eurovoc_concepts:
administrative procedure
contract
entrepreneur
invitation to tender
public contract
works contract

text: C 94/4 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 7. 4. 1999 Ontwerp van interpretatieve mededeling van de Commissie over concessieovereenkomsten in het communautaire recht met betrekking tot overheidsopdrachten (1999/C 94/04) Dit ontwerp van interpretatieve mededeling is het resultaat van de eerste overdenkingen van de Commissie, waartoe zij is over- gegaan na bespreking van deze poblematiek in de twee raad- gevende comitØs voor overheidsopdrachten en nadat zij kennis had genomen van de bijdragen vanuit de betroffen kringen. Er wordt beoogd hiermee een breed overleg op gang te zetten. Bij het redigeren van de definitieve versie van de mededeling zal de Commissie rekening houden met alle bijdragen die aan haar zullen worden toegezonden. Deze bijdragen dienen haar binnen twee maanden na publicatie van het voorliggende voorstel in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen te worden gezonden. Zij kunnen eveneens per e-mail worden gezonden naar het onderstaande adres: concessions@dg15. cec. be INLEIDING 1. De deelname van de particuliere sector in de financiering van openbare investeringen is in de loop van de tijd aan sterke schommelingen onderhevig geweest, terwijl er ook van land tot land grote verschillen zijn. Zo hebben bepaalde lidstaten regelmatig grote infrastructurele werken aan parti- culiere investeerders uitbesteed (bv. de aanleg van het spoor- wegennet in de 19e eeuw en van stedelijke vervoersnetten in het begin van de 20e eeuw, in sommige landen, de aanleg van een groot deel van het wegennet, verbetering van stede- lijke centra. ). In het eerste kwart van de 20e eeuw begon de rol van de particuliere sector af te nemen omdat de nationale over- heden de uitvoering en het beheer van werken en diensten liever zelf ter hand namen. De laatste tijd neemt de deel- name van de particuliere sector om technische en financiºle redenen weer aanzienlijk toe. 2. Deze toename is enerzijds te verklaren door de behoefte aan particuliere financiering voor de realisatie van grote infra- structurele projecten zoals onder andere metro’s, autowegen en vliegvelden. Anderzijds beschikt de particuliere sector in bepaalde gevallen over knowhow of specifieke ervaring die bij de overheid niet aanwezig is, bijvoorbeeld op het gebied van het beheer van water, afval of stedelijk vervoer. In haar Mededeling bij over partnerschappen trans-Europese vervoersnet (1) projecten op het gebied van het heeft de Commissie aangegeven dat zij deze vorm van part- nerschap wil bevorderen, met name bij de verwezenlijking van bepaalde prioritaire projecten. openbaar/particuliere De Commissie beschouwt het toenemend beroep op parti- culiere investeringen bij de verwezenlijking van openbare infrastructurele werken als een positief aspect, waarvan de verdere ontwikkeling, met inachtneming van het commu- nautaire recht, moet worden bevorderd. 3. Dit partnerschap tussen de openbare en de particuliere sector verschilt per periode en per lidstaat sterk van vorm. In bepaalde landen ligt, soms al eeuwen, vast welke rechts- vorm op deze samenwerking van toepassing is; in de meeste gevallen gaat het om een concessieovereenkomst. 4. De publiek-private samenwerkingsvormen zijn van eminent belang voor de ontwikkeling van de interne markt; met name de concessieovereenkomst heeft een hoge vlucht genomen. Bij deze partnerschappen gaat het om enorme bedragen, die regelmatig veel groter zijn dan die van de overheids- omvangrijkste opdrachten. traditionele gangbare en 5. Eind jaren tachtig ontstond er behoefte aan aanvullende regeling waarin de voorwaarden voor het blootstellen van concessies aan communautaire mededinging nader zouden worden geregeld door de invoering van een specifieke rege- ling voor concessieovereenkomsten voor werken. Daarnaast heeft het Hof van Justitie uitspraken gedaan over verschil- lende aspecten van het Gemeenschapsrecht die gevolgen hebben voor concessies en andere vormen van publiek- private gelijkenissen vertonen met concessies. samenwerking die 6. In haar mededeling betreffende overheidsopdrachten (2) heeft de Commissie haar voornemen aangekondigd om ook andere vormen van publiek-private samenwerking te onderzoeken om te bepalen in hoeverre de voorschriften betreffende overheidsopdrachten een passend juridisch kader kunnen vormen om naleving van de regels van het Verdrag te garanderen en tegelijkertijd de verdere ontwikkeling van deze samenwerkingsvormen mogelijk te maken. De Commissie wil in deze interpretatieve mededeling uiteenzetten welk rechtssysteem, bij de huidige stand van het Gemeenschapsrecht naar haar mening van toepassing is op concessies en soortgelijke publiek-private samenwer- kingsvormen. Zij gaat hierbij uit van de jurisprudentie van het Hof op dit gebied en van de ervaringen die zij bij het onderzoek van individuele gevallen op dit gebied heeft opgedaan. De onderhavige tekst beoogt echter niet om de meer specifieke regimes uit te leggen die voortvloeien uit de richtlijnen die in de verschillende sectoren zijn aangenomen. De Commissie zal met name nagaan in hoeverre Richtlijn 93/37/EEG van de Raad van 14 juni 1993 betreffende de co(cid:246)rdinatie van de procedures voor het plaatsen van over- heidsopdrachten voor de uitvoering van werken, Richtlijn 92/50/EEG van de Raad van 18 juni 1992 betreffende de co(cid:246)rdinatie van de procedures voor het plaatsen van over- heidsopdrachten Richtlijn 93/38/EEG van de Raad van 14 juni 1993 houdende co(cid:246)r- dinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie, van toepassing zijn op concessies en andere gelijksoortige publiek-private samenwerkingsvormen. dienstverlening voor en (1) COM(97) 453 def. van 10 september 1997. (2) (cid:132)De overheidsopdrachten in de Europese Unie(cid:148), mededeling van 11 maart 1998, COM(98) 143. Zie met name punt 2. 1. 2. 4. 7. 4. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 94/5 Dit kader zal zich in de toekomst vanzelfsprekend verder ontwikkelen. Het wordt gepubliceerd om de betrokkenen (overheden, aanbestedende diensten, ondernemingen en andere marktpartijen, enz. ) meer kennis over de spelregels op dit gebied te verschaffen en om, door een correcte toepassing van deze regels, bij te dragen aan een betere werking van de Europese gemeenschappelijke markt. I. DEFINITIE VAN EN ALGEMENE PROBLEMATIEK ROND CONCES- SIES EN ANDERE SOORTGELIJKE PUBLIEK-PRIVATE SAMENWER- KINGSVORMEN De overheid doet steeds vaker een beroep op de particuliere sector voor de vervulling van haar taak ten behoeve van de gemeenschap. De manier waarop en de mate waarin dat gebeurt, verschilt per lidstaat. Sommige vormen van samen- werking worden geregeld door richtlijnen betreffende over- heidsopdrachten, maar andere vallen hierbuiten. Alleen de concessieovereenkomst in Richtlijn terwijl andere, soortgelijke samenwer- 93/37/EEG geregeld, kingsvormen niet expliciet in de richtlijnen betreffende over- heidsopdrachten worden genoemd. Toch hebben al deze samenwerkingsvormen zoveel kenmerken gemeen dat het zinvol is ze in deze mededeling te bespreken. voor werken wordt Het feit dat concessieovereenkomsten voor het verrichten van diensten en soortgelijke publiek-private samenwerkingsvormen niet nadrukkelijk in de richtlijnen betreffende overheids- opdrachten worden genoemd, betekent niet dat de regels en beginselen van het Verdrag er niet op van toepassing zijn. Aangezien concessieovereenkomsten en andere vormen van publiek-private samenwerking handelingen van de staat (3) zijn met de levering van economische prestaties als onderwerp, vallen zij onder de artikelen 52 tot en met 66 van het Verdrag en onder de beginselen die in het Verdrag zijn neergelegd of in de relevante jurisprudentie van het Hof zijn ontwikkeld. Het gaat hierbij met name om de beginselen van non-discriminatie, transparantie, wederzijdse erkenning en gelijke behandeling, proportionaliteit. Aangezien concessieovereenkomsten en soortgelijke publiek- private samenwerkingsvormen niet in het Verdrag worden gedefinieerd, moeten eerst de belangrijkste kenmerken worden aangegeven om het toepassingsgebied van deze interpretatieve mededeling af te bakenen. 1. 1. Definitie van de concessieovereenkomst voor werken a) De definitie in Richtlijn 93/37/EEG In artikel 1, onder d), van Richtlijn 93/37/EEG wordt de concessieovereenkomst voor openbare werken als volgt gedefinieerd: (3) En dit in de meest brede zin van het woord: alle handelingen genomen door het geheel van openbare diensten die deel uitmaken van de organisatie van de staat (territoriale en reigonale lichamen; departementen, autonome gemeenschappen, gemeenten), evenals die handelingen welke zijn aangenomen door enig andere entiteit die door zodanig nauwe banden met de staat verbonden is, dat zij geacht wordt deel uit te maken van diens organisatie. Eveneens worden de handelingen die toe te schrijven zijn aan de staat beschouwd als handelingen van de staat, dat wil zeggen die hande- lingen die, hoewel niet gepleegd door de overheden, toch aan hen toe te schrijven zijn vanwege de mogelijkheden waarover zij beschikken om tussen te komen teneinde te verhinderen dat deze handelingen worden gepleegd of teneinde te bevelen dat deze handelingen worden gewijzigd. (cid:132)een overeenkomst met dezelfde kenmerken als een overheidsopdracht voor de uitvoering van werken, met uitzondering van het feit dat de tegenprestatie voor de uit te voeren werken bestaat uit hetzij uitslui- tend het recht het werk te exploiteren, hetzij uit dit recht, gepaard gaande met een prijs. (cid:148) Uit deze definitie blijkt het belangrijkste onderschei- dende kenmerk van de concessieovereenkomst: de tegenprestatie bestaat uit het recht het werk te exploi- teren, waarbij het exploitatierisico voor een belangrijk deel voor rekening van de concessiehouder komt. Kenmerkend voor de exploitatie is dat de ondernemer die de werken uitvoert niet rechtstreeks wordt betaald door de dienst die de aanbeteding heeft uitgeschreven, maar door de gebruikers van het werk nadat dit is uitgevoerd. Naast het bouwrisico neemt hij dus ook een belangrijk deel van het beheersrisico en de mate van onzekerheid over het gebruik van de voorziening voor zijn rekening. Indien de aanbestedende dienst de financiering terugbetaalt zonder dat de ondernemer risico’s loopt in verband met het beheer van het werk, wordt het contract als een opdracht voor de uitvoering van werken en niet als een concessieovereenkomst (4) beschouwd, omdat het risico-element ontbreekt. De richtlijn geeft ook aan dat het recht om het werk te exploiteren gepaard kan gaan met een prijs. Dit aspect wordt onder b) nader uitgewerkt, omdat het een belangrijk criterium is om in de praktijk een concessie- te onder- overeenkomst van een overheidsopdracht scheiden. b) Afbakening van de begrippen (cid:132)overheidsopdracht voor de uitvoering van werken(cid:148) en (cid:132)concessieovereenkomst voor openbare werken(cid:148) De regelgeving heeft zich zodanig ontwikkeld dat het begrip (cid:132)overheidsopdrachten voor de uitvoering van werken(cid:148) werd uitgebreid naar situaties waarop eerdere In de richtlijnen nog niet van toepassing waren (5). huidige tekst worden (cid:132)overheidsopdrachten voor de uit- voering van werken(cid:148) als volgt gedefinieerd: (cid:132)schriftelijke overeenkomstenonder onder bezwarende titel die zijn gesloten tussen een aannemer, enerzijds, en een (. ) aanbestedende dienst, anderzijds, en die betrekking hebben op de uitvoering dan wel het ontwerp alsmede de uitvoering van werken in het kader van een van de in bijlage II vermelde of onder (. ) bepaalde werkzaamheden, dan wel op het laten uitvoeren met welke middelen dan ook van een werk dat aan de door de aanbestedende dienst vastgestelde eisen voldoet(cid:148) (artikel 1, onder a)). (4) Het meest bekende voorbeeld van een concessieovereenkomst voor openbare werken is de overeenkomst waarmee een staat aan een vennootschap het recht toekent een autoweg aan te leggen en deze door middel van tolheffing te exploiteren. (5) Zie met name de achtste overweging van Richtlijn 89/440/EEG ((cid:132)Overwegende dat het dienstig is het begrip overheidsopdracht voor de uitvoering van werken beter te omschrijven, met name om daarbij rekening te houden met de nieuwe vormen van over- eenkomsten voor de gunning van opdrachten. (cid:148)). C 94/6 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 7. 4. 1999 Gezien deze uitbreiding van het communautaire begrip (cid:132)overheidsopdracht voor de uitvoering van werken(cid:148) bestaat er gevaar voor verwarring tussen de (cid:132)concessie- overeenkomst voor openbare werken(cid:148) en de (cid:132)overheids- opdracht voor de uitvoering van werken(cid:148), waarop een ingewikkelde juridische constructie van toepassing is (6). het contracten, Ook al maken aanbestedende diensten gebruik van ingewikkelde overheids- opdrachten voor de uitvoering van werken in de zin van het communautaire recht zolang de kosten in hun geheel door de aanbestedende dienst worden betaald en de andere contractpartij dus geen enkel exploitatierisico loopt (7). blijven Het feit dat op grond van de richtlijn het recht het werk te exploiteren gepaard kan gaan met een prijs, maakt voor deze constatering geen verschil. Aangezien Richtlijn 93/37/EEG bepaalt dat het recht om een werk te exploiteren gepaard kan gaan met een prijs, vallen alle gevallen waarin een prijs wordt betaald door de staat, onder de definitie van de conces- sieovereenkomst, op voorwaarde dat deze prijs niet een belangrijk deel van het exploitatierisico wegneemt. In de praktijk blijkt de concessieverlener in sommige gevallen een deel van het economisch risico van de concessiehouder over te nemen. Zo kan de staat een deel van de exploitatiekosten van de concessie voor zijn rekening nemen om de diensten goedkoper te maken voor de gebruiker. Deze maatregel kan verschillende vormen aannemen (gegarandeerd forfaitair bedrag, vast bedrag dat evenwel afhankelijk is van het aantal gebruikers, enz. ). Dergelijke maatregelen hoeven de aard van het contract niet noodzakelijkerwijze te veran- deren. Behalve dat het betaalde bedrag slechts een deel van de kosten van het werk dekt, moet de concessiehouder nog altijd een belangrijk deel van het exploitatierisico dragen. Ook indien de concessiehouder om redenen van algemeen belang (cid:132)sociale prijzen(cid:148) (8) moet bere- kenen, en daarvoor van de staat een eenmalige of een regelmatig terugkerende compensatie ontvangt, neemt (6) Zo is de Commissie bijvoorbeeld al gevallen tegengekomen waarin een consortium van ondernemers en banken de verplichting aanging ten behoeve van de aanbestedende dienst een werk uit te voeren in ruil voor terugbetaling door de aanbestedende dienst van de lening die de ondernemers bij de banken hadden afgesloten, gepaard gaande met een winst voor de particuliere partners. De Commissie beschouwde deze constructie als een overheidsopdracht, want het consortium hield zich niet bezig met exploitatie en liep dus ook geen enkel daarmee verbonden risico. De Commissie kwam tot dezelfde conclusie in een ander geval waar, ondanks ogenschijnlijke exploitatie door de particuliere partner die de werken had uitgevoerd, de overheidsinstelling hem in werkelijk- heid een schadevergoeding garandeerde onder zodanige voor- waarden dat in werkelijkheid die overheidsinstelling het exploitatie- risico liep. (7) In zijn arrest van 10 november 1998 in de zaak Arnhem (zaak C-360/96) heeft het Hof impliciet (cid:151) zonder het begrip concessie- overeenkomst voor het verrichten van diensten te interpreteren (cid:151) gesteld dat er geen sprake kan zijn van een concessieovereenkomst voor het verrichten van een openbare dienst indien de vergoeding uitsluitend bestaat uit een prijs en niet uit het recht de dienst te exploiteren (punt 25). (8) Bijvoorbeeld indien het toltarief voor een autoweg door de staat wordt vastgesteld op een niveau waarop de exploitatiekosten niet worden gedekt. dit niet weg dat de concessiehouder een belangrijk deel van compensatie ontvangt, neemt dit niet weg dat de concessiehouder een belangrijk deel van het exploitatie- risico draagt. De situatie is echter anders wanneer de aanbestedende dienst het exploitatierisico voor zijn rekening neemt. In dat geval gaat het om een over- heidsopdracht. 