title: Opinion of the Economic and Social Committee on 'Financing the European Union'

eurovoc_concepts:
EU financing
Member States' contribution
financing method
gross national product
own resources

text: 18. 5. 1999 EN Official Journal of the European Communities C 138/19 Opinion of the Economic and Social Committee on ‘Financing the European Union’ (1999/C 138/07) On 26 January 1999 the Economic and Social Committee, acting under the third paragraph of Rule 23 of its Rules of Procedure, decided to draw up an opinion on ‘Financing the European Union’. The Section for Economic and Monetary Union and Economic and Social Cohesion, which was responsible for preparing the Committee’s work on the subject, adopted its opinion on 3 March 1999. The rapporteur was Mr Vasco Cal. At its 362nd plenary session (meeting of 24 March 1999), the Economic and Social Committee adopted the following opinion by 105 votes to six, with nine abstentions. 1. Introduction 1. 1. The European integration process is not confined to its budgetary aspects and these are not even the main aspects. All participating countries consider that the advantages outweigh the disadvantages, which vary from case to case and over time. Also, the main reasons for enlargement are political and not economic, even though studies show that some countries could benefit more than others. The European Union has reached a decisive point in its 1. 2. history. With the completion of the internal market, the creation of the single currency, the strengthening of economic and social cohesion and the accession of central and eastern European countries, the European Union is embarking on a new phase in its development which demands a long-term response. 1. 3. The Committee is convinced that the problems of financing the European Union can only be resolved by the application of empirical principles and by putting the common good before considerations of national interest. It calls on all the Member States to adopt a constructive and cooperative approach to this issue, eschewing partisan attitudes and recognizing that the achievement of an equitable and lasting solution is in the best long-term interests of every Member State. The Committee wishes to contribute to this debate by submitting, in section 4 of the opinion, a proposal for the future system of EU financing. In its opinion on Agenda 2000 (1) adopted at the 1. 4. October 1997 plenary session, the ESC saw the need for a ‘wide-ranging debate’ on the costs and benefits to the various Member States of the system used to finance the Community budget with a view to creating a broad consensus in approving a revision of the financial perspectives. 1. 5. The Commission report on the operation of the own resources system, although scheduled for the end of 1999, was published on 7 October 1998. The report allows an analysis of Agenda 2000 and the financial perspectives as a whole, taking account of the questions raised by some Member States about their budgetary imbalances (2). 1. 6. Agenda 2000 is one of the key topics for discussion at the European Summit to be held in Berlin on 24 and 25 March, and the ESC feels duty-bound to help the summit to ‘carry through a politically ambitious exercise commensurate with the building of a more solid, more integrated and more united European Union (. ), which has been perceived by many of its citizens as a shared project for the future, and not as an extreme, short-term defence of national interests’ (point 4. 5 of the above-mentioned opinion). 2. The Commission Report 2. 1. As part of the series of inter-linked policy proposals within the framework of Agenda 2000, the European Com- mission has published a wide ranging review of the operation of the present system of financial resources available to finance the budget of the European Union (COM(1998) 560 final). The review outlines the evolution of the different components in the past decade. 2. 2. The object of the review is to better inform the debate about both the adequacy of the present system in making resources available and also the relative merits of the different options for variations, or major changes, in the sourcing of these resources. Since major decisions are under consideration for the main expenditure items in the budget (including the Common Agriculture Policy and the Structural Funds) it is important that the revenue resources should be adequate to meet the commitments. (1) OJ C 19, 21. 1. 1998. (2) Measured in terms of the disparity between contributions to and funding received from the EU budget. C 138/20 EN Official Journal of the European Communities 18. 5. 1999 The Commission report on the financing of 2. 3. European Union: the — reviews the merits of the present own resources system, which combines revenue from the Traditional Own Resources, an earmarked levy on VAT revenue and a contribution based on relative GNP totals; 2. 7. Whilst the Commission draws attention to the lack of genuine financial autonomy for the EU, the report does not develop the debate on whether the Commission, and the Governments of Member States, would wish to see the system of financing the Union made more dependent on revenue collection methods within the competence of the Union and less dependent on transfers from the Member States of funds from their treasuries. — considers the possibility of new own resources; — in particular, considers the possibility of a direct payment to the European Union of a VAT related resource; — reviews the suggestions that the present structure of contributions from some member states puts an unfair burden on them whilst others receive relatively generous treatment (which includes consideration of the mechanism to provide a partial rebate to the United Kingdom). 2. 4. As regards Community budget resources, the Com- mission arrives at the same conclusions as those reached by the ESC in its Opinion on Agenda 2000, namely that ‘contributions to the Community budget have become more proportionate with national wealth’, leading to greater fairness (point 4. 4. 3 of the opinion). The Commission puts this down to the modifications introduced in 1988 and 1994, in the first and second Delors packages, which led to a greater share of GNP resource within budget contributions as a whole and a relative fall-off in the amount of traditional own resources and VAT (see Graph 1 in the report). 2. 5. The Commission restates a qualification which the ESC had made in its earlier opinion and is important in any assessment of the impact of the EU on individual Member States. The ESC opinion pointed out that ‘the situation as regards benefits is more complex. Expenditure on economic and social cohesion benefits the neediest countries and regions, but expenditure on internal policies is distributed differently and has a regressive impact in cohesion terms. Expenditure on the CAP in particular tends to favour the countries in which this policy has applied longest, and which have a higher aid capitation, although the 1992 reform has reduced this imbalance. ’ The debate on the degree of financial autonomy for 2. 8. the Union raises critical issues of principal and operational detail. The discussion stimulated by the Commission on a possible agreement through the institutional procedures of the Community, should have the option to determine a (low) rate of VAT specifically earmarked directly for the increased degree of financial autonomy and the transparency of the arrangement would be beneficial. the Community budget, presumes that the Commission, that 2. 9. Despite the technical, conceptual and accounting diffi- culties in measuring budgetary imbalances detailed in the report, the Commission has attempted to calculate these net balances by various methods (the operating balance method and the method used for UK correction), which, elsewhere in the report, the Commission claims has inhibited transparency in the financial relationships of the Member States and the EU budget. 2. 10. As for solving these problems, if a political consensus can be reached, the Commission document sees three possible options which are not mutually exclusive: a more transparent and fairer system of financing, doing away with the correction mechanism in favour of the UK and making general use of the GNP resource; a system of expenditure where the CAP burden would be reduced by partially reimbursing direct aid payments from national budgets and a generalized correction mech- anism. 2. 11. The report concludes that neither the need for an increase in financial resources, nor the shortcomings of the present system, make it necessary to modify the current Own Resources Decision. This restates the view expressed in Agenda 2000. 2. 6. The Commission acknowledges that, whilst the present own resources system generates a means of financing EU expenditure, the EU does not have genuine ‘own resources’ but depends mainly on transfers from the treasuries of Member States and, therefore, the relationship to citizens of the Union between contributions and benefits is even less transparent than between taxpayers and citizens within a Member State. 2. 12. The Commission acknowledges that options to vary the constituents or proportions of the present own resources system are available and could be considered for future implementation but none offers an ideal solution. If the question of budgetary imbalances attracted a sufficient degree of support, decisions on the best and most appropriate options would be needed. 18. 5. 1999 EN Official Journal of the European Communities C 138/21 2. 13. However, with some anticipation of the impact of the enlargement of the Community, the Commission suggests that the change in the overall demands on the Community budget ‘would appear to present a change of circumstances so significant as to justify such a major reform’. its analysis the Commission recognizes that the current system of own resources has degressive elements, but considers that the proposal does not make sufficient allowance for the budget’s redistributive elements on the expenditure side, especially under the heading of economic and social cohesion. 3. General comments As the ESC has already stated in point 4. 4. 4 of its 3. 1. Agenda 2000 opinion, ‘the distortions which emerge in calculations of the net balance of contributions to and from the Community budget are not so much a matter of resources (Member States’ contributions) as of the relative weight of the various expenditure headings. Agriculture still represents the lion’s share (around 50 % of the total) and structural policies account for around a third of the total. ’ 3. 2. Both Community revenue and expenditure are deter- mined in the final analysis by the decisions taken by the Council in furtherance of the objectives laid down in the Treaty in fields such as the reform of the CAP, economic and social cohesion and scientific and technological research. The budgetary consequences of these decisions are frequently not apparent straightaway, for they depend on how the decisions are applied in the Member States and Member States’ economic structures. 3. 3. The compensation mechanism for the United Kingdom the UK’s budgetary was agreed on in 1984 because of imbalance. This is due to the UK having a smaller and structurally different agricultural sector, resulting in lower CAP spending, plus the fact that the UK makes a proportionally higher contribution since its share of VAT is relatively higher than its share of total GNP. The rebate mechanism has meant that in recent years the size of the UK budgetary imbalance has fallen from - 0,5 % to - 0,2 % of GNP. If the same method of calculation is applied to Germany, the Netherlands, Austria it can be seen that they, too, now have a and Sweden, budgetary imbalance of around - 0,5 % of GNP. This has prompted their respective governments to request that they, too, should benefit from a rebate mechanism. The truth is that if the the UK’s rebate mechanism could be phased out, budgetary imbalances of the main net contributors would be much smaller. The simulations presented in Annex 6 regarding the 3. 4. consequences of a generalized correction mechanism based on the current UK model but which makes States contribute to the effects of the mechanism on others but not on themselves show that the United Kingdom would be the most affected in relation to the present situation, where it is the sole beneficiary of the compensation mechanism. 3. 5. With regard to the progressivity in budget contri- butions proposed by Spain, the Commission has also produced simulations for the effects on Member States’ contributions. In 3. 6. The possibility of creating new own resources, so as to give the Union greater financial autonomy vis-à-vis national budgets, has been discussed at length by the Commission. It has presented various options (CO2/energy tax; a modulated VAT tax; excise taxes on tobacco, alcohol and mineral oils; corporate income tax; communications tax; personal income tax; withholding tax on interest income; and ECB seigniorage) and discussed the advantages and disadvantages of each one. The inability to forecast the revenue which would accrue in many of these cases limits their widespread use. 3. 7. Another possibility discussed by the Commission was the application of measures provided for in Agenda 2000, in particular the transfer of some of the spending on direct aid under the CAP to national budgets. This measure would lower Community budget payments by about 8 % and might consequently cut Member States’ contributions, which would in turn reduce the current budgetary imbalances. Yet another possibility would be to make sure that agricultural spending, which is the largest item of expenditure, takes greater account than at present of the economic weight of each Member State. 3. 7. 1. Consideration has also been given to the possibility of bringing down farm prices to the level on world markets. This takes no account of the fact that world market prices are also distorted by large-scale support measures in the major producer countries. 3. 8. All these options have their limitations and their application poses technical problems. However, the most serious consequence for the future of the European Union is that none of them is capable by itself of solving the current problems or guaranteeing stable and reliable resources within the framework of a fairer, mutually supportive and generally acceptable system which is sustainable in the long term and capable of absorbing the planned accessions. 3. 9. The Committee would emphasize that there should be no confusion between the three facets of the current debate: the size of the budget and Community resources, the balance between different Community policies (CAP, structural poli- cies, enlargement etc. ) and equity between the Member States. 3. 10. In addition, it was important for the Commission to draw up projections for the period 2000-2006 with regard to budgetary balances, for the balances calculated for 1997 and 1999 could be changed significantly in the long term by many of the proposed measures. For example, if the UK’s rebate mechanism were to be ended, if the GNP resource were to be C 138/22 EN Official Journal of the European Communities 18. 5. 1999 used more widely instead of the VAT resource, if part of CAP spending on direct aid were to be transferred to national budgets, or if the monies set aside for the structural funds were to be reduced, the trend in budgetary balances would be much different it has been in the present 1993-1999 period and the greatest differences might be outside those countries which want to benefit from a correc- tion mechanism. in 2000-2006 that 3. 11. The ESC would emphasize that the real issue at stake in the budget debate surrounding Agenda 2000 is the burden of enlargement. Given the considerable difference between living standards in the EU and those in the countries of Eastern Europe, it is clear that the cost of enlargement for the EU budget has been seriously underestimated. It is therefore apposite to point out that there is a fundamental contradiction between the objective of enlargement and the insistent demands for EU budget contributions to be cut. The Com- mittee suggests that prior to enlargement, the Council might amend its own resources decision, to improve the apportion- ment of budgetary expenditure resulting from enlargement. 4. Proposal for the future system of EU financing 4. 1. Before the issues of Agenda 2000, the financial per- spectives and the system of own resources are settled this year, a clear stance should be taken on financing in the long term. The accessions which are to take place from 2005/2006 provide a historic opportunity for introducing a new system of financing which is fairer and less imbalanced than the present one. The principles of the future system must be the subject 4. 2. of an overall political agreement so that the measures to be taken in the short term which must apply until the entry-into-force of the future system do not conflict with the latter and do not make the future debate on the EU’s system of financing even more difficult. the subject of budgetary imbalances, Bearing in the mind the wide range of arguments put 4. 3. forward about the Committee is in favour of a general regulating mechanism for establishing a framework which takes account of the future system of own resources. Such a mechanism would establish a direct link between national prosperity (expressed in terms of per capita GNP) and the budgetary balances of each Member State. The purpose should be to safeguard the overall level of Brussels, 24 March 1999. own resources for enabling the European Union to maintain and extend its role. The curve which represents the graphical expression 4. 3. 1. of this mechanism could not exceed the limits on budgetary balances. 4. 4. The direct relationship between the two variables should not be expressed by a line but by a shaded area around that line so that the correction mechanism comes into play when the net situation in a Member State falls outside the shaded area and deviates considerably from the net situation in the other Member States with the same level of prosperity. imbalance, measured in The relationship between budget relation to per capita GNP and operational budgetary balances requires a formula which allows for year to year variations in budget contributions. Conceptually, the agreed mechanisms should envisage a margin of variation which would be acceptable when averaged over a period longer than one year. The scale of this margin should be sufficient to enable a better balance to be struck between the stability and reliability of the level of revenue and the corrections to be made to budgetary balances when they fall outside the accepted degree of variation. It will thus be possible to avoid generalized correc- tions every year. 4. 5. One technical question which could cause problems in the future is the question of determining spending in each Member State. Many of the budgetary headings do not succeed in providing this information at present. However, as the system would not enter into force immediately, it would be possible to prepare the administrative system accordingly and it would always be possible to consider that certain expenditure such as that resulting from external actions or administrative spending should not be attributed in full. 4. 6. An agreement in principle on the future system of financing will also facilitate the approval of various immediate proposals in specific areas, such as the ones considered in the Commission report, insofar as all Member States will be provided with a guarantee that the imbalances and the injustice will not become more pronounced. It will also make it possible to make the current system 4. 7. of financing simpler straightaway, e. g. by applying the GNP resource more widely instead of maintaining the complicated calculations about the VAT contribution, or by increasing the deductions made by Member States with regard to traditional own resources, or again by reducing the basis on which the compensation granted to the UK is calculated. These immediate measures would reduce the imbalances in current contri- butions during the period 2000-2006 and would make the switch to the new system easier. The President of the Economic and Social Committee Beatrice RANGONI MACHIAVELLI


eurovoc_concepts:
European Union
advisory committee (EU)
economic development
tourism

formats: html pdf print

text: C 138/4 FR Journal officiel des Communautés européennes 18. 5. 1999 Avis du Comité économique et social sur la «Politique européenne du tourisme» (1999/C 138/02) Le 26 janvier 1999, le Comité économique et social, conformément à l’article 23, 2e alinéa de son règlement intérieur, a décidé d’élaborer un avis sur la «Politique européenne du tourisme». La section «Marché unique, production et consommation», chargée de préparer les travaux en la matière, a élaboré son avis le 12 mars 1999 (rapporteur: M. Lustenhouwer). Lors de sa 362e session plénière des 24 et 25 mars 1999 (séance du 24 mars), le Comité a adopté le présent avis par 80 voix pour, 3 voix contre et 6 abstentions. 1. Introduction 2. Observations générales 1. 1. Le développement d’une politique européenne à part entière pour le secteur du tourisme et des loisirs semble être dans l’impasse. Lors de sa réunion du 7 décembre 1998, le Conseil «Marché intérieur» n’a (une fois de plus) pas pu parvenir à un accord sur le contenu ou le budget d’un programme pluriannuel en faveur de ce secteur. La proposition relative à un tel programme, baptisé à l’origine Philoxenia, déjà considérablement édulcorée par la présidence du Conseil, semble désormais irréalisable. Le Comité, qui a toujours soutenu (1) la Commission 1. 2. dans ses efforts de développement d’une politique européenne préventive en faveur du secteur du tourisme et des loisirs et des consommateurs de produits touristiques, est très déçu de cet état des choses, mais refuse de baisser les bras. 1. 3. Puisqu’une politique coordonnée soutenue par un programme pluriannuel semble désormais difficilement réali- sable, il convient d’envisager d’autres approches tenant compte des besoins des entreprises de ce secteur et de leur clientèle. Les activités de l’UE risquent toujours de n’être développées qu’en fonction des besoins, sans coordination entre les diffé- rents services de la Commission, et sans tenir compte des perspectives à moyen et à long terme. 1. 4. Le Comité est conscient de la difficulté de la mission qui incombe à la direction spécialement dédiée au tourisme, créée récemment par la Commission au sein de la DG XXIII. Le Comité apporte tout son soutien à cette mission, qui doit être définie et mise en œuvre en étroite collaboration et en concertation avec les organisations de tourisme et de loisirs ainsi que les partenaires sociaux. L’attitude négative du Conseil ne doit toutefois pas empêcher les services de la Commission de tenir compte de manière intégrée des besoins du secteur et de ceux des consommateurs. (1) Cf. entre autres: avis du CES sur «Le rôle de l’Union en matière de tourisme — Livre vert de la Commission» (JO C 301 du 13. 11. 1995); avis du CES sur la «Proposition de décision du Conseil concernant un premier programme pluriannuel en faveur du tourisme européen — Philoxenia (1997-2000)» (JO C 30 du 30. 1. 1997). Le secteur économique connaissant la croissance la 2. 1. plus forte au sein de l’Union européenne (2,5 à 4 % de croissance par an en termes de chiffre d’affaires, et 1 à 1,5 % en termes de création d’emplois) est, comme chacun le sait, touché par les activités de l’UE dans de nombreux domaines. Cette question a été traitée par le Comité dans de précédents avis (2), ainsi que par le Parlement européen (3). Le Comité invite le Conseil et la Commission à commencer réellement, malgré le climat politique défavorable, à intégrer dans toutes les politiques de la Commission les défis auxquels le secteur du tourisme est confronté. Cette approche est une condition essentielle pour pouvoir exploiter le potentiel de croissance de ce secteur, qui est particulièrement important eu égard à son avenir relativement sûr, puisque le produit touristique ne risque pas d’être dépassé par le changement technologique. 2. 2. Les thèmes d’étude les plus évidents sont la formation des chefs d’entreprise (souvent de petits indépendants) et de leur personnel, l’accès au capital pour investir dans l’avenir, la relation incertaine et souvent problématique entre les loisirs et la protection de l’environnement, la mise en œuvre de nouvelles technologies de gestion, les conditions et l’environne- ment de travail, l’incidence de la société de l’information, et en particulier du commerce électronique sur les intermédiaires, les conséquences du développement des infrastructures (par exemple, le manque de capacité des voies aériennes), l’accès à l’information et au savoir-faire sur les tendances de la consommation, important en partie à cause des préférences des consommateurs en rapide évolution et, enfin, la fiscalité. (2) Voir par exemple l’avis du CES sur le «Rapport de la Commission sur tourisme communautaires (1995/1996)» (JO C 19 du 12. 1. 1998). les mesures affectant le (3) Cf. la résolution du Parlement européen du 7 octobre 1998 sur le rapport de la Commission au Conseil, au Parlement européen, au Comité économique et social et au Comité des régions sur les mesures communautaires affectant le tourisme (1995/1996), A4-0247/98; voir également la résolution du Parlement européen du 27 janvier 1999 sur les emplois de l’avenir en Europe, rapporteur: M. Mann, A4-0475/98, PE 227. 966 final, points 19, 20 et 21. 18. 5. 1999 FR Journal officiel des Communautés européennes C 138/5 2. 3. L’impact de la législation et de la réglementation européennes est particulièrement frappant dans le domaine de la fiscalité. La législation relative à la TVA a une influence considérable sur la compétitivité du secteur «Horeca» et d’autres secteurs du tourisme. De nombreux pays extérieurs à l’UE ne perçoivent en effet pas de TVA sur ces services. Il convient dès lors de maintenir le taux réduit actuel pour les hôtels, les restaurants et le secteur du tourisme. En outre, un taux réduit pour les services à forte intensité de main-d’œuvre, qui ne bénéficient actuellement pas de ce taux réduit, permettra d’augmenter l’emploi. 3. Le Groupe de haut niveau sur le tourisme 3. 1. D’une manière plus générale, l’UE doit contribuer à la promotion d’un climat législatif et réglementaire plus favorable aux entreprises. Le Comité se réjouit de l’approche adoptée par la Commission en créant le «Groupe de haut niveau sur le tourisme» (1), et approuve les conclusions de ce groupe de haut niveau lorsqu’il dit, par exemple, que les recommandations de la task-force BEST (Business Environment Simplification Task Force) doivent être mises en œuvre à court terme. Le Comité est également intéressé de savoir comment la Commission se propose de mettre en œuvre les conclusions du Groupe de haut niveau. Le rapport fait plusieurs recommandations importantes pouvant contribuer largement à la promotion des emplois dans le secteur du tourisme et des loisirs. 3. 2. Le rapport du Groupe de haut niveau montre égale- ment qu’un secteur reposant principalement sur des activités transfrontalières mérite une politique européenne proposant une approche stimulante, innovante et préventive en faveur d’un développement durable des entreprises, de préférence assortie de mesures de protection des consommateurs, et en harmonie avec d’autres exigences telles que celles liées à l’environnement, par exemple. 3. 3. Afin de renouveler l’attrait du secteur du tourisme pour la main-d’œuvre, le rapport du Groupe de haut niveau invite les partenaires sociaux (qui doivent obligatoirement inclure les organisations de PME) des autres branches de l’industrie du tourisme et des loisirs à suivre l’exemple du secteur «Horeca» pour développer un dialogue social sectoriel, en particulier en ce qui concerne les qualifications et les conditions de travail. Cette concertation peut également contribuer à améliorer l’image parfois mauvaise des conditions de travail dans ce secteur, et à le rendre plus attrayant pour les demandeurs d’emploi, qui seraient plus enclins à chercher du travail dans le domaine du tourisme et des loisirs. 4. Observations spécifiques Comme indiqué précédemment, la tâche difficile qui 4. 1. attend la Commission ne portera ses fruits, selon le Comité, que si elle est intégrée dans un dialogue structuré avec les représentants du secteur du tourisme et des loisirs. Le Comité appelle dès lors à la création d’un comité consultatif européen (crédible) en matière de tourisme et de loisirs. 4. 1. 1. Le Comité salue le fait que le Livre blanc sur le commerce (2) publié récemment par la Commission établisse un lien entre le tourisme et le commerce de détail. La communication de la Commission reconnaît — à juste titre, selon le Comité — que les secteurs du détail et du tourisme ont plusieurs intérêts en commun. Le Comité souligne que les centres-ville en particulier doivent proposer une infrastructure commerciale et accueillir des petites entreprises indépendantes. Une bonne diversité de magasins améliore l’attrait touristique d’une ville. Le Comité estime que le commerce de détail doit également s’employer activement à améliorer constamment cet attrait. Après tout, des études ont montré l’importance du commerce de détail. Une fois arrivés à leur destination finale, les touristes dépensent plus d’argent dans le commerce du détail que dans le secteur de la restauration (une étude réalisée à Amsterdam a révélé que cette proportion était d’environ 60 %-40 %). Le Comité estime que l’intention de la Commission de stimuler cette coopération en organisant un concours couronné d’un prix est une manière créative de faire de la publicité pour les projets réussis. 4. 2. Le Comité note en outre que la présidence du Conseil n’a prévu aucune réunion des ministres chargés du Tourisme — pas même de nature informelle — pendant la présidence allemande. Cette absence totale d’intérêt de la part du Conseil est franchement déplorable. Le Comité invite dès lors la présidence actuelle et la future présidence finlandaise à prévoir une réunion du Conseil «Tourisme». 4. 3. Le programme de travail de la présidence allemande entend à juste titre accorder une attention particulière au phénomène répugnant du «tourisme sexuel impliquant des enfants». Comme l’a indiqué le Comité dans de précédents avis (3), on ne luttera jamais assez contre de telles pratiques dégradantes. Le Comité se réjouit à la fois des actions de la Commission et des initiatives lancées par les acteurs économiques dans ce domaine. Des voyagistes et agences de voyage de plusieurs pays de l’UE ont explicitement pris leurs distances par rapport à ces pratiques perverses et ont introduit des sanctions — dont l’exclusion de leurs membres qui y seraient impliqués — afin de décourager toute participation active d’entreprises européennes. Cela s’applique également aux initiatives (telles qu’un code de conduite) prises par l’association internationale du secteur «Horeca». Il y a lieu de noter que ce type d’exploitation et de maltraitance des enfants n’a absolument rien en commun avec le tourisme et risque de nuire à l’image du secteur. Le Comité invite la Commission à poursuivre ses actions à cet égard et à en développer de nouvelles. (1) Conclusions et recommandations du Groupe de haut niveau sur le tourisme et l’emploi: Nouveaux partenariats pour l’emploi, Commission européenne, DG XXIII, Bruxelles, octobre 1998. (2) COM(1999) 6 final du 27. 1. 1999. (3) JO C 284 du 14. 9. 1998. C 138/6 FR Journal officiel des Communautés européennes 18. 5. 1999 4. 4. Le concours de tous les acteurs sera nécessaire pour que le développement d’une politique européenne du tourisme et des loisirs soit à nouveau inscrite à l’ordre du jour. Le Comité soutient dès lors la proposition du Groupe de haut niveau concernant la tenue d’un sommet annuel du tourisme. Un programme d’activités révisable pourrait être élaboré et coordonné lors de la première rencontre, et serait ensuite évalué et adapté lors de réunions ultérieures. La participation de la Commission, du Parlement européen, des États membres, des acteurs économiques et des représentants des consomma- teurs à ce sommet permettrait d’identifier la multitude de défis qui nous attendent et nous amènent inévitablement à conclure que l’Europe ne peut pas refuser plus longtemps d’accorder au secteur de son économie enregistrant la plus forte croissance la reconnaissance politique et stratégique qu’il mérite en raison de sa position économique et sociale. 5. Conclusion 5. 1. Le Comité apporte tout son soutien à ces efforts, comme en témoigne la déclaration de son ancien président, M. Tom Jenkins, à l’occasion de la conférence tenue à Luxembourg, les 4 et 5 novembre 1997: «Je rappelle que le Comité économique et social a, dans ses différents avis, mis en exergue l’importance économique, sociale et culturelle du tourisme pour l’Union européenne et a plaidé, à nombreuses reprises, pour la reconnaissance du rôle fondamental qu’il remplit, non seulement aux plans socioéconomiques, culturels et politiques, mais également en tant que facteur d’intégration entre les peuples et les différentes réalités géographiques communautaires. » 5. 2. Le Comité insiste sur la nécessité de mettre en place une stratégie de l’UE à long terme pour le tourisme, approuvée par une décision du Conseil, afin d’accorder au secteur européen du tourisme la reconnaissance politique qu’il mérite en tant que principal responsable de la croissance et de l’emploi. Une telle stratégie pourrait contribuer à l’utilisation 5. 3. efficace des moyens de la Commission, tandis que la reconnais- sance de l’importance du secteur est la condition essentielle à la réalisation des principaux objectifs communautaires dans les domaines de l’emploi, de la politique régionale, de l’environ- nement, de l’élargissement et d’une manière générale, de la politique en faveur des PME. Bruxelles, le 24 mars 1999. La Présidente du Comité économique et social Beatrice RANGONI MACHIAVELLI


title: Accelerating electronic commerce in Europe : Technology development and business pilot projects.

eurovoc_concepts:
research project
services contract
technological change
telecommunications


title: Proposta modificata di decisione del Parlamento europeo e del Consiglio recante modifica della decisione n. 1254/96/CE che stabilisce un insieme di orientamenti relativi alle reti transeuropee nel settore dell'energia

eurovoc_concepts:
electrical energy
energy grid
management of resources
security of supply
trans-European network

text: 30. 4. 1999 IT Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:224) europee C 119/15 II (Atti preparatori) COMMISSIONE Proposta modificata di decisione del Parlamento europeo e del Consiglio recante modifica della decisione n. 1254/96/CE che stabilisce un insieme di orientamenti relativi alle reti transeuropee nel settore dell’energia (1) (1999/C 119/09) COM(1999) 144 def. (cid:151) 98/0284(COD) (Presentata dalla Commissione in applicazione dell’articolo 189 A, paragrafo 2, del trattato CE il 25 marzo 1999) (1) GU C 320 del 17. 10. 1998, pag. 13. PROPOSTA INIZIALE PROPOSTA MODIFICATA Articolo 1 Articolo 1 L’elenco indicativo dei progetti di interesse comune figurante nell’allegato alla decisione n. 1254/96/CE Ł modificato come segue: L’elenco indicativo dei progetti di interesse comune figurante nell’allegato alla decisione n. 1254/96/CE Ł modificato come segue: 1. I punti c 8, f 1, g 7 e h 11 sono modificati conformemente all’allegato I della presente decisione. 1. I punti c 6, c 8, f 1, g 7 e h 11 sono modificati conforme- mente all’allegato I della presente decisione. 2. Sono inseriti i punti figuranti nell’allegato II della presente 2. Sono inseriti i punti figuranti nell’allegato II della presente decisione. decisione. ALLEGATO I ALLEGATO I RETI TRANSEUROPEE DELL’ENERGIA RETI TRANSEUROPEE DELL’ENERGIA c) Sviluppo dei collegamenti interni necessari a valorizzare le c) Sviluppo dei collegamenti interni necessari a valorizzare le interconnessioni tra Stati membri interconnessioni tra Stati membri 1. Il punto c 6 Ł sostituito dal seguente testo: «c 6): Spagna: Rafforzamento e sviluppo delle connessioni interne». 1. Il punto c 8 Ł sostituito dal seguente testo: 1 bis. Il punto c 8 Ł sostituito dal seguente testo: «c 8): Grecia: «c 8): Grecia: Rafforzamento e sviluppo delle connessioni interne» Rafforzamento e sviluppo delle connessioni interne». (Punti 2-4 invariati) C 119/16 IT Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:224) europee 30. 4. 1999 PROPOSTA INIZIALE PROPOSTA MODIFICATA ALLEGATO II ALLEGATO II RETI TRANSEUROPEE DELL’ENERGIA RETI TRANSEUROPEE DELL’ENERGIA I punti da 1 a 15 seguenti sono opportunamente inseriti secondo l’ordine alfabetico e numerico dell’elenco: I punti da 1 a 15 seguenti sono opportunamente inseriti secondo l’ordine alfabetico e numerico dell’elenco: RETI DI ELETTRICIT(cid:192) RETI DI ELETTRICIT(cid:192) a) Raccordo delle reti di elettricit(cid:224) isolate alle reti interconnesse a) Raccordo delle reti di elettricit(cid:224) isolate alle reti interconnesse europee europee 1. «a 2): Irlanda (cid:151) Regno Unito (Galles): 1. «a 2): Irlanda (cid:151) Regno Unito (Galles): Connessione mediante cavo sottomarino della rete della Re- pubblica di Irlanda alla rete del Regno Unito (Galles)». Connessione mediante cavo sottomarino della rete della Re- pubblica di Irlanda alla rete del Regno Unito (Galles)». 2. «a 8): Regno Unito (Scozia): 2. «a 8): Regno Unito (Scozia): Connessione mediante cavo sottomarino delle isole Shetland». Connessione mediante cavo sottomarino delle isole Shetland». 2a. «a 9): Grecia: Connessioni tra le isole e tra le isole e il continente». (Punti 3-15 invariati)


title: Komission asetus (EY) N:o 636/1999, annettu 24 päivänä maaliskuuta 1999, perustamissopimuksen liitteeseen II kuulumattomina tavaroina vietäviin muniin ja munankeltuaisiin sovellettavien tukien määrien vahvistamisesta

eurovoc_concepts:
egg
export refund

formats: pdf print

text: L 80/18 FI Euroopan yhteis(cid:148)jen virallinen lehti 25. 3. 1999 KOMISSION ASETUS (EY) N:o 636/1999, annettu 24 p(cid:132)iv(cid:132)n(cid:132) maaliskuuta 1999, perustamissopimuksen liitteeseen II kuulumattomina tavaroina viet(cid:132)viin muniin ja munankeltuaisiin sovellettavien tukien m(cid:132)(cid:132)rien vahvistamisesta EUROOPAN YHTEIS(cid:153)JEN KOMISSIO, joka ottaa huomioon Euroopan yhteis(cid:148)n perustamissopi- muksen, ottaa huomioon muna-alan yhteisest(cid:132) markkinaj(cid:132)rjeste- lyst(cid:132) 29 p(cid:132)iv(cid:132)n(cid:132) lokakuuta 1975 annetun neuvoston asetuksen (ETY) N:o 2771/75 (1), sellaisena kuin se on viimeksi muutettuna komission asetuksella (EY) N:o 1516/96 (2), ja erityisesti sen 8 artiklan 3 kohdan, sek(cid:132) katsoo, ett(cid:132) asetuksen (ETY) N:o 2771/75 8 artiklan 1 kohdan mukaan kyseisen asetuksen 1 artiklan 1 kohdassa tarkoi- tettujen tuotteiden ja yhteis(cid:148)n hintojen erotus voidaan kattaa vientituella, kun kyseiset tuotteet vied(cid:132)(cid:132)n kyseisen asetuksen liitteess(cid:132) mainittuina tavaroina; tiettyjen perus- tamissopimuksen liitteeseen II kuulumattomina tavaroina viet(cid:132)vien maataloustuotteiden vientituen my(cid:148)nt(cid:132)misj(cid:132)rjes- telm(cid:132)n ja tuen m(cid:132)(cid:132)r(cid:132)n vahvistamisperusteiden sovelta- mista koskevista yhteisist(cid:132) yksityiskohtaisista s(cid:132)(cid:132)nn(cid:148)ist(cid:132) 30 p(cid:132)iv(cid:132)n(cid:132) toukokuuta 1994 annetussa komission asetuk- sessa (EY) N:o 1222/94 (3), sellaisena kuin se on viimeksi muutettuna asetuksella (EY) N:o 1909/97 (4), m(cid:132)(cid:132)ritell(cid:132)(cid:132)n jota tuotteet, sovelletaan niiden vientiin asetuksen (ETY) N:o 2771/75 liitteess(cid:132) lueteltuina tavaroina, joille on aiheellista vahvistaa tuen m(cid:132)(cid:132)r(cid:132), asetuksen (EY) N:o 1222/94 4 artiklan 1 kohdan mukaan tuen m(cid:132)(cid:132)r(cid:132) 100 kilogrammalle kyseisi(cid:132) perustuotteita on vahvistettava samaksi ajanjaksoksi, joka otetaan huomioon vahvistettaessa n(cid:132)ihin samoihin sellaisenaan viet(cid:132)viin tuotteisiin sovellettavat tuet, Uruguayn kierroksen monenv(cid:132)listen kauppaneuvottelujen yhteydess(cid:132) tehdyn maataloutta koskevan sopimuksen 11 artiklan mukaan jonakin tavarana viet(cid:132)v(cid:132)lle tuotteelle my(cid:148)nnett(cid:132)v(cid:132) tuki ei saa olla suurempi kuin t(cid:132)lle tuotteelle sellaisenaan viet(cid:132)ess(cid:132) my(cid:148)nnett(cid:132)v(cid:132) tuki, t(cid:132)ss(cid:132) asetuksessa s(cid:132)(cid:132)detyt toimenpiteet ovat siipikarjan- lihan ja munien hallintokomitean lausunnon mukaiset, ON ANTANUT T(cid:142)M(cid:142)N ASETUKSEN: 1 artikla Asetuksen (EY) N:o 1222/94 liitteess(cid:132) A ja asetuksen (ETY) N:o 2771/75 1 artiklan 1 kohdassa tarkoitettuihin tuotteisiin, jotka vied(cid:132)(cid:132)n asetuksen (ETY) N:o 2771/75 liitteess(cid:132) II lueteltuina tavaroina, sovellettavien tukien m(cid:132)(cid:132)r(cid:132)t vahvistetaan t(cid:132)m(cid:132)n asetuksen liitteen mukaisesti. 2 artikla T(cid:132)m(cid:132) asetus tulee voimaan 25 p(cid:132)iv(cid:132)n(cid:132) maaliskuuta 1999. T(cid:132)m(cid:132) asetus on kaikilta osiltaan velvoittava, j(cid:132)senvaltioissa. ja sit(cid:132) sovelletaan sellaisenaan kaikissa Tehty Brysseliss(cid:132) 24 p(cid:132)iv(cid:132)n(cid:132) maaliskuuta 1999. Komission puolesta Martin BANGEMANN Komission j(cid:132)sen (1) EYVL L 282, 1. 11. 1975, s. 49 (2) EYVL L 189, 30. 7. 1996, s. 99 (3) EYVL L 136, 31. 5. 1994, s. 5 (4) EYVL L 268, 1. 10. 1997, s. 20 25. 3. 1999 FI Euroopan yhteis(cid:148)jen virallinen lehti L 80/19 LIITE perustamissopimuksen liitteeseen II kuulumattomina tavaroina viet(cid:132)viin muniin ja munankeltuai- siin sovellettavien tukien m(cid:132)(cid:132)rien vahvistamisesta 24 p(cid:132)iv(cid:132)n(cid:132) maaliskuuta 1999 annettuun komis- sion asetukseen CN-koodi Tavaran kuvaus 0407 00 Kuorelliset linnunmunat, tuoreet, s(cid:132)il(cid:148)tyt tai keitetyt: – siipikarjan munat: 0407 00 30 – – muut: a) viet(cid:132)ess(cid:132) CN-koodeihin 3502 11 90 ja 3502 19 90 kuuluvaa ovalbumiinia b) viet(cid:132)ess(cid:132) muita tavaroita (EUR / 100 kg) M(cid:132)(cid:132)r(cid:132)paikka (1) Tuen m(cid:132)(cid:132)r(cid:132) 02 03 04 01 16,00 14,00 8,00 8,00 0408 linnunmunat Kuorettomat tuoreet, kuivatut, h(cid:148)yryss(cid:132) tai vedess(cid:132) keitetyt, muotoillut, j(cid:132)(cid:132)dytetyt tai muulla tavalla s(cid:132)il(cid:148)tyt, my(cid:148)s lis(cid:132)tty(cid:132) sokeria tai muuta makeutusainetta sis(cid:132)lt(cid:132)v(cid:132)t: ja munankeltuainen, – munankeltuainen: 0408 11 – – kuivattu: ex 0408 11 80 – – – elintarvikek(cid:132)ytt(cid:148)(cid:148)n soveltuva: makeuttamaton 01 58,00 0408 19 – – muut: – – – elintarvikek(cid:132)ytt(cid:148)(cid:148)n soveltuva: ex 0408 19 81 – – – – nestem(cid:132)inen: makeuttamaton ex 0408 19 89 – – – – j(cid:132)(cid:132)dytetty: makeuttamaton – muut: 0408 91 – – kuivatut: ex 0408 91 80 – – – elintarvikek(cid:132)ytt(cid:148)(cid:148)n soveltuva: makeuttamaton 0408 99 – – muut: ex 0408 99 80 – – – elintarvikek(cid:132)ytt(cid:148)(cid:148)n soveltuva: makeuttamaton (1) M(cid:132)(cid:132)r(cid:132)paikat ovat: 01 kolmannet maat 02 Kuwait, Bahrain, Oman, Qatar, Arabiemiirikunnat, Jemen, Hongkong EHA ja Ven(cid:132)j(cid:132) 03 Etel(cid:132)-Korea, Japani, Malesia, Thaimaa, Taiwan, Filippiinit ja Egypti 04 kaikki m(cid:132)(cid:132)r(cid:132)paikat, ei kuitenkaan Sveitsi ja 02 ja 03 kohdassa ilmoitetut. 01 01 01 01 27,00 27,00 43,00 11,00


title: Dictamen del Comité Económico y Social sobre la «Política europea de turismo»

text: C 138/4 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 18. 5. 1999 Dictamen del Comité Econo´ mico y Social sobre la «Polı´tica europea de turismo» (1999/C 138/02) El 26 de enero de 1999, de conformidad con el apartado 2 del artı´culo 23 de su Reglamento Interno, el Comité Econo´ mico y Social decidio´ elaborar un dictamen sobre la «Polı´tica europea de turismo». La Seccio´ n de Mercado U´ nico, Produccio´ n y Consumo, encargada de preparar los trabajos en este asunto, aprobo´ su dictamen el 12 de marzo de 1999 (ponente: Sr. Lustenhouwer). En su 362o Pleno de los dı´as 24 y 25 de marzo de 1999 (sesio´ n del 24 de marzo), el Comité Econo´ mico y Social ha aprobado por 80 votos a favor, 3 votos en contra y 6 abstenciones el presente Dictamen. 1. Introduccio´ n 2. Observaciones generales 1. 1. El desarrollo de una polı´tica europea consolidada en favor del sector del turismo y el ocio parece haber llegado a un punto muerto. En su reunio´ n del 7 de diciembre de 1998, el Consejo del Mercado U´ nico fue (una vez ma´s) incapaz de alcanzar un acuerdo, ni sobre el contenido ni sobre el presupuesto necesario para un programa plurianual destinado al sector. La propuesta de un programa de este tipo (inicial- mente denominado Philoxenia), que ya habı´a sido considera- blemente moderada por la Presidencia del Consejo, parece ahora inviable. El Comité —que siempre ha apoyado (1) a la Comisio´ n 1. 2. en su empen˜ o por articular una polı´tica comunitaria en pro de la industria del turismo y el ocio y de los consumidores de productos turı´sticos— se encuentra, en el estado actual de la cuestio´ n, extremadamente decepcionado, pero rehu´ sa admitir una derrota. 1. 3. Dado que parece ahora difı´cil contar con una polı´tica coordinada apoyada en un programa plurianual, es necesario buscar otras vı´as para tener en cuenta las necesidades de las empresas del sector y de sus clientes. No ha desaparecido el riesgo de que las actividades de la UE vayan a desarrollarse u´ nicamente en funcio´ n de las necesidades, sin coordinacio´ n entre los diversos servicios de la Comisio´ n y sin un plantea- miento a medio o largo plazo. El Comité es consciente de que la Direccio´ n encargada 1. 4. especı´ficamente del turismo, recientemente creada por la Comisio´ n en el seno de la DG XXIII, tiene ante sı´ una difı´cil tarea. El Comité apoya plenamente esta empresa, cuya puesta en marcha y desarrollo debera´n realizarse en un espı´ritu de estrecha cooperacio´ n y consulta a los interlocutores sociales y organizaciones dedicadas al turismo y el ocio. Sin embargo, la postura negativa del Consejo no debe impedir que los servicios de la Comisio´ n consideren de manera integrada las necesidades del sector y de los consumidores. (1) Véanse, entre otros, los siguientes dicta´menes: Dictamen del Comité Econo´ mico y Social sobre «El papel de la Unio´ n en materia de turismo — Libro Verde de la Comisio´ n», DO C 301 de 13. 11. 1995, y Dictamen del Comité Econo´ mico y Social sobre el «Primer programa plurianual en favor del turismo europeo (1997-2000) — PHILOXENIA», DO C 30 de 30. 1. 1997. 2. 1. Como es generalmente sabido, las actividades comuni- tarias en numerosos a´mbitos inciden en el sector que registra un mayor crecimiento en la Unio´ n Europea (entre el 2,5 % y el 4 % anual en volumen de negocios, y entre el 1 % y el 1,5 % en términos de creacio´ n de empleo). El Comité ha abordado este tema en dicta´menes anteriores (2), al igual que el Parla- mento Europeo (3). El Comité, por tanto, pide al Consejo y la Comisio´ n que, pese al clima polı´tico adverso, hagan un esfuerzo renovado por integrar en el nu´ cleo de todas las polı´ticas de la Comisio´ n los desafı´os con que se enfrenta la industria turı´stica. Este enfoque supone un importante requi- sito previo para aprovechar el potencial de crecimiento del sector turı´stico, que es particularmente importante en vista del futuro relativamente seguro del mismo, ya que los productos turı´sticos no corren el riesgo de verse superados por el cambio tecnolo´ gico. 2. 2. Entre los a´mbitos que ma´s se prestan al debate se encuentran los siguientes: la formacio´ n de los empresarios (se trata, con frecuencia, de pequen˜ as empresas independientes) y de su personal, el acceso al capital necesario para inversiones futuras, la relacio´ n incierta —y a menudo problema´tica— entre el ocio y la proteccio´ n del medio ambiente, la aplicacio´ n de nuevas tecnologı´as de gestio´ n, las condiciones de empleo, el efecto de la sociedad de la informacio´ n —y, en particular, del comercio electro´ nico— en los intermediarios, el impacto de la evolucio´ n de las infraestructuras (por ejemplo, las limitacio- nes en la capacidad del transporte aéreo), el acceso a la informacio´ n y conocimientos especializados relativos a las tendencias del consumo (cuya importancia se deriva en parte de la rapidez con que cambian las preferencias de los consumidores) y, por u´ ltimo (en orden, que no en importan- cia), la fiscalidad. (2) Véase, por ejemplo, el Dictamen del Comité Econo´ mico y Social relativo al «Informe de la Comisio´ n sobre las medidas comunitarias que afectan al turismo (1995/1996)», DO C 19 de 12. 1. 1998. (3) Véase la Resolucio´ n del Parlamento Europeo sobre la propuesta de la Comisio´ n relativa a las medidas comunitarias que afectan al turismo, A4-0247/98 de 7. 10. 1998; véase también la Resolucio´ n del Parlamento Europeo sobre los puestos de trabajo con perspec- tivas de futuro, A4-0475/98 de 27. 1. 1999, PE 227. 996 final, puntos 19, 20 y 21 (ponente: Sr. Mann). 18. 5. 1999 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas C 138/5 2. 3. La incidencia de la legislacio´ n y reglamentacio´ n euro- peas es particularmente patente en el a´mbito de la fiscalidad. La normativa sobre el IVA influye considerablemente en la competitividad del sector hostelero y de otras industrias turı´sticas. En efecto, muchos paı´ses extracomunitarios no perciben el IVA sobre estos servicios. Por ello, debe mantenerse el tipo reducido que se aplica actualmente a los sectores de la hostelerı´a y el turismo. Por otra parte, se crearı´a ma´s empleo si se introdujese un tipo reducido para estos servicios que absorben mucha mano de obra y que en el momento presente no se benefician de tal tipo. 3. El Grupo de Alto Nivel Turismo y Empleo Desde una perspectiva ma´s general, la UE debe contri- 3. 1. buir a fomentar un clima normativo ma´s favorable a las empresas. El Comité se congratula de que la Comisio´ n haya creado el denominado Grupo de Alto Nivel Turismo y Empleo (1) y comparte sus conclusiones, como —por ejem- plo— la de que deben aplicarse a corto plazo las recomendacio- nes hechas por el Grupo operativo BEST (Business Environment Simplification Task Force). El Comité también se interesa por co´ mo propone la Comisio´ n poner en pra´ctica las conclusiones del Grupo de Alto Nivel. El informe hace una serie de importantes recomendaciones que pueden contribuir sustan- cialmente a promover el empleo en el sector del turismo y el ocio. 3. 2. El informe del Grupo de Alto Nivel también pone de manifiesto que un sector cuya actividad es predominantemente transfronteriza se merece una polı´tica europea que enfoque de innovadora y preventiva el desarrollo manera estimulante, sostenible de la actividad econo´ mica, preferentemente en un marco de proteccio´ n de los consumidores y en armonı´a con otros requisitos, como, por ejemplo, los medioambientales. 3. 3. Con el fin de hacer laboralmente ma´s atractivo el sector turı´stico, el Grupo de Alto Nivel sugiere a los interlocutores sociales (entre los que se deben incluir necesariamente a las organizaciones de pequen˜ as y medianas empresas) de los dema´s sectores del turismo y el ocio que sigan el ejemplo del sector hostelero y entablen un dia´logo social sectorial, en particular en materia de cualificacio´ n laboral y condiciones de trabajo. Esta concertacio´ n también podra´ contribuir a mejorar la imagen en ocasiones negativa de las condiciones laborales en este sector, con lo que resultara´ ma´s atractivo para los solicitantes de empleo orientarse hacia un puesto de trabajo en la industria del turismo y el ocio. 4. Observaciones particulares Como se ha apuntado ma´s arriba, la difı´cil tarea que 4. 1. espera a la Comisio´ n so´ lo dara´ fruto —a juicio del Comité— si se integra en un dia´logo estructurado con los representantes del sector del turismo y del ocio. Consecuentemente, el Comité aboga en favor de que se constituya un comité consultivo europeo (digno de crédito) sobre turismo y ocio. 4. 1. 1. El Comité se congratula de que el Libro Blanco del comercio (2), que la Comisio´ n ha publicado recientemente, ponga en relacio´ n turismo y comercio minorista. Esta Comuni- cacio´ n de la Comisio´ n reconoce —acertadamente, segu´ n el Comité— que los sectores minorista y turı´stico comparten una serie de intereses. El Comité subraya que los centros urbanos, en particular, deben contar con una oferta comercial variada en la que tengan cabida pequen˜ os negocios independientes. La existencia de una rica diversidad de tiendas potencia el atractivo turı´stico de una ciudad. A juicio del Comité, el comercio minorista también debe trabajar activamente para mejorar dicho atractivo. A fin de cuentas, hay estudios que revelan la importancia del comercio minorista. Del dinero que gastan los turistas una vez que han llegado a su destino final, la parte que va a parar al comercio minorista es mayor que, por ejemplo, la correspondiente al sector de la restauracio´ n (un estudio efectuado en Amsterdam situ´ a la relacio´ n en – 60 % – 40 %). Para el Comité, la intencio´ n de la Comisio´ n de estimular esta cooperacio´ n organizando un concurso (con un premio) constituye un modo creativo de dar publicidad a los proyectos llamados a tener éxito. 4. 2. Por otra parte, el Comité observa que la Presidencia del Consejo no ha programado ninguna reunio´ n —ni siquiera de cara´cter informal— de los ministros competentes en el a´mbito turı´stico durante la Presidencia alemana. Esta falta total de interés por parte del Consejo es francamente lamentable. Por ello, el Comité hace un llamamiento a la Presidencia actual y a la finlandesa que la sucedera´ para que en el orden del dı´a prevean una reunio´ n del Consejo de Ministros de Turismo. 4. 3. El programa de trabajo de la Presidencia alemana afirma, muy justificadamente, que se presta gran atencio´ n al feno´ meno repugnante del turismo sexual con implicacio´ n de menores. Como el Comité ha sen˜ alado en anteriores dicta´menes (3), todo lo que se haga para combatir tales pra´cticas degradantes nunca sera´ bastante. El Comité aplaude las actua- ciones llevadas a cabo hasta ahora por la Comisio´ n en este a´mbito, ası´ como las iniciativas adoptadas por el propio sector. Los operadores turı´sticos y agencias de viajes de varios paı´ses de la UE se han distanciado explı´citamente de tales pra´cticas perversas y han previsto sanciones —incluida la expulsio´ n de aquellos de sus miembros eventualmente implicados— con fines disuasorios de la participacio´ n activa de empresas de la UE. Otro tanto vale para las iniciativas (como un co´ digo de conducta) adoptadas por la asociacio´ n internacional de hosteleros. También deberı´a observarse que este tipo de explotacio´ n y maltrato de menores no tiene absolutamente nada en comu´ n con el turismo y amenaza con deteriorar la imagen del sector. El Comité insta a la Comisio´ n a que prosiga y desarrolle sus acciones en este campo. (1) Conclusiones y recomendaciones del Grupo de Alto Nivel Turismo y Empleo: «Nuevos partenariados para la creacio´ n de trabajo», Comisio´ n Europea, DG XXIII, Bruselas, octubre de 1998. (2) COM(1999) 6 final de 27. 1. 1999. (3) DO C 284 de 14. 9. 1998. C 138/6 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 18. 5. 1999 4. 4. Sera´ precisa la colaboracio´ n de todos los interesados para que el desarrollo de una polı´tica europea del turismo y el ocio vuelva a figurar en el orden del dı´a. Por ello, el Comité respalda el llamamiento del Grupo de Alto Nivel para que se celebre una cumbre anual sobre el turismo. En su primera reunio´ n, la cumbre podrı´a presentar y coordinar un programa de actividades con vocacio´ n de continuidad, que podrı´a ser evaluado y adaptado en reuniones posteriores. Con la participacio´ n de la Comisio´ n, el Parlamento Europeo, los Estados miembros y representantes de la industria y de los consumidores, la cumbre podrı´a determinar los muchos desafı´os ante los que estamos y que inevitablemente nos llevan a concluir que Europa no puede seguir negando —ni polı´tica ni estratégicamente— al sector de su economı´a que registra un mayor crecimiento el reconocimiento que merece por su posicio´ n econo´ mica y social. 5. Conclusiones El Comité respalda sin reservas estos esfuerzos, como 5. 1. lo atestigua también la declaracio´ n que en la conferencia Bruselas, el 24 de marzo de 1999. celebrada en Luxemburgo los dı´as 4 y 5 de noviembre de 1997 hizo el que entonces era su Presidente, Tom Jenkins, quien recordo´ que el Comité Econo´ mico y Social ha hecho hincapié en varios dicta´menes en la importancia econo´ mica, social y cultural del turismo para la Unio´ n Europea, reclamando repetidamente el reconocimiento de su papel fundamental, no so´ lo desde los puntos de vista social, econo´ mico, cultural y polı´tico, sino también como factor de integracio´ n entre los pueblos y las diferentes realidades geogra´ficas de la Comunidad. 5. 2. El Comité insta a que se establezca una estrategia comunitaria a largo plazo en materia de turismo, apoyada en una Decisio´ n del Consejo, para garantizar el reconocimiento polı´tico que merece el turismo en la UE como factor clave para estimular el crecimiento y el empleo. 5. 3. Tal estrategia contribuirı´a a asegurar la utilizacio´ n eficaz de los recursos de la Comisio´ n. Al mismo tiempo, el reconocimiento de la importancia del sector es un requisito indispensable para el logro de los principales objetivos de la Comunidad, tales como el empleo, la polı´tica regional, el medio ambiente, los relacionados con la ampliacio´ n y los que —de uno u otro modo— tienen que ver con las PYME. La Presidenta del Comité Econo´mico y Social Beatrice RANGONI MACHIAVELLI


