalej być wprowadzane na rynek przez roz- sądnie określony okres czasu. Zarówno ta data, jak i okres czasu określane są przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14. 3. Państwa Członkowskie zapewniają, że producent lub osoba odpowiedzialna za wprowadzanie aparatury do obrotu dostarcza użytkownikowi informacji odnośnie użytkowania sprzętu wraz z deklaracją zgodności z wymogami zasadniczymi. W przypadkach dotyczących sprzętu radiowego, takie informacje umieszczone na opakowaniu i w instrukcji obsługi sprzętu powinny w wystarcza- jący sposób określać Państwo Członkowskie lub obszar geogra- ficzny wewnątrz Państwa Członkowskiego, gdzie dany sprzęt ma być używany oraz zwrócić uwagę użytkownika, poprzez ozna- czenia na sprzęcie, określone w załączniku VII ust. 5, na poten- cjalne ograniczenia lub wymagania w zakresie zezwolenia na użytkowanie sprzętu radiowego w niektórych Państwach Człon- kowskich. W przypadkach dotyczących końcowych urządzeń telekomunikacyjnych, takie informacje powinny w wystarczający sposób określać interfejsy publicznych sieci telekomunikacyj- nych, do których urządzenia te mogą być podłączone. We wszyst- kich urządzeniach takie informacje powinny być umieszczone w widocznym miejscu. 4. W przypadku sprzętu radiowego wykorzystującego pasma częstotliwości, których wykorzystanie nie zostało zharmonizo- wane w całej Wspólnocie, producent, jego upoważniony przed- stawiciel we Wspólnocie lub osoba odpowiedzialna za wprowa- dzanie sprzętu do obrotu powiadamia krajowe władze, odpowiedzialne w danym Państwie Członkowskim za przydzie- lanie i nadzorowanie wykorzystania częstotliwości radiowych, o zamiarze wprowadzenia takiego sprzętu do obrotu krajowego. 1. Państwa Członkowskie udzielają zezwolenia na oddanie do użytku aparatury wykorzystywanej zgodnie z jej przeznaczeniem, jeżeli spełnia właściwe wymogi zasadnicze określone w art. 3 oraz inne właściwe przepisy niniejszej dyrektywy. 2. Bez względu na ust. 1 oraz warunki związane z zezwoleniem na udostępnianie usług zgodnie z prawem wspólnotowym, Pań- stwa Członkowskie mogą ograniczyć możliwość oddania do użytku sprzętu radiowego jedynie z powodów odnoszących się do skutecznego i właściwego wykorzystania widma radiowego, eliminowania szkodliwych zakłóceń lub zagadnień związanych z ochroną zdrowia publicznego. 3. Bez uszczerbku dla ust. 4, Państwa Członkowskie zapewniają, by podmioty gospodarcze publicznych sieci telekomunikacyjnych nie odmawiały prawa podłączenia do sieci końcowych urządzeń telekomunikacyjnych poprzez odpowiednie interfejsy z powo- dów technicznych, jeżeli urządzenia takie spełniają wszystkie warunki odnoszące się do tych urządzeń, zgodnie z art. 3. 4. W sytuacji, gdy Państwo Członkowskie uważa, że urządzenie, które według wszelkich deklaracji ma spełniać wymogi niniejszej dyrektywy, powoduje poważne uszkodzenia sieci albo jest źródłem szkodliwych zakłóceń albo też ma negatywny wpływ na sieć lub jej funkcjonowanie, podmiot gospodarczy może być upo- ważniony do odmówienia podłączenia urządzenia, odłączenia takiego urządzenie z sieci albo wycofania go z użytkowania. Pań- stwa Członkowskie powiadamiają o takim upoważnieniu Komi- sję, która zwołuje posiedzenie komitetu w celu wydania opinii w tej sprawie. Po konsultacji z komitetem, Komisja może wszcząć procedury określone w art. 5 ust. 2 i 3. Komisja i Państwa Człon- kowskie mogą także podjąć inne właściwe środki. 5. W nagłych wypadkach podmiot gospodarczy może podjąć decyzję o odłączeniu urządzenia, jeżeli ochrona sieci wymaga, aby dane urządzenie zostało bezzwłocznie odłączone i jeżeli użytkownik może skorzystać, bezzwłocznie i bez dodatkowych kosztów, z rozwiązania alternatywnego. O takiej sytuacji podmiot gospodarczy powiadamia władze krajowe odpowiedzialne za wykonanie ust. 4 oraz art. 9. Artykuł 8 Swobodny przepływ urządzeń Takie powiadomienie powinno być przekazane nie później, niż cztery tygodnie przed rozpoczęciem wprowadzania do obrotu i powinno zawierać informacje dotyczące cech charakterystycz- nych urządzenia (w szczególności pasma częstotliwości, odstęp międzykanałowy, rodzaj modulacji oraz moc częstotliwości) oraz numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej, jak określono w załączniku IV lub V. 1. Państwa Członkowskie nie zakazują, nie ograniczają lub nie utrudniają wprowadzania na rynek oraz oddania do użytku na ich terytorium urządzeń opatrzonych znakiem CE, określonym w załączniku VII, który poświadcza zgodność urządzenia ze wszystkimi przepisami niniejszej dyrektywy, łącznie z procedu- rami oceny zgodności określonymi w rozdziale II. Postanowienie to pozostaje bez uszczerbku dla art. 6 ust. 4, art. 7 ust. 2 oraz art. 9 ust. 5. 13/t. 23 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 261 2. Podczas targów handlowych, wystaw, pokazów itd. Państwa Członkowskie nie stwarzają żadnych trudności, jeśli chodzi o wystawianie urządzeń niezgodnych z wymogami niniejszej dyrektywy, pod warunkiem, że widoczne oznakowanie jasno wskazuje, że takie urządzenia nie mogą być wprowadzane na rynek lub do użytku, dopóki wymogi te nie zostaną spełnione. 3. W sytuacji, gdy urządzenie podlega przepisom innych dyrek- tyw, które dotyczą innych aspektów i które także nakładają wymóg oznakowania przy pomocy znaku CE, znak ten będzie oznaczał, że urządzenie takie spełnia także wymagania określone w innych dyrektywach. Jednakże jeżeli jedna lub kilka takich dyrektyw dopuszcza sytuację, w której w okresie przejściowym producent może wybrać, do których przepisów ma się dostoso- wać, znak CE będzie oznaczał, że urządzenie spełnia tylko wymogi narzucone przez dyrektywy, do których dostosował się producent. W takich przypadkach dane szczegółowe dotyczące tych dyrektyw, tak jak zostały opublikowane w Dzienniku Urzę- dowym Wspólnot Europejskich, muszą zostać umieszczone w doku- mentach, obwieszczeniach i jakie są wymagane przez te dyrektywy oraz muszą towarzyszyć takim produktom. instrukcjach, Artykuł 9 Środki bezpieczeństwa 1. W przypadku, gdy Państwo Członkowskie stwierdzi, że urzą- dzenie w zakresie zastosowania niniejszej dyrektywy nie spełnia wymogów określonych w niniejszej dyrektywie, podejmuje ono wszelkie właściwe środki na swoim terytorium, zmierzające do wycofania urządzenia z obrotu lub z użytkowania oraz do zaka- zania wprowadzania go na rynek i oddania do użytku, a także do ograniczenia jego swobodnego przepływu. 2. Zainteresowane Państwo Członkowskie niezwłocznie powia- damia Komisję o wszelkich takich środkach, podając powody swojej decyzji oraz określając, czy brak zgodności polega na: przedstawia sprawę komitetowi w ciągu dwóch miesięcy. Komi- tet wyraża opinię zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14. Po konsultacji, Komisja zawiadamia Państwa Członkowskie o wyni- kach swoich badań oraz o opinii na temat zasadności podjętych przez Państwo Członkowskie działań. Jeżeli Komisja ustali, że podjęte działania są uzasadnione, niezwłocznie uruchamia pro- cedurę określoną w art. 5 ust. 2. 5. a) Bez względu na przepisy art. 6, Państwo Członkowskie może, działając w zgodzie z Traktatem, w szczególności z jego art. 30 i 36, podjąć wszelkie właściwe środki w celu: (i) zakazania bądź ograniczenia wprowadzania na swój rynek, i/lub (ii) nakazania wycofania z własnego rynku, sprzętu radiowego, łącznie z takimi typami sprzętu radio- wego, który jest, lub o którym można w sposób uzasad- niony przypuszczać, że może być źródłem szkodliwych zakłóceń, łącznie z zakłóceniami mającymi wpływ na ist- niejące lub planowane usługi, przy których wykorzysty- wane są pasma częstotliwości przydzielane na poziomie krajowym; b) w przypadku, gdy Państwo Członkowskie podejmuje środki zgodnie z lit. a), powiadamia ono niezwłocznie Komisję o tych środkach, podając powody, dla których zostały podjęte. 