title: Advies van het Comité van de Regio's over het "Europees actieplan tegen racisme"

eurovoc_concepts:
anti-discriminatory measure
racism

text: C 198/48 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 14. 7. 1999 Advies van het Comité van de Regio’s over het „Europees actieplan tegen racisme” HET COMITE´ VAN DE REGIO’S, (1999/C 198/10) gezien de mededeling van de Europese Commissie over het „Europees actieplan tegen racisme” (COM(1998) 183 def. ) van 25 maart 1998; gezien de in 1993 door de Raad aangenomen „criteria van Kopenhagen” betreffende de toekomstige uitbreiding; gezien zijn advies van 13 juni 1996 (CDR 156/96 fin (1)) over het voorstel voor een besluit van de Raad tot aanwijzing van het jaar 1997 als „Europees Jaar tegen racisme”; gezien de oprichting van het Europees waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat te Wenen (besluit van de Raad van 15 juli 1996); gezien zijn ontwerpadvies van 12 juni 1997 (CDR 80/97 fin (2)) over racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme; gezien zijn resolutie van 18 september 1997 (CDR 237/97 fin (3)) betreffende gelijke kansen voor mannen en vrouwen bij de voordracht van CvdR-leden door de lidstaten; gezien zijn rapport van 19 november 1997 (CDR 343/97) over gelijke kansen bij het Comité van de Regio’s: resultaten en aanbevelingen voor toekomstige ontwikkelingen; gezien het „Handvest van Europese politieke partijen voor een niet-racistische samenleving” dat op 5 december 1997 is goedgekeurd; gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (CES 361/98) van 10 september 1998; gezien de Verklaring van Graz die op 9 november 1998 tijdens de in Graz (Oostenrijk) gehouden Europese Conferentie over racisme en vreemdelingenhaat is goedgekeurd (zie bijlage); gezien het rapport Oostlander van het Europees Parlement van 3 december 1998 over het actieplan tegen racisme; gezien het besluit van zijn Bureau van 15 juli 1998 om overeenkomstig artikel 198 C, vierde alinea, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap een advies uit te brengen over het „Europees actieplan tegen racisme”; gezien het op 26 januari 1999 door commissie 5 goedgekeurde ontwerpadvies (CDR 369/98 rev. 1) (rapporteur: de heer Moore), heeft tijdens zijn 28e zitting van 10 en 11 maart 1999 (vergadering van 11 maart) het volgende advies goedgekeurd. 1. Inleiding: noodzaak van actie op Europees niveau 1. 1. Definitie: Racisme is een verzamelnaam voor verschil- lende vormen van onverdraagzaamheid en discriminatie. Het omvat vreemdelingenhaat, antisemitisme, islamofobie en dis- criminatie op grond van ras en religie. (1) PB C 337 van 11. 11. 1996, blz. 63. (2) PB C 244 van 11. 8. 1997, blz. 58. (3) PB C 379 van 15. 12. 1997, blz. 65. 1. 1. 1. Hoewel de Europese Gemeenschap is opgericht om vreedzaam samenleven tussen de burgers in Europa te bevorde- ren, gaan miljoenen mensen in de lidstaten nog steeds gebukt onder geweld en pesterijen, discriminatie en uitsluiting. Het racisme in de Europese Unie is springlevend: uit 1. 1. 2. een recente studie van de Europese Commissie blijkt dat 33 % van de Europeanen zichzelf als „racistisch” of „zeer racistisch” omschrijven; in sommige lidstaten loopt dit percentage op tot meer dan 50 %. Racisme kan diverse vormen aannemen, gaande van geweldpleging en moord over verbaal geweld en stereotiepe beledigingen tot subtielere pesterijen, uitsluiting en discriminatie. 14. 7. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 198/49 de van kan goederen personen 1. 1. 3. Er moet worden ingezien dat dit een probleem is waarmee heel Europa te kampen heeft en waartegen op zowel Europees, nationaal, regionaal en lokaal als op internationaal niveau moet worden opgetreden. In een interne markt met vrij verkeer non- en discriminatiewetgeving in een bepaalde lidstaat worden om- zeild door gewoon naar een naburig land te verhuizen en van daaruit propaganda te maken. Vrij verkeer van werknemers en vrije vestiging hebben ook geleid tot interne migraties die voor verscheidenheid in onze gemeenschappen hebben gezorgd, maar tegelijk ook de zondebokken voor perioden van econo- mische achteruitgang hebben geleverd. Ten slotte hebben racisten, bijvoorbeeld neo-nazisten, zelf over heel Europa netwerken tot stand gebracht voor de verspreiding van ra- cistisch propagandamateriaal en voor het coördineren van acties. 1. 1. 4. In dit verband moet ook Internet worden genoemd, dat een grote invloed op het maatschappelijke, educatieve en culturele leven heeft gekregen, en burgers en leerkrachten in staat stelt om de huidige grenzen m. b. t. het schrijven en verspreiden van informatie met volstrekt legitieme bedoelingen te overschrijden. Internet kan echter ook het ideale medium zijn voor de stroom potentieel schadelijke of onwettige informatie, zoals racistisch materiaal. Discriminatie, o. a. discriminatie op basis van ras, is één van de snel toenemende vormen van schadelijk gebruik van Internet. Daarmee groeit de behoefte aan gecoördineerde actie van de lidstaten en van de EU als geheel om deze praktijken te achterhalen en strategieën uit te werken om gebruikers wèl de enorme voordelen van Internet te blijven bieden, maar hen tegelijkertijd te beschermen. 1. 1. 5. Het spreekt dan ook voor zich dat gecoördineerde antiracistische actie en wetgeving op Europees niveau in een interne markt noodzakelijk is. Etnische en culturele verscheidenheid zijn kenmerkend voor de „Europese” be- schaving en moeten als positieve factor en bron van verrijking worden gekoesterd. 1. 1. 6. De inspanningen van de EU om racisme, vreemdelin- genhaat, antisemitisme, islamofobie en andere vormen van racisme en religieuze onverdraagzaamheid of discriminatie tegen te gaan, zijn tot dusver, wegens het ontbreken van een duidelijke wettelijke bevoegdheid, beperkt gebleven. Bij het Verdrag van Amsterdam wordt op dit terrein bevoegdheid aan de Unie verleend; de Commissie heeft stappen gezet om in 1999 een ontwerpwetgeving uit te werken. In afwachting daarvan heeft zij reeds een Actieplan tegen racisme gepubli- ceerd, dat de weg moet effenen voor toekomstige wetgeving. 2. Ontwikkeling van een Europees antiracistisch beleid 2. 1. Algemene ontwikkelingen De instellingen van de Europese Unie hebben vaak 2. 1. 1. opgeroepen tot actie tegen racisme, vreemdelingenhaat, antise- mitisme en islamofobie. In opeenvolgende resoluties van Parlement en Raad is gewezen op de noodzaak van actie en wetgeving op basis van een nieuwe Verdragsbepaling. Hierin is thans voorzien dankzij het Verdrag van Amsterdam, waarbij het volgende art. 13 in het EG-Verdrag wordt opgenomen:„On- verminderd de andere bepalingen van dit Verdrag, kan de Raad, binnen de grenzen van de door dit Verdrag aan de Gemeenschap verleende bevoegdheden, met eenparigheid van stemmen, op voorstel van de Commissie en na raadpleging van het Europees Parlement, passende maatregelen nemen om discriminatie op grond van geslacht, ras of etnische afstamming, godsdienst of overtuiging, handicap, leeftijd of seksuele geaardheid te bestrijden. ” 2. 1. 2. In artikel 29 van het Verdrag wordt ook opgeroepen tot een „gezamenlijk optreden van de lidstaten op het gebied van politiële en justitiële samenwerking. door voorkoming en bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat”. Er zij aan herinnerd dat in het CvdR-advies van 1996 met nadruk is gewezen op de cruciale rol van politie en rechtssysteem in de bestrijding van racisme en vooroordelen. Er werd aangedrongen op gelijke kansen bij de samenstelling van politiekorpsen en op een speciale opleiding om te verzekeren dat politieagenten begrip hebben voor de behoeften van minderheids- en religieuze groepen. 2. 1. 3. Naast de Verdragswijzigingen valt nog een aantal belangrijke ontwikkelingen te vermelden. In juni 1997 heeft de Commissie te Wenen een Europees Waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat opgericht. Het centrum heeft voornamelijk tot taak de omvang en de ontwikkeling van racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme in de Europese Unie te bestuderen en de oorzaken, gevolgen en uitwerkingen ervan te analyseren. De bevindingen van het centrum zullen in een jaarverslag worden gepubliceerd. De Raad heeft 1997 tot Europees Jaar tegen racisme uitgeroepen. Een en ander was van belang omdat aldus de bestrijding van racisme vorm heeft gekregen, Europese netwerken en samenwerkingsverbanden tegen racisme (waaronder het recent gecreëerde Europees netwerk van antiracistische NGO’s) tot stand zijn gebracht en op de intergouvernementele conferentie van Amsterdam de nodige druk kon worden uitgeoefend om actie te ondernemen. Ten slotte heeft de Commissie op 25 maart 1998 aansluitend bij haar vorige activiteiten een „Actieplan tegen racisme” gepubliceerd. Er zij aan herinnerd dat er wel degelijk wetgeving ter 1. 1. 7. bestrijding van discriminatie op basis van geslacht bestaat hoewel deze thans niet steeds systematisch of ook echt doeltreffend is. Daarbij aansluitend bestaat er ook behoefte aan Europese actie tegen andere vormen van discriminatie, die kracht wordt bijgezet door het opnemen van een algemene non-discriminatieclausule in het Verdrag van Amsterdam (nieuw art. 13). In zijn advies van 1996 verheugde het CvdR zich 2. 1. 4. over het voorstel om 1997 tot Europees Jaar tegen racisme uit te roepen en steunde het „ten volle het voornemen van de Commissie om racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme te bestrijden”. In dit advies en het daarop volgende initiatiefad- vies van 1997 werd bijzondere nadruk gelegd op de noodzaak van uitwisseling van ervaring en goede praktijken op lokaal en regionaal niveau. C 198/50 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 2. 1. 