1. 2. Concessieovereenkomsten voor het verrichten van diensten en het toepassingsgebied van deze medede- ling In Richtlijn 92/50/EEG wordt de concessieovereenkomst voor het verrichten van diensten op geen enkele wijze gedefineerd (9). De kenmerkende eigenschappen van de concessieovereenkomst voor openbare werken die door de communautaire wetgever in Richtlijn 93/37/EEG is gedefinieerd, gelden echter ook voor de concessieovereen- komst voor het verrichten van diensten. Iedere concessie- overeenkomst heeft immers dezelfde kenmerken, ongeacht het onderwerp. Zo is, net als bij concessieovereenkomsten voor openbare werken, het exploitatiecriterium essentieel bij het bepalen of er sprake is van een concessieovereen- komst voor het verrichten van diensten (10). Op grond van dat criterium draagt de ondernemer het exploitatierisico voor de betreffende dienst en ontvangt hij zijn verdiensten voor een belangrijk gedeelte van de gebruiker, in het bijzonder door het innen van heffingen in welke vorm ook. Uit de discussies over deze materie binnen de raadgevende comitØs inzake overheidsopdrachten en met de belang- rijkste economische actoren blijkt bovendien dat andere vormen van publiek-private samenwerking die sterk op concessieovereenkomsten lijken, in de lidstaten zowel op het vlak van werken als van diensten voorkomen. Zo komt het voor dat de staat samen met de particuliere sector deelneemt in de financiering en de exploitatie van een werk of een dienst door met een wettelijke maatregel (9) In Richtlijn 92/50/EEG komt het begrip (cid:132)concessieovereenkomst voor het verrichten van diensten(cid:148) in het geheel niet voor. Dit behoeft enig commentaar. De Commissie heeft bij de voorbereiding van deze richtlijn voorgesteld voor dit type concessieovereenkomst een aparte regeling in te stellen, vergelijkbaar met die voor conces- sieovereenkomsten voor openbare werken, maar de Raad ging daarmee niet akkoord. Toch kan de vraag worden gesteld of het verlenen van concessieovereenkomsten voor het verrichten van diensten dan niet geheel onder Richtlijn 92/50/EEG valt. Die is immers van toepassing op (cid:132)schriftelijke overeenkomsten onder bezwarende titel, die zijn gesloten tussen een dienstverlener ener- zijds en een aanbestedende dienst anderzijds(cid:148), met enkele in de richtlijn genoemde uitzonderingen waar de concessieovereenkomst niet bij hoort. Een letterlijke interpretatie van die definitie, die door sommige auteurs wordt gehanteerd, kan ertoe leiden dat de richtlijn op de concessieovereenkomst van toepassing is, aangezien die schriftelijk en onder bezwarende titel wordt afgesloten. Deze opvatting zou ertoe leiden dat de toekenning van een concessieovereenkomst voor het verrichten van diensten moet voldoen aan de gedetail- leerde voorschriften van Richtlijn 92/50/EEG en daardoor is onder- worpen aan een complexere procedure dan die voor concessieover- eenkomsten voor openbare werken. Bij gebrek aan jurisprudentie van het Hof op dit punt hanteert de Commissie deze interpretatie niet. (10) Zie in deze zin ook het arrest van het Hof in zaak C-360/96, Arnhem, punt 25. 7. 4. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 94/7 (cid:151) niet noodzakelijkerwijs in contractvorm (cid:151) een onder- neming met een gemengd publiek-privaat kapitaal op te richten. Het feit dat zulke constructies geen concessieover- eenkomsten overheids- opdrachten in de zin van Richtlijn 93/37/EEG zijn of dat ze niet onder Richtlijn 92/50/EEG vallen, betekent niet dat de artikelen 52 en 59 van het Verdrag er niet op van toepassing kunnen zijn. openbare werken voor of Iedere overheidsmaatregel (cid:151) of deze nu eenzijdig of in contractvorm is (cid:151) waarin voorwaarden voor een econo- mische prestatie worden vastgelegd, moet immers voldoen aan de Verdragsregels en met name aan de artikelen 52 tot en met 66. Concessieovereenkomsten en soortgelijke publiek-private samenwerkingsvormen worden door derge- lijke maatregelen geregeld en moeten dus voldoen aan de eerder genoemde regels en beginselen uit het Verdrag. Deze interpretatieve mededeling betreft dus iedere hande- ling van de staat waarmee hij het gehele of gedeeltelijke beheer van diensten die normaal gesproken tot zijn verant- woordelijkheden behoren, aan een derde uitbesteedt (cid:151) hetzij via een contract, hetzij via een eenzijdige rechtshan- deling waarmee die derde heeft ingestemd (cid:151) en waarvoor die derde het belangrijkste exploitatierisico draagt. Deze mededeling betreft uitsluitend diensten die bestaan uit het verrichten van economische activiteiten in de zin van de artikelen 52 tot en met 66 van het Verdrag. Deze handelingen van de overheid worden hierna aange- duid als: concessieovereenkomsten en soortgelijke publiek- private samenwerkingsvormen. voor vergunning Zoals uit het voorafgaande volgt, vallen handelingen waarmee een overheidsinstantie een derde belast met dien- sten die behoren tot de uitoefening van het openbaar gezag (11) of waarmee die instantie een machtiging of een activiteit een verleent (12), buiten de reikwijdte van deze interpretatieve mededeling, zelfs indien die handelingen in sommige lidstaten als concessieovereenkomsten worden aangemerkt. Ook alle andere betrekkingen van de overheid blijven buiten beschouwing (13). De betrekkingen tussen overheids- instanties en publieke ondernemingen die belast zijn met de uitoefening van diensten van algemeen belang vallen daarentegen wel binnen deze mededeling (14). economische (11) Bijvoorbeeld de zogenaamde (cid:132)regale(cid:148) openbare diensten (met name, in sommige lidstaten, het beroep van notaris). (12) Bijvoorbeeld concessies voor taxivervoer of vergunningen om de openbare weg te gebruiken (krantenkiosken, cafØterrassen), de bepalingen voor apotheken, bezinepompen. (13) In zijn conclusie in de zaak Arnhem, supra, heeft advocaat-generaal La Pergola aangegeven dat het gaat om vormen van delegatie tussen verschillende organen die binnen de administratieve sfeer van de aanbestedende diensten blijven. (14) In de audiovisuele sector moet men rekening houden met het protocol op het systeem van openbare radio-uitzending in de lidstaten, dat is gevoegd aan het Verdrag van Amsterdam, dat het Verdrag op de Europese Unie wijzigt (nog niet geratificeerd). als bijlage II. VOORSCHRIFTEN VOOR CONCESSIEOVEREENKOMSTEN EN SOORTGELIJKE PUBLIEK(cid:150)PRIVATE SAMENWERKINGSVORMEN Zoals reeds werd aangegeven, geldt alleen voor concessieover- eenkomsten voor openbare werken boven de in Richtlijn (5 000 000 ECU) een speci- 93/37/EEG vastgestelde drempel fieke regeling. Daarentegen zijn de bepalingen in de richtlijnen voor overheidsopdrachten niet van toepassing op de overige vormen van publiek-private samenwerking op het gebied van werken, diensten, en de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie. Deze constatering betekent echter niet dat communautaire regelgeving hierop in het geheel niet van toepassing is. Zoals op iedere rechtshandeling van de staat waarbij de voor- waarden voor economische activiteiten worden vastgelegd, zijn op concessieovereenkomsten en soortgelijke publiek-private samenwerkingsvormen de bepalingen van de artikelen 52 tot en met 66 van het Verdrag of de beginselen die zijn erkend in de rechtspraak van het Hof, van toepassing. Het gaat hier met name om de beginselen van non-discriminatie, gelijke behan- deling, transparantie, wederzijdse erkenning en proportionali- teit (15). In de sector van het vervoer zijn de artikelen 74 tot en met 81 van het Verdrag (16) de betreffende bepalingen die betrekking hebben op de vrije dienstverlening, door een verwijzing van artikel 61. Dit neemt niet weg dat, op basis van vaste juris- prudentie van het Hof van Justitie, die algemene beginselen van Gemeenschapsrecht in dit gebied van toepassing zijn (17). Het Verdrag beperkt de lidstaten niet in hun vrijheid om gebruik te maken van concessies of andere soortgelijke publiek- private samenwerkingsvormen te gebruiken, mits de wijze waarop deze worden verleend of tot stand komen, verenigbaar is met het communautaire recht. Wanneer een lidstaat bijvoor- beeld wenst om bij de keuze van de concessiehouder voor- waarden met milieuoverwegingen op te leggen, kan deze bij de selectiecriteria vragen opnemen betreffende milieukwalifica- ties indien dit gebeurt op een niet-discriminatoire wijze en op voorwaarde dat dit verenigbaar is met de regels en beginselen van het Verdrag. (15) Vanzelfsprekend zijn bovengenoemde regels en beginselen op de handelingen van de concessienemer van toepassing voorzover ze volgens de jurisprudentie van het Hof aan de staat zijn toe te schrijven. (16) De vervoersdiensten per spoor, weg of waterweg vallen onder het toepassingsbereik van Verordening (EEG) nr. 1191/69, zoals gewij- zigd bij Verordening (EEG) nr. 1893/91, waarin mechanismen en procedures zijn neergelegd die de overheidsinstanties kunnen toepassen teneinde te verzekeren dat hun doelstellingen voor het openbaar vervoer worden bereikt. (17) Arrest van 4 april 1974, zaak C-167/73, Commissie/Frankrijk; arrest van 30 april 1986, gevoegde zaken 209/84 en 213/84, MinistŁre Public/ASJES e. a. ; arrest van 17 mei 1994, zaak C-18/93, Corsica ferries; arrest van 1 oktober 1998, zaak C-38/97, Autotras- porti Librandi snc/Cuttica. C 94/8 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 7. 4. 1999 Het Hof heeft ten aanzien van de richtlijnen betreffende over- heidsopdrachten verklaard dat de lidstaten, ook al blijven ze vrij om materiºle en procedurele regels vast te stellen, alle relevante communautaire rechtsregels in acht moeten nemen en met name de verboden die voortvloeien uit de beginselen van het Verdrag met betrekking tot het recht van vestiging en het vrije verkeer van diensten (18). In dat verband heeft het Hof met name gesteld dat de richtlijnen betreffende overheids- opdrachten verwezenlijking binnen de Gemeenschap van de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten(cid:148) tot doel hebben en anderzijds (cid:132)de effectiviteit beogen te waarborgen van de door het Verdrag toegekende rechten op het gebied van overheidsopdrachten voor de uitvoering van werken en voor leveringen(cid:148) (19). daadwerkelijke enerzijds (cid:132)de Sommige lidstaten hebben wel eens geponeerd dat de regels van het Verdrag niet op het sluiten van een (cid:132)concessieovereen- komst(cid:148) van toepassing zijn, omdat het daarbij zou gaan om de delegatie van een openbare dienst, hetgeen alleen op basis van wederzijds vertrouwen (intuitu personae) mogelijk zou zijn. Uit vaste jurisprudentie van het Hof volgt dat handelingen van een staat (en dus ook concessieovereenkomsten en soortgelijke publiek-private samenwerkingsvormen) die strijdig zijn met de artikelen 52 en 59 van het Verdrag, alleen op basis van de in artikel 55 of 56 genoemde gronden niet onder het verbod van die artikelen behoeven te vallen. De zeer restric- tieve toepassingsvoorwaarden die het Hof hiervoor heeft gefor- muleerd, worden hierna uiteengezet (20). Hierna herinnert de Commissie aan de Verdragsregels en de beginselen uit de jurisprudentie van het Hof die van toepassing zijn op de concessieovereenkomsten en soortgelijke publiek- private samenwerkingsvormen waarover deze mededeling gaat; aangegeven wordt welke criteria in dit stadium naar de opvat- ting van de Commissie van toepassing zijn. (cid:151) het verbod op elke discriminatie op grond van natio- naliteit (artikel 6, eerste alinea), (cid:151) de vrijheid van vestiging (artikelen 52 e. v. ), het vrij verrichten van diensten (artikelen 59 e. v. ) en de uitzonderingen op die regels in de artikelen 55 en 56 (21), (cid:151) de bepalingen van artikel 90 van het Verdrag kunnen een aanwijzing geven bij de vraag naar de rechtvaar- diging van het verlenen van deze rechten. De regels en de beginselen die door het Hof zijn ontwik- keld, worden hieronder nader uiteengezet: 1. Gelijke behandeling Volgens vaste jurisprudentie van het Hof (cid:132)is het alge- mene gelijkheidsbeginsel waarvan het verbod van discriminatie op grond van nationaliteit slechts een bijzondere uitdrukking is, een der grondprincipes van het Gemeenschapsrecht. Krachtens dit beginsel mogen verschillend worden gelijke behandeld, tenzij dat verschil objectief zou zijn gerecht- vaardigd(cid:148) (22). omstandigheden niet In een arrest over de toepassing van de Verdragsregels en -beginselen op overheidsopdrachten heeft het Hof gesteld dat (cid:132)het beginsel van gelijke behandeling, waarvan de artikelen 52 en 59 van het EEG-Verdrag een bijzondere uitdrukking vormen, niet alleen zicht- bare nationaliteit (verbiedt), maar ook alle vormen van verkapte discri- minatie die door toepassing van andere onderschei- dingscriteria in feite tot hetzelfde resultaat leiden(cid:148) (23). discriminaties grond van op 2. 