title: 1999/412/CE: Decisione della Commissione del 3 giugno 1999 concernente un questionario sull'obbligo degli Stati membri di inviare relazioni ai sensi dell'articolo 41, paragrafo 2, del regolamento (CEE) n. 259/93 del Consiglio [notificata con il numero C(1999) 1456]

eurovoc_concepts:
environmental monitoring
exchange of information
international transport
intra-EU transport
waste management

formats: html pdf print

text: 23. 6. 1999 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee L 156/37 COMMISSIONE DECISIONE DELLA COMMISSIONE del 3 giugno 1999 concernente un questionario sull’obbligo degli Stati membri di inviare relazioni ai sensi dell’articolo 41, paragrafo 2, del regolamento (CEE) n. 259/93 del Consiglio [notificata con il numero C(1999) 1456] (1999/412/CE) LA COMMISSIONE DELLE COMUNITÀ EUROPEE, visto il trattato che istituisce la Comunità europea, visto il regolamento (CEE) n. 259/93 del Consiglio, del 1o febbraio 1993, relativo alla sorveglianza e al controllo delle spedizioni di rifiuti all’interno della Comunità europea, nonché in entrata e in uscita dal suo territorio (1), in particolare l’articolo 41, paragrafo 2, vista la direttiva 91/692/CEE del Consiglio, del 23 dicembre 1991, per la standardizzazione e la razionalizza- zione delle relazioni relative all’attuazione di talune diret- tive concernenti l’ambiente (2), in particolare l’articolo 6, (1) (2) (3) considerando che l’articolo 41, paragrafo 1, del regolamento (CEE) n. 259/93 stabilisce che ante- riormente alla fine di ogni anno civile gli Stati membri compilano una relazione in conformità dell’articolo 13, paragrafo 3, della convenzione di Basilea e la trasmettono al segretariato di detta convenzione, con copia alla Commissione; considerando che l’articolo 41, paragrafo 2, del regolamento (CEE) n. 259/93 stabilisce che ogni tre anni la Commissione, basandosi su tali relazioni, stila a sua volta una relazione sull’attuazione di detto regolamento da parte della Comunità e degli Stati membri; considerando che l’articolo 41, paragrafo 2, del regolamento (CEE) n. 259/93 stabilisce che la Commissione può richiedere per elaborare la sua relazione, ulteriori informazioni, conformemente all’articolo 6 della direttiva 91/692/CEE; (1) GU L 30 del 6. 2. 1993, pag. 1. (2) GU L 377 del 31. 12. 1991, pag. 48. (4) (5) considerando che la prossima relazione triennale coprirà il periodo dal 2000 a tutto il 2002; considerando che le misure previste dalla presente decisione sono conformi al parere espresso dal comitato istituito ai sensi dell’articolo 6 della diret- tiva 91/692/CEE, HA ADOTTATO LA PRESENTE DECISIONE: Articolo 1 Il questionario allegato alla presente decisione e relativo al regolamento (CEE) n. 259/93 è adottato. Articolo 2 1. Gli Stati membri usano il questionario allegato per fornire informazioni alla Commissione, su base annua, oltre all’obbligo vigente ai sensi dell’articolo 41, paragrafo 1, del regolamento (CEE) n. 259/93, di inviare una copia della relazione annua ai sensi dell’articolo 13, paragrafo 3, della convenzione di Basilea alla Commissione. annua fornita L’informazione 2. con il presente questionario è trasmessa prima della fine di ogni anno civile per l’anno civile precedente. La prima elaborazione sulla base del presente questionario copre i dati per l’anno 2000 ed è presentata prima della fine dell’anno 2001. Articolo 3 La presente decisione è riesaminata nell’anno 2004 alla luce dell’esperienza fatta con l’applicazione del regola- mento (CEE) n. 259/93, descritta nelle relazioni trasmesse in virtù della presente decisione. L 156/38 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 23. 6. 1999 Gli Stati membri sono destinatari della presente decisione. Articolo 4 Fatto a Bruxelles, il 3 giugno 1999. Per la Commissione Ritt BJERREGAARD Membro della Commissione 23. 6. 1999 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee L 156/39 QUESTIONARIO PER LE RELAZIONI CHE GLI STATI MEMBRI DEVONO INVIARE AI SENSI DEL REGOLAMENTO (CEE) N. 259/93 DEL CONSIGLIO ALLEGATO articolo 1, paragrafo 3, lettera d) Informazioni sul controllo e sulle spedizioni dei rifiuti elencati nell’allegato II del regolamento In casi eccezionali, le spedizioni di rifiuti elencati nell’allegato II possono, per motivi ambientali o di salute pubblica, essere controllate dagli Stati membri come se esse fossero state elencate negli allegati III o IV Vi sono state esportazioni di questo tipo? Sì No (barrare (cid:1) la casella corrispondente) In caso affermativo, completare la tabella 1. Vi sono state importazioni? Sì No (barrare (cid:1) la casella corrispondente) In caso affermativo, completare la tabella 2. articolo 4, paragrafo 3, lettera a), punto i) Informazioni sulle misure prese per sollevare obiezioni in genere o in parte alle spedizioni di rifiuti tra gli Stati membri Per attuare i principi di prossimità, priorità data al recupero e autosufficienza a livello comunitario e nazionale ai sensi della direttiva 75/442/CEE Questa disposizione è stata applicata? Sì No (barrare (cid:1) la casella corrispondente) In caso affermativo, fornire dettagli sulle misure adottate:. Altre osservazioni:. L 156/40 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 23. 6. 