title: Komisjoni direktiiv 1999/52/EÜ, 26. mai 1999, millega kohandatakse nõukogu direktiivi 96/96/EÜ (mootorsõidukite ja nende haagiste tehnoülevaatust käsitlevate liikmesriikide õigusaktide ühtlustamise kohta) tehnika arengugaEMPs kohaldatav tekst.

eurovoc_concepts:
approximation of laws
commercial vehicle
diesel fuel
motor vehicle
roadworthiness tests
transport regulations

text: 360 ET Euroopa Liidu Teataja 31999L0052 L 142/26 EUROOPA ÜHENDUSTE TEATAJA KOMISJONI DIREKTIIV 1999/52/EÜ, 26. mai 1999, 07/4. kd 5. 6. 1999 millega kohandatakse nõukogu direktiivi 96/96/EÜ (mootorsõidukite ja nende haagiste tehnoüle- vaatust käsitlevate liikmesriikide õigusaktide ühtlustamise kohta) tehnika arenguga (EMPs kohaldatav tekst) EUROOPA ÜHENDUSTE KOMISJON, võttes arvesse Euroopa Ühenduse asutamislepingut, võttes arvesse nõukogu 20. detsembri 1996. aasta direktiivi 96/96/EÜ mootorsõidukite ja nende haagiste tehnoülevaatust käsitlevate liikmesriikide õigusaktide ühtlustamise kohta (1) ja selle artikli 7 lõiget 2, ning arvestades, et: (1) (2) (3) (4) (5) (6) Euroopa programmis “Auto-Oil” (2) määrati kindlaks mootorsõidukite hooldusstandard, millel on tähtis osa liikluse mõjus õhukvaliteedile; direktiivi 96/96/EÜ II lisa punktis 8. 2 määratakse kindlaks, millised testid tuleb perioodilistel inspek- teerimistel teha kontrollimaks, kas sõidukid on õigesti hooldatud; direktiivi 92/55/EMÜ (3) II lisa punktis 8. 2. 2 määratakse kindlaks, et alates 1. jaanuarist 1996 tuleb testida diiselmootoriga sõidukite heitgaaside suitsusust lühiajalise “vabakiirenduse” mootoritestiga, mil mootorit kiirendatakse oma inertsi vastu; käesolevas direktiivis sätestatakse tehniline kohandamine, mis parandab diiselmootoriga sõidukite tehnoülevaatuse tulemuslikkust heitgaaside suhtes; tuleb veel edasi töötada alternatiivsete testimisprotseduuride väljaarendamiseks, et kontrollida diisel- mootoriga sõidukite hooldustingimusi, eelkõige tahkete osakeste ja NOx suhtes; käesolevas direktiivis ettenähtud meetmed on kooskõlas direktiivi 96/96/EÜ artikli 8 alusel asutatud mootorsõidukite tehnoülevaatuse direktiivi tehnika arenguga kohandamise komitee arvamusega, ON VASTU VÕTNUD KÄESOLEVA DIREKTIIVI: Artikkel 1 Direktiivi 96/96/EÜ muudetakse järgmiselt. II lisa punkt 8. 2. 2. asendatakse järgmisega: “8. 2. 2. Survesüütemootoriga (diiselmootoriga) mootorsõidukid: a) Heitgaaside suitsusust mõõdetakse vabakiirendusel (koormust ei rakendata miinimum- pööretest kuni katkesti rakendumiseni), käigukang on neutraalses asendis ja sidur on lahu- tatud. b) Sõiduki ettevalmistus: 1. Sõidukit võib testida ilma ettevalmistuseta, kuid ohutuse mõttes tuleb kontrollida, kas mootor on soe ja rahuldavas mehaanilises seisukorras. (1) EÜT L 46, 17. 2. 1997, lk 1. (2) Kolmepoolne programm õli- ja mootoritööstusharude ning Euroopa Komisjoni talituste osalusel, mille eesmärk on sõidukite heitgaaside ja kütuse kvaliteedistandardite väljatöötamine aastaks 2000. (3) EÜT L 225, 10. 8. 1992, lk 68. 07/4. kd ET Euroopa Liidu Teataja 361 2. Välja arvatud punkti d alapunktis 5 nimetatud juhtudel ei loeta ühtki sõidukit tehno- ülevaatust mitteläbinuks, kui see ei ole ette valmistatud vastavalt järgmistele nõuetele. 3. Mootor peab olema täiesti soe, näiteks mootoriõli temperatuur peab õlimõõtevarda torus sondiga mõõdetuna olema vähemalt 80 °C või, kui see on madalam, vastama normaalsele töötemperatuurile või peab infrapunase kiirguse alusel mõõdetud mootori- silindrite temperatuur olema eespool nimetatud temperatuuriga vähemalt samaväärne. Kui seoses sõiduki koostega ei ole selline mõõtmine praktiline, võib mootori normaalse töötemperatuuri määrata muul viisil, näiteks mootori töötamise põhjal. jahutusventilaatori 4. Heitgaasisüsteemi puhastatakse vähemalt kolme vabakiirendustsükliga või samaväärse meetodiga. c) Testimismenetlus: 1. Mootorsõiduki väljalaskesüsteemi kohaste osade visuaalne kontroll võimalike lekete avastamiseks. 2. Mootor ja mis tahes turboülelaadur peab enne iga vabakiirendustsüklit olema tühikäi- gul. Suure võimsusega diiselmootorite puhul tähendab see vähemalt 10sekundilist oota- mist pärast gaasipedaali vabastamist. 3. 4. Iga vabakiirendustsükli alustamiseks tuleb gaasipedaal kiiresti ja sujuvalt (vähem kui ühe sekundiga), kuid mitte ägedalt alla vajutada, saavutamaks maksimaalse sissepritse pritsepumbast. Iga vabakiirendustsükli ajal jõuab mootor enne gaasipedaali vabastamist maksimaalselt lubatud pööreteni või automaatülekandega sõidukite puhul tootja määratud pööreteni või, kui need andmed ei ole kättesaadavad, kahe kolmandikuni maksimaalselt lubatud pööretest. Seda saab kontrollida näiteks mootori pöörete arvu jälgides või jättes piisa- valt aega gaasipedaali esimesest vajutamisest kuni selle vabastamiseni, mis I lisa kate- gooriatesse 1 ja 2 kuuluvate sõidukite puhul on vähemalt kaks sekundit. d) Piirnormid: 1. Kontsentratsioonitase ei tohi ületada vastavalt nõukogu direktiivile 72/306/EMÜ (2) registreerimismärgile kirjutatud taset. 2. Kui see teave ei ole kättesaadav või kui liikmesriikide pädevad asutused otsustavad seda võrdlemiseks mitte kasutada, on neeldumisteguri piirnormid järgmised: maksimaalne neeldumistegur: — ülelaadeta diiselmootorite puhul 2,5 p/min–1, — turbodiiselmootorite puhul 3,0 p/min–1 või samaväärsed väärtused, kui kasutatakse EÜ tüübikinnitamisel kasutatavatest sead- metest erinevaid seadmeliike. 3. Nende nõuete täitmisest on vabastatud sõidukid, mis on registreeritud või esmakordselt kasutusele võetud enne 1. jaanuari 1980. 4. Sõiduk loetakse ülevaatust mitteläbinuks ainult siis, kui vähemalt viimase kolme vaba- kiirendustsükli aritmeetiline keskmine ületab piirväärtust. Seda võib arvutada, jättes kõrvale mis tahes mõõtmised, mis märkimisväärselt erinevad mõõdetud keskmisest, või kasutades mis tahes statistilist arvutusmeetodit, mis võtab arvesse mõõtmiste hajuvust. Liikmesriigid võivad kehtestada piirangu testimistsüklite maksimaalsele arvule. 362 ET Euroopa Liidu Teataja 07/4. kd 5. Mittevajaliku testimise vältimiseks võivad liikmesriigid erandina punkti 8. 2. 2 alapunkti d alapunkti 4 sätetest kuulutada need sõidukid ülevaatuse mitteläbinuks, mille mõõt- mistulemused pärast vähem kui kolme vabakiirendustsükli või alapunkti b alapunktis 3 määratletud puhastamistsükli (või sellele samaväärse) läbimist ületavad märkimisväärselt piirväärtuse. Samuti võivad liikmesriigid mittevajaliku testimise vältimiseks erandina punkti 8. 2. 2 alapunkti d alapunkti 4 sätetest kuulutada need sõidukid ülevaatuse läbi- nuks, mille mõõtmistulemused pärast vähem kui kolme vabakiirendustsükli või ala- punkti b alapunktis 3 määratletud puhastamistsükli (või sellele samaväärse) läbimist jäävad märkimisväärselt piirväärtusele alla. ” Artikkel 2 Liikmesriigid jõustavad käesoleva direktiivi 1. oktoobrit 2000. Nad teatavad sellest viivitamata komisjonile. järgimiseks vajalikud õigus- ja haldusnormid enne 1. Kui liikmesriigid need meetmed vastu võtavad, lisavad nad nendesse meetmetesse või nende ametliku aval- damise korral nende juurde viite käesolevale direktiivile. Viitamise viisi näeb ette liikmesriik. Liikmesriigid edastavad komisjonile siseriiklike sätete tekstid, mis nad on vastu võtnud käesoleva 2. direktiivi reguleerimisalas. Käesolev direktiiv jõustub päeval pärast selle avaldamist Euroopa Ühenduste Teatajas. Artikkel 3 Käesolev direktiiv on adresseeritud liikmesriikidele. Artikkel 4 Brüssel, 26. mai 1999 Komisjoni nimel komisjoni liige Neil KINNOCK


title: Directiva 1999/52/CE de la Comisión, de 26 de mayo de 1999, por la que se adapta al progreso técnico la Directiva 96/96/CE del Consejo sobre la aproximación de las legislaciones de los Estados miembros relativas a la inspección técnica de los vehículos de motor y de sus remolques (Texto pertinente a los fines del EEE)

