title: Advies van het Comité van de Regio's over "De inhoud van de territoriale werkgelegenheidspacten en de gevolgen voor het structuurbeleid"

eurovoc_concepts:
EU employment policy
regional policy
structural policy

text: 13. 10. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 293/1 II (Voorbereidende besluiten) COMITE´ VAN DE REGIO’S Advies van het Comité van de Regio’s over „De inhoud van de territoriale werkgelegenheidspac- ten en de gevolgen voor het structuurbeleid” (1999/C 293/01) HET COMITE´ VAN DE REGIO’S, gezien het besluit van zijn Bureau van 7 mei 1999 om overeenkomstig artikel 198 C, vierde alinea, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap een advies over dit onderwerp op te stellen en commissie 6 „Werkgelegenheid, economisch beleid, interne markt, industrie, MKB” met de voorbereidende werkzaamheden terzake te belasten; gezien het ontwerpadvies (CDR 91/99 rev. 2) dat commissie 6 op 11 mei 1999 heeft goedgekeurd (rapporteurs: de heren Efstathiadis en Virtanen); overwegende dat het Comité van de Regio’s recent nog de aandacht heeft gevestigd op het belang van lokale werkgelegenheidsinitiatieven in bijvoorbeeld zijn adviezen en rapporten over de volgende onderwerpen: — Tenuitvoerlegging van territoriale werkgelegenheidspacten in de Europese Unie (rapporteur: de heer Behrendt) (CDR 379/96 fin), — Voorstel voor een besluit van de Raad betreffende maatregelen voor financiële bijstand aan innoverende en banenscheppende kleine en middelgrote ondernemingen (KMO’s) — Het groei- en werkgelegenheidsinitiatief (rapporteurs: de heren Virtanen en Keymer) (CDR 46/98 fin) (1) — Aanstaande vaststelling van de globale richtsnoeren voor het economisch beleid (rapporteur: mevrouw Bresso (CDR 110/98 fin) (2), — Mededeling van de Commissie: Van richtsnoeren tot actie: De nationale plannen voor de werkgelegen- heid (COM(1998) 316 def. ; rapporteur: de heer Bodfish (CDR 279/98 fin) (3); overwegende dat er in de richtsnoeren van 1999 voor het werkgelegenheidsbeleid bij de lidstaten op wordt aangedrongen maatregelen te nemen om alle mogelijkheden tot het scheppen van banen op lokaal niveau volledig te benutten en de bijzondere rol van de lokale overheden in dit verband in aanmerking te nemen; overwegende dat de Commissie in haar werkdocument „De Structuurfondsen, het Cohesiefonds en de coördinatie ervan — Ontwerprichtsnoeren voor programma’s in de periode 2000-2006” (SEC(1999) 103 def. ) stelt dat „de bijdrage van het Europees Sociaal Fonds aan de bevordering van lokale ontwikkeling, via bijvoorbeeld de regionale en lokale werkgelegenheidsconvenanten, moet worden verhoogd”; overwegende dat de Commissie in haar mededeling „EU-beleid ter bevordering van de werkgelegenheid” (COM(1999) 167 def. ) bijzondere aandacht besteedt aan de lokale en regionale maatregelen in het werkgelegenheidsbeleid, (1) PB C 251 van 10. 8. 1998, blz. 41. (2) PB C 51 van 22. 2. 1999, blz. 63. (3) PB C 51 van 22. 2. 1999, blz. 59. C 293/2 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 13. 10. 1999 heeft tijdens zijn 29e zitting van 2 en 3 juni 1999(vergadering van 3 juni) het volgende advies unaniem goedgekeurd. Achtergrond Via dit advies wil het CvdR zijn standpunt en beschouwingen over deze werkgelegenheidspacten ter kennis geven en aldus de ontwikkelingen en maatregelen terzake mee helpen bepalen. Dit advies is vooral gericht tot de Commissie, die momenteel een mededeling over deze kwestie voorbereidt. Het advies is geen technisch evaluatiedocument maar moet worden beschouwd als een politieke oproep tot alle instanties die bij de lokale werkgelegenheidsproblematiek betrokken zijn, met name de lokale en regionale overheden, om de methoden voor uitvoering van de werkgelegenheidspacten toe te passen en verder te ontwikkelen. Het is ook gericht tot de nationale overheden, die verzocht worden de lokale en regionale actoren die op dit terrein actief zijn, te steunen en aan te moedigen. 1. Inleiding: Achtergrond van de territoriale werkgele- genheidspacten 1. 1. Om iets te kunnen doen aan de werkloosheid, zullen alle betrokken kringen moeten samenwerken en initiatieven en maatregelen moeten ontwikkelen waarmee de mogelijkhe- den van de lokale economie kunnen worden benut en tegelijkertijd ingehaakt wordt op de mogelijkheden die de Europese dimensie van de economie biedt. Territoriale werkgelegenheidspacten zijn een nieuwe 1. 2. en belangrijke stap in die richting. In verband met het initiatief voor territoriale werkgelegenheidspacten dat de Commissie in juni 1996 presenteerde, heeft voorzitter Santer ook het Comité van de Regio’s verzocht voorstellen uit te werken voor de opzet van de op lokaal niveau uit te voeren proefprogramma’s. Het Comité heeft tijdens zijn zitting van november 1996 een aantal voorstellen goedgekeurd voor procedures en regels die het voor de uitvoering van lokale werkgelegenheidspacten nodig acht. Centraal punt in deze voorstellen is dat erkend moet worden dat a´lle betrokken actoren — de lokale overheden voorop — een eigen verantwoordelijkheid hebben voor de ontwikkeling van geïntegreerde maatregelen ter bestrijding van de werkloosheid. Naarmate het 1. 3. initiatief vorderde, heeft het begrip „werkgelegenheidspact” een concretere invulling gekregen. In de mededeling van juni 1997 heeft de Commissie drie basiscriteria vastgesteld m. b. t. het concept en de tenuitvoerleg- ging van werkgelegenheidspacten. De te selecteren pacten dienen gebaseerd te zijn op: a) een aanpak van onderuit in het kader waarvan de werkgelegenheidsinitiatieven worden genomen op plaatselijk niveau, („bottom-up”), verder dan de in het kader van de steunverlening van de structuurfondsen gebruikelijke partnerschappen en omvat de particuliere sector, de sociale partners en relevante ngo’s), c) een actieplan dat op een analyse van de plaatselijke situatie is gebaseerd. De bedoeling is dat aan de hand hiervan een geïntegreerde strategie en een reeks innoverende maatregelen ter bevordering van de werkgelegenheid wor- den ontwikkeld (1). 1. 4. Deze drie criteria maken dat voor de regionale en lokale overheden een centrale rol is weggelegd bij het opzetten, coördineren en bevorderen van de werkgelegenheidspacten. Om deze reden is het belangrijk dat de — gekozen — besluitvormingsorganen op regionaal en lokaal niveau partij zijn bij de werkgelegenheidspacten en zulke initiatieven po- litiek steunen. 1. 5. De territoriale werkgelegenheidspacten bieden geen pasklare remedie voor het werkloosheidsprobleem in Europa, noch volstaan zij als enig instrument. Wat zij wel kunnen, is een nieuw soort dialoog op gang brengen tussen de belangrijk- ste actoren in een bepaald gebied, zodat vraag naar en aanbod van arbeidskrachten ter plaatse beter op elkaar kunnen worden afgestemd. Zo’n dialoog kan tot een belangrijk instrument uitgroeien, zoals het voorbeeld van Sofia laat zien: Het geval Sofia Sofia heeft een paar cursussen over kaasbereiding gevolgd, maar deze bijscholing heeft haar niet eens aan een tijdelijke baan kunnen helpen. Het bijscholingssysteem blijkt volledig los te staan van het bedrijfsleven en van de procedures voor het selecteren van werknemers. Sofia denkt zelf dat ze moeilijk een baan zal vinden met alleen maar het getuigschrift van de cursus die ze achter de rug heeft. Er moet in een ander, meer georganiseerd contact met werkgevers worden voorzien, waarvoor noch de werknemer alleen, noch het opleidingscen- trum kunnen zorgen. Vele territoriale werkgelegenheidspacten zijn juist gericht op de totstandbrenging van een dergelijk lokaal systeem waarbij vraag en aanbod op elkaar worden afgestemd; zij zouden Sofia aanzienlijk vooruit kunnen helpen. Zij brengen talrijke werklozen in contact met werkgevers en bieden hen de kans relevante beroepservaring op te doen. b) een breed partnerschap van particulieren en overheidssec- tor, d. w. z. een samenwerkingsverband waarin alle actoren met een voor de werkgelegenheid in een bepaald gebied (Zo’n partnerschap reikt belangrijke rol verenigd zijn. (1) Mededeling van de Commissie betreffende het tussentijds verslag over de tenuitvoerlegging van de territoriale werkgelegenheidspac- ten, CSE(97) 3 def. , Brussel, 10. 6. 1997, blz. 1. 13. 10. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 293/3 Territoriale werkgelegenheidspacten — de oplossing voor Sofia’s probleem? Om de vraag naar en het aanbod van arbeidskrachten op elkaar te kunnen afstemmen, is dus overleg nodig. Onderstaand overzicht geeft een aantal concrete voorbeelden, hoe territoria- le werkgelegenheidspacten tot nu toe deze noodzakelijke dialoog met succes hebben bevorderd. • In veel gevallen zijn analyses van het concurrentievermo- gen van het bedrijfsleven en de dienstensector in de regio gebruikt als basis voor de in het kader van de territoriale In werkgelegenheidspacten vast te stellen maatregelen. aanvulling daarop zijn voor de afzonderlijke sectoren toekomstverkenningen opgesteld, om per sector de vraag naar arbeidskrachten op korte, middellange en lange termijn te kunnen inschatten. • Analyses van het concurrentievermogen geven zicht op de ontwikkeling van de vraag naar arbeidskrachten in de diverse sectoren. Voor een zo goed mogelijke afstemming van vraag en aanbod is het echter van het grootste belang om te weten welke vaardigheden in de toekomst in het bedrijfsleven in de diverse sectoren gevraagd zullen worden van de werknemers. In het kader van de territoriale werkgelegenheidspacten zijn daarom speciale projecten opgezet, om in samenwerking met het lokale bedrijfsleven vast te stellen, welke specifieke vaardigheden de respectieve ondernemingen van hun huidige c. q. in de toekomst eventueel nieuw aan te stellen personeel verlangen. Op basis van deze analyses zijn maatregelen ter bevordering van de kansen op de arbeidsmarkt geformuleerd waarmee werkzoekenden veel gerichter aan een baan kunnen wor- den geholpen. • Daarnaast zijn analyses gemaakt van het bestaande aanbod aan arbeidskrachten en de structuur van de werkloosheid. Vraag en aanbod zijn naast elkaar gelegd om uit te maken in welke sectoren de vraag naar arbeidskrachten nijpend is of omgekeerd het aanbod van arbeidskrachten juist groter is dan de vraag. Zo heeft men de werkgelegenheidsmaatre- gelen beter op de behoeften van het plaatselijke bedrijfsle- ven kunnen afstemmen. Bij het onderzoek naar de structuur van de werkloosheid is in sommige gevallen ook gekeken naar de indirecte gevolgen van werkloosheid en de problemen die hierdoor ontstaan voor het individu. In onze op arbeid georiënteerde maatschappij dreigen werklozen door problemen als het wegvallen van het inkomen, problemen met de gezondheid en minder sociale contacten geleidelijk nog meer aan de zijlijn te komen te staan. • De territoriale werkgelegenheidspacten hebben ook aan deze problemen het een en ander trachten te doen. Zo is men marginalisering kunnen tegengaan en heeft men voor werkzoekenden de individuele mogelijkheden om een baan te vinden, kunnen verruimen. De lokale overheid, het plaatselijke bedrijfsleven en dienstverlenende instanties zijn namelijk overgegaan tot het opzetten van speciale diensten, waarbij ook aandacht wordt besteed aan de indirecte gevolgen van werkloosheid voor een persoon. Voorbeelden van zulke diensten zijn: — het in kaart brengen van de bekwaamheden van werkzoekenden en het vergelijken van deze profielen met de vraag naar arbeidskrachten vanuit het lokale bedrijfsleven. Tevens zijn scholingscursussen opgezet om werkzoekenden de mogelijkheid te bieden hun profiel aan te passen aan de eisen van het bedrijfsleven en aldus hun kansen op de arbeidsmarkt te vergroten, — het verstrekken van informatie en advies aan werkzoe- kenden die een eigen bedrijf willen opstarten, — het opzetten van diensten gespecialiseerd in gezond- heidsproblemen die met werkloosheid samenhangen, — het op touw zetten van een samenwerkingsproject voor instanties met als doel gezamenlijk tot oplossingen te komen voor de diverse maatschappelijke problemen die met werkloosheid gepaard gaan. De dimensie van het werkloosheidsprobleem reikt verder dan de gebruikelijke grenzen van de bestuurlijke bevoegdheden en de grenzen van de sectoriële programma’s. In feite zouden de territoriale werkgelegenheidspacten het niveau kunnen vormen waarop in een lokale context wordt samengewerkt tussen de diverse actoren, om de werkgelegenheid te bevorderen en bij te dragen tot het uitwerken en verwezenlijken van een brede werkgelegenheidsstrategie. De territoriale werkgelegenheids- pacten fungeren in dat geval als een soort consultant, die de regionale economie onder de loep neemt en bekijkt welke mogelijkheden de regio heeft vanuit het oogpunt van werkgele- genheidsbevordering en de mogelijkheden en behoeften van het bedrijfsleven, werknemers en werkzoekenden. Hiermee wordt de basis gelegd voor coördinatie tussen regionaal- economische en werkgelegenheidsbevorderende maatregelen, sleutelvoorwaarde voor het scheppen van arbeidsplaatsen. 2. Territoriale werkgelegenheidspacten: tenuitvoerleg- ging — Eerste indrukken 2. 1. Algemeen 2. 1. 1. In totaal 89 lokale werkgelegenheidspacten zijn gese- lecteerd uit alle lidstaten. Deze werkgelegenheidspacten zijn het uitvloeisel van partnerschappen die door regionale en lokale overheden met de nodige inzet zijn opgezet en ontwik- keld om geïntegreerde maatregelen ter bestrijding van de werkloosheid uit te werken. Deze pacten zijn onder meer van de grond gekomen omdat alle betrokken partijen inzagen dat met het tot dan toe gevoerde beleid de structurele aspecten van het werkloosheidsprobleem onvoldoende zouden kunnen worden aangepakt. Met de invoering van lokale geïntegreerde maatregelen voor de bestrijding van de werkloosheid is een nieuw en belangrijk instrument in gebruik genomen. Werkt het concept zoals het moet, dan worden werkgelegenheids- maatregelen afgestemd op het plaatselijk economisch beleid en wordt aldus ook de lokale economie gestimuleerd. C 293/4 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 13. 10. 1999 2. 1. 