6. W przypadku gdy Państwo Członkowskie powiadamia Komi- sję o środkach określonych w ust. 1 lub 5, Komisja zawiadamia o tym pozostałe Państwa Członkowskie oraz zasięga opinii komi- tetu na ten temat. W przypadku gdy w następstwie konsultacji Komisja uzna, że: — środki są uzasadnione, niezwłocznie zawiadamia o tym Pań- stwo Członkowskie, które podjęło inicjatywę w tym wzglę- dzie, a następnie pozostałe Państwa Członkowskie, a) niewłaściwym stosowaniu zharmonizowanych norm określo- nych w art. 5 ust. 1; — środki nie są uzasadnione, niezwłocznie zawiadamia o tym Państwo Członkowskie i nakazuje wycofanie środków. b) niedoskonałościach zharmonizowanych norm, określonych w art. 5 ust. 1; c) niespełnieniu zasadniczych wymogów określonych w art. 3, jeżeli urządzenie nie spełnia zharmonizowanych norm okre- ślonych w art. 5 ust. 1. 3. Jeżeli środki określone w ust. 1 wynikają z niewłaściwego zastosowania zharmonizowanych norm określonych w art. 5 ust. 1 lub niespełnienia wymogów określonych w art. 3, kiedy urządzenie nie spełnia zharmonizowanych norm określonych w art. 5 ust. 1, Komisja zasięga opinii zainteresowanych stron naj- szybciej, jak to możliwe. Komisja niezwłocznie zawiadamia Pań- stwa Członkowskie o wynikach swoich badań oraz o opinii na temat zasadności podjętych przez Państwa Członkowskie środ- ków w terminie dwóch miesięcy od momentu otrzymania powia- domienia o powziętych środkach. 4. Jeżeli decyzja określona w ust. 1 wynika z niedoskonałości zharmonizowanych norm, określonych w art. 5 ust. 1, Komisja 7. Komisja prowadzi rejestr wszystkich przypadków zgłaszanych przez Państwa Członkowskie i udostępnia go na wniosek Państw Członkowskich. ROZDZIAŁ II OCENA ZGODNOŚCI Artykuł 10 Procedury oceny zgodności 1. Procedury oceny zgodności określone w niniejszym artykule są wykorzystywane do wykazania, czy urządzenia spełniają wszystkie mające zastosowanie wymogi zasadnicze, określone w art. 3. 262 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 13/t. 23 2. W zależności od decyzji producenta, jako alternatywa do pro- cedur ustanowionych poniżej, zgodność urządzenia z zasadni- czymi wymogami określonymi w art. 3 ust. 1 lit. a) oraz b) może być wykazana na podstawie procedur określonych odpowiednio w dyrektywie 73/23/EWG oraz w dyrektywie 89/336/EWG, jeżeli urządzenie jest objęte przepisami tych dyrektyw. 3. Końcowe urządzenia telekomunikacyjne, które nie wykorzy- stują widma przydzielonego do naziemnej i satelitarnej łączności radiowej oraz części odbiorcze sprzętu radiowego podlegają pro- cedurom określonym w jednym z załączników II, IV lub V, zgod- nie z decyzją producenta. 4. W przypadku, gdy producent zastosował zharmonizowane normy określone w art. 5 ust. 1, sprzęt radiowy, który nie pod- lega przepisom ust. 3, podlega procedurom określonym w jed- nym z załączników III, IV lub V, zgodnie z decyzją producenta. 5. W sytuacjach, gdy producent nie zastosował lub zastosował tylko częściowo zharmonizowane normy określone w art. 5 ust. 1, sprzęt radiowy, który nie podlega przepisom ust. 3 niniej- szego artykułu, podlega procedurom określonym albo w załącz- niku IV, albo w załączniku V, zgodnie z decyzją producenta. 6. Wszelkie zapisy i korespondencja, odnoszące się do procedur oceny zgodności określonych w ust. 2-5, prowadzone są w urzę- dowym języku Państwa Członkowskiego, na obszarze którego przeprowadzana jest procedura lub w języku, który zaaprobuje zainteresowana jednostka notyfikowana. Artykuł 11 Jednostki notyfikowane i władze nadzoru 1. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o właściwych jednostkach notyfikowanych, które zostały powołane do wyko- nywania zadań określonych w art. 10. W wyborze jednostek, które mają zostać powołane, Państwa Członkowskie stosują kry- teria ustanowione w załączniku VI. 2. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o władzach ustanowionych na ich terytorium, które mają zajmować się nad- zorem zadań podejmowanych w związku z wykonaniem niniej- szej dyrektywy. ROZDZIAŁ III OZNAKOWANIE ZGODNOŚCI CE ORAZ OZNAKOWANIE IDENTYFIKACYJNE Artykuł 12 Oznakowanie CE 1. Urządzenia spełniające wszystkie wymogi zasadnicze mające zastosowanie w danym przypadku opatrzone są oznakowaniem zgodności CE określonym w załączniku VII. Urządzenia opa- trzone są tym znakiem na odpowiedzialność producenta, jego upoważnionego przedstawiciela we Wspólnocie lub osoby odpo- wiedzialnej za wprowadzanie urządzenia do obrotu. W przypadku, gdy zastosowane są procedury określone w załącz- nikach III, IV lub V, oznakowaniu towarzyszy numer identyfika- cyjny jednostki notyfikowanej, określonej w art. 11 ust. 1. Sprzęt radiowy opatrzony jest dodatkowo identyfikatorem klasy sprzętu, jeżeli taki identyfikator został wyznaczony. Sprzęt może być opa- trzony wszelkim innym oznakowaniem pod warunkiem, że nie pogorszy to widoczności i czytelności oznakowania CE. 2. Żadne urządzenie, bez względu na to, czy spełnia zasadnicze wymogi, mające zastosowanie do tego urządzenia, czy też nie, nie może być opatrzone innym oznakowaniem, które mogłoby zmy- lić osoby trzecie co do znaczenia i formy oznakowania CE okre- ślonego w załączniku VII. 3. Właściwe Państwo Członkowskie podejmuje właściwe działa- nia w stosunku do jakichkolwiek osób, które oznakowały urzą- dzenie niezgodnie z ust. 1 i 2. Jeżeli nie da się określić osoby zna- kującej urządzenia, wobec użytkownika bądź posiadacza urządzenia w momencie, kiedy niezgodność została ujawniona, mogą być podjęte właściwe działania. 4. Urządzenie identyfikowane jest przez producenta na podsta- wie typu, serii i/lub numerów seryjnych oraz na podstawie nazwy producenta lub osoby odpowiedzialnej za wprowadzenie urzą- dzenia do obrotu. ROZDZIAŁ IV KOMITET Artykuł 13 Skład komitetu Komisję wspiera komitet, Komitet ds. Oceny Zgodności Telekomunikacyjnej i Nadzoru Rynku (TCAM), złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji. 3. Komisja dokonuje publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykazu jednostek notyfikowanych, razem z ich numerami identyfikacyjnymi i zakresem zadań, do wypełniania których zostały powołane. Komisja dokonuje także publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykazu wyznaczo- nych władz nadzoru. Państwa Członkowskie dostarczają Komisji wszelkich informacji, niezbędnych w celu stałego uaktualniania wykazów. Artykuł 14 Procedura doradcza komitetu 1. Komitet jest konsultowany w odniesieniu do zagadnień, okre- ślonych w art. 5, art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 4, art. 9 ust. 4 oraz w załączniku VII pkt 5. 13/t. 23 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 263 2. Komisja w regularnych odstępach czasu zasięga opinii komi- tetu w odniesieniu do zadań nadzoru dotyczących stosowania niniejszej dyrektywy i, to właściwe, wydaje tam gdzie jest wytyczne w tej sprawie. ROZDZIAŁ V PRZEPISY KOŃCOWE I PRZEJŚCIOWE 3. Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środ- ków, jakie mają zostać podjęte. Komitet przedstawia swoją opi- nię dotyczącą wstępnego projektu w terminie, który może ustalić przewodniczący w zależności od pilności sprawy, w razie konieczności w drodze głosowania. Opinia jest włączona do protokołu; ponadto każde Państwo Członkowskie może zażądać odnotowania w protokole jego sta- nowiska. Komisja bierze pod uwagę opinię komitetu w jak najszerszym możliwym zakresie oraz informuje komitet o zakresie, w jakim jego opinia została wzięta pod uwagę i podejmuje decyzję w ciągu jednego miesiąca po uzyskaniu opinii komitetu. Artykuł 16 Państwa trzecie 1. Państwa Członkowskie mogą powiadomić Komisję o wszel- kich ogólnych trudnościach, napotykanych, de jure czy de facto, przez przedsiębiorstwa we Wspólnocie, odnoszące się do wpro- wadzania do obrotu w państwach trzecich, na które zwrócono ich uwagę. 2. W każdym przypadku, gdy Komisja jest zawiadamiana o jeżeli uzna to za konieczne, takich trudnościach, może ona, przedłożyć Radzie wniosek w sprawie udzielenia pełnomocnictw dotyczących wynegocjowania porównywalnych praw dla przed- siębiorstw z obszaru Wspólnoty w tych państwach trzecich. Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów. 4. Komisja przeprowadza regularne konsultacje z przedstawicie- lami operatorów sieci telekomunikacyjnych, konsumentów oraz producentów. Komisja regularnie informuje komitet o wynikach takich konsultacji. 3. Środki podjęte w zastosowaniu ust. 2 są bez uszczerbku dla zobowiązań Wspólnoty i Państw Członkowskich, wynikających z właściwych umów międzynarodowych. Artykuł 15 Procedura regulacyjna komitetu Artykuł 17 Przegląd i sprawozdania 1. Bez względu na przepisy art. 14, stosowana jest następująca procedura w odniesieniu do kwestii objętych przepisami art. 3 ust. 3 oraz art. 4 ust. 1. 2. Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środ- ków, które należy podjąć. Komitet przedstawia swoją opinię doty- czącą projektu w terminie, który może zostać ustalony przez przewodniczącego, w zależności od pilności sprawy. Opinia wydawana jest w oparciu o większość ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada ma przyjąć na wniosek Komisji. Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie ważone są w sposób określony w niniejszym arty- kule. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu. 3. Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu. Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać pod- jęte. Rada stanowi większością kwalifikowaną. Jeżeli, po upływie okresu trzech miesięcy od daty przedłożenia Radzie wniosku, Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję. Komisja dokonuje przeglądu funkcjonowania niniejszej dyrek- tywy i przedkłada sprawozdania z przeglądu Parlamentowi Euro- pejskiemu oraz Radzie po raz pierwszy nie później, niż dnia 7 października 2000 r. , 18 miesięcy po dacie wejścia w życie niniejszej dyrektywy, a następnie co trzy lata po tej dacie. Spra- wozdanie obejmuje postępy poczynione w zakresie przygotowy- wania odpowiednich norm, a także wszelkie problemy, które pojawiły się w trakcie stosowania niniejszej dyrektywy. Sprawoz- danie przedstawia również działania komitetu oraz zawiera ocenę postępu w zakresie tworzenia konkurencyjnego rynku sprzętu na poziomie wspólnotowym, a także określa wymagania dotyczące rozwoju ramowych uregulowań, odnoszących się do wprowadza- nia sprzętu do obrotu oraz jego użytkowania w tym celu, aby: a) stworzyć spójny system na poziomie wspólnotowym dla wszystkich urządzeń; b) stworzyć warunki dla zbliżania sektorów telekomunikacyjne- go, audiowizualnego i sektora technologii informacyjnych; c) umożliwić harmonizację środków regulacyjnych na poziomie międzynarodowym. W szczególności ma ono zbadać, czy wymogi zasadnicze są nadal potrzebne dla wszystkich kategorii urządzeń objętych przepisami oraz czy procedury określone w ust. 3 załącznika IV są propor- cjonalne do celu, jakim jest zapewnienie, żeby urządzenia, okre- ślone w Załączniku, spełniały wymogi zasadnicze. Jeżeli zostanie to uznane za konieczne, to sprawozdanie może zawierać propo- zycje dalszych środków, zmierzających do pełnego osiągnięcia celów wytyczonych w niniejszej dyrektywie. 264 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 13/t. 23 Artykuł 18 Przepisy przejściowe określone w dyrektywach 1. Normy 73/23/EWG lub 89/336/EWG, do których odniesienia zostały ogłoszone w Dzien- niku Urzędowym Wspólnot Europejskich, mogą być wykorzystane jako podstawa domniemania zgodności z wymogami zasadni- czymi, określonymi w art. 3 ust. 1 lit. a) i b). Wspólne przepisy techniczne na mocy dyrektywy 98/13/WE, do której odniesienia zostały ogłoszone w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, mogą być wykorzystane jako podstawa domniemania zgodności z innymi mającymi zastosowanie wymogami zasadniczymi, okre- ślonymi w art. 3. Komisja ogłasza wykaz odniesień do tych norm w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich niezwłocznie po wejściu w życie niniejszej dyrektywy. 2. Państwa Członkowskie nie utrudniają wprowadzania do obrotu i oddawania do użytku urządzeń, które spełniają wymogi określone w dyrektywie 98/13/WE oraz są zgodne z przepisami obowiązującymi na ich terytorium, a zostały wprowadzone na rynek po raz pierwszy, zanim niniejsza dyrektywa weszła w życie i nie później niż dwa lata po tym, jak niniejsza dyrektywa weszła w życie. 3. Poza wymogami zasadniczymi, określonymi w art. 3 ust. 1, Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby w dalszym ciągu, przez okres do 30 miesięcy po dacie, o której mowa w pierwszym zdaniu art. 19 ust. 1, i w zgodzie z przepisami Traktatu, obowią- zywał wymóg, że końcowe urządzenia telekomunikacyjne nie mogą być źródłem pogorszenia jakości usług telefonii głosowej do poziomu, który jest nie do zaakceptowania, i które są świad- czone w ramach usług powszechnie dostępnych, tak jak to zostało określone w dyrektywie 98/10/WE. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o powodach, dla których wnoszą o dalsze obowiązywanie tego wymogu, o dacie, po której wymóg nie będzie już obowiązywał w odniesieniu do przedmiotowej usługi, oraz o przewidywanych środkach, które mają być podjęte w celu dotrzymania tego terminu. Komisja roz- waża wniosek, biorąc pod uwagę określoną sytuację w danym Państwie Członkowskim oraz konieczność zapewnienia spójnych uregulowań w tym zakresie na poziomie wspólnotowym oraz poinformuje Państwo Członkowskie, czy według Komisji sytua- cja w tym Państwie Członkowskim usprawiedliwia dalsze stoso- wanie wymogu i, jeżeli tak, do jakiego terminu dalsze stosowanie jest uzasadnione. Artykuł 19 Transpozycja 1. Państwa Członkowskie nie później niż dnia 7 kwietnia 2000 r. przyjmują i ogłaszają przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie powiadamiają o tym fakcie Komisję. Te uregulowa- nia prawne zostaną wprowadzone od dnia 8 kwietnia 2000 r. Kiedy Państwa Członkowskie przyjmują wspomniane środki, powinny one zawierać odniesienia do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji. Sposoby przedstawiania takich odesłań zostaną ustanowione przez poszczególne Państwa Członkowskie. 2. Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawo- wych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą. Artykuł 20 Utrata mocy 1. Dyrektywa nr 98/13/WE traci moc dnia 8 kwietnia 2000 r. 2. Niniejsza dyrektywa nie jest dyrektywą szczególną w znacze- niu art. 2 ust. 2 dyrektywy 89/336/EWG. Przepisy dyrektywy 89/336/EWG nie mają zastosowania do urządzeń, które są objęte przepisami niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem wymogów dotyczą- cych ochrony w art. 4 i załączniku III oraz procedury oceny zgod- ności w art. 10 ust. 1 i 2 oraz w załączniku I do dyrektywy 89/336/EWG, od dnia 8 kwietnia 2000 r. 3. Przepisy dyrektywy 73/23/EWG nie mają zastosowania do urządzeń, które są objęte przepisami niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem celów odnoszących się do wymagań w zakresie bez- pieczeństwa w art. 2 i załączniku I oraz procedury oceny zgod- ności w załączniku III, sekcji B oraz w załączniku IV do dyrek- tywy 73/23/EWG od dnia 8 kwietnia 2000 r. Artykuł 21 Wejście w życie Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 22 Adresaci Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich. Sporządzono w Brukseli, dnia 9 marca 1999 r. W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady J. M. GIL-ROBLES Przewodniczący W. RIESTER Przewodniczący 13/t. 23 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 265 ZAŁĄCZNIK I URZĄDZENIA NIE OBJĘTE NINIEJSZĄ DYREKTYWĄ W ROZUMIENIU ART. 1 UST. 4 1. Sprzęt radiowy używany przez radioamatorów w rozumieniu art. 1, definicji 53 regulacji radiowych Międzyna- rodowej Unii Telekomunikacyjnej (ITU), chyba że taki sprzęt jest dostępny w ogólnej sprzedaży. Zestawy części składowych, które mają być montowane przez radioamatorów oraz sprzęt dostępny w sprze- daży, zmodyfikowany przez radioamatorów dla ich własnych potrzeb nie są uznawane za sprzęt dostępny w ogólnej sprzedaży. 2. Urządzenia objęte przepisami dyrektywy Rady 96/98/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie wyposażenia mor- skiego (1). 3. Przewody i instalacje elektryczne. 4. Sprzęt radiowy przeznaczony tylko do odbioru dźwięku i sygnałów telewizyjnych. 5. Produkty, urządzenia i części składowe w rozumieniu art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3922/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie harmonizacji wymagań technicznych i procedur administracyjnych w dziedzinie lotnictwa cywilnego (2). 6. Urządzenia i systemy urządzeń kontroli lotów w znaczeniu art. 1 dyrektywy Rady 93/65/EWG z dnia 19 lipca 1993 r. w sprawie definicji i zastosowania kompatybilnych warunków technicznych przy nabywaniu sprzętu i systemów zarządzania ruchem lotniczym (3). (1) Dz. U. L 46 z 17. 2. 1997, str. 25. (2) Dz. U. L 373 z 31. 12. 1991, str. 4. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) 2176/96 (Dz. U. L 291 z 14. 11. 1996, str. 15). (3) Dz. U. L 187 z 29. 7. 1993, str. 52. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 97/15/WE (Dz. U. L 95 z 10. 4. 1997, str. 16). 266 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 13/t. 23 ZAŁĄCZNIK II PROCEDURA OCENY ZGODNOŚCI OKREŚLONA W ART. 10 UST. 3 Moduł A (wewnętrzna kontrola produkcji) 1. Niniejszy moduł opisuje procedurę, według której producent lub jego upoważniony przedstawiciel we Wspól- nocie, na którym spoczywają obowiązki ustanowione w pkt. 2 zapewnia oraz uznaje, że określone produkty spełniają wszystkie wymogi niniejszej dyrektywy. Producent lub jego upoważniony przedstawiciel we Wspól- nocie muszą oznakować każdy produkt oznakowaniem CE oraz sporządzić pisemną deklarację zgodności. 2. Producent musi przygotować i sporządzić dokumentację techniczną opisaną w pkt. 4 i albo on, albo jego upo- ważniony przedstawiciel we Wspólnocie musi przechowywać ją przez okres co najmniej 10 lat po tym, jak ostatni taki produkt został wyprodukowany i udostępniać właściwym władzom krajowym dowolnego Państwa Członkowskiego do celów inspekcji. 3. W przypadku, gdy ani producent, ani jego upoważniony przedstawiciel nie mają swojej siedziby we Wspólno- cie, powyższy obowiązek przechowywania dokumentacji technicznej do celów inspekcji ciąży na osobie odpo- wiedzialnej za wprowadzanie produktu do obrotu we Wspólnocie. 4. Dokumentacja techniczna musi pozwalać na ocenę zgodności produktu z wymogami zasadniczymi. Musi ona zawierać dane dotyczące projektu, produkcji i użytkowania produktu, w szczególności: — ogólny opis produktu, — schematy ideowe oraz rysunki i schematy wykorzystywane do produkcji części składowych, podzespołów, obwodów itd. — opisy i wyjaśnienia, niezbędne dla zrozumienia powyższych schematów i rysunków oraz działania produktu, — wykaz norm określonych w art. 5, które zostały zastosowane w całości lub w części, oraz opisy i wyjaśnie- nia rozwiązań, które zostały przyjęte po to, aby urządzenie spełniało wymogi zasadnicze określone w dyrek- tywie w przypadku, gdy takie normy określone w art. 5 nie zostały zastosowane lub nie istnieją, — wyniki przeprowadzonych obliczeń związanych z projektem, przeprowadzonych badań, itp. , — sprawozdania z testów. 5. 6. Producent bądź jego upoważniony przedstawiciel muszą przechowywać kopię deklaracji zgodności wraz z dokumentacją techniczną. Producent musi podjąć wszelkie środki, niezbędne w celu zapewnienia w procesie produkcji zgodności charak- terystyki produktu z dokumentacją techniczną określoną w pkt. 2 oraz z wymogami niniejszej dyrektywy, które stosuje się w odniesieniu do produktu. 13/t. 23 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 267 ZAŁĄCZNIK III PROCEDURA OCENY ZGODNOŚCI OKREŚLONA W ART. 10 UST. 4 (Wewnętrzna kontrola produkcji oraz szczegółowe testy urządzenia) (1) Niniejszy załącznik składa się z załącznika II, poszerzonego o następujące wymagania uzupełniające: Dla każdego typu urządzenia, wszystkie zasadnicze zestawy testów radiowych muszą być przeprowadzone przez producenta lub w jego imieniu. Określenie rodzajów zestawów testów, które są uznawane za zasadnicze, należy do obowiązków jednej z jednostek notyfikowanych wybranej przez producenta, z wyjątkiem tych przypadków, gdzie zestawy testów są określone w zharmonizowanych normach. Jednostka notyfikowana bierze pod uwagę wszystkie poprzednie decyzje, jakie podjęły wszystkie jednostki notyfikowane. Producent lub jego upoważniony przedstawiciel we Wspólnocie, lub też osoba odpowiedzialna za wprowadzanie produktu do obrotu, muszą wyraźnie oświadczyć, że takie testy i badania zostały przeprowadzone i że urządzenie spełnia wymogi zasadnicze oraz muszą w procesie produkcyjnym umieścić na produkcie numer identyfikacyjny jed- nostki notyfikowanej. (1) Załącznik oparty na Module A z dodatkowymi wymaganiami właściwymi dla sektora. 268 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 13/t. 23 ZAŁĄCZNIK IV PROCEDURA OCENY ZGODNOŚCI OKREŚLONA W ART. 10 UST. 5 (Pakiet danych technicznych) Niniejszy załącznik składa się z załącznika III, poszerzonego o następujące wymagania uzupełniające: Dokumentacja techniczna opisana w pkt. 4 załącznika II oraz deklaracja zgodności na podstawie zestawów szcze- gółowych testów radiowych opisanych w załączniku III tworzą pakiet dokumentacji technicznej. Producent, jego upoważniony przedstawiciel we Wspólnocie lub osoba odpowiedzialna za wprowadzanie urządze- nia do obrotu przekazuje pakiet danych technicznych do jednej lub do kilku jednostek notyfikowanych, a każda z nich zostaje poinformowana o pozostałych, które otrzymały pakiet. Jednostka notyfikowana dokonuje przeglądu pakietu dokumentacji technicznej i jeżeli uzna, że nie zostało w nim wystarczająco wykazane, że urządzenie spełnia wymogi określone w niniejszej dyrektywie, organ ten może wydać opinię w tej sprawie i skierować ją do producenta, jego upoważnionego przedstawiciela we Wspólnocie lub osoby odpowiedzialnej za wprowadzanie urządzenia do obrotu oraz musi poinformować o tym pozostałe jednostki noty- fikowane, które otrzymały pakiet. Taka opinia musi zostać wydana w ciągu czterech tygodni od momentu, kiedy dana jednostka notyfikowana otrzymała pakiet dokumentacji technicznej. W momencie otrzymania opinii lub po upły- wie okresu czterech tygodni urządzenie może zostać wprowadzone na rynek, bez uszczerbku dla przepisów art. 6 ust. 4 i art. 9 ust. 5. Producent lub jego upoważniony przedstawiciel we Wspólnocie lub osoba odpowiedzialna za wprowadzanie urzą- dzenia do obrotu muszą przechowywać pakiet dokumentacji technicznej przez okres co najmniej do 10 lat po tym, jak ostatni taki produkt został wyprodukowany i udostępniać właściwym władzom krajowym dowolnego Państwa Członkowskiego do celów inspekcji. 