formats: html pdf print

text: L 142/26 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 5. 6. 1999 DIRECTIVA 1999/52/CE DE LA COMISIÓN de 26 de mayo de 1999 por la que se adapta al progreso técnico la Directiva 96/96/CE del Consejo sobre la aproximación de las legislaciones de los Estados miembros relativas a la inspección técnica de los vehículos de motor y de sus remolques (Texto pertinente a los fines del EEE) LA COMISIÓN DE LAS COMUNIDADES EUROPEAS, Visto el Tratado constitutivo de la Comunidad Europea, Vista la Directiva 96/96/CE del Consejo, de 20 de diciembre de 1996, sobre la aproximación de las legislaciones de los Estados miembros relativas a la inspección técnica de los vehículos de motor y de sus remolques (1), y en particular, el apartado 2 de su artículo 7, (1) (2) (3) (4) (5) (6) Considerando que el primer Programa Auto-Oil (2) concluyó que la calidad del manteni- miento de los vehículos de motor constituye un elemento decisivo en lo que se refiere a los efectos del tráfico en la calidad del aire; Considerando que la sección 8. 2 del anexo II de la Directiva 96/96/CE especifica los ensayos a realizar en las inspecciones técnicas periódicas de los vehículos, al objeto de comprobar el buen mantenimiento de los mismos; Considerando que la sección 8. 2. 2 del anexo II de la Directiva 92/55/CEE del Consejo (3), especifica que, a partir del 1 de enero de 1996, el ensayo de las emisiones de los vehículos diesel debe consistir en medir la opacidad de los gases de escape acelarando el motor en vacío (motor desembragado y pasando de la velocidad de ralenti a la velocidad de descone- xión); Considerando que la presente Directiva va dirigida a establecer una adaptación al progreso técnico que mejorará el rendimiento de las inspecciones técnicas de las emisiones de los vehículos diesel; Considerando que es preciso profundizar los estudios sobre la puesta a punto de procedi- mientos alternativos de ensayo para comprobar las condiciones de mantenimiento de los vehículos diesel, sobre todo en lo que se refiere a las partículas y los NOx; Considerando que las medidas previstas en la presente Directiva se ajustan al dictamen del Comité para la adaptación al progreso técnico de la Directiva sobre la inspección técnica de los vehículos de motor instituido en virtud del artículo 8 de la Directiva 96/96/CE, HA ADOPTADO LA PRESENTE DIRECTIVA: La Directiva 96/96/CE quedará modificada como sigue: En el anexo II, la sección 8. 2. 2 se sustituirá por el texto siguiente: Artículo 1 «8. 2. 2. Vehículos de motor equipados con motores de encendido por compresión (gasóleo). a) Medición de la opacidad de los gases de escape acelerando el motor en vacío (motor desembragado y pasando de la velocidad de ralentí a la velocidad de desconexión). b) Preacondicionamiento del vehículo: 1) Los vehículos podrán ser sometidos a ensayo sin preacondicionamiento, aunque por razones de seguridad debe comprobarse que el motor esté en caliente y en condiciones mecánicas satisfactorias. (1) DO L 46 de 17. 2. 1997, p. 1. (2) Programa tripartito entre las industrias del petróleo, el sector de la automoción y los servicios de la Comi- sión Europea dirigido a poner a punto normas de calidad para los combustibles y las emisiones de los vehículos a partir de año 2000. (3) DO L 225 de 10. 8. 1992, p. 68. 5. 6. 1999 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas L 142/27 2) No obstante lo dispuesto en el punto 5 de la letra d) siguiente, no se rechazará ningún vehículo a menos que haya sido preacondicionado de conformidad con los requisitos que se detallan a continuación. 3) El motor deberá estar caliente, por ejemplo la temperatura del aceite del motor medida mediante sonda introducida en la boquilla de la varilla de nivel de aceite debe ser como mínimo de 80 °C, o a la temperatura normal de funcionamiento si es inferior, o la temperatura del cárter motor medida por el nivel de radiación infrarroja debe ser como mínimo equivalente. Si, debido a la configuración del vehículo, tal medición es impracticable, la temperatura normal de funciona- miento del motor podrá ser determinada por otros medios, por ejemplo mediante el funcionamiento del ventilador del motor. 4) El tubo de escape deberá ser purgado mediante un mínimo de tres ciclos de aceleración en vacío o un método equivalente. c) Procedimiento de ensayo: 1) Inspección visual de los puntos pertinentes del dispositivo de escape para comprobar que no existen fugas. 2) El motor, y cualquier turbocompresor incorporado, debe estar al ralentí antes de que comience cada ciclo de aceleración en vacío. En el caso de los motores diesel de gran potencia, esto significa esperar al menos 10 segundos después de soltar el acelerador. 3) Para comenzar cada ciclo de aceleración en vacío, el acelerador debe ser retirado con rápidez y continuidad (esto es, en menos de 1 segundo), aunque no con violencia, a fin de obtener el máximo paso de la bomba de inyección. 4) Durante cada ciclo de aceleración en vacío, el motor debe alcanzar la velocidad de desconexión o, en los vehículos de transmisión automática, la velocidad especificada por el fabricante o, de no disponerse de tal información, 2/3 de la velocidad de desconexión antes de soltar el acelerador. Esto puede comprobarse, por ejemplo, controlando la velocidad del motor o dejando pasar un tiempo suficiente entre la retirada inicial y la suelta total del acelerador, que en los vehículos de las categorías 1 y 2 del anexo I debe ser de al menos 2 segundos. d) Valores límite 1) El nivel de opacidad no deberá ser superior al registrado en la placa conforme a la Directiva 72/306/CEE del Consejo (2). 2) Cuando no se disponga de este dato o las autoridades de control de los Estados miembros decidan no utilizar este valor como referencia, no deberán superarse los valores líimite del coeficiente máximo de absorción para:  motores diesel de aspiración natural: 2,5 m-1,  motores diesel sobrealimentados: 3,0 m-1, o bien los valores equivalentes cuando se utilice un tipo de aparato distinto de los usados para la homologación CE. 3) Los vehículos matriculados o puestos en circulación por primera vez antes del 1 de enero de 1980 estarán exentos del cumplimiento de estos requisitos. 4) Los vehículos serán rechazados únicamente en el caso de que la media aritmé- tica de al menos tres ciclos de aceleración en vacío sea superior al valor límite. Para efectuar tal cálculo, se podrá ignorar toda medición que se desvíe sustan- cialmente de la media medida o el resultado de cualquier cálculo estadístico que tenga en cuenta la dispersión de las medidas. Los Estados miembros podrán limitar el número máximo de ciclos de ensayo. L 142/28 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 5. 6. 1999 5) A fin de evitar ensayos innecesarios, los Estados miembros podrán, no obstante lo dispuesto en el punto 4 de la letra d) de la sección 8. 2. 2, rechazar vehículos que hayan presentado valores sutancialmente superiores a los valores límite después de menos de tres ciclos de aceleración en vacío o tras los ciclos de purga (o equivalente) especificados en el punto 3 de la letra b) de esta misma sección. Igualmente, para evitar ensayos innecesarios, los Estados miembros podrán, no obstante lo dispuesto en el punto 4 de la letra d) de la sección 8. 2. 2, aprobar vehículos que hayan presentado valores sustancialmente inferiores a los valores límite después de menos de tres ciclos de aceleración en vacío o tras los ciclos de purga (o equivalente) especificados en el punto 3 de la letra b) de esta misma sección. ». Artículo 2 Los Estados miembros pondrán en vigor las disposiciones legales, reglamentarias y adminis- 1. trativas necesarias para dar cumplimiento a lo establecido en la presente Directiva a más tardar el 1 de octubre de 2000. Informarán inmediamente de ello a la Comisión. Cuando los Estados miembros adopten dichas disposiciones, éstas incluirán una referencia a la presente Directiva o irán acompañadas de dicha referencia en su publicación oficial. Los Estados miembros establecerán las modalidades de la mencionada referencia. Los Estados miembros comunicarán a la Comisión el texto de las disposiciones de Derecho 2. interno que adopten en el ámbito regulado por la presente Directiva. La presente Directiva entrará en vigor el día siguiente al de su publicación en el Diario Oficial de las Comunidades Europeas. Artículo 3 Los destinatarios de la presente Directiva serán los Estados miembros. Artículo 4 Hecho en Bruselas, el 26 de mayo de 1999. Por la Comisión Neil KINNOCK Miembro de la Comisión


title: Komisijas Regula (EK) Nr. 1083/1999 (1999. gada 26. maijs), ar kuru groza Regulu (EEK) Nr. 1617/93 par Līguma 85. panta 3. punkta piemērošanu dažām tādu vienošanos, lēmumu un saskaņotu darbību kategorijām, kas attiecas uz lidojumu sarakstu kopīgu plānošanu un saskaņošanu, lidojumu kopīgu apkalpošanu un apspriešanos par pasažieru un kravas pārvadājumu tarifiem regulārās gaisa satiksmes līnijās, kā arī uz laika nišu sadali lidostās

eurovoc_concepts:
air freight rate
air transport
carriage of passengers
freight rate
inter-company agreement
transport planning

text: 294 LV Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis 07/4. sēj. 31999R1083 27. 5. 1999. EIROPAS KOPIENU OFICIĀLAIS VĒSTNESIS L 131/27 KOMISIJAS REGULA (EK) Nr. 1083/1999 (1999. gada 26. maijs), ar kuru groza Regulu (EEK) Nr. 1617/93 par Līguma 85. panta 3. punkta piemērošanu dažām tādu vienošanos, lēmumu un saskaņotu darbību kategorijām, kas attiecas uz lidojumu sarakstu kopīgu plānošanu un saskaņošanu, lidojumu kopīgu apkalpošanu un apspriešanos par pasažieru un kravas pārvadājumu tarifiem regulārās gaisa satiksmes līnijās, kā arī uz laika nišu sadali lidostās EIROPAS KOPIENU KOMISIJA, ņemot vērā Eiropas Kopienas dibināšanas līgumu, ņemot vērā Padomes 1987. gada 14. decembra Regulu (EEK) Nr. 3976/87 par Līguma 85. panta 3. punkta piemērošanu dažām nolīgumu un saskaņotu darbību kategorijām gaisa trans- porta nozarē (1), kurā jaunākie grozījumi izdarīti ar Austrijas, Somijas un Zviedrijas Pievienošanās aktu, un jo īpaši minētās regulas 3. pantu, publicējusi šīs regulas projektu (2), apspriedusies ar Padomdevēju komiteju vienošanos un dominē- joša stāvokļa jautājumos gaisa transporta nozarē, (1) (2) (3) tā kā Regula (EEK) Nr. 3976/87 dod Komisijai tiesības ar regulu piemērot Līguma 81. panta 3. punktu (bijušo 85. panta 3. punktu) dažām nolīgumu, lēmumu un saskaņotu darbību kategorijām gaisa satiksmes nozarē, uz ko attiecas 81. panta 1. punkts, kas cita starpā attie- cas uz lidsabiedrību grafiku kopīgu plānošanu un saskaņošanu, apspriedēm par pasažieru, bagāžas un kra- vas pārvadāšanas tarifiem regulārās gaisa satiksmes līnijās, jaunu mazāk noslogotu regulārās gaisa satiksmes laika nišu sadali līniju kopīgu apkalpošanu, kā arī lidostās un lidostu grafiku sastādīšanu; tā kā ar Regulu (EEK) Nr. 1617/93 (3), kurā jaunākie ir izdarīti ar Regulu (EK) Nr. 1523/96 (4), grozījumi Komisija piešķīra grupālo atbrīvojumu iepriekšminē- tajām jomām; tā kā minētā regula bija piemērojama līdz 1998. gada 30. jūnijam; tā kā pirms 1998. gada 30. jūnija Komisija sāka plašu izmeklēšanu, lai pārbaudītu, ciktāl būtu jāturpina atbrī- vot minētās četras gaisa satiksmes jomas, uz kurām (1) OV L 374, 31. 12. 1987. , 9. lpp. (2) OV C 369, 28. 11. 1998. , 2. lpp. (3) OV L 155, 26. 6. 1993. , 18. lpp. (4) OV L 190, 31. 7. 1996. , 11. lpp. attiecas Regula (EEK) Nr. 1617/93; tā kā attiecīgajiem saimnieciskās dzīves dalībniekiem lūdza sniegt sīku to darbību uzskaitījumu, ar kurām tie nodarbojas katrā no četrām jomām, kas ir minētas attiecīgajā regulā, un Komisijai paziņot kādas ir jaunu konkurentu iespējas ienākt tirgū; tā kā pašreiz pieejamie šīs izmeklēšanas rezultāti un dalībnieku atbildes ļauj secināt, ka nav ieteicams paga- rināt grupveida atbrīvojumus nolīgumiem par kopīgu grafiku plānošanu un saskaņošanu, kā arī nolīgumiem par kopīgu apkalpošanu; tā kā šī secinājuma pamatā ir jo īpaši konstatējums, ka šādu nolīgumu priekšmets, sadarbība, alianšu gadījumā, piemēram, divpusējas ko nevarētu atbrīvot atbilstoši Regulai (EEK) Nr. 1617/93; tā kā tādēļ nepagarina Regulas (EEK) Nr. 1617/93 piemē- rošanu šīm divām jomām, vienlaikus pārvadātājiem neatņemot iespēju lūgt individuālu atbrīvojumu atbilstoši 81. panta 3. punktam; ir plašāka komerciālā apspriedes par tarifiem, tā kā izmeklēšanu par nolīgumiem un saskaņotām darbībām attiecībā uz apspriedēm par tarifiem pasažieru un to bagāžas pārvadāšanai regulārajā gaisa satiksmē, kā arī par laika nišu sadali lidostās nevarēja pabeigt laikus, lai pieņemtu un publicētu jaunu regulu pirms 1998. gada 30. jūnija; tā kā juridiskās noteiktības nodrošināšanai attiecībā uz iesaistītajiem uzņēmumiem, kā arī lai izdarītu secināju- mus par kārtējo izmeklēšanu tā, lai apstiprinātu jaunu regulu līdz 2001. gada 30. jūnijam, līdz šai dienai būtu vēlams pagarināt Regulas (EEK) Nr. 1617/93 noteikumu piemērošanu apspriedēm par tarifiem pasažieru un to bagāžas pārvadājumos un laika nišu sadali lidostās; (4) (5) (6) (7) tā kā Regula (EEK) Nr. 1617/93 tādēļ būtu atbilstīgi jāgroza, 07/4. sēj. LV Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis 295 IR PIEŅĒMUSI ŠO REGULU. 1. pants Regulu (EEK) Nr. 1617/93 groza šādi. 1. Svītro 1. panta pirmo un otro ievilkumu. 2. Svītro 2. un 3. pantu. 4. Regulas 7. pantā vārdus “1998. gada 30. jūnijam” aizstāj ar vārdiem “2001. gada 30. jūnijam”. 2. pants Šī regula stājas spēkā dienā, kad tā publicēta Eiropas Kopienu Oficiālajā Vēstnesī. 3. Regulas 6. pantā svītro ii) apakšpunktu. Regulu piemēro no 1998. gada 1. jūlija. Šī regula uzliek saistības kopumā un ir tieši piemērojama visās dalībvalstīs. Briselē, 1999. gada 26. maijā Komisijas vārdā — Komisijas loceklis Karel VAN MIERT


title: Det Økonomiske og Sociale Udvalgs udtalelse om «Kommissionens forslag til Rådets forordning om tredje ændring af forordning (EF) nr. 850/98 af 30. marts 1998 om bevarelse af fiskeressourcerne gennem tekniske foranstaltninger til beskyttelse af unge marine organismer»

eurovoc_concepts:
conservation of fish stocks
fishery resources
fishing area
fishing net
fishing regulations
protection of animal life

text: 22. 7. 1999 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende C 209/27 Det Økonomiske og Sociale Udvalgs udtalelse om »Kommissionens forslag til Rådets forordning om tredje ændring af forordning (EF) nr. 850/98 af 30. marts 1998 om bevarelse af fiskeressourcer- ne gennem tekniske foranstaltninger til beskyttelse af unge marine organismer« (1999/C 209/08) Rådet for Den Europæiske Union besluttede den 28. april 1999 under henvisning til EF-traktatens artikel 43 og 198 at anmode om Det Økonomiske og Sociale Udvalgs udtalelse om det ovennævnte emne. Det Økonomiske og Sociale Udvalg besluttede at overdrage det forberedende arbejde til Eduardo Chagas som hovedordfører. Det Økonomiske og Sociale Udvalg vedtog på sin 364. plenarforsamling af 26. og 27. maj 1999, mødet den 26. maj 1999, enstemmigt følgende udtalelse. 1. Indledning 2. Generelle bemærkninger 1. 1. Med forordning (EF) 850/98 (1) vedtog Rådet tekniske foranstaltninger til beskyttelse af unge marine organismer. 2. 1. ØSU godkender forslaget til forordning. 1. 2. Efter at forordningen var vedtaget og offentliggjort, viste det sig, at den ikke tog højde for visse aspekter, som Kommissionen var blevet gjort bekendt med. 2. 2. Forslaget tager sigte på at rette op på nogle mangler og tage højde for visse nye forhold, der ikke blev taget hensyn til i forordning (EF) nr. 850/98. Det foreliggende forslag til forordning ændrer forord- 1. 3. ning (EF) nr. 850/98 på disse punkter. (1) EFT L 125 af 27. 4. 1998. Bruxelles, den 26. maj 1999. 2. 3. Der er tale om en ganske normal tilpasning af tekniske foranstaltninger, som skal sikre det bedst mulige kompromis mellem den ideelle tekniske foranstaltning og de reelle vilkår for fiskeriet. Beatrice RANGONI MACHIAVELLI Formand for Det Økonomiske og Sociale Udvalg


title: Verordnung (EG) Nr. 1090/1999 der Kommission vom 26. Mai 1999 zur Festsetzung der im Sektor Reis geltenden Einfuhrzölle

eurovoc_concepts:
CCT duties
import
rice

formats: pdf print

text: 27. 5. 1999 DE Amtsblatt der Europ(cid:132)ischen Gemeinschaften L 131/43 VERORDNUNG (EG) Nr. 1090/1999 DER KOMMISSION vom 26. Mai 1999 zur Festsetzung der im Sektor Reis geltenden Einfuhrz(cid:148)lle DIE KOMMISSION DER EUROP(cid:142)ISCHEN GEMEINSCHAFTEN (cid:190) gest(cid:129)tzt auf den Vertrag zur Gr(cid:129)ndung der Europ(cid:132)ischen Gemeinschaft, gest(cid:129)tzt auf die Verordnung (EG) Nr. 3072/95 des Rates vom 22. Dezember 1995 (cid:129)ber die gemeinsame Markt- organisation f(cid:129)r Reis (1), zuletzt ge(cid:132)ndert durch die Verordnung (EG) Nr. 2072/98 (2), gest(cid:129)tzt auf die Verordnung (EG) Nr. 1503/96 der Kommission vom 29. Juli 1996 mit Durchf(cid:129)hrungs- bestimmungen zu der Verordnung (EG) Nr. 3072/95 des Rates betreffend die Erhebung von Einfuhrz(cid:148)llen im Reissektor (3), zuletzt ge(cid:132)ndert durch die Verordnung (EG) Nr. 2831/98 (4), insbesondere auf Artikel 4 Absatz 1, in Erw(cid:132)gung nachstehender Gr(cid:129)nde: Gem(cid:132)ß Artikel 11 der Verordnung (EG) Nr. 3072/95 werden bei der Einfuhr der in Artikel 1 derselben Verord- nung genannten Erzeugnisse die Z(cid:148)lle des Gemeinsamen Zolltarifs erhoben. Bei den Erzeugnissen von Absatz 2 desselben Artikels entsprechen die Z(cid:148)lle jedoch dem bei ihrer Einfuhr geltenden Interventionspreis, erh(cid:148)ht bei der Einfuhr von gesch(cid:132)ltem oder vollst(cid:132)ndig geschliffenem Reis um einen bestimmten Prozentsatz und vermindert um den Einfuhrpreis. Dieser Zoll darf jedoch den Satz des Gemeinsamen Zolltarifs nicht (cid:129)berschreiten. Gem(cid:132)ß Artikel 12 Absatz 3 der Verordnung (EG) Nr. 3072/95 wird der cif-Einfuhrpreis unter Zugrundelegung der repr(cid:132)sentativen Preise des betreffenden Erzeugnisses auf dem Weltmarkt oder auf dem gemeinschaftlichen Einfuhrmarkt berechnet. Mit der Verordnung (EG) Nr. 1503/96 wurden die Durch- f(cid:129)hrungsbestimmungen erlassen, die sich auf die Verord- nung (EG) Nr. 3072/95 beziehen und die im Sektor Reis geltenden Z(cid:148)lle betreffen. Die Einfuhrz(cid:148)lle gelten, bis eine Neufestsetzung in Kraft tritt, außer wenn in den zwei Wochen vor der folgenden Festsetzung keine Notierung in der Referenzquelle gem(cid:132)ß Artikel 5 der Verordnung (EG) Nr. 1503/96 vorliegt. Damit sich die Einfuhrz(cid:148)lle reibungslos anwenden lassen, sollten zu ihrer Berechnung die in einem Bezugszeitraum festgestellten Marktkurse zugrunde gelegt werden. Die Anwendung der Verordnung (EG) Nr. 1503/96 hat die Festsetzung der Z(cid:148)lle gem(cid:132)ß den Anh(cid:132)ngen der vorliegenden Verordnung zur Folge (cid:190) HAT FOLGENDE VERORDNUNG ERLASSEN: Artikel 1 Die im Sektor Reis gem(cid:132)ß Artikel 11 Abs(cid:132)tze 1 und 2 der Verordnung (EG) Nr. 3072/95 anwendbaren Einfuhrz(cid:148)lle werden in Anhang I unter Zugrundelegung der im Anhang II angegebenen Bestandteile festgesetzt. Artikel 2 Diese Verordnung tritt am 27. Mai 1999 in Kraft. Diese Verordnung ist in allen ihren Teilen verbindlich und gilt unmittelbar in jedem Mitgliedstaat. Br(cid:129)ssel, den 26. Mai 1999 F(cid:129)r die Kommission Franz FISCHLER Mitglied der Kommission (1) ABl. L 329 vom 30. 12. 1995, S. 18. (2) ABl. L 265 vom 30. 9. 1998, S. 4. (3) ABl. L 189 vom 30. 7. 1996, S. 71. (4) ABl. L 351 vom 29. 12. 1998, S. 25. L 131/44 DE Amtsblatt der Europ(cid:132)ischen Gemeinschaften 27. 5. 1999 ANHANG I Festsetzung der Einfuhrz(cid:148)lle f(cid:129)r Reis und Bruchreis Drittl(cid:132)nder (außer AKP-Staaten und Bangladesch) (3) (7) AKP-Staaten (1) (2) (3) Zoll (5) Bangladesch (4) Basmati Indien und Pakistan (6) (cid:142)gypten (8) (in EUR/t) (7) (7) (7) (7) (7) (7) (7) (7) 210,90 210,90 210,90 232,16 210,90 210,90 210 90 232,16 431,74 431,74 431,74 (7) 431,74 431,74 431,74 (7) 431,74 431,74 431,74 (7) 431,74 431,74 431,74 (7) (7) 83,41 83,41 83,41 83,41 83,41 83,41 83,41 83,41 69,48 69,48 69,48 76,92 69,48 69,48 69,48 76,92 138,72 138,72 138,72 160,51 138,72 138,72 138,72 160,51 138,72 138,72 138,72 160,51 138,72 138,72 138,72 160,51 49,58 121,01 121,01 121,01 121,01 121,01 121,01 121,01 121,01 101,11 101,11 101,11 111,74 101,11 101,11 101,11 111,74 200,96 200,96 200,96 232,09 200,96 200,96 200,96 232,09 200,96 200,96 200,96 232,09 200,96 200,96 200,96 232,09 (7) 0,00 0,00 188,03 188,03 188,03 188,03 188,03 188,03 188,03 188,03 158,18 158,18 158,18 174,12 158,18 158,18 158,18 174,12 323,81 323,81 323,81 370,50 323,81 323,81 323,81 370,50 323,81 323,81 323,81 370,50 323,81 323,81 323,81 370,50 114,00 KN-Code 1006 10 21 1006 10 23 1006 10 25 1006 10 27 1006 10 92 1006 10 94 1006 10 96 1006 10 98 1006 20 11 1006 20 13 1006 20 15 1006 20 17 1006 20 92 1006 20 94 1006 20 96 1006 20 98 1006 30 21 1006 30 23 1006 30 25 1006 30 27 1006 30 42 1006 30 44 1006 30 46 1006 30 48 1006 30 61 1006 30 63 1006 30 65 1006 30 67 1006 30 92 1006 30 94 1006 30 96 1006 30 98 1006 40 00 (1) Bei der Einfuhr von Reis mit Ursprung in den AKP-Staaten gilt der im Rahmen der Verordnung (EG) Nr. 1706/98 des Rates (ABl. L 215 vom 1. 8. 1998, S. 12) und der ge(cid:132)nderten Verordnung (EG) Nr. 2603/97 der Kommission (ABl. L 351 vom 23. 12. 1997, S. 22) festgelegte Zoll. (2) Gem(cid:132)ß der Verordnung (EG) Nr. 1706/98 wird bei der unmittelbaren Einfuhr von Erzeugnissen mit Ursprung in den Staaten in Afrika, im karibischen Raum und im Pazifischen Ozean in das (cid:129)berseeische Departement R(cid:130)union kein Zoll erhoben. (3) Der bei der Einfuhr von Reis in das (cid:129)berseeische Departement R(cid:130)union zu erhebende Zoll ist in Artikel 11 Absatz 3 der Verordnung (EG) Nr. 3072/95 festgesetzt. (4) Bei der Einfuhr von Reis, ausgenommen Bruchreis (KN-Code 1006 40 00), mit Ursprung in Bangladesch gilt der im Rahmen der Verordnung (EWG) Nr. 3491/90 des Rates (ABl. L 337 vom 4. 12. 1990, S. 1) und der ge(cid:132)nderten Verordnung (EWG) Nr. 862/91 der Kommission (ABl. L 88 vom 9. 4. 1991, S. 7) festgelegte Zoll. (5) Gem(cid:132)ß Artikel 101 Absatz 1 des ge(cid:132)nderten Beschlusses 91/482/EWG des Rates (ABl. L 263 vom 19. 9. 1991, S. 1) werden Erzeugnisse mit Ursprung in (cid:129)berseeischen L(cid:132)ndern und Gebieten zollfrei eingef(cid:129)hrt. (6) F(cid:129)r gesch(cid:132)lten Reis der Sorte Basmati, der seinen Ursprung in Indien und Pakistan hat, wird eine Erm(cid:132)ßigung um 250 EUR/t ber(cid:129)cksichtigt (Artikel 4a der ge(cid:132)nderten Verordnung (EG) Nr. 1503/96). (7) Zollsatz des Gemeinsamen Zolltarifs. (8) Bei der Einfuhr von Reis mit Ursprung in und Herkunft aus (cid:142)gypten gilt der im Rahmen der Verordnungen (EG) Nr. 2184/96 des Rates (ABl. L 292 vom 15. 11. 1996, S. 1) und (EG) Nr. 196/97 der Kommission (ABl. L 31 vom 1. 2. 1997, S. 53) festgelegte Zoll. 27. 5. 1999 DE Amtsblatt der Europ(cid:132)ischen Gemeinschaften L 131/45 ANHANG II Berechnung des im Sektor Reis zu erhebenden Einfuhrzolls Paddy Reisbruch Gesch(cid:132)lt Geschliffen Gesch(cid:132)lt Geschliffen Indica Japonica 1. Einfuhrzoll (EUR/t) (1) 232,16 494,00 210,90 431,74 2. Berechnungsbestandteile a) cif-Preis Arag (EUR/t) b) fob-Preis (EUR/t) c) Frachtkosten (EUR/t) d) Quelle (1) Zollsatz des Gemeinsamen Zolltarifs. (cid:190) (cid:190) (cid:190) (cid:190) 343,66 279,67 390,51 422,39 (cid:190) (cid:190) (cid:190) (cid:190) 362,28 394,16 28,23 28,23 USDA USDA Operator Operator (1) (cid:190) (cid:190) (cid:190) (cid:190)


title: Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het document "Economische hervorming: Verslag over de werking van de producten- en kapitaalmarkten in de EU - Voorgelegd door de Commissie naar aanleiding van de conclusies van de Europese Raad van Cardiff"

eurovoc_concepts:
action programme
capital market
commodities market
economic policy
single market

text: C 209/28 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 22. 7. 1999 Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het document „Economische hervorming: Verslag over de werking van de producten- en kapitaalmarkten in de EU — Voorgelegd door de Commissie naar aanleiding van de conclusies van de Europese Raad van Cardiff” (1999/C 209/09) Op 25 februari 1999 heeft het Economisch en Sociaal Comité besloten, overeenkomstig artikel 23, lid 2 van zijn Reglement van Orde een advies op te stellen over het document „Economische hervorming: Verslag over de werking van de producten- en kapitaalmarkten in de EU — Voorgelegd door de Commissie naar aanleiding van de conclusies van de Europese Raad van Cardiff”. De Afdeling „Interne markt, productie en consumptie”, die met de voorbereiding van de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 18 mei 1999 goedgekeurd; rapporteur was de heer Cal, co-rapporteur de heer Simpson. Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 364e zitting van 26 en 27 mei 1999(vergadering van 26 mei) het volgende advies uitgebracht, dat met 77 stemmen, bij 4 onthoudingen is goedgekeurd. N. B. : Tijdens het opstellen van dit advies besloot de Waarnemingspost interne markt ook de volgende twee Commissiedocumenten te behandelen: „Evaluatie van het actieprogramma voor de interne markt, juni 1997 — december 1998” en Inleiding „Economische en structurele hervormingen in de EU (Cardiff II). ” Het Comité is ermee ingenomen dat het de mogelijkheid krijgt zich uit te spreken over de drie documenten die betrekking hebben op de interne markt: de evaluatie van het actieprogram- ma, het verslag over de werking van de producten- en kapitaalmarkten in de EU (Cardiff I) en het verslag over de economische en structurele hervormingen in de EU (Cardiff II). Het Comité blijft erbij dat bij de evaluatie van het actieprogramma voor de interne markt niet alleen de omzetting van richtlijnen, maar ook de juridische en economische aspecten van een en ander aandacht zouden moeten krijgen. 1. Evaluatie van het actieprogramma voor de interne markt, juni 1997-december 1998 1. 1. Na de Europese Raad van Amsterdam, die in juni 1997 werd gehouden, publiceerde de Commissie haar actieprogram- ma voor de interne markt (CSE(97) 1 def. ). Dit document bevatte een aantal belangrijke maatregelen om de werking van de interne markt vo´ o´ r 1 januari 1999 aanmerkelijk te verbeteren. De meest recente evaluatie van de resultaten van dit programma dateert van eind 1998 (COM(1999) 74 def. ). De Commissie baseert zich hierin op de eerdere „scoreborden voor de interne markt”, waarvan het derde in oktober 1998 werd uitgebracht (1). De drie rapporten zijn ook door het Comité behandeld; op 24 februari 1999 werd het advies over het derde scorebord goedgekeurd (2). 1. 2. In de afgelopen anderhalf jaar lag het accent vooral op grote, macro-economische vraagstukken, zoals de invoering van de monetaire unie, de inspanningen van de lidstaten om (1) SEC(1998) 1889. (2) PB C 101 van 12. 4. 1999. aan de convergentiecriteria te voldoen en de totstandbrenging van het stabiliteits- en groeipact (inclusief de maatregelen die de lidstaten in het kader hiervan moesten nemen). 1. 3. Uit deze evaluatie van het actieprogramma voor de interne markt blijkt dat de interne markt zich ook in andere opzichten gestaag is blijven ontwikkelen. 1. 4. In de evaluatie wordt ingegaan op de maatregelen die zijn genomen om de vier strategische doelstellingen van het actieprogramma te verwezenlijken: — doeltreffender regelgeving; — opheffing van de voornaamste marktverstoringen; — opheffing van sectorale belemmeringen voor marktintegra- tie; — totstandbrenging van een interne markt die alle burgers ten goede komt. 1. 5. Een groot aantal aspecten van het actieprogramma passeert kort de revue. Het gaat hierbij om wetgevingsinitiatie- ven, beleidsevaluaties en een reeks particuliere initiatieven die verband houden met de strategische doelstellingen. In eerdere adviezen heeft het Comité zijn instemming betuigd met deze aanpak en het brede scala aan behandelde onderwerpen toegejuicht. In dit advies wil het Comité duidelijk maken hoe belangrijk de in de evaluatie aan de orde komende activiteiten zijn geweest en een beperkt aantal onderwerpen noemen die voor nadere evaluatie in aanmerking komen. Dankzij de manier waarop de Commissie haar evaluatie 1. 6. presenteert kan het Comité gemakkelijker commentaar op het actieprogramma leveren. Het Comité is vooral te spreken over het analytische overzicht (in bijlage 2) van de vooruitgang die bij het verwezenlijken van elk van de genoemde doelstellingen is geboekt. Het is ook een goede zaak dat de gebieden waarop van weinig of geen vooruitgang sprake is, expliciet worden genoemd. 22. 7. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 209/29 Het Comité gaat eerst 1. 7. in op een aantal van de belangrijkste successen die tijdens de uitvoering van het actieprogramma zijn behaald. Vervolgens worden enkele dui- delijke tekortkomingen behandeld en ten slotte zet het Comité uiteen welke verdere maatregelen de Commissie het best kan nemen om een oplossing te vinden voor een aantal kwesties die tijdens de uitvoering van het actieprogramma naar voren zijn gekomen. Beoordeling van de resultaten 1. 8. Volgens de Commissie is het actieprogramma een succes gebleken. In de inleiding zegt zij: „…in de meeste, maar niet in alle gevallen werden de doelstellingen van het actieprogramma verwezenlijkt. ” Het Comité is het hiermee eens en deelt ook het standpunt dat de door het actieprogram- ma gevoede discipline een positief, constructief effect heeft gehad. Wel is het zo dat een evaluatie door een externe partij kritischer had kunnen uitvallen. 1. 9. Veel resultaten van het actieprogramma dragen bij aan de beleidsontwikkeling en zijn geen afgeronde, aparte stappen. Pogingen om de effecten op de langere termijn van het actieprogramma te beoordelen zijn dan ook weinig zinvol. Een groot aantal van de nagestreefde doelstellingen maakt namelijk deel uit van een grotere reeks maatregelen die over een veel langere periode geleidelijk gestalte zullen krijgen. Hoewel algemene overzichten altijd wel tekortkomin- 1. 10. gen vertonen, heeft de Commissie volgens het Comité duidelijk vooruitgang geboekt in haar streven om conclusies met betrekking tot nieuwe en gewijzigde EU-wetgeving uit te werken en te publiceren. Ook de lidstaten zijn opgeschoten met de omzetting van wetgeving. Ten slotte is de regelgeving inderdaad effectiever geworden, al vallen de resultaten op dit gebied wel enigszins tegen. 1. 11. Richtlijnen: Het is een goede zaak dat de achterstand bij de omzetting van richtlijnen door de lidstaten wordt weggewerkt, al had dit al veel eerder moeten gebeuren. De resterende achterstand is echter nog altijd verontrustend. Terecht wijst de Commissie erop dat ook na de uitvoering van het actieprogramma een systeem van tijdschema’s en toezicht nodig zal blijven. 1. 13. Andere resultaten van het actieplan zijn: a) een mechanisme om ingrijpende belemmeringen van het vrije verkeer van goederen aan te pakken; b) concrete voorstellen om de nationale en EU-voorschriften inzake de interne markt te vereenvoudigen; c) mechanismen om problemen op te lossen door middel van het opzetten van contact- en coördinatiecentra; d) een gedragscode om schadelijke belastingconcurrentie te voorkomen; e) afgeronde herziening van de richtsnoeren voor overheids- steun; f) regels die de liberalisering van de gassector mogelijk maken; g) verbetering van de arbeidstijdenrichtlijn; h) i) invoering van het toetsingspanel van het bedrijfsleven om regelgevingsvoorstellen te verbeteren; voorstellen om het BTW-stelsel te moderniseren en te rationaliseren. 1. 14. Het mechanisme om ernstige belemmeringen voor het vrije verkeer aan te pakken, is echter een compromis van de Raad en moet in de praktijk zijn waarde nog bewijzen. Het SLIM-initiatief 1. 14. 1. (Simpler Legislation for the Internal Market) is slechts ten dele een succes te noemen. Verdere evaluatie is nodig om na te gaan of het een efficiënt middel is om de wetgeving te vereenvoudigen. De Raad heeft met veel van de voorgestelde richtlijnen niet ingestemd; slechts een zeer gering aantal is wel goedgekeurd en uitgevoerd. De Commissie zou moeten toezien op de gehanteerde methoden en de resultaten van het initiatief moeten beoordelen. 1. 14. 2. De voorstellen om BTW-regels te moderniseren en uniform toe te passen zijn een goede zaak, omdat de activitei- ten van bedrijven erdoor vergemakkelijkt kunnen worden. Zij zijn echter slechts een eerste stap op de weg naar het beoogde, op het oorsprongsbeginsel gebaseerde BTW-stelsel. Tekortkomingen 1. 12. Overheidsopdrachten: Hoe moeilijk het is om de toegang tot overheidsopdrachten te verbreden, blijkt wel uit het volgende. Volgens de Commissie worden de richtlijnen op het gebied van openbare aanbestedingen maar uiterst langzaam omgezet. Tegelijkertijd heeft de Commissie echter zelf een Mededeling gepubliceerd waarin zij vervolgmaatregelen voor het Groenboek over overheidsopdrachten voorstelt. Het Comité vreest dat beleidsmaatregelen en besluiten van de Commissie door de lidstaten niet in voldoende mate in daden worden omgezet en in hun wetgeving worden verwerkt. 1. 15. De Commissie geeft toe dat de resultaten op sommige gebieden tegenvallen. In de gevallen waarin dit expliciet is aangegeven, zoals in bijlage II, is het Comité het met de Commissie eens. De Commissie zou duidelijk moeten maken dat zij zal doorgaan met pogingen om deze tekortkomingen te verhelpen. „Slots” voor luchthavens: Het baart het Comité vooral 1. 16. zorgen dat met de vernieuwing van de regelgeving voor de toewijzing van „slots” geen enkele vooruitgang is geboekt. C 209/30 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 22. 7. 1999 1. 17. De tevredenheid van de Commissie over een aantal van de voorgestelde maatregelen doet nogal overdreven aan. Vooral met betrekking tot de volgende punten laten de resultaten namelijk te wensen over: moeten blijven ontvangen. Het besef groeit dat de Gemeen- schap (en haar instellingen) dient samen te werken met de belangrijkste betrokken partijen, namelijk bevolking en bedrijfsleven. i) initiatieven voor wederzijdse erkenning; ii) plannen om technische problemen weg te nemen waar- door de standaardisering van bouwmaterialen wordt vert- raagd; iii) de aanpak van distorsies die het gevolg zijn van verschillen op het gebied van indirecte belastingen; iv) voorstellen voor een EU-kader voor energieheffingen; v) een tiende richtlijn inzake het vennootschapsrecht betref- fende grensoverschrijdende fusies; vi) regelgeving inzake Europese statuten voor coöperaties, verenigingen en onderlinge maatschappijen; vii) maatregelen om controles van burgers bij EU- binnengrenzen op te heffen. 1. 18. Uit het actieprogramma blijkt duidelijk dat niet alleen wat bovengenoemde onderwerpen betreft, maar ook op tal van andere belangrijke gebieden nog veel werk moet worden verzet. Hierbij moet worden gedacht aan het EG-octrooi, het statuut van de Europese vennootschap, maatregelen tegen gevallen van dubbele heffing, en een definitief BTW-stelsel. Ook moet voorkomen worden dat lidstaten nieuwe nationale obstakels op de interne markt opwerpen. Follow-up van het actieplan 1. 19. Tot eind 1998 is het actieprogramma voor de Com- missie een handig middel gebleken om doelstellingen voor een beter functionerende interne markt vast te stellen. Aan de hand van deze doelstellingen konden de maatregelen van de Commissie en de hiermee samenhangende activiteiten van de andere betrokken partijen, waaronder de regeringen van de lidstaten, gemakkelijker op hun effectiviteit worden beoor- deeld. 1. 20. Op basis van de waardevolle inzichten die het actie- programma heeft opgeleverd zou volgens het Comité een nieuwe methode moeten worden uitgewerkt om de ontwikke- ling van de interne markt en van de hiermee samenhangende vraagstukken (waaruit de vooruitgang van de Gemeenschap valt op te maken) op de voet te volgen. 1. 21. De Commissie heeft zich tot nu toe vooral bezig- gehouden met instrumenten om de interne markt tot stand te brengen en aan maatregelen om deze ontwikkeling te ondersteunen. In de toekomst zal het accent verschuiven naar maatregelen om voor een duurzame, efficiënt werkende interne markt te zorgen. De Commissie zal toezicht op een en ander moeten blijven houden en informatie over tal van onderwerpen 1. 22. De Commissie doet er goed aan een periodiek proces van evaluatie, toezicht, dialoog en analyse in te voeren. Op basis hiervan kan zij dan een aantal strategische doelstellingen voor de verdere ontwikkeling van de interne markt uitwerken en de uitgangspunten hiervan aanpassen. II Het nut van het actieprogramma en van de verslagen 1. 23. Cardiff is dat de met alle betrokken EU- I en Cardiff maatregelen geboekte vooruitgang erin op een gestructureerde manier onder de loep kan worden genomen, zodat kan worden nagegaan wat de zwakke en sterke punten zijn. Op die manier kunnen deze processen verder worden ontwikkeld tot wat is omschreven als een middel om nieuwe doelen te verwezen- lijken. Dit kan onder meer leiden tot een duidelijkere totaalvisie voor het sturen en bijstellen van de EU-doelstellingen. 1. 24. Het Comité is het eens met Commissielid Monti, die de Raad in februari 1999 het volgende voorstelde: „(. ) we hebben niet nog een actieprogramma nodig om de totstandbrenging van de interne markt af te ronden, maar wel duidelijke doelstellingen — net als bedrijven om hun beleid tegenover hun investeerders te verantwoorden; doelstellingen voor bijvoorbeeld drie jaar, waarbij we steeds na een jaar de balans opmaken om na te gaan of alles goed gaat en er geen koerswijziging nodig is. ” De Commissie heeft echter een specifiek actieprogramma voor de financiële sector uitgewerkt; het Comité is het ermee eens dat voor deze belangrijke sector een speciale aanpak nodig is. 1. 25. Het op gezette tijden vaststellen van strategische doelstellingen moet in overleg met de betrokken partijen, waaronder het Comité, gebeuren en dient de bevolking, het bedrijfsleven, de werkgelegenheid en de sociaal-economische ontwikkeling rechtstreeks ten goede te komen. Uitgaande daarvan zou een aantal meer functionele, operationele doelstel- lingen moeten worden uitgewerkt die op hun beurt weer het uitgangspunt vormen voor prestatie-indicatoren. Aan de hand hiervan kan de ontwikkeling van de interne markt worden gevolgd en kunnen risico’s, fouten of gevallen van ontoerei- kende samenwerking worden opgespoord. Op basis van de doelstellingen en de dialoog met 1. 26. de betrokken partijen zouden om de drie jaar strategische doelstellingen moeten worden vastgesteld. Deze zouden dan gebruikt moeten worden om de implicaties op de korte termijn af te bakenen (die deel van de agenda zouden uitmaken) en prestatie-indicatoren voor de jaarlijkse „Cardiff”-verslagen en het tweejaarlijkse scorebord uit te werken. De Commissie zou aan de hand van de conclusies 1. 27. van deze verslagen adequate maatregelen moeten nemen. Het Comité is het dan ook eens met Commissielid Monti, dat 22. 7. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 209/31 tijdens de eerste Raad „Interne Markt” van elk jaar de balans moet worden opgemaakt en prioriteiten dienen te worden vastgesteld. 1. 28. Het Comité hoopt dat de Commissie in de aanloop naar de Raad „Interne Markt” van juni 1999 het interne- marktbeleid voor de komende drie jaar uiteen zal zetten. 2. 1. 5. Cardiff II bevat een samenvatting van een aantal aspecten van de markten voor producten (goederen en dien- sten) en van de financiële markten die ook in Cardiff I aan de orde komen. Dit verslag gaat echter vooral over de arbeids- markt (waarbij de Commissie zich baseert op de verslagen die de lidstaten in het kader van het „Luxemburg-proces” hebben opgesteld) en de overheidsfinanciën, in het bijzonder met betrekking tot de sociale zekerheid en belastingen. 2. Producten- en kapitaalmarkten in de EU (Cardiff I) (COM(1999) 10 def. ) en Economische en structurele hervormingen in de EU (Cardiff II) (COM(1999) 61 def. ) 2. 1. Inleiding 2. 1. 1. De deelnemers aan de Europese Raad van Cardiff (15 en 16 juni 1998) waren het erover eens dat het economisch beleid vooral gericht moet zijn op groei, werkgelegenheid, macro-economische stabiliteit en een goed functioneren van de arbeidsmarkt en van de markten voor producten (goederen en diensten) en kapitaal (punt 11 van de conclusies — niet-officiële vertaling). De Raad was ingenomen met het besluit dat de lidstaten en de Commissie voortaan beknopte jaarverslagen moeten opstellen waarin zij, al naar gelang hun bevoegdheden, een overzicht geven van de situatie op de producten- en kapitaalmarkten. Een en ander zou een nuttige in de nationale aanvulling zijn op de informatie die al werkgelegenheidsplannen is vervat. De Raad was eveneens ingenomen met het voorstel van de Commissie om op basis van deze documenten een rapport op te stellen over structurele vraagstukken en het structuurbeleid. Dit rapport zal door de Ecofin-Raad en de Raad in andere samenstellingen worden behandeld. 2. 1. 2. Veelzeggend genoeg werden deze conclusies opgeno- men in het hoofdstuk over de globale richtsnoeren voor het economisch beleid (artikel 99, lid 2 van het EU-Verdrag, ex artikel 103), wat een duidelijke vingerwijzing is om deze richtsnoeren uit te breiden. De Raad benadrukte ook het effect van de structurele en economische hervormingen op de bestrijding van werkloosheid. 2. 1. 3. In reactie op de conclusies van de Raad van Cardiff publiceerde de Commissie op 20 januari 1999 een eerste verslag (Cardiff I), en op 17 februari 1999 volgde een tweede verslag (Cardiff II). Op 30 maart keurde de Commissie haar aanbeveling over de globale richtsnoeren voor het economisch beleid goed (COM(1999) 143 def. ). Deze omvatten voor het eerst richtsnoeren per lidstaat, die niet alleen op begrotings- kwesties, maar ook op de producten- en dienstenmarkten en de arbeidsmarkt betrekking hebben. 2. 1. 4. In Cardiff I analyseert de Commissie de situatie op de interne markt en stelt zij 16 prioriteiten voor het regelgevings- kader van de interne markt voor. De bedoeling hiervan is de markten flexibeler en efficiënter te maken en zo ook de efficiëntie van de Europese economie te vergroten. De Commis- sie merkt in dit verband op (blz. 4 van de inleiding): „Daarbij wordt niet gestreefd naar de ontmanteling van de nationale voorschriften, maar naar verbetering van de economische efficiëntie van het regelgevingsklimaat”. 2. 1. 6. Al deze aspecten worden uiteindelijk verwerkt in de aanbeveling van de Commissie over de globale richtsnoeren voor het economisch beleid (artikel 99, lid 2 van het EU- Verdrag, ex artikel 103). Op die manier kan een groot aantal samenhangende kwesties als één geheel worden aangepakt, wat voor de coördinatie van het economisch beleid in de Unie een belangrijke vooruitgang betekent (1). 2. 2. Algemene opmerkingen De verbetering van de economische situatie, de 2. 2. 1. versterking van de economische en sociale samenhang en de toename van de werkgelegenheid in de Unie als gevolg van de in het kader van de interne markt genomen maatregelen wordt in deze verslagen niet in voldoende mate uitgewerkt of aangetoond. De geanalyseerde indicatoren van de economische integratie hebben alleen betrekking op de handel in goederen binnen de EU, de grensoverschrijdende handel in diensten, kapitaalbewegingen en directe buitenlandse investeringen, en het vrije verkeer van werknemers. Vaak zijn herstructureringen van sectoren en ondernemingen, die als voorbeeld van de werking van de interne markt worden genoemd, te verklaren door de economische en vooral de financiële globalisering. 2. 2. 2. De concurrentiepositie van Europa lijkt er dankzij de interne markt op vooruit te zijn gegaan. Zo zijn de directe buitenlandse investeringen tussen de Europese landen onder- ling aanmerkelijk toegenomen. Ook de intracommunautaire handel nam tussen 1995 en 1997 toe, zij het niet zo snel als in de periode 1993-1995. Eveneens overdreven lijkt de bewering in Cardiff I 2. 2. 3. dat de convergentie en daling van prijzen een bewijs is voor de succesvolle werking van de interne markt of voor de vertraagde integratie van bepaalde sectoren. In Cardiff II probeert de Commissie het verschil in prijsniveau tussen de Unie en de Verenigde Staten te verklaren. Zij komt tot de conclusie dat de consumentenprijzen in de Unie hoger liggen dan in de Verenigde Staten, maar dit komt eerder door het „verschil in indirecte belastingen” dan door een minder efficiënt netwerk van groot- en detailhandel of hogere prijs/kostenmarges in de Unie. (1) Zie het ESC-advies over het Economisch jaarverslag 1999, CES 133/99 fin. C 209/32 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 22. 7. 1999 2. 2. 3. 1. Ook binnen de Unie „houdt het verschillende prijspeil verband met het BBP per hoofd van de bevolking en de indirecte belastingen”. Volgens de Commissie zijn de prijsverschillen voor diensten dubbel zo groot als die voor goederen. Zij lijkt er echter aan voorbij te gaan dat het loonaandeel in de dienstverlening in het algemeen hoger is dan in de VS en dat de loon- en productiviteitsverschillen (in een verhouding van 1 op 5 tussen de diverse lidstaten) veel groter zijn dan de door haar benadrukte prijsverschillen. Hoewel dit een belangrijk onderwerp is, wordt er in de verslagen van de Commissie geen aandacht aan besteed. 2. 2. 4. In de verslagen krijgen door overheidssteun veroor- zaakte concurrentiedistorsies onvoldoende aandacht, ook al publiceert de Commissie om de twee jaar statistieken over deze vorm van steunverlening en heeft zij er al herhaalde malen op gewezen dat de hiermee gemoeide bedragen zeer hoog zijn. De landbouwsector niet meegerekend bedraagt de overheidssteun elk jaar (gemiddeld in de periode 1995-1997) ca. 95 miljard euro of 1,2 % van het BBP van de Unie, wat meer is dan de totale EU-begroting. Terecht merkt de Commissie concreet op dat zij zelf „waakzaam” moet zijn en dat de lidstaten een tijdschema voor de vermindering van overheidssteun vast moeten stellen en veranderingen moeten aanbrengen in de huidige structuur, waarin het accent ligt op ad hoc- en sectorale steun. In de aanbeveling van de Commissie zijn voor de meeste lidstaten concrete, precieze richtsnoeren opgenomen aan de hand waarvan zij hun steun zouden moeten verminderen. 2. 2. 5. Enkele van de neteligste problemen die zich voor- doen bij de liberalisering van de netwerkindustrieën houden verband met de verplichting van universele dienstverlening. Afgezien van de scheiding tussen enerzijds door regelgeving opgelegde en anderzijds op versterking van de concurrentiepo- sitie gerichte activiteiten, waaraan momenteel in alle lidstaten gewerkt wordt, bevatten de verslagen geen verdere voorstellen om de kwesties aan te pakken waar alle lidstaten in meerdere of mindere mate mee te maken hebben: verlies van arbeids- plaatsen, „betaalbare” diensten van gegarandeerde kwaliteit, omschrijving van de verplichtingen van universele dienstver- lening en de financiering hiervan, keuze van de bedrijven die hiermee belast moeten worden. Volgens de Commissie zou het liberalisatieproces „beter worden aanvaard als het duidelijk voordelen oplevert qua prijzen, kwaliteit en universaliteit van de dienstverlening. Daarom moeten de lidstaten (. ) zorgen dat deze voordelen onverwijld aan de industriële gebruiker en de II). consument worden doorgegeven” (blz. 5 van Cardiff Het Comité is het hiermee eens, maar vindt wel dat het subsidiariteitsbeginsel op dit gebied moet worden nageleefd. Verder zijn liberaliseringen alleen aanvaardbaar als naast de door de Commissie genoemde punten ook rekening wordt gehouden met de situatie van werknemers die er de negatieve gevolgen van kunnen ondervinden. 2. 2. 6. Op het gebied van het vrije verkeer van werknemers, dat een van de vier pijlers van de interne markt zou moeten vormen, is de achterstand het grootst. Zowel de regelgeving als de sociaal-economische werkelijkheid leveren problemen op. De Commissie geeft toe dat het aantal werknemers dat een baan heeft in een andere lidstaat gering is, maar wel een stijgende lijn vertoont. Wellicht kan de invoering van de euro hier voor een nieuwe impuls zorgen. In de zestien in het verslag Cardiff I geformuleerde voorstellen, in het deel over de arbeidsmarkt van het verslag Cardiff II én in de globale richtsnoeren voor het economisch beleid blijft deze kwestie echter buiten beschouwing. Het voortbestaan van het midden- en kleinbedrijf in 2. 2. 7. een opener, meer op concurrentie gerichte omgeving is van essentieel belang voor de werkgelegenheid in de Unie. Hoewel in deze ondernemingen nieuwe arbeidsplaatsen worden ge- creëerd, gaat ook een groot aantal ervan failliet (slechts minder dan de helft van alle kleine en middelgrote bedrijven weet het hoofd langer dan vijf jaar boven water te houden), waarbij weer veel banen verloren gaan. De Gemeenschap heeft al diverse initiatieven genomen en rapporten opgesteld, en ook de lidstaten hebben wat dit betreft niet stilgezeten. In de verslagen wordt echter geen enkel verband gelegd tussen deze maatregelen en de invloed ervan op de werkgelegenheidsont- wikkeling. Europese ondernemingen groeien minder sterk in omvang dan Amerikaanse ondernemingen; vooral in sectoren met een hoog innovatiegehalte worden zij nooit zo groot dat zij de internationale concurrentieverhoudingen in belangrijke mate beïnvloeden. De groei van het MKB dient in de interne markt te worden bevorderd door enerzijds het regelgevingska- der te verbeteren en daarin specifiek te verwijzen naar fiscale en arbeidsaspecten, en anderzijds de financiële markten doel- treffender te laten functioneren. Om groei te bevorderen is het met name zaak dat van het belastingstelsel impulsen uitgaan om ondernemingen te financieren met eigen vermogen, en dat het belastingregime voor vermogenswinsten gunstiger wordt. De doeltreffendheid van de financiële markten kan worden verbeterd door meer financiële intermediairs van voldoende gewicht in te schakelen, door de inspanningen te richten op de groei van het belastingstelsel en door een eind te maken aan de fragmentering van de markten op het stuk van valuta en regelgeving. Het Europese MKB heeft nog altijd weinig eigen kapitaal en profiteert slechts in geringe mate van gunstiger financiële regelingen. Ook krijgt het maar moeilijk toegang tot O&O-programma’s en overheidsopdrachten. Verder gaan diverse regels en concurrentiebepalingen voorbij aan de speci- fieke omstandigheden van het MKB. In het algemeen is de steunverlening aan het midden- en kleinbedrijf overgelaten aan de lidstaten. 2. 2. 8. Belastingstelsels hebben „een belangrijke invloed op de groei en de werkgelegenheid” en moeten voor een „even- wicht tussen economische doelmatigheid en sociale cohesie” zorgen (par. 4. 2 van Cardiff II). Aan de ene kant juicht de Commissie een zekere mate van „belastingconcurrentie” toe, maar aan de andere kant noemt zij „schadelijke belastingcon- currentie” een verontrustend verschijnsel, zonder duidelijk te maken wat nu precies het verschil tussen beide begrippen is. Volgens de Commissie moeten indirecte belastingen gehar- moniseerd worden en dient de plaats van BTW-inning wettelijk geregeld te worden. Toch heeft zij nog altijd geen voorstellen gedaan over de manier waarop de lidstaten (die door de invoering van het definitieve BTW-stelsel benadeeld worden) budgettair gecompenseerd moeten worden. 22. 7. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 209/33 2. 2. 9. Wat de vennootschapsbelasting en de belasting op renteopbrengsten betreft acht de Commissie „een zekere mate van coördinatie van belang en wenselijk”. Over renteopbreng- sten is al een voorstel gepubliceerd, waarover het Comité advies heeft uitgebracht. De Commissie erkent echter dat de vennootschapsbelasting in de EU wordt beheerst door een uitgebreide reeks vrijstellingen en aftrekposten die een recht- streekse invloed hebben op de belastinggrondslag, waardoor de effectieve belasting op vennootschappen grotere verschillen tussen de lidstaten vertoont dan de wettelijke tarieven. De door de Commissie aangekondigde studie over de verschillen op het gebied van de vennootschapsbelasting en over de daaruit voortvloeiende beleidskwesties moet zo snel mogelijk gepubli- ceerd worden. 2. 2. 10. In 1998 bedroeg de belastingdruk in de Europese Unie 43% van het BBP, tegen 32 % in de Verenigde Staten en 29 % in Japan (zie de tabel in par. 4. 2 van Cardiff II). De samenstelling van de belastingdruk loopt per land echter sterk uiteen. In de Unie wordt naar verhouding een groot percentage van het BBP aan de sociale zekerheid uitgegeven; in de Verenigde Staten worden sociale bescherming en ook de gezondheidszorg daarentegen grotendeels particulier geregeld (zie par. 2. 2. 13). De directe belastingen zijn in de Unie lager dan in de VS, terwijl de indirecte belastingen in de Unie weer veel hoger uitvallen dan in de VS en Japan (14 tegen respectievelijk 7 en 8 % van het BBP). 2. 2. 11. In verband met de ontwikkeling van de belasting- druk in de afgelopen jaren wijst de Commissie op het volgende EU-gemiddelde: de belastingdruk op arbeid is nog altijd hoog en neemt toe, terwijl het belastingtarief voor de consumptie stabiel is gebleven en dat voor kapitaal is gedaald (1). Volgens de Commissie „zullen de verschillen in de fiscale behandeling van financiële en kapitaaltransacties zich met het verdwijnen van de wisselkoersrisico’s steeds duidelijker manifesteren als storende factor van belang voor de allocatie van middelen” (Cardiff I, blz. 26). Maar ook hier zou grondiger moeten worden nagedacht over alternatieven om een eventueel verlies van inkomsten uit belasting op vooral laaggeschoolde arbeid te compenseren of over manieren om de socialezekerheidsstelsels efficiënter te maken. 2. 2. 13. Ook met betrekking tot de sociale zekerheid wijst de Commissie op hervormingen die momenteel worden door- gevoerd, de vele maatregelen die zijn genomen om de uitgaven binnen de perken te houden en de veranderingen die sommige lidstaten in hun financieringsstelsel hebben aangebracht. In de Unie wordt een relatief hoog percentage van het BBP aan de sociale zekerheid besteed, al bestaan er tussen de lidstaten wel grote verschillen op dit punt. In de Cohesielanden en het Verenigd Koninkrijk zijn de uitgaven het laagst. Maar zoals de Commissie zelf opmerkt: als de overheidsuitgaven en de particuliere uitgaven bij elkaar op worden geteld, blijken de verschillen met de VS veel geringer te zijn. Een tendens bij de hervorming van de socialezekerheidsstelsels in Europa is dat pensioenregelingen met autofinanciering worden gestimu- leerd, waarbij de solidariteit die kenmerkend is voor het huidige stelsel echter niet in het gedrang mag komen. Een en ander zal een grotere persoonlijke verantwoordelijkheid mogelijk maken. Deze kostenbeheersing op met name het gebied 2. 2. 14. van pensioenen is niet het enige resultaat. Volgens de Commis- sie zijn ook de (overheids)uitgaven voor de gezondheidszorg gedaald. Het is echter moeilijk te zien hoe het bij deze ontwikkelingen mogelijk is om vast te houden aan de begin- selen van universaliteit en gelijke toegang tot dienstverlening. De twee verslagen, waarin wordt verwezen naar tal van andere documenten van de Commissie, bevatten helaas geen statistische informatie waaruit blijkt dat er een verband bestaat tussen sociale-zekerheidsuitkeringen en de hoogte van de lonen in de lidstaten (uit het eerste Cohesieverslag blijkt onder meer dat zonder sociale-zekerheidsuitkeringen niet 18 %, zoals nu het geval is, maar bijna 40 % van de Europese gezinnen onder de armoedegrens zou leven). 2. 2. 14. 1. De relatief hoge levensstandaard in de Unie, de sterke economische groei en de omvang van de interne markt zijn in belangrijke mate te danken aan deze socialezekerheids- stelsels. Het is daarom betreurenswaardig dat in geen van beide verslagen op deze analyse wordt ingegaan; dan hadden namelijk alle gevolgen van de huidige hervormingen in kaart kunnen worden gebracht (2). Zolang de Commissie geen evenwichtiger en vollediger analyse van alle gevolgen van de hervormingen publiceert en haar voorstellen alleen betrekking hebben op zaken als kostenbeheersing en uitgavenbeperking, zal de hervorming van de sociale zekerheid blijven stuiten op politieke en sociale problemen. 2. 2. 12. In ieder geval moet bij het analyseren van belasting- stelsels niet alleen naar manieren om belastinginkomsten te verlagen, maar ook naar de uitgavenkant worden gekeken. In dit verband merkt de Commissie zelf op dat „bovenmatig besnoeid is op de overheidinvesteringen” (zie hoofdstuk 4 van Cardiff II). Zij verbindt hier echter geen conclusies aan, zelfs niet voor het beleid van de lidstaten die een economische achterstand moeten zien in te lopen. Ook in het gedeelte over de arbeidsmarkt wijst de 2. 2. 15. Commissie erop dat het belangrijkste doel is „een juist evenwicht te vinden tussen flexibiliteit en zekerheid”, dat „overeenkomsten tussen de sociale partners (. ) nodig zijn om te voorkomen dat verlagingen van de indirecte arbeidskosten, zoals zo vaak in het verleden het geval was, eenvoudig worden gecompenseerd door verhogingen van de winsten op de directe lonen”, en dat „collectieve overeenkomsten” moeten worden (1) Het is echter mogelijk dat deze ontwikkeling in sommige lidstaten (2) Zie o. m. het initiatiefadvies van het ESC over armoede in Europa, anders verloopt. PB C 284 van 14. 9. 1998. C 209/34 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 22. 7. 1999 bevorderd, die „aan belang winnen als instrument voor het vinden van een evenwicht tussen de verschillende belangen op de arbeidsmarkt” en dat „collectieve onderhandelingen, ook al vinden zij midden in een reorganisatie plaats, uiterst adaptief” zijn (Cardiff II, par. 3. 3). Helaas gaat zij hier niet dieper op in. De verbanden tussen werkgelegenheid en werkloos- 2. 2. 16. heid enerzijds en de interne markt en economische en structurele hervormingen anderzijds worden in de verslagen niet geanalyseerd. Dit valt des te meer te betreuren omdat de Commissie zelf haar goedkeuring heeft gehecht aan het verslag-Cecchini, waarin werd voorspeld dat de inwerkingtre- ding van de interne markt vijf miljoen nieuwe arbeidsplaatsen zou opleveren. Het eerste jaar van de interne markt „viel echter samen” met een ernstige economische recessie in de EU. Als gevolg hiervan steeg de werkloosheid tot een niveau dat sindsdien vrijwel niet meer is gedaald. In het verslag Cardiff II (par. 3. 3) maakt de Commissie in het gedeelte over de arbeidsmarkt alleen gewag van het „Luxemburg-proces” en de nationale werkgelegenheidsplannen en herhaalt zij de passage in de werkgelegenheidsrichtsnoeren waarin de sociale partners wordt gevraagd „op alle niveaus overeenkomsten te sluiten om de arbeidsorganisatie te moderniseren, onder meer door flexibele werktijden, met het oog op de productiviteit in het concurrentievermogen van de bedrijven”. En passant levert de Commissie kritiek op de vermindering van het aantal arbeidsuren per week, een ontwikkeling die zich in diverse lidstaten voordoet. Volgens haar zullen arbeidstijdverminderin- gen die niet met de sociale partners zijn overeengekomen „waarschijnlijk averechts werken”. Ook richt zij haar pijlen op de wetgeving inzake arbeidsbescherming, al geeft zij wel toe dat „de strenge arbeidsbeschermingswetgeving niet mag worden beschouwd als de enige oorzaak van de hoge werkloos- heid in Europa”. 2. 2. 17. De Commissie gaat helaas nergens in op het regionaal beleid en het cohesiebeleid; alleen aan het eind van paragraaf 3. 1 van Cardiff II benadrukt zij het belang hiervan. Veel van de discussies die voorafgaand aan en tijdens de totstandbrenging van de interne markt of naar aanleiding van de invoering van de euro werden gehouden, gingen vooral over de regionale gevolgen van deze besluiten, waarbij erop gewezen werd dat er methoden moesten worden ontwikkeld om asymmetrische schokken op te vangen. Met name deze aspecten gaven aanleiding tot de twee „Delors-pakketten” over de financiële vooruitzichten van de Unie. Een paar van de documenten waarnaar in paragraaf 1 van dit ontwerpadvies wordt verwezen, gaan over regionale aspecten en de economi- sche en sociale samenhang. In deze verslagen, die de economi- sche en structurele hervormingen tot onderwerp hebben, staat echter niets over deze kwesties. De Commissie zwijgt ook over de bijdrage van de structuurfondsen en het Cohesiefonds aan de totstandbrenging van de interne markt en besteedt evenmin aandacht aan de vraag of de regionale verschillen door de interne markt en de euro zijn toegenomen of juist zijn afgenomen. 2. 2. 18. Met het aanbreken van de derde fase van de Economische en Monetaire Unie en de invoering van de euro zal de interne markt in een stroomversnelling komen. Om te beginnen de financiële markten: de waarde van staatsobligaties wordt uitgedrukt in euro en ook op alle aandelenbeurzen van „Euroland” worden de waardepapieren nu reeds uitgedrukt in euro. Het aantal fusies, overnames en herstructureringen van bedrijven is enorm gestegen. Grote bedrijven staan er klaar voor en hebben naar verhouding veel middelen tot hun beschikking om deze nieuwe situatie het hoofd te bieden. Kleine en middelgrote bedrijven die hun activiteiten over de grenzen van hun regio willen uitbreiden, stuiten echter nog op veel obstakels. Met het oog hierop moeten de werkzaamheden ter versterking van de interne markt in de komende jaren worden opgevoerd en uitgroeien tot een middel om economi- sche hervormingen door te voeren. Coördinatie van de diverse maatregelen is geboden om distorsies op de interne markt te voorkomen. 3. Slotopmerkingen Aangezien de consolidering van de interne markt 3. 1. inmiddels al ver is voortgeschreden, is er volgens de Commissie geen nieuw actieprogramma nodig. Nieuwe regels zijn nu niet het belangrijkste; het gaat er eerder om dat de bestaande regels worden toegepast, wat het bedrijfsleven en de bevolking ten goede zou komen, en dat de uiteindelijke doelstellingen van dit proces — verdere economische integratie, verbetering van de internationale concurrentiepositie en verhoging van de werkgelegenheid — door iedereen begrepen en ondersteund worden. 3. 2. De Commissie is van mening dat zij voor het toezicht tijdens deze fase over genoeg instrumenten beschikt: het halfjaarlijkse scorebord van de interne markt, het proces informatie over de respons van bevolking en van Cardiff, bedrijfsleven (de dialoog), een betere manier om relevante gegevens en cijfers te verzamelen (zie de passage over „toezicht” in de conclusies van Cardiff I). 3. 3. De Commissie wijst er terecht op dat de nationale bepalingen, die in aantal, reikwijdte en complexiteit de EU- voorschriften ver achter zich laten, een voortdurende bedrei- ging vormen voor de interne markt. Daarom is het een goede zaak dat er bij de lidstaten op wordt aangedrongen om methoden te ontwikkelen waarmee de uitwerking van hun wetgevingen op de interne markt kan worden beoordeeld. De lidstaten zouden bij de inschatting van de gevolgen van nieuwe wetgeving ook steeds oog moeten hebben voor het te verwachten effect hiervan op de interne markt en pas daarna tot uitvoering ervan mogen overgaan (zie voorstel 4 van Cardiff I). 3. 4. De Commissie is van plan om tijdens de Raad „Interne Markt” van juni een document over te leggen waarin de doelstellingen van de interne markt (b. v. efficiëntere en betere geïntegreerde markten, aanpassing aan technologische veran- deringen, aan de behoeften van de bevolking en aan de globalisering) voor de komende drie jaar beschreven staan. De Commissie wil er in de toekomst voor zorgen dat het beleid financiële voor andere zaken, zoals overheidsopdrachten, dienstverlening en belastingen, in overeenstemming is met de doelstellingen van de interne markt. 3. 5. Met steun van Commissie, Raad en Parlement heeft het Comité de Waarnemingspost voor de interne markt opgericht, die voornamelijk permanent toezicht moet houden op de 22. 7. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 209/35 verdere voltooiing van de interne markt. Nu de mogelijkheden hiervan langzaam maar zeker duidelijk beginnen te worden, zou het Comité samen met de Commissie moeten nagaan welke rol de Waarnemingspost zou kunnen vervullen binnen de bredere toezichthoudende activiteiten die de Commissie momenteel aan het uitwerken is. Brussel, 26 mei 1999. De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité B. RANGONI MACHIAVELLI Advies van het Economisch en Sociaal Comité over de „Mededeling van de Commissie ‘Opzetten van een actiekader voor financiële diensten‘” (1999/C 209/10) Het Economisch en Sociaal Comité heeft op 28 januari 1999 besloten om overeenkomstig artikel 23, derde alinea, van zijn R. v. O. een advies op te stellen over de voornoemde mededeling en om overeenkomstig artikel 11, vierde alinea, en artikel 19, eerste alinea, van zijn R. v. O. een subcomité voor de voorbereiding van de desbetreffende werkzaamheden op te richten. Het subcomité heeft op 20 april 1999 een ontwerp van initiatiefadvies goedgekeurd. Rapporteur was de heer Burani. Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 364e zitting van 26 en 27 mei 1999 (vergadering van 26 mei) het volgende advies uitgebracht, dat met algemene stemmen is goedgekeurd. 1. Inleiding De Commissie heeft de Raad en het Europees Parlement 1. 1. op 28 oktober 1998 een Mededeling voorgelegd (COM(1998) 625 def. ) waarin een overzicht wordt gegeven van de huidige stand van zaken op de Europese financiële markten en een programma wordt voorgesteld met mogelijke initiatieven om de integratie van de Europese en internationale markten te vergroten, deze een stevigere basis te geven en overzichtelijker te maken en het toezicht te verbeteren. Het Comité neemt kennis van de inhoud van deze — overigens niet aan hem gerichte — Mededeling en hoopt met dit advies, ook al is het ongevraagd, toch een bijdrage te leveren die een nuttige discussie op gang brengt. Het Comité heeft er bewust voor gekozen om alleen 1. 2. stil te staan bij de hoofdlijnen van deze Mededeling: de investering in tijd en geld die nodig is voor een advies dat in bijzonderheden treedt, is in dit stadium waarin nog niet met het uitstippelen van strategieën is begonnen, waarschijnlijk niet zinvol. Daarin ligt echter een reden temeer om duidelijkheid te scheppen over de basisconcepten waarop die strategieën zullen worden geïnspireerd. bijdragen van beroepskringen, nationale overheden, gebruikers en consumenten op geslaagde wijze onder één noemer zijn gebracht. Het is het daarom volledig eens met de aan de mededeling ten grondslag liggende algemene doelstellingen en de door de Commissie voorgestelde, in de toekomst te nemen maatregelen. 1. 4. De nagestreefde doelstellingen worden in de Inleiding in zes punten uiteengezet. De nadruk wordt daarbij gelegd op de juridische randvoorwaarden, resterende belemmeringen als gevolg van (fiscale) regelgeving, integratie van markten en infrastructuur en coördinatie van het toezicht. Het Comité zou daaraan een andere noodzakelijke grondvoorwaarde willen toevoegen, namelijk de noodzaak om een solide Europese financiële sector tot stand te brengen die goed is voor nieuwe werkgelegenheid en de productie van concurrentiekrachtige en transparante goederen en diensten, en aantrekkelijk voor buitenlandse investeerders. 1. 5. Deze opmerking — die de Commissie zelf ook maakt, maar dan alleen met betrekking tot prudentiële regelgeving (1) — zou ook moeten opgaan als het gaat om de afzonderlijke maatregelen: de noodzaak om de internationale concurrentie- positie van Europa te verbeteren, zou als het ware als benchmark moeten gaan fungeren. Dat betekent niet noodza- kelijkerwijs — zoals verderop in dit advies beter zal worden uitgelegd — dat de spelregels daarom minder streng moeten worden. In sommige gevallen is zelfs het tegendeel waar. 1. 3. Het Comité waardeert het ten zeerste dat de Commissie deze zeer duidelijke Mededeling heeft opgesteld, waarin de (1) Mededeling, punt 6


title: Parere del Comitato economico sociale in merito alla «Proposta di direttiva del Parlamento europeo e del Consiglio relativa alle condizioni di trasferta dei lavoratori dipendenti cittadini di un paese terzo nell'ambito di una prestazione di servizi oltrefrontiera" ed alla «Proposta di direttiva del Consiglio che estende ai cittadini di un paese terzo stabiliti all'interno della Comunità la libertà di prestare servizi oltrefrontiera"

eurovoc_concepts:
EU Member State
freedom to provide services
frontier worker
provision of services
third country
wage earner

text: 22. 7. 1999 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee C 209/5 Parere del Comitato economico e sociale in merito: — alla «Proposta di direttiva del Parlamento europeo e del Consiglio relativa alle condizioni di trasferta dei lavoratori dipendenti cittadini di un paese terzo nell’ambito di una prestazione di servizi oltrefrontiera» ed — alla «Proposta di direttiva del Consiglio che estende ai cittadini di un paese terzo stabiliti all’interno della Comunità la libertà di prestare servizi oltrefrontiera (1)» (1999/C 209/02) Il Consiglio, in data 25 maggio 1999, ha deciso, conformemente al disposto dell’articolo 198 del Trattato che istituisce la Comunità europea, di consultare il Comitato economico e sociale in merito alle proposte di cui sopra. La Sezione «Mercato unico, produzione e consumo», incaricata di preparare i lavori del Comitato in materia, ha formulato il parere sulla base del rapporto introduttivo del relatore Liverani, in data 18 maggio 1999. Il Comitato economico e sociale ha adottato il 26 maggio 1999, nel corso della 364a sessione plenaria, con 70 voti favorevoli e 6 astensioni, il seguente parere. 1. Introduzione 1. 1. La proposta di direttiva del Parlamento europeo e del Consiglio relativa alle condizioni di trasferta dei lavoratori dipendenti cittadini di un paese terzo nell’ambito di una prestazione di servizi oltrefrontiera, presentata dalla Commis- sione, è basata sull’articolo 57, paragrafo 2 del Trattato CE, che viene espressamente citato dall’articolo 66 dello stesso Trattato con riferimento alla prestazione di servizi (procedura di codecisione). La proposta di direttiva del Consiglio, anch’essa presentata dalla Commissione, che estende ai cittadini di un paese terzo stabiliti all’interno della Comunità la libertà di prestare servizi oltrefrontiera è invece basata sull’articolo 59, paragrafo 2 del Trattato CE (procedura di consultazione). Entrambe le proposte mirano all’introduzione di una 1. 2. «Carta CE di prestazione di servizi»: uno strumento che regoli la situazione dei cittadini di paesi terzi legalmente presenti ed autorizzati ad esercitare un’attività dipendente o indipendente in uno Stato membro che debbano spostarsi in un altro Stato membro per prestare servizi e siano ostacolati da problemi di visti e permessi di soggiorno o di lavoro. Per quanto le presenti proposte attengano alla libera circolazione dei servizi, non puo` essere ignorata la loro valenza sociale in relazione alla libera circolazione dei lavoratori — anche cittadini di paesi terzi — su cui il Comitato si è recentemente pronunciato con un parere sulla «Comunicazione della Commissione sul piano di azione per la libera circolazione dei lavoratori» (2). (1) GU C 67 del 10. 3. 1999, pagg. 12-17. (2) Parere del Comitato economico e sociale sulla Comunicazione della Commissione sul piano di azione per la libera circolazione dei lavoratori (COM(97) 586 def. : GU C 235 del 27. 7. 1998, pag. 82). 1. 3. La prima proposta di direttiva riguarda le imprese comunitarie fornitrici di servizi oltrefrontiera che intendano inviare in trasferta un proprio dipendente cittadino di un paese terzo; essa prevede che il fornitore di servizi possa mandare «in qualsiasi momento» il proprio dipendente in trasferta per mezzo di una semplice dichiarazione trasmessa preventiva- mente alle autorità dello Stato membro in cui la prestazione verrà effettuata. Tale dichiarazione viene inserita nel contesto di un preciso sistema di garanzie da parte dello Stato membro di residenza, grazie all’introduzione di una «Carta CE di prestazione di servizi» uniforme in tutti gli Stati membri, di durata limitata (al massimo 12 mesi) e non rinnovabile automaticamente. La seconda proposta di direttiva riguarda la libertà di 1. 4. prestazione di servizi di cittadini di paesi terzi stabiliti all’inter- no della Comunità come lavoratori indipendenti. L’obiettivo è di impedire che un lavoratore indipendente cittadino di un paese terzo sia costretto, per poter fornire servizi in un secondo Stato membro, a prendervi residenza. E` egualmente prevista a tal fine l’introduzione di una «Carta CE di prestazione di servizi». 1. 5. La «Carta CE di prestazione di servizi» — di durata limitata nel tempo — viene rilasciata dallo Stato membro in cui è stabilito il fornitore di servizi e garantisce la regolarità dell’imprenditore nonché del lavoratore dipendente o indipen- dente cittadino di un paese terzo. Tale procedimento solleva da un lato il fornitore di servizi dall’obbligo di svolgere lunghe pratiche amministrative per ogni Stato membro nel quale voglia fornire servizi e, dall’altro lato, chiarisce che una trasferta finalizzata alla fornitura di servizi è cosa espressamente diversa rispetto al diritto di libera circolazione o di occupazione all’interno della Comunità, semplificando allo stesso tempo le procedure amministrative per lo Stato membro in cui si effettua la prestazione. La «Carta CE di prestazione di servizi» garantisce che lo Stato membro di stabilimento del cittadino di uno Stato terzo riaccolga quest’ultimo al termine della prestazione. C 209/6 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 22. 7. 1999 2. Osservazioni generali Il Comitato accoglie favorevolmente le proposte della 2. 1. Commissione che si applicano ad un tipo di attività economica e lavorativa ormai molto diffuso e che non era oggetto, fino ad oggi, di alcun coordinamento comunitario. Esse completano molto opportunamente un quadro legislativo che comprende rilevanti atti comunitari relativi tanto alla parità di trattamento dei cittadini di paesi terzi quanto alla rimozione di ostacoli alla libera circolazione dei servizi, su cui soprattutto verte la presente iniziativa. Tra questi va ricordata la Direttiva 96/71/CE (1) che 2. 2. impone — in tema di condizioni di lavoratori dipendenti inviati in un altro Stato membro (con particolare riferimento ai minimi salariali) — il rispetto di un «nucleo duro» di norme minime vincolanti in vigore nello stato in cui ha luogo la prestazione di servizi. lavoro di E` altrettanto opportuno menzionare il Regolamento 2. 3. (CEE) n. 1408/71 (2) che è stato recentemente esteso ai cittadini di paesi terzi (3) e sul quale il Comitato si è pronunciato favorevolmente (4). 2. 4. Il Comitato ricorda l’impegno dell’Unione a definire una posizione comune che precisi in quale misura i cittadini di paesi terzi che vivono legalmente e permanentemente nel proprio territorio debbano beneficiare di un trattamento uguale a quello riservato ai cittadini dell’Unione (5); si sottolinea inoltre che l’estensione della libertà di prestazione di servizi ai lavoratori indipendenti cittadini di paesi terzi era già prevista, ma sinora mai attuata, dall’articolo 59, paragrafo 2 del Trattato di Roma del 1957. 2. 5. Resta comunque fermo che le presenti iniziative trova- no una primaria ragion d’essere non solo nelle discriminazioni nei confronti di cittadini di paesi terzi, ma anche e soprattutto nei considerevoli ostacoli alla libera circolazione dei servizi che la situazione attuale comporta; il che sprona ulteriormente il Comitato a condividere il principio secondo cui le condizioni di una prestazione di servizi non dipendono dalla politica di immigrazione, principio espressamente confermato in una recente raccomandazione (6). (1) Direttiva 96/71/CE del Parlamento europeo e del Consiglio del 16 dicembre 1996 relativa al distacco dei lavoratori nell’ambito di una prestazione di servizi (GU L del 21. 1. 1997, pag. 1). (2) Regolamento (CEE) n. 1408/71 del Consiglio del 14 giugno 1971, relativo all’applicazione dei regimi di sicurezza sociale ai lavoratori subordinati e ai loro familiari che si spostano all’interno della Comunità (versione consolidata GU L 28 del 30. 1. 1997). (3) Proposta di regolamento (CE) del Consiglio che modifica il Regolamento (CEE) n. 1408/71 per quanto riguarda la sua estensione a cittadini di paesi terzi (GU C 6 del 10. 1. 1998, pag. 15). (4) Parere del CES del 25 marzo 1998 (GU C 157 del 25. 5. 1998, pag. 30). (5) Cfr. la comunicazione della Commissione «Verso uno spazio di libertà, sicurezza e giustizia» del 14 luglio 1998, COM(1998) 459 def. , pag. 6. (6) Raccomandazione del Consiglio del 27 settembre 1996 relativa alla lotta contro il lavoro illegale di cittadini di paesi terzi (GU C 304 del 14. 10. 1996, pag. 1, punto 1, «campo d’applicazione»). 2. 6. In effetti, le disposizioni di legge attualmente in vigore nei diversi Stati membri presentano una grande disomogeneità. Alcuni Stati membri considerano la trasferta alla stregua di una domanda di accesso ad un’occupazione presso un datore di lavoro stabilito sul loro territorio, cosa che non corrisponde affatto alla situazione reale del caso considerato; in altri vige una legislazione meno rigida ma che comunque impone la richiesta di un nuovo permesso di lavoro — oppure di uno strumento concepito ad hoc per le trasferte — all’autorità della regione in cui ha luogo la prestazione; alcuni Stati membri esigono che il lavoratore dipendente lavori presso lo stesso fornitore da almeno un anno prima di poter ottenere una trasferta, norma che in qualche caso pone l’impresa stabilita nell’Unione europea addirittura in svantaggio rispetto all’im- presa stabilita in un paese terzo, che non ha lo stesso obbligo. Vi è un duplice svantaggio per i fornitori di servizi 2. 7. la in uno Stato membro diverso da quello in cui stabiliti in primo luogo, la durata dell’iter prestazione è effettuata: burocratico necessario all’ottenimento, tra le altre cose, di un’autorizzazione rilasciata dalle autorità del paese in cui ha luogo la prestazione è tale da ostacolare gravemente se non impedire del tutto l’esecuzione della prestazione da parte del fornitore di servizi se il personale coinvolto è cittadino di paesi terzi; in secondo luogo i controlli effettuati dallo Stato membro in cui ha luogo la prestazione rappresentano una duplicazione, aggiungendosi ai controlli già effettuati dallo Stato membro in cui è stabilito il fornitore. Le misure introdotte dalla presente iniziativa avvantag- 2. 8. gerebbero indubbiamente le stesse amministrazioni nazionali, oggi costrette a controllare la regolarità di situazioni i cui elementi dipendono in realtà quasi tutti dallo Stato membro in cui è stabilito il fornitore. Le stesse amministrazioni conservano d’altronde immutato il diritto di effettuare ulteriori controlli laddove ne ravvisassero la necessità. Non risulta tuttavia sufficientemente chiaro se un imprenditore cittadino di un paese terzo, in possesso di attestati che ne comprovano le competenze rilasciati da un paese terzo, possa prestare servizi in tutti gli Stati membri, a condizione che almeno uno Stato membro riconosca tali attestati, occorre quindi dare una formulazione più precisa alle disposizioni in materia contenute nelle proposte di direttiva. 2. 9. L’introduzione di una «Carta CE di prestazioni di servizi» solleva inoltre le amministrazioni nazionali dalla necessità di esigere un visto d’ingresso, a condizione che attesti la regolarità della situazione nello Stato membro in cui è stabilito il fornitore per il quale è in più sancito l’obbligo di riammettere in qualunque momento il cittadino di un paese terzo cui è stata rilasciata la «Carta CE di prestazione di servizi». Affinché la carta possa effettivamente rispondere alle suddette condizioni, il Comitato ritiene indispensabile che il rilascio della stessa avvenga secondo il criterio di un’occupazione regolare presso l’impresa interessata, secondo le modalità stabilite dalla Commissione europea e dal Consiglio. Il Comita- to chiede che tutte le misure siano prese al fine di impedire la 22. 7. 1999 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee C 209/7 tale carta a fini tanto attraverso illeciti, falsificabilità di lo scambio di informazioni efficiente e tempestivo tra le amministrazioni che attraverso tecnologie adeguate nella pro- duzione del documento stesso. 2. 10. Analogo vantaggio trarrebbero le imprese europee dalla introduzione di una «Carta CE di prestazione di servizi» per i lavoratori indipendenti cittadini di paesi terzi stabiliti nell’Unione Europea. Essa infatti estenderebbe a tutta la Comunità il mercato di riferimento per la ricerca di soggetti — spesso persone fisiche — cui affidare un subappalto. Vista la proposta di direttiva relativa ai lavoratori dipendenti cittadini di paesi terzi, risulta impossibile non consentire un’analoga libertà di prestazione di servizi ad un lavoratore indipendente senza causare discriminazioni e distorsioni al mercato interno. Non è giustificabile che un lavoratore indipendente cittadino di un paese terzo debba essere obbligato a fondare una società in uno Stato membro per poter beneficiare della libertà di prestazione dei servizi. 2. 11. Il Comitato osserva tuttavia che gli effetti del recepi- mento e dell’attuazione delle direttive proposte debbano essere opportunamente valutati nella prospettiva del previsto ampliamento dell’UE, in particolare dal punto di vista dei periodi di transizione. Il Comitato chiede pertanto alla Com- Bruxelles, 26 maggio 1999. missione di valutare le ripercussioni delle proposte di direttiva sul mercato del lavoro dell’Unione europea. 3. Conclusioni 3. 1. Il Comitato sottolinea che le iniziative in esame hanno il merito di anticipare lo spirito delle modifiche introdotte dal Trattato di Amsterdam. Tale Trattato, entrato in vigore il 1 maggio 1999, aggiunge un capitolo dedicato a visti, asilo, immigrazione ed altre politiche connesse con uno spazio di libertà, di sicurezza e di giustizia. Lo statuto di un cittadino di uno stato terzo legalmente ammesso come tale in un stato membro sarà pertanto preso in considerazione nel patrimonio comunitario futuro, in particolare nel quadro delle misure previste all’articolo 63, paragrafo 4, del nuovo Trattato CE. legalmente ammessi Tuttavia, nel quadro della libera circolazione di servizi, 3. 2. i cittadini di stati terzi in uno Stato membro per un’attività dipendente o autonoma, hanno già un legame con il patrimonio comunitario (come anche, ad esempio, i familiari di lavoratori comunitari), e questo anche prima dell’entrata in vigore del Trattato di Amsterdam. Le proposte in esame si inseriscono in proposito, per loro natura, nel quadro del mercato unico. La Presidente del Comitato economico e sociale Beatrice RANGONI MACHIAVELLI