title: Memorie van toelichting bij de Overeenkomst betreffende ontzegging van de rijbevoegdheid (Door de Raad op 24 juni 1999 goedgekeurde tekst)

eurovoc_concepts:
administrative sanction
driving licence
offence
road safety

text: 23. 7. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 211/1 (Besluiten aangenomen krachtens titel VI van het Verdrag betreffende de Europese Unie) MEMORIE VAN TOELICHTING BIJ DE OVEREENKOMST BETREFFENDE ONTZEGGING VAN DE RIJBEVOEGDHEID (1999/C 211/01) (Door de Raad op 24 juni 1999 goedgekeurde tekst) Inleiding 1. Door de groei van het wegverkeer in de gehele Europese Unie, nog versterkt door de interne markt en het verdwijnen van de interne grenscontroles tussen de meeste lidstaten, is een vastberaden collectieve inspanning nodig om de weg- veiligheid te verbeteren. Met name moet ervoor worden gezorgd dat beslissingen inzake ontzegging van de rijbe- voegdheid niet alleen op het grondgebied van ØØn lidstaat ten uitvoer worden gelegd, maar ook in de hele Europese Unie. 2. Het is allang een erkend feit dat bestuurders aan wie in eigen land een ontzegging van de rijbevoegdheid is opgelegd anders worden behandeld dan bestuurders aan wie in een ander land dan waar zij normaal verblijven een ontzegging van de rijbevoegdheid is opgelegd. In het eerste geval maakt de ontzegging van de rijbevoegdheid het de rijbewijshouder onmogelijk te rijden in enig land waar het rijbewijs hem voorheen toestond te rijden. In het tweede geval geldt de ontzegging echter alleen in het land waar zij werd opgelegd en voor zolang als de betrokkene in dat land verblijft; indien het rijbewijs door de autoriteiten van die staat is ingenomen moet het zelfs aan de bestuurder worden teruggegeven wan- neer hij het land verlaat. 3. In het eerste geval mag de bestuurder als gevolg van zijn daden dus niet meer rijden in andere landen en evenmin in zijn eigen land (staat van verblijf), waar de ontzegging werd opgelegd, en daarenboven in het tweede geval wel, zodat hij in dat geval onmiddellijk legaal kan rijden in alle of zij andere landen waar het rijbewijs wordt aanvaard. 4. Dit verschil in behandeling was niet alleen in strijd met het belang van de verkeersveiligheid in de Europese Unie, maar tevens onrechtvaardig. Het Nederlandse voorzitterschap heeft dit onderwerp in 1991 in de groep Justitiºle samen- werking dan ook aan de orde gesteld om een oplossing voor dit probleem te vinden. Echter pas in 1995, door het Franse voorzitterschap, werd het eerste ontwerp van een overeen- komst voorgelegd, dat vervolgens onder verschillende voor- zitterschappen werd besproken. Onder het Luxemburgse voorzitterschap in 1997 werd aanzienlijke vooruitgang ge- boekt en de definitieve versie van de overeenkomst kwam tot stand onder het Britse voorzitterschap in 1998. De over- eenkomst behelst in hoofdzaak een regeling waardoor een ontzegging van de rijbevoegdheid die aan een bestuurder in een andere lidstaat dan de staat van verblijf, is opgelegd naar aanleiding van een zeer ernstige verkeersovertreding, in elke lidstaat kan worden toegepast. Artikel 1 In dit artikel worden de termen (cid:132)ontzegging van de rijbevoegd- heid(cid:148), (cid:132)staat van de overtreding(cid:148), (cid:132)staat van verblijf(cid:148) en (cid:132)motor- voertuig(cid:148) omschreven voor alle gevallen waarin deze termen in de overeenkomst worden gebruikt. 1. 1. De omschrijving van (cid:132)ontzegging van de rijbevoegdheid(cid:148) onder punt a) doet recht aan de verscheidenheid aan be- staande wettelijke bepalingen en regelingen in verband met ontzegging van de rijbevoegdheid in de lidstaten. In sommige landen wordt een ontzegging van de rijbevoegd- heid opgelegd als primaire maatregel, bijvoorbeeld als on- derdeel van een strafrechtelijke sanctie; in andere is het een secundaire of aanvullende maatregel die mogelijk wordt opgelegd als gevolg van een veroordeling; in weer andere lidstaten kan de ontzegging geheel onafhankelijk van een strafrechtelijke veroordeling, zelf door een vol- ledig andere, administratieve instantie, worden opgelegd als een zuivere veiligheidsmaatregel. Voor het doel van de overeenkomst omvat de term (cid:132)ontzegging van de rij- bevoegdheid(cid:148) elke maatregel in verband met het begaan van een verkeersovertreding (1) die tot gevolg heeft dat het rijbewijs of de rijbevoegdheid (2) wordt ingetrokken. De intrekking van een rijbewijs als gevolg van bijvoorbeeld alleen een medische toestand of uitsluitend op basis van een zogenoemd puntensysteem valt daar niet onder. Bo- vendien is de overeenkomst alleen van toepassing op ont- zeggingen van de rijbevoegdheid ten aanzien waarvan geen rechtsmiddel meer openstaat (cid:151) omdat alle beroeps- (1) De term (cid:132)overtreding(cid:148) wordt ook gebruikt in geval van meedere overtredingen die tegelijkertijd worden gepleegd en leiden tot ØØn ontzegging van de rijbevoegdheid mits ten minste een van de over- tredingen het gevolg is van in de bijlage genoemde handelingen. (2) Zonder gevolgen voor de inhoud spreken sommige nationale bepa- lingen van (cid:132)rijbewijs(cid:148) en niet van (cid:132)rijbevoegdheid(cid:148). In dit verband moet (cid:132)rijbewijs(cid:148) ge(cid:239)nterpreteerd worden als het nationale rijbewijs dat door de bevoegde instanties van de lidstaten op basis van de nationale wetgeving wordt afgegeven. C 211/2 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 7. 1999 mogelijkheden zijn gebruikt en uitgeput of omdat de nor- male beroepstermijn is verlopen zonder dat beroep is aan- getekend. Er zij opgemerkt dat bij de aanneming van de Overeen- komst werd overeengekomen dat alle in de staat van de overtreding genomen beslissingen tot ontzegging van de rijbevoegdheid, ook die welke door de administratieve au- toriteiten zijn genomen, vatbaar zijn voor rechterlijke toet- sing. 1. 2. Punt b) omschrijft de term (cid:132)staat van de overtreding(cid:148) als de lidstaat van de EU waar de verkeersovertreding is be- gaan die geleid heeft tot de ontzegging. 1. 3. Punt c) omschrijft de term (cid:132)staat van verblijf(cid:148) als de lid- staat waar de bestuurder zijn gewone verblijfplaats heeft in de zin van artikel 9 van Richtlijn 91/439/EEG van de Raad van 29 juli 1991 betreffende het rijbewijs (1). Dat artikel luidt als volgt: (cid:132)Voor de toepassing van deze richtlijn wordt onder (cid:132)ge- wone(cid:148) verblijfplaats verstaan de plaats waar iemand ge- woonlijk verblijft, dat wil zeggen gedurende ten minste 185 dagen per kalenderjaar, wegens persoonlijke bindin- gen waaruit nauwe banden blijken tussen hemzelf en de plaats waar hij woont. De gewone verblijfplaats van een persoon echter die zijn beroepsmatige bindingen op een andere plaats heeft dan zijn persoonlijke bindingen en daarom afwisselend op ver- schillende plaatsen in twee of meer lidstaten woont, wordt geacht de plaats van zijn persoonlijke bindingen te zijn, mits de betrokkene daar regelmatig terugkeert. Aan deze voorwaarde hoeft niet te worden voldaan wanneer de per- soon in een lidstaat woont om een taak van een bepaalde duur uit te voeren. Het volgen van onderwijs aan een universiteit of school houdt geen verandering van de ge- wone verblijfplaats in. (cid:148). 1. 4. Punt d) omschrijft (cid:132)motorvoertuig(cid:148) door te verwijzen naar artikel 3, lid 3, van de richtlijn van 1991. Onder die definitie vallen gemotoriseerde voertuigen waarvoor een rijbewijs nodig is van een categorie of subcategorie ge- noemd in artikel 3 van de richtlijn van 1991, met inbegrip van de in artikel 10 van die richtlijn bedoelde categorieºn rijbewijzen. Artikel 2 2. Op grond van artikel 2 verbinden de lidstaten zich ertoe, overeenkomstig de bepalingen van deze overeenkomst sa- men te werken om te voorkomen dat een bestuurder aan wie de rijbevoegdheid is ontzegd in een andere lidstaat dan die waar hij zijn gewone verblijfplaats heeft, de gevolgen van die maatregel kan ontlopen door eenvoudigweg de staat van de overtreding te verlaten. (1) PB L 237 van 24. 8. 1991, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 97/26/EG (PB L 150 van 7. 6. 1997, blz. 41). Artikel 3 3. 1. In artikel 3 wordt bepaald hoe het in de overeenkomst vastgelegde uitvoeringsproces in gang wordt gezet, name- lijk via een door de staat van de overtreding verplicht te verrichten kennisgeving van de opgelegde ontzegging aan de staat van verblijf. Volgens lid 1 moet de staat van verblijf onverwijld in kennis worden gesteld. Het is van belang dat de staat van verblijf zo snel mogelijk actie kan ondernemen, zowel ten behoeve van de verkeersveiligheid als om ervoor te zorgen dat de uitvoering van de ontzeg- ging zo min mogelijk wordt vertraagd. Voor het zenden van een kennisgeving is geen specifieke termijn vast- gesteld, maar verwacht wordt dat de lidstaten regelingen zullen treffen die recht doen aan de geest van dit artikel en leiden tot een snelle kennisgeving. 3. 2. Artikel 3, lid 2, biedt lidstaten de mogelijkheid onderling overeen te komen dat kennisgevingen op grond van lid 1 niet plaatsvinden in bepaalde gevallen waarin artikel 6, lid 2, onder a), van toepassing is. Artikel 6, lid 2, onder a), bepaalt dat de staat van verblijf mag weigeren uitvoering te geven aan de ontzegging van de rijbevoegdheid, wan- neer de handeling waarvoor in de staat van de overtreding ontzegging van de rijbevoegdheid is opgelegd, in de wet- geving van de staat van verblijf geen overtreding vormt, dat wil zeggen wanneer er geen sprake is van dubbele strafbaarheid. Met artikel 3, lid 2, wordt beoogd overbo- dige kennisgevingen te voorkomen wanneer bekend is dat de staat van verblijf nooit uitvoering zal geven aan een ontzegging vanwege het ontbreken van dubbele strafbaar- heid. 3. 3. Ingevolge artikel 8 van Richtlijn 91/439/EEG kan de lid- staat die op grond van artikel 3 van de Overeenkomst in kennis moet worden gesteld, een andere lidstaat zijn dan die welke het betrokken rijbewijs heeft afgegeven. Der- halve werd bij de aanneming van de Overeenkomst over- eengekomen dat in dergelijke gevallen de lidstaat die het rijbewijs heeft afgegeven, door de staat van verblijf zal worden ingelicht. Artikel 4 4. 1. De Overeenkomst beschrijft drie manieren waarop lidsta- ten als staat van verblijf uitvoering kunnen geven aan ontzeggingsbeslissingen. Deze worden beschreven in lid 1. Krachtens lid 1 zijn de lidstaten verplicht onverwijld uitvoering te geven aan de beslissing tot ontzegging van de rijbevoegdheid. Dit is met name belangrijk in gevallen waarin beslissingen tot ontzegging van de rijbevoegdheid onmiddellijk uitwerking hebben of van kracht worden nadat een periode voor het aantekenen van beroep is verstreken in de staat van de overtreding, gezien de ver- plichting van de staat van verblijf om rekening te houden met het deel van de periode van ontzegging van de rijbe- voegdheid dat reeds in die staat is verstreken. Een en ander is van wezenlijk belang om overbodige administra- tieve demarches tot een minimum te beperken en zal tot een effectieve uitvoering van de Overeenkomst leiden. 23. 7. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 211/3 4. 2. De eerste mogelijke manier om ontzeggingen op te leggen (lid 1, onder a)) is de rechtstreekse tenuitvoerlegging van de ontzeggingsbeslissing. De staat van verblijf erkent in dat geval de in de staat van de overtreding genomen beslissing en kan die uitvoeren met een minimum aan formaliteiten en zonder dat de beslissing op enigerlei wijze door een rechter in de staat van verblijf moet worden goedgekeurd of bevestigd. De enige voorwaarde waaraan de staat van verblijf bij de rechtstreekse tenuitvoerlegging van de beslissing van de staat van overtreding moet vol- doen, is dat hij een eventueel in de staat van overtreding verstreken deel van de ontzeggingsperiode in aanmerking neemt, dat wil zeggen aftrekt. De staat van verblijf moet dat kunnen berekenen op basis van de door de staat van lid 1, vijfde de overtreding overeenkomstig artikel 8, streepje verstrekte informatie. 4. 