13/t. 23 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 269 ZAŁĄCZNIK V PROCEDURA OCENY ZGODNOŚCI OKREŚLONA W ART. 10 Pełna gwarancja jakości 1. 2. Pełna gwarancja jakości jest procedurą, według której producent spełniający zobowiązania określone w pkt. 2 zapewnia i oświadcza, że dany produkt spełnia wymogi niniejszej dyrektywy, które się do niego odnoszą. Pro- ducent musi oznakować każde takie urządzenie w sposób określony w art. 12 ust. 1 oraz sporządzić pisemną deklarację zgodności. Producent musi stosować uznany system zapewniania jakości w odniesieniu do projektowania, produkcji oraz ostatecznej kontroli i badania produktu, jak to zostało określone w pkt. 3 oraz musi podlegać nadzorowi okre- ślonemu w pkt. 4. 3. System jakości 3. 1. Producent musi przedłożyć jednostce notyfikowanej wniosek o ocenę swojego systemu jakości. Wniosek powinien zawierać: — wszystkie istotne informacje, dotyczące produktów objętych systemem, — dokumentację systemu jakości. 3. 2. System jakości musi zapewnić zgodność produktów z wymogami niniejszej dyrektywy, które stosuje się do tych produktów. Wszystkie wymagania, ustalenia oraz takie rozwiązania, które zostały przyjęte przez produ- centa, muszą być udokumentowane w sposób systematyczny i uporządkowany, przy pomocy spisanych zasad postępowania, procedur i instrukcji. Taki sposób dokumentacji systemu zapewnienia jakości musi przedsta- wiać powszechnie zrozumiałe sposoby postępowania i procedury związane z systemem jakości, takie jak pro- gramy, plany, podręczniki oraz zapisy. W szczególności musi on zawierać następujące odpowiednie opisy: — celów systemu jakości oraz struktury organizacyjnej, zakresu odpowiedzialności i schematy decyzyjne w zarządzie w zakresie zapewnienia jakości projektów i produktów, — specyfikacje techniczne, łącznie ze zharmonizowanymi normami oraz przepisami technicznymi, a także odpowiednie specyfikacje dotyczące testów i badań, jakie mają być przeprowadzone, a w przypadkach, gdy normy, określone w art. 5 ust. 1 nie są stosowane w pełni, środki, które zostaną wykorzystane, aby zapew- nić, że wymogi zasadnicze, które stosuje się do danego produktu na podstawie niniejszej dyrektywy, zostaną spełnione, — techniki kontroli i weryfikacji projektów oraz systematycznie podejmowane działania i procesy, które są elementem procesu projektowania produktów należących do grupy produktów objętych przepisami niniej- szej dyrektywy, — odpowiednie techniki, procedury oraz systematycznie podejmowane działania w procesie produkcji oraz kontroli i zapewnienia jakości, — testy i badania, które są przeprowadzane przed rozpoczęciem, w trakcie, i po zakończeniu procesu produk- cyjnego, a także częstotliwość, z jaką testy i badania są prowadzone oraz w tych przypadkach, gdzie jest to wymagane, wyniki testów i badań przeprowadzonych przed podjęciem produkcji, — środki, przy pomocy których zapewnia się, że testy i badania są zgodne z odpowiednimi wymaganiami odnośnie przeprowadzenia koniecznych testów, — zapisy związane z systemem jakości, takie jak sprawozdania z inspekcji, dane uzyskane podczas testów i badań, dane dotyczące kalibracji urządzeń, dane dotyczące kwalifikacji pracowników przeprowadzają- cych badania i testy itd. , — środki służące do monitorowania wymaganych wskaźników jakości projektu i jakości produktu oraz do skutecznego funkcjonowania systemu jakości. 3. 3. Jednostka notyfikowana musi ocenić, czy system jakości spełnia wymagania określone w pkt. 3. 2. Musi ona uwzględnić także zgodność z tymi wymaganiami odnoszącymi się do systemów jakości, które mają zastoso- wanie w odniesieniu do właściwej zharmonizowanej normy. 270 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 13/t. 23 Wyznaczony organ kontroli musi ocenić w szczególności, czy system kontroli jakości zapewnia zgodność pro- duktów z wymaganiami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie w świetle dostarczonej dokumentacji odno- śnie pkt. 3. 1 i 3. 2, łącznie z wynikami testów i badań dostarczonymi przez producenta w przypadkach, gdy jest to wymagane. W zespole przeprowadzającym kontrolę powinna być przynajmniej jedna osoba, która ma doświadczenie w ocenie technologii produkcji urządzeń danego typu. Proces oceny musi obejmować wizytę w miejscu, gdzie sprzęt jest produkowany. Decyzja musi zostać przekazana producentowi. Zawiadomienie powinno zawierać wnioski z kontroli oraz umotywowaną decyzję wynikającą z oceny. 3. 4. Producent musi dokładać starań, aby wypełniać obowiązki wynikające z wprowadzenia zatwierdzonego sys- temu jakości oraz utrzymywać właściwe i skuteczne funkcjonowanie tego systemu. Producent lub jego upoważniony przedstawiciel muszą informować jednostkę notyfikowaną, która zatwier- dziła system jakości o wszelkich proponowanych zmianach, które mają być w tym systemie wprowadzone. Jednostka notyfikowana musi ocenić proponowane zmiany i zadecydować, czy zmieniony system jakości wciąż spełnia wymagania określone w pkt. 3. 2 oraz czy wymagana jest ponowna ocena. Jednostka notyfikowana przekazuje swoją decyzję producentowi. Zawiadomienie powinno zawierać wnioski oraz umotywowaną decyzję, wynikającą z oceny. 4. Nadzór WE za pośrednictwem jednostki notyfikowanej 4. 1. Celem nadzoru jest zapewnienie kontroli nad właściwym wypełnianiem przez producenta zobowiązań, wyni- kających z zastosowanego systemu jakości. 4. 2. W celu przeprowadzenia inspekcji, producent musi umożliwić jednostkom notyfikowanym dostęp do miejsca projektowania i produkcji, miejsca, gdzie przeprowadzane są badania i testy oraz do miejsca składowania, oraz udzielić wszelkich niezbędnych informacji, w szczególności: — dokumentacji systemu zapewnienia jakości, — zapisów i dokumentów związanych z systemem jakości w części projektowej systemu jakości, takich jak wyniki analiz, obliczeń i testów itp. , — zapisów i dokumentów związanych z systemem jakości w części produkcyjnej, takich jak sprawozdania z inspekcji, dane dotyczące testów, dane dotyczące kalibrowania urządzeń, dane dotyczące kwalifikacji osób zatrudnionych itp. Jednostka notyfikowana musi przeprowadzać kontrole w rozsądnie określonych odstępach czasu, aby upew- nić się, że producent przestrzega i stosuje rozwiązania systemu jakości oraz musi przedstawiać producentowi sprawozdania kontroli. Ponadto jednostka notyfikowana może przeprowadzić nieplanowane kontrole w siedzibie producenta. W cza- sie takich kontroli jednostka notyfikowana może przeprowadzać testy i badania lub nakazać ich przeprowa- dzenie po to, aby sprawdzić, czy system jakości funkcjonuje prawidłowo; producent musi otrzymać sprawoz- danie z takiej kontroli, i, jeżeli testy były przeprowadzane, raport z badań. 4. 3. 4. 4. 5. Producent musi, przez okres co najmniej 10 lat po tym, jak ostatni produkt został wyprodukowany, przecho- wywać następujące dokumenty, które muszą być udostępniane władzom krajowym: — dokumentację określoną w pkt. 3. 1 tiret drugie, — dokumentację dotycząca wprowadzanych zmian określoną w pkt. 3. 4 ust. 2, — decyzje i sprawozdania wydane przez jednostkę notyfikowaną, określone w pkt. 3. 4 ustęp ostatni oraz w pkt. 4. 