1999 Informazioni sulle misure prese per impedire in modo sistematico le spedizioni di rifiuti tra gli Stati membri Per attuare i principi di prossimità, priorità data al recupero e autosufficienza a livello comu- nitario e nazionale ai sensi della direttiva 75/442/CEE Questa disposizione è stata applicata? Sì No (barrare (cid:1) la casella corrispondente) In caso affermativo, fornire dettagli sulle misure adottate:. Altre osservazioni:. articolo 4, paragrafo 3, lettera a), punto ii) e para- grafo 3, lettera a) punto iii) Informazioni sulle eccezioni all’attuazione del principio di prossimità, priorità data al recu- pero e autosufficienza Nel caso di rifiuti pericolosi prodotti in uno Stato membro di spedizione in quantità annue ridotte tali che la disposizione di nuovi impianti specializzati di smaltimento in tale Stato non sarebbe economica È stato chiesto a un altro Stato membro di applicare quest’eccezione? Sì No (barrare (cid:1) la casella corrispondente) In caso affermativo, completare la tabella 3 e fornire dettagli su eventuali soluzioni bilaterali trovate ai sensi dell’articolo 4, paragrafo 3, lettera a), punto iii). Sono pervenute richieste dagli Stati membri di applicare quest’eccezione? Sì No (barrare (cid:1) la casella corrispondente) In caso affermativo, completare la tabella 3 e fornire dettagli su eventuali soluzioni bilaterali trovate ai sensi dell’articolo 4, paragrafo 3, lettera a), punto iii). 23. 6. 1999 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee L 156/41 articolo 4, paragrafo 3, lettera b) Informazioni sulle obiezioni alle spedizioni previste Perché non conformi alla direttiva 75/442/CEE Questa disposizione è stata applicata? Sì No (barrare (cid:1) la casella corrispondente) In caso affermativo completare la tabella 4. articolo 9, paragrafo 1 e 2 Informazione sulle decisioni delle autorità competenti che hanno giurisdizione su impianti specifici di recupero affinché non sollevino obiezioni alle spedizioni di alcuni tipi di rifiuti verso un impianto specifico di recupero Vi sono stati casi di questo tipo? Sì No (barrare (cid:1) la casella corrispondente) In caso affermativo completare la tabella 5. articolo 13 Informazioni sul sistema degli Stati membri di supervisione e controllo delle spedizioni di rifiuti nel loro territorio Esiste un sistema di supervisione e controllo delle spedizioni di nazionale? rifiuti all’interno del territorio Sì No (barrare (cid:1) la casella corrispondente) In caso affermativo, viene applicato il sistema di cui ai titoli II, VII e VIII del regolamento? Sì No (barrare (cid:1) la casella corrispondente) Se è applicato un sistema diverso da quello previsto nei fornire dettagli sul sistema applicato: titoli II, VII e VIII del regolamento,. articolo 26 Informazione sul traffico illegale di rifiuti Vi sono stati casi? Sì No (barrare (cid:1) la casella corrispondente) In caso affermativo completare la tabella 6. Fornire informazioni sui divieti e sulle sanzioni previste dalla legislazione nazionale in caso di traffico illegale di rifiuti ai sensi del presente articolo. L 156/42 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 23. 6. 1999 articolo 27 Informazione sulle garanzie finanziarie o assicurazioni equivalenti che coprono i costi delle spedizioni di rifiuti contemplate dal presente regolamento, compresi i casi di cui agli articoli 25 e 26 e i costi di smaltimento o recupero Fornire dettagli sul sistema nazionale istituito ai sensi di questo articolo. articolo 39, paragrafo 1 Informazione sugli uffici doganali designati dagli Stati membri per le spedizioni di rifiuti in entrata e in uscita dalla Comunità Completare la tabella 7 Nota I: I codici D e R sono quelli indicati negli allegati II A e II B della direttiva 75/442/CEE, nella versione modificata. I codici sui rifiuti sono quelli indicati allegati II-IV al regolamento (CEE) n. 259/93 del Consiglio, nella versione modificata. 23. 6. 1999 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee L 156/43 Esportazione dei rifiuti elencati nell’allegato II al regolamento [articolo 1, paragrafo 3, lettera d)] Tabella 1 Codice dei rifiuti Ragioni di controllo Quantità esportate (tonnellate) Paese di transito (T)/Paese di importazione (I) Operazioni in vista del recupero Codice R Importazione dei rifiuti elencati nell’allegato II al regolamento [articolo 1, paragrafo 3, lettera d)] Tabella 2 Codice dei rifiuti Ragioni di controllo Quantità importate (tonnellate) Paese di transito (T)/Paese di importazione (I) Operazioni in vista del recupero Codice R L 156/44 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 23. 6. 1999 Informazione sulle eccezioni all’attuazione dei principi di prossimità, priorità data recupero e autosufficienza [articolo 4, paragrafo 3, lettera a), punti ii) e iii)] Tabella 3 Codice dei rifiuti Quantità (tonnellate) Paese di importazione (I)/ Paese di origine (O) Operazione di smaltimento (smaltimento finale) Codice D Segnalazione alla Commissione (Sì/No) Tabella 4 Obiezioni alle spedizioni previste [articolo 4, paragrafo 3, lettera b)] Codice dei rifiuti Quantità (tonnellate) Paese di importazione (T)/Paese di origine (O) MOTIVI DELL’OBIEZIONE (barrare (cid:1) la casella corrispondente) IMPIANTO (smaltimento finale) articolo 4, paragrafo 3, lettera b), punto i) articolo 4, paragrafo 3, lettera b), punto ii) articolo 4, paragrafo 3, lettera b), punto iii) Designazione [nel caso dell’articolo 4, paragrafo 3, lettera b), punto ii)] Operazione di smaltimento Codice D 23. 6. 