3. De tweede mogelijke werkwijze om uitvoering te geven aan ontzeggingen wordt beschreven in lid 1, onder b): de onrechtstreekse tenuitvoerlegging van de ontzeggings- beslissing door middel van een strafrechtelijke of bestuurs- rechtelijke beslissing. Op deze wijze kunnen de beslissin- gen van de staat van overtreding door een justitiºle of administratieve instantie in de staat van verblijf worden goedgekeurd of bevestigd. Hoe dit resultaat precies kan worden bereikt, moet door deze lidstaat zelf worden be- slist en zal waarschijnlijk van lidstaat tot lidstaat verschil- len, afhankelijk van de verschillende nationale bepalingen. 4. 4. De derde manier van tenuitvoerlegging (lid 1, onder c)) bestaat in omzetting van de ontzeggingsbeslissing in een eigen strafrechtelijke of bestuursrechtelijke beslissing, waardoor de beslissing van de staat van de overtreding wordt vervangen door een nieuwe beslissing van de staat van verblijf. 4. 5. Voor de uitvoering in het kader van artikel 4, lid 1, onder b) of c), geldt een aantal voorwaarden die zijn neergelegd in de leden 2 en 3. Deze moeten vooral voorzien in een zekere flexibiliteit om rekening te houden met verschillen tussen de wetgevingen van de lidstaten. Afgezien van de verplichting om rekening te houden met een eventueel reeds verstreken deel van de ontzeggingsperiode (cid:151) een verplichting die de drie uitvoeringsmethoden gemeen heb- ben (cid:151) hoeft bij toepassing van de eerste uitvoerings- methoden aan geen van de andere voorwaarden in de leden 2 en 3 te worden voldaan, omdat rechtstreekse uit- voering geen ruimte laat om de duur of de aard van een ontzegging van de rijbevoegdheid te variºren. 4. 6. Met betrekking tot uitvoering in het kader van lid 1, onder b) (onrechtstreekse tenuitvoerlegging), voorziet lid 2 in drie nadere bepalingen: a) In voorkomend geval wordt het deel van de ontzeg- gingsperiode dat reeds in de staat van overteding is in aanmerking genomen (dat wil zeggen, verstreken, wordt afgetrokken van de periode die oorspronkelijk werd opgelegd). In geval van inkorting van de duur van de ontzegging van de rijbevoegdheid op grond van punt b), wordt dit punt toegepast op basis van de ingekorte periode. b) De staat van verblijf mag de duur van de opgelegde ontzegging inkorten indien die langer is dan de maxi- mumperiode die op grond van de eigen wetgeving kan worden opgelegd, maar hij mag de duur van de ont- zegging slechts inkorten tot de maximumduur overeen- komstig de eigen wetgeving. c) De staat van verblijf mag de duur van de door de staat van de overtreding opgelegde ontzegging van de rijbe- voegdheid niet verlengen. Het gaat hier om een begin- sel dat een vaste plaats heeft in de overeenkomsten betreffende de overdracht van vonnissen, namelijk dat het ontvangende het land het vonnis wel mag vermin- deren maar niet mag verzwaren, en dat het geen actie mag ondernemen die negatieve gevolgen heeft voor de strafrechtelijke positie van de betrokkene. 4. 7. Met betrekking tot uitvoering in het kader van lid 1, onder c) (omzetting), voorziet lid 3 in vijf nadere bepalin- gen: a) De staat van verblijf is gebonden door de constatering van de feiten zoals die vermeld staan in de beslissing tot ontzegging in de staat van de overtreding genomen beslissing. Dat betekent dat de staat van verblijf niet het recht heeft de grondslag van de ontzegging te betwis- ten; dat blijft een zaak van de staat van de overtreding. Aangezien op grond van artikel 1, onder a), alleen kennis kan worden gegeven van ontzeggingen ten aan- zien waarvan geen rechtsmiddelen meer openstaan, moet de bestuurder in de staat van de overtreding al een gelegenheid hebben gehad de beslissing aan te vechten. Mocht hij evenwel in de staat van verblijf aanvoeren dat hij geen gelegenheid heeft gehad zich in de staat van de overtreding te verdedigen, dan zou de staat van verblijf artikel 6, lid 1, punt e), en artikel 8, lid 3, in overweging moeten nemen. b) De staat van verblijf houdt bij de omzetting van de ontzegging in voorkomend geval, rekening met het deel van de door de staat van de overtreding opgelegde periode van ontzegging dat in voorkomend geval in de staat van de overtreding reeds is vestreken. In geval van inkorting van de duur van de ontzegging van de rijbe- voegdheid op grond van punt c), wordt dit punt toe- gepast op basis van de ingekorte periode. c) Bij de omzetting mag de staat van verblijf de duur van de ontzegging van de rijbevoegdheid inkorten om deze in overeenstemming te brengen met de duur die over- eenkomstig zijn nationale wetgeving zou zijn toegepast indien de betrokken zaak geheel in de staat van verblijf was behandeld. d) Evenals in gevallen van uitvoering in het kader van lid 2, kan de staat van verblijf bij de omzetting van de ontzegging de duur daarvan niet verlengen. e) De staat van verblijf mag de ontzegging bij de omzet- ting evenmin vervangen door een geldboete of een andere maatregel. Deze beperking dient om te voor- komen dat de aard van de maatregel wordt gewijzigd. C 211/4 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 7. 1999 4. 8. Lid 4 schrijft voor dat de staat van verblijf zonodig een datum vaststelt waarop hij uitvoering zal geven aan de ontzegging van de rijbevoegdheid waarvan hij in kennis is gesteld. Deze bepaling werd voor een aantal lidstaten nodig geacht met het oog op de uitvoering van de ont- zeggingen waarvan zij in kennis worden gesteld door lid- staten die overeenkomstig hun nationaal recht op het ogenblik van de kennisgeving misschien nog geen begin hebben gemaakt met de uitvoering van de ontzegging, omdat de bestuurder de staat van de overtreding zeer snel heeft verlaten nog voordat concrete actie kon worden ondernomen, of omdat het rijbewijs op het moment van zijn vertrek niet beschikbaar was. (In een aantal landen kan, indien de overtreding daar plaatsvond, pas een aan- vangsdatum voor de tenuitvoerlegging worden vastgesteld wanneer de autoriteiten het rijbewijs hebben ingenomen; wanneer de staat van de overtreding aldus geen datum heeft kunnen vaststellen, moet de staat van verblijf dat doen). 4. 9. Lid 5 schrijft voor dat elke lidstaat bij de in artikel 15, lid 2, bedoelde kennisgeving in een verklaring meedeelt welke van de drie in lid 1 omschreven manieren van uitvoering hij voornemens is toe te passen in zijn hoedanigheid van staat van verblijf. niet per se gekoppeld aan een veroordeling wegens een overtreding. In die lidstaten kunnen dergelijke maatregelen al worden opgelegd wanneer bekend wordt dat een ingeze- tene die houder is van een rijbewijs, in het buitenland een overtreding heeft begaan of andere handelingen heeft ge- pleegd die een licht werpen op het rijgedrag van de betrok- kene. De mogelijkheid voor die landen tot het nemen van een dergelijke maatregel wordt door de overeenkomst on- verlet gelaten. Artikel 6 6. 1. Artikel 6 behelst de enige redenen waarom een staat van verblijf mag weigeren uitvoering te geven aan een door de staat van de overtreding toegezonden kennisgeving. In artikel 6, lid 1, wordt aangegeven onder welke omstandig- heden de staat van verblijf moet weigeren uitvoering te geven aan de ontzegging van de rijbevoegdheid waarvan hij in kennis wordt gesteld. In lid 2 worden de omstan- digheden aangegeven waaronder de staat van verblijf dat mag weigeren. 6. 2. De staat van verblijf moet krachtens artikel 6, lid 1, uit- voering weigeren wanneer: Volgens dit lid kan een verklaring te allen tijde door een nieuwe verklaring worden vervangen. Ook kan een lidstaat verklaren dat hij als algemene regel ØØn van deze drie methoden zal toepassen, maar in som- mige, in zijn verklaring onder verwijzing naar objectieve criteria te noemen gevallen, ØØn van de andere methoden. Een lidstaat kan bijvoorbeeld verklaren dat hij in het alge- meen lid 1, punt a) (rechtstreekse tenuitvoerlegging) zal (ontrechtstreekse toepassen, maar dat hij tenuitvoerlegging) zal toepassen in gevallen waarin de duur van de ontzegging van de rijbevoegdheid de max- mimumtermijn overschrijdt die in de lidstaat die de ver- klaring aflegt voor soortgelijke handelingen geldt. lid 1, punt b) Artikel 5 5. Doel van artikel 5 is duidelijk te maken dat het een staat van verblijf, die een aan een van zijn eigen ingezetenen door een staat van overtreding opgelegde ontzegging van de rij- bevoegdheid heeft uitgevoerd, niet verboden is alle aanvul- lende verkeersveiligheidsmaatregelen te nemen die hij nodig acht en die zijn wetgeving toestaat. Volgens artikel 4, lid 2, onder c), en artikel 4, lid 3, onder d), is het onmogelijk dat de staat van verblijf de duur verlengt van een bijzondere ontzegging van de rijbevoegdheid waarvan hij in kennis is gesteld en die voor een bijzondere overtreding of bijzondere overtredingen is opgelegd. In bepaalde lidstaten is de opleg- ging van corrigerende verkeersveiligheidsmaatregelen (waar- onder ontzegging van de rijbevoegdheid) aan bestuurders a) de beslissing reeds volledig in de staat van de overtre- ding ten uitvoer is gelegd. In dat geval is het duidelijk dat de staat van verblijf niets meer hoeft te doen; b) aan de betrokkene in de staat van verblijf reeds voor dezelfde feiten een ontzegging van de rijbevoegdheid is opgelegd en die ontzegging is of wordt uitgevoerd; c) de overtreder in de staat van verblijf onder een alge- mene gratie- of amnestiemaatregel zou vallen indien de in de staat van overtreding gepleegde feiten in de staat van verblijf waren gepleegd. Dit type bepaling komt voor in een aantal overeenkomsten betreffende de over- dracht van vonnissen; d) de maatregel volgens zijn wetgeving verjaard is; e) de staat van verblijf nadat hij de uit hoofde van artikel 8 verstrekte informatie heeft ontvangen, van oordeel is dat de betrokkene niet voldoende gelegenheid heeft gehad om zich te verdedigen. Artikel 8 bevat de infor- matie die door de staat van de overtreding via een kennisgeving uit hoofde van artikel 3 moet worden toegezonden aan de staat van verblijf. Daartoe behoort, waaneer de persoon aan wie de ontzegging van de rijbevoegdheid opgelegd is, tijdens de procedure niet persoonlijk verschenen is of niet vertegenwoordigd was, het bewijs dat deze persoon overeenkomstig de wetgeving van de staat van de overtreding naar beho- ren van de procedure in kennis is gesteld. Artikel 8, lid 3, biedt de mogelijkheid, dat de staat van verblijf de staat van de overtreding verzoekt aanvullende informa- tie toe te zenden wanneer de staat van verblijf van is dat de overeenkomstig de leden 1 en 2 oordeel 23. 7. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 211/5 van artikel 8 ontvangen informatie ontoereikend is om een besluit op grond van deze overeenkomst te nemen, en met name wanneer er twijfel bestaat of de betrok- kene voldoende gelegenheid heeft gehad om zich te verdedigen. De staat van verblijf kan bijvoorbeeld ver- zoeken om de mogelijkheid dat de betrokkene zijn eigen taal gebruikt om zich duidelijk te kunnen uit- drukken tijdens de procedure die leidt tot de ontzeg- ging van de rijbevoegdheid. Punt e) is niet bedoeld om algemene uitdagingen aan het rechtsstelsel of de juridische procedure van andere lidstaten mogelijk te maken. 6. 3. De staat van verblijf mag uit hoofde van artikel 6, lid 2, van de overeenkomst weigeren uitvoering te geven aan een ontzegging van de rijbevoegdheid waarvan hij in ken- nis is gesteld wanneer: Artikel 7 7. Artikel 7 heeft betrekking op de praktische schikkingen in verband met de uit hoofde van artikel 3 gedane kennisge- vingen. Volgens lid 1 moet de bevoegde autoriteit van de staat van de overtreding de kennisgeving van de ontzegging van de rijbevoegdheid doen toekomen aan de centrale au- toriteit van de staat van verblijf. Lid 2 schrijft voor dat elke lidstaat wanneer hij de in artikel 15, lid 2, van de overeen- komst bedoelde kennisgeving doet, meedeelt welke deze autoriteiten zijn; hij kan ØØn of meer centrale autoriteiten als de ontvangers van kennisgevingen aanwijzen; hij moet ook mededelen welke bevoegde autoriteiten belast worden met de kennisgevingen. Elke lidstaat kan geheel zelf belissen welke autoriteit hij aanwijst. Hij hoeft bijvoorbeeld als cen- trale autoriteit voor de doeleinden van deze overeenkomst niet dezelfde autoriteit aan te wijzen als voor andere over- eenkomsten, zoals het Europees Verdrag aangaande de we- derzijdse rechtshulp in strafzaken van 1959. a) er geen sprake is van dubbele strafbaarheid (cid:151) dat wil zeggen wanneer de handeling of handelingen waarvoor de ontzegging van de rijbevoegdheid is opgelegd, in de wetgeving van de staat van verblijf geen overtreding vormt; Artikel 8 8. 1. Artikel 8 heeft betrekking op de informatie die de staat van de overtreding moet verstrekken wanneer hij een kennisgeving uit hoofde van artikel 3 doet. b) de resterende periode van ontzegging op het moment dat de staat van verblijf de kennisgeving heeft ontvan- gen en die kan uitvoeren, korter is dan een maand. Dat betekend dat de staat van verblijf kan weigeren om uitvoering te geven aan een hem ter kennis gebrachte ontzegging van de rijbevoegdheid, indien te verwachten valt dat de resterende periode van ontzegging op het tijdstip van het mogelijke begin van de uitvoering min- der dan een maand zal bedragen. Deze mogelijkheid is opgenomen om onevenredige inspanningen te voor- komen, maar de staat van verblijf is vrij om, indien hij dat wenst, een korte ontzeggingsperiode wel ten uitvoer te leggen; c) de handelingen die hebben geleid tot de ontzegging van de rijbevoegdheid weliswaar in beide staten overtredin- gen zijn, maar volgens de wetgeving van de staat van verblijf geen overtredingen zijn waarvoor een on- tezgging van de rijbevoegdheid kan worden opgelegd. 6. 4. Lid 3 biedt de lidstaat de mogelijkheid bij de in artikel 15, lid 2, bedoelde kennisgeving te verklaren dat hij altijd gebruik zal maken van de mogelijkheid uit hoofde van lid 2 om onder enkele of alle van de onder lid 2 beschre- ven omstandigheden te weigeren uitvoering te geven aan de ontzegging van de rijbevoegdheid. Wanneer een derge- lijke verklaring is afgelegd, kunnen de andere lidstaten afzien van kennisgeving van ontzeggingen van de rijbe- voegdheid waarop de verklaring betrekking heeft. Een lid- staat kan een afgelegde verklaring te allen tijde intrekken. Deze bepaling moet worden gezien in de context van de verschillen tussen de stelsels van de lidstaten met betrek- king tot de duur van ontzeggingen die op verschillende overtredingen worden toegepast en de manier waarop be- slissingen tot ontzegging van de rijbevoegdheid worden uitgevoerd. 8. 2. Het gaat om de volgende elementen (lid 1): (cid:151) nuttige informatie voor het lokaliseren van de persoon aan wie de rijbevoegdheid is ontzegd. De bedoeling is informatie te verstrekken die de staat van verblijf in staat stelt de betrokkene te lokaliseren zodat de ontzegging kan worden uitgevoerd. De ver- eiste informatie omvat uiteraard (indien bekend) de volledige naam, geboortedatum, adres in de staat van verblijf, enig ander regelmatig adres (bv. indien de bestuurder tijdelijk in een ander land werkt dan de staat van verblijf). Het nummer van het rijbewijs is ook nuttig (dit is echter niet nodig indien het rijbewijs zelf voorhanden is en door de staat van overtreding uit hoofde van het laatste streepje van lid 1 aan de staat van verblijf wordt toegezonden; (cid:151) het origineel of een gewaarmerkt afschrift van de be- slissing tot ontzegging van de rijbevoegdheid; (cid:151) een beknopte uiteenzetting van de feiten en een ver- wijzing naar de wettelijke bepalingen van de staat van de overtreding op grond waarvan de ontzegging is opgelegd, indien deze niet in de beslissing zijn opge- nomen. Waarschijnlijk zal de (cid:132)beslissing(cid:148) tot ontzegging van de rijbevoegdheid in alle lidstaten bijzonderheden over de overtreding bevatten, alsmede de desbetreffende wette- lijke bepalingen en de omstandigheden van de betrok- ken overtreding; is dat echter niet het geval, dan dient deze informatie samen met de beslissing te worden verstrekt; C 211/6 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 7. 1999 (cid:151) een verklaring inzake het definitieve karakter van de beslissing. dedigen in de zin van artikel 6, lid 1, punt e), en of hij derhalve moet weigeren uitvoering te geven aan de ont- zegging van de rijbevoegdheid. Aangezien in artikel 1, punt a), is bepaald dat alleen kennis moet worden gegeven uit hoofde van artikel 3, van ontzegging van de rijbevoegdheid ten aanzien waarvan geen gewone rechtsmiddelen openstaan, moet de staat van verblijf een bevestiging ontvangen dat de ontzegging inderdaad een definitief karakter heeft en dat daartegen geen beroep meer kan worden aangetekend; (cid:151) informatie over de tenuitvoerlegging van de ontzeg- ging van de rijbevoegdheid in de staat van overtreding; deze informatie omvat de duur van de ontzegging alsmede de begin- en einddatum van de ontzegging, voorzover deze bekend zijn. De staat van de overtreding dient in elk geval zo vol- ledig mogelijke informatie aan de staat van verblijf te verstrekken om met betrekking tot de ontzeggingsperi- ode, de begindatum daarvan en de datum waarop de ontzegging volgens de oorspronkelijke beslissing van de staat van de overtreding zal aflopen (behoudens een eventuele inkorting van die periode uit hoofde van artikel 4, lid 2, onder b), of lid 3, onder c)); (cid:151) het rijbewijs, wanneer dit in beslag is genomen. Artikel 9 9. 1. Artikel 9 heeft betrekking op de vertaling van kennisge- vingen en begeleidende stukken en het waarmerken van de documenten. Het is gemodelleerd naar de artikelen 16 en 17 van het Europees Verdrag inzake de wederzijdse rechtshulp in strafzaken van 1959. 9. 2. Lid 1 stipuleert dat geen vertalingen worden geºist van stukken die door de staat van de overtreding worden ver- strekt aan de staat van verblijf. Een en ander belet niet dat lidstaten bilaterale regelingen treffen inzake de vertaling van documenten betreffende de toepassing van de Over- eenkomst. Lid 2 geeft de lidstaten het recht af te wijken van dit beginsel door hen de mogelijkheid te geven bij de in artikel 15, lid 2, bedoelde kennisgeving te verklaren dat de in lid 1 bedoelde documenten vergezeld dienen te gaan van een vertaling in een van de offic(cid:239)ele talen van de instellingen van de Europese Gemeenschappen. is Wanneer het rijbewijs in beslag is genomen en niet teruggegeven, moet het uit aan de bestuurder hoofde van artikel 8 van de overeenkomst aan de staat van verblijf worden toegezonden. Daarmee zal een groot deel van de uit hoofde van artikel 8 toe te zenden informatie worden verstrekt. 9. 3. Lid 3 bepaalt dat de in lid 1 bedoelde documenten in het algemeen niet gewaarmerkt behoeven te worden. De enige uitzondering is het in het tweede streepje van artikel 8, lid 1, bedoelde gewaarmerkt afschrift van de beslissing tot ontzegging van de rijbevoegdheid. 8. 3. Lid 2 gaat in op de mogelijkheid dat de bestuurder tijdens de procedure waarbij hem een ontzegging van de rijbe- voegdheid werd opgelegd niet persoonlijk verschenen is of niet vertegenwoordigd was. Alle lidstaten hebben natio- nale voorschriften inzake de kennisgeving van procedures van verdachten. Lid 2 strekt ertoe dat de staat van over- treding naast de uit hoofde van lid 1 voorgeschreven in- formatie, een bewijs moet verstrekken dat de betrokkene in alle gevallen waarin hij niet persoonlijk verschenen is of niet vertegenwoordigd was, overeenkomstig zijn wetge- ving naar behoren van de procedure in kennis was gesteld. 8. 4. Lid 3 gaat in op de mogelijkheid dat het zelfs wanneer de in de leden 1 en 2 voorgeschreven informatie wordt ver- strekt, toch nog onmogelijk kan zijn tot een beslissing over de kennisgeving te komen: met name in een geval waarin de bevoegde autoriteiten van de staat van verblijf betwijfelen of de betrokkene voldoende gelegenheid heeft gehad om zich te verdedigen. In die situatie verzoekt de staat van verblijf de staat van de overtreding om aanvul- lende informatie; de staat van de overtreding is verplicht deze informatie onverwijld te verstrekken. Het zijn de autoriteiten van de staat van verblijf die bevoegd zijn om te beslissen of daarover twijfel bestaat. Bestaat deze inderdaad, dan zal de staat van verblijf die aanvullende informatie nodig hebben om vast te stellen of de betrok- kene voldoende gelegenheid heeft gehad om zich te ver- Artikel 10 10. In dit artikel is bepaald dat de staat van onvertreding door de staat van verblijf moet worden ge(cid:239)nformeerd over de door laatstgenoemde aan de toegezonden kennisgeving ge- geven gevolgen. De informatie behelst elk besluit dat ge- nomen is naar aanleiding van kennisgeving en de uitvoe- ring (bijvoorbeeld een eventuele inkorting van de ontzeg- gingsperiode overeenkomstig artikel 4); wanneer de staat van verblijf weigert uitvoering te geven aan een ontzegging van de rijbevoegdheid op grond van ØØn of meer van de in artikel 6 toegestane redenen, maakt hij melding van die redenen aan de staat van de overtreding. Die informatie zal van rechtstreeks belang zijn voor de uitoefening, door de staat van de overtreding, van zijn recht uit hoofde van artikel 11, lid 1, om op zijn eigen grondgebied de oor- spronkelijke ontzeggingsperiode verder ten uitvoer te leg- gen. De informatie kan ook relevant zijn voor de toepas- sing van de tweede zin van artikel 6, lid 3. Artikel 11 11. 1. Lid 1 bepaalt dat de staat van de overtreding in gevallen waarin bijvoorbeeld de staat van verblijf de oorspronke- lijke duur van de ontzegging heeft ingekort, het recht 23. 7. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 211/7 behoudt op zijn grondgebied uitvoering te geven aan de volledige oorspronkelijke ontzeggingsperiode. In de prak- tijk betekent dit dat de bestuurder voor wie de door de staat van verblijf overeenkomstig artikel 4, lid 2, onder b), of lid 3, onder c), ingekorte ontzeggingsperiode is ver- streken, in de staat van verblijf mag rijden. En, wanneer artikel 11, lid 1, niet bestond, zou hij ook elders mogen rijden. Lid 1 geeft de staat van de overtreding evenwel het recht op zijn eigen grondgebied de oorspronkelijke ontzeggingsperiode te handhaven. Lid 2 biedt een lidstaat de mogelijkheid van de staat van de overtreding artikel 11, lid 1, niet zal toepassen. Uiteraard is het van belang dat de bestuurder op de hoogte is van zijn positie ten opzichte van de staat van de overtreding, en weet of hij zodra zijn ontzegging in de staat van verblijf verstreken is, tijdens de oorspronkelijke duur van de ontzegging al dan niet legaal kan rijden in de staat van de overtreding. Daarom schrijft lid 4 voor dat een staat van de overtre- ding die lid 1 wil toepassen de betrokkene dat moet meedelen wanneer hij hem in kennis stelt van zijn be- slissing hem de rijbevoegdheid te ontzeggen. Lid 4 schrijft ook voor dat de staat van de overtreding in de kennisgeving overeenkomstig artikel 3 bevestigt dat hij die kennisgeving aan de bestuurder heeft gedaan. 11. 2. Lid 3 schrijft voor dat de staat van de overtreding en de staat van verblijf hun verantwoordelijkheid uit hoofde van de overeenkomst derwijze uitoefenen dat gegaran- deerd wordt dat de totale periode van ontzegging van de rijbevoegdheid in de twee staten samen niet langer is dan de oorspronkelijk in de staat van overtreding vast- gestelde periode van ontzegging van de rijbevoegdheid. Net als artikel 8, lid 1, vijfde streepje, maakt deze bepa- ling het nodig dat de staat van overtreding informatie verstrekt over de begin- en einddatum van de ontzegging, indien bekend. Artikel 12 12. Dit artikel schrijft voor dat iedere lidstaat de nodige maat- regelen neemt om het besturen van een motorvoertuig op zijn grondgebied te kunnen bestraffen wanneer de bestuur- der door de staat van verblijf een ontzegging van de rijbe- voegdheid is opgelegd op grond van deze overeenkomst. In iedere lidstaat voorziet de wetgeving in bepalingen inzake de bestraffing van een persoon die een motorvoertuig be- stuurt terwijl hem door dat land de rijbevoegdheid is ont- zegd. Dit artikel bepaalt evenwel dat staten het besturen van een motorvoertuig op hun grondgebied ook kunnen bestraffen wanneer aan die bestuurder in een ander land (dat wil zeggen de staat van verblijf) de rijbevoegdheid is ontzegd. De Raad heefd er bij de aanneming van de Over- eenkomst nota van genomen dat de Deense delegatie ar- tikel 12 zo interpreteert dat een lidstaat op grond daarvan over sancties moet beschikken die hij kan toepassen wan- neer een bestuurder aan wie in een andere lidstaat de rijbevoegdheid is ontzegd, op zijn grondgebied een voer- tuig bestuurt, maar dat hij niet verplicht is een specifieke nationale bepaling aan te wenden betreffende het besturen van een voertuig tijdens de periode van ontzegging van de rijbevoegdheid. Artikel 13 13. Dit artikel bepaalt dat de kosten in verband met de uit- voering van de overeenkomst ten laste komen van de lid- staat waarin die kosten zijn gemaakt. Artikel 14 14. Dit artikel gaat over de rol van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen met betrekking tot de overeen- komst. Het is zoveel mogelijk opgesteld op basis van be- staande bepalingen betreffende de rechtspraak van het Hof van Justitie in andere instrumenten die uit hoofde van Titel VI van het Verdrag betreffende de Europese Unie zijn aan- genomen. Lid 1 verleent het Hof van Justitie van de Europese Ge- meenschappen de bevoegdheid uitspraak te doen in ge- schillen tussen lidstaten betreffende de uitlegging of de toepassing van de overeenkomst, zij het alleen wanneer de Raad er niet in slaagt het geschil te regelen binnen zes maanden, te rekenen vanaf het tijdstip waarop een van de lidstaten het aan de Raad heeft voorgelegd. Het Hof van Justitie is tevens bevoegd uitspraak te doen in elk geschil tussen lidstaten en de Commissie betreffende de uitlegging of de toepassing van deze overeenkomst. In die situatie hoeft het geschil niet aan de Raad te worden voor- gelegd. Lid 2 geeft een lidstaat de mogelijkheid via een verklaring te aanvaarden dat het Hof van Justitie bevoegd is bij wijze van prejudiciºle beslissing uitspraken over de uitlegging van de overeenkomst te doen. Een lidstaat kan een derge- lijke verklaring afleggen wanneer hij de overeenkomst be- krachtigt of zich daarbij aansluit, of op enig later tijdstip. Lid 3 schrijft voor dat een lidstaat die een verklaring aflegt uit hoofde van lid 2, aangeeft of alleen nationale rechter- lijke instanties waarvan de beslissingen volgens het natio- nale recht niet vatbaar zijn voor hoger beroep, om preju- diciºle beslissingen kunnen verzoeken (punt a)), dan wel alle nationale rechterlijke instanties (punt b)). Voorts bevat dit lid de voorwaarden waaronder om een prejudiciºle beslissing kan worden verzocht, namelijk indien voor de betrokken rechtelijke instantie een uitspraak in verband met de uitlegging van de overeenkomst noodzakelijk is om vonnis te kunnen wijzen in een bij haar aanhangig gemaakte zaak. Lid 4 schrijft voor met betrekking tot de procedures voor het Hof krachtens dit artikel dat het statuut van het Hof van Justitie en het reglement voor de procesvoering van het Hof van toepassing zijn. Daarnaast voorziet het voor C 211/8 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 7. 1999 elke lidstaat in de mogelijkheid om, ongeacht of hij een verklaring uit hoofde van lid 2 heeft afgelegd of niet, in gevallen als bedoeld in lid 3 memories of schriftelijke op- merkingen bij het Hof in te dienen. Artikel 15 15. Dit artikel behelst voor de inwerkingtreding van de over- eenkomst de gebruikelijke standaardbepalingen die de Raad van de Europese Unie voor dat soort gelegenheden heeft vastgesteld. De overeenkomst treedt in werking negentig dagen na de kennisgeving van de nederlegging van het aannemings- instrument door de laatste van de vijftien staten die lid waren van de Europese Unie op de datum, 17 juni 1998, waarop de Raad de akte tot vaststelling van de overeen- komst heeft aangenomen. Net als bij de eerder tussen lidstaten overeengekomen re- gelingen inzake justitiºle samenwerking is in lid 4 bepaald dat iedere lidstaat bij de aanneming of op een later tijdstip kan verklaren dat de overeenkomst al eerder op hem van toepassing is in zijn betrekkingen met de lidstaten die dezelfde verklalring hebben afgelegd. Deze verklaringen treden in werking negentig dagen na de nederlegging er- van. De lidstaten kunnen echter niet verklaren dat het Hof van Justitie in de periode van de vervroegde toepassing be- voegd is met betrekking tot de overeenkomst, omdat daar- voor de overeenkomst volledig in werking moet zijn ge- treden nadat zij door de vijftien lidstaten is aangenomen. Voorts wordt in lid 5 bepaald dat de overeenkomst alleen van toepassing is op overtredingen die zijn begaan na de inwerkingtreding van de overeenkomst of na de datum met ingang waarvan de overeenkomst tussen de betrokken lid- staten van toepassing is overeenkomstig lid 4. Indien de overeenkomst al in werking is getreden wanneer een nieuwe lidstaat toetreedt, zal zij voor die staat negentig dagen na de nederlegging van diens toetredingsinstrument in werking treden. Indien de overeenkomst negentig dagen na de nederlegging van het toetredingsinstrument van de nieuwe lidstaat niet van kracht is, zal zij voor die lidstaat, net als voor alle andere lidstaten, van kracht worden over- eenkomstig het bepaalde in artikel 15, lid 3. In dat geval kan de toetredende staat een verklaring betreffende ver- vroegde toepassing afleggen. De overeenkomst treedt voor de staten die lid waren van de Unie toen de Raad de akte tot vaststelling van de over- eenkomst aannam ook in werking indien eventuele nieuwe lidstaten niet tot de overeenkomst toetreden. Artikel 17 17. Met dit artikel wordt duidelijk gemaakt dat ten aanzien van de overeenkomst geen voorbehouden kunnen worden ge- maakt. Artikel 18 18. In dit artikel wordt de territoriale werkingssfeer van de overeenkomst voor het Verenigd Koninkrijk vastgelegd. Artikel 19 19. In dit artikel wordt bepaald dat de secretaris-generaal van de Europese Unie depositaris van deze overeenkomst is. De secretaris-generaal maakt de stand van de aannemingen en toetredingen, alsmede de verklaringen en andere ken- nisgevingen met betrekking tot deze overeenkomst bekend in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Artikel 16 Toezicht 16. Dit artikel behelst voor elke staat die lid wordt van de Europese Unie, de mogelijkheid toe te treden tot de over- eenkomst, alsook de procedures voor nieuwe toetredingen. Een staat die geen lid is van de Europese Unie, kan evenwel niet tot de overeenkomst toetreden. 20. In verband met de praktische en technische kwesties die zich bij de uitvoering van deze Overeenkomst kunnen voordoen, heeft de Raad bij de aanneming van de Over- eenkomst verklaard dat de Raadsorganen scherp dienen toe te zien op de uitvoering en de toepassing ervan


title: Verordnung (EG) Nr. 1401/1999 des Rates vom 24. Juni 1999 zur Festsetzung des Interventionspreises für ausgewachsene Rinder für die Zeit vom 1. Juli bis 31. Dezember 1999

eurovoc_concepts:
cattle
common agricultural policy
common organisation of markets
intervention price

formats: html pdf print

text: 30. 6. 1999 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften L 164/11 VERORDNUNG (EG) Nr. 1401/1999 DES RATES vom 24. Juni 1999 zur Festsetzung des Interventionspreises für ausgewachsene Rinder für die Zeit vom 1. Juli bis 31. Dezember 1999 DER RAT DER EUROPÄISCHEN UNION  gestützt auf den Vertrag zur Gründung der Europäischen Gemeinschaft, gestützt auf die Verordnung (EWG) Nr. 805/68 des Rates vom 27. Juni 1968 über die gemeinsame Marktorgani- sation für Rindfleisch (1), insbesondere auf Artikel 6 Absatz 2 Unterabsatz 2, auf Vorschlag der Kommission (2), Zeit vom 1. Januar bis 30. Juni 2000 festgesetzt werden. Unter Berücksichtigung dieser Faktoren empfiehlt es sich, im Zeitraum 1. Juli bis 31. Dezember 1999 den Interventionspreis beizubehalten, der mit der Verordnung (EG) Nr. 1364/98 des Rates vom 26. Juni 1998 zur Fest- setzung des ausgewachsene Rinder für das Wirtschaftsjahr 1998/99 (5) für die Zeit vom 1. Juli 1998 bis 30. Juni 1999 festgesetzt wurde  Interventionspreises für nach Stellungnahme des Europäischen Parlaments (3), HAT FOLGENDE VERORDNUNG ERLASSEN: nach Stellungnahme des Wirtschafts- und Sozialaus- schusses (4), in Erwägung nachstehender Gründe: Bei der jährlichen Festsetzung der gemeinsamen Agrarp- reise ist den Zielen der gemeinsamen Agrarpolitik Rech- nung zu tragen. Die gemeinsame Agrarpolitik hat insbe- sondere zum Ziel, der landwirtschaftlichen Bevölkerung eine angemessene Lebenshaltung zu sichern, die Versor- gung sicherzustellen und die Belieferung der Verbraucher zu angemessenen Preisen zu gewährleisten. Nach dem zur Diskussion vorliegenden Entwurf zur Reform des Sektors Rindfleisch sollte der Interventionspreis bereits für die Artikel 1 Für die Zeit vom 1. Juli bis 31. Dezember 1999 wird der Interventionspreis für Schlachtkörper männlicher Rinder der Qualität R3 des gemeinschaftlichen Handelsklassen- schemas ausgewachsener Rinder gemäß der Verordnung (EWG) Nr. 1208/81 (6) auf 347,5 EUR je 100 kg Schlachtkörpergewicht festgesetzt. Schlachtkörper für Artikel 2 Diese Verordnung tritt am Tag ihrer Veröffentlichung im Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften in Kraft. Diese Verordnung ist in allen ihren Teilen verbindlich und gilt unmittelbar in jedem Mitgliedstaat. Geschehen zu Luxemburg am 24. Juni 1999. Im Namen des Rates Der Präsident J. TRITTIN (1) ABl. L 148 vom 28. 6. 1968, S. 24. Verordnung zuletzt geändert durch die Verordnung (EG) Nr. 1254/1999 (ABl. L 160 vom 26. 6. 1999, S. 21). (2) ABl. C 59 vom 1. 3. 1999, S. 24. (3) Stellungnahme vom 14. April 1999 (noch nicht im Amtsblatt veröffentlicht). (4) Stellungnahme vom 28. April 1999 (noch nicht im Amtsblatt veröffentlicht). (5) ABl. L 185 vom 30. 6. 1998, S. 7. (6) ABl. L 123 vom 7. 5. 1981, S. 3. Verordnung zuletzt geändert durch die Verordnung (EWG) Nr. 1026/91 (ABl. L 106 vom 26. 4. 1991, S. 2)


title: Erläuternder Bericht über das Übereinkommen über den Entzug der Fahrerlaubnis (Vom Rat angenommen am 24. Juni 1999)

text: 23. 7. 1999 DE Amtsblatt der Europ(cid:228)ischen Gemeinschaften C 211/1 (In Anwendung von Titel VI des Vertrags (cid:252)ber die Europ(cid:228)ische Union erlassene Rechtsakte) ERL˜UTERNDER BERICHT (cid:220)BER DAS (cid:220)BEREINKOMMEN (cid:220)BER DEN ENTZUG DER FAHRERLAUBNIS (*) (1999/C 211/01) (Vom Rat angenommen am 24. Juni 1999) Einleitung 1. Die Zunahme des Stra(cid:223)enverkehrsaufkommens, die in der gesamten Europ(cid:228)ischen Union infolge des Binnenmarktes und des Wegfalls der innergemeinschaftlichen Grenzkontrol- len zwischen den meisten Mitgliedstaaten zu verzeichnen ist, macht ein entschlossenes gemeinsames Vorgehen zur Ver- besserung der Stra(cid:223)enverkehrssicherheit erforderlich. Ins- besondere mu(cid:223) sichergestellt werden, da(cid:223) Entscheidungen (cid:252)ber den Entzug der Fahrerlaubnis nicht nur auf dem Ho- heitsgebiet eines einzelnen Mitgliedstaats, sondern unions- weit vollstreckt werden. 2. Schon seit langer Zeit war einger(cid:228)umt worden, da(cid:223) im Ver- h(cid:228)ltnis zwischen Personen, denen die Fahrerlaubnis in ihrem eigenen Land entzogen wird, und Personen, denen die Fahr- erlaubnis in einem anderen Land entzogen wird als dem, in dem sie ihren ordentlichen Wohnsitz haben, eine Ungleich- behandlung stattfindet. Im ersten Fall f(cid:252)hrt der Entzug der Fahrerlaubnis dazu, da(cid:223) deren Inhaber in keinem Land mehr fahren darf, in dem ihm dies aufgrund der Fahrerlaubnis zuvor gestattet war. Im zweiten Fall jedoch gilt der Entzug lediglich in dem Land, in dem er verh(cid:228)ngt wurde, und lediglich so lange, wie sich die betreffende Person in diesem Land befindet; in der Tat mu(cid:223) der F(cid:252)hrerschein, wenn er von den Beh(cid:246)rden dieses Staates eingezogen wurde, der betreffenden Person beim Verlassen dieses Landes zur(cid:252)ckge- geben werden. 3. Dies bedeutet, da(cid:223) die Handlungen der Person im ersten Fall zur Folge haben, da(cid:223) gegen sie ein Fahrverbot sowohl f(cid:252)r andere L(cid:228)nder als auch ihr eigenes Land (ihren Wohnsitz- staat), in dem die Fahrerlaubnis entzogen wurde, verh(cid:228)ngt wird, w(cid:228)hrend dies im zweiten Fall nicht zutrifft; die Person kann n(cid:228)mlich im zweiten Fall unverz(cid:252)glich rechtm(cid:228)(cid:223)ig in einem anderen Land, in dem der F(cid:252)hrerschein anerkannt wird, ein Fahrzeug f(cid:252)hren. 4. Diese Ungleichbehandlung steht nicht nur im Widerspruch zu den Belangen der Stra(cid:223)enverkehrssicherheit in der Union, sondern ist auch sehr ungerecht. Daher wurde dieses Thema 1991 vom niederl(cid:228)ndischen Vorsitz in der Gruppe (cid:132)Justitielle Zusammenarbeit(cid:147) im Hinblick auf eine L(cid:246)sung zur Sprache gebracht. Der erste (cid:220)bereinkommensentwurf wurde jedoch erst 1995 vom franz(cid:246)sischen Vorsitz vorgelegt und dann unter verschiedenen Vorsitzen er(cid:246)rtert. Gr(cid:246)(cid:223)ere Fortschritte wurden 1997 unter luxemburgischem Vorsitz erzielt, und das (cid:220)bereinkommen wurde 1998 unter britischem Vorsitz (*) (cid:214)sterreichischer Ausdruck: (cid:132)Lenkberechtigung(cid:147). fertiggestellt. Im wesentlichen geht es in dem (cid:220)bereinkom- men um einen Mechanismus, der es gestattet, da(cid:223) eine Ent- scheidung (cid:252)ber den Entzug der Fahrerlaubnis, die gegen eine Person in einem anderen Mitgliedstaat als ihrem Wohnsitz- staat verh(cid:228)ngt wurde, im Falle der schwereren Verkehrsver- st(cid:246)(cid:223)e in allen Mitgliedstaaten durchgef(cid:252)hrt werden kann. Artikel 1 In diesem Artikel wird definiert, was unter den Begriffen (cid:132)Ent- scheidung (cid:252)ber den Entzug der Fahrerlaubnis(cid:147), (cid:132)Staat der Zu- widerhandlung(cid:147), (cid:132)Wohnsitzstaat(cid:147) und (cid:132)Kraftfahrzeug(cid:147) im Sinne des (cid:220)bereinkommens zu verstehen ist, wo auch immer sie im (cid:220)bereinkommen verwendet werden. 1. 1. Bei der Definition des Begriffs (cid:132)Entscheidung (cid:252)ber den Entzug der Fahrerlaubnis(cid:147) unter Buchstabe a) wird der Vielfalt der in den Mitgliedstaaten geltenden Entzugsvor- schriften und -regelungen Rechnung getragen. In einigen L(cid:228)ndern erfolgt der Entzug der Fahrerlaubnis als Haupt- ma(cid:223)nahme, beispielsweise als Teil einer strafrechtlichen Sanktion; in anderen L(cid:228)ndern handelt es sich um eine Neben- oder Zusatzma(cid:223)nahme, die gegebenenfalls infolge einer Verurteilung verh(cid:228)ngt wird; in wieder anderen L(cid:228)n- dern kann der Entzug ganz unabh(cid:228)ngig von einer straf- rechtlichen Verurteilung (cid:151) sogar durch eine v(cid:246)llig eigen- st(cid:228)ndige Verwaltungsbeh(cid:246)rde (cid:151) als reine Sicherungsma(cid:223)- nahme verh(cid:228)ngt werden. F(cid:252)r die Zwecke des (cid:220)bereinkom- mens soll der Begriff (cid:132)Entscheidung (cid:252)ber den Entzug der Fahrerlaubnis(cid:147) alle Ma(cid:223)nahmen in Verbindung mit einer Zuwiderhandlung (1) im Stra(cid:223)enverkehr abdecken, die den Entzug oder die Aussetzung der Fahrerlaubnis bzw. des F(cid:252)hrerscheins (2) zur Folge hat. Dies schlie(cid:223)t den Entzug einer Fahrerlaubnis, beispielsweise einzig und allein infolge eines medizinischen Umstands oder lediglich aufgrund ei- nes sogenannten Punkte-Systems, aus. Dar(cid:252)ber hinaus gilt das (cid:220)bereinkommen nur f(cid:252)r Entscheidungen (cid:252)ber den Entzug der Fahrerlaubnis, gegen die kein Rechtsmittel mehr eingelegt werden kann (cid:151) entweder weil der Rechts- (1) Der Begriff (cid:132)Zuwiderhandlung(cid:147) betrifft auch den Fall mehrerer gleichzeitig begangener Zuwiderhandlungen, die einen einzigen Ent- zug der Fahrerlaubnis zur Folge haben, vorausgesetzt, da(cid:223) bei zu- mindest einer dieser Zuwiderhandlungen ein Verhalten vorgelegen hat, das im Anhang aufgef(cid:252)hrt ist. (2) Weniger aus inhaltlichen als vielmehr aus sprachlichen Gr(cid:252)nden wird in einigen nationalen Rechtsvorschriften eher der Begriff (cid:132)F(cid:252)h- rerschein (driving licence)(cid:147) als der Begriff (cid:132)Fahrerlaubnis/Lenkbe- rechtigung (right to drive)(cid:147) verwendet. Der Begriff (cid:132)F(cid:252)hrerschein(cid:147) sollte in diesem Zusammenhang als das von den zust(cid:228)ndigen Be- h(cid:246)rden der Mitgliedstaaten aufgrund ihrer nationalen Rechtsvor- schriften ausgestellte nationale Dokument verstanden werden. C 211/2 DE Amtsblatt der Europ(cid:228)ischen Gemeinschaften 23. 7. 1999 mittelweg beschritten und ersch(cid:246)pft wurde oder die nor- male Rechtsmittelfrist abgelaufen ist, ohne da(cid:223) ein Rechts- mittel eingelegt wurde. Es sei darauf hingewiesen, da(cid:223) bei der Annahme des (cid:220)ber- einkommens davon ausgegangen wurde, da(cid:223) alle im Staat der Zuwiderhandlung getroffenen Entscheidungen (cid:252)ber den Entzug der Fahrerlaubnis, einschlie(cid:223)lich solcher von Verwaltungsbeh(cid:246)rden, einer gerichtlichen Kontrolle unter- liegen. 1. 2. Unter Buchstabe b) wird der Begriff (cid:132)Staat der Zuwider- handlung(cid:147) als der EU-Mitgliedstaat definiert, in dem die dem Entzug zugrundeliegende Zuwiderhandlung im Stra- (cid:223)enverkehr begangen wurde. 1. 3. Unter Buchstabe c) wird der Begriff (cid:132)Wohnsitzstaat(cid:147) als der Mitgliedstaat definiert, in dem die betroffene Person ihren ordentlichen Wohnsitz im Sinne des Artikels 9 der Richt- linie 91/439/EWG des Rates vom 29. Juli 1991 (cid:252)ber den F(cid:252)hrerschein (1) hat. In diesem Artikel 9 hei(cid:223)t es wie folgt: (cid:132)Im Sinne dieser Richtlinie gilt als ordentlicher Wohnsitz der Ort, an dem ein F(cid:252)hrerscheininhaber wegen pers(cid:246)nli- cher Bindungen, die enge Beziehungen zwischen dem F(cid:252)h- rerscheininhaber und dem Wohnort erkennen lassen, ge- w(cid:246)hnlich, d. h. w(cid:228)hrend mindestens 185 Tagen im Kalen- derjahr, wohnt. Als ordentlicher Wohnsitz eines F(cid:252)hrerscheininhabers, des- sen berufliche Bindungen an einem anderen Ort als dem seiner pers(cid:246)nlichen Bindungen liegen und der sich daher abwechselnd an verschiedenen Orten in zwei oder mehr Mitgliedstaaten aufhalten mu(cid:223), gilt jedoch der Ort seiner pers(cid:246)nlichen Bindungen, sofern er regelm(cid:228)(cid:223)ig dorthin zu- r(cid:252)ckkehrt. Diese Voraussetzung entf(cid:228)llt, wenn sich der F(cid:252)hrerscheininhaber in einem Mitgliedstaat zur Ausf(cid:252)h- rung eines Auftrags von bestimmter Dauer aufh(cid:228)lt. Der Besuch einer Universit(cid:228)t oder einer Schule hat keine Ver- legung des ordentlichen Wohnsitzes zur Folge. (cid:147) 1. 4. Unter Buchstabe d) wird der Begriff (cid:132)Kraftfahrzeug(cid:147) durch Bezugnahme auf die Definition in Artikel 3 Absatz 3 der Richtlinie 91/439/EWG definiert. Diese Definition schlie(cid:223)t s(cid:228)mtliche Kraftfahrzeuge ein, f(cid:252)r die ein F(cid:252)hrerschein ei- ner der in Artikel 3 dieser Richtlinie spezifizierten Klassen oder Unterklassen erforderlich ist, einschlie(cid:223)lich der in Artikel 10 dieser Richtlinie genannten Klassen. Artikel 2 2. In Artikel 2 verpflichten sich die Mitgliedstaaten zur Zu- sammenarbeit nach Ma(cid:223)gabe des (cid:220)bereinkommens, um zu erreichen, da(cid:223) Personen, denen die Fahrerlaubnis in einem anderen Mitgliedstaat als ihrem Wohnsitzstaat entzogen worden ist, sich durch blo(cid:223)es Verlassen des Staats der Zu- widerhandlung nicht der Wirkung des Entzugs der Fahr- erlaubnis entziehen k(cid:246)nnen. (1) ABl. L 237 vom 24. 8. 1991, S. 1. Richtlinie zuletzt ge(cid:228)ndert durch Richtlinie 97/26/EG (ABl. L 150 vom 7. 6. 1997, S. 41). Artikel 3 3. 1. In Artikel 3 wird der Mechanismus festgelegt, der das in dem (cid:220)bereinkommen vorgesehene Vollstreckungsverfah- ren in Gang setzt, n(cid:228)mlich eine obligatorische Mitteilung des Staats der Zuwiderhandlung an den Wohnsitzstaat (cid:252)ber die vom ersteren erlassene Entscheidung (cid:252)ber den Entzug. Gem(cid:228)(cid:223) Absatz 1 hat die Mitteilung (cid:132)unverz(cid:252)glich(cid:147) zu erfolgen. Wichtig ist, da(cid:223) der Wohnsitzstaat in der Lage sein sollte, so schnell wie m(cid:246)glich t(cid:228)tig zu werden, und zwar sowohl im Interesse der Stra(cid:223)enverkehrssicherheit als auch zur weitestgehenden Vermeidung von Verz(cid:246)gerungen bei der Vollstreckung des Entzugs. F(cid:252)r die (cid:220)bermittlung der Mitteilung ist keine spezifische Frist festgelegt, es wird von den Mitgliedstaaten jedoch erwartet, da(cid:223) sie Regelun- gen vorsehen, die dem Geist dieses Artikels gerecht wer- den und eine z(cid:252)gige Mitteilung sicherstellen. 3. 2. Gem(cid:228)(cid:223) Artikel 3 Absatz 2 k(cid:246)nnen die Mitgliedstaaten untereinander vereinbaren, da(cid:223) eine Mitteilung nach Ab- satz 1 in bestimmten F(cid:228)llen, in denen Artikel 6 Absatz 2 Buchstabe a) gelten w(cid:252)rde, nicht erfolgt. Gem(cid:228)(cid:223) Artikel 6 Absatz 2 Buchstabe a) kann der Wohnsitzstaat die Voll- streckung einer Entscheidung (cid:252)ber den Entzug der Fahr- erlaubnis verweigern, wenn das Verhalten, aufgrund des- sen eine Entscheidung (cid:252)ber den Entzug der Fahrerlaubnis im Staat der Zuwiderhandlung erlassen wurde, nach den Rechtsvorschriften des Wohnsitzstaats keine Zuwiderhand- lung darstellt (cid:151) d. h. , wenn keine beiderseitige Strafbarkeit vorliegt. Artikel 3 Absatz 2 zielt darauf ab, unn(cid:246)tige Mit- teilungen in F(cid:228)llen zu vermeiden, in denen davon auszuge- hen ist, da(cid:223) der Wohnsitzstaat die Vollstreckung einer Entscheidung (cid:252)ber den Entzug der Fahrerlaubnis wegen Nichtvorliegens der beiderseitigen Strafbarkeit stets verwei- gern w(cid:252)rde. 3. 3. Aufgrund von Artikel 8 der Richtlinie 91/439/EWG kann es sich bei dem gem(cid:228)(cid:223) Artikel 3 des (cid:220)bereinkommens zu unterrichtenden Mitgliedstaat um einen anderen Mitglied- staat als den handeln, der die betreffende Fahrerlaubnis ausgestellt hat. Infolgedessen wurde das (cid:220)bereinkommen in dem Verst(cid:228)ndnis angenommen, da(cid:223) in solchen F(cid:228)llen der Mitgliedstaat, der die Fahrerlaubnis ausgestellt hat, vom Wohnsitzstaat in Kenntnis gesetzt w(cid:252)rde. Artikel 4 4. 1. Das (cid:220)bereinkommen sieht vor, da(cid:223) Mitgliedstaaten, wenn sie als Wohnsitzstaat t(cid:228)tig werden, drei M(cid:246)glichkeiten ha- ben, um Entscheidungen (cid:252)ber den Entzug der Fahrerlaub- nis zu vollstrecken. Diese werden in Absatz 1 beschrieben. Gem(cid:228)(cid:223) Absatz 1 sind die Mitgliedstaaten verpflichtet, die Entscheidung (cid:252)ber den Entzug der Fahrerlaubnis unver- z(cid:252)glich zu vollstrecken. Im Hinblick auf die Verpflichtung des Wohnsitzstaats, im Staat der Zuwiderhandlung gege- benenfalls bereits vollstreckte Teile des Entzugszeitraums zu ber(cid:252)cksichtigen, ist dies besonders wichtig in den F(cid:228)l- len, in denen die Entscheidung (cid:252)ber den Entzug der Fahr- erlaubnis unmittelbar oder nach Ablauf einer Rechts- behelfsfrist im Staat der Zuwiderhandlung rechtswirksam wird. Dieser Punkt ist von wesentlicher Bedeutung daf(cid:252)r, da(cid:223) (cid:252)berfl(cid:252)ssiger Verwaltungsaufwand m(cid:246)glichst gering gehalten wird und eine effiziente Anwendung des (cid:220)ber- einkommens erreicht wird. 23. 7. 1999 DE Amtsblatt der Europ(cid:228)ischen Gemeinschaften C 211/3 4. 2. Die erste M(cid:246)glichkeit zur Vollstreckung einer Entschei- dung (cid:252)ber den Entzug der Fahrerlaubnis (Absatz 1 Buch- stabe a)) besteht in der unmittelbaren Vollstreckung. Dabei erkennt der Wohnsitzstaat die vom Staat der Zuwider- handlung erlassene Entscheidung an und kann sie mit einem minimalen formalen Aufwand vollstrecken, ohne da(cid:223) es irgendeiner Billigung oder Best(cid:228)tigung durch ein Gericht des Wohnsitzstaats bedarf. Der Wohnsitzstaat ist bei der unmittelbaren Vollstreckung der Entscheidung des Staats der Zuwiderhandlung lediglich verpflichtet, im Staat der Zuwiderhandlung gegebenenfalls bereits vollstreckte Teile des Entzugszeitraums zu ber(cid:252)cksichtigen (cid:151) d. h. abzuziehen. Er sollte in der Lage sein, den betreffenden Zeitraum aufgrund der ihm vom Staat der Zuwiderhand- lung gem(cid:228)(cid:223) Artikel 8 Absatz 1 f(cid:252)nfter Gedankenstrich (cid:252)bermittelten Informationen zu berechnen. 4. 3. Die zweite M(cid:246)glichkeit der Vollstreckung einer Entschei- dung (cid:252)ber den Entzug der Fahrerlaubnis ist in Absatz 1 Buchstabe b) vorgesehen (cid:151) mittelbare Vollstreckung im Wege einer Entscheidung einer Justiz- oder Verwaltungs- beh(cid:246)rde. Bei dieser Vollstreckungsmethode k(cid:246)nnen die Entscheidungen des Staates der Zuwiderhandlung durch eine Justiz- oder Verwaltungsbeh(cid:246)rde des Wohnsitzstaats gebilligt oder best(cid:228)tigt werden. Wie dies im einzelnen zu erfolgen hat, wird dem betroffenen Mitgliedstaat (cid:252)berlas- sen und d(cid:252)rfte je nach den innerstaatlichen Regelungen unterschiedlich sein. 4. 4. Die dritte Vollstreckungsmethode (Absatz 1 Buchstabe c)) besteht in der Umwandlung der Entscheidung (cid:252)ber den Entzug der Fahrerlaubnis in eine Entscheidung einer Ju- stiz- oder Verwaltungsbeh(cid:246)rde des Wohnsitzstaats, so da(cid:223) die Entscheidung des Staats der Zuwiderhandlung durch eine neue Entscheidung des Wohnsitzstaats ersetzt wird. 4. 5. Bei der Vollstreckung nach Artikel 4 Absatz 1 Buchstaben b) bzw. c) ist eine Reihe von Bedingungen zu beachten, die in den Abs(cid:228)tzen 2 bzw. 3 genannt sind. Mit ihnen soll zumeist f(cid:252)r Flexibilit(cid:228)t gesorgt werden, damit die Unter- schiede in den Rechtsvorschriften der Mitgliedstaaten be- r(cid:252)cksichtigt werden k(cid:246)nnen. Abgesehen von der Bestim- mung, da(cid:223) der Teil des Zeitraums, f(cid:252)r den der Entzug der Fahrerlaubnis bereits vollstreckt wurde, zu ber(cid:252)cksichtigen ist (cid:151) diese Bestimmung ist allen drei Vollstreckungsver- fahren gemeinsam (cid:151), ist beim ersten Vollstreckungsver- fahren keine der (cid:252)brigen in den Abs(cid:228)tzen 2 und 3 ge- nannten Bedingungen zu beachten, da eine unmittelbare Vollstreckung keinen Spielraum f(cid:252)r Variationen hinsicht- lich des Zeitraums oder der Art des Entzugs l(cid:228)(cid:223)t. 4. 6. Bei einer Vollstreckung nach Absatz 1 Buchstabe b) (mit- telbare Vollstreckung) sind nach Absatz 2 drei Anforde- rungen zu beachten: a) Der Teil des Zeitraums, f(cid:252)r den der Entzug der Fahr- erlaubnis im Staat der Zuwiderhandlung bereits voll- ist zu ber(cid:252)cksichtigen (d. h. vom ur- streckt wurde, spr(cid:252)nglich angeordneten Zeitraum abzuziehen). Wird die Dauer des Entzugs der Fahrerlaubnis nach Buch- stabe b) herabgesetzt, so findet dieser Buchstabe auf der Grundlage des herabgesetzten Zeitraums Anwen- dung. b) Der Wohnsitzstaat kann die Dauer des angeordneten Entzugs der Fahrerlaubnis herabsetzen, wenn diese Dauer die nach seinem innerstaatlichen Recht vorgese- hene H(cid:246)chstdauer (cid:252)berschreitet; er kann sie jedoch nur auf die nach seinem innerstaatlichen Recht vorgesehene H(cid:246)chstdauer herabsetzen. c) Der Wohnsitzstaat darf die Dauer des vom Staat der Zuwiderhandlung angeordneten Entzugs der Fahr- erlaubnis nicht verl(cid:228)ngern. Dies entspricht einem in (cid:220)bereinkommen (cid:252)ber die (cid:220)bertragung der Strafvoll- streckung (cid:252)blichen Grundsatz, wonach das (cid:252)berneh- mende Land das Strafma(cid:223) zwar herabsetzen, aber nicht erh(cid:246)hen oder Ma(cid:223)nahmen treffen kann, die die straf- rechtliche Stellung der betreffenden Person verschlech- tern. 4. 7. Bei einer Vollstreckung nach Absatz 1 Buchstabe c) (Um- wandlung) sind nach Absatz 3 f(cid:252)nf Anforderungen zu beachten: a) Der Wohnsitzstaat ist an die Feststellung der Tatsachen gebunden, die in der Entscheidung des Staats der Zu- widerhandlung aufgef(cid:252)hrt sind. Dies bedeutet, da(cid:223) der Wohnsitzstaat nicht berechtigt ist, die Grundlage des Entzugs der Fahrerlaubnis in Frage zu stellen; dies bleibt eine Angelegenheit des Staats der Zuwiderhand- lung. Da nach Artikel 1 Buchstabe a) nur Entscheidun- gen, gegen die kein Rechtsmittel mehr eingelegt werden kann, mitgeteilt werden d(cid:252)rfen, sollte der Fahrer bereits die Gelegenheit gehabt haben, die Entscheidung im Staat der Zuwiderhandlung anzufechten. Sollte er je- doch versuchen, im Wohnsitzstaat geltend zu machen, da(cid:223) er im Staat der Zuwiderhandlung keine Gelegen- heit hatte, sich zu verteidigen, so m(cid:252)(cid:223)te der Wohnsitz- staat Artikel 6 Absatz 1 Buchstabe e) und Artikel 8 Absatz 3 geltend machen. b) Der Wohnsitzstaat mu(cid:223) bei der Umwandlung der Ent- scheidung den Teil des Zeitraums, f(cid:252)r den der vom Staat der Zuwiderhandlung angeordnete Entzug der Fahrerlaubnis in diesem bereits vollstreckt worden ist, ber(cid:252)cksichtigen. Sollte die Dauer des Entzugs der Fahr- erlaubnis nach Buchstabe c) herabgesetzt werden, so findet dieser Buchstabe auf der Grundlage des herabge- setzten Zeitraums Anwendung. c) Bei der Umwandlung ist der Wohnsitzstaat berechtigt, die Dauer des Entzugs der Fahrerlaubnis herabzusetzen, um sie der Dauer anzugleichen, die nach seinem inner- staatlichen Recht in dem betreffenden Fall angeordnet worden w(cid:228)re, wenn der Fall vollst(cid:228)ndig im Wohnsitz- staat verhandelt worden w(cid:228)re. d) Ebenso wie im Falle einer Vollstreckung nach Absatz 2 darf der Wohnsitzstaat bei der Umwandlung der Ent- scheidung die Dauer des Entzugs der Fahrerlaubnis nicht verl(cid:228)ngern. e) Der Wohnsitzstaat darf bei der Umwandlung den Ent- zug der Fahrerlaubnis auch nicht durch eine Geldstrafe oder eine andere Ma(cid:223)nahme ersetzen. Durch die Auf- nahme dieser Einschr(cid:228)nkung soll verhindert werden, da(cid:223) die Art der Ma(cid:223)nahme ge(cid:228)ndert wird. C 211/4 DE Amtsblatt der Europ(cid:228)ischen Gemeinschaften 23. 7. 1999 4. 8. Nach Absatz 4 mu(cid:223) der Wohnsitzstaat erforderlichenfalls den Zeitpunkt festlegen, von dem an er die ihm mit- geteilte Entscheidung (cid:252)ber den Entzug der Fahrerlaubnis vollstrecken will. Diese Bestimmung wurde von einigen Mitgliedstaaten f(cid:252)r erforderlich gehalten, um Entscheidun- gen vollstrecken zu k(cid:246)nnen, die ihnen von Mitgliedstaaten mitgeteilt werden, die entsprechend ihrem innerstaatlichen Recht zum Zeitpunkt der Mitteilung eventuell noch nicht mit der Vollstreckung der Entscheidung begonnen haben, weil der Fahrer den Staat der Zuwiderhandlung sehr rasch verlassen hat, bevor Ma(cid:223)nahmen in der Sache ergriffen werden konnten, oder weil der F(cid:252)hrerschein zu dem Zeit- punkt, als er den Staat verlassen hat, nicht vorlag. (In einigen L(cid:228)ndern kann, wenn sie Staat der Zuwiderhand- lung sind, kein Zeitpunkt f(cid:252)r den Beginn der Vollstrek- kung festgelegt werden, wenn sich der F(cid:252)hrerschein noch nicht im Besitz der Beh(cid:246)rden befindet; der Wohn- sitzstaat mu(cid:223) somit in den F(cid:228)llen, in denen der Staat der Zuwiderhandlung keinen Zeitpunkt festgelegt hat, einen solchen festlegen. ) 4. 9. Nach Absatz 5 mu(cid:223) jeder Mitgliedstaat bei der Notifizie- rung nach Artikel 15 Absatz 2 des (cid:220)bereinkommens in in Absatz 1 einer Erkl(cid:228)rung angeben, welches der drei beschriebenen Vollstreckungsverfahren er in seiner Eigen- schaft als Wohnsitzstaat anzuwenden beabsichtigt. Dieser Absatz gestattet es auch, eine einmal abgegebene Erkl(cid:228)rung jederzeit durch eine neue Erkl(cid:228)rung abzul(cid:246)sen. Ein Mitgliedstaat hat auch die M(cid:246)glichkeit zu erkl(cid:228)ren, da(cid:223) er eines dieser Verfahren als grunds(cid:228)tzliche Regel anwen- det, jedoch in bestimmten F(cid:228)llen, die in seiner Erkl(cid:228)rung nach objektiven Kriterien zu spezifizieren sind, ein ande- res der beschriebenen Verfahren anwendet. So k(cid:246)nnte ein Mitgliedstaat z. B. erkl(cid:228)ren, da(cid:223) er im allgemeinen Artikel 4 Absatz 1 Buchstabe a) (unmittelbare Vollstreckung) an- wendet, da(cid:223) er jedoch Artikel 4 Absatz 1 Buchstabe b) (mittelbare Vollstreckung) anwendet, wenn die Dauer des vom Staat der Zuwiderhandlung verh(cid:228)ngten Entzugs die von ihm selbst f(cid:252)r Handlungen derselben Art vorgesehene H(cid:246)chstdauer (cid:252)bersteigt. Artikel 5 5. Durch Artikel 5 soll klargestellt werden, da(cid:223) ein Wohnsitz- staat, der der Entscheidung eines Staats der Zuwiderhand- lung nachgekommen ist, einer in seinem Gebiet wohnhaften Person die Fahrerlaubnis zu entziehen, nicht daran gehindert ist, alle zus(cid:228)tzlichen Ma(cid:223)nahmen f(cid:252)r die Sicherheit des Stra(cid:223)enverkehrs zu treffen, die er f(cid:252)r angebracht h(cid:228)lt und die nach seinen eigenen Rechtsvorschriften zul(cid:228)ssig sind. Nach Artikel 4 Absatz 2 Buchstabe c) sowie Absatz 3 Buch- stabe d) darf der Wohnsitzstaat die Dauer des Entzugs einer Fahrerlaubnis in einem bestimmten Fall, der ihm mitgeteilt worden ist und bei dem der Entzug aufgrund einer be- stimmten Zuwiderhandlung oder von bestimmten Zuwider- handlungen angeordnet worden ist, nicht verl(cid:228)ngern. In ei- nigen Mitgliedstaaten k(cid:246)nnen jedoch der Sicherheit des Stra(cid:223)enverkehrs dienende Abhilfema(cid:223)nahmen (einschlie(cid:223)- lich des Entzugs der Fahrerlaubnis) gegen Fahrer getroffen werden, ohne da(cid:223) sie unbedingt wegen einer Zuwiderhand- lung verurteilt sein m(cid:252)ssen. In diesen Mitgliedstaaten k(cid:246)n- nen derartige Ma(cid:223)nahmen bereits angeordnet werden, wenn bekannt wird, da(cid:223) eine Person, die (cid:252)ber eine vom Wohn- sitzstaat erteilte Fahrerlaubnis verf(cid:252)gt, im Ausland eine Zu- widerhandlung oder sonstige Handlungen in einer Weise begangen hat, die R(cid:252)ckschl(cid:252)sse auf das Sicherheitsrisiko erm(cid:246)glichen, das diese Person als Fahrer darstellt. Die M(cid:246)g- lichkeit, da(cid:223) ein Land Ma(cid:223)nahmen der geschilderten Art ergreift, wird durch das (cid:220)bereinkommen nicht einge- schr(cid:228)nkt. Artikel 6 6. 1. In Artikel 6 werden die Gr(cid:252)nde dargelegt, aus denen allein ein Wohnsitzstaat die Vollstreckung einer von einem Staat der Zuwiderhandlung (cid:252)bermittelten Mitteilung verweigern kann. In Artikel 6 Absatz 1 werden die Umst(cid:228)nde darge- legt, unter denen der Wohnsitzstaat die Vollstreckung einer ihm mitgeteilten Entscheidung (cid:252)ber den Entzug der Fahr- erlaubnis verweigern mu(cid:223). In Absatz 2 werden die Um- st(cid:228)nde dargelegt, unter denen der Wohnsitzstaat die Voll- streckung verweigern kann. 6. 2. Die in Artikel 6 Absatz 1 genannten zwingenden Gr(cid:252)nde f(cid:252)r eine Verweigerung der Vollstreckung sind: a) Die Entscheidung ist im Staat der Zuwiderhandlung bereits in vollem Umfang vollstreckt worden. In diesem Fall mu(cid:223) der Wohnsitzstaat selbstverst(cid:228)ndlich nicht mehr t(cid:228)tig werden. b) Gegen die Person, die Gegenstand einer Mitteilung ist, im Wohnsitzstaat bereits eine Entscheidung auf- ist grund desselben Sachverhalts ergangen, und diese Ent- scheidung ist bereits vollstreckt worden oder wird voll- streckt. c) Die Person, die die Zuwiderhandlung begangen hat, w(cid:228)re im Wohnsitzstaat im Rahmen einer allgemeinen Regelung begnadigt oder amnestiert worden, wenn die im Staat der Zuwiderhandlung begangene Zuwider- handlung im Wohnsitzstaat begangen worden w(cid:228)re. Eine solche Bestimmung ist bereits in einer Reihe von (cid:220)bereinkommen (cid:252)ber die (cid:220)bertragung der Strafvoll- streckung vorgesehen. d) Nach dem Recht des Wohnsitzstaats ist die Ma(cid:223)nahme verj(cid:228)hrt. e) Der Wohnsitzstaat gelangt unter den Umst(cid:228)nden des gegebenen Falles nach Erhalt der nach Artikel 8 erteil- ten Informationen zu der Auffassung, da(cid:223) die betref- fende Person keine hinreichende Gelegenheit hatte, sich zu verteidigen. Artikel 8‘ enth(cid:228)lt die Informationen, die der Staat der Zuwiderhandlung dem Wohnsitzstaat im Rahmen der Mitteilung gem(cid:228)(cid:223) Artikel 3 (cid:252)bermitteln mu(cid:223). Unter anderem ist demnach f(cid:252)r den Fall, da(cid:223) die betreffende Person bei der diesbez(cid:252)glichen Verhand- lung nicht pers(cid:246)nlich erschienen oder nicht vertreten war, der Mitteilung ein Nachweis beizuf(cid:252)gen, da(cid:223) die Person von dem gegen sie betriebenen Verfahren gem(cid:228)(cid:223) den Rechtsvorschriften des Staats der Zuwiderhandlung ordnungsgem(cid:228)(cid:223) in Kenntnis gesetzt wurde. Wenn der Wohnsitzstaat die gem(cid:228)(cid:223) Artikel 8 Abs(cid:228)tze 1 und 2 mitgeteilten Informationen nicht f(cid:252)r ausreichend h(cid:228)lt, um eine Entscheidung nach diesem (cid:220)bereinkommen zu 23. 7. 1999 DE Amtsblatt der Europ(cid:228)ischen Gemeinschaften C 211/5 treffen, oder wenn unter den Umst(cid:228)nden des gegebenen Falles insbesondere Zweifel daran bestehen, da(cid:223) die betreffende Person ausreichend Gelegenheit hatte, sich zu verteidigen, kann er nach Artikel 8 Absatz 3 den Staat der Zuwiderhandlung auffordern, Zusatzinforma- tionen zur Verf(cid:252)gung zu stellen. Zum Beispiel kann der Wohnsitzstaat verlangen, da(cid:223) zu seiner Zufriedenheit nachgewiesen wird, da(cid:223) die betreffende Person bei dem Verfahren, das zum Entzug der Fahrerlaubnis f(cid:252)hrte, die M(cid:246)glichkeit hatte, sich ihrer eigenen Sprache zu bedienen, um sich klar ausdr(cid:252)cken zu k(cid:246)nnen. Buchstabe e) soll jedoch nicht die M(cid:246)glichkeit schaffen, die Rechtssysteme oder Gerichtsverfahren anderer Mit- gliedstaaten allgemein anzufechten. 6. 3. Die in Artikel 6 Absatz 1 genannten Umst(cid:228)nde, unter denen ein Wohnsitzstaat gem(cid:228)(cid:223) dem (cid:220)bereinkommen ihm mitgeteilten Entscheidung die Vollstreckung einer (cid:252)ber den Entzug der Fahrerlaubnis verweigern kann, sind: a) Es liegt keine beiderseitige Strafbarkeit vor, d. h. , das Verhalten, aufgrund dessen eine Entscheidung (cid:252)ber den Entzug der Fahrerlaubnis erlassen wurde, stellt nach den Rechtsvorschriften des Wohnsitzstaats keine Zuwiderhandlung dar. b) Die Dauer des Entzugs, f(cid:252)r die im Wohnsitzstaat die Vollstreckung noch m(cid:246)glich w(cid:228)re, betr(cid:228)gt zu dem Zeit- punkt des Eingangs der Mitteilung im Wohnsitzstaat weniger als einen Monat. Das bedeutet, da(cid:223) der Wohn- sitzstaat die Vollstreckung einer ihm mitgeteilten Ent- scheidung (cid:252)ber den Entzug der Fahrerlaubnis verwei- gern kann, wenn abzusehen ist, da(cid:223) zum Zeitpunkt des m(cid:246)glichen Beginns der Vollstreckung die Dauer des Entzugs, f(cid:252)r die die Vollstreckung noch m(cid:246)glich w(cid:228)re, weniger als einen Monat betragen wird. Dieser Ermes- sensspielraum wurde vorgesehen, um einen unverh(cid:228)lt- nism(cid:228)(cid:223)igen Aufwand zu vermeiden; es wird dem Wohnsitzstaat jedoch anheimgestellt, auch eine kurze Dauer des Entzugs zu vollstrecken, wenn er dies w(cid:252)nscht. c) Der Sachverhalt, der zu dem Entzug der Fahrerlaubnis gef(cid:252)hrt hat, ist zwar in beiden Staaten ein Versto(cid:223), kann jedoch nach den Rechtsvorschriften des Wohn- sitzstaats nicht zum Entzug der Fahrerlaubnis f(cid:252)hren. 6. 4. Gem(cid:228)(cid:223) Absatz 3 kann ein Mitgliedstaat bei der Notifizie- rung nach Artikel 15 Absatz 2 erkl(cid:228)ren, da(cid:223) er den Er- messensspielraum gem(cid:228)(cid:223) Absatz 2, die Vollstreckung von Entscheidungen (cid:252)ber den Entzug der Fahrerlaubnis unter allen oder manchen der in Absatz 2 genannten Umst(cid:228)n- den zu verweigern, stets in Anspruch nehmen wird. Ist eine derartige Erkl(cid:228)rung abgegeben worden, so sind die anderen Mitgliedstaaten nicht verpflichtet, die von der Er- kl(cid:228)rung erfa(cid:223)ten rechtskr(cid:228)ftigen Entscheidungen (cid:252)ber den Entzug der Fahrerlaubnis mitzuteilen. Ein Mitgliedstaat kann die abgegebene Erkl(cid:228)rung jederzeit zur(cid:252)cknehmen. Diese Bestimmung ist im Zusammenhang mit den Unter- schieden zu sehen, die in den Mitgliedstaaten in bezug auf die Dauer des Entzugs der Fahrerlaubnis bei verschiedenen Verst(cid:246)(cid:223)en und in bezug auf die Vollstreckung der Ent- scheidungen (cid:252)ber den Entzug bestehen. Artikel 7 7. In Artikel 7 werden die praktischen Einzelheiten f(cid:252)r die Behandlung der Mitteilungen gem(cid:228)(cid:223) Artikel 3 geregelt. Ge- m(cid:228)(cid:223) Absatz 1 leitet die zust(cid:228)ndige Beh(cid:246)rde des Staats der Zuwiderhandlung die Mitteilung (cid:252)ber einen Entzug der Fahrerlaubnis der zentralen Beh(cid:246)rde des Wohnsitzstaats zu. Absatz 2 schreibt vor, da(cid:223) jeder Mitgliedstaat bei der Notifizierung nach Artikel 15 Absatz 2 des (cid:220)bereinkom- mens diese Beh(cid:246)rden spezifiziert. Der jeweilige Mitgliedstaat kann eine oder mehrere zentrale Beh(cid:246)rden benennen, an die die Mitteilungen zu (cid:252)bersenden sind. Ferner mu(cid:223) er die zust(cid:228)ndigen Beh(cid:246)rden angeben, denen die Weiterleitung der Mitteilung obliegt. Die Entscheidung dar(cid:252)ber, welche ist allein Sache der einzelnen Beh(cid:246)rden benannt werden, Mitgliedstaaten. Es ist zum Beispiel nicht so, da(cid:223) f(cid:252)r die Zwecke dieses (cid:220)bereinkommens dieselbe zentrale Beh(cid:246)rde benannt werden mu(cid:223) wie f(cid:252)r andere (cid:220)bereinkommen, zum Beispiel das Europ(cid:228)ische (cid:220)bereinkommen (cid:252)ber die Rechts- hilfe in Strafsachen von 1959. Artikel 8 8. 1. In Artikel 8 wird festgelegt, welche Informationen der Staat der Zuwiderhandlung zusammen mit der Mitteilung gem(cid:228)(cid:223) Artikel 3 vorlegen mu(cid:223). 8. 2. In Absatz 1 werden folgende Angaben genannt: (cid:151) die erforderlichen Angaben zu der Person, der die Fahrerlaubnis entzogen wurde. Der Wohnsitzstaat soll anhand dieser Angaben in der Lage sein, den Aufenthaltsort der Person zu ermitteln, damit er die Entscheidung (cid:252)ber den Entzug der Fahr- erlaubnis vollstrecken kann. Zu diesen Informationen geh(cid:246)ren nat(cid:252)rlich (cid:151) sofern sie bekannt sind (cid:151) der vollst(cid:228)ndige Name, das Geburtsdatum, die Adresse im Wohnsitzstaat, sonstige st(cid:228)ndige Adressen (zum Bei- spiel wenn der Fahrer in einem bestimmten Zeitraum in einem anderen Staat als dem Wohnsitzstaat arbei- tet). Ferner ist die Angabe der Nummer des F(cid:252)hrer- scheins zweckm(cid:228)(cid:223)ig (dies ist nicht notwendig, wenn der F(cid:252)hrerschein vorliegt und dem Wohnsitzstaat vom Staat der Zuwiderhandlung gem(cid:228)(cid:223) Absatz 1 letzter Gedankenstrich (cid:252)bersandt wird); (cid:151) die Urschrift oder eine beglaubigte Abschrift der Ent- scheidung, mit der der Entzug der Fahrerlaubnis ange- ordnet wird; (cid:151) eine zusammenfassende Sachverhaltsdarstellung und eine Angabe der gesetzlichen Bestimmungen des Staats der Zuwiderhandlung, kraft deren der Entzug der Fahr- erlaubnis angeordnet worden ist, wenn diese nicht in der Entscheidung enthalten sind. Es ist anzunehmen, da(cid:223) in allen Mitgliedstaaten die Entscheidung (cid:252)ber den Entzug der Fahrerlaubnis An- gaben zu dem Versto(cid:223), den betreffenden Rechtsvor- schriften und den Umst(cid:228)nden des betreffenden Ver- sto(cid:223)es enth(cid:228)lt; sollte dies jedoch nicht der Fall sein, sollten diese Informationen der Entscheidung beigege- ben werden; C 211/6 DE Amtsblatt der Europ(cid:228)ischen Gemeinschaften 23. 7. 1999 (cid:151) eine Bescheinigung dar(cid:252)ber, da(cid:223) es sich um eine rechtskr(cid:228)ftige Entscheidung handelt. chend Gelegenheit hatte, sich zu verteidigen, und ob er gegebenenfalls die Vollstreckung der Entscheidung (cid:252)ber den Entzug der Fahrerlaubnis verweigern soll. Da gem(cid:228)(cid:223) Artikel 1 Buchstabe a) nur Entscheidungen (cid:252)ber den Entzug der Fahrerlaubnis gem(cid:228)(cid:223) Artikel 3 mitzuteilen sind, gegen die kein Rechtsmittel mehr eingelegt werden kann, mu(cid:223) dem Wohnsitzstaat best(cid:228)- tigt werden, da(cid:223) es sich in der Tat um eine rechts- kr(cid:228)ftige Entscheidung handelt, gegen die kein Rechts- mittel mehr eingelegt werden kann; (cid:151) die Angabe, inwieweit der vom Staat der Zuwider- handlung verh(cid:228)ngte Entzug der Fahrerlaubnis in die- sem Staat bereits vollstreckt wurde, einschlie(cid:223)lich der Angabe der Dauer des Entzugs und (cid:151) soweit festste- hend (cid:151) des Zeitpunkts von Beginn und Ende des Entzugs. Der Staat der Zuwiderhandlung sollte dem Wohnsitz- staat auf jeden Fall m(cid:246)glichst umfassende Informatio- nen vorlegen, damit dieser von der Dauer des Entzugs, dem Zeitpunkt des Beginns der Vollstreckung und dem Zeitpunkt f(cid:252)r das Ende des Entzugs gem(cid:228)(cid:223) der ur- spr(cid:252)nglichen Entscheidung des Staats der Zuwider- handlung (vorbehaltlich einer Herabsetzung der Dauer gem(cid:228)(cid:223) Artikel 4 Absatz 2 Buchstabe b) oder Artikel 4 Absatz 3 Buchstabe c)) Kenntnis nehmen kann; (cid:151) gegebenenfalls der sichergestellte F(cid:252)hrerschein. Wurde der F(cid:252)hrerschein sichergestellt und dem Fahrer nicht zur(cid:252)ckgegeben, so ist er gem(cid:228)(cid:223) Artikel 8 des (cid:220)bereinkommens an den Wohnsitzstaat zu (cid:252)bersen- den. Damit werden bereits viele der Informationen (cid:252)bermittelt, die gem(cid:228)(cid:223) Artikel 8 vorzulegen sind. 8. 3. Absatz 2 bezieht sich auf den Fall, da(cid:223) der Fahrer bei der Verhandlung, bei der die Entscheidung (cid:252)ber den Entzug der Fahrerlaubnis ergangen ist, nicht pers(cid:246)nlich erschienen oder nicht vertreten war. Alle Mitgliedstaaten haben inner- staatliche Rechtsvorschriften, die regeln, wie Beschuldigte (cid:252)ber gegen sie betriebene Verfahren in Kenntnis gesetzt werden. Absatz 2 sieht vor, da(cid:223) zus(cid:228)tzlich zu den Infor- mationen gem(cid:228)(cid:223) Absatz 1 der Staat der Zuwiderhandlung nachweisen mu(cid:223), da(cid:223) die betreffende Person, wenn diese nicht pers(cid:246)nlich erschienen oder vertreten war, von dem gegen sie betriebenen Verfahren gem(cid:228)(cid:223) den Rechtsvor- schriften des Staats der Zuwiderhandlung ordnungsgem(cid:228)(cid:223) in Kenntnis gesetzt wurde. 8. 4. Absatz 3 deckt den Fall ab, da(cid:223) trotz Vorlage der gem(cid:228)(cid:223) den Abs(cid:228)tzen 1 und 2 erforderlichen Informationen eine Entscheidung (cid:252)ber die Mitteilung nicht m(cid:246)glich ist. Dies gilt insbesondere f(cid:252)r den Fall, da(cid:223) die zust(cid:228)ndigen Beh(cid:246)r- den des Wohnsitzstaats Zweifel daran haben, da(cid:223) die be- treffende Person ausreichend Gelegenheit hatte, sich zu verteidigen. In diesem Fall ersucht der Wohnsitzstaat den Staat der Zuwiderhandlung um Zusatzinformationen, die dieser unverz(cid:252)glich zur Verf(cid:252)gung stellen mu(cid:223). Es ist Sa- che der Beh(cid:246)rden des Wohnsitzstaats zu entscheiden, ob Zweifel angebracht sind. Sind jedoch Zweifel vorhanden, so sind die Zusatzinformationen erforderlich, damit der Wohnsitzstaat im Hinblick auf Artikel 6 Absatz 1 Buch- stabe e) pr(cid:252)fen kann, ob die betreffende Person ausrei- Artikel 9 9. 1. Artikel 9 bezieht sich auf die (cid:220)bersetzung der Mitteilun- gen und beizuf(cid:252)genden Unterlagen sowie die Beglaubi- gung der Unterlagen. Er spiegelt die Artikel 16 und 17 des Europ(cid:228)ischen (cid:220)bereinkommens (cid:252)ber die Rechtshilfe in Strafsachen von 1959 wider. 9. 2. In Absatz 1 ist vorgesehen, da(cid:223) von den Unterlagen, die der Staat der Zuwiderhandlung dem Wohnsitzstaat vor- zulegen hat, grunds(cid:228)tzlich keine (cid:220)bersetzung verlangt wird. Dies steht jedoch bilateralen Vereinbarungen zwi- schen Mitgliedstaaten (cid:252)ber die (cid:220)bersetzung von Unterla- gen, die f(cid:252)r die Anwendung dieses (cid:220)bereinkommens von Belang sind, nicht entgegen. Absatz 2 r(cid:228)umt den Mitgliedstaaten das Recht ein, von diesem Grundsatz abzuweichen, indem ihnen die M(cid:246)glich- keit gegeben wird, bei der Notifizierung nach Artikel 15 Absatz 2 eine Erkl(cid:228)rung abzugeben, wonach den in Ab- satz 1 genannten Unterlagen eine (cid:220)bersetzung in eine der Amtssprachen der Organe der Europ(cid:228)ischen Gemeinschaf- ten beizuf(cid:252)gen ist. 9. 3. Absatz 3 sieht vor, da(cid:223) die in Absatz 1 genannten Unter- lagen im allgemeinen nicht beglaubigt werden m(cid:252)ssen. Einzige Ausnahme ist die in Artikel 8 Absatz 1 zweiter Gedankenstrich genannte beglaubigte Abschrift der Ent- scheidung, mit der der Entzug der Fahrerlaubnis angeord- net wird. Artikel 10 10. Dieser Artikel sieht vor, da(cid:223) der Wohnsitzstaat den Staat der Zuwiderhandlung unterrichtet, wie er die ihm (cid:252)ber- sandte Mitteilung behandelt hat. Diese Unterrichtung ent- h(cid:228)lt jede Entscheidung, die in bezug auf die Mitteilung und in bezug auf die Vollstreckung getroffen wurde (zum Bei- spiel eine Verk(cid:252)rzung der Dauer des Entzugs gem(cid:228)(cid:223) Arti- kel 4). Dar(cid:252)ber hinaus ist f(cid:252)r den Fall, da(cid:223) die Vollstrek- kung einer Entscheidung (cid:252)ber den Entzug der Fahrerlaub- nis aus einem in Artikel 6 aufgef(cid:252)hrten Grund verweigert wird, dem Staat der Zuwiderhandlung eine Begr(cid:252)ndung zu (cid:252)bermitteln. Diese Informationen sind von unmittelbarer Bedeutung f(cid:252)r den Staat der Zuwiderhandlung, wenn die- ser sein Recht gem(cid:228)(cid:223) Artikel 11 Absatz 1 aus(cid:252)bt, in sei- nem eigenen Hoheitsgebiet die Entscheidung (cid:252)ber den Ent- zug der Fahrerlaubnis f(cid:252)r die gesamte von ihm angeord- nete Dauer zu vollstrecken. Die Informationen k(cid:246)nnen auch f(cid:252)r die Anwendung von Artikel 6 Absatz 3 zweiter Satz von Bedeutung sein. Artikel 11 11. 1. Nach Absatz 1 beh(cid:228)lt der Staat der Zuwiderhandlung das Recht, beispielsweise in dem Fall, da(cid:223) der Wohnsitzstaat die urspr(cid:252)ngliche Dauer des Entzugs verk(cid:252)rzt, in seinem eigenen Hoheitsgebiet die Entscheidung (cid:252)ber den Entzug 23. 7. 1999 DE Amtsblatt der Europ(cid:228)ischen Gemeinschaften C 211/7 in dem Wohnsitzstaat der Fahrerlaubnis f(cid:252)r die gesamte von ihm angeordnete Dauer zu vollstrecken. In der Praxis bedeutet dies, da(cid:223) der Fahrer, gegen den die vom Wohnsitzstaat gem(cid:228)(cid:223) Ar- tikel 4 Absatz 2 Buchstabe b) oder Artikel 4 Absatz 3 Buchstabe c) verk(cid:252)rzte Dauer des Entzugs vollstreckt fahren darf. Au(cid:223)erdem wurde, k(cid:246)nnte er auch in anderen L(cid:228)ndern fahren, g(cid:228)be es nicht Artikel 11 Absatz 1. Dieser Absatz 1 berechtigt den Staat der Zuwiderhandlung jedoch, auf seinem eigenen Ho- heitsgebiet die urspr(cid:252)ngliche Dauer des Entzugs zu voll- strecken. Absatz 2 r(cid:228)umt den Mitgliedstaaten die M(cid:246)g- lichkeit ein, bei der Notifizierung nach Artikel 15 Absatz 2 zu erkl(cid:228)ren, da(cid:223) sie Artikel 11 Absatz 1 als Staat der Zuwiderhandlung nicht anwenden werden. Es ist eindeu- tig wichtig, da(cid:223) der Fahrer wei(cid:223), welchen Status er in dem Staat der Zuwiderhandlung hat und ob er sich straf- bar macht, wenn er nach Ablauf der Dauer des Entzugs im Wohnsitzstaat in dem Staat der Zuwiderhandlung w(cid:228)hrend der urspr(cid:252)nglich angeordneten Dauer des Ent- zugs wieder f(cid:228)hrt. In Absatz 4 wird daher vorgeschrie- ben, da(cid:223) der Staat der Zuwiderhandlung, der Absatz 1 anzuwenden gedenkt, die betroffene Person hier(cid:252)ber im Rahmen der Mitteilung (cid:252)ber den Entzug der Fahrerlaub- nis unterrichten mu(cid:223). Absatz 4 schreibt ferner vor, da(cid:223) der Staat der Zuwiderhandlung in der Mitteilung nach Artikel 3 best(cid:228)tigt, da(cid:223) eine entsprechende Unterrichtung des Fahrers erfolgt ist. 11. 2. In Absatz 3 ist vorgesehen, da(cid:223) der Staat der Zuwider- handlung und der Wohnsitzstaat ihre jeweilige Verant- wortung nach dem (cid:220)bereinkommen in der Weise wahr- nehmen, da(cid:223) sichergestellt ist, da(cid:223) die Gesamtdauer des Entzugs der Fahrerlaubnis die urspr(cid:252)nglich vom Staat der Zuwiderhandlung angeordnete Dauer des Entzugs der Fahrerlaubnis nicht (cid:252)berschreitet. Dies unterstreicht, da(cid:223) es nach Artikel 8 Absatz 1 f(cid:252)nfter Gedankenstrich not- wendig ist, da(cid:223) der Staat der Zuwiderhandlung Informa- tionen (cid:252)ber den Zeitpunkt von Beginn und Ende des Entzugs (cid:151) soweit feststehend (cid:151) vorlegt. Artikel 12 12. Dieser Artikel schreibt vor, da(cid:223) jeder Mitgliedstaat die er- forderlichen Ma(cid:223)nahmen trifft, damit er in der Lage ist, das F(cid:252)hren eines Kraftfahrzeugs in seinem Hoheitsgebiet zu ahnden, wenn dem Fahrzeugf(cid:252)hrer (**) gem(cid:228)(cid:223) diesem (cid:220)bereinkommen die Fahrerlaubnis durch den Wohnsitz- staat entzogen ist. In jedem Mitgliedstaat gibt es Rechts- vorschriften, wonach das F(cid:252)hren eines Kraftfahrzeugs durch eine Person, deren Fahrerlaubnis in dem betreffen- den Staat entzogen wurde, geahndet werden kann. Dieser Artikel sieht jedoch vor, da(cid:223) die Mitgliedstaaten imstande sein m(cid:252)ssen, das F(cid:252)hren eines Kraftfahrzeugs in ihrem Hoheitsgebiet zu ahnden, wenn die Fahrerlaubnis durch (d. h. den Wohnsitzstaat) entzogen einen anderen Staat wurde. Der Rat nahm bei der Annahme des (cid:220)bereinkom- mens zur Kenntnis, da(cid:223) die d(cid:228)nische Delegation Artikel 12 dahin gehend auslegt, da(cid:223) ein Mitgliedstaat (cid:252)ber die M(cid:246)g- lichkeiten verf(cid:252)gen mu(cid:223), Ma(cid:223)nahmen gegen(cid:252)ber einem Fahrer wegen des F(cid:252)hrens eines Kraftfahrzeugs in seinem Hoheitsgebiet zu ergreifen, nachdem ihm in einem anderen Mitgliedstaat die Fahrerlaubnis entzogen worden ist, da(cid:223) (**) (cid:214)sterreichischer Ausdruck: (cid:132)Kraftfahrzeuglenker(cid:147). der betreffende Mitgliedstaat jedoch nicht verpflichtet ist, eine besondere innerstaatliche Vorschrift anzuwenden, die das F(cid:252)hren eines Kraftfahrzeugs w(cid:228)hrend der Dauer des Entzugs der Fahrerlaubnis betrifft. Artikel 13 13. Nach diesem Artikel gehen die aufgrund der Durchf(cid:252)hrung dieses (cid:220)bereinkommens anfallenden Kosten zu Lasten des Mitgliedstaats, in dem sie anfallen. Artikel 14 14. Dieser Artikel regelt die Rolle des Gerichtshofes der Euro- p(cid:228)ischen Gemeinschaften im Rahmen dieses (cid:220)bereinkom- mens. Er wurde so weit wie m(cid:246)glich auf der Grundlage bestehender Bestimmungen betreffend die Zust(cid:228)ndigkeiten des Gerichtshofes in anderen gem(cid:228)(cid:223) Titel VI des Unions- vertrags angenommenen Instrumenten ausgearbeitet. In Absatz 1 ist vorgesehen, da(cid:223) der Gerichtshof der Euro- p(cid:228)ischen Gemeinschaften f(cid:252)r alle Streitigkeiten zwischen Mitgliedstaaten bez(cid:252)glich der Auslegung oder Anwendung dieses (cid:220)bereinkommens zust(cid:228)ndig ist. Er ist jedoch nur zust(cid:228)ndig, wenn die betreffende Streitigkeit nicht vom Rat innerhalb einer Frist von sechs Monaten nach seiner Befassung durch eines seiner Mitglieder beigelegt werden kann. Der Gerichtshof ist ferner f(cid:252)r alle Streitigkeiten zwischen Mitgliedstaaten und der Kommission bez(cid:252)glich der Aus- legung oder Anwendung dieses (cid:220)bereinkommens zust(cid:228)n- dig. In diesem Fall mu(cid:223) nicht zun(cid:228)chst der Rat mit der Streitigkeit befa(cid:223)t werden. Absatz 2 sieht vor, da(cid:223) jeder Mitgliedstaat eine Erkl(cid:228)rung abgeben kann, wonach er die Zust(cid:228)ndigkeit des Gerichts- hofes der Europ(cid:228)ischen Gemeinschaften f(cid:252)r Vorabentschei- dungen zur Auslegung des (cid:220)bereinkommens anerkennt. Die Mitgliedstaaten k(cid:246)nnen eine entsprechende Erkl(cid:228)rung bei der Ratifizierung des (cid:220)bereinkommens oder beim Bei- tritt zu dem (cid:220)bereinkommen oder zu jedem sp(cid:228)teren Zeit- punkt abgeben. Absatz 3 schreibt vor, da(cid:223) ein Mitgliedstaat, der eine Er- kl(cid:228)rung nach Absatz 2 abgegeben hat, angeben mu(cid:223), ob nur die Gerichte, deren Entscheidungen nicht mehr mit Rechtsmitteln angefochten werden k(cid:246)nnen (Buchstabe a)), oder alle Gerichte in seinem Zust(cid:228)ndigkeitsbereich (Buch- stabe b)), den Gerichtshof der Europ(cid:228)ischen Gemeinschaf- ten um eine Vorabentscheidung ersuchen k(cid:246)nnen. Ferner werden in Absatz 3 die Bedingungen genannt, unter denen eine Frage zur Vorabentscheidung vorgelegt werden kann. In diesem Zusammenhang ist vorgesehen, da(cid:223) das zust(cid:228)n- dige Gericht eine Frage zur Auslegung dieses (cid:220)bereinkom- mens zur Vorabentscheidung vorlegen mu(cid:223), wenn es eine Entscheidung dar(cid:252)ber zum Erla(cid:223) seines Urteils in einem bei ihm anh(cid:228)ngigen Verfahren f(cid:252)r erforderlich h(cid:228)lt. In Absatz 4 ist vorgesehen, da(cid:223) die Satzung des Gerichts- hofes und seine Verfahrensordnung bei den Verfahren im C 211/8 DE Amtsblatt der Europ(cid:228)ischen Gemeinschaften 23. 7. 1999 Rahmen dieses Artikels anwendbar sind. Ferner ist vorgese- hen, da(cid:223) jeder Mitgliedstaat unabh(cid:228)ngig davon, ob er eine Erkl(cid:228)rung nach Absatz 2 abgegeben hat oder nicht, beim Gerichtshof der Europ(cid:228)ischen Gemeinschaften in Verfahren nach Absatz 3 Schrifts(cid:228)tze einreichen oder schriftliche Er- kl(cid:228)rungen abgeben kann. Artikel 15 15. Gem(cid:228)(cid:223) diesem Artikel wird das Inkrafttreten des (cid:220)berein- kommens durch die Standardbestimmungen geregelt, die der Rat der Europ(cid:228)ischen Union f(cid:252)r entsprechende Rechts- akte festgelegt hat. Dieses (cid:220)bereinkommen tritt 90 Tage nach dem Zeitpunkt in Kraft, zu dem der letzte der f(cid:252)nfzehn Staaten, die am 17. Juni 1998, dem Tag der Annahme des Rechtsaktes zur Ausarbeitung dieses (cid:220)bereinkommens durch den Rat, der Europ(cid:228)ischen Union angeh(cid:246)rten, die Hinterlegung der An- nahmeurkunde notifiziert. Wie bei fr(cid:252)heren (cid:220)bereinkommen zwischen den Mitglied- staaten (cid:252)ber die justitielle Zusammenarbeit kann jeder Mit- gliedstaat gem(cid:228)(cid:223) Absatz 4 bei der Annahme oder sp(cid:228)ter erkl(cid:228)ren, da(cid:223) das (cid:220)bereinkommen f(cid:252)r ihn im Verh(cid:228)ltnis zu den Mitgliedstaaten, die eine Erkl(cid:228)rung gleichen Inhalts abgegeben haben, vorzeitig anwendbar ist. Diese Erkl(cid:228)run- gen werden 90 Tage nach ihrer Hinterlegung wirksam. Die Mitgliedstaaten k(cid:246)nnen allerdings nicht erkl(cid:228)ren, da(cid:223) der Gerichtshof f(cid:252)r die Auslegung des (cid:220)bereinkommens w(cid:228)hrend dieser vorgezogenen Anwendungszeit zust(cid:228)ndig ist, da hierf(cid:252)r das (cid:220)bereinkommen nach der Annahme durch alle f(cid:252)nfzehn Mitgliedstaaten vollst(cid:228)ndig in Kraft getreten sein mu(cid:223). Ferner ist darauf hinzuweisen, da(cid:223) gem(cid:228)(cid:223) Absatz 5 das (cid:220)bereinkommen nur f(cid:252)r Zuwiderhandlungen gilt, die nach dem Inkrafttreten dieses (cid:220)bereinkommens oder nach dem Zeitpunkt begangen worden sind, zu dem dieses (cid:220)bereinkommen gem(cid:228)(cid:223) Absatz 4 zwischen den betreffen- den Mitgliedstaaten anwendbar geworden ist. Ist das (cid:220)bereinkommen bereits in Kraft getreten, wenn ihm ein neuer Mitgliedstaat beitritt, so tritt es f(cid:252)r diesen Mit- gliedstaat 90 Tage nach der Hinterlegung seiner Beitritts- urkunde in Kraft. Ist das (cid:220)bereinkommen 90 Tage nach Hinterlegung der Beitrittsurkunde des neuen Mitgliedstaats noch nicht in Kraft getreten, so tritt es f(cid:252)r diesen Staat wie f(cid:252)r die (cid:252)brigen Mitgliedstaaten gem(cid:228)(cid:223) Artikel 15 Absatz 3 in Kraft. In diesem Fall kann der neue Mitgliedstaat eine Erkl(cid:228)rung (cid:252)ber die vorgezogene Anwendung abgeben. Der Beitritt eines neuen Mitgliedstaats ist keine Bedingung f(cid:252)r das Inkrafttreten des (cid:220)bereinkommens f(cid:252)r die (cid:252)brigen Mitgliedstaaten, die zum Zeitpunkt der Annahme des Rechtsaktes zur Ausarbeitung des (cid:220)bereinkommens durch den Rat der Europ(cid:228)ischen Union angeh(cid:246)rten. Artikel 17 17. In diesem Artikel ist vorgesehen, da(cid:223) Vorbehalte in bezug auf das (cid:220)bereinkommen nicht zul(cid:228)ssig sind. Artikel 18 18. In diesem Artikel wird der territoriale Anwendungsbereich des (cid:220)bereinkommens f(cid:252)r das Vereinigte K(cid:246)nigreich fest- gelegt. Artikel 19 19. Gem(cid:228)(cid:223) diesem Artikel ist der Generalsekret(cid:228)r des Rates der Europ(cid:228)ischen Union der Verwahrer dieses (cid:220)bereinkom- mens. Der Generalsekret(cid:228)r hat im Amtsblatt der Europ(cid:228)ischen Ge- meinschaften den Stand der Annahmen, Beitritte und Erkl(cid:228)- rungen sowie alle sonstigen Notifizierungen im Zusam- menhang mit dem (cid:220)bereinkommen zu ver(cid:246)ffentlichen. Artikel 16 16. Dieser Artikel sieht vor, da(cid:223) das (cid:220)bereinkommen allen Staaten zum Beitritt offensteht, die Mitglied der Europ(cid:228)i- schen Union werden und die die Beitrittsverfahren durch- f(cid:252)hren. Staaten, die nicht Mitglied der Europ(cid:228)ischen Union sind, k(cid:246)nnen dem (cid:220)bereinkommen dagegen nicht beitre- ten. (cid:220)berwachung 20. Im Hinblick auf die praktischen und technischen Fragen, die sich bei der Durchf(cid:252)hrung des (cid:220)bereinkommens stellen k(cid:246)nnten, hat der Rat bei der Annahme des (cid:220)bereinkom- mens darauf hingewiesen, da(cid:223) es zweckm(cid:228)(cid:223)ig w(cid:228)re, Durchf(cid:252)hrung und Anwendung des (cid:220)bereinkommens im Rahmen der nachgeordneten Ratsstrukturen (cid:252)berwachen zu lassen