3 i 4. 4. 6. Każda jednostka notyfikowana musi udostępniać innym jednostkom notyfikowanym wszelkie informacje, zarówno opublikowane jak i wycofane, dotyczące zatwierdzania systemów jakości, łącznie z odniesieniami dotyczącymi danego produktu bądź danych produktów. 13/t. 23 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 271 ZAŁĄCZNIK VI MINIMALNE KRYTERIA, JAKIE POWINNY ZOSTAĆ WZIĘTE POD UWAGĘ PRZEZ PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE PRZY WYZNACZANIU JEDNOSTEK NOTYFIKOWANYCH ZGODNIE Z ART. 11 UST. 1 1. 2. 3. Jednostka notyfikowana, jej dyrekcja oraz personel odpowiedzialny za wykonanie zadań, do których jednostka notyfikowana została powołana, nie mogą być projektantem, producentem, dostawcą bądź instalatorem sprzętu radiowego lub końcowych urządzeń telekomunikacyjnych, ani też operatorem sieci telekomunikacyjnej lub pod- miotem świadczącym usługi sieciowe, ani też przedstawicielem wyżej wymienionych. Jednostka notyfikowana musi być niezależna oraz nie może być bezpośrednio powiązana z projektowaniem, produkcją, obrotem czy serwisem sprzętu radiowego lub końcowych urządzeń telekomunikacyjnych, ani też nie może reprezentować żadnego z podmiotów zaangażowanych w działalność tego typu. Nie wyklucza to możliwości wymiany infor- macji specjalistycznych między producentem a jednostką notyfikowaną. Jednostka notyfikowana oraz jej personel muszą wykazać najwyższy stopień profesjonalizmu i kompetencji zawodowej przy wykonywaniu obowiązków i zadań, do wypełniania których jednostka notyfikowana została powołana oraz nie mogą podlegać żadnym wpływom ani naciskom, szczególnie finansowym, które mogłyby zmienić ich opinie lub wyniki jakiejkolwiek kontroli, szczególnie ze strony ludzi lub grup, które mogą być zain- teresowane wynikami takich kontroli. Jednostka notyfikowana musi mieć do swojej dyspozycji niezbędnych pracowników oraz środki, które pozwolą w sposób zadawalający zająć się stroną techniczną i administracyjną zadań, do wypełniania których została powołana. 4. Pracownicy odpowiedzialni za inspekcje i kontrole muszą: — być odpowiednio przeszkoleni zarówno w zakresie merytorycznym jak i technicznym, — posiadać wystarczającą wiedzę dotyczącą wymagań odnośnie testów i kontroli, które są przeprowadzane oraz odpowiednie doświadczenie w tym względzie, — posiadać umiejętność przygotowywania i sporządzania świadectw, certyfikatów, odpowiednich zapisów i sprawozdań, które są wymagane w ramach działań kontrolnych. 5. 6. 7. Bezstronność inspektorów musi zostać zagwarantowana. Ich wynagrodzenie nie może być uzależnione od ilości przeprowadzonych kontroli lub badań, ani od wyników takich kontroli. Jednostka notyfikowana musi wykupić polisę ubezpieczeniową w ramach ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, jeżeli odpowiedzialność taka nie jest przejmowana przez Państwo Członkowskie zgodnie z prawem krajowym lub jeżeli Państwo Członkowskie nie jest bezpośrednio odpowiedzialne. Pracownicy jednostki notyfikowanej zobowiązani są do zachowania tajemnicy zawodowej w odniesieniu do wszystkich informacji, jakie uzyskują w ramach wywiązywania się z obowiązków służbowych (z wyjątkiem ujawniania danych wobec właściwych organów administracyjnych Państwa Członkowskiego, w którym prze- prowadzane są jej działania), wynikających z przepisów niniejszej dyrektywy lub wszelkich innych przepisów prawa krajowego, jakim podlegają. 272 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 13/t. 23 ZAŁĄCZNIK VII OZNAKOWANIE SPRZĘTU OKREŚLONE W ART. 12 UST. 1 1. Oznakowanie zgodności CE składa się z liter „CE”, które przyjmują następującą postać: Jeżeli oznakowanie CE zostanie zmniejszone lub powiększone, muszą być zachowane proporcje powyższego rysunku. 2. Oznakowanie CE musi mieć wysokość co najmniej 5 mm, z wyjątkiem sytuacji, kiedy to nie jest możliwe ze względu na rodzaj urządzenia. 3. Oznakowanie CE musi być naniesione na produkt lub na jego tabliczkę znamionową. Ponadto musi być nanie- sione na opakowanie zbiorcze, jeżeli takie istnieje i na dołączone dokumenty. 4. Oznakowanie CE musi być naniesione w sposób widoczny, czytelny i nieusuwalny. 5. Identyfikator klasy sprzętu musi występować w postaci, o której decyduje Komisja zgodnie z procedurą prze- widzianą w art. 14. Tam, gdzie jest to wymagane, musi ono zawierać element, który będzie informował użytkownika o tym, że urzą- dzenie wykorzystuje pasmo częstotliwości radiowej, którego wykorzystanie nie jest zharmonizowane w całej Wspólnocie. Musi on mieć taką samą wysokość, co litery „CE”


title: Kommissionens forordning (EF) nr. 516/1999 af 9. marts 1999 om tarifering af visse varer i den kombinerede nomenklatur

eurovoc_concepts:
Combined Nomenclature
clothing
sports equipment

formats: html pdf print

text: L 61/16 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 10. 3. 1999 KOMMISSIONENS FORORDNING (EF) Nr. 516/1999 af 9. marts 1999 om tarifering af visse varer i den kombinerede nomenklatur KOMMISSIONEN FOR DE EUROPÆISKE FÆLLESSKABER HAR (cid:190) under henvisning til Europæiske Fællesskab, traktaten om oprettelse af Det under henvisning til R(cid:134)dets forordning (EØF) nr. 2658/87 juli 1987 om told- og statistiknomenklaturen og af 23. den fælles toldtarif (1), senest ændret ved forordning (EF) nr. 2261/98 (2), særlig artikel 9, og ud fra følgende betragtninger: For at sikre en ensartet anvendelse af den kombinerede nomenklatur, der er knyttet som bilag til ovennævnte forordning, bør der vedtages bestemmelser vedrørende tariferingen af de i bilaget omhandlede varer; den forordning (EØF) nr. 2658/87 har fastsat almindelige tari- feringsbestemmelser kombinerede vedrørende nomenklatur; disse bestemmelser gælder ogs(cid:134) for enhver anden nomenklatur, hvori denne er gengivet, ogs(cid:134) delvis eller eventuelt med tilføjelse af underopdelinger, og som er fastlagt ved specifikke fællesskabsforskrifter med henblik p(cid:134) anvendelse af toldmæssige eller andre foran- staltninger i samhandelen med varer; ved anvendelse af nævnte almindelige tariferingsbestem- melser skal de varer, der er anført i kolonne 1 i skemaet i bilaget til denne forordning, tariferes i de i kolonne 2 nævnte KN-koder i henhold til de begrundelser, der er anført i kolonne 3; med forbehold af de foranstaltninger, der er i kraft i Fællesskabet med hensyn til ordningen med dobbelt kontrol og forudg(cid:134)ende eller efterfølgende fællesskabs- tilsyn ved indførsel af tekstilvarer til Fællesskabet, er det hensigtsmæssigt, at bindende tariferingsoplysninger, der tidligere er meddelt af medlemsstaternes toldmyndig- heder i forbindelse med tarifering af varer i den kombine- rede nomenklatur, og som ikke længere er i overensstem- melse med denne forordning, fortsat kan p(cid:134)ber(cid:134)bes af modtageren i henhold til bestemmelserne i artikel 12, stk. 6, i R(cid:134)dets forordning (EØF) nr. 2913/92 af 12. oktober 1992 om indførelse af en EF-toldkodeks (3), senest ændret ved Europa-Parlamentets og R(cid:134)dets forordning (EF) nr. 82/97 (4), i et tidsrum p(cid:134) 60 dage; de i denne forordning fastsatte foranstaltninger er i over- ensstemmelse med udtalelse fra Gruppen for Told- og under Toldkodeksudvalget — Statistiknomenklaturen UDSTEDT FØLGENDE FORORDNING: Artikel 1 De varer, der er anført i kolonne 1 i skemaet i bilaget, tariferes i den kombinerede nomenklatur i de i kolonne 2 i skemaet nævnte KN-koder. Artikel 2 tariferingsbestemmelser, Med forbehold af de foranstaltninger, der er i kraft i Fællesskabet med hensyn til ordningen med dobbelt kontrol og forudg(cid:134)ende eller efterfølgende fællesskabs- tilsyn ved indførsel af tekstilvarer til Fællesskabet, kan bindende er meddelt af medlemsstaternes toldmyndigheder i forbin- delse med tarifering af varer i den kombinerede nomen- klatur, og som ikke længere er i overensstemmelse med denne forordning, fortsat kan p(cid:134)ber(cid:134)bes af modtageren i henhold til bestemmelserne i artikel 12, stk. 6, i forord- ning (EØF) nr. 2913/92, i et tidsrum p(cid:134) 60 dage. tidligere der Artikel 3 Denne forordning træder i kraft p(cid:134) enogtyvendedagen efter offentliggørelsen i De Europæiske Fællesskabers Tidende. Denne forordning er bindende i alle enkeltheder og gælder umiddelbart medlemsstat. i hver Udfærdiget i Bruxelles, den 9. marts 1999. P(cid:134) Kommissionens vegne Mario MONTI Medlem af Kommissionen (1) EFT L 256 af 7. 