2. De territoriale werkgelegenheidspacten verschillen niet alleen sterk qua doelstellingen en maatregelen, maar ook wat betreft het ontwikkelings- en voorbereidingsstadium van de voorstellen. Zo zijn in het zuiden van de Europese Unie de programma’s meer gericht op economische groei, terwijl in het noorden de aandacht meer uitgaat naar specifieke vormen van werkloosheid, zoals langdurige werkloosheid en jeugd- werkloosheid. In sommige gevallen zijn de partnerschappen gegrondvest op voorheen reeds bestaande samenwerkingsver- banden van lokale actoren, in andere gevallen zijn zij ontstaan uit lokale overeenkomsten die tot dan toe niet bindend genoeg waren en ook niet over de gepaste institutionele basis beschikten. Verschillen zijn er verder in de geografische reikwijdte van de pacten en in de duur en aard van de partnerschapsverdragen die aan de pacten ten grondslag liggen. De kracht van de territoriale werkgelegenheidspacten 2. 1. 3. ligt in het feit dat zij inspelen op de plaatselijke omstandighe- den en behoeften. Bovengenoemde diversiteit is in feite een logisch uitvloeisel daarvan. Daarom is het belangrijk dat beslissingen over zaken als de geografische reikwijdte van een pact ook in de toekomst op lokaal niveau worden genomen en dat op conceptniveau geen geografische restricties worden geformuleerd. De bij de werkgelegenheidspacten gevolgde aanpak waarbij de ontwikkeling, de planning en de tenuitvoer- legging van de maatregelen bottom up verlopen, biedt ruimte voor actieve deelneming van de burgers en voor alle mogelijke plaatselijke initiatieven. Deze aanpak moet worden behouden en ontwikkeld in de volgende fasen van tenuitvoerlegging van het programma. 2. 1. 4. In de gebieden waar op dit moment proefprogram- ma’s lopen, woont slechts 9 % van de bevolking van de Europese Unie. Gezien dit geringe aantal projecten zal het gunstige effect voornamelijk tot de plaatselijke werkgelegen- heid beperkt blijven. Zijn de resultaten van de programma’s positief, dan betekent dat ongetwijfeld wel dat de deur wordt geopend naar een grootschaligere toepassing van de territoriale werkgelegenheidspacten in een later stadium. De proefpro- gramma’s bieden een nieuw belangrijk instrument om de werkloosheid te bestrijden en de lokale economische groei, vooral in de achtergebleven gebieden in de Europese Unie, te bevorderen. Door een waarnemer worden de ervaringen als volgt geschetst: „Met de territoriale werkgelegenheidspacten is een nieuwe aanpak van de grond gekomen, waarbij ook werklozen zelf inspraak hebben en een actieve rol spelen. De pacten stimuleren de voor de bevordering van de werkgelegenheid zo noodzakelijke samenwerking. In diverse gebieden heeft men werkgelegenheidsmaatregelen en economische stimu- leringsmaatregelen concreet aan elkaar weten te koppelen en ook voor de sociale en gezondheidssector gemeenschap- pelijke doelstellingen gevonden. ” territoriale werkgelegenheidspacten liggen. Op het niveau van de lokale overheden gebeurt het allemaal: hier komen de maatregelen tot stand om de betrokken plaatselijke over- heidsinstellingen en individuele burgers met het oog op hun maatschappelijke integratie met elkaar in contact te brengen en de ontwikkeling van de samenleving te bevorderen. Lokale overheden weten ook welke lokale instanties via de inbreng van financiële middelen, personeel en ervaring de ontwikkeling van deze partnerschapsbanden efficiënt kunnen ondersteunen. Belangrijk is in ieder geval dat zoveel mogelijk actoren betrokken worden bij de partnerschappen, zodat het potentieel van territoriale samenwerking optimaal benut kan worden. 2. 2. 2. Het Comité wijst erop dat lokale en regionale instan- ties naast hun coördinerende taak ook beleidstaken vervullen. Daardoor kunnen zij in aanzienlijke mate steun verlenen en ook deelnemen aan de „productontwikkeling” voor werkgele- genheidsinstrumenten die in het kader van de territoriale werkgelegenheidspacten wordt verricht. Voorts legt het Comité er de nadruk op dat de „bottum up”-benadering ook op lokaal en regionaal vlak moet spelen: de burgers moeten dus daadwerkelijk rechtstreeks bij de pacten kunnen worden betrokken. 2. 2. 3. In de praktijk beginnen de partnerschappen met het opstellen van een programma. Een programma verplicht de partners immers om de hierin opgenomen maatregelen ook daadwerkelijk te realiseren. Zeer belangrijk is dat vanaf het begin de belangrijkste werkgevers en investeerders in de regio actief betrokken worden bij de partnerschappen. Zij kunnen dan namelijk zelf zien wat de concrete voordelen en mogelijk- heden van de territoriale werkgelegenheidsprogramma’s zijn. Actoren moeten zo vroeg mogelijk van de plannen op de hoogte worden gebracht en actief bij de partnerschappen betrokken worden, dat verhoogt het engagement. 2. 2. 4. In gebieden die te kampen hebben met economische structuurveranderingen en industrieel verval hebben de regio- nale en lokale overheden een bijzondere verantwoordelijkheid inzake de bevordering van de werkgelegenheid. Enorme werk- loosheid gaat hier veelal hand in hand met allerlei andere maatschappelijke en economische problemen. Zulke proble- men kunnen afdoende worden aangepakt met behulp van horizontale lokale partnerschapsmaatregelen. Op die manier kunnen de op lokaal niveau beschikbare middelen ter bestrij- ding van de werkloosheid en ter ondersteuning van de lokale groei zo gericht mogelijk worden ingezet. Zonder coördinatie op lokaal niveau treedt een versnippering van het effect van de maatregelen op en gaat een groot gedeelte van de beschikbare middelen verloren aan elkaar overlappende of juist tegenstrij- dige maatregelen. 2. 2. Partnerschappen en de rol van de regionale en lokale overheden Zoals hierboven reeds is opgemerkt, spelen regionale 2. 2. 1. en lokale overheden een centrale rol bij het opzetten en ontwikkelen van de partnerschappen die aan de basis van de voorheen Partnerschappen kunnen bijdragen tot de ontwikkeling van nieuwe economische activiteiten in de sociale economie en aldus onbestaande werkgelegenheidskansen scheppen. Nationale regeringen en de Europese Unie zouden om deze reden met name partnerschappen moeten ondersteu- nen die gebaseerd zijn op samenwerking tussen zowel lokale partners als partners uit naburige gebieden. 13. 10. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 293/5 2. 2. 5. Het opstellen van territoriale werkgelegenheidspac- ten binnen het raam van zulke partnerschappen veronderstelt dat er consensus is over de werkloosheidsproblemen die zich in een bepaald gebied voordoen. Voorwaarde voor een succesvol pact is dan ook dat de plaatselijke werkloosheids- c. q. werkgelegenheidssituatie, het economisch vermogen en de ontwikkelingsperspectieven nauwkeurig in kaart wordt gebracht. Nationale en regionale overheidsinstanties moeten hun medewerking verlenen om de partners de gegevens te verschaffen die zij nodig hebben om inzicht te krijgen in de plaatselijke situatie en de lokale ontwikkelingen te volgen. De partners moeten ook ingelicht worden over best practices die in het betrokken gebied of elders zijn toegepast en waarvan het de moeite waard is om ze voort te zetten of verder te ontwikkelen. Zeer belangrijk is ook dat de partnerschappen begeleid worden d. m. v. follow-ups en evaluaties, en dit behelst meer dan alleen statistieken: ook de impact van de pacten op werkgelegenheid, economie en sociale ontwikkeling in het betrokken gebied moeten worden geanalyseerd. Nauwkeurige follow-ups zorgen ervoor dat de middelen gericht worden ingezet en initiatieven die weinig of geen resultaat hebben geboekt, niet onnodig worden herhaald. Het is van belang erop te wijzen dat het partner- 2. 2. 6. schapsbeginsel ook een verticale dimensie heeft. Het vergt samenwerking tussen nationale, regionale en lokale autoritei- ten. Er is echter vastgesteld dat in sommige landen, zoals Griekenland, ook de institutionele voorwaarden voor de ontwikkeling van partnerschappen ontbreken, hetgeen een geducht obstakel voor een partnerschapssamenwerking op lokaal niveau vormt. Oprichting van samenwerkingsverbanden in de vorm van consortia, zoals naamloze vennootschappen e. d. , of in de vorm van nutsorganisaties biedt niet altijd het adequate kader voor het creëren van partnerschappen. Om ervoor te zorgen dat de betrokken ondernemingen of vereni- gingen als gelijkwaardige partners en op basis van een gelijkwaardige financiële inbreng met elkaar kunnen samen- werken zonder dat er allerlei juridische, fiscale en personele problemen ontstaan, moeten de nodige institutionele voor- waarden aanwezig zijn. Dit vergt in bepaalde gevallen optreden en maatregelen van de nationale overheid. Dikwijls blijkt het „bottom up”-principe in dit verband evenwel niet op te gaan en beperkt te blijven tot een aspect van de activiteiten op lokaal niveau. 2. 2. 7. Er moet echter voor worden gezorgd dat de werkgele- genheidspacten niet hun praktijkgerichte karakter verliezen en bureaucratische procedures worden. Dan zouden de pacten slechts een nieuwe sector creëren in een toch al in veel sectoren opgedeelde samenleving. Sectoroverschrijdende samenwerking is juist de kracht van de territoriale werkgelegenheidspacten, daaraan mag niet worden getornd. De werkgelegenheidspacten kunnen als praktijkgerichte samenwerkingsverbanden de grondslag leggen voor een gedegen lokale aanpak van de werkgelegenheidsproblematiek. Dit is nodig om de werkgele- genheidsmaatregelen op de plaatselijke behoeften af te stemmen. Een lokale aanpak van de werkgelegenheidsproble- matiek via partnerschappen moet er tevens voor zorgen dat deze partnerschappen en de programma’s van het basisonder- wijs en de beroepsopleiding op elkaar aansluiten. Deze aanslui- ting ontbreekt thans nog. In vele regio’s kan worden vastgesteld dat verschillende actoren zich op lokaal niveau voor werkgele- genheid en opleiding inzetten zonder op enige manier samen te werken of hun acties op elkaar af te stemmen. 2. 2. 8. De bestaande samenwerking moet na afloop van de eerste officiële fase van de territoriale werkgelegenheidspacten worden voortgezet, waarbij ook via besluiten op nationaal niveau voor de nodige continuïteit van de maatregelen moet worden gezorgd. 3. Integratie van het werkgelegenheidsaspect in de diver- se beleidstakken 3. 1. Op EU-niveau is men tot het inzicht gekomen dat met maatregelen ter bevordering van de werkgelegenheid alleen het werkloosheidsprobleem niet kan worden opgelost. Alle maatregelen en ontwikkelingsprojecten moeten hun aandeel leveren in de bevordering van de werkgelegenheid. Naar aanleiding hiervan is een discussie op gang gekomen hoe het werkgelegenheidsaspect in de diverse beleidsonderdelen kan worden geïntegreerd. Wat betreft het omzetten van de EU-eisen voor werkgelegenheid kan vaak voor de door de Commissie gefinancierde projecten en initiatieven als voorwaarde worden gesteld dat de lokale actoren het werkgelegenheidsaspect moeten integreren zonder zich daarbij te beperken tot het betrokken beleidsterrein of actiegebied van de maatregel. 3. 2. De op het niveau van de nationale overheid gebruikelij- ke opsplitsing in verschillende bestuurlijke sectoren is vaak een belemmering voor een efficiënte integratie van het werk- gelegenheidsaspect. In sommige gevallen bleek dit ook tot problemen te leiden bij de tenuitvoerlegging van de territoriale werkgelegenheidspacten: voor lokale, sectoroverschrijdende samenwerkingsprojecten was het vaak moeilijk een equivalent te vinden onder de op sectorale leest geschoeide nationale programma’s. 3. 3. Het werkloosheidsprobleem kan op lokaal en regionaal niveau zeer gemakkelijk in programma’s voor de diverse bestuurlijke sectoren worden ingepast. De programma’s heb- ben een heel concreet effect op de problemen en de werkgele- genheid. Het effect uit zich ook in een positieve ontwikkeling en terugkoppeling voor het gebied in zijn geheel. Het probleem op dit niveau is dat het doorgaans aan belangrijke lokale financieringsinstrumenten ontbreekt. Dit heeft als gevolg dat zelfs succesvolle werkgelegenheidsprogramma’s niet het opti- male effect opleveren. Het lijkt het Comité een goed idee om nauwkeurig na te gaan of in het kader van de territoriale werkgelegenheidspacten good practices ontwikkeld zijn voor de integratie van het werkgelegenheidsaspect in de andere beleidsonderdelen. 3. 4. Om op lokaal niveau de integratie van het werkgelegen- heidsaspect te bevorderen, zou het niettemin efficiënt zijn om de territoriale werkgelegenheidspacten de taak te geven een werkgelegenheidsstrategie op regionaal en lokaal niveau uit te werken. Dit moet in de toekomst doelgericht worden nagestreefd. 3. 5. De nationale overheid moet bijzondere aandacht schenken aan fiscale en bestuurlijke vereenvoudigingen om bepaalde belangrijke maatregelen in het kader van de territoria- le werkgelegenheidspacten een reële kans op slagen te geven. Vooral (zeer) kleine ondernemingen zullen alleen aan de initiatieven ter bevordering van de werkgelegenheid en de C 293/6 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 13. 10. 1999 plaatselijke ontwikkeling kunnen deelnemen als er belangrijke vereenvoudigingen komen, die alleen door de nationale over- heid kunnen worden uitgewerkt en toegestaan. Naast adminis- tratieve vereenvoudiging spelen op het MKB gerichte specifieke ondersteuningsdiensten en -programma’s een belangrijke rol. De programma’s en de diensten die deze programma’s beheren, moeten de tenuitvoerlegging van de territoriale werkgelegen- heidspacten mogelijk maken en actief ondersteunen. In sommige gevallen spelen nationale en multinatio- 3. 6. nale ondernemingen een belangrijke rol in de plaatselijke werkgelegenheid. Samenwerking met deze ondernemingen op lokaal niveau moet in het belang van alle partijen een belangrijk onderdeel vormen van de territoriale werkgelegenheidspacten, zodat de kansen op lokale ontwikkeling niet beperkt maar uitgebreid worden. Het Comité van de Regio’s is zich uiteraard bewust van de moeilijkheden die zich voor de lokale econo- mieën in het kader van het economisch globaliseringsproces voordoen. Vooral als nieuwe soorten netwerken worden gecreëerd die van groot belang zijn voor onderaannemers, kunnen de territoriale werkgelegenheidspacten oplossingen aanreiken die nuttig zijn voor het behoud van een lokaal bedrijvennet dat niet uitsluitend door geglobaliseerde netwer- ken van ondernemingen wordt bepaald. 4. De Europese werkgelegenheidsstrategie: nieuwe con- text 4. 1. Tijdens de Top van Amsterdam is besloten in het EU-Verdrag een aparte titel betreffende de werkgelegenheid op te nemen. In deze titel hebben de lidstaten vastgelegd dat zij de bevordering van de werkgelegenheid in hun gemeenschap- pelijk belang achten en daarom een gemeenschappelijke werkgelegenheidsstrategie willen uitwerken. De lidstaten zijn ook — nog steeds — primair verantwoordelijk voor de tenuitvoerlegging van het werkgelegenheidsbeleid. 4. 2. Met de Europese werkgelegenheidsstrategie die nu is geformuleerd, verandert het een en ander voor de territoriale werkgelegenheidspacten. Dit is een aspect waarmee ook re- kening moet worden gehouden. 4. 3. Tijdens de Top van november 1997 zijn overeenkom- stig de nieuwe werkgelegenheidstitel van het EU-Verdrag de eerste richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid goed- gekeurd. Vier thema’s staan centraal: verbetering van de werkgelegenheid, het scheppen van een gunstig ondernemings- klimaat, verbetering van het aanpassingsvermogen van het bedrijfsleven en de werknemers, en verbetering van de gelijke kansen voor mannen en vrouwen. 4. 4. Tijdens de Top is tevens besloten dat elke lidstaat rond deze richtsnoeren een nationaal actieplan voor de werkgelegenheid moet opstellen. Daarin dient het subsidia- riteitsprincipe in acht te worden genomen evenals de bevoegd- heid van de lidstaten op het gebied van de werkgelegenheid, en er dient rekening te worden gehouden met het economisch beleid van de EU in het algemeen. In 1998 is in elke lidstaat het werkgelegenheidsbeleid uitgevoerd op basis van zo’n actieplan. 4. 5. In deze tijd van globalisering wordt het lokale aspect steeds belangrijker. Vooral wanneer gezocht wordt naar oplos- singen voor het werkloosheidsprobleem moet rekening wor- den gehouden met de lokale omstandigheden in een bepaald gebied. De Commissie heeft met klem gewezen op het belang van lokale maatregelen en met name de lokale zin voor initiatief voor de bevordering van de werkgelegenheid. Het Comité heeft van zijn kant voorgesteld om de regionale en lokale overheden nauw te betrekken bij het opzetten en de tenuitvoerlegging van de nationale actieplannen. Dit voorstel heeft echter niet de gewenste weerklank gevonden. 4. 6. De hierboven geschetste indrukken leiden tot de vol- gende conclusie: bij de uitvoering van de op de „bottom up”-aanpak gebaseerde territoriale werkgelegenheidspacten komt men dikwijls voor het probleem te staan dat de hogere overheid niet inspeelt op lokale initiatieven, door bijv. de vereiste institutionele voorwaarden te scheppen. Het „bottom up”-beginsel blijft aldus beperkt tot een onderdeel van de activiteiten op lokaal niveau en de horizontale samenwerking. Tegelijkertijd is er met de invoering van de Europese werkgele- genheidsstrategie een proces in omgekeerde richting (van boven naar beneden) op gang gekomen: via door de nationale overheid opgestelde actieplannen wordt naar manieren ge- zocht om in de lidstaten concrete invulling te geven aan de op EU-niveau tot stand gekomen politieke wil om de werkgelegen- heid te bevorderen. In het voorgaande is reeds vastgesteld dat voor de uitvoering van de nationale actieplannen ook de medewerking van regionale en lokale overheden nodig is. Aan dit aspect is tot dusverre onvoldoende aandacht besteed. De nationale actieplannen mogen niet slechts een lijst met acties en doelstellingen zijn; zij moeten een krachtig referentiepunt vormen voor de uitvoering van de territoriale werkgelegen- heidspacten. Het Comité wijst erop dat de nationale actieplannen, 4. 7. die op het snijpunt van deze twee tegenovergestelde processen staan, een mogelijkheid bieden om de actuele problemen aan te pakken. Bij het opstellen van de nationale actieplannen moet dan wel serieus worden gekeken naar de ervaringen die met de territoriale werkgelegenheidspacten zijn opgedaan en de good practices die hierbij zijn ontwikkeld. Regionale en lokale overheden zouden dan automatisch worden betrokken bij het opstellen en de tenuitvoerlegging van de nationale actieplannen, en op het niveau van de centrale overheid zouden oplossingen kunnen worden geformuleerd die er zonder territoriale werkgelegenheidspacten misschien niet zouden komen. Dit zou ook de nodige continuïteit in de werkgelegenheidspacten brengen. Het betekent ook dat veel partnerschappen waarschijnlijk langer dan gepland actief zul- len blijven. 5. Verband tussen territoriale werkgelegenheidspacten en structuurbeleid In de komende programmeringsperiode van de struc- 5. 1. tuurfondsen moet zonder meer speciale aandacht besteed worden aan de tenuitvoerlegging van de Europese werkgele- genheidsstrategie. de structuurfondsenhervorming de volgende doelstellingen cen- traal gesteld: 1) grotere concentratie van de steun, 2) decentra- lisering en vereenvoudiging van de uitvoering en 3) meer efficiëntie en meer toezicht. Globaal gesproken streeft de Commissie heeft voor De 13. 10. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 293/7 Commissie bij de hervorming naar duurzame economische groei, bevordering van het concurrentie- en innoverend vermo- gen van het MKB, bevordering van de werkgelegenheid, milieubescherming en duurzame groei, en bevordering van gelijke kansen. Bij het Europees Sociaal Fonds komt het lokale aspect op de voorgrond te staan. Lokale werkgelegenheidsini- tiatieven en territoriale werkgelegenheidspacten worden gepre- senteerd als instrumenten van een actief werkgelegenheids- beleid voor de bestrijding van de werkloosheid. 5. 2. Onderstreept moet worden dat het brede concept van partnerschap en actieve inschakeling van alle lokale/regionale actoren die aanzienlijk tot de werkgelegenheid kunnen bijdra- gen — beginselen waarop de werkgelegenheidspacten zijn gebaseerd — een aanzienlijke meerwaarde kan opleveren in vergelijking met de traditionele acties die in het kader van het structuurbeleid worden ondernomen. Op nationaal niveau opgestelde actieplannen ter bevor- 5. 3. dering van de werkgelegenheid hebben niet altijd de juiste remedie voor lokale problemen paraat. Ook is het moeilijk in zulke actieplannen rekening te houden met de regionale verschillen. Lokale maatregelen en activiteiten dienen dan ook te worden gezien als een mogelijkheid ter aanvulling van de nationale werkgelegenheidsmaatregelen en geenszins als een concurrerend alternatief. De lokale dimensie van de bevorde- ring van de werkgelegenheid dient op EU-niveau stevig veran- kerd te worden in de doelstellingen van de volgende structuurfondsenperiode en in de tenuitvoerlegging van de nationale programma’s. Territoriale werkgelegenheidspacten moeten worden beschouwd als een model waarmee op flexibele wijze lokaal partnerschap kan worden geïntegreerd in nationale programma’s. Zo’n model kan echter alleen functioneren als de nationale overheid bereid is mee te werken aan het oplossen van lokale problemen en als hiervoor de nodige financiële middelen worden vrijgemaakt. 5. 4. De Commissie moet er absoluut voor zorgen dat er de komende jaren meer werkgelegenheidspacten ten uitvoer worden gelegd en dat de bestaande pacten worden voortgezet. Op lokaal en regionaal vlak worden thans belangrijke initiatie- ven ontplooid die de steun van de Commissie verdienen; tevens moeten met passende technische bijstand ook werkgelegen- heidspacten worden gelanceerd in regio’s in crisis of met bijzondere werkgelegenheidsproblemen. Bij een dergelijke uit- breiding van werkgelegenheidspacten moeten de middelen daarvoor uiteraard ook fors worden opgetrokken. Van belang is dat de middelen naar structuren gaan die duurzame arbeids- plaatsen kunnen scheppen. is, 5. 5. Bij de huidige werkgelegenheidspacten, maar vooral ook bij de toekomstige, moet naast datgene wat concreet in regionaal verband vereist tevens aandacht worden geschonken aan sectoren als milieu, gezondheid, toerisme, cultuur en sociale bescherming, die mogelijkheden voor nieu- we arbeidsplaatsen in dynamische economische activiteiten creëren. Tevens moeten de werkgelegenheidspacten de aanzet kunnen geven tot de oprichting van nieuwe ondernemingen in deze en andere sectoren. Dergelijke initiatieven kan kracht worden bijgezet door het oprichten van „bedrijfskweekplaat- sen” die nieuwe ondernemers opleiding en technische bijstand kunnen verstrekken. Voor zover dit mogelijk is, moeten deze activiteiten worden gefinancierd via nieuwe regionale fondsen of financiële coöperaties die de bedrijfsrisico’s kunnen dragen en steun kunnen verlenen voor kleine investeringen waarvoor jonge ondernemers niet voldoende garanties kunnen bieden gewaarborgd om via het traditionele banksysteem te worden gefinancierd. 6. Verspreiding van informatie over opgedane ervaring en best practices 6. 1. Het Comité verzoekt de Commissie een Europees actieplan op te stellen met het oog op de verspreiding van informatie over de bij de werkgelegenheidspacten opgedane ervaring en de daarbij gehanteerde best practices. Dit actieplan zou een interinstitutioneel karakter moeten hebben en daarbij profijt moeten trekken van de in iedere instelling bestaande netwerken. Het Comité van de Regio’s stelt voor, als onderdeel van 6. 2. dat actieplan een handleiding op te stellen waarin de specifici- teit van de werkgelegenheidspacten duidelijk wordt uiteen- gezet, samen met de best practices die op basis daarvan werden ontwikkeld. Een en ander moet worden onderbouwd met gegevens die moeten worden bijeengebracht in het kader van een specifiek onderzoek dat aantoont welke voordelen en kansen lokale samenwerkingsverbanden bij de aanpak van de werkgelegenheidsproblematiek bieden. In deze handleiding moet met name dieper worden ingegaan op de procedures, methodes en institutionele aspecten van de partnerschappen waarop de werkgelegenheidspacten steunen. 6. 3. Een gids voor de territoriale werkgelegenheidspacten zou moeten worden toegezonden aan de lokale en regionale overheden. In deze gids moet informatie worden verstrekt over de methodologie die bij succesvolle initiatieven in het kader van de pacten werd gehanteerd; tevens moet een evaluatie worden gemaakt van de duurzaamheid van de acties en de werkgelegenheid die via deze pacten tot stand zijn gekomen. Het Comité van de Regio’s verbindt er zich toe actief te zullen meewerken aan het voorbereiden van een dergelijke handleiding, en het verzoekt de andere instellingen, en met name de Commissie, eveneens hun medewerking te verlenen. 7. Slotopmerking 7. 1. Ten slotte mag ook een toelichting op de achterliggen- de gedachte en het concept van de werkgelegenheidspacten niet uitblijven. De pacten zijn bedoeld als een instrument voor horizontale samenwerking en kunnen worden beschouwd als een reactie op de toenemende sectoralisering van de samenleving en haar bestuursstructuur. Door samenwerking van alle belangrijke actoren wordt het mogelijk de problemen, mogelijkheden en adequate maatregelen op een rijtje te zetten en een overzicht te krijgen van de algehele situatie. 7. 2. Dit op samenwerking en zin voor initiatief berustend concept moet behouden blijven. Het is niet de bedoeling dat de werkgelegenheidspacten een nieuwe sector gaan vormen in deze toch al zo gefragmenteerde samenleving. De pacten moeten juist voor samenhang tussen de plaatselijke acties zorgen en de grondslag leggen voor een lokale aanpak van de C 293/8 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 13. 10. 1999 werkgelegenheidsproblematiek via breed opgezette partner- schappen. Het Comité van de Regio’s spoort ten slotte de lokale en regionale overheden aan, actief aan de planning en tenuitvoerlegging van de territoriale werkgelegenheidspacten deel te nemen en tevens alle betrokken lokale actoren bewust te maken van de aanzienlijke mogelijkheden die deze pacten bieden. 8. Aanbeveling Het Comité van de Regio’s wijst erop dat bij de activiteiten die zijn ontplooid in het kader van de territoriale werkgelegen- heidspacten nieuwe instrumenten, nieuwe partnerschappen en een nieuwe cultuur zijn gecreëerd. Om ten volle profijt te kunnen trekken van die innovatie en om een nog ruimere toepassing van het pactenmodel te stimuleren, zouden de volgende acties ondernomen moeten worden: 1. lokale en regionale autoriteiten zouden ertoe aangezet moeten worden, als beleidsinstantie en als coördinator actief aan de voorbereiding van de territoriale werkgelegen- heidspacten mee te werken; 2. zowel de horizontale als de verticale dimensie van het partnerschap moeten worden versterkt; 3. er moet speciale aandacht aan de evaluatie van activiteiten worden besteed. Die evaluatie mag niet tot een statistisch overzicht beperkt blijven; ook de impact van de pacten op werkgelegenheid, economie en sociale ontwikkeling moet worden geanalyseerd; Brussel, 3 juni 1999. 4. er moet zorgvuldig worden nagegaan in hoeverre in het kader van de pacten met succes methodes zijn ontwikkeld om de werkgelegenheidsdimensie in andere beleidssectoren mee te nemen; 5. de lokale dimensie van de werkgelegenheid moet op EU-niveau stevig verankerd worden in de doelstellingen van de volgende structuurfondsenperiode en in de tenuit- voerlegging van de nationale programma’s; 6. er moeten meer werkgelegenheidspacten komen, de conti- nuïteit van de bestaande pacten moet worden verzekerd, en de toepassing van het partnerschapsmodel moet worden gestimuleerd. Het scheppen van duurzame arbeidsplaatsen dient daarbij op de voorgrond te staan; 7. daar het gebrek aan middelen het grootste probleem is voor de toepassing van de pacten op lokaal niveau, wordt voorgesteld te voorzien in bijzondere ondersteuning van de territoriale werkgelegenheidspacten door de structuur- fondsen; 8. er moet naast datgene wat in regionaal verband concreet vereist is, meer nadruk komen te liggen op sectoren als milieu, gezondheid, toerisme, cultuur en sociale diensten; 9. de commissie zou een Europees actieplan voor de versprei- ding van informatie over opgedane ervaring en best practices bij de uitvoering van territoriale werkgelegenheidspacten moeten uitwerken; 10. als onderdeel van dat actieplan zou een handleiding moeten worden opgesteld waarin de kenmerken van de pacten en de daarbij toe te passen best practices worden uiteengezet. De voorzitter van het Comité van de Regio’s Manfred DAMMEYER


title: Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1168/1999 της Επιτροπής, της 3ης Ιουνίου 1999, για τον καθορισμό των εμπορικών προδιαγραφών για τα δαμάσκηνα

eurovoc_concepts:
fresh fruit
marketing standard
product quality
stone fruit

formats: html pdf print

text: 4. 6. 1999 EL Επ(cid:3)σηµη Εφηµερ(cid:3)δα των Ευρωπαϊκ(cid:18)ν Κοινοτ(cid:22)των L 141/5 ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (ΕΚ) αριθ. 1168/1999 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ τη(cid:27) 3η(cid:27) Ιουν ου 1999 για τον καθορισµ% των εµπορικ)ν προδιαγραφ)ν για τα δαµ,σκηνα Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, *χοντα, υπ-ψη: τη συνθ(cid:22)κη για την (cid:3)δρυση τη, Ευρωπαϊκ(cid:22), Κοιν-τητα,, τον κανονισµ- (ΕΚ) αριθ. 2200/96 του Συµβουλ(cid:3)ου, τη, 28η, Οκτωβρ(cid:3)ου 1996, περ(cid:3) κοιν(cid:22), οργαν(cid:18)σεω, αγορ:, στον τοµ;α των οπωροκηπευτικ(cid:18)ν (1), -πω, τροποποι(cid:22)θηκε τελευτα(cid:3)α απ- τον κανονισµ- (ΕΚ) αριθ. 857/1999 (2), και ιδ(cid:3)ω, το :ρθρο 2 παρ:γραφο, 2, Εκτιµ(cid:18)ντα,: αυτ(cid:18)ν (cid:22) στον κατ: το µ:λλον (cid:22) (cid:22)ττον φθαρτ- χαρακτ(cid:22)ρα του,· -τι οι αλλοι(cid:18)σει, αυτ;, πρ;πει να ληφθο=ν υπ-ψη στην εφαρµογ(cid:22) των προδιαγραφ(cid:18)ν στα στ:δια εµπορ(cid:3)α, που ;πονται του σταδ(cid:3)ου τη, αποστολ(cid:22),· -τι, επειδ(cid:22) τα προϊ-ντα τη, κατηγορ(cid:3)α, «*ξτρα» πρ;πει να υποστο=ν ιδια(cid:3)τερα προσεγµ;νη διαλογ(cid:22) και συσκευασ(cid:3)α, πρ;πει να λαµβ:νεται υπ-ψη µ-νον η µε(cid:3)ωση τη, φρεσκ:δα, και τη, σπαργ(cid:22), του,· (5) -τι τα µ;τρα που προβλ;πονται στον παρ-ντα κανο- νισµ- ε(cid:3)ναι σ=µφωνα µε τη γν(cid:18)µη τη, επιτροπ(cid:22), διαχε(cid:3)ριση, νωπ(cid:18)ν οπωροκηπευτικ(cid:18)ν, (1) (2) (3) (4) -τι τα δαµ:σκηνα αναγρ:φονται στο παρ:ρτηµα Ι του κανονισµο= (ΕΚ) αριθ. 2200/96 µεταξ= των προϊ-ντων για τα οπο(cid:3)α πρ;πει να εγκριθο=ν προδια- γραφ;,· -τι ο κανονισµ-, (ΕΟΚ) αριθ. 1591/87 τη, Επιτροπ(cid:22),, τη, 5η, Ιουν(cid:3)ου 1987, που καθορ(cid:3)ζει ποιο- τικο=, καν-νε, για τα σφιχτ: λ:χανα, τα λ:χανα Βρυξελλ(cid:18)ν, τα σ;λινα µε ραβδ(cid:18)σει,, τα σπαν:κια και τα δαµ:σκηνα (3), -πω, τροποποι(cid:22)θηκε τελευ- τα(cid:3)α απ- τον κανονισµ- (ΕΚ) αριθ. 888/97 (4), τροπο- ποι(cid:22)θηκε επανειληµµ;νω, και δεν διασφαλ(cid:3)ζει πλ;ον νοµικ(cid:22) σαφ(cid:22)νεια· -τι, για λ-γου, σαφ(cid:22)νεια,, πρ;πει να καταστε(cid:3) αυτ-- νοµο,, σε σχ;ση µε :λλα προϊ-ντα που υπ:γονται στον κανονισµ- (ΕΟΚ) αριθ. 1591/87, η νοµοθεσ(cid:3)α που αφορ: τα δαµ:σκηνα· -τι πρ;πει, συνεπ(cid:18),, να προβο=µε σε αναµ-ρφωση τη, εν λ-γω νοµοθεσ(cid:3)α, και να καταργ(cid:22)σουµε το παρ:ρτηµα V του εν λ-γω κανονισµο= -σον αφορ: τα δαµ:σκηνα· -τι γι’ αυτ- και για λ-γου, διαφ:νεια, στη διεθν(cid:22) αγορ: πρ;πει να ληφθε(cid:3) υπ-ψη η προδιαγραφ(cid:22) που συνιστ:ται για τα δαµ:σκηνα απ- την οµ:δα εργασ(cid:3)α, των προδια- γραφ(cid:18)ν των φθαρτ(cid:18)ν τροφ(cid:3)µων και τη, αναπτ=ξεω, τη, ποι-τητα, τη, Οικονοµικ(cid:22), Επιτροπ(cid:22), για την Ευρ(cid:18)πη των Ηνωµ;νων Εθν(cid:18)ν (ΟΕΕ/ΟΗΕ)· -τι, για την εφαρµογ(cid:22) των προδιαγραφ(cid:18)ν αυτ(cid:18)ν, πρ;πει να εξαλειφθο=ν απ- την αγορ: τα προϊ-ντα που δεν ;χουν ικανοποιητικ(cid:22) ποι-τητα, να προσανα- τολιστε(cid:3) η παραγωγ(cid:22) µε τρ-πο (cid:18)στε να ικανοποιε(cid:3) τι, απαιτ(cid:22)σει, των καταναλωτ(cid:18)ν και να διευκολυν- θο=ν οι εµπορικ;, σχ;σει, µε β:ση τον θεµιτ- ανταγωνισµ-, συµβ:λλοντα, µε τον τρ-πο αυτ- στη βελτ(cid:3)ωση τη, αποδοτικ-τητα, τη, παραγωγ(cid:22),· -τι οι προδιαγραφ;, εφαρµ-ζονται σε -λα τα στ:δια εµπορ(cid:3)α,· -τι η µεταφορ: σε µεγ:λε, αποστ:σει,, η αποθ(cid:22)κευση για ορισµ;νο χρ-νο (cid:22) οι δι:φοροι χει- ρισµο(cid:3) στου, οπο(cid:3)ου, υπ-κεινται τα προϊ-ντα ε(cid:3)ναι δυνατ-ν να συνεπ:γονται ορισµ;νε, αλλοι(cid:18)σει, που οφε(cid:3)λονται στη βιολογικ(cid:22) εξ;λιξη των προϊ-ντων (1) ΕΕ L 297 τη, 21. 11. 1996, σ. 1. (2) ΕΕ L 108 τη, 27. 4. 1999, σ. 7. (3) ΕΕ L 146 τη, 6. 6. 1987, σ. 36. (4) ΕΕ L 126 τη, 17. 5. 1997, σ. 11. ΕΞΕ∆ΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ: (cid:1)ρθρο 1 Οι ποιοτικ;, προδιαγραφ;, για τα δαµ:σκηνα, που υπ:γο- νται στον κωδικ- ΣΟ 0809 40 05, αναγρ:φονται στο παρ:ρτηµα. Οι προδιαγραφ;, εφαρµ-ζονται σε -λα τα στ:δια εµπορ(cid:3)α,, µε του, -ρου, που προβλ;πονται στον κανονισµ- (ΕΚ) αριθ. 2200/96. Ωστ-σο, στα στ:δια που ;πονται εκε(cid:3)νου τη, αποστολ(cid:22),, τα προϊ-ντα ε(cid:3)ναι δυνατ- να παρουσι:ζουν, σε σχ;ση µε τι, προδιαγραφ;,:  µικρ(cid:22) µε(cid:3)ωση τη, φρεσκ:δα, και τη, σπαργ(cid:22),,  για τα προϊ-ντα που ταξινοµο=νται σε κατηγορ(cid:3)ε, :λλε, εκτ-, τη, κατηγορ(cid:3)α, «*ξτρα», µικρ;, αλλοι(cid:18)σει, που οφε(cid:3)λονται στην εξ;λιξ(cid:22) του, και στον κατ: το µ:λλον (cid:22) (cid:22)ττον φθαρτ- χαρακτ(cid:22)ρα του,. (cid:1)ρθρο 2 Ο κανονισµ-, (ΕΟΚ) αριθ. 1591/87 τροποποιε(cid:3)ται ω, εξ(cid:22),: 1. Στον τ(cid:3)τλο, οι λ;ξει, «τα σ;λινα µε ραβδ(cid:18)σει,, τα σπαν:- κια και τα δαµ:σκηνα» αντικαθ(cid:3)στανται απ- τι, λ;ξει, «τα σ;λινα µε ραβδ(cid:18)σει, και τα σπαν:κια». 2. Στο :ρθρο 1 πρ(cid:18)το εδ:φιο, η π;µπτη περ(cid:3)πτωση διαγρ:- φεται. 3. Το παρ:ρτηµα V διαγρ:φεται. (cid:1)ρθρο 3 Ο παρ(cid:18)ν κανονισµ-, αρχ(cid:3)ζει να ισχ=ει την τρ(cid:3)τη ηµ;ρα απ- τη δηµοσ(cid:3)ευσ(cid:22) του στην Επ(cid:10)σηµη Εφηµερ(cid:10)δα των Ευρω- παϊκ(cid:25)ν Κοινοτ(cid:28)των. Εφαρµ-ζεται απ- την 1η Ιουλ(cid:3)ου 1999. L 141/6 EL Επ(cid:3)σηµη Εφηµερ(cid:3)δα των Ευρωπαϊκ(cid:18)ν Κοινοτ(cid:22)των 4. 6. 1999 Ο παρ(cid:18)ν κανονισµ-, ε(cid:3)ναι δεσµευτικ-, ω, προ, -λα τα µ;ρη του και ισχ=ει :µεσα σε κ:θε κρ:το, µ;λο,. Βρυξ;λλε,, 3 Ιουν(cid:3)ου 1999. Για την Επιτροπ(cid:28) Franz FISCHLER Μ(cid:31)λο! τη! Επιτροπ(cid:28)! 4. 6. 1999 EL Επ(cid:3)σηµη Εφηµερ(cid:3)δα των Ευρωπαϊκ(cid:18)ν Κοινοτ(cid:22)των L 141/7 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΠΡΟ∆ΙΑΓΡΑ/ΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ∆ΑΜΑΣΚΗΝΑ I. ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΪΟΝΤΟΣ Η παρο=σα προδιαγραφ(cid:22) αφορ: τα δαµ:σκηνα των ποικιλι(cid:18)ν (cultivars) τα οπο(cid:3)α προ;ρχονται απ-:  Prunus domestica L. ssp. domestica,  Prunus domestica L. ssp. insititia (L. ) Schneid,  Prunus domestica L. ssp. italica (Borkh. ) Gams,  Prunus domestica L. ssp. syriaca (Borkh. ) Janchen και  Prunus salicina Lindl. , τα οπο(cid:3)α προορ(cid:3)ζονται να παραδοθο=ν σε νωπ(cid:22) κατ:σταση στον καταναλωτ(cid:22), µε εξα(cid:3)ρεση τα δαµ:σκηνα τα οπο(cid:3)α προορ(cid:3)ζονται για βιοµηχανικ(cid:22) χρ(cid:22)ση. II. ∆ΙΑΤΑΞΕΙΣ ΠΟΥ ΑJΟΡΟΥΝ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ Η προδιαγραφ(cid:22) αποσκοπε(cid:3) στο να καθορ(cid:3)σει τι, ιδι-τητε, τι, οπο(cid:3)ε, πρ;πει να ;χουν τα δαµ:σκηνα µετ: τη συσκευασ(cid:3)α. Α. Ελ,χιστα χαρακτηριστικ, Σε -λε, τι, κατηγορ(cid:3)ε,, λαµβανοµ;νων υπ-ψη των ιδια(cid:3)τερων διατ:ξεων που προβλ;πονται για κ:θε κατηγορ(cid:3)α και των ορ(cid:3)ων ανοχ(cid:22), που επιτρ;πονται, τα δαµ:σκηνα πρ;πει να ε(cid:3)ναι:  ολ-κληρα,  υγι(cid:22)· αποκλε(cid:3)ονται τα προϊ-ντα που ε(cid:3)ναι προσβεβληµ;να απ- µο=χλα (cid:22) αλλοι(cid:18)σει, τ;τοια, φ=σεω, που θα τα καθιστο=σαν ακατ:λληλα για καταν:λωση,  καθαρ:, πρακτικ(cid:18), απαλλαγµ;να απ- ορατ;, ξ;νε, ουσ(cid:3)ε,,  πρακτικ: απαλλαγµ;να απ- παρ:σιτα,  πρακτικ: απαλλαγµ;να απ- προσβολ;, παρασ(cid:3)των,  απαλλαγµ;να απ- ασυν(cid:22)θιστη εξωτερικ(cid:22) υγρασ(cid:3)α,  απαλλαγµ;να απ- ξ;νη οσµ(cid:22) (cid:22)/και ξ;νη γε=ση. Τα δαµ:σκηνα πρ;πει να συλλ;γονται προσεκτικ:. Πρ;πει να ε(cid:3)ναι ικανοποιητικ: ανεπτυγµ;να και να ;χουν ικανοποιητικ(cid:22) ωριµ-τητα. Η αν:πτυξη και η κατ:σταση των δαµασκ(cid:22)νων πρ;πει να ε(cid:3)ναι τ;τοια (cid:18)στε να του, επιτρ;πουν:  να αντ;χουν τη µεταφορ: και την επεξεργασ(cid:3)α και  να φθ:νουν σε ικανοποιητικ(cid:22) κατ:σταση στον τ-πο προορισµο=. Β. Ταξιν%µηση Τα δαµ:σκηνα ταξινοµο=νται σε τρε(cid:3), κατηγορ(cid:3)ε, ω, εξ(cid:22),: i) Κατηγορ(cid:10)α «)ξτρα» Τα δαµ:σκηνα που κατατ:σσονται στην κατηγορ(cid:3)α αυτ(cid:22) πρ;πει να ε(cid:3)ναι εκλεκτ(cid:22), ποι-τητα,. Πρ;πει να παρουσι:ζουν το σχ(cid:22)µα, την αν:πτυξη και το χρ(cid:18)µα που χαρακτηρ(cid:3)ζουν την ποικιλ(cid:3)α. Πρ;πει:  πρακτικ: να καλ=πτονται απ- τη σκ-νη που επικ:θεται στα δαµ:σκηνα (pruine), αν:λογα µε την ποικιλ(cid:3)α,  να ;χουν σφιχτ(cid:22) σ:ρκα. ∆εν πρ;πει να παρουσι:ζουν ελαττ(cid:18)µατα, εκτ-, απ- πολ= ελαφρ;, επιφανειακ;, αλλοι(cid:18)σει,, µε την προϋπ-θεση -τι δεν βλ:πτουν τη γενικ(cid:22) εµφ:νιση του προϊ-ντο,, την ποι-τητ: του, τη διατ(cid:22)ρησ(cid:22) του και την παρουσ(cid:3)ασ(cid:22) του στη συσκευασ(cid:3)α. L 141/8 EL Επ(cid:3)σηµη Εφηµερ(cid:3)δα των Ευρωπαϊκ(cid:18)ν Κοινοτ(cid:22)των 4. 6. 