5. In 1998 publiceerde het CvdR een intentieverklaring waarin het erop aandringt dat „iedere vorm van discriminatie — bijv. op grond van geslacht, etnische oorsprong, handicaps, leeftijd, seksuele geaardheid of religie — wordt afgewezen”. Ter bestrijding van deze vormen van discriminatie moet het CvdR dan ook dezelfde doortastende activiteiten ontplooien als in het kader van de gelijke-kansenproblematiek, met name wat zijn eigen personeelsbeleid betreft (aanwerving, opleiding, bevordering, arbeidsvoorwaarden en -duur, seksuele intimida- tie). Een en ander moet worden verwezenlijkt via het paritair comité voor gelijke kansen (COPEC), aanwijzing van een hoge ambtenaar van het CvdR die ermee belast is gelijke kansen bij het CvdR-secretariaat te bevorderen, een jaarlijks verslag inzake gelijke kansen, ontwikkeling van een procedure waarbij niet alleen adviezen en documenten op naleving van het gelijke- kansenbeginsel worden getoetst maar ook een algemeen mainstreaming-beleid wordt uitgestippeld, de ontwikkeling van toezicht op de naleving van het gelijke-kansenbeginsel en van een evaluatiestrategie terzake, regelmatig toezicht op de samenstelling van het CvdR en een onderzoeksproject waarbij de ervaringen van leden van zwarte en etnische minderheids- groepen of van leden met een andere etnische of culturele achtergrond dan van het eigen land worden nagegaan, en workshops om leden en ambtenaren bewust te maken van gelijke-kansenkwesties. De Europese Commissie wijst erop dat het van 2. 1. 6. belang is de bestrijding van racisme mee te nemen in haar pretoetredingsstrategie en voortgangsverslagen. Het CvdR kan een bijdrage leveren via zijn contactgroep voor Cyprus en Midden- en Oost-Europa. Deze groep kan ruchtbaarheid geven aan goede praktijken op lokaal en regionaal vlak, bestaande nationale wetgeving en ten slotte ook het communautaire „acquis” dat de kandidaat-lidstaten moeten aanvaarden. Bestrij- ding van racisme moet integrerend deel uitmaken van alle via deze groep gelegde contacten. 14. 7. 1999 p r a k - g e l i j k e - 3. 2. 1. 1. R e g i o n a l e b e l e i d s l i j n e n e n t i j k e n k a n s e n b e g i n s e l z i j n o p g e z e t v a n u i t h e t d i e Beleidslijnen van lokale en regionale overheden moeten wor- den geëvalueerd om te zien wat het effect ervan voor de gelijke kansen is, op grond van het streven om het gelijke- kansenbeginsel in alle aspecten van de werkzaamheden van de overheid te integreren in het kader van een algemene op gelijke kansen gerichte strategie. 3. 2. 1. 2. D e o v e r h e i d a l s w e r k g e v e r De meeste lokale en regionale overheden horen tot de belang- rijkste werkgevers van hun regio en hebben een belangrijke voorbeeldfunctie op het gebied van wervings- en selectiecri- teria, toezicht, evaluatie en opleiding. 3. 2. 1. 3. L o k a l e e n r e g i o n a l e o v e r h e i d a l s k a - t a l y s a t o r e n a c t i e f p l e i t b e z o r g e r v a n m a a t s c h a p p e l i j k e b e w u s t w o r d i n g e n a a n g e p a s t e w e t g e v i n g Lokale en regionale overheden kunnen er via diverse kanalen voor zorgen dat werkgevers zich beter bewust worden van hun plichten en van de voordelen van een open aanwervingsbeleid. Lokale overheden kunnen daarbij, als grootschalige afnemers van goederen en diensten, als katalysator fungeren. Wat de maatschappelijke bewustwording betreft, dienen lokale en regionale overheden voortdurend en op verschillende manie- ren toe te werken naar een attitudeverandering in de publieke opinie en een klimaat te scheppen waarin racisme wordt afgekeurd en verworpen. 2. 1. 7. prioriteiten van het CvdR. Gelijke kansen in ruime zin is een van de politieke 3. 2. 1. 4. S o c i a l e p a r t n e r s c h a p p e n 3. Rol van lokale en regionale overheden 3. 1. Inleiding Lokale en regionale overheden hebben een sleutelrol 3. 1. 1. te spelen. Op hun niveau, dat zich het dichtste bij de burgers bevindt, kunnen sociale, culturele, economische en politieke instrumenten worden ingezet om de integratie van minderhe- den in de plaatselijke gemeenschappen te bevorderen, alsmede discriminatie en de oorzaken ervan op de arbeidsmarkt en op de werkplek, in scholen en onderwijsinstellingen, kortom in de gehele gemeenschap actief aan te pakken. 3. 2. Speerpunten Lokale autoriteiten kunnen en moeten in de strijd 3. 2. 1. tegen racisme een stimulerende rol spelen op de volgende zeven belangrijke gebieden: Racisme gedijt niet in een vacuüm: maatschappelijke kwesties kunnen alleen worden aangepakt als daarbij wordt samen- gewerkt tussen medewerkers van verschillende diensten en instanties, zoals sociale diensten, politie, huisvestingsdiensten, scholen, reclasseringsdiensten, organisaties voor cultureel op- bouwwerk, vrijwilligersorganisaties, NGO’s en arbeidsbureaus. 3. 2. 1. 5. O n d e r w i j s e n o p l e i d i n g Onderwijs is een zeer belangrijk gebied waarop lokale en regionale overheden een bijdrage tot de bestrijding van racisme kunnen leveren. In zijn advies van 1996 heeft het CvdR gepleit voor het opzetten van netwerken voor de uitwisseling van onderwijsmateriaal, de opleiding van leraren in dienstverband, het helpen van leerlingen uit probleemgroepen om toegang te krijgen tot het beroep van onderwijzer/leraar, ondersteuning van het onderricht van EU-talen en het ontwikkelen van onderwijsmateriaal ter bestrijding van racisme binnen het algemene leerplan. De Europese Unie steunt onderwijsinstan- ties via verschillende onderwijsprogramma’s, met name door grensoverschrijdende uitwisselingen tussen scholen te bevorde- ren, waardoor de betrokken jongeren kennis kunnen maken met andere culturen en samenlevingen en het vermogen ontwikkelen om in een multiculturele en multiraciale omge- ving samen te leven. 14. 7. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 198/51 3. 2. 1. 6. P o l i t i e k a c t i v i s m e e n m a i n s t r e a m i n g v a n „ e e n s t e m e n r e c h t v a n e i g e n d o m ” Het is van belang dat leden van minderheidsgroepen, als kiezers èn als kandidaat-verkozenen, bij de politieke besluitvorming worden betrokken. Alleen op deze manier kunnen beleidslijnen en wetgeving worden uitgewerkt die aan de behoeften en verwachtingen van alle groepen in de samenleving tegemoet komen, en uitsluiting en vervreemding voorkomen. 3. 2. 1. 7. S t a d s v e r n i e u w i n g e n - o n t w i k k e l i n g De Europese Commissie onderstreept dat stadsbeleid moet worden gekoppeld aan bestrijding van racisme. Dit is van cruciaal belang daar de concentratie van langdurig werklozen en werkloze jongeren in de steden, in combinatie met de slechte economische en milieuomstandigheden raciale en andere sociale spanningen in de hand werkt. Lokale overheden moeten een sleutelrol spelen in de aanpak van deze en andere oorzaken van racisme op lokaal niveau. 3. 2. 1. 8. S t r u c t u u r f o n d s e n b e l e i d In het kader van het Europees Sociaal Fonds en het communau- taire initiatief Integra ruimt de Europese Commissie een belangrijke plaats in voor acties ter bestrijding van sociale uitsluiting en alle vormen van discriminatie. In de herziene richtsnoeren voor de aanwending van de structuurfondsen na 1999 moet hieraan nog meer aandacht worden geschonken en moet uitdrukkelijk worden gewezen op de noodzaak van gecoördineerde actie op lokaal, regionaal, nationaal en communautair niveau om het probleem van het racisme in al zijn vormen aan te pakken. 4. Europees actieplan tegen racisme positieve bijdragen dienen daarbij duidelijk in het licht te worden gesteld en positieve berichtgeving over de voordelen van verscheidenheid dient te worden bevorderd. De aandacht kan worden toegespitst op racisme op de werkplek, in de sport en in het dagelijks leven, op de rol van de media en op wettelijke maatregelen ter bestrijding van racisme, alsmede op specifieke acties van openbare instanties, zoals regionale raden en lokale overheden; 4. 1. 5. versterking van voorlichting en communicatie — de Europese Commissie wil de zichtbaarheid van de campagne tegen racisme vergroten. 4. 1. 6. De Commissie zal vo´ o´ r eind 1999 een verslag over de gemaakte vorderingen voorleggen. Dit verslag zal bijzondere aandacht schenken aan de ontwikkelingen inzake wetgeving en mainstreaming, rekening houdend met de resul- taten van de twee conferenties die in 1998 en 1999 aan deze onderwerpen zijn gewijd. 4. 2. De lokale en regionale dimensie van het actieplan 4. 2. 1. In het actieplan wordt de noodzaak beklemtoond van partnerschappen en samenwerking tussen lokale overheden en lidstaten, NGO’s, sociale partners, media en sportorganisaties. De Commissie erkent met name dat lokale overheden een sleutelrol te spelen hebben in de ontwikkeling van strategieën ter voorkoming en bestrijding van racisme op het bestuursni- veau dat het dichtst bij de burger staat. 4. 2. 2. Vele in het actieplan opgenomen activiteiten, zoals die in schoolverband en voor de jeugd, maatregelen in het kader van het nieuwe communautaire initiatief voor gelijke kansen (EQUAL), culturele activiteiten en het meenemen van sociale doelstellingen in openbare aanbestedingsprocedures, hebben gevolgen voor lokale en regionale overheden, die immers als dienstverleners, voorzieningenverstrekkers en kopers fungeren. De lokale/regionale dimensie komt in het actieplan helaas niet goed uit de verf. 4. 1. Grote lijnen van het actieplan 4. 3. Evaluatie van het actieplan Het Actieplan tegen racisme van de Europese Com- 4. 1. 1. missie heeft tot doel een coherent kader vast te stellen voor de bestrijding van racisme op Europees niveau, alsmede praktische en procedurele maatregelen voor te stellen die het fundament moeten leggen voor wetgeving en toekomstige, meer ambitieu- ze actie terzake. Het actieplan bestaat uit vier delen: 4. 1. 2. het effenen van het pad voor wetgevingsinitiatieven — de Europese Commissie zal in 1999 nieuwe voorstellen voor wetgeving ter bestrijding van verschillende vormen van discriminatie voorleggen; 4. 1. 3. mainstreaming van de strijd tegen racisme — de Commissie zal op alle beleidsterreinen een mainstreaming- aanpak ontwikkelen en zal het beginsel van non-discriminatie in haar aanwervingsbeleid meenemen; 4. 1. 4. ontwikkeling en uitwisseling van nieuwe modellen — actieve betrokkenheid van minderheidsgroepen is van cruciaal belang voor de planning, ontwikkeling en tenuitvoer- legging van alle aspecten van de projectwerkzaamheden; de Het actieplan is in vele opzichten lovenswaardig. Het 4. 3. 1. mainstreaming-concept is belangrijk maar mag in geen geval leiden tot een vermindering van de aandacht voor en de zichtbaarheid van beleidslijnen en activiteiten ter bestrijding van discriminatie — zoals helaas dreigt te gebeuren op het gebied van gender-mainstreaming. Het is ongetwijfeld een goede zaak dat in het actieplan aandacht wordt geschonken aan het opsporen van de oorzaken van racisme; terecht wordt daarbij verwezen naar activiteiten voor de jeugd en in schoolverband, die van groot belang zijn voor de lokale overheden. De rapporteurs dringen er bij het waarnemingscen- trum in Wenen op aan, de onderliggende oorzaken van racisme, vreemdelingenhaat, antisemitisme en islamofobie op te sporen en te onderzoeken zodat een passende strategie op lokaal, regionaal, nationaal en Europees niveau kan worden uitgestippeld. Het is hoe dan ook reeds duidelijk dat hoge of langdurige werkloosheid een voedingsbodem voor raciale spanningen vormt en voor immigranten en etnische minderhe- den onevenredige gevolgen heeft. Ook op dit gebied kunnen lokale en regionale overheden als belangrijke werkgevers een rol spelen door subnationale strategieën te ontwikkelen om banen te scheppen en de jeugdwerkloosheid aan te pakken. C 198/52 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 14. 7. 1999 4. 3. 2. Het is evenwel jammer dat het actieplan zich voorna- melijk beperkt tot het herschikken en anders accentueren van bestaande beleidslijnen. Hoewel het actieplan diverse vooruitstrevende acties omvat, stelt het in zijn geheel weinig nieuws of innoverends voor. Daar de meeste acties in het kader van andere communautaire programma’s en initiatieven met eigen doelstellingen zijn opgezet, kan niet worden verzekerd dat zij een optimale strategie ter bestrijding van racisme vormen. De in het actieplan voorgestelde interdepartementale coördinatiegroep is dan ook absoluut noodzakelijk. Men zou ook nog verder kunnen gaan en kunnen aanbevelen een interinstitutionele werkgroep op te richten die in verbinding zou staan met het centrum te Wenen en het nieuwe Europese netwerk van antiracistische NGO’s, waarvan ook het Migran- tenforum deel uitmaakt. Ten slotte wordt er ook geen enkele garantie gegeven dat de aspecten van het communautaire beleid die het actieplan tegen racisme ondersteunen, op een passende wijze zullen worden gefinancierd: in het Commissie- document wordt geen raming gemaakt van de nodige mid- delen. overeenkomsten met hun land van oorsprong. Deze voordelen vallen evenwel weg als zij naar een andere EU-lidstaat verhui- zen. Er is ook de problematiek van de overbrenging van gezinsleden, daar onderdanen van derde landen die legaal in een ander land verblijven, ook het grondrecht op een gezinsle- ven hebben. Het concept van Europees burgerschap, dat door het Verdrag van Maastricht is geïntroduceerd, verleent alle EU-burgers actief en passief stemrecht bij lokale en regionale verkiezingen in hun land van verblijf. Dit recht zou ook aan onderdanen van derde landen na een bepaalde minimumver- blijfsperiode kunnen worden toegekend. 5. 5. Het is duidelijk dat de lidstaten weliswaar een non- discriminatieclausule in het Verdrag hebben ingelast maar daarom nog niet garanderen dat nieuwe wetgeving zal worden uitgevaardigd of dat de clausule ook doeltreffend zal worden toegepast. Er moet druk op de nationale regeringen worden uitgeoefend om te bereiken dat zij de nieuwe bepalingen dringend en volledig ten uitvoer leggen. 5. Naar een wettelijk kader In zijn advies van 1996 verklaarde het CvdR zich 5. 1. integratie van non- streven naar ingenomen met het discriminatieclausules in communautaire instrumenten en gaf het zijn steun aan de voorstellen van de intergouvernementele conferentie om de Verdragsbepalingen in die zin kracht bij te zetten. 5. 2. Uit de ervaring die is opgedaan met de bestaande non-discriminatiewetgeving op het gebied van gender- gelijkheid kan lering worden getrokken: de werkingssfeer van de wetgeving inzake gelijke kansen voor mannen en vrouwen is hoofdzakelijk beperkt gehouden tot werkgelegenheidskwesties wegens het restrictieve karakter van de bestaande rechtsgrond- slag; een en ander is niet altijd goed omgezet in nationale wetgeving; de wetgeving wordt zelden doeltreffend ten uitvoer gelegd. Vrijwel iedereen is het erover eens dat er op het gebied van lonen en functies een kloof bestaat tussen mannen en vrouwen, hoewel de richtlijn inzake gelijke behandeling al meer dan 20 jaar van kracht is. 5. 3. Het is dan ook van essentieel belang dat toekomstige wetgeving in ieder geval algemene geldigheid krijgt (daarin wordt thans voorzien in het Verdrag van Amsterdam) en in toezicht- en uitvoeringsprocedures voorziet, met inbegrip van het recht van individuele personen om door tussenpersonen te worden vertegenwoordigd zodat zij niet het gevaar lopen geïdentificeerd te worden en het slachtoffer te worden van vergeldingsacties. Voorts verwijst de non-discriminatieclausule naar een groot aantal vormen van discriminatie die elk een verschillende oorzaak kunnen hebben en op een specifieke manier tot uiting komen. De Europese Commissie zou dan ook beter een aantal specifieke richtlijnen voor elke vorm van discriminatie opstellen die aanvulling op een algemene kaderrichtlijn vormen. 5. 4. Zo kan b. v. worden gedacht aan een specifieke actie ten gunste van de tien miljoen onderdanen uit derde landen die legaal in de Europese Unie wonen en werken. Velen van hen, b. v. onderdanen van het Britse Gemenebest die in het Verenigd Koninkrijk verblijven, krijgen in hun land van verblijf thans een voorkeursbehandeling uit hoofde van bilaterale 6. Slotopmerkingen 6. 1. Het is duidelijk dat racisme en andere vormen van intimidatie en discriminatie dringend moeten worden aange- pakt. Daartoe moeten zowel op lokaal en regionaal als op nationaal en Europees vlak met de steun van vrijwilligersor- ganisaties inspanningen worden geleverd om te komen tot grensoverschrijdende coördinatie en samenwerking en om de toenemende mobiliteit en gecoördineerde acties van racistische groepen in de interne markt een halt toe te roepen. 6. 1. 1. Racisme en discriminatie moeten op een groot aantal beleidsgebieden worden aangepakt: onderwijs, beroepsoplei- ding en jongerenbeleid, werkgelegenheid, sociale zekerheid, gezondheids- en welzijnszorg, stadsbeleid, huisvesting, dienst- verlening en voorzieningen, de uitoefening van openbare ambten, openbare aanbestedingen, enz. Gerichte Europese wetgeving zou antiracistische activi- 6. 2. teiten kracht bijzetten en niet alleen in de EU maar na de uitbreiding ook in een groter Europa een gemeenschappelijk hoog beschermingsniveau verzekeren. De in het actieplan aangegeven activiteiten zullen bijdragen tot een algemene inspanning om racisme te bestrijden; zij moeten evenwel goed gecoördineerd worden en de rol en het potentieel van lokale en regionale overheden terdege recht doen. 7. Conclusies 7. 1. Het Comité van de Regio’s erkent dat racisme, vreemdelingenhaat, antisemitis- 7. 1. 1. me en islamofobie in heel Europa voorkomen en dan ook een Europese aanpak vergen; 14. 7. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 198/53 7. 1. 2. is van mening dat de lokale en regionale overheden, die het dichtst bij de burger staan en over een achterban met een culturele en raciale verscheidenheid beschikken, een bijzondere verantwoordelijkheid dragen in de bestrijding van discriminatie en uitsluiting en de bevordering van participatie aan het politieke besluitvormingsproces; dringt er bij de lokale en regionale overheden op aan, 7. 1. 3. van de bestrijding van racisme een vaste beleidsprioriteit te maken; erkent dat het Actieplan tegen racisme nauw verbon- 7. 1. 4. den is met de ratificatie van het Verdrag van Amsterdam en met de bevoegdheden en wetgeving die eruit zullen voortvloeien en dat hierdoor een gunstig klimaat voor door het Comité van de Regio’s te ondernemen positieve actie zal worden gecreëerd; wat de EU-bevoegdheden na de ratificatie van het 7. 2. Verdrag van Amsterdam betreft, 7. 2. 1. erkent dat in het Verdrag van Amsterdam uitdrukke- lijk is bepaald dat het voorkomen en bestrijden van racisme en vreemdelingenhaat één van de doelstellingen van de Europese Unie is (nieuw artikel 29 van het Verdrag) en dat de Raad passende maatregelen kan nemen om discriminatie op grond van ras of etnische afstamming, godsdienst of overtuiging te bestrijden (nieuw artikel 13 van het Verdrag); 7. 3. 5. erkent de sleutelrol van het onderwijs- en werkgele- genheidsbeleid bij de aanpak van de oorzaken van raciale spanningen, alsmede de belangrijke rol van onderwijsautoritei- ten en scholen bij het opstellen van onderwijsprogramma’s die de waarden van solidariteit, pluralisme en verdraagzaamheid bevorderen, diversiteit hoog in het vaandel dragen en het onderwijs van allochtone werknemers verbeteren; 7. 3. 6. verzoekt de Commissie om in samenwerking met het CvdR een vademecum van goede praktijken op het gebied van lokale en regionale acties ter bestrijding van racisme op te stellen; 7. 3. 7. dringt aan op de oprichting van een interinstitutio- nele contactgroep om samen met het Europees waarnemings- centrum voor racisme en vreemdelingenhaat en het Europees netwerk van antiracistische NGO’s activiteiten op Europees niveau te coördineren en te bevorderen; 7. 4. wat het Comité van de Regio’s zelf betreft, 7. 4. 1. is van mening dat het CvdR, als het EU-orgaan dat de lokale en regionale overheden vertegenwoordigt, een sleutelrol moet spelen in de bevordering van Europees burger- schap, sociale samenhang en gelijke toegang tot openbare diensten; is ingenomen met het initiatief van commissaris 7. 2. 2. Flynn om in 1999 een kaderrichtlijn inzake non-discriminatie voor te stellen, die zal worden aangevuld met een aantal individuele richtlijnen voor specifieke kwesties die verschillen- de vormen van discriminatie betreffen; herinnert eraan dat gelijke kansen in meest ruime 7. 4. 2. zin, overeenkomstig het besluit dat het Bureau tijdens zijn buitengewone vergadering van 10 juni 1996 heeft genomen, een horizontale beleidsprioriteit van het CvdR vormen; 7. 2. 3. verzoekt dat het CvdR rechtstreeks wordt geraad- pleegd over alle wetsvoorstellen die na de ratificatie van het Verdrag van Amsterdam op het gebied van non-discriminatie en gelijke kansen zullen worden voorgelegd en van lokaal of regionaal belang zijn; 7. 3. wat het Actieplan tegen racisme betreft, 7. 4. 3. herinnert aan zijn resolutie en rapporten van septem- ber-november 1997 en de intentieverklaring van 1998 over gelijke kansen bij het CvdR, met name wat de werkzaamheden van de commissies en het personeelsbeleid van het CvdR betreft; bevestigt dat de resolutie geldt voor alle vormen van discriminatie waaronder ook discriminatie op grond van ras of geloofsovertuiging; en geeft de secretaris-generaal opdracht dienovereenkomstig stappen te ondernemen; 7. 3. 1. verheugt zich over de publicatie van het Actieplan tegen racisme als overgangsmaatregel die de weg moet banen voor verdere actie na de ratificatie van het Verdrag van Amsterdam; 7. 3. 2. is ingenomen met de toepassing van het mainstrea- ming-principe, maar waarschuwt er wel voor dat het herschik- ken van bestaande beleidslijnen niet volstaat en dringt daarom aan op de uitwerking van een echte strategie ter bestrijding van racisme, evenals een duidelijke en hanteerbare uitsplitsing van de beleidsmaatregelen op regionaal en lokaal niveau; vindt dat meer middelen moeten worden uitgetrok- 7. 3. 3. ken voor Europese activiteiten, organisaties en netwerken ter bestrijding van racisme; 7. 4. 4. onderschrijft uitdrukkelijk het „Handvest van Euro- pese politieke partijen voor een niet-racistische samenleving”; verwerpt met klem iedere vorm van verbintenis of 7. 4. 5. politieke samenwerking met of tussen individuele leden of politieke fracties die een op racisme of discriminatie gericht beleid bepleiten of met de steun van openlijk racistische of xenofobische partijen een ambt bekleden in hun lokale of regionale raden; 7. 4. 6. is voornemens deel te nemen aan op bestrijding van racisme gerichte activiteiten, fora en campagnes in de hele Europese Unie waarbij de EU-instellingen betrokken zijn; dringt erop aan dat betrouwbare gegevens over de 7. 3. 4. oorzaken van racisme en andere vormen van onverdraagzaam- heid en discriminatie worden verzameld en geëvalueerd; 7. 4. 7. verbindt zich ertoe, in het kader van zijn bestaande contacten met de kandidaat-lidstaten van Midden-, Oost- en Zuid-Europa, lokale en regionale overheden aldaar vertrouwd te maken met het communautaire „acquis” en met goede C 198/54 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 14. 7. 1999 praktijken in de EU-lidstaten, alsmede alles in het werk te stellen om een dialoog op gang te brengen met groepen die binnen de kandidaat-lidstaten met minderheden of migranten werken. Brussel, 11 maart 1999. De voorzitter van het Comité van de Regio’s Manfred DAMMEYER BIJLAGE bij het advies van het Comité van de Regio’s Verklaring van Graz Tijdens de in Graz (Oostenrijk) gehouden Europese Conferentie over racisme en vreemdelingenhaat, die samenviel met de 60e herdenking van de „Kristallnacht”, is de hierna volgende verklaring opgesteld. De Conferentie: overwegende dat respect voor de mensenrechten een fundamenteel beginsel is, dat wordt gedeeld door alle lidstaten, en gewaarborgd door de democratische en pluralistische politieke stelsels in de Europese Unie, die gebaseerd zijn op parlementaire instellingen en een onafhankelijke rechterlijke macht; gelet op het advies van het Comité van de Regio’s van 13 juni 1996 (1) over het Voorstel voor een besluit van de Raad tot aanwijzing van het jaar 1997 als het Europees jaar tegen racisme en het initiatiefadvies van 12 juni 1997 (2) over Racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme; aangezien in het Verdrag van Amsterdam duidelijk wordt gesteld dat het voorkomen en bestrijden van racisme en vreemdelingenhaat één van de doelstellingen van de Europese Unie is (nieuw artikel 29 van het Verdrag); aangezien in het Verdrag betreffende de Europese Unie is bepaald dat de Raad, met eenparigheid van stemmen, passende maatregelen kan nemen om discriminatie op grond van ras of etnische afstamming, godsdienst of overtuiging te bestrijden (nieuw artikel 13 van het Verdrag); aangezien in het Verdrag betreffende de Europese Unie tevens wordt gesteld dat de Europese Unie grondrechten respecteert, zoals deze werden gewaarborgd in het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, en zoals zij voortvloeien uit de grondwettelijke tradities van de lidstaten (nieuw artikel 6 van het Verdrag); aangezien het Comité van de Regio’s, als het EU-orgaan dat de lokale en regionale overheden vertegenwoordigt, een sleutelrol speelt bij het bevorderen van Europees burgerschap en zich daarom in het bijzonder moet inzetten voor de bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat; aangezien deze lokale en regionale overheden, als de dichtst bij de burger staande bestuursniveaus, een concrete en onvervangbare rol vervullen in deze strijd, vooral met betrekking tot het waarborgen van gelijke toegang tot openbare diensten; aangezien er in het Handvest van Europese politieke partijen, dat op 28 februari 1998 in Utrecht is goedgekeurd, een gedragscode is vastgelegd voor een niet-racistische samenleving; 1. verwerpt nadrukkelijk elke vorm van verbintenis of politieke samenwerking op lokaal, regionaal, nationaal of Europees niveau met partijen die racistische of xenofobische uitspraken doen en vraagt alle democratische partijen en overheden op ieder niveau zich met alle democratische middelen waarover zij beschikken, te verzetten tegen activiteiten van dergelijke groepen en racistische bewegingen; (1) CdR 156/96 fin — PB C 337 van 11. 11. 1996, blz. 63. (2) CdR 80/97 fin — PB C 244 van 11. 8. 1997, blz. 58. 14. 7. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 198/55 2. steunt alle initiatieven en vormen van partnerschap tussen lokale, regionale, nationale en Europese bestuursni- veaus, vooral met betrekking tot het zorgen voor gelijke toegang op het gebied van onderwijs, opleiding, huisvesting en werkgelegenheid (de belangrijke rol die lokale en regionale autoriteiten als werkgever spelen daarbij in aanmerking nemend), en het mogelijk maken van een succesvolle integratie van de verschillende gemeenschappen en een wederzijdse culturele verrijking; 3. is van mening dat de lokale en regionale overheden, omdat zij zo dicht bij de Europese burgers staan, een speciale verantwoordelijkheid dragen voor de toenemende onverschilligheid voor discriminatie en uitsluiting van personen met een andere raciale, etnische en culturele achtergrond; verzoekt de lidstaten en/of 4. terrein, onderwijsprogramma’s te ontwikkelen en aan te moedigen waarin de waarden van solidariteit, pluralisme, tolerantie en acceptatie van verschillen worden gestimuleerd en gelijke kansen worden bevorderd, en tevens het onderwijs van allochtone werknemers te verbeteren, op basis van de beste praktijken van een aantal lokale en regionale overheden; lokale en regionale overheden, binnen hun bevoegdheden op dit 5. is verheugd over de recente publicatie door de Europese Commissie van het Actieplan tegen racisme, dat moet worden beschouwd als een overgangsmaatregel die de weg vrijmaakt voor wettelijke voorstellen en toekomstige actie na de ratificatie van het Verdrag van Amsterdam; 6. betuigt zijn instemming met de recente oprichting van een Europees Netwerk voor informatie over racisme en vreemdelingenhaat en de goedkeuring van een actieprogramma waarmee voornamelijk wordt beoogd campagnes te organiseren om mensen bewuster te maken van antiracistisch beleid en lokale, regionale en nationale problemen te koppelen aan Europese problemen; 7. dringt aan op meer actiemogelijkheden voor het Europees Waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelin- genhaat en het Europees Netwerk voor informatie over racisme en vreemdelingenhaat, evenals nieuwe vormen van samenwerking tussen de communautaire instellingen en het Comité van de Regio’s; 8. spoort de lidstaten aan de snelle politieke integratie van legale, niet uit de EU afkomstige werknemers, te vergemakkelijken en alle aspecten van nationale beleidsvormen en/of praktijken ten aanzien van immigratie en asiel die leiden tot racisme, uit te bannen; in dit verband vormt deelname aan lokale verkiezingen van onderdanen van derde landen die zich in de EU hebben gevestigd, een belangrijk element van integratie; vraagt de lokale en regionale overheden met klem, de bestrijding van racisme bij de uitstippeling van hun beleid 9. als een constante prioriteit te beschouwen. Graz, 9 november 1998


title: Resolution on respect for human rights in Russia

eurovoc_concepts:
Russia
antisemitism
banking secrecy
freedom of religious beliefs
national service
petroleum
price of energy

formats: html print


title: Resolution on the situation in Belarus

eurovoc_concepts:
Belarus
European Regional Development Fund
freedom of opinion
freedom of the press
presidential election
right to demonstrate


title: ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ αρ θ. 763/99 του Petrus CORNELISSEN Καταστροφές από χιονοστιβάδες στις Άλπεις

eurovoc_concepts:
Alpine Region
afforestation
applied research
atmospheric conditions
cartography
environmental research
environmental risk prevention
meteorology
natural disaster
natural hazard

formats: html pdf print

text: 3. 12. 1999 EL Επι΄σηµη Εφηµερι΄δα των Ευρωπαι¨κω΄ν Κοινοτη΄των C 348/129 Για την ικανοποι΄ηση του ανωτε΄ρω αιτη΄µατος, η Επιτροπη΄, υ΄στερα απο΄ διαβουλευ΄σεις µε την κυπριακη΄ κυβε΄ρνηση, παρε΄σχε την υποστη΄ριξη΄ της σε διακοινοτικε΄ς δραστηριο΄τητες που ανελη΄φθησαν το΄σο εντο΄ς ο΄σο και εκτο΄ς της νη΄σου και που ει΄χαν ως αποτε΄λεσµα την καλυ΄τερη κατανο΄ηση της Ένωσης και των πολιτικω΄ν της καθω΄ς και την ενι΄σχυση των αµε΄σων επαφω΄ν µεταξυ΄ των δυ΄ο κοινοτη΄των. Η Επιτροπη΄ δεν χρηµατοδο΄τησε, εντου΄τοις, «θεσµικα΄ ο΄ργανα» η΄ «οργανω΄σεις» που εδρευ΄ουν στο βο΄ρειο τµη΄µα της Κυ΄πρου. (1999/C 348/175) ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0760/99 υποβολη΄: Roberto Speciale (PSE) προς την Επιτροπη΄ (29 Μαρτι΄ου 1999) Θε΄µα: Ατοµικα΄ και πολιτικα΄ δικαιω΄µατα στην Κου΄βα Τις µε΄ρες αυτε΄ς α΄ρχισε στην Κου΄βα η «δι΄κη» τεσσα΄ρων αντιφρονου΄ντων, οι οποι΄οι εκρατου΄ντο απο΄ 18µη΄νου και πλε΄ον χωρι΄ς να εξασφαλι΄ζεται η προστασι΄α των πολιτικω΄ν τους δικαιωµα΄των. Ταυτοχρο΄νως συνελη΄φθησαν προληπτικω΄ς δεκα΄δες αντιφρονου΄ντων µε τον προφανη΄ στο΄χο να αποφευχθει΄ κα΄θε δηµο΄σια εκδη΄λωση διαµαρτυρι΄ας. Τα αδικη΄µατα για τα οποι΄α κατηγορου΄νται τα προ΄σωπα αυτα΄ (διανοου΄µενοι και δηµοσιογρα΄φοι) ει΄ναι ο΄τι εξε΄φρασαν τις απο΄ψεις τους και, ειδικο΄τερα, διο΄τι συνε΄ταξαν ε΄να κει΄µενο µε τον ευ΄γλωττο τι΄τλο «Η πατρι΄δα ανη΄κει σε ο΄λους». Τι΄ ε΄χει πρα΄ξει και τι΄ σκοπευ΄ει να πρα΄ξει η Επιτροπη΄ προκειµε΄νου να εκφρα΄σει στις κουβανικε΄ς αρχε΄ς τη σταθερη΄ 1. αντι΄θεση της ΕΕ προς µι΄α µε΄θοδο που παραβια΄ζει στοιχειω΄δη ατοµικα΄ και πολιτικα΄ δικαιω΄µατα καθω΄ς και για να ζητη΄σει την απελευθε΄ρωση των αντιφρονου΄ντων; Πω΄ς σκοπευ΄ει να αντιδρα΄σει η Επιτροπη΄ προκειµε΄νου να ζητη΄σει επισταµε΄νως ει΄τε την α΄ρση του παρα΄λογου και 2. βλαβερου΄ οικονοµικου΄ αποκλεισµου΄ που επε΄βαλαν οι ΗΠΑ εδω΄ και 40 χρο΄νια, ει΄τε το α΄νοιγµα της κουβανικη΄ς κοινωνι΄ας -ο΄πως επανειληµµε΄να ε΄χει ζητη΄σει το Ευρωπαι¨κο΄ Κοινοβου΄λιο- στον πολιτικο΄ πλουραλισµο΄ και την ελευθερι΄α της σκε΄ψης και του λο΄γου; Απα΄ντηση του κ. Pinheiro εξ ονο΄µατος της Επιτροπη΄ς (21 Απριλι΄ου 1999) Τα µε΄λη της «εσωτερικη΄ς οµα΄δας διαφωνου΄ντων», ο κ. Vladimiro Roca, ο κ. Felix Antonio Bonne, ο κ. René Gomez και η κυρι΄α Marta Roque καταδικα΄σθηκαν απο΄ τα κουβανικα΄ δικαστη΄ρια σε πε΄ντε, τε΄σσερα, τε΄σσερα και τρι΄α ε΄τη φυλα΄κισης αντι΄στοιχα. Τα α΄τοµα αυτα΄ καταδικα΄σθηκαν επειδη΄ ε΄καναν χρη΄ση του δικαιω΄µατο΄ς των στην ελευθερι΄α ε΄κφρασης, το οποι΄ο αποτελει΄ δικαι΄ωµα παγκοσµι΄ως αναγνωρισµε΄νο. Αµε΄σως µετα΄ την δηµοσι΄ευση της καταδικαστικη΄ς απο΄φασης, η νωση προε΄βη σε δη΄λωση εκφρα΄ζοντας τη βαθεια΄ της λυ΄πη για την καταδι΄κη των διαφωνου΄ντων και τις συνθη΄κες υπο΄ τις οποι΄ες διεξη΄χθη η δι΄κη και ζη΄τησε την ταχει΄α απελευθε΄ρωση των τεσσα΄ρων εµπλεκο΄µενων ατο΄µων. Η Επιτροπη΄ θα συνεχι΄σει να ενεργει΄ µε΄σω των οργα΄νων που διαθε΄τει για να ενθαρρυ΄νει τη διαδικασι΄α µετα΄βασης προς µια πλουραλιστικη΄ δηµοκρατι΄α, το σεβασµο΄ των δικαιωµα΄των του ανθρω΄που και των θεµελιωδω΄ν ελευθεριω΄ν, στο πλαι΄σιο της κοινη΄ς θε΄σης της 2ας ∆εκεµβρι΄ου 1996. Στο πλαι΄σιο αυτο΄, η Επιτροπη΄ παρακολουθει΄ προσεκτικα΄ την εξε΄λιξη της κατα΄στασης των θεµελιωδω΄ν δικαιωµα΄των και ελευθεριω΄ν στην Κου΄βα και συµµετε΄χει στον πολιτικο΄ δια΄λογο της νωσης, αφενο΄ς. Αφετε΄ρου, παρε΄χει ανθρωπιστικη΄ βοη΄θεια και στοχοθετηµε΄νη οικονοµικη΄ συνεργασι΄α, προορισµε΄νη να στηρι΄ξει το οικονοµικο΄ α΄νοιγµα της Κου΄βας. (1999/C 348/176) ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-0763/99 υποβολη΄: Petrus Cornelissen (PPE) προς την Επιτροπη΄ (11 Μαρτι΄ου 1999) Θε΄µα: Καταστροφε΄ς απο΄ χιονοστιβα΄δες στις Άλπεις Προτι΄θεται α΄ραγε η Επιτροπη΄ να συµµετα΄σχει στην συζη΄τηση σχετικα΄ µε τα ενδεχο΄µενα µε΄τρα για την, κατα΄ το 1. δυνατο΄ν, µει΄ωση των πιθανοτη΄των προκλη΄σεων χιονοστιβα΄δων καθω΄ς και των συνεπειω΄ν που ε΄χουν οι χιονοστιβα΄δες στις Άλπεις;


title: Opinion of the Committee of the Regions on the 'Principle of subsidiarity 'Developing a genuine culture of subsidiarity. An appeal by the Committee of the Regions''

eurovoc_concepts:
EU competence
principle of subsidiarity

text: 14. 7. 1999 EN Official Journal of the European Communities C 198/73 Opinion of the Committee of the Regions on the ‘Principle of subsidiarity “Developing a genuine culture of subsidiarity. An appeal by the Committee of the Regions”’ THE COMMITTEE OF THE REGIONS, (1999/C 198/14) having regard to the conclusions of the Vienna European Council of 11 and 12 December 1998 whereby future ‘Better law-making’ reports of the Commission should be presented in good time to allow for thorough discussion in the various institutions, including the Committee of the Regions; having regard to the European Parliament’s resolution of 22 October 1998 for the meeting of Heads of State and of Government in October 1998, whereby the European Parliament undertakes to engage in political dialogue and close cooperation with the relevant regional bodies (depending on the specific constitutional position of each Member State) to discuss implementation of the principle of subsidiarity; having regard to the decision taken by the COR’s Bureau of 15 July 1998 to draw up an opinion on this subject, in accordance with the fourth paragraph of Article 198c of the Treaty establishing the European Community, and to ask the Commission for Institutional Affairs to carry out the preparatory work; having regard to its previous comments on the subsidiarity principle, particularly the COR resolution of 20 November 1997 (CdR 305/97 fin) (1); having regard to the draft opinion adopted by the Commission for Institutional Affairs on 1 February 1999 (CdR 302/98 rev. 2) (Rapporteurs: Mr Delebarre and Mr Stoiber); whereas the comprehensive application of the principle of subsidiarity in an expanding European Union will have an even more important role than that assigned to it under the Amsterdam Treaty, has adopted at its 28th plenary session on 10 and 11 March 1999 (meeting of 11 March) the following opinion. 1. Introduction 1. 1. Subsidiarity and closeness to the citizen: the key to the Europe of the future 1. 1. 1. Europe has achieved major intellectual, cultural and economic successes, building on the experiences of past centuries. Diversity is the essence of what is European. It manifests itself in towns and local districts, regions, nations and states. While working closely together, the European Union must recognize and build upon the diversity of cultures and traditions so that innovative solutions to the rapidly changing world can be developed. This can be achieved by a clear definition of the subsidiarity principle which involves regional and local government. This will develop a dynamism in Europe that will help equip it for the challenges of the next century and meet the rigours of global competition. This diversity has led to a dynamism which has enriched Europe not only culturally but also economically. Such dynamism must be kept alive and productive in the interests (1) OJ C 64, of 27. 2. 1998, p. 98. of Europe and must not be dampened down any more than is necessary. Europe will only survive in the global competition between cultures if its regions preserve their individual charac- teristics and cultural identity. Distinct cultures have to be preserved and understanding between them has to be pro- moted to ensure that all cultures can express themselves freely. There is a growing recognition that effective govern- 1. 1. 2. ment is created not by levels of government competing with each other. These levels of government must work closely together to ensure that effective decisions are taken at each level to ensure a coordinated approach to solving today’s problems. Subsidiarity needs to be closely linked to concepts such as multi-layer democracy. Fruitful competition derives from diversity. 1. 1. 3. There is no doubt that European integration has been the outstanding achievement of the nations and peoples of Europe in the latter part of the 20th century. On the eve of the 21st century the EU is still faced with a number of major tasks of historic importance: enlargement of the Union; the establishment of political, social, economic and monetary union; consolidation of the EU’s position as a global player; and furtherance of European economic growth, which consti- tutes the basis for job creation. C 198/74 EN Official Journal of the European Communities 14. 7. 1999 The structures put in place forty years ago to govern the Union are no longer adequate for the size and tasks of the present Union. A review of the Union’s functioning as well as institutional reforms are therefore necessary. Democratic auth- orities at different levels — local, regional, national and European — must respond to this fast-changing world. Technological change, the information and communications revolution, globalization and the integration of markets, and the introduction of a European single currency, are all elements of an increasingly interdependent world. This means that there is a growing range of issues and matters which cannot be dealt with solely within the boundaries of individual nation states. Nor can many of these issues just be left to the market. There are a wide range of issues that have a European dimension, e. g. employment, innovation, environment, public health etc. as well as others where the European Union must act more effectively on the international stage. The principle of subsidi- arity (in the sense of proximity, with decisions taken as close to grassroots level as possible, thereby ensuring that tasks can be performed to optimum effect) serves as a political guideline in this reform process. 1. 1. 4. Ever since its foundation in 1994, the youngest of the Community institutions, the Committee of the Regions, has unfailingly committed itself to a Europe supported by ordinary citizens, local districts, regions and Member States. The Committee of the Regions welcomes the initiative of the European Council taken at the Cardiff Summit in June 1998 ‘to bring the Union closer to people. ’ As custodian of the subsidiarity principle the COR strongly supports efforts to create strong but lean and efficient European institutions that focus on the tasks that cannot be carried out by other tiers of government directly accountable to the public. The principle of subsidiarity, as defined in Article 5 (consolidated version — ex Article 3b) of the EC Treaty, applies exclusively to relations between the Community and the Member States, and not to relations between sub-national bodies and the Member States. The latter relations are regulated by the constitutional systems of the Member States. Article B of the EU Treaty refers to this limited application in stating that the objectives of the Union shall be achieved while respecting the principle of subsidiarity as defined in Article 5 of the EC Treaty. The EU Treaty however also stresses, in Article A, the need to take decisions as close as possible to the citizen. The principle of proximity is thus enshrined. This principle is intended to be applied to EU, national and sub-national relations. It is thus a basic principle and one that is affirmed even before the principle of subsidiarity, the latter being a component of the former. Thus, the principle of subsidiarity, as specifically envisaged by the Treaties, cannot conceal the need for Member States to guarantee local and regional authorities the right to act to ensure that decisions are taken as closely as possible to the citizen, in accordance with the principle of proximity. The subsidiarity principle represents a general legal principle enshrined in national laws, whereby decisions are taken at the institutional and operational level closest to the citizen. It commits the Union, the Member States and all institutional levels to pursuing actively the aims assigned to them in the respective laws, thereby ensuring the recognition, enhance- ment and involvement of private individuals and their social groupings. Subsidiarity should therefore be a key political guideline in the building of the European Union. Subsidiarity is a dynamic principle which in one area 1. 1. 5. may lead to ‘more Europe’ and in another to ‘less Europe’. It was introduced in 1992 under the Maastricht Treaty, whereby decisions were to be taken as close as possible to the citizen, in other words at the level of government closest and directly accountable to the citizen, and at a higher level only when necessary. The choice of the level of government best equipped to carry out tasks in individual cases should be dictated solely by the general interest, the requirements of citizens, and the need to avoid jeopardizing economic and social cohesion. In effect this means that the Community can only act if the proposed action cannot be sufficiently achieved by the Member States and can be better achieved by the Community. The application of this principle must be reviewed regularly and improved where necessary. This also means that Member States must allow lower levels of government to take decisions if they are in a better position to do so. 1. 1. 6. The Committee of the Regions is firmly convinced that strict adherence to the principle of subsidiarity is now of importance whilst, at the same time, a broader sense of European citizenship must be established and nurtured: — The rich tapestry of cultures that constitute Europe’s diverse heritage includes many regional and national identities. A number of factors in today’s world threaten to erode these identities. At the same time these cultures and identities are being made and remade by patterns of migration and settlement. All democratic authorities have the responsibility to ensure that the values of humanism and toleration remain the hallmark of Europe’s relations between its own citizens and diverse communities and nationalities. — On the other hand, the sheer scale of the challenges facing the European Union in the future makes it necessary for Europe to set clear priorities whilst limiting its action to what is essentially supra-national. 1. 1. 7. Within this overall process, European solidarity is central to Europe’s social model and complementary to the principle of subsidiarity. Solidarity with and support for the weakest and most disadvantaged citizens in Europe is a sina qua non for a Europe based on the principle of subsidiarity. Subsidiarity should therefore not be allowed to work to the disadvantage of the weakest elements of society but should lead to everyone being involved in European integration on equal terms. 14. 7. 1999 EN Official Journal of the European Communities C 198/75 1. 1. 8. The European Union should therefore concentrate on problems which can only be solved in common and which citizens accordingly expect it to solve. The greater the number of Member States there are in the EU, the more important the subsidiarity principle becomes. Clear priorities should therefore be set in order to advance integration in a large number of fields. This is why the Committee of the Regions is in favour of a ‘strategic Europe’. 1. 2. 6. According to the protocol on the application of the principles of subsidiarity, the following conditions must be fulfilled before the Community can act: — the issue under consideration must have transnational aspects which cannot be satisfactorily regulated by Member State action; 1. 1. 9. EU must be able to act effectively on the international stage. To carry out this strategy inevitably means that the 1. 2. Improvements resulting from the subsidiarity principle References to the principle of subsidiarity have resulted in considerable improvements in the functioning of the European institutions. 1. 2. 1. Since the entry into force of the Maastricht Treaty on 1 November 1993, the principle of subsidiarity has gained ground to become a powerful element in the political reality of the European Union; it has also been accepted as a basic formal principle for effectively guiding Union activities. 1. 2. 2. European institutions have made considerable efforts to adhere to this principle, particularly in the exercise of their legislative and regulatory powers: as a result the European Commission has not only withdrawn a large number of it has also considerably reduced the legislative proposals, number of new proposals. In addition to this the Commission is now tending to propose more and more framework legislation. 1. 2. 3. It is also worth noting that, before proposing legislat- ive or regulatory acts, the Commission now prepares the ground and opens up debates with Green Papers, Action Plans and Communications, thereby ensuring that subsidiarity aspects are discussed in detail before decisions are taken. 1. 2. 4. Article 5 of the EC Treaty may now already have legal consequences of its own. The important issue here is to make a distinction between the substantive and the procedural implications of applying the subsidiarity principle. As a procedural criterion and as a concrete yardstick for gauging measures, the subsidiarity principle implies the need to consider whether EU-level action is deemed necessary and if so to state the reasons why. As a substantive criterion, the subsidiarity principle implies the wish that decisions be taken as close to the European citizen as possible. 1. 2. 5. The protocol appended to the Treaty of Amsterdam defines this principle of subsidiarity more precisely, particularly with regard to the two pre-requisites for EU action, i. e. action taken at levels closest to the citizen must not have produced satisfactory results and the European Union must be better placed to find solutions. — action by Member States alone, or lack of Community action, would conflict with the requirements of the Treaty or would otherwise significantly damage Member States’ interests; — action at Community level would produce clear benefits by reason of its scale or effects, compared with action at Member State level. It was also stated in the protocol on the application of the principle of subsidiarity that scope for the adoption of decisions at national and regional level should remain as wide as possible when drawing up legal provisions. 1. 3. Contribution of the Committee of the Regions to the application of the subsidiarity principle Since it first came into existence, the COR has made 1. 3. 1. defense of the application of the subsidiarity principle one of its primary objectives. Hence this is not its first contribution to the debate on the application of the subsidiarity principle in the EU, as it had already expressed its views during the preparation and adoption of the new Treaty of Amsterdam. The COR would therefore reiterate its earlier statements and especially its additional opinion of April 1995 (1) and its resolution of 20 November 1997 (2). In these statements the COR calls for the framing of procedures enabling it to bring proceedings against infringements of the subsidiarity principle which affect regional and local authority powers before the Court of Justice. It also advocates inclusion of a direct reference to regional and local authorities in Article 5 of the EC Treaty. 1. 3. 2. The COR welcomes the protocol appended to the Amsterdam Treaty on the application of the principles of subsidiarity and proportionality. It underlines the importance of the Declaration of the Belgian, German and Austrian governments whereby ‘action by the European Community in accordance with the principle of subsidiarity not only concerns the Member States but also their entities to the extent that they have their own law-making powers conferred on them under national constitutional law’. The Committee also feels that, taking due account of the internal government workings of the Member States, the general thrust of this declaration must apply mutatis mutandis to regional and local authorities in non-federal Member States. The COR likewise urges all Mem- ber States, starting with those which have regional entities possessing their own constitutionally recognized law-making powers, to subscribe to this declaration. (1) CdR 136/95 Appendix. (2) CdR 305/97 fin. C 198/76 EN Official Journal of the European Communities 14. 7. 1999 2. Developing a greater culture of subsidiarity and a clearer delimitation of areas of responsibility 2. 1. Subsidiarity, diversity and solidarity The campaign in favour of the principle of subsidiar- 2. 1. 1. ity and closeness to the citizen serves to strengthen the cause of European integration. Europe has much to gain from diversity and competition, whilst preserving its economic and social cohesion. What is now needed is a rational assessment of the work done by Europe, and to improve it where necessary, so that we can emerge in a stronger position to meet the challenges of the future. 2. 1. 2. No level of government should seek to regulate the life of European citizens in all areas, and this likewise applies to the Community level. Although many areas of responsibility today have cross-border implications, this does not mean that we should inevitably draw the conclusion that radical harmonization of each individual sectoral policy is essential. It is therefore necessary to achieve a reasonable harmonization of individual sectoral policies, whilst protecting economic and social cohesion throughout Europe. However, harmonization is not always the only solution. In addition, many problems can be solved without government interference, for instance by agreements between the interested parties, and by the organizations of civil society (like the social partners, for instance) at European level. This approach has proven its worth many times. The Committee of the Regions acknowledges that legislation enacted in Member States on the basis of Community directives has been of great benefit to the citizens of Europe. Prior to Community action, great disparities existed between Member States, and this distorted competition. Although legislation aiming at a high level of protection for citizens sometimes imposes a cost on the economy, the benefits in terms of quality of life far outweigh the costs. Some of the important challenges facing citizens can only be successfully met by the Community. Taking the interests of citizens into consideration was the overriding aim of the Amsterdam Treaty negotiations. The result was a ‘people’- based Treaty enabling the EU to make a contribution to such topics as employment, non-discrimination, citizens’ rights, consumer protection and measures to tackle transnational crime and drug trafficking. 2. 1. 3. The Council, Commission, Parliament and Member States are called upon to take a resolute stand in reshaping European policy, promoting a Europe of subsidiarity and closeness to the citizen and developing a genuine culture of subsidiarity. If the European Union is to be effective, it must concentrate exclusively on questions that are of real concern to Europe. Existing legislation on questions which would obviously be tackled more effectively by a level of authority closer to the citizen should be amended. 2. 1. 4. This does not mean renationalization, i. e. an aban- donment of the European idea, but a genuine reform which would inevitably require some redistribution of powers between the European Union, Member States and regions. The goal of closeness to the people will therefore be achieved by allocating responsibility for action to the level of government where it can most effectively be carried out. Change is a natural process whereby institutions are able to evolve and prepare for future challenges. The EU needs to be democratic, open and transparent. 2. 1. 5. Two passages from the correspondence between Chancellor Kohl and President Chirac on 5 June 1998 have recently shed light on the goals we might seek to achieve under such a policy: — ‘All our efforts must be geared to creating a strong European Union capable of action, whilst preserving the diversity of political, cultural and regional traditions. ’ — ‘It is therefore very important to keep in mind local, regional or national particularities when taking decisions. ’ 2. 2. Further implications of the principle of subsidiarity 2. 2. 1. S u b s i d i a r i t y a s a r e g u l a t i n g p r i n c i p l e The principle of subsidiarity must play its role as a 2. 2. 1. 1. regulator of relations between the European Union, the Member States and the regional and local authorities, whilst respecting the way Member States’ powers are organized internally. The subsidiarity principle has to be applied by means of a co-decision process which, on a case-by-case basis, establishes the level to which powers should be assigned (European Union, Member States, regions or local authorities). The principle should not be used as an alibi for failure to take action at different levels of government, nor should it be allowed to eventually cripple the European Union’s capacity for action. 2. 2. 1. 2. What is needed now is a rational assessment of the work done by the EU so that we can emerge in a stronger position to meet the challenges of the future: A. B. It is a fact that, in its efforts to apply subsidiarity, the Union has cut down on its legislative activities, particularly in social and environmental protection policy areas. In these areas the Commission has launched fewer and fewer new initiatives despite the urgency of some of the problems and their cross-border or trans-national characteristics. In seeking to verify whether texts adhere to the principle of subsidiarity, European Commission proposals are now subject to a complex internal evaluation, as well as to political scrutiny by the other institutions. All authorities (including the various specialist councils and the General Affairs Council) must monitor compliance with the subsid- iarity principle in Council decisions. In the first instance this is of course a task for the Committee of the Regions. 14. 7. 1999 EN Official Journal of the European Communities C 198/77 2. 2. 1. 3. We nevertheless need to keep in mind the principal political objective of the subsidiarity principle: to take decisions at the levels which are most effective and closest to citizens so that the latter can play an active part in the European venture and have access to all the information they need in order to do so. The European venture will only gain support from the population if the results are good and visible. At regional level, and within local and regional authorities, and local arrangements - coordinated and spearheaded by the Com- mittee of the Regions working in partnership with the European Parliament - should be made for grassroots consul- tation on the goals of the European Union. 2. 2. 1. 4. Through their own experiences on the ground, regions and towns are fully aware of the crucial importance played by the transposition of European law into national law — and by the application of national law — for the image citizens have of Europe. In many Member States, regions and towns have a role to play in applying transposed European law to ordinary citizens. 2. 2. 2. S u b s i d i a r i t y a s a n i n n o v a t i v e p r i n - c i p l e 2. 2. 2. 1. The subsidiarity principle also has a role to play in breathing fresh life into relations between the Member States and regions or local authorities when European policies are being implemented. Whilst the main objectives of the future development of the European Union are to strengthen the Community’s capacity to act, to ensure that the peoples of Europe are more aware of what the Community is doing, and to give citizens a greater sense of responsibility, it is in the interests of the European Union itself to concentrate its efforts more on areas where action by levels of authority closest to the citizen, and directly accountable to the citizen, is insufficient. 2. 2. 2. 2. Implementation of European policy requires the European Union to give levels of authority close to citizens as much room for manoeuvre and as much scope for flexibility as possible. At the same time the European Union must be put in a position where it can act effectively in areas for which it has prime responsibility and which are important to everyone. Member States on the other hand must be honourable in their dealings with the Community and must apply and implement Community law correctly and transparently whilst observing the subsidiarity principle. 2. 2. 2. 3. Institutional reforms are not an end in themselves but must be a means to achieving, in the most effective way possible, political objectives that have been democratically approved and are recognized as being of importance. From the point of view of public opinion and the principle of closeness to the citizen, political objectives and institutional legislation are closely interwoven even though political objec- tives necessarily come first. 2. 3. Subsidiarity and closeness to the citizen in reality Communication from the European Commission entitled ‘Legislate less to act better: the facts’ of 27 May 1998 (1) The Commission states in its Communication that it has now withdrawn a large number of initiatives and cut down on its legislative proposals. The subsidiarity principle is also a general principle affecting general EU policy so that it should be adhered to generally by all parties. It is applicable not only to the Commission and the other Community institutions but also to the Member States, which regularly call upon the Commission to come up with new proposals. 3. Conclusions 3. 1. What would a new culture of subsidiarity look like? 3. 1. 1. The Committee of the Regions calls upon all Com- munity institutions to rigorously apply the principle of subsidi- arity in accordance with the new Article 5 of the EC Treaty and the protocol on the application of the principles of subsidiarity and proportionality appended to the Amsterdam Treaty. All EU initiatives must be preceded by a critical, uncompromising and coordinated scrutiny by the various tiers of institution of whether action needs to be taken at European level. Subsidiarity must not be an academic point to be ticked off as a matter of pure routine. 3. 1. 2. European integration requires both harmonization and also the preservation of traditional diversity, diversity being a characteristic feature of European identity. Properly applied, subsidiarity protects this diversity. The added value of a European policy must give equal weight to the principles of harmonization and economic and social cohesion, as well as to competition and diversity. In adopting such an approach, attention should be concen- trated not only on economic matters but social and cultural aspects should be given equal weight. 3. 1. 3. European decisions must be drawn up in such a way as to leave as much scope as possible for national, regional and local decision-taking. This, however, does not mean that there should not be scrupulous monitoring to ensure the full and accurate implementation of acts in order to prevent distortions. The volume of legislation should be kept to a bare minimum and the administrative costs involved in implementing provisions should be kept as low as possible. The Community should aim, when enacting legislation, to give priority wherever possible to directives in order to facilitate the implementation process in Member States. However, the Committee of the Regions recognizes the need to use regulations in those cases where it is essential for legislation to be adopted in full in order to avoid misinterpretations. It would therefore be helpful to specify those areas where there is a need for regulations, e. g. health and safety. The Committee of the Regions recognizes the progress made since the subsidiarity principle was first incorporated into the EC Treaty under Maastricht and would refer here to the (1) COM (1998) 345 final. C 198/78 EN Official Journal of the European Communities 14. 7. 1999 3. 1. 4. Responsibility for putting EU legislation into effect should continue to remain in the hands of Member States and regional and local authorities. The principle of closeness to citizens can only be observed if European laws are implement- ed in a decentralized way. 3. 1. 5. The EU currently supports hundreds of different schemes. These require an overhaul since, taken together, they substantially restrict the political freedom of regions and local authorities applying for such funds. EU support must therefore help strengthen the political freedom of regions and local authorities which have applied for such funds. It is necessary to concentrate EU aid schemes on really essential objectives, to simplify administrative procedures and to drop excessively detailed requirements. EU structural policy should continue to remain a central pillar of European solidarity in the future and should increasingly take the form of one-off payments to achieve EU objectives. The Committee of the Regions has already expressed its view in a large number of opinions that European structural policy should continue to operate within the limits laid down by the Treaty. Whilst adhering to the programmes planned in this field, as well as to the principle of subsidiarity, the Committee of the Regions has put forward a large number of proposals on ways of streamlining and simplifying procedures, which continue to remain valid. There is little sense in trying to show effective solidarity by turning out a never-ending stream of new and separate programmes that have to be run from implementation of structural policy the centre. The actual programmes should essentially remain the preserve of Member States as well as regions endowed with democratic legitimacy and should be monitored effectively to ensure that targets are achieved. 3. 2. The principle of subsidiarity as a ‘regulating principle’ to areas 3. 2. 1. Whenever Community action extends covered by shared responsibilities between the European Union and the Member States, the subsidiarity principle must be triggered both to safeguard national, regional and local powers and, implicitly, to demonstrate whether or not Com- munity action is justified. 3. 2. 2. For the purpose of applying the principle of subsidi- arity, it is useful to distinguish between the two aspects set out in Article 5 of the EC Treaty: — the need for action (second paragraph) — he extent to which action is taken (third paragraph). In this Article the areas where the Community has exclusive powers are not subject to the subsidiarity test. The exclusive powers of the EU must therefore be defined in a limited, precise fashion, taking into account the principle of subsidiarity, and this principle must become a flexible point of reference for shared competences. European-level action should only be taken when 3. 2. 3. there is a clear added value in such action and where Member States acting independently could not achieve the same results, as defined in the Treaty, the protocol on subsidiarity and the principle set out in this opinion. The Member States them- selves, meeting in the Council, have to agree that the action in question is needed to achieve one of the Community objectives. 3. 2. 4. Assessing the need for action on the basis of exclusive, authorized or shared competence on the part of the Community and/or the Member States was what largely fuelled debates between 1992 and 1997 and showed how difficult it was to distinguish clearly between the powers of all parties. As a regulator of the extent to which it is used, the 3. 2. 5. principle of subsidiarityis reinforced by the principle of proportionality, which is now also incorporated in the Protocol appended to the Treaty of Amsterdam. Regular monitoring of the application of the prin- 3. 2. 6. ciple of subsidiarity is essential in order to a) refine the successive interpretations of the Court of Justice that have further developed the position taken by the European Council in Edinburgh in 1992, and b) to increase the transparency of, and democratic control over, legislative acts. 3. 3. The clear delimitation of powers 3. 3. 1. Despite all the progress made and all the continuing efforts to give concrete expression to the principle of subsidiar- ity, it is becoming more and more clear that, in terms of the exercise of powers, the principle of subsidiarity cannot by itself guarantee that European legislation is restricted to essentials and cannot prevent powers from being exceeded. What is therefore needed is a lively debate and active monitoring — not least by the COR — to check compliance with the subsidiarity principle. Such checks should be carried out on a regular basis, perhaps in the form of an annual report on subsidiarity. 3. 3. 2. As regards the actual distribution of powers, the substantive Treaty Articles should list criteria in order to permit an assessment of the need for EU-level action, thereby clarifying non-legal terms such as ‘better’ and ‘not sufficiently’ as used in the definition of the general subsidiarity principle in new EC Treaty Article 5. The current distribution of powers is also vague since the EC Treaty sets out only very general objectives and does not fix the precise scope of the relevant measures. 3. 3. 3. It is necessary, in particular, to keep internal market questions (Article 100a of the EC Treaty) separate from other policy areas such as culture and broadcasting, land-use planning and health, etc. Individual economic issues do not stand independent of all other policy areas and as such a holistic approach should be taken. The body of competition policy case law to date illustrates that culture, for example, can be a justifiable reason to restrict the free movement of goods. Similarly, protection of local minorities calls for specific measures which cannot be dictated by internal market criteria, and under no circumstances by strictly economic principles. One key criterion might conceivably be whether economic aspects or else other policy considerations are central to the particular area in question. 14. 7. 1999 EN Official Journal of the European Communities C 198/79 3. 3. 4. In view of the level of integration now reached by Europe, and after a new and comprehensive demarcation of powers has been agreed, it should be possible to turn attention to ways of simplifying the procedure for amending the Treaties. The COR must therefore launch a debate on the demarcation of powers between the EU, the Member States and their regional and local entities and come up with a new system for apportioning powers. 3. 3. 5. The objectives and tasks listed in Article 3 of the EC Treaty must be spelt out in more detail and brought into line with existing powers. 3. 4. Guaranteeing regional prerogatives and local autonomy 3. 4. 1. It is becoming apparent that the internal structures of Member States are also changing rapidly. There is a strong tendency towards decentralization and in some Member States the regions have acquired a large degree of autonomy. The Union is no longer just a Union of fifteen capitals but is also a network of regions and towns. Institutional reforms can no longer be escaped in view of the enlargement of the Union. As a voice for local and regional authorities in Europe, the Committee of the Regions would like to be involved in ‘designing’ the European Union in the 21st century. the structure of The Committee of the Regions stresses the need for the close involvement of the candidate countries in this process, as they too will one day be partners in the Union. 3. 4. 2. European regulations sometimes limit the political freedom of regions, towns and local districts. Whilst new Article 6 of the EC Treaty specifies that the Union must respect there are no the national corresponding provisions applicable either to regions or local authorities. its Member States, identity of The Committee of the Regions has already requested on several occasions that such guarantees be enshrined in the Treaty (cf. Appendix). Protecting regional prerogatives and local autonomy 3. 4. 3. involves both giving guarantees to local and regional auth- orities, and making it possible to verify the proper application of these guarantees, as well as the use of sanctions in the case of failure to respect them. The Committee of the Regions has already requested on several occasions that such guarantees be included in the Treaty, particularly under Article 3b (Article 5 in consolidated version) of the EC Treaty (see Appendix, chapter 2). In addition, the guarantee of local self-government should be included in Article F of the Treaty on European Union, according to which ‘the Union shall respect the national identities of its Member States, whose systems of government are founded on the principles of democracy’. Paragraph 2 of this Article, which addresses fundamental rights, should include a reference to the Council of Europe’s Charter on Local Self-Government. 3. 4. 4. Pending adoption of the institutional reforms which failed to see the light of day in Amsterdam, the Committee calls upon the Heads of State and of Government to draw up a political declaration confirming that they are prepared to provide the regions and local authorities with guarantees concerning full implementation of the principle of subsidiarity. Such guarantees should encapsulate the essence of the arrange- ments to be worked out between Member States, regions and local authorities. The Committee of the Regions, whilst reiterating the demands which were not met in the Amsterdam Treaty, takes the view the necessary institutional discussions should focus, that among other things, on ways and means of ensuring com- pliance with the subsidiarity principle. Thus, the Heads of State and of Government might commit themselves to ensuring that local and regional authorities are automatically consulted on any Community policy or regulation which would have a significant impact on them, be it of a financial, economic or environmental nature, or involving social cohesion or human rights, both during the process of drawing up a political strategy and when implementing it. 3. 5. Inter-regional and inter-district cross-border cooperation If the principle of subsidiarity is to develop its full 3. 5. 1. dynamic potential, for regional and local is essential authorities to be able to effectively solve-on-the-spot problems within the powers conferred on them, if need be in cooperation with neighbouring regions and local districts. it 3. 5. 2. Inter-regional cross-border cooperation to date has invariably come up against legal and administrative obstacles arising out of Member States’ foreign policy prerogatives. In most of the Member States such cooperation can only be organized by the central authority. Diplomatic agreements are generally required if legally binding commitments are to be entered into, even if such commitments do not transcend that particular region or district. 3. 5. 3. As a consequence, we must inevitably accept that a large number of daily problems faced by citizens of frontier regions — e. g. in terms of the labour market, transport and accommodation — cannot be solved promptly and satisfactorily. 3. 5. 4. The Committee of the Regions therefore considers it absolutely essential to remove obstacles to effective inter- regional cooperation. It takes the view that such a request clearly flows from the scrupulous application of the principle of subsidiarity, as enshrined in the Treaty. The Committee of the Regions calls upon the Member States to do what is necessary to ensure that inter-regional cooperation is recog- nized as an area of common interest endowed with a European legal framework. C 198/80 EN Official Journal of the European Communities 14. 7. 1999 3. 6. Result From the point of view of policing the subsidiarity 3. 6. 1. principle before the European Union takes any action, it is important for the Committee of the Regions to be able to say, when examining preparatory acts and proposals for Community action, whether the Commission has adhered to the principle. The Committee calls upon the European Commission to present its annual report on subsidiarity to the Committee of the Regions. The latter is prepared to deliver an annual opinion on this report. The Committee of the Regions also reiterates its plea that there be a genuine ‘preventive’ scrutiny of texts before legislative decisions are taken by European bodies to ensure that such texts are justified and meet subsidiarity criteria. The Committee of the Regions unequivocally urges 3. 6. 2. the European Council to promote a Europe rooted in the in which the particularities and principle of subsidiarity, identities of the peoples of Europe — which represent its greatest wealth — are strengthened, thereby fostering competition but without prejudice to solidarity and cohesion. The Committee of the Regions calls on the Member States to endeavour in their domestic legislation to use the principle of subsidiarity as a guideline for the allocation of powers, not only in defining their own areas of responsibility, but also as an incentive to involve the regional and local authorities in the definition of the conditions for the application of the powers of the latter bodies. 3. 6. 3. Application of the principle of subsidiarity concerns not only the Union’s legislative and regulatory activities, and hence relations between the Union and its Member States. It is also relevant to the national decision-making process and to the transposition of European law in the Member States and the application of that law at national level. At the European insufficient attention has so far been paid to this level, particular aspect of the subsidiarity principle. Brussels, 11 March 1999. The President of the Committee of the Regions Manfred DAMMEYER APPENDIX to the opinion on the Commitee of the Regions 1. The principle of subsidiarity and European legal texts 1. 1. The idea of subsidiarity was dealt with implicitly in Article 95 of the ECSC Treaty of Paris, signed on 18 April 1951, as well as in Article 235 of the Treaty of Rome, signed on 25 March 1957. It was also dealt with explicitly in the 1975 Spinelli report of the European Commission on European Union which stated that: ‘The European Union must not, any more than the present Communities, lead to the creation of a centralizing super-State. The Union will accordingly, and in accordance with the principle of subsidiarity, only carry out tasks which the Member States can no longer perform effectively themselves. ’ 1. 2. The first European legal text to have expressly defined the principle of subsidiarity was the Council of Europe’s European Charter of Local Self-Government signed in Strasbourg on 15 October 1985. Ratified by 30 Member States of the Council of Europe, including 12 of the 15 Member States of the European Union, it has now become a Convention of the Council of Europe and must be incorporated in the national legislation of the States which have ratified it. 1. 3. Worth noting in particular are Articles 3 and 4, and especially Article 4(3), which illustrates neatly the principle of subsidiarity by stating that: ‘Public responsibilities shall generally be exercised, in preference, by those authorities which are closest to the citizen. Allocation of responsibility to another authority should weigh up the extent and nature of the task and requirements of efficiency and economy. ’ 1. 4. The principle of subsidiarity was introduced reasonably clearly into the European Treaties via the Single European Act of 1987 where the chapter on the environment (fourth paragraph of Article 130r) states that: ‘The Community shall take action relating to the environment to the extent to which the objectives referred to in paragraph 1 can be attained better at Community level than at the level of the individual Member States’. 14. 7. 1999 EN Official Journal of the European Communities C 198/81 1. 5. Introduced in Article 5 of the EC Treaty by the Maastricht Treaty, this principle of subsidiarity has led to many comments since then, particularly during preparations for the Intergovernmental Conference of 1997, before being spelt out in more detail in a Protocol appended to the Treaty of Amsterdam of 2 October 1997. The Declaration on subsidiarity by the governments of Germany, Austria and Belgium calls for recognition 1. 6. and application of the principle of subsidiarity within the Member States. 2. Developments between the Treaties of Maastricht and Amsterdam 2. 1. During the period of preparation for the Intergovernmental Conference and the Treaty of Amsterdam, the Committee of the Regions expressed its views in a COR Opinion (1) on improvements to the drafting of several Articles in the Maastricht Treaty on mechanisms for ensuring the participation of regions and local authorities in the administration of Europe, and on ways of implementing the principle of subsidiarity. It also called for changes in its own status, organization, scope and fields of intervention. 2. 2. It is worth noting in particular that the Committee of the Regions called for a rewording of Article 5 of the EC Treaty by explicitly mentioning the role of local and regional authorities endowed with decision-making powers under the domestic legislation of the Member State in question; it likewise called for a clear definition of the respective powers of the European Union and the Member States, and the right of regions to institute proceedings to have decisions declared null and void if they infringe the principle of subsidiarity. 2. 3. The suggestions of the Committee of the Regions were similar to many others, and particularly those of the Assembly of European Regions and the Council of European Municipalities and Regions calling for amendments to provisions of the Treaties on topics such as local self-government, transparency, partnership, the representativeness of the Committee of the Regions, non-discrimination between the sexes, and equal opportunities. 3. Progress under the Amsterdam Treaty Several amendments called for by the representatives of regions and local authorities were introduced into 3. 1. the Treaty of Amsterdam and a Protocol on subsidiarity was appended. Progress was made on the status and organizational capacity of the Committee of the Regions as well as on partnership, equal opportunities, and transparency. On the other hand a number of proposed amendments on local self-government were not included in the Treaty. 3. 2. It is self-evident that regions and local authorities therefore still want to see their place defined more precisely and their role given more consideration in a large number of Treaty Articles. They also believe that there should be a fuller dialogue between all regional and local levels, thereby widening the dialogue which has for so long been confined to European and Member State levels. The European Council meeting in Cardiff of 15 and 16 June 1998 decided that the problems of the practical 4. implementation of subsidiarity would be examined. (1) CdR 136/95 and Appendix


title: Résolution sur la communication de la Commission au Conseil, au Parlement européen, au Comité économique et social et au Comité des régions " L'économie de l'Union à l'arrivée de l'EURO : promouvoir la croissance, l'emploi et la stabilité" (rapport économique annuel 1999) (COM(99)0007 C4- 0043/99)