1. De regels en beginselen van het communautaire recht die van toepassing zijn op concessieovereenkomsten en soortgelijke openbaar-particuliere partnerschappen In het Verdrag worden overheidsopdrachten, concessie- overeenkomsten of soortgelijke publiek-private samenwer- kingsvormen niet met name genoemd, maar niettemin zijn verscheidene Verdragsbepalingen van toepassing. Het gaat daarbij om de regels waarmee de interne markt wordt opgericht en waarmee de goede werking ervan wordt verzekerd, namelijk: (18) Arrest van 9 juli 1987, gevoegde zaken 27/86, 28/86 en 29/86, Bellini. (19) Arresten van 10 maart 1987, zaak 199/85, Commissie/Italiº en 17 november 1987, zaak C-71/92, Commissie/Spanje. (20) Arrest van 26 april 1994, zaak C-272/91, Lottomatica. In dat arrest was het Hof van Justitie van mening dat de taken van de conces- siehouder beperkt bleven tot technische activiteiten en daarom onder het Verdrag vielen. Het beginsel van gelijke behandeling brengt met name met zich dat de spelregels bij alle inschrijvers bekend moeten zijn en voor iedereen op dezelfde wijze moeten worden toegepast. Uit jurisprudentie van het Hof, met name het arrest (cid:132)Raulin(cid:148) (24) en het arrest (cid:132)Parlement/ Raad(cid:148) (25) volgt dat het beginsel van gelijke behandeling niet alleen inhoudt dat de toegangsvoorwaarden tot een economische activiteit niet discriminerend mogen zijn, maar ook dat overheidsinstanties alle maatregelen moeten nemen om de uitoefening van die activiteit mogelijk te maken. (21) De Commissie herinnert eraan dat beperkende maar niet-discrimi- nerende maatregelen strijdig zijn met de artikelen 52 en 59 indien ze niet worden gerechtvaardigd door dringende redenen van alge- meen belang. Van deze strijdigheid is sprake indien de maatregelen noch passend noch noodzakelijk zijn om het doel te bereiken. (22) Arrest van 8 oktober 1980, zaak 810/79, (cid:220)bersch(cid:228)r. (23) Arrest van 5 december 1989, zaak C-3/88, Dataprocessing, punt 8. (24) Arrest van 26 februari 1992, zaak C-357/89. (25) Arrest van 7 juli 1992, zaak C-295/90. 7. 4. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 94/9 in de In de arresten Storeb(cid:230)lt en Waalse Bussen heeft het Hof zich kunnen uitspreken over de reikwijdte van het beginsel van gelijke behandeling op het gebied van overheidsopdrachten: het beginsel brengt enerzijds met zich dat alle offertes aan de in het bestek gestelde eisen moeten voldoen zodat ze objectief met elkaar kunnen worden vergeleken (26) en anderzijds dat, indien de aanbestedende dienst rekening houdt met een veran- dering ØØn inschrijver, deze ten opzichte van zijn concurrenten wordt bevoordeeld, hetgeen afbreuk doet aan het beginsel van gelijke behandeling van de inschrijvers en aan de transparantie van de procedure. Bovendien stelt het Hof dat (cid:132)de procedure van vergelijking van de aanbiedingen steeds in overeenstemming (dient) te zijn met zowel het beginsel van gelijke behandeling van de inschrijvers als het beginsel van doorzichtigheid, opdat alle inschrijvers bij het formuleren van hun aanbieding dezelfde kansen hebben(cid:148) (27). oorspronkelijke offertes van In deze twee arresten heeft het Hof dus een beginsel van gelijke behandeling van inschrijvers ontwikkeld die eventuele discriminatie op grond van nationaliteit of een ander criterium buiten beschouwing laat. De toepassing van dit beginsel op concessies en soort- gelijke publiek-private samenwerkingsvormen (wat uiteraard alleen mogelijk is indien de aanbestedende dienst met meer dan een kandidaat onderhandelt) houdt in zijn in dat de concessieverlener vrij blijft keuze van de aanbestedingsprocedure en van de eisen waaraan de gegadigden in de verschillende fasen van een procedure moeten voldoen. De keuze van de kandi- daten moet evenwel op basis van objectieve criteria geschieden en het verloop van de procedure moet voldoen aan vooraf vastgestelde procedurevoorschriften en basiseisen (28). Mochten die voorschriften niet zijn vastgelegd, dan brengt het beginsel van gelijke behan- deling in ieder geval met zich dat de kandidaten op een objectieve manier moeten worden gekozen. Strijdig met bovengenoemde Verdragsregels en met het beginsel van gelijke behandeling zijn in ieder geval bepalingen dat overheidsopdrachten alleen kunnen worden verleend aan vennootschappen die geheel of overwegend onder controle van de staat of de openbare sector staan (29), het aanvaarden van offertes die niet aan het bestek beantwoorden of na hun opening zijn (26) Arrest van 22 juni 1993, zaak C-243/89, Storeb(cid:230)lt, punt 37. (27) Arrest van 25 april 1996, zaak C-87/94, Waalse Bussen. (28) Voorbeeld: Het bestek mag de kandidaten toestaan technische verbeteringen voor te stellen voor de door de concessieverlener voorgestelde oplossingen (bij infrastructurele projecten is dit vaak het geval), maar deze verbeteringen mogen niet de basiseisen van het project betreffen en moeten beperkt van omvang zijn. gecompliceerde (29) Zaak C-3/88, Dataprocessing, supra, punt 30. gewijzigd, evenals de inaanmerkingneming van noch in het bestek noch in het bericht van aanbesteding vermelde varianten. Bovendien mag het oorspronkelijke onderwerp van de opdracht tijdens de onderhan- delingen niet wezenlijk worden veranderd ten opzichte van de in het begin van de procedure vastgelegde criteria en eisen. Indien de aanbestedende diensten er in bepaalde gevallen niet in slagen hun behoeften voldoende precies uit te drukken, en zij op zoek zijn naar alternatieve offertes die verschillende oplossingen kunnen bieden voor een in algemene termen omschreven probleem moet, met het oog op een gezonde en doeltreffende concurrentie, in het bestek altijd op niet-discrimine- rende en objectieve wijze worden aangegeven wat er van de gegadigden wordt verwacht en vooral aan welke voorwaarden zij bij de voorbereiding van hun offertes moeten voldoen. Op die manier weet iedere inschrijver bij voorbaat dat hij verschillende technische oplos- singen kan voorstellen. Algemener uitgedrukt: het bestek mag geen elementen bevatten die strijdig zijn met de eerder genoemde regels en beginselen van het Verdrag. De behoefte van de concessieverlener kan ook worden vastgesteld in samenwerking met ondernemingen uit de sector, voorzover dit niet leidt tot verhindering van de mededinging. 2. Transparantie De Commissie constateert dat vrijwel alle lidstaten regels of bestuurlijke praktijken met betrekking tot concessieovereenkomsten publiek- private samenwerkingsvormen kennen, die inhouden dat opdrachtgevers die een economische activiteit aan een derde willen uitbesteden, dit voornemen op een passende wijze openbaar moeten maken teneinde een minimum aan transparantie te garanderen. soortgelijke en kan in door middel dagbladen, Hoe dit gebeurt, wordt aan de aanbestedende diensten overgelaten. Dit een van gespecialiseerde (voor)aankondiging kranten of een andere geschikte aankondigingswijze. Deze aankondigingen bevatten in het algemeen de nodige informatie aan de hand waarvan potentiºle inschrijvers over deelname aan de procedure kunnen beslissen (zoals de selectie- en toewijzigingscriteria). Dit omvat het onderwerp van de concessieovereen- komst of samenwerkingsvorm evenals de aard en omvang van de prestaties die van de concessiehouder of partners worden verwacht. De Commissie is van mening dat in deze omstandig- heden aan het vereiste van transparantie is voldaan. C 94/10 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 7. 4. 1999 De Commissie brengt overigens in herinnering dat het Hof in zijn jurisprudentie over de laatste fasen van de procedure heeft verklaard dat het beginsel van trans- parantie een logisch uitvloeisel van het beginsel van gelijke behandeling is; het leidt tot daadwerkelijk gelijke zorgen voor niet-vervalste behandeling concurrentie (30). en moet 3. Proportionaliteit Het proportionaliteitsbeginsel behoort volgens vaste jurisprudentie van het Hof (cid:132)tot de algemene beginselen van het Gemeenschapsrecht(cid:148) (31); het geldt ook voor nationale autoriteiten (32) bij de toepassing van het Gemeenschapsrecht, ook al hebben deze een ruime discretionaire bevoegdheid (33). woorden aan de legitieme doelstellingen van de lidstaat van bestemming (36). Toepassing van dit beginsel op concessieovereenkom- sten en soortgelijke publiek-private samenwerkings- vormen heeft met name tot gevolg dat de lidstaat is de in waar de verrichting plaatsvindt, verplicht andere specificaties, controles, titels, certificaten en kwalificaties te accep- teren voorzover deze zijn erkend als gelijkwaardig aan de eisen van de lidstaat waar de verrichting plaatsvindt. technische lidstaten vereiste De lidstaat waar de verrichting plaatsvindt, is dan ook verplicht gelijkwaardige professionele, technische en financiºle kwalificaties te erkennen die de dienstver- richter reeds in een andere lidstaat heeft verworven (37). Het proportionaliteitsbeginsel vereist dat iedere gekozen maatregel zowel noodzakelijk als passend is gezien de beoogde doelen (34). Een lidstaat moet dus kiezen voor maatregelen die de minste verstoringen veroorzaken voor de uitoefening van economische activiteiten (35). 5. De uitzonderingen in het Verdrag Beperking van de vrijheid van vestiging en van dienst- verrichting is slechts toegestaan indien deze wordt gerechtvaardigd door een van de redenen genoemd in de artikelen 55 en 56 van het Verdrag. Toegepast op concessies en soortgelijke publiek-private samenwerkingsvormen, vereist dit beginsel niettemin (cid:151) ook al zijn de aanbestedende diensten vrij om, met name op het gebied van prestaties en technische specificaties, de doelen te bepalen (cid:151) dat iedere gekozen maatregel gezien de vastgestelde doelen zowel noodzakelijk als passend is. Zo mag een lidstaat bijvoorbeeld bij de selectie van kandidaten geen technische, professionele of financiºle eisen stellen die niet in verhouding staan tot het onder- werp van de concessieovereenkomst of soortgelijke publiek-private samenwerkingsvormen. 4. Wederzijdse erkenning Het beginsel van de wederzijdse erkenning is door het in een Hof ontwikkeld en steeds verder uitgewerkt omvangrijke jurisprudentie op het gebied van het vrije verkeer van goederen, personen en diensten. Op grond van dit beginsel is een lidstaat verplicht om goederen en diensten van ondernemingen uit andere lidstaten van de Gemeenschap toe te laten voorzover die goederen en diensten op gelijkwaardige wijze beant- (30) Zoals het Hof heeft verklaard, kan een systeem van niet-vervalste concurrentie slechts worden gegarandeerd indien de verschillende economische actoren gelijke kansen hebben. (31) Arrest van 11 juli 1989, zaak 265/87, Schr(cid:228)der, punt 21. (32) Arrest van 27 oktober 1993, zaak 127/92, punt 27. (33) Arrest van 19 juni 1980, gevoegde zaken 41/79, 121/79 en 796/79, Testa e. a. punt 21. (34) Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 19 juni 1997, zaak T-260/94. In het bijzonder met betrekking tot artikel 55 (waarin beperking van de vrijheid van vestiging en van dienst- verrichting wordt toegestaan voor werkzaamheden die vallen onder de uitoefening van het openbaar gezag, zelfs indien deze slechts voor een bepaalde gelegenheid geschieden) heeft het Hof herhaalde malen (38) bena- drukt, dat (cid:132)artikel 55 van het Verdrag, dat een uitzon- dering op de fundamentele regel van de vrijheid van vestiging inhoudt, zo (moet) worden uitgelegd, dat het (36) Dit beginsel is neergelegd in de jurisprudentie op het gebied van vrijheid van vestiging en dienstverlening (met name in de arresten Vlassopoulou (van 7 mei 1991, zaak C-340/89) en Dennemeyer (van 25 juli 1991, zaak C-76/90). In het eerstgenoemde arrest stelde het Hof van Justitie vast dat (cid:132)nationale kwalificatievereisten, ook wanneer zij worden toegepast zonder discriminatie op grond van nationaliteit, tot gevolg kunnen hebben, dat de uitoefening door onderdanen van andere lidstaten van het hun in artikel 52 van het EEG-Verdrag gewaarborgde recht van vestiging, wordt belemmerd. Dit kan het geval zijn, wanneer in de nationale voor- schriften geen rekening wordt gehouden met door de betrokkene reeds in een andere lidstaat verworven kennis en bekwaamheden(cid:148). In het arrest Dennemeyer heeft het Hof meer in het bijzonder bepaald dat een (cid:132)lidstaat de verrichting van diensten op zijn grond- gebied niet afhankelijk (mag) stellen van de inachtneming van alle voorwaarden die voor vestiging gelden, omdat hij daarmee de Verdragsbepalingen die het vrij verrichten van diensten moeten verzekeren, ieder nuttig effect zou ontnemen(cid:148). Tot slot heeft het Hof in de zaak Webb (zaak 279/80 van 17 december 1981), daaraan toegevoegd dat de vrijheid van dienstverlening vereist dat (cid:132)(. ) de lidstaat waar de dienst wordt verricht (. ) rekening houdt met de bewijsstukken en waarborgen die de dienstverrichter voor de uitoefening van zijn werkzaamheden in de lidstaat van vestiging reeds heeft verschaft(cid:148). (37) Voor wat betreft de kwalificatie van ondernemingen, naast de toepassing van de richtlijnen betreffende technische harmonisatie, kan het bewijs van gelijkwaardigheid worden geleverd door over- eenkomsten betreffende wederzijdse erkenning van vrijwillige certi- ficatiesystemen; deze akkoorden kunnen zijn gebaseerd op accre- ditering, waarmee de bevoegdheid van deze onderzoeksinstanties wordt aangetoond. (35) Zie bijvoorbeeld het arrest van 17 mei 1984, zaak 15/83, Denkavit (38) Zie met name het arrest van 15 maart 1988, zaak 147/86, Nederland. Commissie/Helleense Republiek. 7. 4. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 94/11 niet verder gaat dan wat strikt noodzakelijk is ter vrij- waring van de belangen die het de lidstaten toestaat te beschermen(cid:148). Een dergelijke uitzondering moet beperkt blijven tot de in de artikelen 52 en 59 bedoelde acti- viteiten, die op zichzelf een rechtstreekse en specifieke deelname aan de uitoefening van het openbaar gezag inhouden (39). Bijgevolg moet de in artikel 55 genoemde uitzondering beperkt blijven tot de gevallen waarin de concessie- houder of de partner rechtstreeks en specifiek deel- neemt aan de uitoefening van het openbaar gezag. Zo vormen activiteiten in het kader van een verplich- ting of een exclusief recht die bij wet zijn ingesteld of door de nationale autoriteiten als uitoefening van het openbaar gezag worden beschouwd, niet automatisch een dergelijke uitzondering (40). Weliswaar heeft iedere door een overheidsinstantie gedelegeerde activiteit in principe een connotatie van openbaar nut, maar dat betekent nog niet dat die activiteit noodzakelijkerwijze deel uitmaakt van de uitoefening van het openbaar gezag. Het Hof van Justitie heeft in bepaalde zaken bijvoor- beeld de uitzondering uit artikel 55 niet van toepassing verklaard omdat: (cid:151) de overheidsinstantie de controle over de over- gedragen activiteiten behield en beschikte over middelen om de vrijwaring van de belangen waar- voor zij verantwoordelijk was, te verzekeren (41), (cid:151) de overgedragen activiteiten technisch van aard waren en daarom geen deel uitmaakten van de uitoefening van het openbaar gezag (42). Het proportionaliteitsbeginsel vereist dat iedere maat- regel die een beperking inhoudt van de uitoefening van de vrijheden van de artikelen 52 en 59 zowel nood- zakelijk als passend moet zijn gezien de beoogde doelen (43). Hieruit volgt met name dat een lidstaat bij het maken van de keuze van de maatregelen die het beoogde doel kunnen verwezenlijken, moet kiezen voor de maatregelen die de uitoefening van die vrijheden het minst belemmeren (44). Bovendien moet de ontvangende lidstaat ten aanzien van de vrijheid van dienstverlening nagaan of het te beschermen belang niet reeds beschermd wordt door (39) Arrest van 21 juni 1974, zaak 2/74, Reyners. (40) Conclusie van advocaat-generaal Mischo in zaak C-3/88, Datapro- cessing, supra. (41) Arrest van 15 maart 1988, zaak 147/86, supra. (42) Zaken C-3/88 en C-272/91, Dataprocessing en Lottomatica, supra. (43) Zaak T-260/94, Air Inter SA, supra. Het Hof sluit bijvoorbeeld toepassing van de uitzondering op grond van de (cid:132)openbare orde(cid:148) uit wanneer deze niet voldoende wordt gerechtvaardigd en het doel ook kan worden verwezenlijkt zonder beperking van de vrijheid van vestiging en dienstverlening (zie punt 15 van zaak C-3/88, Dataprocessing supra). (44) Arrest van 28 maart 1996, zaak C-272/94, Guiot/Climatec. de regels waaraan de kandidaat is onderworpen in de lidstaat waar hij zijn activiteit gewoonlijk uitoefent. 6. Bescherming van de rechten van particulieren Uit vaste jurisprudentie van het Hof op het gebied van de fundamentele vrijheden van het Verdrag wordt bevestigd dat beschikkingen die een weigering of afwij- zing inhouden moeten worden gemotiveerd en vatbaar moeten zijn voor beroep door de betrokkenen (45). Deze eisen zijn algemeen toepasbaar omdat zij, aldus het Hof, voortvloeien uit gemeenschappelijke grond- wettelijke tradities in de lidstaten en zijn vastgelegd in het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens (46). Zij zijn daarom eveneens van toepassing op particu- lieren die zich benadeeld voelen bij de toekenning van een concessieovereenkomst of bij de keuze van een partner in de zin van deze mededeling. 2. 2. De voorschriften van Richtlijn 93/37/EEG voor de concessieovereenkomsten voor openbare werken De Commissie wijst erop dat de door haar uitgelegde regels en beginselen op het gebied van concessieovereen- komsten voor het verrichten van diensten en soortgelijke publiek-private samenwerkingsvormen mutatis mutandis van toepassing zijn op concessieovereenkomsten voor openbare werken. Het feit dat Richtlijn 93/37/EEG met betrekking tot concessieovereenkomsten voor openbare werken alleen voorschriften voor de bekendmaking bevat, betekent niet dat alleen die regels daarop van toepassing zijn. Aangezien concessieovereenkomsten voor openbare werken hande- lingen van staten zijn met als onderwerp het verrichten van economische activiteiten, zijn de artikelen 52 tot en met 66 van het Verdrag en de eerdergenoemde beginselen eveneens van toepassing. Vanzelfsprekend zijn dezelfde regels en beginselen van het Verdrag ook van toepassing op concessieovereenkomsten die de in Richtlijn 93/37/EEG vastgestelde drempels niet overschrijden. a) Beginfase: keuze van de concessiehouder 1. Voorschriften betreffende bekendmaking en transparantie De aanbestedende diensten zijn verplicht om conces- sieovereenkomsten voor openbare werken op Euro- pees niveau uit te schrijven door middel van een aankondiging van een concessieopdracht in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen volgens het model bij Richtlijn 93/37/EEG (47). (45) Arrest van 7 mei 1991, zaak C-340/89, Vlassopoulou, punt 22. (46) Arrest van 15 oktober 1987, zaak 22/86, Heylens, punt 14. (47) (cid:132)Met het oog op het doel van de richtlijn, de ontwikkeling te verzekeren van een daadwerkelijke mededinging bij het plaatsen van overheidsopdrachten voor de uitvoering van werken, zullen de aanbestedende diensten ten slotte passende bekendheid moeten geven aan de voor elke aanbesteding geldende voorwaarden en criteria(cid:148) (zie arrest van 20 september 1988, zaak 31/87, Beentjes, punt 21). C 94/12 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 7. 4. 1999 De Commissie heeft een probleem geconstateerd bij de verlening van concessies tussen publieke rechts- personen. Sommige lidstaten waren kennelijk van mening dat de bepalingen van Richtlijn 93/37/EEG betreffende concessieovereenkomsten voor openbare werken niet van toepassing zijn op overeenkomsten tussen een overheidsinstantie en een andere publiek- rechtelijke rechtspersoon. Echter, Richtlijn 93/37/EEG stelt voorafgaande bekendmaking verplicht voor de verlening van concessies voor openbare werken, ongeacht of de potentiºle concessiehouder particulier is of tot de overheid behoort. In artikel 3, lid 3, van Richtlijn 93/37/EEG wordt overigens nadrukkelijk bepaald dat de concessiehouder een van de aanbestedende dien- sten bedoeld in de richtlijn kan zijn, hetgeen duide- lijk betekent dat deze relatie ook aan de richtlijn onderworpen is en dat er voordien ook bekendma- king in overeenstemming met artikel 3, lid 1, van dezelfde richtlijn moet hebben plaatsgevonden. 2. De keuze van het type procedure Wat de concessieovereenkomsten voor openbare werken betreft, kan de concessieverlener vrijelijk een van de drie in de richtlijn genoemde procedures kiezen, onder inachtneming van de eerdergenoemde regels en beginselen uit het Verdrag. b) De vervolgfase: plaatsing van opdrachten door de opdrachtnemer (48) bepaalde voor Richtlijn 93/37/EEG bevat opdrachten die worden geplaatst door de concessie- houder voor openbare werken, voorzover het werken van minstens 5 000 000 ECU betreft. Deze regels variºren echter naargelang het type concessiehouder. regels Indien de concessiehouder zelf een aanbestedende dienst in de zin van de richtlijn is, moeten de overeen- komsten voor de uitvoering van het werk worden toegekend met inachtneming van alle bepalingen in de richtlijn over overheidsopdrachten voor de uitvoe- ring van werken. Indien de concessiehouder zelf geen aanbestedende dienst is, geeft de richtlijn alleen bepaalde bekendma- kingsvoorschriften. Deze zijn niet van toepassing indien de concessiehouder opdrachten voor de uitvoering van werken bij verbonden ondernemingen in de zin van de richtlijn plaatst. De richtlijn bepaalt bovendien dat bij (48) Op grond van artikel 3, lid 2, van de richtlijn kan de aanbeste- dende dienst de concessiehouder verplichten om opdrachten voor een bepaald minimumpercentage van de totale waarde van de werken aan derden uit te besteden. De aanbestedende dienst kan ook de gegadigden voor de concessie verzoeken dat minimumper- centage zelf in hun aanbiedingen aan te geven. concessieaanvragen een volledige lijst van deze onder- nemingen moet worden gevoegd en dat deze lijst moet worden bijgewerkt wanneer zich nadien wijzigingen in de bindingen tussen de ondernemingen voordoen. Aangezien de lijst volledig is, kan de concessiehouder de niet-toepasselijkheid van de bekendmakingsvoor- schriften voor de plaatsing van een opdracht voor de uitvoering van werken niet inroepen wanneer een onderneming niet op die lijst voorkomt. Of de concessiehouder nu zelf een aanbestedende dienst in de zin van de richtlijn is of niet, hij moet bijgevolg zijn voornemen om een overheidsopdracht voor de uitvoering van werken bij een derde te plaatsen altijd op communautair niveau bekendmaken. Voor wat betreft de door derden uitgevoerde werken, schendt, naar de mening van de Commissie, een lidstaat de bepalingen van Richtlijn 93/37/EEG wanneer deze, zonder enige oproep tot mededinging gedaan te hebben, als tussenpersoon, een onderneming gebruikt waarmee hij banden heeft om de opdrachten voor de uitvoering van werken aan derden te gunnen. c) Voorschriften voor beroepsprocedures Bij concessieovereenkomsten voor openbare werken zijn de bepalingen met betrekking tot de beroepspro- cedures van Richtlijn 89/665/EEG van toepassing (49). Overigens wijst de Commissie ook op artikel 2, lid 7, van Richtlijn 89/665/EEG, waarin wordt bepaald dat de (cid:132)lidstaten (ervoor) zorgen dat de besluiten van de instanties die verantwoordelijk zijn voor de beroepspro- cedures, op doeltreffende wijze ten uitvoer kunnen worden gelegd(cid:148). Hieruit volgt dat de lidstaten geen materiºle of proce- durele maatregelen mogen nemen die de door deze richtlijn in werking gezette mechanismen minder effec- tief zouden maken. (49) In dit verband zij eraan herinnerd dat advocaat-generaal Elmer in zaak C-433/93, Commissie/Duitsland, heeft geconstateerd dat volgens de jurisprudentie van het Hof (zie de arresten van 20 september 1988 in de zaak 31/87, Beentjes, en van 22 juni 1989 in de zaak 103/88, Constanzo) (cid:132)de richtlijnen inzake overheids- opdrachten rechten verlenen aan particulieren die de laatst- genoemden onder bepaalde voorwaarden bij de nationale rechter rechtstreeks tegen de staat en de aanbestedende diensten kunnen inroepen(cid:148). De advocaat-generaal benadrukt ook dat Richtlijn 89/665/EEG, die van latere datum is dan deze jurisprudentie, niet tot doel had de rechten te beperken die de jurisprudentie aan de particulieren tegenover de staat heeft verleend. Integendeel: de richtlijn beoogde versterking van (cid:132)de zowel op nationaal als op Gemeenschapsniveau het bijzonder in een stadium waarin de schendingen nog ongedaan kunnen worden gemaakt(cid:148) (zie tweede overweging van Richtlijn 89/665/EEG). voorzieningen bestaande (. ) in 7. 4. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 94/13 Afgezien van de reeds genoemde verplichtingen, zijn deze overheidsopdrachten onderworpen aan de motiva- tieplicht van artikel 8 van Richtlijn 93/37/EEG, die inhoudt dat de aanbestedende dienst zijn beslissing binnen 15 dagen moet motiveren, en aan de beroeps- zijn voorgeschreven in Richtlijn procedures 89/665/EEG. die 2. 4. Concessieovereenkomsten in de nutssectoren 93/38/EEG betreffende Richtlijn van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie bevat geen specifieke regels voor concessies voor openbare werken of voor diensten. plaatsen het tot slot, een concessiehouder Indien, voor het verrichten van diensten zelf een aanbestedende dienst in de zin van de richtlijnen is, zijn de bepalingen uit die richtlijnen van toepassing op de aanbestedingsproce- dures die zij uitschrijven in het kader van de concessie. 2. 3. Het onderscheid tussen concessieovereenkomsten voor openbare werken en voor het verrichten van diensten Aangezien Richtlijn 93/37/EEG een bijzonder procedure- stelsel voorschrijft voor de verlening van concessies voor openbare werken, is het nuttig te bepalen of er sprake is van een dergelijke concessieovereenkomst, vooral wanneer het gaat om een gemengd contract dat voor een deel ook een dienstverrichting betreft. In de praktijk is dat bijna altijd het geval aangezien de concessiehouder voor open- bare werken vaak een dienst voor de gebruiker verricht in samenhang met het werk dat hij heeft uitgevoerd. Een dorslaggevend criterium is voor de Commissie de vraag of de overeenkomst de bouw van een werk voor rekening van de concessieverlener betreft. Indien de overeenkomst de bouw van een werk of de uitvoering van werken betreft en de concessieverlener de zeggenschap over de gebouwde objecten moet houden, is volgens de Commissie het regime van Richtlijn 93/37/EEG van toepassing, voorzover de drempel van 5 000 000 ECU wordt bereikt of overschreden, ook al toont de overeen- komst aspecten van dienstverlening. Het feit dat de werken daadwerkelijk door derden zijn gerealiseerd, verandert de indien de aard van het contract niet. Hetzelfde geldt concessiehouder de werken niet zelf kan uitvoeren: het onderwerp van het contract blijft hetzelfde. Een concessieovereenkomst die in het geheel geen uitvoe- ring van openbare werken betreft, of uitsluitend de exploi- tatie van een bestaand werk betreft, wordt daarentegen als concessieovereenkomst voor het verrichten van diensten beschouwd aangezien er in geen van beide gevallen sprake is van de bouw van een werk. Overigens kunnen naast concessieovereenkomsten voor openbare werken ook dienstenopdrachten of andere concessieovereenkomsten voor het verrichten van diensten worden verleend voor aanvullende activiteiten die onaf- hankelijk zijn van de exploitatie van de concessie, en met name van een werk. Zo kunnen herstelwerkzaam- heden van een autoweg worden geregeld in een concessie- overeenkomst voor het verrichten van diensten die los staat van de concessieovereenkomst voor de aanleg of het beheer van die autoweg. is in een van de vier Niettemin brengt de Commissie in herinnering dat indien een staat of een andere overheidsinstantie die niet specifiek in Richtlijn 93/38/EEG actief bedoelde sectoren een concessie verleent voor een econo- mische activiteit in een van die sectoren, de hierboven beschreven regels en beginselen van het Verdrag van toepassing zijn wanneer het gaat om een concessieover- eenkomst voor dienstverlening, en dat zowel deze begin- selen als Richtlijn 93/37/EEG van toepassing zijn wanneer het gaat om een concessieovereenkomst voor werken (50). Indien een instantie met activiteiten in een van de vier sectoren als bedoeld in Richtlijn 93/38/EEG (water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie) een concessie verleent, is het regime van het Verdrag van toepassing en biedt dit regime geen bijzondere regeling ten opzichte van het regime dat van toepassing is op het verlenen van een concessie voorzover de concessiever- lener een overheidsinstelling is en bovengenoemde regels en beginselen op hem van toepassing zijn. (50) Op basis van de artikelen 74 tot en met 84 van het Verdrag, heeft de Gemeenschap, in deze zin wetgeving uitgevaardigd teneinde de vrije dienstverrichting te verzekeren in bepaalde sectoren van het vervoer, maar niet in alle, en met name niet in het merendeel van het vervoer over land. Voor deze laatstgenoemde sectoren van het vervoer, beschikken de bevoegde instanties van de lidstaten over een zekere mate van vrijheid bij de selectie van de ondernemingen waaraan zij exclusieve rechten toekennen om vervoersdiensten over land te verlenen en/of die zij voor de levering van openbaar- vervoersdiensten in deze sector terugbetalen. Nochtans, stellen Verordening (EEG) nr. 1191/69 (zoals gewijzigd bij Verordening (EEG) nr. 1893/91) en Verordening nr. 1107/70 de regels vast betreffende de compensatie (staatssteun) voor de verrichting van openbaarvervoersdiensten over land. Bepaalde taken kunnen alleen vergoed worden als zij voortvloeien uit een overeenkomst van openbare dienst tussen een onderneming en een overheidsdienst. Dit is met name het geval voor de aspecten van dienstverrichting die onderdeel uitmaken van concessies van open- bare werken en voor de opdrachten voor leveringen die zowel leveringen als dienstverlening betreffen. Hoewel de opdrachtgevers niet verplicht zijn om de uitvoerige regels van de Richtlijnen 92/50/EG en 93/38/EEG toe te passen bij de verlening van concessies voor dienstverlening, zijn de alge- mene beginselen van toepassing die betrekking hebben op gelijke behandeling, transparantie, proportionaliteit, wederzijdse erkenning en bescherming van de individuele rechten die in punt 2. 1 worden aangehaald, wanneer een overheid een potentiºle dienstverlener kiest. Het begrip van de vereiste voorwaarden voor een adequate vervoersdienst en de optimale modaliteiten om deze te verzekeren, heeft zich sinds het aannemen van Verordening (EEG) nr. 1191/69 aanmerkelijk ontwikkeld. Wegens al deze redenen is de Commissie van mening dat de verordening een update noodzakelijk maakt, onder andere om de proportionaliteit van de exclusieve rechten af te bakenen en om het gebruik van opdrachten voor openbare dienstverlening uit te breiden


title: WRITTEN QUESTION No. 847/99 by Glyn FORD , Alan DONNELLY Ombudsman

eurovoc_concepts:
Council of the European Union
EU law
European Commission
European Ombudsman
European Parliament
administrative transparency
code of conduct
duties of civil servants
interinstitutional relations (EU)
professional ethics

formats: html pdf print

text: 3. 12. 1999 EN Official Journal of the European Communities C 348/137 As was pointed out in the answer to the Honourable Member’s written question E-1580/98 (2), for the purposes of the GSP, the classification of products according to their degree of sensitivity broadly reflects their sensitivity on the Community market as established at the time of the Uruguay Round multilateral trade negotiations. This classification underpins the ten-year guidelines and will not be substantially amended during their currency, since one purpose of those guidelines was precisely to ensure that the GSP schemes operated with some consistency over the ten-year period. Obviously, limited adjustments can be made when each successive scheme is adopted, but the Commission saw no need to propose adjustments for the second scheme and no Member State asked for any change when the scheme was adopted by the Council. (1) OJ L 357, 30. 12. 1998. (2) OJ C 402, 22. 12. 1998, p. 145. (1999/C 348/188) WRITTEN QUESTION E-0847/99 by Glyn Ford (PSE) and Alan Donnelly (PSE) to the Commission (7 April 1999) Subject: Ombudsman Does not the President of the Commission feel that, in the current situation, it might be appropriate for the three institutions, Council, Commission and Parliament, to have an Ombudsman responsible for ensuring that standards in public life and codes of conduct and rules are respected by the Members and staff of the three institutions and that full transparency and openness are maintained? Answer given by Mr Santer on behalf of the Commission (29 April 1999) In order to generate consultation between the three institutions, the Commission has sent the Presidents of the Council and Parliament the three codes of conduct applying, respectively, to Members of the Commission, to relations between Members and Commission departments, and to Commission officials. The code of conduct for officials sets out in easy-to-read fashion the ethical and professional rules of behaviour arising from the Staff Regulations, which are common to the three institutions. It is for each institution to ensure that all the rules which govern the behaviour of their officials are applied both within their institution and in their relations with the outside world. As regards relations with the outside world, the European Ombudsman has authority to deal with complaints made by citizens of the Union or by natural or legal persons residing in a Member State regarding cases of maladministration, particularly in the three institutions referred to. If the concept of maladministration is interpreted broadly, the Ombudsman’s authority can also extend to all complaints which challenge administrative decisions. The Ombudsman is thus already competent to deal with all cases covered by part 5. (‘Serving the Public’) of the Commission’s code of conduct for officials


title: SKRIFTLIG FORESPØRGSEL nr. 951/99 af Michael McGOWAN Støtteberettigelse under strukturfondene

eurovoc_concepts:
EU regional policy
Structural Funds
deprived urban area
eligibility criteria
eligible region

text: 21. 12. 1999 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende C 370/143 (1999/C 370/200) SKRIFTLIG FORESPØRGSEL E-0945/99 af Honório Novo (GUE/NGL) til Kommissionen (13. april 1999) Om: Vasco da Gama-broen i Lissabon (cid:26) udbetaling af overførte beløb Byggeriet i forbindelse med dette projekt, der støttes af EU, har længe været færdigt, og broen blev indviet for næsten et år siden. Efter så lang tid er det rimeligt at forvente, at Kommissionen allerede har foretaget de overførsler, der var nødvendige for samfinansieringen af dette projekt. Kan Kommissionen på denne baggrund oplyse, om samtlige bevillinger afsat til samfinansieringen af projektet, herunder tilførselsvejnettet, er blevet udbetalt? Hvis ikke, hvilke væsentlige, administrative årsager og/eller årsager, der hænger sammen med den endelige vurdering, har ligget til grund for den manglende udbetaling? Svar afgivet på Kommissionens vegne af Monika Wulf-Mathies (6. maj 1999) Det er kun restbeløbet af EF-støtten, som Kommissionen endnu ikke har udbetalt til projektet vedrørende den nye bro over Tejo og broens tilkørselsveje, som fastlagt ved beslutning K(94) 3905. Foruden de supplerende oplysninger, som Kommissionen har anmodet de portugisiske myndigheder om at fremsende i forbindelse med analysen af den endelige rapport om projektet, udbetales restbeløbet kun på betingelse af, at Kommissionen kontrollerer overholdelsen af de klausuler, der er indsat i beslutningen om ydelse af støtte, herunder bestemmelserne i lovdekret 9/93 og 280/94, der vedrører henholdsvis kontrol af byområdet ved flodens sydbred og oprettelse af et særligt beskyttelsesområde ved flodens munding. (1999/C 370/201) SKRIFTLIG FORESPØRGSEL P-0951/99 af Michael McGowan (PSE) til Kommissionen (7. april 1999) Om: Støtteberettigelse under strukturfondene Der eksisterer en mulighed for, at der i en række medlemsstater udøves pres, som kunne bevirke, at der i højere grad i forbindelse med byområde-sektoren under strukturfondenes nye mål 2 foreslås støtteberetti- gelse for områder, som er usammenhængende og meget små. En sådan fremgangsmåde: (cid:26) ville være meget ineffektiv med hensyn til EU’s og de nationale regeringers anvendelse af administra- tive ressourcer (cid:26) ville ikke kunne opfylde EFRU’s økonomiske mål under mål 2, eftersom disse kræver tilstrækkeligt store områder for at kunne støtte et økonomisk genoplivningsprogram gennem f. eks. små fabriks- enheder, uddannelsesbaser og andre infrastrukturer, (cid:26) ville ikke opfylde målene for social indlemmelse i Agenda 2000, idet den ikke ville være tilstrækkeligt fokuseret på de værste fattigdomskoncentrationer i de vigtigste indre byområder. Kommissionen bedes derfor venligst oplyse: Hvordan vil EU sikre, at medlemsstaterne, når de inden for rammerne af byområdesektoren opstiller lister over mål 2-områder, foreslår områder, der: (cid:26) er af bymæssig karakter, dvs. har over 500 indbyggere pr. km2, (cid:26) er »betydelige« (som fastsat i forslaget til forordning om strukturfondene, og fortolket som byområder med et befolkningstal på over 100. 000),


title: SCHRIFTLICHE ANFRAGE Nr. 976/99 von Georges GAROT Diskriminierungen im Wettbewerb zwischen den französischen und spanischen Tomatenerzeugern

eurovoc_concepts:
France
Spain
clandestine worker
farmer
fruit vegetable
moonlighting
restriction on competition
social dumping
wage cost

text: 21. 12. 1999 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften C 370/147 Bei der Beurteilung der Förderanträge wurden die verschiedenen von der Hafenbehörde vorgelegten technischen Lösungen geprüft. Die Kommission ist überzeugt, daß das Vorhaben eine geeigtene Lösung für die Probleme im Hafen von Ibiza darstellt. Im übrigen ist das fragliche Vorhaben auch einer Umweltverträglichkeitsprüfung gemäß der Richtlinie 85/ 337/EG des Rates vom 27. Juni 1985 über die Umweltverträglichkeitsprüfung bei bestimmten öffentlichen und privaten Projekten (2) unterzogen worden. Die entsprechende Erklärung, in der die von den Behörden zur Eindämmung etwaiger nachteiliger Umweltauswirkungen des Vorhabens geplanten Maßnahmen aufge- führt sind, wurde im spanischen Amtsblatt (3) veröffentlicht. (1) ABl. L 130 vom 25. 5. 1994. (2) ABl. L 175 vom 5. 7. 1985. (3) B. O. E. No 233 vom 29. 9. 1994. (1999/C 370/205) SCHRIFTLICHE ANFRAGE E-0970/99 von Concepció Ferrer (PPE) an die Kommission (15. April 1999) Betrifft: Programm zur Absatzförderung für europäische Waren auf dem japanischen Markt Die Kommission hat dem Rat einen Vorschlag für eine Verordnung über die Durchführung eines Programms besonderer Maßnahmen und Aktionen durch die Kommission zur Verbesserung des Markt- zugangs EU in Japan vorgelegt grenzüberschreitende Dienstleistungen der (KOM(98) 722 endg. ). für Waren und Das Parlament hat eine Entschließung angenommen, in der es sich dafür ausspricht, daß die Verordnung auch gemeinschaftliche Fördermaßnahmen für die Ausfuhren von Unternehmen in Drittstaaten beinhaltet, insbesondere in bezug auf den Textilsektor. Gedenkt die Kommission, die Forderung des Parlaments zu berücksichtigen und die Verordnung auf andere Drittstaaten auszuweiten? Antwort von Sir Leon Brittan im Namen der Kommission (7. Mai 1999) In seinen Schlußfolgerungen vom 29. Mai 1995 hat der Rat die spezifischen Probleme anerkannt, denen sich die Gemeinschaftsunternehmen beim Zugang zum japanischen Markt gegenübersehen, und die Auffassung vertreten, daß hier vorrangig Abhilfe zu schaffen ist. Der derzeitige Vorschlag der Kommission für eine Verordnung (1) über die Durchführung eines Programms besonderer Maßnahmen und Aktionen durch die Kommission zur Verbesserung des Marktzugangs für Waren und grenzüberschreitende Dienst- leistungen der EU in Japan geht auf diese Schlußfolgerungen zurück. Damit soll eine Rechtsgrundlage für dieses Programm geschaffen und seine Fortsetzung bis Ende 2001 gewährleistet werden. Eine Ausweitung dieser Verordnung auf andere Länder als Japan ist nicht vorgesehen. Die Exportförderungskampagne für den Zugang zum japanischen Markt gehört zu den zwei wichtigsten von der Kommission durchzuführenden Maßnahmen (bei der anderen handelt es sich um ein Programm zur Ausbildung von Führungskräften in Japan). Beim Anlaufen dieser Kampagne im Jahr 1997 legte die Kommission gemeinsam mit den Mitgliedstaaten die Sektoren fest, die von ihr erreicht werden sollten. Der Textilsektor gehörte nicht dazu. (1) KOM(98) 722 endg. (1999/C 370/206) SCHRIFTLICHE ANFRAGE P-0976/99 von Georges Garot (PSE) an die Kommission (7. April 1999) Betrifft: Diskriminierungen im Wettbewerb zwischen den französischen und spanischen Tomatenerzeugern Die Tomatenerzeuger im Südwesten Frankreichs (Marmande), die Opfer von Diskriminierungen im Wett- bewerb mit ihren spanischen Kollegen in der Provinz Almería sind, haben sich mit dieser Angelegenheit


title: Komisijas Regula (EK) Nr. 730/1999 (1999. gada 7. aprīļa), ar ko nosaka tirdzniecības standartu burkāniem

eurovoc_concepts:
fresh vegetable
marketing standard
product quality
root vegetable

text: 106 LV Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis 03/25. sēj. 31999R0730 L 93/14 EIROPAS KOPIENU OFICIĀLAIS VĒSTNESIS 8. 4. 1999. KOMISIJAS REGULA (EK) Nr. 730/1999 (1999. gada 7. aprīļa), ar ko nosaka tirdzniecības standartu burkāniem EIROPAS KOPIENU KOMISIJA, posmos, kas seko nosūtīšanai; tā kā augstākās kategorijas produkti ir jāšķiro un jāiepako īpaši uzmanīgi, attiecībā uz tiem ir jāņem vērā tikai nepietiekams svaigums un turgescence; ņemot vērā Eiropas Kopienas dibināšanas līgumu, tā kā šajā regulā paredzētie pasākumi saskan ar Svaigu augļu un dārzeņu pārvaldības komitejas atzinumu, ņemot vērā Padomes 1996. gada 28. oktobra Regulu (EK) Nr. 2200/96 par augļu un dārzeņu tirgus kopīgo organizā- ciju (1), kurā jaunākie grozījumi izdarīti ar Komisijas Regulu (EK) Nr. 2520/97 (2), un jo īpaši tās 2. panta 2. punktu, IR PIEŅĒMUSI ŠO REGULU. ir to produktu sarakstā, kas Regulas tā kā burkāni (EK) Nr. 2200/96 I pielikumā minēti kā produkti, par kuriem jāpieņem standarti; tā kā Komisijas 1989. gada 10. aprīļa Regula (EEK) Nr. 920/89, ar ko paredz kvalitātes standartus burkāniem, citrusaugļiem, deserta āboliem un bumbieriem (3), kurā jaunākie grozījumi izdarīti ar Regulu (EK) Nr. 2536/98 (4), ir bieži grozīta un vairs nenodrošina juridisku skaidrību; tā kā tādēļ attiecīgie noteikumi ir jāpārstrādā, bet Regulas (EEK) Nr. 920/89 I pielikums jāatceļ; tā kā tādēļ, lai nodrošinātu pārredzamību pasaules tirgū, būtu jāņem vērā tas standarts burkāniem, ko ieteikusi Apvienoto Nāciju Organizācijas Eiropas Ekonomikas komisijas (ANO EEK) darba grupa ātri bojājošos produktu pārstrādes standartizācijai un kvalitātes uzlabošanai; tā kā minēto standartu piemērošanas rezultātā no tirgus jāizņem neapmierinošas kvalitātes produkti un jāpielāgo ražošana, lai apmierinātu patērētāju prasības un atvieglotu tirdzniecības attiecības, kuru pamatā ir godīga konkurence, tādējādi palīdzot uzlabot produkcijas rentabilitāti; tā kā šie standarti ir piemērojami visos tirdzniecības posmos; tā kā pārvadāšana lielos attālumos, uzglabāšana zināmu laiku vai izraisīt dažādās manipulācijas, ko veic ar produktiem, var bojāšanos to tā kā šī bojāšanās būtu jāņem vērā, tendenci ātri bojāties; tirdzniecības piemērojot sakarā ar produktu bioloģisko attīstību vai iepriekš minētos standartus tajos (1) OV L 297, 21. 11. 1996. , 1 lpp. (2) OV L 346, 17. 12. 1997. , 41 lpp. (3) OV L 97, 11. 4. 1989. , 19 lpp. (4) OV L 318, 27. 11. 1998. , 23 lpp. 1. pants Pielikumā ir noteikts tirdzniecības standarts burkāniem, uz kuriem attiecas KN kods 0706 10 00. Standartu piemēro visos tirdzniecības posmos saskaņā ar nosa- cījumiem, kas izklāstīti Regulā (EK) Nr. 2200/96. Tomēr posmos, kas seko nosūtīšanai, produkti attiecībā uz standarta noteikumiem var būt: — mazliet mazāk svaigi un ar mazliet mazāku turgescenci, — un produkti, kas nav augstākas kategorijas produkti – nedaudz iebojāti sakarā ar to nobriešanu un tendenci bojā- ties. 2. pants Regulu (EEK) Nr. 920/89 groza šādi: 1. Regulas 1. panta pirmo ievilkumu atceļ; 2. Regulas I pielikumu svītro. 3. pants Šī regula stājas spēkā septītajā dienā pēc tās publicēšanas Eiropas Kopienu Oficiālajā Vēstnesī. 03/25. sēj. LV Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis 107 Šī regula uzliek saistības kopumā un ir tieši piemērojama visās dalībvalstīs. Briselē, 1999. gada 7. aprīlī Komisijas vārdā — Komisijas loceklis Franz FISCHLER 108 LV Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis 03/25. sēj. PIELIKUMS STANDARTS BURKĀNIEM I. PRODUKTA DEFINĪCIJA Šis standarts attiecas uz to šķirņu burkāniem, kas iegūtas no Daucus carota L. un patērētājiem jānogādā svaigi; tas neattiecas uz rūpnieciskai pārstrādei paredzētiem burkāniem. II. NOTEIKUMI PAR KVALITĀTI Standarta mērķis ir noteikt kvalitātes prasības burkāniem pēc to sagatavošanas un iepakošanas. A. Prasību minimums Ievērojot īpašus noteikumus attiecībā uz katru kategoriju un pieļaujamās pielaides, visu kategoriju burkāniem jābūt: — veseliem, — nebojātiem; tādu produkciju, ko skārusi puve vai citi bojājumi, kas padarījuši to nederīgu pārtikai, neizmanto, — tīriem, tas ir, — faktiski bez redzamiem svešķermeņiem, ja tie ir mazgāti, — faktiski bez pārmērīgiem netīrumiem, ja tie nav mazgāti, vai, ja tie ir mazgāti un ir klāti ar tīru kūdru, — stingriem, — praktiski bez kaitēkļiem, — praktiski bez kaitēkļu izraisītiem bojājumiem, — ne koksnainiem, — tādiem, ko neaudzē sēklai, — nesašķeltiem, bez sekundārām saknēm, — bez pārmērīga ārējā mitruma,, t. i. , pēc mazgāšanas pietiekami apžāvētiem, — bez neraksturīgas smaržas un/vai garšas. Burkānu attīstībai un stāvoklim jābūt tādiem, lai tos varētu: — pārvadāt un pārkraut un — lai tie galapunktā nonāktu apmierinošā stāvoklī. B. Klasifikācija Burkānus klasificē trīs šķirās, kas noteiktas turpmāk: i) Augstākā šķira Šīs šķiras burkāniem jābūt augstākās kvalitātes un mazgātiem. Tiem jābūt ar šķirnei vai šķirnes tipam rakstu- rīgajām īpašībām. Tiem jābūt nebojātiem, izņemot ļoti nelielus virspusējus bojājumus, ja tie neietekmē produkta kopējo izskatu, kvalitāti, uzglabāšanas kvalitāti un noformējumu iepakojumā. Saknēm jābūt: — gludām, — svaiga izskata, — regulāras formas, — bez rievām, 03/25. sēj. LV Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis 109 — bez sasitumiem un ieplaisājumiem, — bez sala radītiem bojājumiem. Nav pieļaujami violeti/purpurkrāsas augšgali. ii) I šķira Šīs šķiras burkāniem jābūt labas kvalitātes. Tiem jābūt ar šķirnei vai šķirnes tipam raksturīgajām īpašībām. Saknēm jābūt: — svaiga izskata. Tomēr ir pieļaujami šādi nelieli bojājumi, ar noteikumu, ka tie neietekmē produkta kopējo izskatu, kvalitāti, uzglabāšanas kvalitāti un noformējumu iepakojumā: — nelieli formas defekti, — nelielas krāsas nepilnības, — nelieli, saauguši ieplaisājumi, — nelieli ieplaisājumi vai rievas, kas radušās pārkraušanas vai mazgāšanas rezultātā. Ir pieļaujami zaļi vai violeti/purpurkrāsas augšgali līdz 1 cm garumā burkāniem, kuru garums nepārsniedz 10 cm, un līdz 2 cm — pārējiem burkāniem. iii) II šķira Šajā šķirā ietilpst burkāni, ko nevar pieskaitīt augstākajām šķirām, bet kas atbilst iepriekš precizētajām obligā- tajām prasībām. Ir pieļaujami šādi bojājumi ar noteikumu, ka burkāni saglabā tiem raksturīgās īpašības attiecībā uz kvalitāti, uzglabāšanas kvalitāti un noformējumu: — formas un krāsas nepilnības, — aizauguši ieplaisājumi, kas nesniedzas līdz serdei, — ieplaisājumi vai rievas, kas radušās, pārkraujot vai mazgājot. Ir pieļaujami zaļi vai violeti/purpurkrāsas augšgali līdz 2 cm garumā burkāniem, kuru garums nepārsniedz 10 cm, un līdz 3 cm — pārējiem burkāniem. III. NOTEIKUMI PAR ŠĶIROŠANU PĒC LIELUMA Izmēru nosaka pēc maksimālā diametra vai burkāna svara bez lakstiem. i) A g r i e b u r k ā n i (1) u n š ķ i r n e s a r m a z ā m s a k n ē m Saknes nedrīkst būt tievākas par 10 mm diametrā un vieglākas par 8 g pēc svara. Saknes nedrīkst būt resnākas par 40 mm diametrā un smagākas par 150 g pēc svara. ii) B u r k ā n i g l a b ā š a n a i u n š ķ i r n e s a r l i e l ā m s a k n ē m Saknes nedrīkst būt tievākas par 20 mm diametrā un vieglākas par 50 g pēc svara. Saknes, kas klasificētas kā augstākās šķiras, nedrīkst būt resnākas par 45 mm diametrā un smagākas par 200 g pēc svara, un atšķirība pēc diametra vai svara starp lielāko un mazāko sakni vienā iepakojumā nedrīkst pārsniegt 20 mm vai 150 g. Saknēm, kas klasificētas kā I šķiras, atšķirība pēc diametra vai svara starp mazāko un lielāko sakni vienā iepako- jumā nedrīkst pārsniegt 30 mm vai 200 g. Saknēm, kas klasificētas kā II šķiras, izmēra. ir jāatbilst tikai obligātajām prasībām, kas attiecas uz klasificēšanu pēc IV. NOTEIKUMI PAR PIELAIDĒM Katrā iepakojumā vai katrā produktu partijā, kas ir bez iepakojuma, ir pieļaujamas pielaides attiecībā uz kvalitāti un lielumu tiem produktiem, kas neatbilst norādītās kategorijas prasībām. (1) Saknes, kuru augšana nav bijusi aizkavēta. 110 LV Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis 03/25. sēj. A. Kvalitātes pielaides i) Augstākā šķira — 5 % burkānu pēc svara, kas neatbilst šīs kategorijas prasībām, bet atbilst I šķiras prasībām vai izņēmuma kārtā pieņemti par tādiem, kas atbilst minētās šķiras pielaidēm, — 5 % burkānu pēc svara augšgalā ir nelielas zaļa vai violeta/purpurkrāsas krāsojuma pēdas. ii) I šķira — 10 % burkānu pēc svara neatbilst šķiras prasībām, bet atbilst II šķiras prasībām vai izņēmuma kārtā nepārsniedz minētās šķiras pielaides. Tomēr šīs pielaides neattiecas uz salūzušiem burkāniem un/vai burkāniem, kam ir nolauzti gali, — 10 % pēc svara tādu burkānu, kas ir salūzuši un/vai kam ir nolūzuši gali. iii) II šķira — 10 % burkānu pēc svara neatbilst ne šķiras prasībām, ne obligātajām prasībām, izņemot produkciju, ko skārusi puve vai jebkurš cits bojājums, kā dēļ tie nav derīgi patēriņam, — turklāt ir pieļaujami ne vairāk kā 25 % no svara salūzušu burkānu. B. Lieluma pielaides Attiecībā uz visām kategorijām pieļaujami 10 % burkānu pēc svara, kas neatbilst prasībām attiecībā uz šķirošanu pēc lieluma. V. NOTEIKUMI PAR NOFORMĒJUMU A. Viendabība Katra iepakojuma saturam vai katras partijas saturam, ja burkānus piedāvā neiepakotus, jābūt viendabīgam, un tajā jābūt tikai vienas izcelsmes, šķirnes vai šķirnes tipa, kvalitātes un izmēra (ja burkāni ir sašķiroti pēc lieluma) burkāniem. Iepakojuma satura vai neiepakotu produktu partijas redzamajai daļai jāraksturo viss saturs. B. Noformējums Burkānus var noformēt vienā no šādiem diviem veidiem: i) burkāni saišķos Saknes ir jānoformē ar visiem lakstiem, kam jābūt svaigiem, zaļiem un veseliem. Vienā iepakojumā saknēm vajadzētu būt līdzīgām pēc izmēra. Saišķiem katrā iepakojumā vajadzētu būt līdzīgiem pēc svara un līdzeni izkārtotiem vienā vai vairākos slāņos. ii) burkāni bez lakstiem Lakstiem ir jābūt nolīdzinātiem vai nogrieztiem pie paša burkāna, nebojājot sakni. Saknes var būt: — saliktas mazos iepakojumos, — izkārtotas vairākos slāņos vai nesakārtotas, — nosūtītas neiepakotas (iekrautas tieši transportlīdzeklī vai tā nodalījumā) attiecībā uz II kategoriju. C. Iepakojums Burkāniem jābūt iepakotiem tā, lai produkts būtu pienācīgi aizsargāts. Materiāliem, ko izmanto iepakojuma iekšpusē, jābūt jauniem, tīriem un tādas kvalitātes, kas produktu pasargātu no jebkādiem ārējiem vai iekšējiem bojājumiem. Materiālus ar tirdzniecības specifikācijām, jo īpaši papīru vai zīmogus, atļauts izmantot ar noteikumu, ka drukāšana vai marķēšana ir izdarīta ar netoksisku krāsu vai līmi. Iepakojumiem vai nefasētu produktu partijām jābūt bez jebkādiem svešķermeņiem. Ja mazgāti burkāni ir klāti ar tīru kūdru, kūdru par svešķermeni neuzskata. 03/25. sēj. LV Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis 111 VI. NOTEIKUMI PAR MARĶĒŠANU 1. Iepakotiem burkāniem uz katra iepakojuma jābūt šādai informācijai, kas uzrakstīta uz vienas iepakojuma puses, ir salasāma, neizdzēšama un redzama no ārpuses. A. Identifikācija — Fasētājs un/vai ekspeditors: nosaukums un adrese vai arī oficiāli izmantots vai pieņemts kods. Tomēr, ja līdzvērtīgs saīsinājums) jānorāda tieši kopā ar izmanto kodu, atsauce “fasētājs un/vai ekspeditors” (vai kodu. B. Produkta īpašības — Ja saturs nav redzams no ārpuses: — “burkāni saišķos” vai “burkāni” — “jaunie burkāni” vai “uzglabātie burkāni”, — attiecīgā gadījumā – “burkāni kūdrā”, pat ja saturs redzams no ārpuses, — šķirnes vai šķirnes tipa nosaukums augstākajai šķirai. C. Produkta izcelsme Izcelsmes valsts un, pēc izvēles, arī apgabals, kurā produkts ir izaudzēts, vai valsts, reģiona vai vietas ģeogrāfiskais nosaukums. D. Tirdzniecības specifikācijas — škira, — izmērs, kas izteikts ar minimālo un maksimālo diametru vai svaru (pēc izvēles), — saišķu skaitu, ja burkāni ir saišķos. E. Oficiālā kontroles atzīme (pēc izvēles) 2. Attiecībā uz burkāniem, ko pārvadā neiepakotus (iekraujot tieši transportlīdzeklī vai tā nodalījumā), iepriekš minētās ziņas ir jānorāda preču pavaddokumentā vai paziņojumā, kas novietots redzamā vietā transportlīdzekļa iekšienē


title: 1999/238/CE: État des recettes et des dépenses de l'Office de l'harmonisation dans le marché intérieur pour l'exercice 1999

eurovoc_concepts: European Union Intellectual Property Office

formats: pdf print


title: INTERROGAZIONE SCRITTA n. 855/99 dell'on. Bill MILLER Accise

eurovoc_concepts:
VAT rate
alcoholic beverage
economic analysis
economic statistics
excise duty
tax on consumption

text: 3. 12. 1999 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee C 348/139 (1999/C 348/191) INTERROGAZIONE SCRITTA E-0855/99 di Bill Miller (PSE) alla Commissione (7 aprile 1999) Oggetto: Accise Può la Commissione precisare se ritiene che le risultanze dell’analisi «Bossard», condotta nel 1994, siano ancora attuali? In caso di risposta negativa, può comunicare se intende procedere ad un aggiornamento della precitata analisi? Risposta data dal sig. Monti in nome della Commissione (4 maggio 1999) L’analisi «Bossard» del 1995 si basava sulle statistiche che risalivano alla fine degli anni ’80 e all’inizio degli anni ’90. Di conseguenza, la Commissione ha deciso di procedere a un aggiornamento dell’analisi prima di presentare la sua relazione sulle aliquote d’accisa minime sulle bevande alcoliche. Analogamente, essa chiederà ancora una volta a tutte le parti interessate di esprimere i loro commenti sulle aliquote minime in vista dell’andamento della situazione rispetto agli sviluppi intervenuti dall’ultima analisi in materia (1). (1) COM(95) 285 def. (1999/C 348/192) INTERROGAZIONE SCRITTA E-0857/99 di Pedro Marset Campos (GUE/NGL) alla Commissione (7 aprile 1999) Oggetto: Discriminazione contro le donne in un’impresa di trasporti urbani di Murcia (Spagna) L’impresa di trasporti LAT S. A. , svolge la propria attività a Murcia e nelle vicinanze di tale centro. L’impresa è dedita ai trasporti urbani e ai servizi su richiesta nonché a quelli di trasporto scolastico nelle suddette zone. La ditta ha un organigramma di più di 300 unità e beneficia di aiuti concessi dal comune di Murcia per lo svolgimento della propria attività. E’ noto che tale impresa non assume donne per il lavoro di autista degli autobus e che inoltre non le ammette nemmeno alle prove tecniche necessarie per accedere a questo posto di Inoltre, nell’ambito dell’organigramma, il servizio di pulizia degli autobus è riservato principalmente alle donne che hanno peraltro il compito di guidare tali veicoli per le operazioni di pulizia. Ciò è in contraddizione con la politica dell’impresa di non assumere donne per i posti di autisti. lavoro. 1. La Commissione è a conoscenza di questa situazione? 2. Non ritiene la Commissione che le autorità comunali, unitamente all’Assessore ai trasporti e all’urbani- stica del comune di Murcia, avrebbero dovuto controllare la politica di assunzioni di tale impresa quando hanno concesso gli aiuti comunali? Non ritiene la Commissione che le autorità comunali sono in parte responsabili del rispetto della 3. legislazione sul lavoro per quanto riguarda la parità di opportunità tra donne e uomini? 4. Non ritiene la Commissione che vengano violati i diritti delle cittadine europee e, più concretamente, la direttiva 76/207/CEE (1) relativa all’applicazione del principio di parità di trattamento tra uomini e donne per quanto riguarda l’accesso al lavoro, alla formazione e alla promozione professionale e alle condizioni di lavoro? 5. Può la Commissione rendere noto il seguito che intende dare a questa interrogazione? (1) GU L 39 del 14. 2. 1976, pag. 40


title: SCHRIFTLICHE ANFRAGE Nr. 834/99 von Daniel VARELA SUANZES- CARPEGNA Wettbewerbsfähigkeit der Schieferindustrie

eurovoc_concepts:
EU industrial policy
competitiveness
earths and stones
mining extraction
mining industry

formats: html print


title: SCHRIFTELIJKE VRAAG nr. 840/99 van Sören WIBE Toestand van de euro

eurovoc_concepts:
economic analysis
euro
exchange rate
financial market
foreign exchange market


title: PREGUNTA ESCRITA n. 928/99 del Rijk van DAM Hätäapukuljetukset Ukrainaan

eurovoc_concepts:
Ukraine
emergency aid
flood
humanitarian aid

text: 21. 12. 1999 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas C 370/141 presentasen antes del 15 de abril de 1999 sus observaciones sobre las cuestiones y problemas que se planteaban en el citado Libro Verde. La Comisión organizó también tres audiencias públicas (el 24 de febrero de 1999 para entidades o empresas individuales, el 17 de marzo de 1999 para grupos de interés o asociaciones y el 30 de marzo de 1999 para administraciones). La Unión internacional de radioaficionados participó en una de las reuniones y tuvo, y sigue teniendo, la oportunidad de dar a conocer sus puntos de vista. Se anima a los radioaficionados, así como a sus grupos de interés nacionales o europeos, a que presenten por escrito toda observación que consideren importante. Todas las observaciones se publicarán en la página web http://www. ispo. cec. be/spectrumgp. El Libro Verde trata de aspectos relacionados con la política de espectro radioeléctrico desde un punto de vista genérico, pertinente para todos los sectores o aplicaciones, incluido el uso hecho por radioaficionados que se incluya en la categoría de actividades de investigación y desarrollo tratadas en el Libro Verde. La Comisión estará encantada de recibir cualquier observación que deseen presentar grupos de interés representativos de los radioaficionados sobre cuestiones estratégicas en relación con la política de espectro radioeléctrico y estudiará cuidadosamente las propuestas en el contexto de todas las respuestas recibidas. (1) COM(98)596 final. (1999/C 370/198) PREGUNTA ESCRITA P-0928/99 de Rijk van Dam (I-EDN) a la Comisión (7 de abril de 1999) Asunto: Sobre los transportes de ayuda de urgencia a Ucrania ¿Podría confirmar la Comisión que la aduana de Ucrania lleva, desde febrero de 1999, impidiendo el 1. paso de los transportes con ayuda de urgencia destinada a las zonas afectadas por las inundaciones (especialmente en los Cárpatos inferiores)? ¿Está al tanto la Comisión de que en la frontera de Ucrania se encuentran almacenados diversos 2. cargamentos de transportes con ayuda de urgencia sin que estos lleguen en realidad a las zonas afectadas? 3. ¿Podría confirmar la Comisión que, tras una supresión temporal de las normas en materia de importación durante el período siguiente a las inundaciones, últimamente se ha vuelto a aplicar la normativa con sumo rigor? 4. ¿Está dispuesta la Comisión a plantear este problema a través de su representación en Kiev y a intentar llegar a una solución de manera que los ciudadanos afectados en Ucrania reciban las mercancías destinadas a ellos? Respuesta de la Sra. Bonino en nombre de la Comisión (3 de mayo de 1999) La Comisión agradece a Su Señoría su interés por las operaciones humanitarias en Ucrania. La Comisión, a través de su servicio especializado para la ayuda humanitaria (ECHO), ha financiado en total cinco proyectos de ayuda en relación con las inundaciones en los Cárpatos inferiores y Ucrania occidental (por un valor total de 1,28 millones de euros). Ninguna de las organizaciones no gubernamentales (ONG) que ejecutaban estos proyectos ha informado hasta ahora de dificultades importantes con las autoridades locales (incluidas las autoridades aduaneras). Muchas de las mercancías humanitarias requeridas en la zona del desastre se han comprado en el mercado local. La Comisión no ha recibido ninguna representación de organismos humanitarios que hayan encontrado dificultades en Ucrania a este respecto


title: SKRIFTLIG FORESPØRGSEL nr. 841/99 af Kenneth COATES Fluortilsætning i vand

eurovoc_concepts:
EU Member State
European standard
drinking water
national law
quality standard
water treatment

text: 21. 12. 1999 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende C 370/125 Mere generelt er euroobligationsmarkedet blevet større og mere likvidt, således at også nye udstedere (cid:22) navnlig selskaber (cid:22) kan deltage. Selskabsobligationsmarkedet er i rivende ekspansion. Den samme positive udvikling kan, om end i mindre udstrækning og i et langsommere tempo, konstateres på aktiemarkedet. Til trods for at euroens eksterne værdi på kort sigt er svækket, anses den af de finansielle investorer dog for at være en af verdens to førende valutaer. (1999/C 370/173) SKRIFTLIG FORESPØRGSEL E-0841/99 af Kenneth Coates (GUE/NGL) til Kommissionen (7. april 1999) Om: Fluortilsætning i vand Hvad er Kommissionens holdning til fluortilsætning i vandforsyninger? Er fluortilsætning blevet indført i de forskellige medlemsstater, og i givet fald i hvilket omfang? Er der nogen medlemsstater, der forbyder fluortilsætning? I bekræftende fald, med hvilken begrundelse? Svar afgivet på Kommissionens vegne af Ritt Bjerregaard (29. april 1999) Drikkevandskvaliteten reguleres i Fællesskabet af Rådets direktiv 80/778/EØF af 15. juli 1980 om kvaliteten af drikkevand (1), der den 25. december 2003 vil blive erstattet af det nyligt vedtagne nye drikkevandsdirektiv 98/83/EF af 3. november 1998 (2). I begge direktiver er der en grænseværdi for tilladt maksimal koncentration af fluor i drikkevand, uanset stoffets oprindelse, dvs. naturligt til stede eller tilsat kunstigt. Fluortilsætning til vandforsyningen henhører under medlemsstaternes kompetenceområde, og Kommissionen er ikke berørt, sålænge den i direktivet fastsatte grænseværdi overholdes. Der er ingen tvivl om, at fluortilsætning er et kontroversielt emne på grund af de positive eller negative virkninger, fluor måtte have afhængig af dets koncentration i drikkevand. Grænseværdien i drikkevandsdirektivet er 1,5 mg/l, der ifølge udtalelsen fra Verdenssundhedsorganisatio- nen (WHO) som udtrykt i retningslinjerne for drikkevandskvalitet udgør en god afvejning af positive og negative virkninger af fluor. De positive virkninger starter ved ca. 0,5 mg/l op til 2 mg/l. Jo mere koncentrationen overstiger 2 mg/l, jo større er risikoen for negative virkninger. Hvad angår fluortilsætning i medlemsstaterne, har Kommissionen lanceret en undersøgelse af sagen for at kunne give et så fuldstændigt svar som muligt på det ærede medlems forespørgsel. På grundlag af de indsamlede oplysninger forholder det sig således: i Belgien er fluortilsætning ikke tilladt (fluor er ikke opført på positivlisten over stoffer, der kan tilsættes drikkevandet); i Danmark er det forbudt; i Tyskland er det tilladt, men afgørelsen er overladt til de regionale regeringer; i Grækenland kræves der i en gammel lov (fra 1974) fluortilsætning for byer på over 10 000 indbyggere, men denne lov er aldrig blevet taget i brug, fordi spørgsmålet er så kontroversielt; i Spanien er det tilladt, men afgørelsen er overladt til de autonome regioner; i Frankrig er det forbudt af etiske grunde; i Italien er der ikke decideret nogen lovbestemmelse, der forbyder eller tillader fluortilsætning; i Luxembourg er det ikke direkte forbud, men fluor er ikke opført på positivlisten over stoffer (cid:22) lovgivningen skulle ændres, hvis et selskab påtænkte kunstig fluortilsætning; i Nederlandene er det ikke tilladt (tilsvarende situation som i Belgien); og i Det Forenede Kongerige er det tilladt, men afgørelsen er overladt til de lokale sundhedsmyndigheder. (1) (2) EFT L 229 af 30. 8. 1980. EFT L 330 af 5. 12. 1998


title: SCHRIFTLICHE ANFRAGE Nr. 975/99 von Eluned MORGAN Rituelle Schlachtung von Tieren bei religiösen Feierlichkeiten

eurovoc_concepts:
Islam
animal health
animal welfare
customs and traditions
meat processing industry
protection of animals
public health
religious group
slaughter of animals
veterinary inspection

text: C 348/146 Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften DE 3. 12. 1999 Antwort von Herrn Flynn im Namen der Kommission (29. April 1999) in Texten in englischer Sprache die Verwendung von Begriffen „mentally Ziel der Kommission ist, handicapped“, „handicap“, oder „handicapped“ zu vermeiden, da sie sich darüber im klaren ist, daß Menschen mit Behinderungen diese Begriffe im Englischen als pejorativ empfinden. Vorgezogen wird „with learning difficulties“, bzw. „disability“ und „disabled“. (1999/C 348/201) SCHRIFTLICHE ANFRAGE P-0975/99 von Eluned Morgan (PSE) an die Kommission (7. April 1999) Betrifft: Rituelle Schlachtung von Tieren bei religiösen Feierlichkeiten Kann die Kommission die Rechtslage hinsichtlich der rituellen Schlachtung von Tieren bei im Freien stattfindenden religiösen Feierlichkeiten in den Mitgliedstaaten klarstellen und mitteilen, wie die ent- sprechenden Bestimmungen durchgesetzt werden? Antwort von Herrn Fischler im Namen der Kommission (27. April 1999) Nach der Richtlinie 93/119/EWG des Rates vom 22. Dezember 1993 über den Schutz von Tieren zum Zeitpunkt der Schlachtung oder Tötung (1) müssen rituelle Schlachtungen in einem Schlachthof stattfinden. Außerdem müssen dabei noch weitere gemeinschaftliche Rechtsvorschriften in den Bereichen Gesundheit von Mensch und Tier sowie Tierschutz eingehalten werden. Der Kommission ist bekannt, daß in einigen Mitgliedstaaten während des Eid-el-Kabir-Festes einige Tiere außerhalb von Schlachthöfen geschlachtet werden. Die Kommission hat diese Angelegenheit im Ständigen Veterinärausschuß zur Sprache gebracht. Die Vertreter der meisten Mitgliedstaaten haben erklärt, daß sie die Richtlinie so umgesetzt haben, daß Schlachtungen außerhalb von Schlachthöfen verboten sind. In einigen Mitgliedstaaten erfolgen rituelle Schlachtungen jedoch außerhalb von Schlachthöfen, also entweder illegal oder sie werden von den zuständigen Behörden in gewissen Grenzen toleriert. Die Kommission beabsichtigt, die Frage nochmals im Ständigen Veterinärausschuß anzusprechen und dann ihre Schlußfolgerungen zu ziehen. (1) ABl. L 340 vom 31. 12. 1993. (1999/C 348/202) SCHRIFTLICHE ANFRAGE E-0983/99 von Concepció Ferrer (PPE) an die Kommission (15. April 1999) Betrifft: Maßnahmen zugunsten des Abbaus von nichttariflichen Handelshemmnissen mit den USA Die USA sehen besonders umständliche Zollformalitäten vor, bei denen viele Angaben zu machen sind. Der Großteil dieser Angaben scheint für den Zoll oder für statistische Zwecke irrelevant zu sein. Dieser Umstand stellt eine Benachteiligung der europäischen Exporteure und im besonderen des Textilsektors dar. Beabsichtigen die USA, Maßnahmen zur Lösung dieses Problems zu ergreifen? Wenn dem nicht so ist, gedenkt die Kommission, diesbezüglich Schritte zu unternehmen?