1999 ii) Κατηγορ(cid:10)α Ι Τα δαµ:σκηνα που ταξινοµο=νται στην κατηγορ(cid:3)α αυτ(cid:22) πρ;πει να ε(cid:3)ναι καλ(cid:22), ποι-τητα,. Πρ;πει να παρουσι:ζουν τα χαρακτηριστικ: τη, ποικιλ(cid:3)α,. Μπορο=ν ωστ-σο να παρουσι:ζουν τα ακ-λουθα ελαφρ: ελαττ(cid:18)µατα, µε την προϋπ-θεση -τι δεν βλ:πτουν τη γενικ(cid:22) εµφ:νιση, την ποι-τητα, τη διατ(cid:22)ρηση και την παρουσ(cid:3)αση στη συσκευασ(cid:3)α:  ελαφρ: παραµ-ρφωση,  ελαφρ- ελ:ττωµα αναπτ=ξεω,,  ελαφρ- ελ:ττωµα χρωµατισµο=,  ελαττ(cid:18)µατα τη, επιδερµ(cid:3)δα, επιµ(cid:22)κου, σχ(cid:22)µατο, που δεν πρ;πει να επεκτε(cid:3)νονται σε µ(cid:22)κο, µεγαλ=τερο απ- το ;να τρ(cid:3)το τη, µεγ(cid:3)στη, διαµ;τρου του καρπο=. Ιδια(cid:3)τερα, ε(cid:3)ναι ανεκτ;, οι επουλωµ;νε, σχισµ;, για τι, ποικιλ(cid:3)ε, «reines-claudes dorées» (1),  :λλα ελαττ(cid:18)µατα τη, επιδερµ(cid:3)δα, των οπο(cid:3)ων η συνολικ(cid:22) επιφ:νεια δεν µπορε(cid:3) να υπερβε(cid:3) το 1/16 τη, επιφ:νεια, του καρπο=. iii) Κατηγορ(cid:10)α ΙΙ Αυτ(cid:22) η κατηγορ(cid:3)α περιλαµβ:νει τα δαµ:σκηνα που δεν µπορο=ν να ταξινοµηθο=ν στι, αν(cid:18)τερε, κατηγορ(cid:3)ε,, αλλ: ανταποκρ(cid:3)νονται στα ελ:χιστα χαρακτηριστικ: που καθορ(cid:3)ζονται παραπ:νω. Μπορο=ν να παρουσι:ζουν τα ακ-λουθα ελαττ(cid:18)µατα, υπ- την προϋπ-θεση -τι διατηρο=ν τα βασικ: χαρακτηριστικ: ποι-τητα,, διατηρ(cid:22)σεω, και παρουσι:σεω,:  παραµορφ(cid:18)σει,,  ελαττ(cid:18)µατα αναπτ=ξεω,,  ελαττ(cid:18)µατα χρωµατισµο=,  ελαττ(cid:18)µατα τη, επιδερµ(cid:3)δα, των οπο(cid:3)ων η συνολικ(cid:22) επιφ:νεια δεν πρ;πει να υπερβα(cid:3)νει το ;να τ;ταρτο τη, συνολικ(cid:22), επιφ:νεια,. III. ∆ΙΑΤΑΞΕΙΣ ΠΟΥ ΑJΟΡΟΥΝ ΤΗΝ ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ ΚΑΤΑ ΜΕΓΕΘΟΣ Η ταξιν-µηση κατ: µ;γεθο, ορ(cid:3)ζεται απ- τη µ;γιστη δι:µετρο τη, ισηµεριν(cid:22), τοµ(cid:22),. Καθορ(cid:3)ζεται ελ:χιστο µ;γεθο, ω, εξ(cid:22),: Μεγαλ-καρπε, ποικιλ(cid:3)ε, (1) Nλλε, ποικιλ(cid:3)ε, Mirabelles και Damsons Κατηγορ(cid:3)ε, *ξτρα και I Κατηγορ(cid:3)α II 35 mm 28 mm 20 mm 30 mm 25 mm 17 mm (1) Βλ;πε τον κατ:λογο που επισυν:πτεται στι, παρο=σε, προδιαγραφ;,. Η διαφορ: διαµ;τρου µεταξ= των καρπ(cid:18)ν τη, αυτ(cid:22), συσκευασ(cid:3)α, καθορ(cid:3)ζεται σε 10 χιλιοστ-µετρα για την κατηγορ(cid:3)α «*ξτρα». IV. ∆ΙΑΤΑΞΕΙΣ ΠΟΥ ΑJΟΡΟΥΝ ΤΑ ΟΡΙΑ ΑΝΟΧΗΣ Επιτρ;πονται -ρια ανοχ(cid:22), -σον αφορ: την ποι-τητα και το µ;γεθο, σε κ:θε συσκευασ(cid:3)α, για τα προϊ-ντα που δεν πληρο=ν τι, προϋποθ;σει, τη, κατηγορ(cid:3)α, στην οπο(cid:3)α δηλ(cid:18)νεται -τι αν(cid:22)κουν. Α. 3ρια ανοχ4(cid:27) %σον αφορ, την ποι%τητα i) Κατηγορ(cid:10)α «)ξτρα» 5 % σε αριθµ- (cid:22) β:ρο, δαµασκ(cid:22)νων που δεν ανταποκρ(cid:3)νονται στα χαρακτηριστικ: τη, κατηγορ(cid:3)α, αυτ(cid:22),, αλλ: ανταποκρ(cid:3)νονται στα χαρακτηριστικ: τη, κατηγορ(cid:3)α, Ι (cid:22) περιλαµβ:νονται κατ’ εξα(cid:3)ρεση στα -ρια ανοχ(cid:22), αυτ(cid:22), τη, κατηγορ(cid:3)α,. (1) Ορισµ-,: «reines-claudes» (abricots verts, Dauphines, Greengages) που ;χουν πρ:σινη επιδερµ(cid:3)δα µε αντα=γειε, ελαφρ: κιτρινωπ;,. 4. 6. 1999 EL Επ(cid:3)σηµη Εφηµερ(cid:3)δα των Ευρωπαϊκ(cid:18)ν Κοινοτ(cid:22)των L 141/9 ii) Κατηγορ(cid:10)α Ι 10 % σε αριθµ- (cid:22) β:ρο, δαµασκ(cid:22)νων που δεν ανταποκρ(cid:3)νονται στα χαρακτηριστικ: τη, κατηγορ(cid:3)α, αυτ(cid:22),, αλλ: ανταποκρ(cid:3)νονται στα χαρακτηριστικ: τη, κατηγορ(cid:3)α, ΙΙ (cid:22) περιλαµβ:νοντια κατ’ εξα(cid:3)ρεση στα -ρια ανοχ(cid:22), αυτ(cid:22), τη, κατηγορ(cid:3)α,. Στα πλα(cid:3)σια αυτ(cid:18)ν των ορ(cid:3)ων ανοχ(cid:22),, οι καρπο(cid:3) που ;χουν ανο(cid:3)ξει (cid:22)/και ;χουν σκουλ(cid:22)κια περιορ(cid:3)ζονται σε 2 % συνολικ:. iii) Κατηγορ(cid:10)α ΙΙ 10 % σε αριθµ- (cid:22) β:ρο, δαµασκ(cid:22)νων που δεν ανταποκρ(cid:3)νονται στα χαρακτηριστικ: τη, κατηγορ(cid:3)α, αυτ(cid:22), (cid:22) στα ελ:χιστα χαρακτηριστικ:, εξαιρουµ;νων π:ντω, των καρπ(cid:18)ν που ;χουν εµφαν(cid:18), σαπ(cid:3)σει, µολωπηθε(cid:3) (cid:22) ;χουν υποστε(cid:3) οποιαδ(cid:22)ποτε :λλη αλλο(cid:3)ωση που να τα καθιστ: ακατ:λληλα για καταν:λωση. Στα πλα(cid:3)σια αυτ(cid:18)ν των ορ(cid:3)ων ανοχ(cid:22),, οι καρπο(cid:3) που ;χουν ανο(cid:3)ξει (cid:22)/και ;χουν σκουλ(cid:22)κια περιορ(cid:3)ζονται σε 4 % συνολικ:. Β. 3ρια ανοχ4(cid:27) %σον αφορ, το µ5γεθο(cid:27) Για -λε, τι, κατηγορ(cid:3)ε,: 10 % σε αριθµ- (cid:22) β:ρο, δαµ:σκηνων που αποκλ(cid:3)νουν απ- την ελ:χιστη δι:µετρο, (cid:22) τη δι:µετρο που αναφ;ρεται στη συσκευασ(cid:3)α εντ-, ορ(cid:3)ου 3 χιλιοστοµ;τρων, κατ’ αν(cid:18)τατο -ριο. V. ∆ΙΑΤΑΞΕΙΣ ΠΟΥ ΑJΟΡΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ Α. Οµοιογ5νεια Το περιεχ-µενο κ:θε συσκευασ(cid:3)α, πρ;πει να ε(cid:3)ναι οµοιογεν;, και να περι;χει µ-νο δαµ:σκηνα τη, (cid:3)δια, καταγωγ(cid:22),, ποικιλ(cid:3)α, και µεγ;θου, (εφ-σον, για το κριτ(cid:22)ριο επιβ:λλεται ;να µ;γεθο,) και, οµοι-µορφου χρωµατισµο= για την κατηγορ(cid:3)α «*ξτρα». Η εµφαν(cid:22), πλευρ: του περιεχοµ;νου του δ;µατο, πρ;πει να ε(cid:3)ναι αντιπροσωπευτικ(cid:22) του συν-λου. Β. Συσκευασ α Τα δαµ:σκηνα πρ;πει να συσκευ:ζονται κατ: τρ-πο που να εξασφαλ(cid:3)ζεται η κατ:λληλη προστασ(cid:3)α του προϊ-ντο,. Τα υλικ: που χρησιµοποιο=νται στο εσωτερικ- τη, συσκευασ(cid:3)α, πρ;πει να ε(cid:3)ναι καινο=ρια, καθαρ: και απ- =λη που να µην προκαλε(cid:3) στα προϊ-ντα εξωτερικ;, (cid:22) εσωτερικ;, αλλοι(cid:18)σει,. Η χρησιµοπο(cid:3)ηση υλικ(cid:18)ν, και ιδ(cid:3)ω, χαρτι(cid:18)ν (cid:22) σηµ:των που περι;χουν εµπορικ;, ενδε(cid:3)ξει, επιτρ;πεται, µε την προϋπ-θεση -τι η ;κπτωση (cid:22) η επ(cid:3)θεση τη, ετικ;τα, ;χει γ(cid:3)νει µε µελ:νι (cid:22) κ-λλα που να µην ε(cid:3)ναι τοξικ:. Οι συσκευασ(cid:3)ε, δεν πρ;πει να περι;χουν καν;να ξ;νο σ(cid:18)µα. Γ. Παρουσ αση Τα δαµ:σκηνα πρ;πει να παρουσι:ζονται µε ;ναν απ- του, ακ-λουθου, τρ-που,:  σε µικρ;, συσκευασ(cid:3)ε,,  τακτοποιηµ;να σε ;να (cid:22) περισσ-τερα στρ(cid:18)µατα που χωρ(cid:3)ζονται µεταξ= του,,  χ=µα σε συσκευασ(cid:3)ε,, εκτ-, αν πρ-κειται για την κατηγορ(cid:3)α «*ξτρα». VI. ∆ΙΑΤΑΞΕΙΣ ΟΣΟΝ ΑJΟΡΑ ΤΗ ΣΗΜΑΝΣΗ Κ:θε συσκευασ(cid:3)α πρ;πει να φ;ρει εξωτερικ: συγκεντρωµ;νε, στην (cid:3)δια πλευρ: µε ευαν:γνωστου,, ανεξ(cid:3)τη- λου, και ορατο=, χαρακτ(cid:22)ρε, τι, ακ-λουθε, ενδε(cid:3)ξει,: Α. Εξακρ βωση Συσκευαστ(cid:22), (cid:22)/και αποστολ;α,: ονοµατεπ(cid:18)νυµο και διε=θυνση (cid:22) συµβολικ(cid:22) εξακρ(cid:3)βωση που ;χει δοθε(cid:3) (cid:22) ;χει αναγνωριστε(cid:3) απ- µια επ(cid:3)σηµη υπηρεσ(cid:3)α. Ωστ-σο, -ταν χρησιµοποιε(cid:3)ται κωδικ-, (συµβολικ(cid:22) εξακ- ρ(cid:3)βωση), η ;νδειξη «συσκευαστ(cid:22), (cid:22)/και αποστολ;α,» ((cid:22) ισοδ=ναµη συντοµογραφ(cid:3)α) πρ;πει να αναγρ:φε- ται πλησ(cid:3)ον του κωδικο= αυτο= (συµβολικ(cid:22) εξακρ(cid:3)βωση). Β. /7ση του προϊ%ντο(cid:27)  «∆αµ:σκηνα» αν το περιεχ-µενο δεν φα(cid:3)νεται απ’ ;ξω,  ονοµασ(cid:3)α τη, ποικιλ(cid:3)α,. Γ. Καταγωγ4 του προϊ%ντο(cid:27) Χ(cid:18)ρα καταγωγ(cid:22), και, προαιρετικ:, ζ(cid:18)νη παραγωγ(cid:22),, (cid:22) εθνικ(cid:22), περιφερειακ(cid:22) (cid:22) τοπικ(cid:22) ονοµασ(cid:3)α. ∆. Εµπορικα χαρακτηριστικ,  Κατηγορ(cid:3)α,  µ;γεθο, (στην περ(cid:3)πτωση ταξιν-µηση, κατ: µ;γεθο,) εκφραζ-µενο µε την ελ:χιστη και τη µ;γιστη δι:µετρο. Ε. Επ σηµη σ4µανση ελ5γχου (προαιρετικ4) L 141/10 EL Επ(cid:3)σηµη Εφηµερ(cid:3)δα των Ευρωπαϊκ(cid:18)ν Κοινοτ(cid:22)των 4. 6. 1999 Μη εξαντλητικ%(cid:27) κατ,λογο(cid:27) των µεγαλ%καρπων ποικιλι)ν Andys Pride Ariel Apple Beauty Belle de Louvain (Bella di Lovanio) Bernardina Bleue de Belgique Blue Fré Burmosa Cacanska lepotica (Belle de Cacak) Cacanska najbolja (Meilleure de Cacak) Cacanska rana (Précoce de Cacak) California Blue (Blue, California) Calita Coe’s Golden Drop De Fraile (Fraila) Denniston Superb Early Orleans (Monsieur Hâtif) Edwards (Colbus) Eldorado Emma Leppermann Empress Formosa Friar Frontier Gaviota Giant (Burbank Giant Prune) Goccia d’Oro Golden Japan Grand Prix (Grand Prize) Grand Rosa Hackman Hall Harris Monarch Harry Pickstone Heron Impérial Epineuse Jefferson (Jefferson’s Gage) Jori’s Plum June Blood Kelsey Kirke’s Plum (Kirke) Laroda Late Santa Rosa Magna Glauca Manns Number One Marjorie’s Seedling Mariposa Merton Gage (Merton) Merton Gem Monarch Morettini 355 (Cœur de Lion) Nubiana Nueva Extremadura Oneida Ontario Ozark Premier Pond’s Seedling President Prince Engelbert Prince of Wales (Prince de Galles) Prof. Collumbien Prune Martin Queen Rosa Queen’s Crown (Cox’s Emperor) Quetsche Blanche de Létricourt Red Beauty Redgold Redroy Regina Claudia Mostruosa Regina d’Italia Reine-Claude d’Althan (Falso) Reine-Claude d’Oullins (Oullin’s Gage) Rosar Premier Royale de Montauban Royale de Tours Ruth Gerstetter Sangue di Drago Santa Rosa Satsuma Improved Seneca Simka Songold Starking Delicious Sultan Swan Gage Tragedy Utility (Laxton’s Utility) Valor Victoria Vision Washington Wickson Yakima Zimmers Frühzwetsche


title: Regulamento (CE) n° 1172/1999 da Comissão, de 3 de Junho de 1999, que fixa a correcção aplicável à restituição em relação aos cereais

eurovoc_concepts:
cereals
export refund

formats: pdf print

text: L 141/16 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias 4. 6. 1999 REGULAMENTO (CE) N. o 1172/1999 DA COMISSÃO de 3 de Junho de 1999 que fixa a correcção aplicável à restituição em relação aos cereais A COMISSÃO DAS COMUNIDADES EUROPEIAS, Tendo em conta o Tratado que institui a Comunidade Europeia, Tendo em conta o Regulamento (CEE) n. o 1766/92 do Conselho, de 30 de Junho de 1992, relativo à organização comum dos mercados no sector dos cereais (1), com a última redacção que lhe foi dada pelo Regulamento (CE) n. o 923/96 da Comissão (2), e, nomeadamente, o n. o 8 do seu artigo 13. o, Considerando que, por força do n. o 8 do artigo 13. o do Regulamento (CEE) n. o 1766/92, a restituição aplicável às exportações de cereais no dia do depósito do pedido de certificado deve ser aplicada, a pedido, a uma exportação a realizar durante o prazo de validade do certificado; que, neste caso, pode ser aplicada uma correcção à restituição; Considerando que o Regulamento (CE) n. o 1501/95 da Comissão, de 29 de Junho de 1995, que estabelece normas de execução do Regulamento (CEE) n. o 1766/92 do Conselho, no que diz respeito à concessão de restitui- ções à exportação, bem como às medidas a tomar em caso de perturbação, no sector dos cereais (3), com a última redacção que lhe foi dada pelo Regulamento (CE) n. o 2513/98 (4), permitiu a fixação de uma correcção para os produtos constantes do n. o 1, alínea c), do artigo 1. o do Regulamento (CEE) n. o 1766/92; que esta correcção deve ser calculada atendendo aos elementos constantes do artigo 1. o do Regulamento (CE) n. o 1501/95; Considerando que a situação do mercado mundial ou as exigências específicas de determinados mercados podem tornar necessária a diferenciação da correcção segundo o destino; Considerando que a correcção deve ser fixada simultanea- mente à restituição e segundo o mesmo processo; que pode ser alterada no intervalo de duas fixações; Considerando que, das disposições anteriormente refe- ridas, resulta que a correcção deve ser fixada em confor- midade com o anexo do presente regulamento; Considerando que as medidas previstas no presente regu- lamento estão em conformidade com o parecer do Comité de Gestão dos Cereais, ADOPTOU O PRESENTE REGULAMENTO: Artigo 1. o A correcção aplicável às restituições fixadas antecipada- mente em relação às exportações de cereais, referida no n. o 1, alíneas a), b) e c), do artigo 1. o do Regulamento (CEE) n. o 1766/92, com excepção do malte, está fixada no anexo. Artigo 2. o O presente regulamento entra em vigor em 4 de Junho de 1999. O presente regulamento é obrigatório em todos os seus elementos e directamente aplicável em todos os Estados-Membros. Feito em Bruxelas, em 3 de Junho de 1999. Pela Comissão Franz FISCHLER Membro da Comissão (1) JO L 181 de 1. 7. 1992, p. 21. (2) JO L 126 de 24. 5. 1996, p. 37. (3) JO L 147 de 30. 6. 1995, p. 7. (4) JO L 313 de 21. 11. 1998, p. 16. 4. 6. 1999 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias L 141/17 do regulamento da Comissão, de 3 de Junho de 1999, que fixa a correcção aplicável à restituição em relação aos cereais ANEXO Código do produto Destino (1) Corrente 6 1. o período 7 2. o período 8 3. o período 9 4. o período 10 5. o período 11 6. o período 12 (Em EUR/t) 1001 10 00 9200 1001 10 00 9400 1001 90 91 9000 1001 90 99 9000 1002 00 00 9000 1003 00 10 9000 1003 00 90 9000 1004 00 00 9200 1004 00 00 9400 1005 10 90 9000 1005 90 00 9000 1007 00 90 9000 1008 20 00 9000 1101 00 11 9000 1101 00 15 9100 1101 00 15 9130 1101 00 15 9150 1101 00 15 9170 1101 00 15 9180 1101 00 15 9190 1101 00 90 9000 1102 10 00 9500 1102 10 00 9700 1102 10 00 9900 1103 11 10 9200 1103 11 10 9400 1103 11 10 9900 1103 11 90 9200 1103 11 90 9800  01  01 01  03 02  01  04 02    01 01 01 01 01   01   01 01  01   0  0 0  0 0  0  0 0    0 0 0 0 0   0   0 0  0   0  –10,00 –10,00  –35,00 –10,00  –10,00  0 –1,00    –10,00 –10,00 –10,00 –10,00 –10,00   0   –10,00 –10,00  –10,00     –1,00  –10,00 –10,00  –35,00 –10,00  –10,00  0 –2,00    –10,00 –10,00 –10,00 –10,00 –10,00   0   –10,00 –10,00  –10,00  –2,00  –10,00 –10,00  –35,00 –10,00  –10,00  0 –3,00    –10,00 –10,00 –10,00 –10,00 –10,00   0   –10,00 –10,00  –10,00  –3,00  –10,00 –10,00  –35,00 –10,00  –10,00  0 0    –10,00 –10,00 –10,00 –10,00 –10,00   0   –10,00 –10,00  –10,00                                                                (1) Os destinos são identificados do seguinte modo: 01 todos os países terceiros, 02 outros países terceiros, 03 Estados Unidos da América, Canadá e México, 04 Suíça, Listenstaine e Eslovénia. Nota: As zonas são as delimitadas pelo Regulamento (CEE) nº 2145/92 da Comissão (JO L 214 de 30. 7. 1992, p. 20), alterado


title: Risoluzione sulla situazione nel Kosovo

eurovoc_concepts:
Kosovo
humanitarian aid
peacekeeping
the EU's international role

text: C 293/76 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 13. 10. 1999 Risoluzione sulla situazione nel Kosovo (1999/C 293/17) Il COMITATO DELLE REGIONI, 1. 2. sottolinea la necessità che l’Unione europea svolga un ruolo attivo nella lotta alle violazioni dei diritti dell’uomo ed alla deportazione nel cuore del continente europeo e, in un secondo momento, nella ricostruzione di questa regione; sottolinea la volontà degli enti locali e regionali di creare partenariati su scala regionale e comunale con gli enti territoriali del Kosovo al fine di apportare aiuti umanitari e sostenere la ricostituzione delle amministrazioni comunali e dei servizi di pubblica utilità contestualmente al ritorno dei profughi; 3. è convinto che la legittimità dell’unificazione europea dipende essenzialmente dalla capacità dell’Unione europea di assumersi le proprie responsabilità per il continente europeo, di impedirvi aggressioni e di assicurare la pace; 4. chiede la salvaguardia e la protezione delle specificità e delle identità culturali, etniche e regionali e il mantenimento dei legami delle popolazioni alle loro radici e alla loro patria; 5. è persuaso che sia nell’interesse comune dell’Unione europea assicurare la pace e la stabilità nei Balcani; 6. incoraggia tutte le iniziative volte a realizzare l’obiettivo di un Kosovo multietnico e democratico in cui tutte le sue popolazioni possano vivere in un clima di pace e di sicurezza e si pronuncia per un adeguato coinvolgimento della Russia nelle iniziative per la pace; 7. esprime solidarietà nei confronti della centinaia di migliaia di profughi cacciati con la forza dalle loro case ed esorta gli enti locali e regionali di tutti gli Stati membri ad offrire temporanea accoglienza ad una parte dei rifugiati che continuano ad affluire dal Kosovo, ed invita gli Stati membri ad accogliere, a titolo di misura straordinaria temporanea, un maggior numero di profughi da tale regione, tenendo conto di un’equa ripartizione degli oneri in base alla popolazione ed al potenziale economico; 8. esige che si ponga fine a tutte le azioni intraprese dalle forze serbe contro la popolazione civile, poiché cio` costituisce la condizione sine qua non per una soluzione accettabile nel Kosovo; 9. chiede una soluzione politica che porti quanto prima alla fine delle azioni militari e che garantisca il ritorno dei profughi ed è convinto che tale soluzione richiede l’intervento di contingenti militari internazionali per un periodo transitorio ed una ferma presa di posizione delle Nazioni Unite; 10. è decisamente persuaso che gli aiuti umanitari e la solidarietà internazionale vadano integrati dall’assistenza tecnica in tutti gli ambiti, politici, economici e sociali, atti a contribuire allo sviluppo democratico di uno stato civile rispettoso delle diversità culturali. Gli aiuti finanziari dovrebbero essere sufficienti per sostenere sia le spese per esperti di enti locali e regionali, sia i costi per l’attuazione di singoli progetti; chiede inoltre che si forniscano aiuti finanziari consistenti agli enti locali e regionali disposti ad attuare un programma tecnico per la ricostruzione della regione e la riabilitazione della popolazione non appena il conflitto avrà fine; 11. è convinto che due siano le condizioni fondamentali per la pacificazione e una prosperità economica durevole nei Balcani: la volontà dell’Unione europea di assumersi la responsabilità che le incombe nei confronti dei Balcani e un grado elevato di autonomia amministrativa nel rispetto dell’integrità territoriale degli Stati della regione; auspica l’avvio di un processo che rafforzi la responsabilità dei comuni e delle regioni nei Balcani e promuove un graduale sviluppo dell’autonomia amministrativa di tali enti; 13. 10. 1999 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee C 293/77 12. appoggia le risoluzioni del Parlamento europeo e del Consiglio in cui si afferma chiaramente che gli interventi della NATO sono diretti non contro la popolazione serba o jugoslava, bensı` contro il regime di Milosevic, e sono motivati dalle ininterrotte violazioni dei diritti umani fondamentali e dal processo di pulizia etnica da esso originati; 13. ritiene che questo conflitto dimostri l’urgente necessità che sin dalla prossima conferenza intergoverna- tiva (CIG) si pongano in essere una politica estera e di sicurezza comune coerente e concreta nonché una politica europea sulla migrazione e l’asilo; la Conferenza dovrebbe inoltre prendere in considerazione l’elaborazione di una Carta europea dei diritti dei cittadini e dei loro gruppi minoritari; 14. chiede la rapida realizzazione delle misure decise nel Trattato di Amsterdam: la nomina di un Segretario generale per la politica estera e di sicurezza comune, la creazione di un comitato incaricato di analisi e programmazione (con la partecipazione della Commissione europea), nonché della formulazione di strategie comuni di politica estera; 15. invita infine il Consiglio, il Parlamento europeo e la Commissione europea a cominciare a predisporre, insieme agli enti locali e regionali, un patto di stabilità e di ricostruzione per i Balcani. Bruxelles, 3 giugno 1999. Il Presidente del Comitato delle regioni Manfred DAMMEYER


title: Regionsudvalgets udtalelse om «Kommissionens forslag til Rådets beslutning om indførelse af et EF-handlingsprogram for civilbeskyttelse»

eurovoc_concepts:
EU action
action programme
civil defence
proposal (EU)

text: 13. 10. 1999 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende C 293/53 Regionsudvalgets udtalelse om »Kommissionens forslag til Rådets beslutning om indførelse af et EF-handlingsprogram for civilbeskyttelse« REGIONSUDVALGET har — (1999/C 293/10) under henvisning til Kommissionens forslag til Rådets beslutning om indførelse af et EF-handlingsprogram for civilbeskyttelse (KOM(1998) 768 endelig udg. ) (1), under henvisning til Rådets beslutning af 9. februar 1999 om i henhold til EF-traktatens artikel 198 C, stk. 1, at anmode om Regionsudvalgets udtalelse, under henvisning til præsidiets beslutning af 10. marts 1999 om at henvise det forberedende arbejde til Underudvalg 4 »Fysisk Planlægning, Bypolitik, Energi, Miljø«, under henvisning til forslag til udtalelse (CdR 104/99 rev. 1) vedtaget af Underudvalg 4 den 16. april 1999 med Johan Sauwens som ordfører — på sin 29. plenarforsamling af 2. -3. juni 1999 (mødet den 3. juni) med flertal vedtaget følgende udtalelse. Indledning 1. Regionsudvalget noterer sig forslaget til Rådets beslut- ning om indførelse af et EF-handlingsprogram for civilbeskyt- telse. Beslutningen har til formål at videreføre det eksisterende handlingsprogram fra 1. januar 2000 for derigennem at lette den videre konsolidering og udbygning af EF-samarbejdet inden for civilbeskyttelse. 2. • • • • Handlingsprogrammet er bl. a. rettet mod følgende mål: at hjælpe medlemsstaterne med at forebygge faren for, at mennesker, miljø og ejendom lider skade i tilfælde af naturkatastrofer og teknologiske ulykker; at øge beredskabet hos de ansvarlige for civilbeskyttelsen i medlemsstaterne; at forbedre nødhjælpsmetoder og nødhjælpsteknik; at støtte oplysning, uddannelse og bevidstgørelse af bor- gerne. Generelle bemærkninger 3. Regionsudvalget kan i vid udstrækning godkende den foreslåede beslutning, som er omhyggeligt udformet, og som imødekommer mange af befolkningens forventninger. 4. De EF-foranstaltninger, som foreslås i beslutningen, har tydeligvis ikke til formål at erstatte medlemsstaternes i bestræbelser med hensyn til civilbeskyttelse. Formålet er, overensstemmelse med nærhedsprincippet, at støtte og supple- re den nationale indsats, bl. a. gennem en omfattende udveks- ling af nationale erfaringer og gennem gensidig bistand i nødstilfælde. 5. Samarbejdet om civilbeskyttelse går tilbage til 1985, hvor grunden hertil blev lagt på et ministermøde. Siden da har de ministre, der er ansvarlige for civilbeskyttelsen, vedtaget seks resolutioner i Rådet, som har ført til et samarbejde om civilbeskyttelse på EF-plan. Siden 1992 har dette resulteret første i betydelige aktiviteter, som er mundet ud i det handlingsprogram for civilbeskyttelse. Det nye handlingsprogram bygger videre på det program, 6. som blev igangsat den 1. januar 1998 og slutter den 31. de- cember 1999. Det bygger på erfaringerne fra det første program, men også på nye behov, der skyldes de nye risici, som moderniseringen medfører for mennesker og miljø. Derfor tager det nye program også sigte på bl. a. oplysning af borgerne om selvbeskyttelse og adfærd i katastrofesituationer. Handlingsprogrammet bidrager tillige til, at civilbeskyt- 7. telse inddrages i EF’s og medlemsstaternes øvrige politik, navnlig med hensyn til forebyggelse og bekæmpelse af brande og oversvømmelser. 8. Den foreslåede projektbaserede arbejdsgang, hvor der for hvert projekt udpeges et bestemt land, og hvor målsætningen fastlægges nøje, kommer effektiviteten i de og budgettet foreslåede foranstaltninger til gode. (1) EFT C 28 af 3. 2. 1999, s. 29. Det treårige perspektiv, som blev indført med det første 9. handlingsprogram, fastholdes i dette nye handlingsprogram indtil 31. december 2004. C 293/54 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 13. 10. 1999 Den finansieringsoversigt, som er vedføjet beslutningen, 10. indeholder en tydelig begrundelse for handlingsprogrammet. 11. Med henvisning til bemærkningerne i punkt 4 om nærhedsprincippet ønsker Regionsudvalget at fremhæve de lokale og regionale myndigheders rolle i forbindelse med ydelse af hjælp og civilbeskyttelse. Disse myndigheder kender forholdene i praksis og kan bedst vurdere, hvilken hjælp der er brug for. Det europæiske handlingsprogram skal understøtte en forbedret indsats fra de regionale og lokale myndigheders side og må ikke føre til, at centrale instanser træder i stedet for de ansvarlige lokale og regionale myndigheder. Regionsudval- get understreger dog, at iværksættelsen af handlingsprogram- met vil få finansielle konsekvenser for de lokale myndigheder, hvorfor de ligeledes bør kunne få del i den forudsete finansie- ring. politikere deltager som repræsentanter for medlemsstaterne i det rådgivende udvalg, som i henhold til artikel 4 i forslaget til Rådets beslutning skal bistå Kommissionen med iværksættel- sen af handlingsprogrammet. 13. Regionsudvalget ønsker at pege på de særlige forhold i grænseområder: Ofte forholder det sig sådan, at der i ét land findes et veludbygget netværk for civilbeskyttelse, som imidlertid ikke kan sættes ind i nabolandet på grund af administrative regler og bureaukrati. Handlingsprogrammet bør udbygges med en programdel, som tager specifik sigte på at lette og udbygge det grænseoverskridende samarbejde på civilbeskyttelsesområdet. Konklusion 12. Da de regionale og lokale myndigheder spiller en afgørende rolle inden for assistance og civilbeskyttelse, anmo- der Regionsudvalget om, at større sammenslutninger af lokal- Regionsudvalget stiller sig positivt til forslaget til beslut- 14. ning om indførelse af et nyt handlingsprogram for civilbeskyt- telse, forudsat at der tages hensyn til bemærkningerne i punkt 11, 12 og 13. Bruxelles, den 3. juni 1999. Manfred DAMMEYER Formand for Regionsudvalget


eurovoc_concepts:
European treaties
enlargement of the Union
institutional reform
intergovernmental conference (EU)
principle of subsidiarity

text: C 293/74 FR Journal officiel des Communautés européennes 13. 10. 1999 charge son président de transmettre la présente résolution à la Commission européenne, au Parlement européen, au Conseil et aux parlements des E´ tats membres. Bruxelles, le 3 juin 1999. Le Président du Comité des régions Manfred DAMMEYER Résolution du Comité des régions sur «La prochaine conférence intergouvernementale (CIG)» LE COMITE´ DES RE´ GIONS, (1999/C 293/16) vu la décision du Bureau du 10 mars 1999 de confier à la commission «Affaires institutionnelles» l’élaboration d’une résolution sur la prochaine conférence intergouvernementale; vu le projet de resolution qui a ete adopte par la commission «affaires institutionnelles» lors de sa réunion du 27 avril 1999 (rapporteurs: MM. Van Den Brande et Koivisto) et que les deux rapporteurs ont développé ultérieurement suivant le mandat qui leur a été donné; vu les conclusions du Conseil européen de Cardiff (15 et 16 juin 1998), estimant que le thème de l’application concrète de la subsidiarité doit être débattu plus avant; vu les conclusions du conseil europeen de vienne (11 et 12 decembre 1999), qui ont renforce le rôle consultatif du Comité des régions pour les questions de subsidiarité; a adopté, lors de sa 29e session plénière des 2 et 3 juin 1999 (séance du 3 juin), la présente résolution. 1. Au cours des dix dernières années, le processus d’intégra- tion européenne a connu une progression remarquable, dont les principaux jalons ont été la réalisation du marché intérieur, le traité de Maastricht et la mise en place de l’union économique et monétaire. 2. La dernière conférence intergouvernementale n’a toute- fois pas résolu toutes les questions qu’elle aurait dû pour préparer son prochain élargissement. 3. Parmi les questions que la prochaine conférence inter- gouvernementale sera appelée à régler, le protocole sur les institutions et la déclaration de la Belgique, de l’Italie et de la France qui sont annexés au traité d’Amsterdam relèvent celles de la composition de la Commission européenne, de la répartition des voix entre les E´ tats membres au Conseil des ministres et de la généralisation des votes à la majorité qualifiée. questions institutionnelles qui ne sont pas résolues par le traité d’Amsterdam». Dans le même temps, un besoin de réformes plus poussées se fait sentir dans l’Union européenne. 5. Le Comité des régions estime que, pour la bonne marche de l’élargissement, il est prioritaire de concrétiser les réformes institutionnelles. Le processus de réforme devra à l’avenir non seulement s’attacher aux questions institutionnelles mais aura également à prendre des mesures réformatrices résolues pour renforcer la sécurité intérieure et le droit, développer une identité communautaire en matière de politique étrangère et de défense et garantir le caractère démocratique de l’Europe et sa proximité par rapport aux citoyens. Dans le contexte des vastes débats de ces prochaines années sur le remaniement de l’Europe, le Comité des régions souhaite qu’il soit également tenu compte des points suivants, qui le concernent: 4. Conformément au mandat confié lors du sommet de Vienne, en décembre 1998, le Conseil européen de Cologne décidera dès l’entrée en vigueur du traité d’Amsterdam du moment et de la manière «dont il y aura lieu de traiter les 5. 1. Le débat sur le principe de subsidiarité doit être approfondi, pour que l’Union européenne, les E´ tats nationaux, les E´ tats fédérés ou régions et les collectivités locales puissent, dans leurs sphères de compétence propres, contribuer à l’appliquer de manière concrète et correcte. Cet impératif est 13. 10. 1999 FR Journal officiel des Communautés européennes C 293/75 déjà mentionné dans la déclaration de l’Allemagne, de la Belgique et de l’Autriche relative à la subsidiarité qui est jointe au traité d’Amsterdam et dans laquelle il est expressément indiqué que l’action de la Communauté européenne, conformé- ment au principe de subsidiarité, concerne non seulement les E´ tats membres mais aussi leurs entités dans la mesure où celles-ci disposent d’un pouvoir législatif qui leur est conféré par le droit constitutionnel national. Le Comité demande que l’article 5 du traité CE soit modifié dans le sens d’une prise en compte du rôle spécifique joué par les collectivités locales et régionales en ce qui concerne le principe de subsidiarité (1). Le Comité des régions souligne que le processus 5. 2. nécessaire de réforme requiert aussi une répartition précise des tâches entre l’Union européenne et ses Etats membres. Cela contribuerait à favoriser l’acceptation des décisions à la majorité. L’Union européenne doit se concentrer sur les réelles tâches européennes. Les procédures et les objectifs pour les réformes à venir doivent être clairement définies. L’avis du Comité des régions sur le principe de subsidiarité «Vers une véritable culture de la subsidiarité — Un appel du Comité des régions» (2) doit constituer le fondement à cet égard. (1) CdR 305/97 fin — JO C 64 du 27. 2. 1998, p. 98. (2) CdR 302/98 fin. Bruxelles, le 3 juin 1999. 5. 3. Avec le Parlement européen, le Comité des régions doit être un partenaire totalement intégré de plein droit à la préparation de la nouvelle conférence intergouvernementale et avoir la possibilité de jouer un rôle actif dans les négociations et le processus décisionnel qui s’y rapportent. Le Comité des régions souhaite être reconnu comme 5. 4. organe au sens de l’article 7, paragraphe 1, du traité instituant la Communauté européenne. En ce qui concerne la désignation des membres du 5. 5. Comité, il y aura lieu d’exiger qu’ils soient titulaires d’un mandat électoral au sein d’une collectivité régionale ou locale ou soient politiquement responsables devant une assemblée élue au suffrage universel direct (1). 5. 6. Il conviendra d’accorder au Comité des régions un droit formel de recours devant la Cour de justice des Communautés européennes pour la défense de ses prérogatives et d’octroyer aux régions dotées de compétences législatives un pouvoir de recours spécifique (1). Le Président du Comité des régions Manfred DAMMEYER


title: Alueiden komitean antama lausunto aiheesta "Ehdotus neuvoston asetukseksi (EY) Euroopan sosiaalirahastosta"

eurovoc_concepts:
European Social Fund
proposal (EU)

text: C 293/22 FI Euroopan yhteiso¨ jen virallinen lehti 13. 10. 1999 Alueiden komitean antama lausunto aiheesta ”Ehdotus neuvoston asetukseksi (EY) Euroopan sosiaalirahastosta” ALUEIDEN KOMITEA, joka (1999/C 293/05) ottaa huomioon luettelon odotettavissa olevista komission ehdotuksista, joiden kohdalla Amsterdamin sopimuksen voimaantulo 1. toukokuuta 1999 aiheuttaa muutoksen oikeusperustaan ja/tai menettelyta- paan (SEC(1999) 581 final), ottaa huomioon ehdotuksen neuvoston asetukseksi (EY) Euroopan sosiaalirahastosta KOM(1998) 131 lopull. — 98/0115 COD (entinen 98/0115 SYN) (1), ottaa huomioon neuvoston Euroopan yhteisön perustamissopimuksen 265 artiklan ensimmäisen kohdan ja 148 artiklan nojalla tekemän päätöksen pyytää aiheesta alueiden komitean lausunto (neuvoston kirje päivätty 3. toukokuuta 1999), ottaa huomioon työvaliokuntansa 7. toukokuuta 1999 AK:n työjärjestyksen 39 kohdan nojalla tekemän päätöksen nimittää Linda Matthews ja José Correia yleisesittelijöiksi ja antaa heidän tehtäväkseen laatia aiheesta lausunto, ottaa huomioon marraskuun 19. päivänä 1998 täysistunnossaan hyväksymänsä lausunnon aiheesta ”Ehdotus neuvoston asetukseksi Euroopan sosiaalirahastosta” (KOM(1998) 131 lopull. — 98/0115 SYN) CdR 155/98 fin (2), jonka esittelijät olivat Linda Matthews ja José Correia, hyväksyi 2. seuraavan lausunnon. ja 3. kesäkuuta 1999 pitämässään 29. täysistunnossa (kesäkuun 3. päivän kokouksessa) 1. Alueiden komitea vahvistaa uudelleen näkemykset, jotka se esitti marraskuun 19. päivänä 1998 täysistunnossaan hyväksymässään lausunnossa aiheesta ”Ehdotus neuvoston asetukseksi Euroopan sosiaalirahastosta”. (1) EYVL C 176, 9. 6. 1998, s. 39. (2) EYVL C 51, 22. 2. 1999, s. 48. Bryssel 3. kesäkuuta 1999. 2. Alueiden komitea pitää hyvin valitettavana, että neuvosto ei ole noudattanut Euroopan yhteisöjen perustamissopimuk- sen 265 artiklassa määrättyä menettelyä, joka koskee lausun- non antamista varten asetettavaa määräaikaa. Kyseinen määräaika on vähintään kuukausi siitä, kun komitean puheen- johtaja on vastaanottanut lausuntopyynnön. Neuvoston kirje, jossa lausuntoa pyydetään, on päivätty 3. toukokuuta 1999 ja se on merkitty vastaanotetuksi alueiden komiteassa 5. touko- kuuta 1999. Neuvoston asettama määräaika päättyy 3. kesä- kuuta 1999. Alueiden komitean puheenjohtaja Manfred DAMMEYER


title: Decizia Comisiei din 3 iunie 1999 privind chestionarul de raport obligatoriu al statelor membre în conformitate cu articolul 41 alineatul (2) din Regulamentul (CEE) nr. 259/93 al Consiliului [notificată cu numărul C(1999) 1456]

eurovoc_concepts:
environmental monitoring
exchange of information
international transport
intra-EU transport
waste management

formats: html pdf print xhtml

text: 36 RO Jurnalul Oficial al Uniunii Europene 15/vol. 5 31999D0412 23. 6. 1999 JURNALUL OFICIAL AL COMUNITĂȚILOR EUROPENE L 156/37 DECIZIA COMISIEI din 3 iunie 1999 privind chestionarul de raport obligatoriu al statelor membre în conformitate cu articolul 41 alineatul (2) din Regulamentul (CEE) nr. 259/93 al Consiliului [notificată cu numărul C(1999) 1456] (1999/412/CE) COMISIA COMUNITĂȚILOR EUROPENE, (5) întrucât măsurile prevăzute în prezenta decizie sunt în conformitate cu avizul comitetului instituit în conformitate cu articolul 6 din Directiva 91/692/CEE, având în vedere Tratatul de instituire a Comunității Europene, având în vedere Regulamentul (CEE) nr. 259/93 al Consiliului din 1 februarie 1993 privind supravegherea ș(cid:13)i controlul transportu- rilor de deș(cid:13)euri în ș(cid:13)i afară din Comunitatea în interiorul, Europeană (1), în special articolul 41 alineatul (2), ADOPTĂ PREZENTA DECIZIE: Articolul 1 având în vedere Directiva 91/692/CEE a Consiliului din 23 decem- brie 1991 privind standardizarea ș(cid:13)i raționalizarea rapoartelor referitoare la punerea în aplicare a anumitor directive (2) referitoare la mediu, în special articolul 6, Se adoptă chestionarul ataș(cid:13)at la prezenta directivă referitor la Regulamentul (CEE) nr. 259/93. (1) (2) (3) întrucât la articolul 41 alineatul (1) din Regulamentul (CEE) nr. 259/93 se cere statelor membre ca, înainte de încheie- rea fiecărui an calendaristic ș(cid:13)i în conformitate cu articolul 13 alineatul (3) din Convenția de la Basel, să întoc- mească un raport pe care să îl trimită Secretariatului Con- venției de la Basel, iar o copie a acestui raport să fie trimisă Comisiei; întrucât, în conformitate cu articolul 41 alineatul (2) din Regulamentul (CEE) nr. 259/93, Comisia trebuie ca, pe baza acestor rapoarte, să întocmească la fiecare trei ani un raport referitor la punerea în aplicare a respectivului regu- lament de către Comunitate ș(cid:13)i de către statele membre; întrucât, pe baza articolul 41 alineatul (2) din Regulamen- tul (CEE) nr. 259/93, pentru elaborarea acestui raport, Comisia poate în suplimentare conformitate cu articolul 6 din Directiva 91/692/CEE; informații solicita Articolul 2 chestionarul ataș(cid:13)at pentru (1) Statele membre utilizează informațiile furnizate anual Comisiei, suplimentar față de obligația existentă în temeiul articolului 41 alineatul (1) din Regulamentul (CEE) nr. 259/93 de a trimite Comisiei o copie a raportului anual în conformitate cu articolul 13 alineatul (3) din Convenția de la Basel. (2) Informațiile pentru fiecare an anterior, furnizate anual pe baza acestui chestionar trebuie transmise înainte de încheierea fiecărui an calendaristic. Primul raport întocmit pe baza acestui chestionar cuprinde informațiile pentru anul 2000 ș(cid:13)i trebuie comunicat îna- inte de încheierea anului 2001. Articolul 3 (4) întrucât raportul pentru următorii trei ani va analiza peri- oada 2000-2002 inclusiv; (1) (2) JO L 30, 6. 2. 1993, p. 1. JO L 377, 31. 12. 1991, p. 48. Prezenta decizie urmează a fi revizuită în anul 2004, pe baza experienței a Regulamentului (CEE) nr. 259/93, ilustrată în rapoartele colectate în temeiul prezentei decizii. în urma punerii în aplicare acumulate 15/vol. 5 RO Jurnalul Oficial al Uniunii Europene 37 Prezenta decizie se adresează statelor membre. Adoptată la Bruxelles, 3 iunie 1999. Articolul 4 Pentru Comisie Ritt BJERREGAARD Membru al Comisiei 38 RO Jurnalul Oficial al Uniunii Europene 15/vol. 5 ANEXĂ 15/vol. 5 RO Jurnalul Oficial al Uniunii Europene 39 40 RO Jurnalul Oficial al Uniunii Europene 15/vol. 5 15/vol. 5 RO Jurnalul Oficial al Uniunii Europene 41 42 RO Jurnalul Oficial al Uniunii Europene 15/vol. 5 15/vol. 5 RO Jurnalul Oficial al Uniunii Europene 43 44 RO Jurnalul Oficial al Uniunii Europene 15/vol. 5 15/vol. 5 RO Jurnalul Oficial al Uniunii Europene 45


title: 1999/412/EF: Kommissionens beslutning af 3. juni 1999 om et spørgeskema til brug for medlemsstaterne ved rapportering i henhold til artikel 41, stk. 2 i Rådets forordning (EØF) nr. 259/93 (meddelt under nummer K(1999) 1456)

text: 23. 6. 1999 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 156/37 KOMMISSIONEN KOMMISSIONENS BESLUTNING af 3. juni 1999 om et spørgeskema til brug for medlemsstaterne ved rapportering i henhold til artikel 41, stk. 2 i Rådets forordning (EØF) nr. 259/93 (meddelt under nummer K(1999) 1456) (1999/412/EF) KOMMISSIONEN FOR DE EUROPÆISKE FÆLLESSKABER HAR  under henvisning til Europæiske Fællesskab, traktaten om oprettelse af Det under henvisning til Rådets forordning (EØF) nr. 259/93 af 1. februar 1993 om overvågning af og kontrol med overførsel af affald inden for, til og fra Det Europæiske Fællesskab (1), særlig artikel 41, stk. 2, under henvisning til Rådets direktiv 91/692/EØF af 23. december 1991 om standardisering og rationalisering af rapporterne om gennemførelse af en række miljødirek- tiver (2), særlig artikel 6, og ud fra følgende betragtninger: (1) (2) (3) 259/93 sender medlemsstaterne I henhold til artikel 41, stk. 1, i forordning (EØF) nr. inden udgangen af hvert kalenderår en rapport i overens- stemmelse med artikel 13, stk. 3, i Basel-konventi- onen og sender den til Basel-konventionens sekre- tariat og en kopi af den til Kommissionen; i henhold til artikel 41, stk. 2, i forordning (EØF) nr. 259/93 udarbejder Kommissionen på grundlag af disse rapporter hvert tredje år en rapport om Fællesskabets og dets medlemsstaters gennem- førelse af nævnte forordning; i henhold til artikel 41, stk. 2, i forordning (EØF) nr. 259/93 kan Kommissionen med henblik på udarbejdelse af denne rapport anmode om yderli- gere oplysninger i overensstemmelse med artikel 6 i direktiv 91/692/EØF; (1) EFT L 30 af 6. 2. 1993, s. 1. (2) EFT L 377 af 31. 12. 1991, s. 48. (4) (5) den næste treårsrapport vil dække perioden 2000 til 2002 inklusive; de i denne beslutning fastsatte foranstaltninger er i overensstemmelse med udtalelse fra det udvalg, der er nedsat i overensstemmelse med artikel 6 i direktiv 91/692/EØF  VEDTAGET FØLGENDE BESLUTNING: Artikel 1 Hermed vedtages det i bilaget anførte spørgeskema vedrø- rende forordning (EØF) nr. 259/93. Artikel 2 1. Medlemsstaterne anvender spørgeskemaet i bilaget til hvert år at meddele Kommissionen oplysningerne ud over den gældende forpligtelse i henhold til artikel 41, stk. 1, i forordning (EØF) nr. 259/93 til at sende en kopi til Kommissionen af den årlige rapport i medfør af artikel 13, stk. 3, i Basel-konventionen. 2. De årlige oplysninger, der gives på dette spørge- skema, sendes før udgangen af hvert kalenderår for det foregående kalenderår. Den første rapport udarbejdet på grundlag af dette spørgeskema skal dække oplysninger for år 2000 og sendes inden udgangen af 2001. Artikel 3 Denne beslutning revideres i 2004 i lyset af erfaringerne med gennemførelse af forordning (EØF) nr. 259/93, som fremgår af de rapporter, der indsamles ved denne beslut- ning. L 156/38 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 23. 6. 1999 Denne beslutning er rettet til medlemsstaterne. Artikel 4 Udfærdiget i Bruxelles, den 3. juni 1999. På Kommissionens vegne Ritt BJERREGAARD Medlem af Kommissionen 23. 6. 1999 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 156/39 SPØRGESKEMA TIL MEDLEMSSTATERNES PLIGTIGE RAPPORTERING AF OPLYSNINGER I HENHOLD TIL RÅDETS FORORDNING (EØF) Nr. 259/93 BILAG Artikel 1, stk. 3, litra d) Oplysninger om kontrol med og overførsel af affald anført i bilag II til forordningen I undtagelsestilfælde kan overførsler af affald, der er opført i bilag II, af miljøgrunde eller af hensyn til den offentlige sundhed kontrolleres af medlemsstaterne, som om det var opført i bilag III eller IV. Har der været tilfælde af udførsel? Ja Nej (sæt (cid:1)) I bekræftende fald udfyldes tabel 1. Har der været tilfælde af indførsel? Ja Nej (sæt (cid:1)) I bekræftende fald udfyldes tabel 2. Artikel 4, stk. 3, litra a), nr. i) Oplysninger om foranstaltninger med henblik på helt eller delvis at nedlægge forbud mod over- førsel af affald medlemsstaterne imellem For at iværksætte principperne om nærhed, prioritering af nyttiggørelse og tilstrækkelig egenkapa- citet på fællesskabsplan og på nationalt plan i overensstemmelse med direktiv 75/442/EØF Har denne bestemmelse været anvendt? Ja Nej (sæt (cid:1)) I bekræftende fald gives oplysninger om de trufne foranstaltninger:. Supplerende bemærkninger:. L 156/40 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 23. 6. 1999 Oplysninger om foranstaltninger med henblik på systematisk at gøre indsigelse mod over- førsel af affald medlemsstaterne imellem For at iværksætte principperne om nærhed, prioritering af nyttiggørelse og tilstrækkelig egen- kapacitet på fællesskabsplan og på nationalt plan i overensstemmelse med direktiv 75/ 442/EØF Har denne bestemmelse været anvendt? Ja Nej (sæt (cid:1)) I bekræftende fald gives oplysninger om de trufne foranstaltninger:. Supplerende bemærkninger:. Artikel 4, stk. 3, litra a), nr. ii) og iii) Oplysninger om undtagelser fra anvendelse af princippet om nærhed, prioritering af nyttiggø- relse og tilstrækkelig egenkapacitet Hvis der er tale om farligt affald, som fremstilles i så begrænsede årlige mængder i en afsen- delsesmedlemsstat, at oprettelse af nye, specialiserede bortskaffelsesanlæg inden for denne stat ville være uøkonomisk Er nogen medlemsstat blevet bedt om at anvende denne undtagelse? Ja Nej (sæt (cid:1)) I bekræftende fald udfyldes tabel 3, og der gives oplysninger om de bilaterale løsninger, der er fundet i henhold til artikel 4, stk. 3, litra a) nr. iii). Er der modtaget nogen anmodning fra medlemsstater om at anvende denne undtagelse? Ja Nej (sæt (cid:1)) I bekræftende fald udfyldes tabel 3, og der gives oplysninger om de bilaterale løsninger, der er fundet i henhold til artikel 4, stk. 3, litra a) nr. iii). 23. 6. 1999 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 156/41 Artikel 4, stk. 3, litra b) Oplysninger om begrundet indsigelse mod påtænkt overførsel fordi de ikke var i overensstemmelse med direktiv 75/442/EØF Er denne bestemmelse blevet anvendt? Ja Nej (sæt (cid:1)) I bekræftende fald udfyldes tabel 4. Artikel 9, stk. 1 og 2 Oplysninger om afgørelser truffet af de kompetente myndigheder, under hvis jurisdiktion særlige nyttiggørelsesanlæg hører, om ikke at gøre indsigelse mod overførsler af visse typer affald til et særligt nyttiggørelsesanlæg Har der været nogen tilfælde? Ja Nej (sæt (cid:1)) I bekræftende fald udfyldes tabel 5. Artikel 13 Oplysninger om medlemsstaternes ordning for overvågning af og kontrol med overførsler af affald inden for deres område Findes der en ordning for overvågning af og kontrol med overførsler af affald inden for landets område? Ja Nej (sæt (cid:1)) Hvis en sådan ordning findes, anvendes ordningen i forordningens afsnit II, VII og VIII? Ja Nej (sæt (cid:1)) Hvis der anvendes en anden ordning end den i afsnit II, VII og VIII anførte, angives detaljerede oplysninger herom:. Artikel 26 Oplysninger om ulovlige overførsler Har der været nogen tilfælde? Ja Nej (sæt (cid:1)) I bekræftende fald udfyldes tabel 6. Der angives her oplysninger om, hvordan ulovlige overførsler forbydes og straffes i henhold til national lovgivning i medfør af denne artikel. L 156/42 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 23. 6. 1999 Artikel 27 Oplysninger om finansiel sikkerhed eller tilsvarende forsikring til dækning af transportom- kostningerne, herunder de tilfælde, der er nævnt i artikel 25 og 26, og omkostningerne ved bortskaffelse eller nyttiggørelse Anfør venligst oplysninger om den nationale ordning, der er oprettet i medfør af denne artikel. Artikel 39, stk. 1 Oplysninger om ind- og udgangstoldsteder udpeget af medlemsstaterne ved Fællesskabets ydre grænser med henblik på overførsel af affald Udfyld venligst tabel 7 Bemærkninger til udfyldelse af tabellerne: D- og R-koderne er dem, der henvises til i bilag II A og II B i direktiv 75/442/EØF som senere ændret. Affaldskoder er dem, der henvises til i bilag II-IV til Rådets forordning (EØF) nr. 259/93, som senere ændret. 23. 6. 1999 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 156/43 Overførsler af affald, der er opført i bilag II i forordningen (artikel 1, stk. 3, litra d)) Tabel 1 Affaldskode Kontrolgrund Udført mængde (tons) Transitstat (T)/ Indførselsstat (I) Virksomhed, der fører til genvinding R-kode Indførsel af affald, der er opført i bilag II i forordningen (artikel 1, stk. 3, litra d)) Tabel 2 Affaldskode Kontrolgrund Udført mængde (tons) Transitstat(T)/ Indførselsstat (I) Virksomhed der fører til genvinding R-kode L 156/44 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 23. 6. 1999 Oplysninger om undtagelser fra at iværksætte principperne om nærhed, prioritering af nyttiggørelse og tilstrækkelig egenkapacitet (artikel 4, stk. 3, litra a) nr. ii) og iii)) Tabel 3 Affaldskode Mængde (tons) Indførselsstat (I)/ Oprindelsesstat (O) Bortskaffelse (Slutbortskaffelse) D-kode Forelæggelse af sagen for Kommissionen (Ja/Nej) Tabel 4 Indsigelser mod påtænkte overførsler (artikel 4, stk. 3, litra b)) Affaldkode Affaldsmængde (tons) Transitstat (T)/ Oprindelsesstat (O) GRUND TIL INDSIGELSE (sæt (cid:1) ved det passende) ANLÆG (Slutbortskaffelse) Artikel 4, stk. 3, litra b), nr. i) Artikel 4, stk. 3, litra b), nr. ii) Artikel 4, stk. 3, litra b), nr. iii) Navn (i tilfælde af artikel 4, stk. 3, litra b), nr. ii) Bortskaffelses- metode D-kode 23. 6. 1999 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 156/45 Tabel 5 Oplysninger om afgørelser truffet af de kompetente myndigheder, under hvis jurisdiktion særlige nyttiggørelsesanlæg hører, om ikke at gøre indsigelse mod overførsler af visse typer affald til et særligt nyttiggørelsesanlæg (artikel 9, stk. 1 og 2) Kompetent myndighed Navn Adresse Nyttiggørelsesanlæg Virksomhed, der fører til genvinding R-kode Anvendte teknikker Affaldstyper (Kode) Tidsperiode Fra Til Tilbagekaldelse (dato) Tabel 6 Oplysninger om ulovlige overførsler (artikel 26) Affaldstyper (kode) Mængde (tons) Bestemmelses- stat (I)/ Oprindelsesstat (O) Bestemmelse af grunden til ulovlighed (sæt (cid:1) ved det passende) Ansvarlig for ulovlighed (sæt (cid:1) ved det passende) artikel 26, stk. 1 a artikel 26, stk. 1 b artikel 26, stk. 1 c artikel 26, stk. 1 d artikel 26, stk. 1 e artikel 26, stk. 1 f Anmelder Modtager Anden Trufne foran- staltninger, også evt. sanktioner L 156/46 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 23. 6. 1999 Tabel 7 Oplysninger om ind- og udgangstoldsteder udpeget af medlemsstaterne ved Fællesskabets ydre grænser med henblik på overførsel af affald Sted TOLDSTED Beliggenhed Kontrollerede bestemmelses-/overførselsstater