title: Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het "Voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende havenontvangstfaciliteiten voor scheepsafval en ladingsresiduen"

eurovoc_concepts:
harbour installation
international convention
international standard
maritime transport
pollution from ships
waste management

text: C 138/12 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 18. 5. 1999 Het NEA-rapport van 1998 en de hoorzitting van de Commis- sie op 29 juni 1998 te Brussel bieden geen toereikende basis, aangezien belangrijke zaken daarbij onvoldoende zijn opgehelderd. Het is bijvoorbeeld nog steeds niet duidelijk of het subsidiariteitsbeginsel absolute voorrang heeft, of het openbare stads- en streekvervoer deel uitmaakt van de interne markt (art. 3 C), of het openbare stads- en streekvervoer onder de vervoersbepalingen van het Verdrag (art. 74 e. v. ) valt en in hoeverre artikel 90 (openbare bedrijven) en artikel 92 (steunmaatregelen van de staten) van toepassing zijn. 4. 2. Het Comité vindt dat moet worden nagegaan of in kwalitatief en kwantitatief opzicht de juiste politieke impulsen aan de tenuitvoerlegging worden gegeven. Brussel, 24 maart 1999. De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité B. RANGONI MACHIAVELLI Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het „Voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende havenontvangstfaciliteiten voor scheepsafval en ladingsresiduen” (1) (1999/C 138/04) Op 31 juli 1998 heeft de Raad besloten het Economisch en Sociaal Comité krachtens artikel 84, lid 2, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap te raadplegen over het voornoemde voorstel. De Afdeling „Vervoer, energie, infrastructuur, informatiemaatschappij”, die was belast met de voorberei- dende werkzaamheden, heeft haar advies op 9 maart 1999 goedgekeurd; rapporteur was de heer Chagas. Tijdens zijn 362e Zitting (vergadering van 24 maart 1999) heeft het Economisch en Sociaal Comité het volgende advies uitgebracht, dat met 91 stemmen vo´ o´ r, bij 3 onthoudingen, is goedgekeurd. 1. Inleiding 1. 1. Het MARPOL-Verdrag, dat in 1973 door de Internatio- nale Maritieme Organisatie (IMO) werd goedgekeurd en waar- aan later de protocollen van 1978 en 1997 zijn toegevoegd, was de eerste internationale overeenkomst waarin een aantal richtsnoeren ter bestrijding van verontreiniging door schepen werden vastgelegd. De overeenkomst is achteraf herhaaldelijk gewijzigd om de bepalingen bij te werken en aan te scherpen. 1. 2. MARPOL 73/78 bevat een reeks voorschriften en bepalingen ter preventie van verontreiniging van het mariene milieu door koolwaterstoffen (bijlage I), vloeibare schadelijke stoffen die in bulk worden vervoerd (bijlage II), verpakte gevaarlijke stoffen (bijlage III), sanitair afval (bijlage IV) en scheepsafval (bijlage V). Daarnaast is het verdrag bedoeld om luchtverontreiniging door schepen tegen te gaan (bijlage VI) (2). 1. 3. In het verdrag wordt voor het eerst bepaald dat a´lle schepen, en niet langer alleen olietankers, moeten beschikken over de nodige infrastructuur om koolwaterstoffen afzonderlijk op te slaan. Nieuw is ook de verwijzing naar „bijzondere gebieden”, d. w. z. extreem kwetsbare gebieden waar in het geheel niets mag worden geloosd. Het gaat met name om de (1) PB C 271 van 31. 8. 1998, blz. 79. (2) De bijlagen IV en VI zijn nog niet van kracht. Middellandse Zee, de Oostzee, de Zwarte Zee, de Rode Zee en de Zuidpoolzee. 1. 4. Overeenkomstig MARPOL 73/78 moeten de verdrag- sluitende partijen erop toezien dat hun havens beschikken over de nodige ontvangstfaciliteiten voor de in de vijf bijlagen vermelde soorten stoffen, en met name koolwaterstofresiduen (bijlage I), schadelijke vloeistoffen (bijlage II) en scheepsafval (bijlage V). Bedoeling is het mariene milieu te beschermen zonder 1. 5. de kosten van de activiteit op zee al te zeer te doen oplopen. 1. 6. Voorts is in MARPOL 73/78 een milieuregeling vast- gelegd waarbij zowel de belangen van de vlaggestaat als die van de staat in wiens wateren het schip in kwestie zich begeeft, in acht worden genomen. Zo omvat het verdrag de rechten en verplichtingen van beide partijen, alsook de vereisten waaraan de schepen moeten voldoen. De vlaggestaten zijn van oudsher van oordeel dat alleen zij bevoegd zijn voor hun schepen, terwijl de kustlanden het recht opeisen om de naleving van het verdrag af te dwingen van alle schepen die hun wateren bevaren. 18. 5. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 138/13 1. 7. Daarnaast dienen de verdragsluitende partijen toezicht uit te oefenen op de lozingen van de schepen. Alle voorschrif- ten en regelingen ten spijt blijft het evenwel moeilijk overt- reders op te sporen, wat niet alleen te wijten is aan een gebrek aan middelen, maar soms ook aan de lakse houding van tal van landen. Het overgrote deel van de controles wordt in de haven zelf uitgevoerd. Nagaan of ook tijdens de reis illegaal wordt geloosd, is immers veel gecompliceerder. 1. 8. Hoe het ook zij, MARPOL 73/78 is ongetwijfeld een nuttig instrument in de strijd tegen de verontreiniging van de oceanen, en bestrijkt circa 90 % van de internationale koopvaardijvloot. De richtlijn zal worden opgenomen in de al bestaande 1. 9. algemene EU-regeling voor afvalbeheer. 2. Het Commissievoorstel 2. 1. Bedoeling van het voorstel voor een richtlijn is de lozing van scheepsafval en ladingsresiduen in zee, en m. n. de illegale lozingen, door schepen die de havens van de Unie aandoen, aan banden te leggen door meer havenontvangstfa- ciliteiten voor scheepsafval en ladingsresiduen ter beschikking te stellen en het gebruik ervan aan te moedigen, om zo tot een betere bescherming van het mariene milieu te komen. 2. 2. De richtlijn is van toepassing op alle havens van de lidstaten, met inbegrip van jachthavens, en op alle schepen, ongeacht hun vlag, die een haven in een lidstaat aandoen of daar activiteiten uitoefenen, met uitzondering van oorlogs- schepen, marinehulpschepen of andere schepen in eigendom van of in beheer bij een staat en die worden ingezet voor een niet-commerciële overheidsdienst. Alle havens zijn verplicht een plan voor de inzameling van afval uit te werken, en zich daaraan te houden. 2. 3. De Commissie stelt een aantal maatregelen voor om het gebruik van de havenontvangstfaciliteiten op te leggen. Zo wil zij het beginsel van de afgifteplicht invoeren en de havens daarbij verplichten een kostendekkingssysteem uit te werken, zodat de schepen ertoe worden aangezet van de installaties gebruik te maken. 2. 4. 3. De bijdrage moet redelijk en doorzichtig zijn en beantwoorden aan het beginsel van niet-discriminatie. De havengebruiker moet inzicht krijgen in het bedrag en de grondslag waarop de bijdrage is berekend. 2. 5. Met het oog op een vlotte samenwerking tussen het schip en de betrokken autoriteiten en personen, is de kapitein verplicht de volgende haven die hij zal aandoen van te voren in te lichten over de maximale opslagcapaciteit en de hoeveelheid afval aan boord. Ook dient hij te bevestigen dat hij van de ontvangstfaciliteiten gebruik denkt te maken. 2. 6. Het scheepsafval dient vo´ o´ r het vertrek uit de haven te worden afgeleverd bij de havenontvangstfaciliteit, tenzij de kapitein van het schip kan bevestigen dat de opslagcapaciteit voldoende is voor het geplande traject. 2. 7. Wanneer afdoende bewezen is dat er een regeling getroffen is voor de afgifte van het afval in een andere op de route van het schip liggende haven, kan de lidstaat lijnschepen eventueel vrijstelling verlenen. 2. 8. Om de naleving van de voorschriften af te dwingen, nemen de nationale autoriteiten op de eerste plaats hun toevlucht tot steekproeven. Daarnaast kunnen op grond van Richtlijn 95/21/EG (1) (havenstaatcontrole) controles worden uitgevoerd. 2. 9. De autoriteiten zijn verplicht mogelijke volgende aan- loophavens van het betrokken schip in de EU in kennis te stellen van inbreuken. 2. 10. Stellen de lidstaten vast dat de richtlijnbepalingen niet worden nageleefd, dan moeten zij de nodige sancties treffen. Deze moeten doeltreffend en proportioneel zijn en een ontra- dend effect hebben. Anderzijds moet ook worden voorzien in een regeling voor schadeloosstelling van schepen die vertraging oplopen omdat de ontvangstfaciliteiten ontoereikend zijn. 3. Algemene opmerkingen 3. 1. Het Comité schaart zich — onder voorbehoud van de onderstaande opmerkingen — achter de door de Commissie voorgestelde richtlijn, die deel uitmaakt van het communautai- re beleid inzake afvalbeheer. 2. 4. De lidstaten zorgen ervoor dat de kosten van de havenontvangstfaciliteiten en hun werking worden gedekt door een bijdrage van de schepen. 3. 2. De EU streeft met haar milieubeleid naar een verregaan- de bescherming. Zij hanteert daarbij voorzorgs- en preventie- maatregelen en gaat uit van het beginsel dat de vervuiler betaalt (2). 2. 4. 1. Alle schepen die een haven van een lidstaat aandoen moeten substantieel bijdragen aan deze kosten, ongeacht of ze al dan niet van de faciliteiten gebruik maken. Deze bijdrage kan in de havengelden worden opgenomen of er kan een afzonderlijke vaste afvalbijdrage worden ingevoerd. Er kunnen extra bijdragen worden geheven, overeen- 2. 4. 2. komstig de door het schip afgeleverde hoeveelheid en de soorten afval. (1) Richtlijn 95/21/EG van de Raad van 19 juni 1995 betreffende de naleving, met betrekking tot de schepen die gebruik maken van havens in de Gemeenschap en varen in de onder de jurisdictie van de Lidstaten vallende wateren, van internationale normen op het gebied van de veiligheid van schepen, voorkoming van verontreiniging en leef- en werkomstandigheden aan boord (havenstaatcontrole) — PB L 157 van 7. 7. 1995, blz. 1 — Rectificatie: PB L 291 van 14. 11. 1996, blz. 42. Advies van het ESC: PB C 393 van 31. 12. 1994, blz. 50. (2) Artikel 130 R, lid 2, van het Verdrag betreffende de EU. C 138/14 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 18. 5. 1999 3. 3. In zijn advies van 1993 over de „Mededeling van de Commissie: een gemeenschappelijk beleid inzake de veiligheid op zee” (1), verklaart het Comité dat het gebrek aan ontvangst- voorzieningen de doeltreffendheid van wettelijke voorschriften ter voorkoming van verontreiniging ondergraaft. Ook wijst het erop dat veel van de ondertekenaars het MARPOL-verdrag met voeten treden. 3. 3. 1. Voorts zei het Comité van oordeel te zijn dat de werkingskosten van deze installaties binnen de perken moeten worden gehouden, en dat de Gemeenschap dient bij te dragen aan de kosten van de noodzakelijke havenontvangstfacili- teiten. 3. 9. Het is algemeen erkend dat het falen van de bestaande internationale regeling voor de bestrijding van operationele verontreiniging door schepen niet te wijten is aan de ontoerei- kendheid van de normen, maar op de eerste plaats aan de gebrekkige toepassing en naleving daarvan. 3. 10. Om de havens en havenstaten er daadwerkelijk toe te brengen toereikende havenontvangstfaciliteiten te bieden, moet de Unie om te beginnen veel gerichtere voorschriften uitvaardigen. Indien dergelijke voorzieningen ontbreken, of de schepen niet op de hoogte zijn van hun bestaan, kan dat leiden tot illegale lozingen op zee. In zijn Resolutie van 8 juni 1993 (2) over een gemeen- 3. 4. schappelijk beleid inzake de veiligheid op zee, verwijst de Raad naar een aantal prioritaire acties, waaronder een grotere beschikbaarheid en een uitgebreider gebruik van ontvangstfaci- liteiten in de Gemeenschap. Overeenkomstig Richtlijn 95/21/EG krijgen schepen die een onevenredig groot risico inhouden voor het mariene milieu, geen toestemming uit te varen. Aangezien de bestaande tariferingsregelingen voor 3. 11. in de verschillende het inzamelen en verwerken van afval Europese havens uiteenlopen, stelt de Commissie zich soepel op en laat zij de concrete uitwerking aan de lidstaten over. Het Comité kan zich vinden in deze aanpak, maar beklemtoont wel dat de havens terzake een transparant beleid moeten voeren. Zulks houdt in dat de bijdragen billijk moeten zijn en in verhouding moeten staan tot de feitelijk verleende diensten. 3. 5. Om de preventie te verbeteren en concurrentieverval- sing te voorkomen moeten de in het voorstel vermelde milieuvoorschriften gelden voor alle communautaire havens en alle schepen, ongeacht hun vlag, die deze havens aandoen. 3. 11. 1. Het Comité herinnert er voorts aan dat het onlangs een advies over infrastructuurheffingen (3) heeft goedgekeurd, en verzoekt de Commissie de daarin vervatte conclusies in aanmerking te nemen. Om verontreiniging van de zee door operationele 3. 6. lozingen tegen te gaan, is het niet alleen zaak dat de havens over de nodige ontvangstfaciliteiten beschikken, maar ook dat de schepen daarvan gebruik maken. 3. 7. De Commissie maakt onderscheid tussen scheepsafval en ladingsresiduen, en behandelt in haar voorstel enkel het lossen en inzamelen van scheepsafval. Ladingsresiduen blijven dus uitsluitend aan de MARPOL-bepalingen onderworpen. 3. 7. 1. Het Comité is van oordeel dat de Commissievoorstel- len ter bestrijding van mariene verontreiniging door schepen aan doeltreffendheid zouden winnen indien ook de bijlagen II en IV van het MARPOL-verdrag in de richtlijn werden opgeno- men, en niet langer onderscheid werd gemaakt tussen ladings- residuen en scheepsafval. Het is echter niet blind voor de praktische moeilijkheden die de toepassing van deze bepalin- gen meebrengt, en kan dan ook begrip opbrengen voor de opstelling van de Commissie. 3. 8. Met deze richtlijn wordt exact dezelfde doelstelling nagestreefd als met MARPOL 73/78, nl. de bescherming van het mariene milieu tegen operationele verontreiniging door schepen, ongeacht de vlag die zij voeren. Waar MARPOL 73/78 echter gericht is op de reglementering van lozingen op zee, ligt het accent in de richtlijn op de controle van schepen die in de havens van de lidstaten liggen. 3. 12. Een sleutelelement in de ontwerprichtlijn is de eis dat alle havens plannen ontwikkelen voor de inzameling en verwerking van afval en residuen. Daarnaast dienen deze plannen openbaar te worden gemaakt. Met het oog op de efficiëntie dienen de gebruikers van de infrastructuur en het daarbij betrokken personeel bij de uitwerking van deze plannen te worden geraadpleegd. Essentieel 3. 12. 1. is tevens dat in de afvalontvangst- en verwerkingsplannen de nodige aandacht wordt besteed aan de opleiding van het betrokken personeel. 3. 13. Het Comité merkt op dat de in MARPOL 73/87 vastgelegde bepaling dat schepen niet onnodig mogen worden opgehouden, van kracht blijft. 3. 14. Mariene verontreiniging is van nature een grensover- schrijdend fenomeen, en preventieve maatregelen zullen dus meer effect sorteren als ze op communautair niveau worden genomen. Treden de verdragsluitende partijen elk voor zich op, dan zullen hun acties weinig of geen vruchten afwerpen. Voorts zij nog opgemerkt dat de hier voorgestelde strenge regeling voor de afgifte van afval een aanzienlijke inspanning zal eisen van de lidstaten, die niet alleen onderling, maar ook met derde landen moeten samenwerken op het vlak van informatie en controle. Overigens kan alleen een algemene toepassing van de richtlijn voorkomen dat de concurrentiever- houdingen zouden worden scheefgetrokken. (1) COM(93) 66 def. — advies van het ESC: PB C 34 van 2. 2. 1994, blz. 47. (2) PB C 271 van 7. 10. 1993, blz. 1. (3) PB C 101 van 12. 4. 1999. 18. 5. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 138/15 3. 14. 1. Vandaar het voorstel van het Comité te overwegen, projecten op dit gebied te financieren via programma’s als MEDA, Phare of Tacis, of nog via de Overeenkomst van Lomé. 4. Bijzondere opmerkingen 4. 1. Artikel 4 (Havenontvangstfaciliteiten) 4. 1. 1. In tegenstelling tot de bepalingen inzake de verplich- tingen van de schepen, die in het voorstel duidelijk zijn omschreven, blijven de vereisten waaraan de havens moeten voldoen al te vaag. De desbetreffende passages zouden moeten worden bijgewerkt. 4. 1. 2. Havens die bij elkaar in de buurt liggen moeten worden aangezet tot samenwerking om zo de kosten binnen de perken te houden. Dit is vooral belangrijk voor de kleine havens in gebieden waar zich ook grotere en beter uitgeruste havens bevinden. Aangezien de verschillende producten vaak niet 4. 1. 3. compatibel zijn, is een uitgebreid gamma installaties voor gescheiden opslag vereist. Het is bijgevolg zaak erop toe te zien dat de daarmee gepaard gaande technische en economische complicaties de tenuitvoerlegging van de richtlijnbepalingen niet onmogelijk maken. niet rendabel is en objectief gezien niet beantwoordt aan de vereisten van de zeescheepvaart, mag hij niet worden verplicht dergelijke faciliteiten ter beschikking te stellen, en moet vrijstelling van betaling van de bijdrage kunnen worden verleend. 4. 4. 3. Het Comité stelt voor de bijdrage te berekenen aan de hand van een uniforme basisbijdrage, die wordt aangevuld met een bedrag dat in verhouding staat tot de hoeveelheid en het soort afval dat het schip feitelijk aflevert. 4. 5. Artikel 9 (Vrijstellingen) Het Comité is ingenomen met het 4. 5. 1. in artikel 9 vastgelegde recht van de lidstaten om vrijstellingen te verlenen. Schepen die regelmatig dezelfde havens aandoen en hun afval afgeven in andere havens, mogen niet worden verplicht om in elke nieuwe haven telkens weer de basisbijdrage voor de inzameling en verwerking van afval te betalen. 4. 5. 2. Schepen die worden ingezet voor de lijnvaart tussen communautaire havens en havens van derde landen, en kunnen bewijzen dat zij hun afval regelmatig en volgens de regels in havens van derde landen afleveren, dienen te worden vrijgesteld van de bijdrage voor de afgifte van afval in de havens van de lidstaten. 4. 2. Artikel 6 (Aanmelding) 4. 6. Artikel 10 (Afgifte van ladingsresiduen) Het Comité meent dat het zowel voor de schepen als voor de lidstaten voordeliger zou zijn om per haven één verantwoorde- lijke aan te wijzen, die de informatie doorsluist naar alle betrokkenen. In tegenstelling tot scheepsafval vallen ladingsresiduen onder de verantwoordelijkheid van de eigenaar van de lading. In dit artikel dient dan ook duidelijk te worden gesteld dat de kosten van de afgifte van de residuen ten laste komen van deze laatste. 4. 3. Artikel 7 (Afgifte van scheepsafval) 4. 7. Artikel 11 (Naleving) De bepaling inzake de verplichte afgifte van scheepsafval moet komen te vervallen indien de haven niet over afdoende ontvangstfaciliteiten beschikt. 4. 4. Artikel 8 (Bijdragen voor scheepsafval) 4. 4. 1. Het opleggen van een bijdrage aan alle schepen, of zij nu al dan niet gebruik maken van de ontvangstfaciliteiten, is nadelig voor de kleine havens, waar de bijdragen de kosten van ontvangst en verwerking van afval en residuen meer dan waarschijnlijk niet zullen dekken, aangezien het aantal gebruikers erg laag ligt. De bijdrage wordt in elke haven anders berekend; 4. 4. 2. hoeveel zij moet belopen om de kosten van de afvalverwer- kingsinstallaties te dekken, valt bovendien moeilijk vast te stellen doordat een groot deel van de infrastructuur in particuliere handen is en buiten de haven ligt. 4. 4. 2. 1. Indien een lidstaat tot het besluit komt dat de exploitatie van bepaalde havenontvangstfaciliteiten voor afval 4. 7. 1. De controle op de naleving van de richtlijn betekent een aanzienlijke extra belasting voor de havenstaat, aangezien alle schepen die niet aan de in artikel 6 vermelde aanmeldings- eisen voldoen of die onjuiste informatie verstrekken, dringend moeten worden geïnspecteerd. Het Comité betwijfelt of de vigerende EU-bepalingen inzake de havenstaatcontrole een efficiënte controle — die toch doorslaggevend is voor de correcte naleving van de richtlijn — mogelijk maken. 4. 7. 2. Het Comité stelt vast dat het in lid 3 opgenomen verbod op laden en lossen en het aan boord nemen van passagiers van toepassing is op schepen die aan de in de leden 1 en 2 vastgelegde inspectieprocedures zijn onderworpen en in overtreding blijken te zijn. Om twijfel omtrent deze interpretatie uit te sluiten is een duidelijkere formulering wenselijk. 4. 7. 2. 1. Ook zij nog opgemerkt dat in het voorstel enkel sprake is van sancties voor schepen die niet naar behoren aan hun verplichtingen voldoen. Het is in de ogen van het Comité evenwel niet billijk dat met geen woord wordt gerept van sancties voor havens die te kort schieten. C 138/16 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 18. 5. 1999 4. 7. 2. 2. Wanneer een schip niet volledig aan de bepalingen van de artikelen 7 of 10 voldoet, wordt de volgende aanloop- haven daarvan in kennis gesteld. Daar kunnen de autoriteiten de scheepsjournalen en de hoeveelheid afval controleren, nagaan of aan de verdere verplichtingen is voldaan, en eventueel een boete opleggen. Hiermee kan volgens het Comité worden volstaan. De in artikel 11, lid 2, vermelde mogelijkheid om het schip in de haven vast te houden, staat niet in verhouding tot de overtreding. 5. 2. Het Comité is van oordeel dat het Commissievoorstel de bestaande situatie in de havens van de EU aanmerkelijk zal kunnen verbeteren, en dringt erop aan dat de andere kustgebieden overal ter wereld dit voorbeeld zullen volgen, zodat alle havens uiteindelijke strenge uniforme criteria ter bestrijding van de verontreiniging van het mariene milieu zullen hanteren. 5. Conclusies 5. 1. De noodzaak om havens uit te rusten met ontvangst- faciliteiten voor afval is al vastgelegd in de voorschriften van Marpol 73/87. Zowel het gebrek aan adequate installaties in de havens als de door de schepen gepleegde inbreuken hebben er evenwel toe geleid dat, vanaf het moment waarop dit verdrag van kracht is geworden, al heel wat controversiële situaties zijn ontstaan. 5. 3. Het Comité schaart zich bijgevolg achter de doelstellin- gen van het Commissievoorstel, maar wijst erop dat de hierboven aangestipte problemen in de definitieve versie moeten worden opgelost. Zo dient de Commissie meer duidelijkheid te verschaffen omtrent de uitrusting van de havenontvangstfaciliteiten voor afval en de vaststelling van de bijdrage. Ten slotte moeten ook de struikelblokken i. v. m. het toezicht op de naleving van de richtlijnbepalingen worden opgeruimd. Brussel, 24 maart 1999. De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité B. RANGONI MACHIAVELLI


title: Opinion of the Economic and Social Committee on the 'Proposal for a Council Regulation (EC) amending for the second time Regulation (EC) No 850/98 of 30 March 1998 for the conservation of fishery resources through technical measures for the protection of juveniles of marine organisms'

eurovoc_concepts:
breeding animal
conservation of fish stocks
fishery resources
fishing regulations

text: 18. 5. 1999 EN Official Journal of the European Communities C 138/23 Opinion of the Economic and Social Committee on the ‘Proposal for a Council Regulation (EC) amending for the second time Regulation (EC) No 850/98 of 30 March 1998 for the conservation of fishery resources through technical measures for the protection of juveniles of marine organisms’ (1) (1999/C 138/08) On 23 March 1999 the Council decided to consult the Economic and Social Committee, under Articles 43 and 198 of the Treaty establishing the European Community, on the above-mentioned proposal. The Economic and Social Committee decided to appoint Mr Chagas as rapporteur-general for its opinion. At its 362nd plenary session (meeting of 24 March 1999), the Economic and Social Committee adopted the following opinion by 60 votes to four, with 10 abstentions. 1. Introduction 1. 1. With Regulation (EC) 850/98, the Council adopted technical measures for the protection of juvenile marine organisms. 1. 2. Provision was made in that regulation for complemen- tary measures to be adopted by 4 May 1999 at the latest on rules for the use of mesh-size combinations. 1. 3. The present proposal for a regulation amends Regu- lation 850/98 in the aforementioned respects; it introduces new provisions to facilitate controls, by making use of the logbook mandatory to note application of these rules and also any transboundary fishing. 2. General comments The ESC approves the present proposal for a Regu- 2. 1. lation. The Committee stresses that the resource conservation 2. 2. policy is necessary to ensure that fisheries develop smoothly as a profitable, competitive sector. (1) OJ C 11, 15. 1. 1999, p. 9. Brussels, 24 March 1999. For technical conservation measures to be effective, if 2. 3. they must be simple, workable and enforceable, and, possible, tested inter alia by professionals in the sector. 2. 4. The Committee has also recommended that the techni- cal conservation measures must be supported by scientific and technological developments; for this reason it has advocated further research into fishing techniques, not just to find out more about the performance of current methods, but also — and above all — to allow more selective fishing gear to be introduced which prevents fish being discarded or juveniles being caught. 2. 5. It is also clear that there is no point to the conservation and resource-management policy, or the series of instruments which comprise it, unless the rules are complied with. Dialogue to this effect with Member States’ governments and professionals in the fisheries sector is therefore essential. Against this background, control has a key role to play: it must be effective and uniformly applied throughout the EU. 2. 6. The Committee therefore has misgivings about how feasible it is for professionals, while fishing is actually being carried out, to implement the provisions set out in the new Article 4(4)(b). The ESC also has doubts about the feasibility of monitoring these new provisions. The President of the Economic and Social Committee Beatrice RANGONI MACHIAVELLI