9. 1987, s. 1. (2) EFT L 292 af 30. 10. 1998, s. 1. (3) EFT L 302 af 19. 10. 1992, s. 1. (4) EFT L 17 af 21. 1. 1997, s. 1. 10. 3. 1999 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 61/17 Varebeskrivelse (1) 1. Ishockeyhandske, som i overdelen (h(cid:134)ndryggen) er polstret til beskyttelse af h(cid:134)nden; overdelen er frem- stillet af ikke-vævet trikotagestof helt overtrukket p(cid:134) begge sider med plast. H(cid:134)ndfladen best(cid:134)r af ikke-vævede mikrofibre af poly- amid. Stoffet mellem fingrene, med undtagelse af tommel- og pegefinger, er fremstillet af ensfarvet triko- tagestof. (Jf. fotografi nr. 573) (*) 2. Let, rummelig ensfarvet beklædningsgenstand af triko- tage (100 % bomuld), snit uden indsnævring, bestemt til at dække kroppen ned til midt p(cid:134) l(cid:134)ret (længde: 96 cm). Den har en rund løstsiddende halsudskæring og korte ærmer. Den er sømmet ved ærmekanterne og forneden og den har ca. 8 cm lange lodrette slidser i siderne. Der er broderi p(cid:134) forsiden af beklædningsgenstanden. (Kjole) (Jf. fotografi nr. 578) (*) BILAG Tarifering KN-kode (2) 3926 20 00 Begrundelse (3) Tarifering i henhold til almindelig tariferingsbestemmelse 1, 3 (b) og 6 vedrørende den kombinerede nomenklatur, bestemmelse 3 (b) til kapitel 56 samt teksten til KN-kode 3926 og 3926 20 00. Se ogs(cid:134) forklarende bemærkninger til HS, pos. 9506. Handskens ryg, som har en beskyttende funktion, anses for karaktergivende. 6104 42 00 Tarifering i henhold til almindelig tariferingsbestemmelse 1 og 6 vedrørende den kombinerede nomenklatur samt teksten til KN-kode 6104 og 6104 42 00. Se ogs(cid:134) forklarende bemærkninger til den kombinerede nomenklatur pos. 6104 41 00 til 6104 49 00. Tarifering som natbeklædning udelukkes, da beklædnings- genstanden p(cid:134) grund af sine objektive karakteristika er lige anvendelig som natbeklædning og anden beklædning, og som følge heraf kan den ikke betragtes som værende udelukkende eller hovedsagelig til brug som natbeklædning. P(cid:134) grund af beklædningsgenstandens længde udelukkes tari- fering i pos. 6109. 3. Beklædningsgenstand af let, ensfarvet, plisseret trikota- gestof (100 % polyester) med mere end 10 masker pr. linear centimeter. Den har snit uden indsnævring, korte til at dække den øverste del af ærmer, er bestemt kroppen ned til hoften og er sømmet forneden. Den har en tætsiddende halsudskæring og en delvis (cid:134)bning bagtil forsynet med knaplukning. 6106 20 00 Tarifering i henhold til almindelig tariferingsbestemmelse 1 og 6 vedrørende den kombinerede nomenklatur, bestem- melse 4 til kapitel 61 samt teksten til KN-kode 6106 og 6106 20 00. Se ogs(cid:134) forklarende bemærkninger til den kombinerede nomenklatur, pos. 6106. (Bluse) (Jf. fotografi nr. 575) (*) 4. Let, rummelig, kraveløs, to-farvet kortærmet beklæd- trikotagestof af syntetiske ningsgenstand af plisseret tekstilfibre (100 % polyester), bestemt til at dække den øverste del af kroppen ned til hoften. 6106 20 00 Den har to forstykker forbundet med en forgyldt kæde, der er fastgjort med to dekorative knapper. Beklædningsgenstanden har en delvis (cid:134)bning bagtil i halsudskæringen, der lukkes med knapper. Den har skulderpuder og er sømmet p(cid:134) ærmekanterne og forneden. Der er indsats. foran p(cid:134) beklædningsgenstanden p(cid:134)syet en Indsatsen, der er af anden farve end resten af beklæd- ningsgenstanden, har rund halsudskæring. (Bluse) (Jf. fotografi nr. 577) (*) Tarifering i henhold til almindelig tariferingsbestemmelse 1 og 6 vedrørende den kombinerede nomenklatur, bestem- melse 9 til kapitel 61 samt teksten til KN-kode 6106 og 6106 20 00. Se ligeledes de forklarende bemærkninger til den kombi- nerede nomenklatur pos. 6106. L 61/18 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 10. 3. 1999 Tarifering KN-kode (2) 6109 90 30 Varebeskrivelse (1) 5. Beklædningsgenstand af let, ensfarvet plisseret trikota- gestof snit uden indsnævring, bestemt til at dække den øverste del af kroppen ned til hoften, uden ærmer og med runde ærmegab. (100 % polyester), Beklædningsgenstanden har rund halsudskæring uden (cid:134)bning. Den er kantet ved halsudskæring og ærmegab. Den er sømmet forneden. (Undertrøje) (Jf. fotografi nr. 576) (*) Begrundelse (3) Tarifering i henhold til almindelig tariferingsbestemmelse 1 og 6 vedrørende den kombinerede nomenklatur, supple- rende bestemmelse 2 til kapitel 61 samt teksten til KN-kode 6109, 6109 90 og 6109 90 30. 6. Handske til ishockey. Handskens ryg er polstret til beskyttelse af h(cid:134)nden. Ryggens overside er fremstillet af trikotagestof af synte- tiske fibre (polyester). H(cid:134)ndfladen er fremstillet af ikke- vævede mikrofibre af polyamid. (Jf. fotografi nr. 574) (*) 6116 93 00 Tarifering i henhold til almindelig tariferingsbestemmelse 1, 3 (b) og 6 vedrørende den kombinerede nomenklatur samt teksten til KN-kode 6116 og 6116 93 00. Se ogs(cid:134) forklarende bemærkninger til HS, pos. 9506. Handskens ryg, som har en beskyttende funktion, anses for karaktergivende. 7. Ternet, rummelig beklædningsgenstand af vævet stof (100 % bomuld), bestemt til at dække den øverste del af kroppen ned til hoften, snit uden indsnævring, korte ærmer og krave med revers af et andet stof. Den er sømmet ved ærmekanterne og forneden. En tynd snor er trukket gennem sømmen. Beklæd- ningsgenstanden har en ca. 7 cm lang lodret slids i hver side. Den har en gennemg(cid:134)ende (cid:134)bning foran, der lukkes fra venstre over højre, og to indvendige brystlommer, der kan lukkes med en lynl(cid:134)s. (Skjorte) (Jf. fotografi nr. 579) (*) 6205 20 00 Tarifering i henhold til almindelig tariferingsbestemmelse 1 og 6 vedrørende den kombinerede nomenklatur, bestem- melse 8 til kapitel 62 samt teksten til KN-kode 6205 og 6205 20 00. ikke noget praktisk form(cid:134)l og Den tynde snor p(cid:134)virker ikke beklædningsgenstandens tarifering som en skjorte til mænd. tjener 8. Let, meget rummelig beklædningsgenstand af skinnende »satinlignende« vævet stof af tykkelse 0,2 mm (87 % polyester, 13 % bomuld) med reverskrave, snit uden indsnævring, afrundet kant forneden, bestemt til at dække s(cid:134)vel den øverste som den nederste del af kroppen til ned over knæene (længde 95 cm). Den har lange vide ærmer, en V-formet halsudskæring og gennemg(cid:134)ende (cid:134)bning foran, der lukkes med knapper fra højre mod venstre. Beklædningsgenstanden har p(cid:134)syet en brystlomme og ensfarvede skinnende »satinlignende« stykker stof ved kraven, p(cid:134) ærmekanterne og p(cid:134) lommen. (Natkjole) (Jf. forografi nr. 569) (*) 6208 22 00 Tarifering i henhold til almindelig tariferingsbestemmelse 1 og 6 vedrørende den kombinerede nomenklatur, underposi- tionsbestemmelse 2 (a) til afsnit XI, bestemmelse 1 og 8 til kapitel 62 samt teksten til KN-kode 6208 og 6208 22 00. I betragtning af beklædningsgenstandens — almindelige udseende — meget rummelige snit — lange vide ærmer — afrundede kant forneden — tynde skinnende »satinlignende« stof — at den er behagelig at bære skal den tariferes som natbeklædning. 10. 3. 1999 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 61/19 Varebeskrivelse (1) Tarifering KN-kode (2) Begrundelse (3) Tarifering i henhold til almindelig tariferingsbestemmelse 1 og 6 vedrørende den kombinerede nomenklatur, underposi- tionsbestemmelse 2 (a) til afsnit XI, bestemmelse 1 og 8 til kapitel 62 samt teksten til KN-kode 6208 og 6208 22 00. Se ogs(cid:134) forklarende bemærkninger til den kombinerede nomenklatur pos. 6208 21 00 til 6208 29 00. I betragtning af beklædningsgenstandenes — almindelige udseende — meget rummelige snit — lange vide ærmer — skinnende »satinlignende« stof, og — at de er behagelige at bære skal sættet tariferes som en pyjamas. 9. Sæt af to beklædningsgenstande pakket til detailsalg, 6208 22 00 best(cid:134)ende af: a) En let, meget rummelig beklædningsgenstand af skinnende »satinlignende« vævet stof af tykkelse 0,5 mm med et p(cid:134)trykt mønster (83 % polyester, 17 % bomuld) med reverskrave, snit uden indsnævring og bestemt til at dække den øverste del af kroppen ned til hoften (længde 73 cm). Den har lange vide ærmer, en V-formet halsudskæ- ring og gennemg(cid:134)ende (cid:134)bning foran, der lukkes med knapper fra højre mod venstre. Beklædningsgenstanden har p(cid:134)syet en brystlomme samt en slids i hver side og ensfarvede skinnende »satinlignende« stykker stof ved kraven, p(cid:134) ærmekan- terne og p(cid:134) lommen. b) Et par lette rummelige benklæder af ensfarvet skinnende »satinlignende« vævet stof af tykkelse 0,5 mm (83 % polyester, 17 % bomuld), snit uden indsnævring. Benklæderne dækker underkroppen fra taljen til anklerne uden (cid:134)bning i taljen. Benklæderne holdes sammen i taljen af et elastikb(cid:134)nd og er sømmet forneden p(cid:134) benene. (Pyjamas) (Jf. fotografi nr. 570 A og 570 B) (*) 10. M(cid:134)lmandshandske til ishockey eller gadehockey, som 6216 00 00 sædvanligvis bæres p(cid:134) venstre h(cid:134)nd. Varen er en slags luffe, som m(cid:134)lmanden griber bolden (eller pucken) med. Den er polstret p(cid:134) begge sider og er indvendig forsynet med en adskillelse til fingrene. Tommel- og pegefinger er adskilt af et net best(cid:134)ende af snører (pos. 5607). H(cid:134)ndryggen best(cid:134)r af trikotage af kemofibre. H(cid:134)ndfladen best(cid:134)r af ikke-vævede mikro- fibre af polyamid overtrukket med plast. (Jf. fotografi nr. 572) (*) Tarifering i henhold til almindelig tariferingsbestemmelse 1 og 3 (b) vedrørende den kombinerede nomenklatur samt teksten til KN-kode 6216 00 00. Se og(cid:134) forklarende bemærkninger til HS, pos. 9506. Handskens h(cid:134)ndflade anses som karaktergivende. L 61/20 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 10. 3. 1999 10. 3. 1999 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 61/21 L 61/22 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 10. 3. 1999 (*) Fotografierne er kun vejledende


title: Beschulß des Rates vom 9. März 1999 zur Änderung des Beschlusses 94/942/GASP über die vom Rat gemäß Artikel J.3 des Vertrags über die Europäische Union angenommene gemeinsame Aktion zur Ausfuhrkontrolle von Gütern mit doppeltem Verwendungszweck

eurovoc_concepts:
dual-use good
export monitoring
military equipment
non-proliferation of arms
nuclear technology
technology transfer

formats: pdf print


title: PREGUNTA ESCRITA n. 743/99 del Yves VERWAERDE EU:n harjoittama ulkopolitiikka ja valtioista riippumattomien järjestöjen tukeminen

eurovoc_concepts:
EU aid
assistance in training
democracy
election
fact-finding mission
foreign policy
non-governmental organisation
organisation of elections

text: 29. 11. 1999 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas C 341/141 (1999/C 341/200) PREGUNTA ESCRITA P-0743/99 de Yves Verwaerde (PPE) a la Comisión (9 de marzo de 1999) Asunto: ONG subvencionadas en el marco de la política exterior de la UE ¿Puede comunicarme la Comisión los criterios utilizados para seleccionar a las ONG que reciben subvenciones comunitarias para participar en misiones de observación o de formación relativas a operaciones electorales, en el marco de la política exterior de la UE encaminada a favorecer el desarrollo de los procesos democráticos? Respuesta del Sr. Van den Broek en nombre de la Comisión (8 de abril de 1999) En la concesión de subvenciones comunitarias en favor de las organizaciones no gubernamentales (ONG) que participan en la observación de procesos electorales o en la formación sobre dichos procesos, la Comisión sigue los criterios de la experiencia y el carácter profesional de la organización en cuestión, así como el de la calidad de las actividades propuestas. Otro criterio importante en la selección de las ONG que participan como observadoras en los procesos electorales es el carácter no partidario de éstas. Esto es especialmente importante cuando la acción de apoyo a los procesos electorales en terceros países se traduce en medidas de apoyo y formación de las ONG locales con el fin de desarrollar las capacidades propias del país donde las elecciones tienen lugar. A veces la subvención comunitaria favorece la asociación entre una ONG europea y una ONG local. Concretamente, cuando se trata de la observación de los medios de comunicación en los procesos electorales, la Comisión elige ONGs con capacidad profesional, personal con experiencia, un conocimiento de las lenguas de trabajo y una metodología eficaz. Por lo que se refiere a la formación en lo relativo a la observación de procesos electorales, la Comisión apoya la acción de las instituciones académicas de los Estados miembros que desarrollaron una actividad científica reconocida sobre este tema. (1999/C 341/201) PREGUNTA ESCRITA E-0752/99 de Fernand Herman (PPE) a la Comisión (29 de marzo de 1999) Asunto: Libre circulación en el territorio de los Estados miembros de las personas acogidas al sistema de jubilación anticipada La ley belga considera al ciudadano belga acogido a la jubilación anticipada como un desempleado no solicitante de empleo y, por tal razón, no le permite abandonar el territorio belga más de 30 días al año, si bien no está obligado ni a presentarse periódicamente ni a aceptar un puesto de trabajo. Su única obligación consiste en enviar al Onem una carta en la que debe indicar las fechas de las vacaciones que se toma, a pesar de estar obligatoriamente en situación de vacaciones permanentes y definitivas. Esta absurda situación representa un serio obstáculo a la libre circulación de personas en el territorio de los Estados miembros y es contraria al espíritu y a la letra de los Tratados. No ignoro que la Comisión conoce este problema y que ha presentado una propuesta al Consejo encaminada a introducir las disposiciones transitorias relativas a las prestaciones de jubilación anticipada en el ámbito de la aplicación material del Reglamento 1408/71 (1). Hasta la fecha, el Consejo no ha alcanzado el consenso necesario para adoptar dicha propuesta. ¿Qué piensa hacer la Comisión para desbloquear este asunto, estancado desde hace cinco años? (1) DO L 149 de 5. 7. 1971, p. 2