1999 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee L 156/45 Tabella 5 Informazione sulle decisioni delle autorità competenti aventi giurisdizione su specifici impianti di recupero di non sollevare obiezioni alle spedizioni di alcuni tipi di rifiuti verso un impianto specifico di recupero (articolo 9, paragrafi 1 e 2) Autorità competente Designa- zione Indirizzo Impianto di recupero Operazioni in vista del recupero Codice R Tecnologie applicate Tipi di rifiuti (Codice) Periodo coperto da a Revoca (data) Tabella 6 Informazione sul traffico illecito di rifiuti (articolo 26) Codice dei rifiuti Quantità (tonnellate) Paese di importazione (I)/Paese di origine (O) Indentificazione dei motivi che rendono il traffico illecito (barrare (cid:1) la casella corrispondente) articolo 26, para- grafo 1, lettera a) articolo 26, para- grafo 1, lettera b) articolo 26, para- grafo 1, lettera c) articolo 26, para- grafo 1, lettera d) articolo 26, para- grafo 1, lettera e) articolo 26, para- grafo 1, lettera f) Responsabile del traffico illecito (barrare (cid:1) la casella corrispondente) Mittente Desti- natario Altri Misure prese, eventuali sanzioni comprese L 156/46 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 23. 6. 1999 Informazioni sugli uffici doganali designati dagli Stati membri per le spedizioni di rifiuti in ingresso e in uscita dalla Comunità Tabella 7 Ufficio Località Paesi controllati import/export UFFICI DOGANALI


title: Richtlinie 1999/55/EG der Kommission vom 1. Juni 1999 zur Anpassung der Richtlinie 77/536/EWG des Rates über Umsturzschutzvorrichtungen für land- und forstwirtschaftliche Zugmaschinen auf Rädern an den technischen Fortschritt (Text von Bedeutung für den EWR)

eurovoc_concepts:
agricultural vehicle
speed control
technical regulations
tractor

text: L 146/28 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften 11. 6. 1999 RICHTLINIE 1999/55/EG DER KOMMISSION vom 1. Juni 1999 zur Anpassung der Richtlinie 77/536/EWG des Rates über Umsturzschutzvorrich- tungen für land- und forstwirtschaftliche Zugmaschinen auf Rädern an den technischen Fortschritt (Text von Bedeutung für den EWR) DIE KOMMISSION DER EUROPÄISCHEN GEMEINSCHAFTEN  gestützt auf den Vertrag zur Gründung der Europäischen Gemeinschaft, gestützt auf die Richtlinie 74/150/EWG des Rates vom 4. März 1974 zur Angleichung der Rechtsvorschriften der Mitgliedstaaten über die Betriebserlaubnis für land- oder forstwirtschaftliche Zugmaschinen auf Rädern (1), zuletzt geändert durch die Richtlinie 97/54/EG des Europäischen Parlaments und des Rates (2), insbesondere auf Artikel 11, gestützt auf die Richtlinie 77/536/EWG des Rates vom 28. Juni 1977 zur Angleichung der Rechtsvorschriften der Mitgliedstaaten über Umsturzschutzvorrichtungen für land- auf Rädern (3), zuletzt geändert durch die Akte über den Beitritt Österreichs, Finnlands und Schwedens, insbeson- dere auf Artikel 11, forstwirtschaftliche Zugmaschinen und in Erwägung nachstehender Gründe: (1) (2) (3) Zur Verbesserung der Sicherheit und angesichts der zunehmenden Vielfalt des industriellen Ange- bots ist nunmehr auch der Fall von Zugmaschinen mit reversiblem Führerstand  reversiblem Sitz und Lenkrad  zu berücksichtigen, die für einen polyvalenteren betrieblichen Einsatz und zur Über- wachung der Werkzeuge bestimmt sind. Die Prüfbedingungen für die Umsturzschutzvor- richtungen sind an die Bedingungen des Kodex 3 der Organisation für wirtschaftliche Zusammenar- beit und Entwicklung (OECD) für die amtliche Prüfung der Schutzstrukturen für landwirtschaft- liche Zugmaschinen (dynamische Prüfungen) anzu- passen. Die in dieser Richtlinie vorgesehenen Maßnahmen entsprechen der Stellungnahme des mit Artikel 12 der eingesetzten Ausschusses zur Anpassung an den technischen Fortschritt  74/150/EWG Richtlinie HAT FOLGENDE RICHTLINIE ERLASSEN: Artikel 1 Die Anhänge I, II und III der Richtlinie 77/536/EWG werden nach Maßgabe des Anhangs der vorliegenden Richtlinie geändert. (1) ABl. L 84 vom 28. 3. 1974, S. 10. (2) ABl. L 277 vom 10. 10. 1997, S. 24. (3) ABl. L 220 vom 29. 8. 1977, S. 1. Artikel 2 (1) Ab dem 1. Juli 2000 dürfen die Mitgliedstaaten  für einen Zugmaschinentyp weder die EG-Typgeneh- migung oder die Ausstellung des in Artikel 10 Absatz 1 dritter Gedankenstrich der Richtlinie 74/150/EWG die vorgesehenen Typgenehmigungsbogens Betriebserlaubnis mit nationaler Geltung verweigern,  noch das erstmalige Inverkehrbringen der Zugma- oder schinen verbieten, wenn die betreffenden Zugmaschinen die Vorschriften der Richtlinie 77/536/EWG, in der Fassung der vorlie- genden Richtlinie, erfüllen. (2) Ab dem 1. Januar 2001 dürfen die Mitgliedstaaten  den in Artikel 10 Absatz 1 dritter Gedankenstrich der Richtlinie 74/150/EWG vorgesehenen Typgenehmi- gungsbogen für einen Zugmaschinentyp nicht mehr ausstellen, wenn dieser die Vorschriften der Richtlinie 77/536/EWG, in der Fassung der vorliegenden Richt- linie, nicht erfüllt,  die Betriebserlaubnis mit nationaler Geltung für einen die in der Zugmaschinentyp Vorschriften der Richtlinie 77/536/EWG, Fassung der vorliegenden Richtlinie, nicht erfüllt. verweigern, wenn dieser Artikel 3 (1) Die Mitgliedstaaten erlassen die erforderlichen Rechts- und Verwaltungsvorschriften, um dieser Richt- linie spätestens bis zum 30. Juni 2000 nachzukommen. Sie setzen die Kommission unverzüglich davon in Kenntnis. Bei Erlaß dieser Vorschriften nehmen die Mitgliedstaaten in den Vorschriften selbst oder durch einen Hinweis bei der amtlichen Veröffentlichung auf diese Richtlinie Bezug. Die Mitgliedstaaten regeln die Einzelheiten dieser Bezugnahme. (2) Die Mitgliedstaaten teilen der Kommission den Wortlaut der wichtigsten innerstaatlichen Rechtsvor- schriften mit, die sie auf dem unter diese Richtlinie fallenden Gebiet erlassen. 11. 6. 1999 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften L 146/29 Diese Richtlinie tritt am zwanzigsten Tag nach ihrer Veröffentlichung im Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften in Kraft. Artikel 4 Diese Richtlinie ist an alle Mitgliedstaaten gerichtet. Artikel 5 Brüssel, den 1. Juni 1999 Für die Kommission Martin BANGEMANN Mitglied der Kommission L 146/30 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften 11. 6. 1999 ANHANG Die Anhänge I, II und III der Richtlinie 77/536/EWG werden wie folgt geändert: 1. In Anhang I unter Nummer 2. 2 wird folgender Gedankenstrich angefügt: „ für Zugmaschinen mit reversiblem Führerstand (mit reversiblem Sitz und Lenkrad), oder die mit zusätzlichen Sitzen ausgestattet werden können, gilt ausschließlich die in Anhang III Teil B beschrie- bene Prüfmethode. “ 2. In Anhang II wird folgende Nummer 3. 1. 1. 5 angefügt: „3. 1. 1. 5. Im Fall einer Zugmaschine mit reversiblem Führerstand (mit reversiblem Sitz und Lenkrad) wird der erste Schlag in Längsrichtung auf das schwerere Ende (mit über 50 % der Masse der Zugma- schine) aufgebracht, gefolgt von einer Druckprüfung des gleichen Endes. Der zweite Schlag wird auf das leichtere Ende und der dritte Schlag seitlich aufgebracht. Schließlich erfolgt eine Druck- prüfung des leichteren Endes. “ 3. Anhang III, Teil B wird wie folgt geändert: a) In Nummer 1. 3. 1 Absatz 2 wird folgender Text angefügt: „Im Fall einer Zugmaschine mit reversiblem Führerstand (mit reversiblem Sitz und Lenkrad) wird der Aufschlagpunkt definiert durch die Schnittstelle der Mittelebene der Zugmaschine mit einer senkrecht dazu verlaufenden Ebene auf einer Geraden, die durch einen von den beiden Bezugspunkten des Sitzes gleich weit entfernten Punkt verläuft. “ b) Folgende Nummern 2. 2. 11, 2. 2. 12 und 2. 2. 13 werden angefügt: „2. 2. 11. Bei einer Zugmaschine mit reversiblem Führerstand (mit reversiblem Sitz und Lenkrad) gilt als Freiraumzone die Kombination der beiden Freiraumzonen, die sich aus den beiden unter- schiedlichen Positionen des Lenkrads und des Sitzes ergeben. 2. 2. 12. Bei einer Zugmaschine, die mit zusätzlichen Sitzen ausgestattet werden kann, wird bei den Prüfungen die Kombination der beiden Freiraumzonen verwendet, die sich aus den Sitzbezugs- punkten aller möglichen Sitzpositionen ergibt. Die Schutzvorrichtung darf nicht in das Innere der kombinierten Freiraumzone eindringen, die sich aus diesen unterschiedlichen Sitzbezugs- punkten ergibt. 2. 2. 13. Wird nach stattgefundener Prüfung eine neue Sitzposition vorgeschlagen, ist anhand von Berechnungen zu bestimmen, ob sich die Freiraumzone um den neuen Sitzbezugspunkt inner- halb des vorher festgelegten Raums befindet. Ist dies nicht der Fall, muß eine neue Prüfung durchgeführt werden. “


title: Advies van het Comité van de Regio's over het "Verslag van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's: "Trans-Europees Vervoersnetwerk - 1998 Verslag over de tenuitvoerlegging van de richtsnoeren en prioriteiten voor de toekomst" (Overeenkomstig artikel 18 van Beschikking 1692/96/EG)"

eurovoc_concepts:
committee report
common transport policy
competitiveness
interinstitutional relations (EU)
trans-European network
transport network

text: 13. 10. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 293/9 Advies van het Comité van de Regio’s over het „Verslag van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio’s: ‘Trans-Europees Vervoersnetwerk — 1998 Verslag over de tenuitvoerlegging van de richtsnoeren en prioriteiten voor de toekomst‘ (Overeenkomstig artikel 18 van Beschikking 1692/96/EG)” HET COMITE´ VAN DE REGIO’S, (1999/C 293/02) gezien het Verslag van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio’s getiteld „Trans-Europees Vervoersnetwerk — 1998 Verslag over de tenuitvoerlegging van de richtsnoeren en prioriteiten voor de toekomst” (Overeenkomstig artikel 18 van Beschikking 1692/96/EG) (COM(1998) 614 def. ); gezien het besluit van de Commissie van 4 november 1998 om het Comité overeenkomstig artikel 198 C, eerste alinea van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap over dit onderwerp te raadplegen; gezien het besluit van het Bureau van het Comité van 13 januari 1999 om commissie 3 „Trans-Europese netwerken, vervoer, informatiemaatschappij” met de voorbereidende werkzaamheden van het advies te belasten; gezien het EG-Verdrag en in het bijzonder Titel XII (Trans-Europese netwerken) en Titel XIV (Economische en sociale samenhang) van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap (Titel III, artikel G van het Unie-Verdrag); gezien Beschikking nr. 1692/96/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 juli 1996 over de communautaire richtsnoeren voor de ontwikkeling van een Trans-Europees vervoersnet; gezien het op 15 april 1999 door commissie 3 goedgekeurde ontwerpadvies (CDR 60/99 rev. 1 — rapporteurs: Valca´rcel Siso en Gustâv), heeft tijdens zijn 29e zitting van 2 en 3 juni 1999 (vergadering van 3 juni) het volgende advies goedgekeurd. 1. Inleiding Krachtens artikel B van het EG-Verdrag is economische 1. 1. en sociale samenhang een van de belangrijkste middelen om te zorgen voor een „evenwichtige en duurzame economische en sociale vooruitgang” in de EU. In het EG-Verdrag zelf wordt al expliciet onderscheid 1. 2. gemaakt tussen de „economische en sociale samenhang” (artikel 2) en de „versterking van de economische en sociale samenhang” (artikel 3). Uit de behandeling van beide begrippen in het Verdrag blijkt dat: • • bij alle „communautaire beleidsmaatregelen” altijd moet worden gekeken naar de bijdrage hiervan aan de „economi- sche en sociale samenhang” de Unie beseft dat zij concrete maatregelen moet nemen ter „versterking van de economische en sociale samenhang”. 1. 3. Uit een analyse van Titel XII (Trans-Europese netwer- ken) en Titel XIV (Economische en sociale samenhang) van het EG-Verdrag valt op te maken dat het beleid op het gebied van is de Trans-Europese netwerken een concreet waarvan wordt verwacht dat het een directe bijdrage zal leveren aan: instrument • • • de totstandbrenging van een ruimte zonder binnengrenzen, met vrij verkeer van goederen, diensten en kapitaal; de ontwikkeling van voorwaarden die nodig zijn voor het concurrentievermogen van de industrie in de EU; de economische en sociale samenhang; krachtens het Verdrag dient de Gemeenschap „de verschillen tussen de ontwikkelingsniveaus van de onderscheiden regio’s en de achterstand van de minst begunstigde regio’s, met inbegrip van de plattelandsgebieden, de verkleinen” (in het Verdrag van Amsterdam is hieraan toegevoegd: „de minst begun- stigde eilanden”). Ter verwezenlijking van de in de artt. 129 C en 129 D 1. 4. van het EG-Verdrag genoemde doelstellingen stemden het Europees Parlement en de Raad op 23 juli 1996, na de voorgeschreven medebeslissingsprocedure, in met Beschik- king 1692/96/EG over de richtsnoeren voor de ontwikkeling van een Trans-Europees vervoersnet. Krachtens deze beschik- king moet de Europese Commissie: • het Europees Parlement, de Raad, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio’s elke twee jaar informeren over de uitvoering van de richtsnoeren in kwestie (artikel 18); C 293/10 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 13. 10. 1999 • elke vijf jaar, en voor de eerste keer uiterlijk 1 juli 1999, een verslag naar het Europees Parlement en de Raad sturen waarin zij aangeeft of de richtsnoeren aangepast moeten worden. Zo ja, dan dient de Commissie voorstellen in die richting te doen (artikel 21). de mededeling over „Samenhang en vervoer” (1) die de Europese Commissie onlangs heeft voorgelegd aan de Raad, het Europees Parlement, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio’s. 1. 5. Voordat de communautaire richtsnoeren voor de ont- wikkeling van het Trans-Europese vervoersnet kunnen worden goedgekeurd, moeten het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio’s hier eerst over geraadpleegd worden (artikel 129 D van het EG-Verdrag). Eventuele aanpassingen en voorstellen dienen deze dezelfde procedure te doorlopen (artikel 21 van Beschikking 1692/96/EG). 2. Procedurekwesties 2. 1. Het TEN-T Verslag 1998 geeft niet alleen de huidige stand van zaken weer, maar dient ook „de aanzet te geven tot een brede raadpleging die de basis moet leggen voor een medio 1999 te publiceren Witboek waarin de Commissie zal aangeven welke aanpassingen van de richtsnoeren zij nodig acht”. 2. 2. Hoewel dit nogal algemene bewoordingen zijn, valt er wel uit op te maken dat de Commissie van plan is de richtsnoeren te herzien, waarbij zij enigszins zal afwijken van artikel 21 van Beschikking 1692/96/EG of dit artikel ruim zal interpreteren. 2. 3. Is dit inderdaad het geval, dan dient de Commissie duidelijk aan te geven hoelang de verschillende fasen van deze herziening zullen duren en waar deze precies betrekking op zullen hebben. 3. De belangrijkste doelstellingen van het TEN-T: concur- rentievermogen en toegankelijkheid 3. 1. Volgens het Verslag 1998 TEN-T is de communautaire strategie voor de Trans-Europese netwerken gebaseerd op twee uitgangspunten, waaraan artikel 129 B, lid 2 van het EG-Verdrag ten grondslag ligt: • het cruciale belang van een efficiënte vervoersinfrastruc- tuur voor concurrentievermogen, groei en werkgelegen- heid op de lange termijn (doelstellingen A tot en met F van artikel 2. 2 van Beschikking 1692/96/EG); • de verbetering van de economische en sociale samenhang, waarbij ervoor moet worden gezorgd dat perifere regio’s goed worden aangesloten op de communautaire netwerken (doelstellingen G en H van artikel 2. 2 van Beschik- king 1692/96/EG); in het TEN-T Verslag 1998 wordt erop gewezen dat wat dit uitgangspunt betreft in het kader van het Cohesiefonds vooruitgang is geboekt. 3. 3. Toch is het niet duidelijk of men er bij de technische en economische ontwikkeling van het TEN-T-beleid voldoende in geslaagd is om het evenwicht tussen beide genoemde doelstellingen te bewaren. Dit gebrek aan evenwicht zou uitsluitend aan techni- 3. 4. sche factoren kunnen liggen. In de praktijk lijkt momenteel in ieder geval bij de uitvoering van het TEN-T-beleid meer gekeken te worden naar het concurrentievermogen (hoeveel- heid vervoersbewegingen, aanpak van knelpunten, interope- rabiliteit, directe rentabiliteit enz. ) dan naar de economische en sociale samenhang (b. v. de toegankelijkheid en de sociaal- economische effecten op de lange termijn). 3. 5. Natuurlijk wordt het TEN-T-beleid ook uit het Cohesie- fonds gefinancierd. Maar zelfs bij de besteding van deze middelen wordt vooral naar het concurrentievermogen ge- keken. 3. 6. Ook uit het politieke streven naar tarifering van infrastructuur blijkt dat in het EU-beleid het concurrentiever- mogen nogal de nadruk krijgt. Zeker, dit is een ad hoc- instrument om infrastructurele capaciteitsproblemen aan te pakken en het concurrentievermogen van het hele economi- sche stelsel te verbeteren, maar voor het oplossen van algemene problemen op het gebied van toegankelijkheid en samenhang is zo’n instrument weinig zinvol. 3. 7. De EU en de lidstaten moeten daarom extra technische en beheersmaatregelen nemen om het TEN-T-beleid weer in balans te brengen. Zo moeten zij in ieder geval: • • bij het beoordelen van projecten meer oog hebben voor de verbetering van de toegankelijkheid; begrijpen dat niet alleen de aansluiting van de nationale netwerken op de TEN-T moet worden verbeterd, maar dat ook binnen deze TEN-T gewerkt moet worden aan een betere toegankelijkheid. 3. 8. Kortom, het ontwerpen van een nieuwe „interterritoria- le toegankelijkheidskaart” moet in de praktijk een van de hoofddoelstellingen van het TEN-T-beleid worden. Volgens de meer recente en al eerder genoemde Mededeling over „Samenhang en vervoer” moet deze „kaart” ervoor zorgen dat de verschillen tussen regio’s verdwijnen. Om dit te bereiken dienen voor het vervoer van een willekeurig EU-gebied naar een ander willekeurig EU-gebied ondergrenzen voor de toegan- kelijkheid te worden vastgesteld (te kwantificeren door middel van objectieve indicatoren voor reistijd en kosten). 3. 2. Op deze tweede doelstelling wordt dieper ingegaan in (1) COM(1998) 806 def. 13. 10. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 293/11 3. 9. Perifere regio’s mogen niet extra „gestraft” worden voor hun grote afstand tot het centrum van de Unie. Dat het vervoer van en naar deze regio’s langer duurt en duurder is dan het vervoer naar meer centraal gelegen regio’s is al een groot nadeel. Volgens het Comité van de Regio’s staan de doelstel- 3. 10. lingen met betrekking tot het concurrentievermogen en de doelstellingen op het gebied van de toegankelijkheid op de middellange en lang termijn niet op gespannen voet met elkaar. Als er in een later stadium specifieke maatregelen inzake investeringen en werkgelegenheid zijn uitgewerkt, zal namelijk ook de betere toegankelijkheid het concurrentiever- mogen ten goede komen. Er moet een balans worden gevonden tussen concurrentievermogen en samenhang. 3. 11. Blijkens het Verslag 1998 is de communautaire steunverlening à fonds perdu in de periode 1996-1997 nogal onevenwichtig verdeeld: • • van het bedrag op de TEN-T-begroting ging 56,9 % naar de spoorwegen en 20,9 % naar verkeersleidingssystemen, waardoor er slechts 15,4 % voor het wegennet en 6,8 % voor de rest overbleef; van de Cohesiefonds- en EFRO-middelen ging samen 55,2 % naar het wegennet en 38,8 % naar de spoorwegen, waardoor er slechts een symbolische 0,2 % voor verkeers- leidingssystemen en 5,8 % voor de rest overbleef. Met de TEN-T-middelen, het Cohesiefonds en de EFRO-gelden is vooral de aanleg van wegen en spoorbanen gesubsidieerd. Voortaan zou een groter deel van deze niet terug te betalen middelen voor de milieuvriendelijke waterwegen moeten wor- den bestemd. Uit deze verdeling van de diverse EU-middelen en 3. 12. ook uit de ontwikkeling zelf van de verschillende netwerken (zie het Verslag 1998) blijkt hoezeer de problemen bij de ontwikkeling van de TEN-T van regio tot regio verschillen. 3. 13. Aan de ene kant zijn er de „centraal gelegen gebieden”, waar vooral capaciteits- en concurrentieproblemen spelen en waar de invloed van externe factoren (vooral het milieu) doorslaggevend is. Aan de andere kant zijn er de „perifere gebieden”, die vooral met problemen op het gebied van toegankelijkheid en samenhang te maken hebben en waar de invloed van externe factoren relatief gering is. 3. 14. Met deze omstandigheden dient rekening te worden gehouden, terwijl er gestreefd moet worden naar een evenwicht tussen concurrentievermogen en toegankelijkheid. Dan kan met behulp van het TEN-T-beleid in alle gebieden voor elk probleem de juiste oplossing worden gevonden. 4. De activiteiten in de periode 1996-1997 De Commissie wijst er in de inleiding van het Verslag 4. 1. 1998 op dat zij zal ingaan op de financiële tendensen die zich in de verslagperiode hebben afgetekend. Het doet de Commissie deugd dat, afgaand op het Verslag 1998, de in Beschikking 1692/96/EG genoemde TEN-T mogelijk vo´ o´ r het verstrijken van de vastgestelde termijn in 2010 klaar zullen zijn. 4. 2. Het Comité komt tot deze conclusie omdat in 1996- 1997 in totaal 38 400 MECU in de TEN-T is geïnvesteerd en er vooruitgang is geboekt met projecten waarmee in totaal 307 000 MECU is gemoeid. Aangezien de totale investeringen in de TEN-T tot 2010 tussen 400 000 en 500 000 MECU zullen bedragen, betekent dit dat al 60 à 75 % van de geplande projecten gerealiseerd zijn of bezig zijn gerealiseerd te worden. Het Comité van de Regio’s wenst de EU-instellingen hiermee te complimenteren. 4. 3. Wel moet speciale aandacht worden besteed aan het uiteenlopende tempo waarin wegennetten, spoorwegnetten en netwerken van havens worden uitgebreid. Op dit gebied is een betere coördinatie nodig om: • het gecombineerd vervoer te stimuleren en • het EU-beleid klantgerichter te maken en meer naar vervoer „van deur tot deur” te streven. 4. 4. Er is al veel waardevol werk verzet. Het is van belang dat voor investeringen in infrastructuur meer particulier kapitaal wordt aangetrokken. type investeringen (termijnen, risico’s, enz. ) brengt nogal wat moeilijkheden met zich mee. Deze kunnen echter in belangrij- ke mate worden omzeild als de EU-instellingen hun ervaringen met: Juist de aard van dit • de verschillende manieren waarop projecten worden ont- worpen en • het karakter en de formulering van de voor het welslagen van de OPP’s noodzakelijke wederzijdse garanties. • in systematische vorm aan alle lidstaten en betrokken sociaal-economische organisaties ter beschikking stellen. 4. 5. Zonder de andere maatregelen te kort te willen doen dient het belang van de in het Verslag 1998 genoemde „horizontale activiteiten” te worden onderstreept. Hierover kan het volgende worden opgemerkt: • • de vooruitgang op het gebied van de interoperabiliteit, waarbij het concrete economische belang altijd voorop dient te staan, vormt een onmiskenbare bijdrage van de Unie aan de ontwikkeling van de Trans-Europese netwerken; de steun aan O&O-activiteiten brengt een multiplicatoref- fect teweeg: de ontwikkeling van de netwerken krijgt een impuls, er kan extra worden bezuinigd en de aldus opgedane knowhow is doorslaggevend in de internationale concurrentiestrijd; C 293/12 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 13. 10. 1999 • voortaan moeten alle onderdelen van het vervoersstelsel aan een nog te ontwikkelen strategische milieubeoordeling worden onderworpen, dus niet alleen de bekende „projec- ten”, maar ook de nieuwere „corridors” en „netwerken”, • het is van essentieel belang dat aandacht wordt besteed aan de verbindingen met derde landen; op die manier zal het aantal structurele problemen bij toekomstige uitbreidingen van de Unie tot een minimum beperkt blijven en kunnen de EU-netwerken zoveel mogelijk worden aangesloten op internationale vervoersstelsels. 4. 6. In het Verslag 1998 wordt maar weinig aandacht besteed aan de problemen en activiteiten op het gebied van Juist op dit gebied hebben de Europese interoperabiliteit. Commissie en de lidstaten aanzienlijke vooruitgang geboekt. Niet voor niets wordt in het EG-Verdrag expliciet gewag gemaakt van interoperabiliteit (artikel 129B. 2). 4. 7. De methode waarmee de financiële bijdragen van de Unie aan de ontwikkeling van de projecten (in 1996-1997) wordt geëvalueerd behoeft enige toelichting. In het Verslag 1998 wordt de term „bijdrage” zowel gebruikt voor subsidies à fonds perdu (TEN-T-budget, EFRO, Cohesiefonds,. ) als voor volledig terug te betalen leningen (EIB,. ). Aangezien dit de beoordeling van de rol van de Unie nogal kan vertroebelen, verdient het aanbeveling om steeds duidelijk aan te geven wat de precieze aard van de diverse financiële instrumenten is. 4. 11. indicatoren op, waaronder: Uiteindelijk leverde de studie een aantal relevantere • voor het reizigersvervoer: — de grootte van de bevolking die vanuit welk EU-gebied dan ook in minder dan drie reisuren te bereiken is; • voor het goederenvervoer: — de grootte van de bevolking die vanuit welk EU-gebied dan ook in verschillende perioden bereikbaar is — de directe kosten die met de bereikbaarheid van een bepaalde bevolkingsgrootte vanuit welk EU-gebied dan ook gemoeid zijn. 4. 12. In de verslagen over de uitvoering van de EU- richtsnoeren inzake de ontwikkeling van de TEN-T (artikel 18 van Beschikking 1692/96/EEG) en in het verslag over de eventueel noodzakelijke aanpassingen van deze richtsnoeren (artikel 21) dienen de verwezenlijkte doelstellingen en de concrete effecten van het communautaire TEN-T-beleid ge- analyseerd en geëvalueerd te worden. 4. 13. De voor bovengenoemde studie gebruikte instrumen- ten zouden via de horizontale O&O-maatregelen verder ont- wikkeld kunnen worden. Een en ander 4. 8. Het Verslag 1998 bevat alleen een beschrijving en een analyserende evaluatie van de in 1996-1997 uitgevoerde activiteiten. Wat ontbreekt zijn beschrijvingen of evaluaties van de verwezenlijkte doelstellingen en van de concrete effecten van de activiteiten in kwestie. Te oordelen naar de woorden van de Commissie zullen deze evenmin in het tweede, gedetailleerde verslag zullen worden opgenomen. • • ondersteunt het in par. 3. 8 verwoorde standpunt over de wenselijkheid van een nieuwe „kaart van interterritoriale toegankelijkheid” in de Unie, die aan de hand van objectieve instrumenten geëvalueerd moet kunnen worden; dient een leidraad te vormen voor het opstellen van de diverse, in Beschikking 1692/96/EEG voorziene verslagen. 4. 9. Op dit gebied is al het nodige onderzoek verricht. Zo kreeg de Commissie in 1996 een studie over de territoriale strategieën in verband met de Trans-Europese vervoersnetwer- ken toegestuurd. In deze studie, die betrekking heeft op de 15 lidstaten plus Zwitserland en Noorwegen, is een wiskundige simulatie van de TEN-T opgenomen en wordt geprobeerd de huidige situatie en de ontwikkeling van de TEN-T tot 2010 in kwantitatieve termen te beschrijven. 4. 14. Uiteindelijk hebben de TEN-T-richtsnoeren alleen zin als zij het concurrentievermogen van de communautaire industrie en de economische en sociale samenhang in de Unie helpen versterken. Daarom is de uitvoering van deze richtsnoeren en de vraag of deze al dan niet aangepast moeten worden uitsluitend goed te evalueren als bovengenoemde bijdrage rigoureus gemeten wordt. Hiertoe werden in deze studie de volgende, met de 4. 10. belangrijkste doelstellingen van de TEN-T verband houdende indicatoren gebruikt: 5. Toekomstige activiteiten met betrekking tot de richt- snoeren (algemene punten) • • • bijdrage aan het concurrentievermogen van de Europese economie; bijdrage aan de samenhang in Europa; bijdrage aan een duurzame mobiliteit. 5. 1. Gezien de punten die de Commissie in verband met deze toekomstige activiteiten behandelt, verdient het aanbeve- ling terug te gaan tot de ontwerpfase die aan de goedkeuring van Beschikking 1692/96/EEG voorafging. Het is niet de bedoeling om te beschrijven hoe deze Beschikking tot stand is gekomen, maar om de vinger op een tekortkoming te leggen. Het zou voor veel van de in Verslag 1998 behandelde onderwerpen van groot belang zijn als hiervoor een oplossing wordt gevonden. 13. 10. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 293/13 5. 2. De beschrijving van het TEN-T-beleid in het EG- Verdrag is zeer onduidelijk; nergens staat wat een TEN-T is of zou moeten zijn. Het is niet mogelijk uit te maken: • • aan de TEN-T een multimodale visie ten grondslag ligt; de onderdelen van de TEN-T rigoureus geëvalueerd kunnen worden. • • • of de netwerken de hele Unie moeten bestrijken en uit de beste en meest functionele onderdelen dienen te bestaan; of de netwerken moeten bestaan uit elementen met een „gemeenschappelijk belang”, een begrip dat voor elk afzonderlijk project nader moet worden ingevuld; dan wel of het uitsluitend gaat om een efficiënte, gecoör- dineerde manier om de ontwikkeling van de vervoersinfra- structuur in de lidstaten een impuls te geven. 5. 3. Voorzover het Comité weet, zijn in de periode 1992- 1996 geen theoretische en operationele definities van het begrip „TEN-T” uitgewerkt (misschien met uitzondering van de HS-lijnen en de netwerken van gecombineerd vervoer en luchthavens, op welke gebieden meer aan begripsvorming is gedaan). Deze definities, waarvan het ontbreken zich nu doet gevoelen, zijn altijd van cruciaal belang bij het ontwerpen en plannen van netwerken. 5. 4. Voorzover het Comité weet, werden de procedures en de ontwerpfase voorafgaand aan de goedkeuring van Beschikking 1692/96/EEG ook niet gekenmerkt door een algemene, werkelijk multimodale benadering van de TEN-T. In dit verband is het volgende van belang: in de 5. 5. voorstellen die zij in 1994 formuleerde, suggereerde de Commissie dat alleen al het voorhanden zijn van schema’s van netwerken voor alle soorten vervoer vanzelf zou zorgen voor de beoogde multimodaliteit. Door steeds afzonderlijk ontworpen netwerken voor één soort vervoer aan het geheel toe te voegen is deze multimodaliteit echter in geen geval gegarandeerd. Hiervoor is het juist nodig dat al deze afzonder- lijke netwerken samen ontworpen of geherstructureerd wor- den, waarbij gekeken dient te worden naar de manier waarop deze elkaar aanvullen en de aandacht ook moet uitgaan naar de verschillende manieren waarop ervan gebruik wordt gemaakt. 5. 6. Ten derde en opnieuw voorzover het Comité weet: er lijkt geen uniforme methode te bestaan om het gemeenschap- pelijk belang van een TEN-T-project vast te stellen en te evalueren. Ook een duidelijke omschrijving van dit gemeen- schappelijk belang lijkt te ontbreken. Toch wordt dit begrip met grote regelmaat gebruikt (vooral in artikel 7 van Beschik- king 1692/96/EEG). 5. 7. Om verandering in deze situatie te brengen moet daarom nu worden gedaan wat vo´ o´ r 1996 is nagelaten: de gebruikte begrippen moeten duidelijk omschreven worden om ervoor te zorgen dat: • de TEN-T meer overeenkomsten vertonen met wat in het EG-Verdrag wordt beoogd (instrumenten om zowel het concurrentievermogen als de samenhang te versterken); 5. 8. Een en ander houdt in dat er een duidelijke definitie moet komen van wat een TEN-T is of dient te zijn. Deze definitie, die een van de doelstellingen zou kunnen zijn van de brede discussie die de Commissie met haar te publiceren Witboek op gang wil brengen, moet exact en gedetailleerd genoeg zijn om: • voor de herziening de nodige richtsnoeren voorhanden te hebben, met de analytische en kwantitatieve instrumenten die nodig zijn om ervoor te zorgen dat het multimodale Trans-Europese vervoersnet (MTV-N) — capaciteit levert waar de vraag het grootst is; — alle EU-regio’s in voldoende mate ontsluit; — de milieuschade tot een aanvaardbaar niveau terug- brengt; — beantwoordt aan de grondbeginselen van een sociale kosten-batenanalyse. aan de hand van objectieve argumenten uit te kunnen maken of een bepaald stuk infrastructuur al dan niet onderdeel dient te worden van het MTV-N; de functionaliteit van het MTV-N te waarborgen en elk van de onderdelen hiervan (knooppunten, aansluitingen en corridors) de juiste plaats binnen het geheel te geven; een algemeen referentiekader voor het ontwerp van het MTV-N en voor het formuleren van prioriteiten tot stand te brengen. • • • 5. 9. Om een oplossing te vinden voor de aangeroerde tekortkomingen zou in het kader van de horizontale O&O- activiteiten met enige spoed het volgende moeten worden gedaan: • • • er dient meer aandacht te worden besteed aan de indicato- ren en methoden die nodig zijn om op elk moment vast te kunnen stellen welke bijdrage de TEN-T leveren aan het concurrentievermogen van de Unie en aan de verbetering van de toegankelijkheid (van cruciaal belang voor de economische en sociale samenhang); er dient meer aandacht te worden besteed aan de indicato- ren en methoden die nodig zijn om op elk gewenst moment na te kunnen gaan welk gemeenschappelijk belang de concrete onderdelen van de TEN-T (corridors, projecten enz. ) dienen; er dient meer aandacht te worden besteed aan de indicato- ren en technische normen waarmee de intrinsieke kwaliteit van de TEN-T en van de hierop geleverde diensten kan worden gemeten. C 293/14 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 13. 10. 1999 6. Toekomstige activiteiten met betrekking tot de richt- snoeren (concrete criteria) 6. 1. Hoewel er geen duidelijke omschrijving van het MTV-N is, moet er toch antwoord worden gegeven op een aantal kwesties die de Commissie in het Verslag 1998 aansnijdt. In de volgende paragrafen worden hiervoor criteria aangedragen, waarmee het Comité een bijdrage levert aan de op handen zijnde discussie. Aan de hand van deze criteria zouden de hoofdlijnen van het MTV-N moeten worden uitgestippeld. 6. 2. In het Verslag 1998 wijst de Commissie op de moge- lijkheid om in de toekomst meer nadruk te leggen op verkeersbeheers- en navigatiesystemen. Met behulp hiervan kan het gebruik van de bestaande infrastructuur worden verbeterd en hoeft dus minder nieuwe infrastructuur te worden aangelegd. 6. 3. