title: Директива 1999/54/ЕО на Комисията от 26 май 1999 година за изменение на Директива 66/402/ЕИО на Съвета относно търговията със семена от зърнени култури

eurovoc_concepts:
application of EU law
cereals
marketing
plant health control
seed

formats: fmx4 html pdf print xhtml

text: 58 BG Официален вестник на Европейския съюз 03/т. 28 31999L0054 5. 6. 1999 ОФИЦИАЛЕН ВЕСТНИК НА ЕВРОПЕЙСКИТЕ ОБЩНОСТИ L 142/30 ДИРЕКТИВА 1999/54/ЕО НА КОМИСИЯТА от 26 май 1999 година за изменение на Директива 66/402/ЕИО на Съвета относно търговията със семена от зърнени култури КОМИСИЯТА НА ЕВРОПЕЙСКИТЕ ОБЩНОСТИ, ПРИЕ НАСТОЯЩАТА ДИРЕКТИВА: като взе предвид Договора за създаване на Европейската общност, Директива 66/402/ЕИО се изменя, както следва: Член 1 като взе предвид Директива 66/402/ЕИО на Съвета от 14 юни 1966 г. относно търговията със семена от зърнени култури (1), последно изменена с Директива 1999/8/ЕО (2), и по-специално член 2, параграф 1, буква б) и член 21б от нея, (1) (2) като има предвид, че цитираната по-горе директива съдържа разпоредби за включване на хибридите на самоопрашващите се видове на тритикале в своя обхват и оправомощава Комисията да приеме необходимите измене- ния на определенията от член 2, параграф 1 на тази дирек- тива; като има предвид, че отчитайки нарасналото значение на хибридите на самоопрашващите се видове на тритикале в Общността, е уместно те да бъдат включени в прилож- ното поле на директивата и вследствие на това да бъдат приети необходимите изменения на определенията „базови семена“ и „сертифицирани семена“; като има предвид, че цитираната по-горе директива не определя условията, на които трябва да отговарят културите и семената за хибридите на Avena sativa, Hordeum vulgare, Oryza sativa, Triticum aestivum, Triticum durum, Triticum spelta и самоопрашващи се видове на Triticosecale, че тези условия могат да бъдат определени и следователно да бъдат изменени приложения I и II към Директива 66/402/ЕИО; като има предвид, че отчитайки нарасналото значение на горепосочените хибриди в Общността, е уместно да се определят условията, на които трябва да отго- варят културите и семената, и по-специално в случаите, когато семената са произведени посредством химичен хибриден агент; (3) като има предвид, че мерките, предвидени в настоящата директива, са съобразени със становището на Постоянния комитет по семена и посадъчен материал за земеделие, градинарство и горско стопанство, (1) ОВ 125, 11. 7. 1966 г. , стр. 2309/66. (2) ОВ L 50, 26. 2. 1999 г. , стр. 26. 1. В член 2, параграф 1, буква Ва въвеждащата фраза е заменена със следния текст: „Базови семена (хибриди на овеса, на ечемика, на ориза, на ръжта, на пшеницата, на твърдата пшеница, на пшеницата спелта и на самоопрашващите се видове тритикале)“ 2. В член 2, параграф 1, буква Д, въвеждащата фраза е заменена със следния текст: „Сертифицирани семена (канарско просо, различно от неговите хибриди, ръж, сорго, суданско сорго, царевица и хибриди на овеса, на ечемика, на ориза, на пшеницата, на твърдата пше- ница, на пшеницата спелта и на самоопрашващите се видове тритикале): семена“ 3. В точка 3 от приложение I първото и второто изречение са заменени със следния текст: „Културата съдържа достатъчна сортова идентичност и сортова чистота, а в случай на култура от поколение инбред — доста- тъчна идентичност и чистота по отношение на нейните харак- теристики. По отношение производството на семена за хиб- ридни сортове горепосочените разпоредби се прилагат и относно характеристиките на техните компоненти, в това число мъжката стерилност и възстановяването на фертилността. “ 4. В приложение I е добавена следната точка 3б: „3б. Култури, предназначени за производството на сертифици- рани семена за хибридите на овеса, на ечемика, на ориза, на пшеницата, на твърдата пшеница, на пшеницата спелта и на самоопрашващите се видове тритикале. a) По отношение на разстоянието до най-близките източници на полени, способни да предизвикат нежелано външно опрашване, културите отговарят на следните стандарти: — минималното разстояние от женския компонент по отношение всеки друг сорт от същия вид, с изключение на културата на мъжкия компонент, е 25 метра, — това разстояние може да не се вземе под внима- ние, ако съществува достатъчна защита срещу вся- какво нежелано външно опрашване. 03/т. 28 BG Официален вестник на Европейския съюз 59 б) Културата съдържа достатъчна идентичност и чистота по отношение характеристиките на нейните компо- ненти. Когато семената са произведени посредством химиче- ски хибриден агент, културата отговаря на следните стандарти или други условия: i) минималната видова чистота на всеки компонент е следната: — овес, ечемик, ориз, пшеница, твърда пшеница и пшеница спелта: 99,7 % — самоопрашващи се видове тритикале: 99,0 %; ii) минималната хибридност трябва да бъде 95 %. Степента на хибридност се измерва в съответствие с действащите международни методи, в случай че такива методи съществуват. Когато хибридността е определена по време на контрола на семената, предшестващ сертификацията, не е необходимо да се измерва степента на хибридност по време на инспекциите на място. “ 7. След част 1, буква Аа от приложение II се добавя следната част: „Аб. Хибриди на овеса, на ечемика, на ориза, на пшеницата, на на твърдата пшеницата самоопрашващите се видове тритикале. пшеница, спелта на и Минималната сортова чистота на семената от категорията „сертифицирани семена“ е 90 %. Тя се изследва в рамките на официалните последващи контрола опити, извър- швани върху подходящата пропорция от проби. “ Член 2 1. Държавите-членки въвеждат в сила законовите, подзаконовите и административните разпоредби, необходими, за да се съобразят с настоящата директива преди 1 юли 2000 г. Те незабавно инфор- мират Комисията за това. 2. Когато държавите-членки приемат тези разпоредби, в тях се съдържа позоваване на настоящата директива или то се извършва при официалното им публикуване. Условията и редът на позова- ване се определят от държавите-членки. 3. Държавите-членки съобщават на Комисията текста на основ- ните разпоредби от националното законодателство, които прие- мат в областта, уредена с настоящата директива. 5. В точка 1 на приложение II първото и второто изречение са заменени със следния текст: Член 3 „Семената съдържат достатъчна сортова идентичност и сортова чистота, а в случай на култура от поколение инбред — доста- тъчна идентичност и чистота по отношение на техните харак- теристики. Що се касае до семената за хибридни сортове, горе- посочените разпоредби се прилагат също така относно характеристиките на техните компоненти. “ 6. В заглавието на част 1, буква Аа от приложение II, след тер- мина „Triticosecale“ се добавят следните думи: „различни от хиб- риди“. Настоящата директива влиза в сила на двадесетия ден след публикуването ѝ(cid:65) в Официален вестник на Европейските общности. Съставено в Брюксел на 26 май 1999 година. За Комисията Franz FISCHLER Член на Комисията


title: Reglamento (CE) n° 1088/1999 de la Comisión, de 26 de mayo de 1999, relativo a la fijación de los precios de venta mínimos para la carne de vacuno puesta en venta con arreglo a la licitación a que se refiere el Reglamento (CE) n° 959/1999

eurovoc_concepts:
award of contract
beef
fixing of prices
minimum price
selling price

formats: html pdf print

text: 27. 5. 1999 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas L 131/39 REGLAMENTO (CE) No 1088/1999 DE LA COMISI(cid:222)N de 26 de mayo de 1999 relativo a la fijaci(cid:155)n de los precios de venta m(cid:146)nimos para la carne de vacuno puesta en venta con arreglo a la licitaci(cid:155)n a que se refiere el Reglamento (CE) no 959/1999 LA COMISI(cid:222)N DE LAS COMUNIDADES EUROPEAS, Visto el Tratado constitutivo de la Comunidad Europea, Visto el Reglamento (CEE) no 805/68 del Consejo, de 27 de junio de 1968, por el que se establece la organizaci(cid:155)n com(cid:156)n de mercados en el sector de la carne de bovino (1), cuya (cid:156)ltima modificaci(cid:155)n la constituye el Reglamento (CE) no 1633/98 (2), y, en particular, el apartado 3 de su art(cid:146)culo 7, (1) (2) Considerando que determinadas cantidades de carnes de vacuno fijadas por el Reglamento (CE) no 959/1999 de la Comisi(cid:155)n (3) han sido puestas a la venta mediante licitaci(cid:155)n; Considerando que, con arreglo a lo dispuesto en el art(cid:146)culo 9 del Reglamento (CEE) no 2173/79 de la Comisi(cid:155)n (4), cuya (cid:156)ltima modificaci(cid:155)n la consti- tuye el Reglamento (CE) no 2417/95 (5), los precios de venta m(cid:146)nimos para la carne puesta a la venta mediante licitaci(cid:155)n se deber(cid:145)n fijar teniendo en cuenta las ofertas que se hayan recibido; (3) Considerando que las medidas previstas en el presente Reglamento se ajustan al dictamen del Comit(cid:130) de gesti(cid:155)n de la carne de bovino, HA ADOPTADO EL PRESENTE REGLAMENTO: Art(cid:146)culo 1 Los precios de venta m(cid:146)nimos de la carne de vacuno para la licitaci(cid:155)n prevista por el Reglamento (CE) no 959/1999 cuyo plazo de presentaci(cid:155)n de ofertas expir(cid:155) el 18 de mayo de 1999, se fijan en el anexo del presente Regla- mento. Art(cid:146)culo 2 El presente Reglamento entrar(cid:145) en vigor el 27 de mayo de 1999. El presente Reglamento ser(cid:145) obligatorio en todos sus elementos y directamente aplicable en cada Estado miembro. Hecho en Bruselas, el 26 de mayo de 1999. Por la Comisi(cid:155)n Franz FISCHLER Miembro de la Comisi(cid:155)n (1) DO L 148 de 28. 6. 1968, p. 24. (2) DO L 210 de 28. 7. 1998, p. 17. (3) DO L 119 de 7. 5. 1999, p. 16. (4) DO L 251 de 5. 10. 1979, p. 12. (5) DO L 248 de 14. 10. 1995, p. 39. L 131/40 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 27. 5. 1999 ANEXO (cid:190) BILAG (cid:190) ANHANG (cid:190) PAQAQTGLA (cid:190) ANNEX (cid:190) ANNEXE (cid:190) ALLEGATO (cid:190) B(cid:246)LAGE (cid:190) ANEXO (cid:190) LIITE (cid:190) BILAGA Estado miembro Medlemsstat Mitgliedstaat Jq(cid:145)tor l(cid:146)kor Member State (cid:144)tat membre Stato membro Lidstaat Estado-membro J(cid:132)senvaltio Medlemsstat Productos (1) Produkter (1) Erzeugnisse (1) Pqo(cid:152)(cid:149)mta (1) Products (1) Produits (1) Prodotti (1) Producten (1) Produtos (1) Tuotteet (1) Produkter (1) Precio m(cid:146)nimo expresado en euros por tonelada Mindstepriser i EUR/ton Mindestpreise ausgedr(cid:129)ckt in EUR/Tonne Ek(cid:145)wister pyk(cid:147)seir ejvqaf(cid:149)lemer se Euq(cid:150) am(cid:145) t(cid:149)mo Minimum prices expressed in EUR per tonne Prix minimaux exprim(cid:130)s en euros par tonne Prezzi minimi espressi in euro per tonnellata Minimumprijzen uitgedrukt in euro per ton Pre(cid:135)o m(cid:146)nimo expresso em euros por tonelada V(cid:132)himm(cid:132)ishinnat euroina tonnia kohden ilmaistuna Minimipriser i euro per ton Carne deshuesada (cid:190) Udbenet kød (cid:190) Fleisch ohne Knochen (cid:190) Jq(cid:146)ata wyq(cid:148)r j(cid:149)jaka (cid:190) Boneless beef (cid:190) Viande d(cid:130)soss(cid:130)e (cid:190) Carni senza osso (cid:190) Vlees zonder been (cid:190) Carne desossada (cid:190) Luuton naudanliha (cid:190) Benfritt k(cid:148)tt IRELAND (cid:190) Intervention flank (INT 16) (cid:190) Intervention shoulder (INT 22) (cid:190) Intervention forequarter (INT 24) UNITED KINGDOM (cid:190) Intervention forequarter (INT 24) (cid:190) Intervention shoulder (INT 22) (cid:190) Intervention brisket (INT 23) (cid:190) 1 002 1 220 1 210 1 122 750 (1) V(cid:130)anse los anexos V y VII del Reglamento (CEE) no 2456/93 de la Comisi(cid:155)n (DO L 225 de 4. 9. 1993, p. 4), cuya (cid:156)ltima modificaci(cid:155)n la constituye el Reglamento (CE) no 2812/98 (DO L 349 de 24. 12. 1998, p. 47). (1) Se bilag V og VII til Kommissionens forordning (EØF) nr. 2456/93 (EFT L 225 af 4. 9. 1993, s. 4), senest ændret ved forordning (EF) nr. 2812/98 (EFT L 349 af 24. 12. 1998, s. 47). (1) Vgl. Anh(cid:132)nge V und VII der Verordnung (EWG) Nr. 2456/93 der Kommission (ABl. L 225 vom 4. 9. 1993, S. 4), zuletzt ge(cid:132)ndert durch die Verordnung (EG) Nr. 2812/98 (ABl. L 349 vom 24. 12. 1998, S. 47). (1) Bk(cid:146)pe paqaqt(cid:147)lata V jai VII tou jamomislo(cid:151) (EOJ) aqih. 2456/93 tgr Epitqop(cid:147)r (EE L 225 tgr 4. 9. 1993, s. 4), (cid:149)pyr tqopopoi(cid:147)hgje tekeuta(cid:148)a ap(cid:149) tom jamomisl(cid:149) (EJ) aqih. 2812/98 (EE L 349 tgr 24. 12. 1998, s. 47). (1) See Annexes V and VII to Commission Regulation (EEC) No 2456/93 (OJ L 225, 4. 9. 1993, p. 4), as last amended by Regulation (EC) No 2812/98 (OJ L 349, 24. 12. 1998, p. 47). (1) Voir annexes V et VII du r(cid:138)glement (CEE) no 2456/93 de la Commission (JO L 225 du 4. 9. 1993, p. 4). R(cid:138)glement modifi(cid:130) en dernier lieu par le r(cid:138)glement (CE) no 2812/98 (JO L 349 du 24. 12. 1998, p. 47). (1) Cfr. allegati V e VII del regolamento (CEE) n. 2456/93 della Commissione (GU L 225 del 4. 9. 1993, pag. 4), modificato da ultimo dal regolamento (CE) n. 2812/98 (GU L 349 del 24. 12. 1998, pag. 47). (1) Zie de b¶lagen V en VII b¶ Verordening (EEG) nr. 2456/93 van de Commissie (PB L 225 van 4. 9. 1993, blz. 4), laatstel¶k gew¶zigd b¶ Verordening (EG) nr. 2812/98 (PB L 349 van 24. 12. 1998, blz. 47). (1) Ver anexos V e VII do Regulamento (CEE) n. o 2456/93 da Comiss(cid:209)o (JO L 225 de 4. 9. 1993, p. 4). Regulamento com a (cid:156)ltima redac(cid:135)(cid:209)o que lhe foi dada pelo Regulamento (CE) n. o 2812/98 (JO L 349 de 24. 12. 1998, p. 47). (1) Katso komission asetuksen (ETY) N:o 2456/93 (EYVL L 225, 4. 9. 1993, s. 4), sellaisena kuin se on viimeksi muutettuna asetuksella (EY) N:o 2812/98 (EYVL L 349, 24. 12. 1998, s. 47) liitteet V ja VII. (1) Se bilagorna V och VII i kommissionens f(cid:148)rordning (EEG) nr 2456/93 (EGT L 225, 4. 9. 1993, s. 4), senast (cid:132)ndrad genom f(cid:148)rordning (EG) nr 2812/98 (EGT L 349, 24. 12. 1998, s. 47)


title: Verordening (EG) nr. 1076/1999 van de Commissie van 26 mei 1999 tot vaststelling, voor de sector suiker, van de representatieve prijzen en de bedragen van de aanvullende invoerrechten voor melasse

eurovoc_concepts:
CCT duties
import
molasses
representative price

formats: pdf print

text: 27. 5. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 131/3 VERORDENING (EG) Nr. 1076/1999 VAN DE COMMISSIE van 26 mei 1999 tot vaststelling, voor de sector suiker, van de representatieve pr¶zen en de bedragen van de aanvullende invoerrechten voor melasse DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, Gelet op Verordening (EEG) nr. 1785/81 van de Raad van 30 juni 1981 houdende een gemeenschappel¶ke ordening der markten in de sector suiker (1), laatstel¶k gew¶zigd b¶ Verordening (EG) nr. 1148/98 van de Commissie (2), Gelet op Verordening (EG) nr. 1422/95 van de Commissie van 23 juni 1995 tot vaststelling, voor de sector suiker, van de uitvoeringsbepalingen voor de invoer van melasse en tot w¶ziging van Verordening (EEG) nr. 785/68 (3), en met name op artikel 1, lid 2, en artikel 3, lid 1, Overwegende dat in Verordening (EG) nr. 1422/95 is bepaald dat de cif-invoerpr¶s voor melasse, hierna „repre- sentatieve pr¶s” genoemd, wordt vastgesteld overeenkom- stig Verordening (EEG) nr. 785/68 van de Commissie (4); dat deze pr¶s geldt voor de standaardkwaliteit als gedefi- nieerd in artikel 1 van Verordening (EEG) nr. 785/68; Overwegende dat de representatieve pr¶s voor melasse wordt berekend voor een plaats van grensoverschr¶ding van de Gemeenschap, namel¶k Amsterdam; dat b¶ de berekening van deze pr¶s moet worden uitgegaan van de gunstigste aankoopmogel¶kheden op de wereldmarkt, die worden vastgesteld op grond van de noteringen of pr¶zen op deze markt, aangepast op basis van de eventuele kwali- teitsverschillen ten opzichte van de standaardkwaliteit; dat de standaardkwaliteit van melasse is vastgesteld b¶ Veror- dening (EEG) nr. 785/68; internationale handelsverkeer Overwegende dat voor de constatering van de gunstigste aankoopmogel¶kheden op de wereldmarkt rekening moet worden gehouden met alle gegevens betreffende de op de wereldmarkt gedane aanbiedingen, de op belangr¶ke markten in derde landen geconstateerde pr¶zen en de in stand gekomen het verkooptransacties, waarvan de Commissie door de lidstaten of op eigen initiatief kennis heeft genomen; dat krachtens artikel 7 van Verordening (EEG) nr. 785/68 b¶ die constatering kan worden uitgegaan van een gemid- delde van verschillende pr¶zen wanneer dat gemiddelde beschouwd kan worden als representatief voor de wer- kel¶ke marktontwikkeling; tot evenmin rekening moet worden gehouden met die aanbiedingspr¶zen waarvan mag worden aangenomen dat ze niet representatief z¶n voor de werkel¶ke marktont- wikkeling; Overwegende dat, om gegevens te verkr¶gen die vergel¶k- baar z¶n met die voor melasse van de standaardkwaliteit, de pr¶zen, naargelang van de kwaliteit van de aangeboden melasse, moeten worden verhoogd of verlaagd op basis van de resultaten die b¶ toepassing van artikel 6 van Verordening (EEG) nr. 785/68 worden verkregen; Overwegende dat een representatieve pr¶s b¶ uitzonde- ring voor een beperkte t¶d ongew¶zigd gehandhaafd kan worden wanneer de Commissie geen kennis meer heeft kunnen nemen van de aanbiedingspr¶s waarvan is uitge- gaan voor de vorige vaststelling van de representatieve pr¶s, en wanneer de beschikbare aanbiedingspr¶zen die niet voldoende representatief l¶ken te z¶n voor de wer- kel¶ke markttendens, plotselinge en aanzienl¶ke w¶zi- teweeg zouden gingen van de representatieve pr¶s brengen; indien er een verschil Overwegende dat, is tussen de reactiepr¶s voor het betrokken product en de representa- tieve pr¶s, aanvullende invoerrechten moeten worden vastgesteld overeenkomstig artikel 3 van Verordening (EG) nr. 1422/95; dat als de invoerrechten worden geschorst overeenkomstig artikel 5 van Verordening (EG) nr. 1422/95, specifieke bedragen ter vervanging van die rechten moeten worden vastgesteld; Overwegende dat toepassing van deze bepalingen leidt tot de representatieve pr¶zen en de aanvullende invoer- rechten voor de betrokken producten zoals die worden vastgesteld in de b¶lage b¶ deze verordening; Overwegende dat de in deze verordening vervatte maatre- gelen in overeenstemming z¶n met het advies van het Comit(cid:130) van beheer voor suiker, HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 Overwegende dat geen rekening met die gegevens wordt van gezonde gehouden wanneer de goederen niet handelskwaliteit z¶n of wanneer de in de aanbieding vermelde pr¶s slechts betrekking heeft op een geringe en representatieve hoeveelheid; dat niet voor de markt De representatieve pr¶zen en de aanvullende invoer- rechten voor de in artikel 1 van Verordening (EG) nr. 1422/95 bedoelde producten worden vastgesteld zoals aangegeven in de b¶lage. (1) PB L 177 van 1. 7. 1981, blz. 4. (2) PB L 159 van 3. 6. 1998, blz. 38. (3) PB L 141 van 24. 6. 1995, blz. 12. (4) PB L 145 van 27. 6. 1968, blz. 12. Artikel 2 Deze verordening treedt in werking op 27 mei 1999. L 131/4 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 27. 5. 1999 Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepassel¶k in elke lidstaat. Gedaan te Brussel, 26 mei 1999. Voor de Commissie Franz FISCHLER Lid van de Commissie b¶ de verordening tot vaststelling, voor de sector suiker, van de representatieve pr¶zen en de aanvullende invoerrechten voor melasse B(cid:246)LAGE GN-code Representatieve pr¶s per 100 kg netto van het betrokken product Aanvullend recht per 100 kg netto van het betrokken product (in EUR) Toe te passen recht b¶ invoer als gevolg van schorsing van de invoerrechten, als bedoeld in artikel 5 van Verordening (EG) nr. 1422/95, per 100 kg netto van het betrokken product (2) 1703 10 00 (1) 1703 90 00 (1) 5,75 7,29 0,41 0,03 (cid:190) (cid:190) (1) Vaststelling voor de standaardkwaliteit als gedefinieerd in artikel 1 van de gew¶zigde Verordening (EEG) nr. 785/68. (2) Dit bedrag vervangt, overeenkomstig artikel 5 van Verordening (EG) nr. 1422/95, het voor deze producten vastgestelde bedrag van het recht van het gemeenschappel¶k douanetarief


title: Det Økonomiske og Sociale Udvalgs udtalelse om «Kommissionens forslag til Rådets forordning (EF) om organisationers frivillige deltagelse i en fællesskabsordning for miljøledelse og miljørevision»

eurovoc_concepts:
cooperation policy
environmental policy
environmental risk prevention
industrial hazard
profit sharing

text: 22. 7. 1999 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende C 209/43 Det Økonomiske og Sociale Udvalgs udtalelse om »Kommissionens forslag til Rådets forordning (EF) om organisationers frivillige deltagelse i en fællesskabsordning for miljøledelse og miljørevi- sion« (1) (1999/C 209/11) Rådet for Den Europæiske Union besluttede den 11. december 1998 under henvisning til EF-traktatens artikel 130 S at anmode om Det Økonomiske og Sociale Udvalgs udtalelse om det ovennævnte emne. Det forberedende arbejde henvistes til ØSU’s Sektion for Landbrug, Udvikling af Landdistrikterne og Miljø, som udpegede Antonello Pezzini til ordfører. Sektionen vedtog sin udtalelse den 4. maj 1999. Det Økonomiske og Sociale Udvalg vedtog på sin 364. plenarforsamling af 26. og 27. maj 1999, mødet den 26. maj 1999, med 71 stemmer for, 3 imod og 5 hverken for eller imod, følgende udtalelse. 1. Indledning 1. 1. Revisionen af EMAS-forordningen tager udgangspunkt i en evaluering af dens anvendelse i medlemsstaterne og udviklingen i EU’s miljøpolitik, hvor der satses på frivillige ordninger og på ansvarliggørelse af de forskellige aktører for at fremme en bæredygtig udvikling. Den indeholder vigtige nye elementer, som undersøges nærmere i det følgende. 1. 2. ØSU noterer sig med glæde, at nogle af nyhederne svarer til forslag, som ØSU fremsatte i sin udtalelse om det oprindelige forslag (2), især hvad angår inddragelse af arbejdstagerne, støtte til SMV, behovet for et logo og en gradvis udvidelse af anvendelsesområdet. 1. 3. De vigtigste nye elementer er følgende: — udvidelse af anvendelsesområdet (art. 3) — sammenkædning af ISO 14001 og EMAS for at lette overgangen fra den ene til den anden ordning og undgå dobbeltarbejde (bilag I) — inddragelse af medarbejderne (art. 1) — større SMV-deltagelse (art. 10, stk. 1) — udnytte EMAS-deltagelsen til at gennemføre og kontrollere miljølovgivningen, dog således at overlapning undgås (art. 10, stk. 2) — indførelse af et synligt logo (art. 8) — udvikling af en promoveringsstrategi (art. 11) — sikring af en ensartet gennemførelse i medlemsstaterne ved oprettelse af et forum af registreringsorganer og et forum af akkrediteringsorganer (art. 4 og 5). (1) EFT C 400 af 22. 12. 1998, s. 7. (2) EFT C 332 af 16. 2. 1992. Derudover skal fremhæves nogle elementer, som skal 1. 4. sikre kontinuiteten, især gennem udnyttelse af fordelene ved EMAS, hvilket kræver mere end blot opfyldelse af de relevante lovfæstede krav (tredje betragtning). Der lægges også stor vægt på subsidiaritet, idet medlemsstaterne får meget frie hænder til at fastlægge gennemførelsesforanstaltningerne. 1. 5. ØSU noterer sig, at den konference, som det tyske formandskab afholdt i januar 1999 om revisionen af EMAS, gav anledning til nyttige overvejelser og bearbejdelse af de opnåede resultater. Konferencen bekræftede behovet for at overvinde visse hindringer for en ensartet gennemførelse af EMAS i de forskellige medlemsstater, blandt andet i lyset af den markante nedgang i registreringsansøgningerne i Tyskland, som hidtil har været førende i anvendelsen af ordningen. 1. 6. ØSU er enig i, at EMAS bør udbygges især ved at fremme SMV’ernes deltagelse i ordningen, samtidig med at målet om en stadig forbedring af miljøindsatsen og -resulta- terne søges nået gennem størst mulig åbenhed over for offentligheden. 1. 7. ØSU har set nærmere på problemerne med den geografiske skævhed i anvendelsen af ordningen, herunder navnlig de hindringer, der er konstateret i nogle lande, samt mulige løsninger på disse problemer. Disse spørgsmål blev drøftet på en høring den 16. marts i Rom, som ØSU arrangerede i samarbejde med det italienske miljøagentur (ANPA), hvori deltog mange højt kvalificerede repræsentanter fra forskellige erhvervs- og interesseorganisationer, der er tilsluttet EMAS-ordningen. 1. 8. Høringen viste, at der er behov for bedre oplysning om ordningen fra medlemsstaternes og Kommissionens side samt større inddragelse af de berørte parter, især erhvervsorganisa- tioner, fagforeninger og NGO’er gennem oprettelse af partner- skaber med det mål at fremme ordningens udbredelse. C 209/44 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 22. 7. 1999 1. 9. ØSU vil overveje, om det vil være formålstjenligt at udarbejde en tillægsudtalelse for at undersøge alle aspekter af gennemførelsesprocedurerne, som faktisk ikke virker befor- drende for virksomhedernes — især SMV’s — tilslutning til EMAS-ordningen. 2. Generelle bemærkninger 2. 1. ØSU betragter EMAS som et virkemiddel, der skal fremme bæredygtige produktions- og forbrugsmønstre (herun- der bæredygtig udvikling). Ifølge grundprincipperne for ord- ningen skal den blandt andet: — være baseret på markedskræfterne — give mulighed for frivillig deltagelse — fremme ansvarsdeling på miljøbeskyttelsesområdet — danne rammen om en effektiv håndtering af miljøvirknin- gerne — forbedre ikke blot industriens, men også andre aktørers miljøindsats og -resultater — give pålidelige og gennemskuelige resultater 2. 2. Geografisk uligevægt og subsidiaritet 2. 2. 1. Da langt fra alle medlemsstater har haft lige stor succes med gennemførelsen af EMAS, er der en markant geografisk ubalance, som kan få negative følger for virksomhe- dernes markedsstilling. Derfor bør de indvundne erfaringer analyseres nærmere, så man kan finde frem til, hvorledes der kan opnås en mere ensartet gennemførelse, hvilket ikke må forveksles med streng håndhævelse af reglerne. Det drejer sig snarere om at fastlægge incitamenter og tilskyndelsesforanstalt- ninger, som er forenelige med konkurrencereglerne. 2. 2. 2. Fire lande — Østrig, Tyskland, Holland og Sverige — har relativt set en langt højere dækning (antal virksomheder, der er tilsluttet EMAS, målt i procent af landets samlede virksomheder) end de øvrige EU-lande. 2. 2. 2. 1. Denne »positive anomali« bør give anledning til nærmere overvejelser, idet disse resultater utvivlsomt er opnået ved hjælp af foranstaltninger og midler, der ikke er specificeret i forordningen, og som kan udnyttes andre steder. 2. 2. 2. 2. Vigtige elementer i et fremstød for anvendelse af ordningen kan for eksempel være administrativ decentralise- ring, medvirken af handelskamrene, erhvervsorganisationerne, fagforeningerne og de andre sammenslutninger, antallet af miljøverifikatorer og deres kompetenceniveau, informations- spredning, anvendelsen af avanceret ny miljøteknologi samt eksistensen af en konsolideret miljølovgivning, som håndhæ- ves effektivt. Det er klart, at en stærk tradition for miljøbevidst- hed fremmer udbredelsen af de frivillige miljøbeskyttelsesord- ninger som f. eks. EMAS. — være et supplement til lovregulering og kontrol. 2. 2. 3. nævnes følgende: Blandt de foranstaltninger, der bør overvejes, kan 2. 1. 1. EMAS-ordningens karakter af supplerende instru- ment betyder, at den skal kombineres med andre miljøpolitiske instrumenter, som de offentlige myndigheder kan anvende til at fremme en bæredygtig udvikling med aktiv medvirken fra alle aktørers side. Det er klart, at EMAS især er rettet mod virksomhederne, men ordningen kan synliggøres og få større merværdi gennem en bredere deltagelse fra især borgernes side, som miljøredegørelsen i sidste ende er rettet mod. — skattegodtgørelser med tilbagevirkende kraft, hvis drifts- resultaterne omfatter konkrete miljøforbedringer — decentralisering af kontrollen og akkrediteringen — indarbejdelse i EMAS af andre nationale miljøkrav 2. 1. 2. Udviklingen af »grønne« aspekter i offentlige udbud (»Green procurement«) med det mål at præmiere miljøvenlige produktionsmetoder og tjenesteydelser må heller ikke forsøm- mes. Endvidere bør Kommissionen fastlægge den integrerede produktpolitik (IPP), hvorom den har bebudet en grønbog. Sådanne tiltag kan gøre EMAS-registrering mere tiltrækkende. — incitamenter til store virksomheder med det mål at inddra- ge underleverandørerne i gennemførelsen af EMAS- programmerne — anførelse af underleverandørernes navne i miljøerklæ- ringen 2. 1. 3. Selv om tilslutning til EMAS er frivillig for virksom- heder og organisationer, er det de offentlige myndigheders pligt at fremme ordningens udbredelse gennem oplysning på fremme en baggrund af deres politiske forpligtelse til at lige at opstille miljøvenlig udvikling ved f. eks. alt andet tilslutning til EMAS-ordningen som en positiv faktor i krite- rierne for tildeling af offentlige anlægsarbejder. — inddragelse af de regionale myndigheder som koordinator med henblik på kollektiv akkreditering, hvis en sektor er stærkt repræsenteret i den pågældende region — uddelegering af en større del af forvaltningen til decentrale arbejdsgiverorganisationer for at fremme i særdeleshed SMV’s deltagelse, sammen med teknisk og finansiel støtte 22. 7. 1999 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende C 209/45 — synliggørelse og opreklamering af de opnåede resultater — informations- og uddannelsesinitiativer, især rettet mod erhvervsorganisationer, der repræsenterer SMV-interesser. — en udtrykkelig bekræftelse af, at EMAS kan anvendes på alle sektorer for at udelukke enhver uklarhed med hensyn til eventuelle undtagelser eller opportunistiske begræns- ninger 2. 2. 4. Forummet for henholdsvis registreringsorganer og akkrediteringsorganer kan utvivlsomt fremme erfaringsudvek- slingen, men harmoniseringen vil også blive fremtvunget af presset fra enhedsmarkedet. Det er ikke tilfældigt, at de virksomheder, der er registreret under denne ordning i Italien, hovedsageligt er store multinationale selskaber eller virksom- heder, hvis afsætningsmarkeder ligger i det centrale og nordlige Europa. 2. 2. 5. Sikringen af lige vilkår på det indre marked er en af de vigtigste grunde til EMAS-ordningens oprettelse (jf. punkt 5 i indledningen). Kommissionen har indskrænket sin egen rolle kraftigt under henvisning til subsidiaritetsprincippet. Den har i henhold til artikel 10, stk. 4 (fremme af indbyrdes sammen- hæng) og artikel 11 (information om EMAS på fællesskabsplan) nogle opgaver, som ikke må forsømmes. I lyset af de store afvigelser mellem resultaterne i de forskellige lande kan der stilles spørgsmålstegn ved, om disse opgaver er løst fuldt ud, idet der er behov for at højne miljøbevidstheden blandt borgere og aktører i de forskellige sektorer. 2. 3. Udvidelse af anvendelsesområdet — grundigere undersøgelser ud fra konkrete projekter vedrø- rende udarbejdelse af specifikke miljøkriterier, som giver mulighed for en korrekt vurdering af miljøindsatsen i de forskellige berørte sektorer, herunder en klar definition af certificeret anlægsområde, hvilket ØSU anmodede om i sin udtalelse om den oprindelige forordning (1) — udvidelsen til sektorer, som i dag er udelukket, skal foregå gradvist og i en prioriteret rækkefølge. Først bør man undersøge muligheden for at anvende ordningen i den offentlige sektor og servicesektoren. 2. 4. Inddragelse af medarbejderne 2. 4. 1. Skønt dette aspekt nævnes i artikel 1, stk. 2, litra d), idet det betragtes som en faktor af afgørende betydning for EMAS-ordningens succes, er der kun tale om en generel principerklæring. De øvrige artikler indeholder i modsætning til forordningen af 1993 (art. 3, stk. 1, og art. 7, stk. 2) ingen præcisering af, hvorledes dette mål skal nås. 2. 3. 1. Der er tale om et ambitiøst mål, som underbygges af en række pilotprojekter. Det støttes også af det ofte fremførte argument, at alle menneskelige aktiviteter i større eller mindre grad påvirker miljøet. 2. 4. 2. Den nye forordning bør sikre, at arbejdstagerne via deres repræsentanter på virksomhedsplan deltager i og høres i forbindelse med udarbejdelsen og gennemførelsen af program- merne, især i spørgsmål angående faglig uddannelse og arbejdets tilrettelæggelse. 2. 3. 2. Ved vurderingen af nytteværdien af en eventuel udvidelse af anvendelsesområdet — som ØSU principielt støtter — bør der tages afstand fra følgende to kategoriske synspunkter. 2. 3. 2. 1. Det første går ud på, at en udvidelse er umulig, fordi nogle sektorer, som for eksempel servicesektoren, ikke påvirker miljøet i et bestemt geografisk anlægsområde. Dermed ses der bort fra den indirekte miljøpåvirkning. 2. 3. 2. 2. Det andet synspunkt er det, der fremføres af Kommissionen, som går ud fra, at alle problemer er løst. Den erklærer således: a) at pilotprojekterne har vist, at der er en efterspørgsel efter miljøcertificering i sektorer uden for fremstillingsindustrien b) at andre sektorer også har en betydelig indvirkning på miljøet, både direkte og indirekte c) og at EMAS-ordningen for miljøledelse kan anvendes på alle erhvervssektorer. 2. 3. 3. I stedet bør det understreges, at en umiddelbar, generel udvidelse af EMAS ikke er nogen let opgave, fordi miljøpåvirkningen i industrisektoren ikke er den samme som i andre sektorer, især servicesektoren. Ikke desto mindre må der findes en fornuftig løsning med udgangspunkt i følgende: 2. 5. Udnyttelse af EMAS ved gennemførelse af og kontrol med miljølovgivningen 2. 5. 1. Artikel 10, stk. 2, giver medlemsstaterne mulighed for at udnytte registreringen under EMAS i forbindelse med gennemførelsen af miljølovgivningen og miljøkontrollen, så unødig overlapning undgås. Det er en interessant mulighed set i 2. 5. 2. lyset af de bemærkninger, som ØSU fremsatte i sin udtalelse om gennem- førelse af miljølovgivningen (2). 2. 5. 3. Selvom merværdien ved EMAS består i, at den sigter mod andet og mere end blot opfyldelse af miljøkravene, bør tilslutningen til ordningen kunne foregå etapevis efter aftale mellem virksomheden og den kompetente myndighed med det mål at fremme miljølovgivningens overholdelse og få ureglementerede forhold frem i lyset. (1) EFT C 332 af 16. 2. 1992. (2) EFT C 73 af 9. 3. 1998; EFT C 95 af 30. 3. 1998. C 209/46 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 22. 7. 1999 2. 5. 4. Ønsket om at undgå unødige overlapninger er utvivl- somt et incitament for såvel virksomhederne som de offentlige myndigheder på miljøområdet til at fremme EMAS-ordningens udbredelse. 2. 7. EMAS-ordningens synlighed og troværdighed ØSU er dog forundret over, at der slet ikke henvises 2. 5. 5. til Det Europæiske Miljøagentur, som kunne spille en nyttig rolle ved evalueringen af resultaterne og yde teknisk og videnskabelig bistand ved udarbejdelsen af retningslinjer. 2. 6. Hvorledes får man flere SMV og håndværksvirksomheder med i ordningen Der må tages hensyn til den særlige dynamik, der 2. 6. 1. kendetegner mindre erhvervsdrivendes handlemåde og valg, idet de skal bestyre mange forskellige arbejdsområder og derfor må prioritere i forhold til den tid og det antal medarbejdere, der er til rådighed. Dette indebærer, at alt, som ikke er strengt nødvendigt, og som er tids- og ressourcekrævende, ofte vælges fra, medmindre det erfaringsmæssigt er nyttigt for virksomheden. 2. 6. 2. Det synes derfor nødvendigt at indføre særlige proce- durer, enklere formularer samt et revisions- og kontrolpro- gram, der står i et rimeligt forhold til virksomhedens størrelse og art. ØSU påpeger i denne forbindelse, at for store krav om hyppig kontrol medfører bureaukratiske byrder og uforholds- mæssigt store omkostninger, især for SMV. 2. 6. 3. Det er indlysende, at de fleste mikrovirksomheders budget ikke giver mulighed for at afsætte en medarbejder til tunge administrative opgaver. Derfor bør de kompetente miljømyndigheder på det bedst egnede administrative plan yde service og bistand for at tilskynde mikrovirksomhederne til at deltage. I særdeleshed må uddannelsen af interne miljøreviso- 2. 6. 4. rer fremover tilpasses de små virksomheders behov. I modsæt- ning til store virksomheder med kvalitetsstyringssystemer har små virksomheder ofte ingen medarbejdere, som er i stand til at medvirke til miljørevisionen. De forskellige sektorers erhvervsorganisationer bør med passende offentlig støtte tage del i ansvaret for uddannelsen af miljørevisorer. Den interne miljørevision er en oplagt lejlighed for virksomheden til i samråd med miljømyndighederne at sikre sig, at de gældende regler overholdes, som et første skridt hen imod registrering under EMAS (jf. artikel 10, stk. 2). Desuden bør der udarbejdes retningslinjer for miljø- 2. 6. 5. verifikatorernes kontrol med SMV, således at der anvendes ensartede kriterier. 2. 7. 1. EMAS er en frivillig ordning, som via gennemsigtige procedurer og offentlige myndigheders kontrol giver offentlig- heden garanti for, at de akkrediterede økonomiske aktører bestræber sig på at forbedre deres miljøindsats. Som et middel til fremme af bæredygtig udvikling kræver ordningen deltagelse af alle berørte aktører samt passende informering af offentlig- heden. Deltagelsen styrkes bedst ved, at de offentlige myndig- heder aktivt fører en politik til fremme af bæredygtig udvikling og inddrager alle dele af det faglige og almene uddannelses- system, herunder især skolen. 2. 7. 2. Det må sikres, at ordningen ikke forveksles med de forskellige branchers egne certificeringssystemer, og det bør fremhæves, at den giver offentligheden større garanti, samtidig med at procedurerne forenkles, og de rådgivende og oplysende funktioner styrkes. Derfor mener ØSU, at et logo — som forudset i det nye forordningsforslag — vil være til stor nytte. 2. 7. 3. Da det er Kommissionens opgave at fremme EMAS- ordningens udbredelse på EU-plan, foreslår ØSU, at den nye forordning ledsages af retningslinjer vedrørende den bedste praksis, oplysning om de hyppigste vanskeligheder og anden information, som kan forbedre kendskabet til og anvendelsen af ordningen. ØSU er i givet fald rede til at medvirke til udformningen af sådanne retningslinjer. ØSU tillægger det afgørende betydning, at alle 2. 7. 4. medlemsstater sørger for bred høring og aktiv inddragelse af de berørte aktører i organisations- og erhvervskredse. De bedste resultater opnås, når ordninger af denne art forvaltes i samarbejde med de ansvarlige myndigheder. Derfor bør forordningen indeholde en bestemmelse om inddragelse af interesseparterne, og der bør udtrykkeligt henvises til nødven- digheden af bred tilslutning til princippet om det fælles ansvar for en bæredygtig udvikling. I artikel 2 bør der indføjes en definition af »interesseparterne«, som miljøredegørelsen bør være rettet til. Det bør udtrykkeligt foreskrives, at de ansvarlige organer skal høre interesseparterne (art. 5). Endelig bør det i artikel 11, stk. 1, fastsættes, at interesseparterne skal inddrages aktivt i forbindelse med information af offentligheden og promovering af ordningen. Endelig bemærker ØSU, at der ikke er planer om en 2. 7. 5. sammenlignende analyse af resultaterne på EU-plan, som kunne virke meget befordrende for tilslutningen til EMAS. Derfor foreslår ØSU, at udarbejdelsen af en sådan rapport inden for en fastsat frist overdrages til Det Europæiske Miljøagentur, således at der kan opstilles kriterier for kvalitets- kontrollen med EMAS-ordningens gennemførelse i EU som helhed. 22. 7. 1999 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende C 209/47 2. 8. Særlige bemærkninger 2. 8. 1. D e f i n i t i o n a f o r g a n i s a t i o n o g a n l æ g - s o m r å d e [ a r t. 2 , l i t r a l ) o g m ) ] 2. 8. 1. 1. Et anlægsområde har en præcis geografisk afgræns- ning og identificerbare miljøpåvirkninger, men dette gælder ikke for en organisation. Det bør ikke være muligt for en organisation som sådan at blive registreret under denne ordning, hvis den har anlægsområder, som ikke opfylder miljølovgivningen. Derfor er det nødvendigt med klare krite- især vedrørende tjenesteydelser. For eksempel må det rier, afklares, hvilke procedurer der skal gælde for en organisation, som er spredt over flere anlægsområder. 2. 8. 2. D e n B e d s t e T i l g æ n g e l i g e T e k n i k ( B e s t A v a i l a b l e T e c h n o l o g y — B A T ) 2. 8. 2. 1. Artikel 3 i EMAS I-forordningen fastsætter, at virksomhederne skal redegøre for deres miljøprogram med henblik på en fortsat højnelse af miljøniveauet gennem anvendelse af den bedste tilgængelige teknik. Det nye forslag indeholder ikke dette vigtige punkt. I EMAS II bør der i bilag I, B, punkt 2, henvises til BAT som et middel til stadig forbedring af miljøresultaterne i de virksomheder, der ansøger om registre- ring og som en vigtig indikator for miljørevisoren. Henvisnin- gen er naturligvis begrænset til de sektorer, hvor man fast anvender BAT. 2. 8. 3. O v e r h o l d e l s e a f m i l j ø b e s t e m m e l s e r 2. 8. 3. 1. EMAS I-forordningen tillod ikke registrering af virksomheder, som ikke opfylder miljølovgivningen. Forslaget til revision af forordningen er ikke klart formuleret, når det gælder behovet for systematisk kontrol med de EMAS- registrerede virksomheders overholdelse af de nationale miljø- bestemmelser, skønt der henvises hertil i en række bestemmel- ser (art 3, litra b), art. 6, stk. 1, litra e), bilag I, B, punkt 1, bilag II, punkt 2. 6 og bilag V, punkt 5. 4. 3). I særdeleshed er det ikke klart specificeret, om miljøerklæringen skal indeholde oplysninger om virksomhedens overholdelse af den nationale miljølovgivning. I bilag III, der fastsætter indholdet i miljørede- gørelsen, bør disse oplysninger anføres i punkt 3. 2. Bruxelles, den 26. maj 1999. 2. 8. 4. U d n y t t e l s e v e d k o n t r o l l e n m e d m i l j ø l o v g i v n i n g e n s o v e r h o l d e l s e a f E M A S Artikel 10, stk. 2, om overlapning af kontrolaktivi- 2. 8. 4. 1. teterne bør læses i sammenhæng med artikel 1, stk. 3. EMAS-ordningen træder ikke i stedet for den normale miljø- kontrol og indebærer ikke nogen overlapning af indsatsen, eftersom EMAS og miljøkontrollen dækker forskellige, men komplementære områder. Registrering er en frivillig ordning for erhvervslivet og kan ikke erstatte de offentlige myndighe- ders kontrol og overvågning. Ikke desto mindre kan man i subsidiaritetens ånd benytte registrering for at undgå dobbel- tarbejde og forenkle procedurerne i de nationale lovgivninger. 2. 8. 5. M i l j ø r e d e g ø r e l s e n ( B i l a g I I I ) 2. 8. 5. 1. Kommissionens foreliggende forslag er udvandet i forhold til den oprindelige forordning. I henhold til bilag III, punkt 3. 2, skal organisationen kun fremlægge de generelle miljømålsætninger uden at redegøre hverken for strategier eller detaljerede mål. Miljøredegørelsen kan desuden udformes som en delrapport. Dette bør ikke være tilladt; der bør kræves én enkelt, komplet miljøredegørelse. 2. 8. 5. 2. Det er vigtigt at sammenkæde indholdet af miljøre- degørelsen med bilag I, punkt 3 om »ekstern kommunikation«, hvori der stilles krav om »en åben dialog med interesseparterne, herunder lokale myndigheder og kunder, om miljøpåvirknin- gerne«. Dette bør være sigtet med miljøredegørelsen. 2. 8. 6. I n d d r a g e l s e a f a r b e j d s t a g e r n e For at undgå »bekvemmelige« 2. 8. 6. 1. fortolkninger af bestemmelserne bør udtrykket »ansatte« i bilag II og V erstattes af »arbejdstagere«. Det bør endvidere sikres, at resultaterne i overensstemmelse med overenskomstmæssige bestemmelser om information og høring forelægges arbejdstagernes virk- somhedsrepræsentanter. 2. 9. Udvalgsprocedurer (art. 14) 2. 9. 1. Overgangen fra forskriftskomité- til forvaltningsko- mitéproceduren styrker Kommissionens initiativ og giver mu- lighed for en hurtigere og mere effektiv indsats især på internationalt plan. Beatrice RANGONI MACHIAVELLI Formand for Det Økonomiske og Sociale Udvalg


title: Regolamento (CE) n. 1088/1999 della Commissione, del 26 maggio 1999, che fissa i prezzi minimi di vendita delle carni bovine messe in vendita nel quadro della gara di cui al regolamento (CE) n. 959/1999

text: 27. 5. 1999 IT Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:133) europee L 131/39 REGOLAMENTO (CE) N. 1088/1999 DELLA COMMISSIONE del 26 maggio 1999 che fissa i prezzi minimi di vendita delle carni bovine messe in vendita nel quadro della gara di cui al regolamento (CE) n. 959/1999 LA COMMISSIONE DELLE COMUNIT(cid:211) EUROPEE, (3) considerando che le misure previste dal presente regolamento sono conformi al parere del comitato di gestione per le carni bovine, visto il trattato che istituisce la Comunit(cid:133) europea, visto il regolamento (CEE) n. 805/68 del Consiglio, del 27 giugno 1968, relativo all’organizzazione comune dei mercati nel settore delle carni bovine (1), modificato da ultimo dal regolamento (CE) n. 1633/98 (2), in particolare l’articolo 7, paragrafo 3, (1) (2) considerando che sono stati messi in vendita mediante gara determinati quantitativi di carni bovine, fissati dal regolamento (CE) n. 959/1999 della Commissione (3); considerando che, a norma dell’articolo 9 del rego- lamento (CEE) n. 2173/79 della Commissione (4), regolamento (CE) n. modificato da ultimo dal 2417/95 (5), i prezzi minimi di vendita per le carni oggetto di gara devono essere fissati tenuto conto delle offerte pervenute; HA ADOTTATO IL PRESENTE REGOLAMENTO: Articolo 1 I prezzi minimi di vendita da applicare per le carni bovine per la gara prevista dal regolamento (CE) n. 959/ 1999 per la quale il termine di presentazione delle offerte (cid:138) scaduto il 18 maggio 1999 sono stati fissati nell’allegato del presente regolamento. Articolo 2 Il presente regolamento entra in vigore il 27 maggio 1999. Il presente regolamento (cid:138) obbligatorio in tutti i suoi elementi e direttamente applicabile in ciascuno degli Stati membri. Fatto a Bruxelles, il 26 maggio 1999. Per la Commissione Franz FISCHLER Membro della Commissione (1) GU L 148 del 28. 6. 1968, pag. 24. (2) GU L 210 del 28. 7. 1998, pag. 17. (3) GU L 119 del 7. 5. 1999, pag. 16. (4) GU L 251 del 5. 10. 1979, pag. 12. (5) GU L 248 del 14. 10. 1995, pag. 39. L 131/40 IT Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:133) europee 27. 5. 1999 ANEXO (cid:190) BILAG (cid:190) ANHANG (cid:190) PAQAQTGLA (cid:190) ANNEX (cid:190) ANNEXE (cid:190) ALLEGATO (cid:190) B(cid:246)LAGE (cid:190) ANEXO (cid:190) LIITE (cid:190) BILAGA Estado miembro Medlemsstat Mitgliedstaat Jq(cid:145)tor l(cid:146)kor Member State (cid:144)tat membre Stato membro Lidstaat Estado-membro J(cid:132)senvaltio Medlemsstat Productos (1) Produkter (1) Erzeugnisse (1) Pqo(cid:152)(cid:149)mta (1) Products (1) Produits (1) Prodotti (1) Producten (1) Produtos (1) Tuotteet (1) Produkter (1) Precio m(cid:146)nimo expresado en euros por tonelada Mindstepriser i EUR/ton Mindestpreise ausgedr(cid:129)ckt in EUR/Tonne Ek(cid:145)wister pyk(cid:147)seir ejvqaf(cid:149)lemer se Euq(cid:150) am(cid:145) t(cid:149)mo Minimum prices expressed in EUR per tonne Prix minimaux exprim(cid:130)s en euros par tonne Prezzi minimi espressi in euro per tonnellata Minimumprijzen uitgedrukt in euro per ton Pre(cid:135)o m(cid:146)nimo expresso em euros por tonelada V(cid:132)himm(cid:132)ishinnat euroina tonnia kohden ilmaistuna Minimipriser i euro per ton Carne deshuesada (cid:190) Udbenet kød (cid:190) Fleisch ohne Knochen (cid:190) Jq(cid:146)ata wyq(cid:148)r j(cid:149)jaka (cid:190) Boneless beef (cid:190) Viande d(cid:130)soss(cid:130)e (cid:190) Carni senza osso (cid:190) Vlees zonder been (cid:190) Carne desossada (cid:190) Luuton naudanliha (cid:190) Benfritt k(cid:148)tt IRELAND (cid:190) Intervention flank (INT 16) (cid:190) Intervention shoulder (INT 22) (cid:190) Intervention forequarter (INT 24) UNITED KINGDOM (cid:190) Intervention forequarter (INT 24) (cid:190) Intervention shoulder (INT 22) (cid:190) Intervention brisket (INT 23) (cid:190) 1 002 1 220 1 210 1 122 750 (1) V(cid:130)anse los anexos V y VII del Reglamento (CEE) no 2456/93 de la Comisi(cid:155)n (DO L 225 de 4. 9. 1993, p. 4), cuya (cid:156)ltima modificaci(cid:155)n la constituye el Reglamento (CE) no 2812/98 (DO L 349 de 24. 12. 1998, p. 47). (1) Se bilag V og VII til Kommissionens forordning (EØF) nr. 2456/93 (EFT L 225 af 4. 9. 1993, s. 4), senest ændret ved forordning (EF) nr. 2812/98 (EFT L 349 af 24. 12. 1998, s. 47). (1) Vgl. Anh(cid:132)nge V und VII der Verordnung (EWG) Nr. 2456/93 der Kommission (ABl. L 225 vom 4. 9. 1993, S. 4), zuletzt ge(cid:132)ndert durch die Verordnung (EG) Nr. 2812/98 (ABl. L 349 vom 24. 12. 1998, S. 47). (1) Bk(cid:146)pe paqaqt(cid:147)lata V jai VII tou jamomislo(cid:151) (EOJ) aqih. 2456/93 tgr Epitqop(cid:147)r (EE L 225 tgr 4. 9. 1993, s. 4), (cid:149)pyr tqopopoi(cid:147)hgje tekeuta(cid:148)a ap(cid:149) tom jamomisl(cid:149) (EJ) aqih. 2812/98 (EE L 349 tgr 24. 12. 1998, s. 47). (1) See Annexes V and VII to Commission Regulation (EEC) No 2456/93 (OJ L 225, 4. 9. 1993, p. 4), as last amended by Regulation (EC) No 2812/98 (OJ L 349, 24. 12. 1998, p. 47). (1) Voir annexes V et VII du r(cid:138)glement (CEE) no 2456/93 de la Commission (JO L 225 du 4. 9. 1993, p. 4). R(cid:138)glement modifi(cid:130) en dernier lieu par le r(cid:138)glement (CE) no 2812/98 (JO L 349 du 24. 12. 1998, p. 47). (1) Cfr. allegati V e VII del regolamento (CEE) n. 2456/93 della Commissione (GU L 225 del 4. 9. 1993, pag. 4), modificato da ultimo dal regolamento (CE) n. 2812/98 (GU L 349 del 24. 12. 1998, pag. 47). (1) Zie de b¶lagen V en VII b¶ Verordening (EEG) nr. 2456/93 van de Commissie (PB L 225 van 4. 9. 1993, blz. 4), laatstel¶k gew¶zigd b¶ Verordening (EG) nr. 2812/98 (PB L 349 van 24. 12. 1998, blz. 47). (1) Ver anexos V e VII do Regulamento (CEE) n. o 2456/93 da Comiss(cid:209)o (JO L 225 de 4. 9. 1993, p. 4). Regulamento com a (cid:156)ltima redac(cid:135)(cid:209)o que lhe foi dada pelo Regulamento (CE) n. o 2812/98 (JO L 349 de 24. 12. 1998, p. 47). (1) Katso komission asetuksen (ETY) N:o 2456/93 (EYVL L 225, 4. 9. 1993, s. 4), sellaisena kuin se on viimeksi muutettuna asetuksella (EY) N:o 2812/98 (EYVL L 349, 24. 12. 1998, s. 47) liitteet V ja VII. (1) Se bilagorna V och VII i kommissionens f(cid:148)rordning (EEG) nr 2456/93 (EGT L 225, 4. 9. 1993, s. 4), senast (cid:132)ndrad genom f(cid:148)rordning (EG) nr 2812/98 (EGT L 349, 24. 12. 1998, s. 47)


title: Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het "Voorstel voor een verordening (EG) van de Raad betreffende het financieringsinstrument voor het milieu (LIFE)"

eurovoc_concepts:
EU financial instrument
EU programme
environmental protection
quality of the environment

text: C 209/14 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 22. 7. 1999 Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het „Voorstel voor een verordening (EG) van de Raad betreffende het financieringsinstrument voor het milieu (LIFE)” (1) (1999/C 209/05) Op 9 februari 1999 heeft de Raad besloten, overeenkomstig artikel 130 S van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, het Economisch en Sociaal Comité te raadplegen over het voornoemde voorstel. De Afdeling „Landbouw, plattelandsontwikkeling, milieu”, die met de voorbereidende werkzaamheden was belast, heeft op 4 mei 1999 advies uitgebracht; rapporteur was de heer Ribbe, co-rapporteurs de heren Chiriaco en Linssen. Tijdens zijn 364e zitting (vergadering van 26 mei 1999) heeft het Economisch en Sociaal Comité het volgende advies uitgebracht, dat met 118 stemmen vo´ o´ r, bij 3 onthoudingen, is goedgekeurd. 1. Inleiding Belangrijke conclusies en aanbevelingen in het evalua- 1. 4. tierapport van deze externe consultant zijn: Op 31 december 1999 loopt de tweede fase van het 1. 1. EU-financieringsinstrument voor milieu (LIFE II (2),1996-1999) ten einde. Met onderhavige ontwerp-verordening wordt de derde fase (LIFE III, 2000-2004) ingeluid. Voor deze fase, die tot en met 31 december 2004 zal lopen, wordt een bedrag van 613 miljoen euro gereserveerd. Hoofddoel van het in drie delen opgesplitste LIFE-programma (LIFE-Natuur, LIFE-Milieu en LIFE-Derde landen) zijn en blijven de uitvoering en verdere ontwikkeling van EU-milieubeleid. 1. 2. In het voorstel zijn de ervaringen uit de tweede uitvoeringsfase van LIFE meegenomen. Het voorstel is gedeelte- lijk gebaseerd op twee rapporten die in het kader van de LIFE II- verordening zijn opgesteld: a) het overeenkomstig artikel 7, lid 3 (3) opgestelde rapport van december 1997 en b) het overeenkomstig artikel 14 (4) opgestelde rapport van december 1998. In het eerste rapport werd nagegaan of het referentiebedrag van 450 miljoen euro voor LIFE II moest worden bijgesteld. Vastgesteld werd dat de oorspronkelijk geraamde 450 miljoen euro of zelfs een bedrag daarboven goed besteed zou zijn geweest aan LIFE II, maar dat om budgettaire redenen niet eens het geraamde bedrag volledig kon worden uitgegeven. 1. 3. In het tweede rapport werd de balans opgemaakt van LIFE II en werden een aantal wijzigingen voorgesteld voor LIFE III. Dit rapport dient mede in het licht van het SEM 2000-initiatief (5) te worden gezien en is opgesteld op basis van een door een externe consultant verrichte evaluatie (6) van de uitvoering van LIFE II. — De bijdrage van LIFE aan de ontwikkeling (d. i. voorberei- ding) van nieuw EU-milieubeleid en nieuwe -milieuwet- geving (zie de algemene doelstelling van LIFE zoals gefor- muleerd in artikel 1 van de LIFE II-verordening) is vrij is zelden zo dat aan de hand van de beperkt. Het resultaten van LIFE-projecten algemene oplossingen voor vraagstukken op EU-niveau worden geformuleerd en dat de praktische kennis die dergelijke projecten opleveren, bij de EU-beleidsmakers terechtkomt. Er moet dus een duidelijke strategie worden uitgewerkt om ervoor te zorgen dat LIFE-projecten systematisch kunnen worden ingezet ter voorbereiding van EU-milieubeleid en -wetgeving. de de van diverse prioriteiten — In het rapport wordt deels in samenhang met het voorgaan- de opgemerkt dat de verspreiding van resultaten binnen het DG XI, de zogenaamde „interne verspreiding”, te wensen overlaat en dat te weinig rekening wordt gehouden EU- met milieubeleidsterreinen. Dit is ten dele te wijten aan de organisatiestructuur bij het DG XI: de voor het LIFE- programma verantwoordelijke afdelingen werken te veel op zichzelf, waardoor er te weinig (horizontale) commu- nicatie met de andere eenheden van het DG XI is en de zo noodzakelijke „kruisbestuiving” uitblijft. De interne communicatie moet dus worden verbeterd. Verder moet worden bekeken hoe er aan de organisatiestructuur van het LIFE-programma kan worden gesleuteld om van LIFE één instrument in plaats van drie losse onderdelen binnen het DG XI te maken. (1) PB C 15 van 20. 1. 1999, blz. 4. (2) Verordening (EEG) nr. 1973/92 van de Raad zoals gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1404/96 van de Raad. (3) COM(97) 633 def. van 12. 12. 1997. (4) COM(1998) 721 def. van 4. 12. 1998. (5) In het kader van het SEM-initiatief voor gezond en efficiënt beheer (sound and efficient management) dienen met EU-middelen gefinancierde programma’s systematisch te worden geëvalueerd. (6) E´ valuation de l’instrument financier pour l’environnement LIFE (Rapport final), Arthur Andersen, juli 1998. — De conclusie dat LIFE te veel gericht is op de projecten zelf en te weinig doet aan de verspreiding van projectresultaten geldt ook ten aanzien van de verspreiding en concrete toepassing van projectresultaten in de lidstaten, de zoge- noemde „externe verspreiding”. Ook hier is een veel gedegener, op externe verspreiding gerichte communica- tiestrategie geboden, die onder andere de ontwikkeling van een kennisbeheerssysteem en clustering van projecten dient in te houden, zodat per sector aanbevelingen kunnen worden geformuleerd. Het aandeel van het budget dat nu voor communicatiemaatregelen wordt gereserveerd (3 %), moet dan wel fors worden opgetrokken. 22. 7. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 209/15 1. 5. Getracht is de voorgestelde LIFE III-verordening te laten aansluiten bij de conclusies uit de hierboven vermelde rapporten. Zo wordt ernaar gestreefd de door de EU gefinan- cierde projecten beter af te stemmen op de prioriteiten van het EU-milieubeleid en zullen extra maatregelen worden genomen om meer bekendheid te geven aan de projectresultaten. Daarnaast wordt getracht de bestaande verordening logischer te structureren en de artikelen helderder te formuleren. 1. 6. Het Comité zal het Commissievoorstel allereerst beoor- delen in het licht van de conclusies van de evaluatierapporten. Vervolgens zal het Comité ingaan op een aantal andere aspecten. 2. Algemene opmerkingen De algemene opmerkingen dienen te worden gezien in samen- hang met de bijzondere opmerkingen in hoofdstuk 3, waarin concrete voorstellen worden gedaan om de ontwerpveror- dening aan te passen. 2. 1. Noodzaak en kenmerken van het LIFE-programma 2. 1. 1. LIFE neemt onder de diverse EU-financierings- instrumenten een bijzondere en tevens zeer belangrijke plaats in omdat het het enige instrument is dat uitsluitend voor de ondersteuning en verdere ontwikkeling van EU-milieubeleid wordt ingezet. Met dit programma zou de EU zich op een heel specifieke manier van haar taak kunnen kwijten om voor duurzame ontwikkeling en integratie van milieubelangen in de overige beleidstakken te zorgen. Het Comité wil derhalve uitdrukkelijk onderstrepen dat een instrument als LIFE noodza- kelijk en verantwoord is, en acht het een goede zaak dat het programma verlengd wordt met een derde fase. Door LIFE gefinancierde projecten zijn inmiddels 2. 1. 2. stuk voor stuk van een hoog kwaliteitsniveau en kunnen dan ook de nodige waardevolle ideeën voor milieu-, landbouw- en structuurbeleid aandragen. LIFE kan echter alleen maar via modelprojecten aangeven hoe iets in de praktijk zou kunnen werken. De „vertaalslag” van deze modelprojecten naar con- creet beleid moet op de andere EU-beleidsterreinen en via de verdere ontwikkeling van de EU-milieuwetgeving worden gemaakt. Het Comité onderstreept in dit kader dat niet de financiering van de projecten maar de tenuitvoerlegging en verdere ontwikkeling van milieubeleid en -wetgeving op basis van ervaringen uit door de EU gefinancierde LIFE-projecten voorop dienen te staan. De (interne en externe) verspreiding en concrete toepassing van projectresultaten spelen daarbij een cruciale rol. Het Comité acht het van groot belang dat ook degenen die (mogelijkerwijs) projecten voor LIFE indienen, nadrukkelijk gewezen worden op dit essentiële uitgangspunt. 2. 2. Verdere ontwikkeling van EU-milieubeleid: één van de hoofd- doelstellingen van LIFE 2. 2. 1. Vastgesteld is dat LIFE II slechts in beperkte mate heeft bijgedragen tot de ontwikkeling van nieuw EU- milieubeleid. Aangezien beleidsontwikkeling en uitvoering volgens de Commissie echter niet los van elkaar gezien kunnen worden, is zij van mening dat in de nieuwe verordening de tweeledige doelstelling gehandhaafd moet blijven. Om meer aan beleidsontwikkeling te kunnen doen, stelt de Commissie voor de LIFE-verordening op een aantal punten bij te werken. Zo wordt onder meer de algemene doelstelling van LIFE in artikel 1 geherformuleerd en wordt een nieuwe invulling gegeven aan de „voorbereidende projecten” (LIFE-Milieu) in artikelen 4. 1. b en 4. 2. b. 2. 2. 2. Het Comité vindt het een goede zaak om de tweeledi- ge doelstelling van LIFE te handhaven, maar heeft zo zijn twijfel of de voorgestelde wijzigingen voldoende zijn om de wel zeer ambitieuze „ontwikkelingsdoelstelling”, een taak die vooral voor rekening van de Commissie komt, te verwezen- lijken. De redenen voor deze twijfel zijn drieërlei: Ten eerste vindt het Comité dat de nieuwe, in artikelen 1 en 4 genoemde definities nogal vaag geformuleerd zijn; daarom is het onzeker hoe deze door de projectindieners worden geïnterpreteerd. Ten tweede is uit het voorstel moeilijk op te maken hoe de „ontwikkelingsdoelstelling” concreet zal worden gerealiseerd, omdat een nadere definitie van de belangrijkste parameters (actiegebieden, specifieke selectiecriteria, budgettaire aspecten) (1) is uitgesteld in de vorm van in de toekomst te formuleren „verzoeken om reacties van belangstellenden” en „richtsnoe- ren”. Ten derde rept de voorgestelde verordening met geen woord over de noodzaak van een strategie — gebaseerd op adequate horizontale communicatie tussen respectievelijk de voor LIFE verantwoordelijke eenheden, de andere afdelingen binnen het DG XI en de overige DG’s — waarin uitgestippeld wordt hoe projectresultaten kunnen worden gebruikt voor de verdere uitbouw van het EU-milieubeleid. Goede horizontale communicatie is des te belangrijker op grond van het integra- tieprincipe dat nadrukkelijk in het Verdrag is opgenomen. 2. 3. Hoe kan LIFE sterker bijdragen tot de uitvoering van EU- milieubeleid? 2. 3. 1. Is voor de ontwikkeling van nieuw EU-milieubeleid en nieuwe- milieuwetgeving de Commissie het belangrijkste orgaan, de verantwoordelijkheid voor de uitvoering van het beleid ligt bij verschillende actoren: de Commissie, lidstaten, regionale en lokale overheden, bedrijfsleven, vakbonden, ngo’s, enz. Om het LIFE-programma optimaal te laten bijdragen tot is het van cruciaal de uitvoering van het EU-milieubeleid, belang dat bovengenoemde actoren kennis nemen van de resultaten van LIFE-projecten en de projectideeën in de praktijk toepassen. Dit vereist, zoals ook de Commissie betoogt, een gedegen strategie voor externe verspreiding van informatie. De (1) Dit in tegenstelling tot de LIFE II-verordening, waarin de actie- gebieden van de voorbereidende maatregelen expliciet genoemd worden: bescherming van kustgebieden, vermindering van afval, bescherming van waterlopen, luchtvervuiling en verzuring. C 209/16 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 22. 7. 1999 afgelopen jaren heeft de Commissie het nodige gedaan om haar strategie voor de externe verspreiding van informatie te verbeteren (1). Deze maatregelen werden echter onvoldoende geacht, zodat de Commissie nu met nieuwe voorstellen komt (2). Als belangrijkste maatregel stelt de Commissie voor het deel van het budget dat gereserveerd wordt voor „begelei- dende maatregelen” (met inbegrip van maatregelen voor de verspreiding van informatie), op te trekken van 3 tot 5 %. 2. 3. 2. Het Comité staat volledig achter de initiatieven van de Commissie om de externe verspreiding en concrete toepassing van projectresultaten te bevorderen, maar vindt dat er nog meer kan worden gedaan. De ontwerp-verordening zou duidelijker moeten 2. 3. 2. 1. worden geformuleerd door in een aantal artikelen expliciet te wijzen op het belang van verspreiding van de projectresultaten. en Europese nationale Het Comité acht het tevens van belang dat gewerkt 2. 3. 2. 2. wordt met duidelijk afgebakende doelgroepen, bijvoorbeeld overkoepelende organisaties (brancheorganisaties, samenwerkingsverbanden tussen lokale en regionale overheden, milieu-ngo’s, waterschappen, enz. ), aangezien deze een belangrijke rol kunnen spelen door projectresultaten onder hun leden te verspreiden. De rol van zulke organisaties zou uiteraard nog meer gewicht krijgen wanneer zij ook bij het voorbereiden en indienen van project- voorstellen worden betrokken. 2. 3. 2. 3. De vraag is of de verhoging van het aandeel van het budget voor begeleidende maatregelen — door het Comité reeds bepleit in zijn advies inzake LIFE II (3) — toereikend is. Gezien het cruciale belang van verspreiding en concrete toepassing van projectresultaten en het feit dat de voorgestelde verhoging slechts ten dele rechtstreeks ten goede komt aan maatregelen voor de verspreiding van informatie, zou het goed zijn méér middelen beschikbaar te stellen. Het Comité stelt tevens voor om binnen de LIFE-eenheden één ambtenaar aan te wijzen voor de intensivering en algemene coördinatie van verspreidingsmaatregelen. 2. 3. 2. 4. Het Comité wijst ook op het belang van financiële stimuli om concrete toepassing van projectresultaten aan te moedigen. Nationale en EU-financieringsinstrumenten voor regionaal en landbouwbeleid (bijv. de structuurfondsen en het Cohesiefonds) zouden een veel grotere en een sterker op innovatie gerichte rol moeten gaan spelen. Dit vereist in de eerste plaats een actieve, gecoördineerde strategie van nationale en regionale overheidsinstanties bij het opstellen en omzetten van nieuwe kaderprogramma’s (bijv. de operationele program- ma’s in het kader van de structuurfondsen, met inbegrip van grensoverschrijdende programma’s). Daarbij gaat het om het definiëren van actiegebieden, „groene” selectiecriteria en gedif- ferentieerde steunbedragen ter ondersteuning van vooral inno- verende projecten, die via het LIFE-programma hun nut al hebben aangetoond. Van belang is dat wordt samengewerkt tussen de verschillende instanties (onder andere milieu- instanties) die bij de voorbereiding en omzetting van de kaderprogramma’s betrokken zijn. Ook de verantwoordelijke afdelingen van de Commissie moeten meer doen om LIFE- projecten aan andere EU-steunprogramma’s te koppelen. Het Comité vindt het dan ook een goede zaak dat nationale en regionale overheidsinstanties betrokken worden bij de geplan- de thematische LIFE-seminars. Ook de beheerders van de landbouw- (bijv. regionale structuurfondsenbeheerders) en de betrokken milieu-instanties moeten aan deze seminars kunnen deelnemen. fondsen en 2. 3. 2. 5. Om de systematische uitwisseling van informatie over innoverende projecten te bevorderen, acht het Comité het bovendien dringend noodzakelijk de LIFE-databank uit te breiden en te koppelen aan andere Europese en wereldwijde databanken waarin innoverende projecten en „best practices” zijn opgenomen (4). Zo’n Europees netwerk van vergelijkbare databanken (het Europees Milieuagentschap zou bij het opzet- ten hiervan een coördinerende rol kunnen spelen) zou ook bij het selecteren voor LIFE-projecten goed van pas komen om te vermijden dat gelijksoortige projecten meer dan eenmaal worden gesubsidieerd. Er moet onderscheid worden gemaakt tussen „ver- 2. 3. 2. 6. spreiding op papier” en „concrete toepassing” (dit is het uiteindelijke doel van de verspreidingsmaatregelen en de belangrijkste graadmeter voor het succes van LIFE). Het Comité dringt er daarom op aan dat de Commissie een methode vindt om na te gaan in hoeverre LIFE-projecten navolging vinden in In het krachtens artikel 12 van de ontwerp- de praktijk. verordening voor te leggen rapport dient eveneens de nodige aandacht aan dit aspect te worden besteed. 2. 4. LIFE-Natuur 2. 4. 1. Het Comité vindt het een goede zaak dat dit program- ma-onderdeel volledig gericht is op de opbouw en het beheer van het NATURA 2000-netwerk, dat voortvloeit uit de omzetting van Richtlijnen 79/409/EEG en 92/43/EEG en tevens dient te worden beschouwd als een onderdeel van de EU-strategie voor de omzetting van het VN-Verdrag betreffen- de biologische diversiteit. Het LIFE-programma is sterk prak- tijkgericht, zodat mensen in projectgebieden met eigen ogen kunnen vaststellen dat milieu- en natuurbescherming en economische ontwikkeling elkaar niet uitsluiten. Het program- ma kan daardoor een belangrijke rol spelen om het draagvlak voor het behoud uit milieuoogpunt waardevolle natuurlijke habitats te vergroten en zo iets te doen aan de uiterst verontrustende vertraging bij het aanmelden van gebieden voor NATURA-2000. Het Comité vindt het een positieve zaak dat LIFE- 2. 4. 2. Natuur onder andere meer zal worden ingezet voor de bescherming van (in heel Europa bedreigde) habitattypes en dier- en plantensoorten in de kandidaat-lidstaten. Het Comité zou in dit verband willen aanraden, ook programma’s ter bescherming van de in Bijlage IV van Richtlijn 92/43/EEG opgesomde soorten voor LIFE in aanmerking te laten komen en artikel 3. 5. b dienovereenkomstig te verruimen. (1) Zie punt 25 van de Toelichting. (2) Zie punt 26 van de Toelichting. (3) PB C 18 van 22. 1. 1996. (4) Bijvoorbeeld de databank van de Duitse „Bundesstiftung Umwelt”, het UNEP of het „Clearing House Mechanism” van het Verdrag betreffende biologische diversiteit. 22. 7. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 209/17 2. 5. LIFE-Milieu De opmerkingen van het Comité ten aanzien van dit program- ma-onderdeel hebben betrekking op drie kernaspecten: a) de verhouding tussen de „ontwikkelings-” en „uitvoeringsdoelstel- ling” van LIFE enerzijds en de geplande „demonstratieprojec- ten” en „voorbereidende projecten” anderzijds, b) de voor de demonstratieprojecten voorgestelde actiegebieden en c) de voorgestelde specifieke selectiecriteria. 2. 5. 1. Wat betreft het eerste aspect, zou het de consistentie en helderheid van de ontwerp-verordening ten goede komen als er een duidelijk onderscheid wordt gemaakt tussen de „demonstratieprojecten” (art. 4. 1. a en 4. 2. a), die expliciet moe- ten worden gekoppeld aan de „uitvoeringsdoelstelling”, en de „voorbereidende projecten” (art. 4. 1. b en 4. 2. b), die uitsluitend ter verwezenlijking van de „ontwikkelingsdoelstelling” moeten dienen. Zoals de tekst nu is geformuleerd, is het verschil tussen de twee types projecten niet duidelijk. 2. 5. 2. Met betrekking tot de demonstratieprojecten vindt het Comité het positief dat er ook dit keer naar gestreefd wordt het actieterrein van LIFE-Milieu te beperken tot een aantal specifieke doelstellingen. Alleen is zonder nadere tekst of uitleg niet duidelijk waarom juist de in artikel 4. 1 genoemde actiegebieden als prioriteit gelden. Frappant is dat de land- bouw-, energie- en vervoerssector blijkbaar niet hiertoe worden gerekend, terwijl tijdens de Top van Cardiff juist is bepaald dat de betrokken sectorraden strategieën voor de integratie van het milieuaspect moeten uitwerken. Ook ontbreekt elke verwijzing naar in het herziene Vijfde Milieu-actie- programma (1) genoemd worden. De Commissie dient de door haar voorgestelde prioriteitenstelling in de Overwegingen nader te motiveren en bovengenoemde sectoren en thema’s toe te voegen aan de lijst van prioritaire actiegebieden. thema’s die 2. 5. 3. Wat betreft de specifieke criteria die voor LIFE-Milieu in artikel 4. 6 van de ontwerp-verordening zijn vastgelegd, vindt het Comité dat met name de ondersteuning van het innoverend vermogen van het MKB dient te worden benadrukt. Bovendien dient het „samenwerkingscriterium” (art. 4. 6. f) na- der gepreciseerd te worden, bijvoorbeeld door te wijzen op de rol die werknemers en diverse vormen van lokale en regionale samenwerking tussen overheidsinstanties, burgers, bedrijfsle- ven, vakbonden en milieu-organisaties in dit verband kunnen spelen. 2. 6. LIFE-Kandidaat-lidstaten in Midden- en Oost-Europa In de kandidaat-lidstaten is dringend behoefte aan 2. 6. 1. innoverende (en goedkope) milieutechnische oplossingen om de meest opvallende vormen van milieubederf te bestrijden en milieunormen en -recht aan te passen aan het acquis communautaire. Wat de natuurbescherming betreft, beschik- ken de kandidaat-lidstaten vaak over een natuurrijkdom die men in West-Europa niet meer tegenkomt. Het is zaak dat zo snel mogelijk ervoor gezorgd wordt dat deze gebieden, die (1) Besluit nr. 2179/98/EG van het Europees Parlement en de Raad — PB L 275 van 10. 10. 1998. voor de opbouw van NATURA 2000 van fundamenteel belang zijn, duurzaam behouden blijven. Het is echter bekend dat vanwege de moeilijke economische situatie en de veelheid aan andere problemen waarvoor veel kandidaat-lidstaten zich geplaatst zien, milieu- en natuurbescherming vaak een bijrol spelen. Des te belangrijker is het daarom dat via het LIFE- programma „bottom-up” projecten worden opgestart. 2. 6. 2. Het probleem is dat de Europa-Overeenkomsten en de daaraan toegevoegde Protocollen ten aanzien van de kandidaat-lidstaten weliswaar in de mogelijkheid voorzien aan LIFE deel te nemen, maar alleen op voorwaarde dat zij een (in onderhandelingen nader te bepalen) financiële bijdrage aan het budget van het LIFE-programma leveren (het „entry ticket”). Voor kandidaat-lidstaten gelden met andere woorden compleet andere regels dan voor de lidstaten en de zogenaamde derde landen. Het feit dat tot nu toe alleen Roemenië heeft besloten om aan het LIFE-programma deel te nemen, geeft aan hoe moeilijk het is om de regeringen van de kandidaat-lidstaten te overtuigen van het nut om aan LIFE deel te nemen en daaraan zelf mee te betalen. Zolang regeringen niet meewerken, blijven belangstellenden (bedrijfsleven, particulieren en verenigingen), wier participatie voor het slagen van LIFE van essentieel belang is, verstoken van de mogelijkheid om aan LIFE deel te nemen. 2. 6. 3. Het Comité stelt bezorgd vast dat LIFE door deze belemmeringen niet op gang komt in de kandidaat-lidstaten, terwijl het programma juist potentieel positieve en dringend nodige impulsen zou kunnen geven. Het Comité dringt daarom bij de Commissie en de lidstaten erop aan om nauwgezet te onderzoeken hoe iets aan deze belemmeringen kan worden gedaan. Er zouden bijvoorbeeld ter ondersteuning van het „entry ticket” meer PHARE-middelen ter beschikking kunnen worden gesteld en/of andere relevante financieringsinstrumen- ten zoals ISPA of de toetredingssteun voor landbouw en plattelandsontwikkeling kunnen worden ingezet. 2. 7. Derde fase: duur en budget 2. 7. 1. Het Comité is van mening dat voor LIFE III dringend meer geld dan het geplande bedrag van 613 miljoen euro moet worden vrijgemaakt. In dit opzicht staat het Comité volledig achter het EP-standpunt (eerste lezing, 15 april 1999) en stelt het voor ten minste 850 miljoen euro voor de tenuitvoerleg- ging van LIFE III uit te trekken. 2. 7. 1. 1. Het Comité stelt in dit verband vast dat bij LIFE III omgerekend minder geld ter beschikking staat voor projecten in de lidstaten dan bij LIFE I (2). Milieumaatregelen zijn — meer nog dan in 1992, toen LIFE I van start ging — dringend geboden. Het is ook een beleidsgebied dat sinds het Verdrag van Amsterdam verplicht moet worden geïntegreerd in andere beleidstakken, hoewel deze integratie in de praktijk nog flink te wensen overlaat. Het komt de geloofwaardigheid van het Europees milieubeleid zo bezien niet bepaald ten goede wanneer voor LIFE-Milieu en LIFE-Natuur minder geld wordt (2) LIFE I: per jaar gemiddeld 100 miljoen euro voor 12 lidstaten, d. i. 8,3 miljoen euro per lidstaat per jaar. De bedoeling is dat voor LIFE III per jaar gemiddeld 122,6 miljoen euro wordt vrijgemaakt. Bij 15 lidstaten betekent dit per lidstaat 8,2 miljoen euro per jaar. Bekeken moet worden of van deze 122,6 miljoen euro ook nog een deel naar de kandidaat-lidstaten gaat, wanneer zij aan LIFE deelnemen. C 209/18 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 22. 7. 1999 vrijgemaakt dan bijvoorbeeld voor de EU-participatie ter ondersteuning van de audiovisuele industrie (1). Daarnaast blijkt uit het overeenkomstig artikel 7, lid 3 van de LIFE II-verordening opgestelde rapport (zie par. 1. 2) dat de voor LIFE beschikbare middelen tot dusverre zeer goed besteed worden en dat veel meer nuttige projecten zouden kunnen worden ondersteund wanneer meer geld ter beschikking zou staan. Studie heeft bovendien uitgewezen dat de opbouw van het NATURA 2000-netwerk jaarlijks miljarden euro zal vergen. 2. 7. 2. Ten aanzien van de looptijd van LIFE III is het Comité van oordeel dat de derde fase van het programma — in navolging van Agenda 2000 en de structuurfondsen — tot 31 december 2006 (en niet tot 31 december 2004, zoals de Commissie voorstelt) dient te lopen. Ten eerste is een langere looptijd gunstig voor de zo belangrijke synergie tussen het LIFE-programma en andere EU-financieringsinstrumenten. Ten tweede heeft een langere looptijd het voordeel dat de evaluatie van de derde fase van LIFE aanzienlijk meer (afgesloten) projecten omvat, waardoor het in artikel 12 bedoelde evalua- tierapport aan zeggingskracht wint. Het uitgetrokken budget moet in dat geval uiteraard — geheel los van de in paragraaf 2. 7. 1 voorgestelde verhoging — dienovereenkomstig aange- past worden. 2. 8. Projecten: Selectieprocedures en projectbeheer „uitvoering”, „integratie” en „verspreiding”). Dit houdt onder andere in dat verslag moet worden uitgebracht over de gevolgen en het nut van LIFE voor de ontwikkeling van EU- milieubeleid en -wetgeving en voor de grote begrotingsposten van de EU (landbouw- en structuurbeleid, met inbegrip van het Cohesiefonds) (2). 3. Bijzondere opmerkingen Op grond van de algemene opmerkingen in hoofdstuk 2 stelt het Comité voor, de overwegingen en artikelen van de ontwerp-verordening als volgt aan te passen: 3. 1. Overwegingen 3. 1. 1. Aan het eind van de eerste Overweging toe te voegen: „. ; overwegende dat te dien einde de verspreiding en concrete toepassing van de resultaten van door LIFE gefinancierde projecten van essentieel belang is;”. 3. 1. 2. Nieuwe Overweging (1a) toe te voegen: „Overwegen- de dat een verspreidingsstrategie onder andere gebaseerd dient te zijn op een duidelijke doelgroepbenadering, en overwegende dat alle door nationale en communautaire financieringsinstru- menten geboden mogelijkheden om de verspreiding en concre- te toepassing van projectresultaten financieel te stimuleren, ten volle benut dienen te worden;”. 2. 8. 1. Selectie en beheer van de projecten verlopen volgens het Comité transparant en doeltreffend. De supranationale doelstelling van LIFE vereist dat Commissie-ambtenaren zich intensief bezighouden met de selectie en begeleiding van projecten en met de concrete toepassing van projectresultaten. Uitbesteding van projectbeheer aan externe deskundigen is om deze reden terecht uitgesloten. Extern projectbeheer komt alleen een ondersteunende functie toe. 3. 1. 3. Vierde Overweging: „Overwegende dat. , een derde fase van zeven jaar moet worden gestart die op 31 december 2006 afloopt;”. Nieuwe Overweging (6a) toe te voegen: „Overwegen- 3. 1. 4. de dat demonstratieprojecten betrekking dienen te hebben op de uitvoering van het communautaire milieubeleid en de communautaire milieuwetgeving;”. 2. 8. 2. Het Comité verzoekt de Commissie met klem, na te gaan of er nog andere mogelijkheden zijn om de met het indienen van projectvoorstellen verbonden administratieve rompslomp te verminderen. Dit om met name het MKB en andere kleine organisaties kostbare tijd en middelen te bespa- ren en hun de mogelijkheid te bieden zelf projectvoorstellen uit te werken. In dit licht is het onder meer belangrijk dat de eisen ten aanzien van de bij de verschillende EU- financieringsinstrumenten voor te leggen projectvoorstellen zo veel mogelijk op elkaar worden afgestemd. 2. 9. Rapportage 2. 9. 1. Het Comité is van mening dat het overeenkomstig artikel 12 van de ontwerp-verordening op te stellen rapport vooral aandacht dient te besteden aan de algemene en door het Comité in dit advies besproken doelstellingen („ontwikkeling”, 3. 1. 5. Zevende Overweging: „Overwegende dat voorberei- dende projecten betrekking dienen te hebben op de verdere ontwikkeling van het communautaire milieubeleid en de communautaire milieuwetgeving;”. 3. 1. 6. Aan het eind van de negende Overweging toe te voegen: „. , en overwegende dat het LIFE-programma moet worden ingezet om bij te dragen tot een hoger milieu- en natuurbeschermingsniveau in deze landen;”. 3. 2. Artikel 1 — Algemene doelstelling Tweede alinea: „De algemene doelstelling van LIFE 3. 2. 1. bestaat erin, bij te dragen tot de verdere ontwikkeling en de tenuitvoerlegging van het communautaire milieubeleid en de communautaire milieuwetgeving, met name wat betreft de integratie van het milieuaspect in andere beleidstakken. Met het oog hierop is het zaak dat LIFE ook bijdraagt tot de verspreiding van de resultaten van de acties die via dit instrument gefinancierd worden. ” (1) Zie begrotingslijn B3-201 MEDIA-programma. van het Cohesiefonds (1997)”. (2) Vgl. het ESC PB C 101 van 12. 4. 1999 over het „Jaarlijks verslag 22. 7. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 209/19 3. 3. Artikel 2 — Thematische onderdelen en algemene criteria Tweede alinea, punt a): „De acties moeten van 3. 3. 1. communautair belang zijn en een significante bijdrage leveren tot de ontwikkeling en de tenuitvoerlegging van het commu- nautaire milieubeleid en de communautaire wetgeving op dit gebied en tot de verspreiding van de resultaten van de door LIFE gefinancierde acties. ” 3. 4. Artikel 4 — LIFE-Milieu 3. 4. 1. 1. LIFE-Milieu heeft als specifiek doel bij te dragen tot a) de tenuitvoerlegging van het communautaire milieu- beleid en de communautaire wetgeving op dit gebied; b) de ontwikkeling van het communautaire milieubeleid en de communautaire wetgeving op dit gebied. 2. (ongewijzigd) 3. De in lid 2a) vermelde demonstratieprojecten dienen met lid 1a, zoals name bij te dragen tot: (tekst van art. 4, voorgesteld door de Commissie overnemen. ) 4. Bij de in het kader van de in artikel 4, lid 1 genoemde doelstellingen van door LIFE-Milieu te financieren projec- ten en bij de overeenkomstig artikel 4, lid 4 vast te stellen richtsnoeren en de overeenkomstig uit artikel 4, lid 8 bekend te maken verzoeken om reacties van belangstellen- den dient tevens rekening te worden gehouden met: — de noodzaak om milieuaspecten te integreren in het EU-beleid voor landbouw, vervoer en energie, en — de prioriteiten vastgesteld in Besluit 2179/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 september 1998 betreffende de herziening van het beleidsplan en actieprogramma van de Europese Gemeenschap inzake het milieu en duurzame ontwikkeling „Op weg naar duurzame ontwikkeling”. Brussel, 26 mei 1999. 3. 4. 2. Artikel 4. 4: „Wat de demonstratieprojecten betreft, worden op basis van een strategie waarin is uitgewerkt hoe projectresultaten kunnen worden ingezet om de in artikel 1 omschreven algemene doelstelling van LIFE te verwezenlijken, door de Commissie richtsnoeren vastgesteld en in het Publi- catieblad van de Europese Gemeenschappen bekendgemaakt nadat over de projecten het advies van het comité ex artikel 11 is ingewonnen. ” Artikel 4. 6 f): „samenwerking op milieugebied bevor- 3. 4. 3. deren, waarbij voor zover relevant de diverse sociaal- economische actoren (burgers, bedrijfsleven, vakbonden, mi- lieu-organisaties en overheidsinstanties) in het desbetreffende projectgebied worden betrokken;”. 3. 4. 4. Nieuwe alinea toe te voegen aan het eind van artikel 4. 6: „Wat betreft voorstellen voor industriële activiteiten zullen met name voorstellen van het MKB in beschouwing worden genomen. ” 3. 4. 5. Artikel 4. 8: „Wat de voorbereidende projecten en de begeleidende maatregelen betreft die overeenkomstig artikel 4, lid 2, onder b) en c), worden gefinancierd, worden op initiatief van de Commissie en op basis van een strategie waarin is uitgewerkt hoe projectresultaten kunnen worden ingezet om de in artikel 1 omschreven algemene doelstelling van LIFE te verwezenlijken, in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen verzoeken om reacties van belangstellenden bekendgemaakt, waarin de specifieke criteria worden omschre- ven waaraan die projecten en maatregelen moeten voldoen. ” 3. 5. Artikel 8 — Duur van de derde fase en financiële middelen Artikel 8. 1: „LIFE wordt in fasen uitgevoerd. De derde 3. 5. 1. fase gaat in op 1 januari 2000 en eindigt op 31 december 2006. ” 3. 6. Artikel 12 — Evaluatie van de derde fase en voortzetting van LIFE Artikel 12, 3. 6. 1. lid 1: „Uiterlijk op 31 december 2005 legt de Commissie het Europees Parlement, de Raad, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio’s een rapport voor over de tenuitvoerlegging van deze verorde- ning, waarin met name dient te worden ingegaan op de in artikel 1 omschreven algemene doelstelling van LIFE, met inbegrip van het nut van dit programma voor het landbouw- en cohesiebeleid van de EU. De Commissie brengt in dit rapport tevens verslag uit over de benutting van de kredieten en formuleert in voorkomend geval voorstellen inzake eventuele aanpassingen met het oog op de voortzetting van de actie na de derde fase. ” Artikel 12, „Overeenkomstig het Verdrag 3. 6. 2. neemt de Raad een besluit over de uitvoering van de vierde fase vanaf 1 januari 2007. ” lid 2: De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité B. RANGONI MACHIAVELLI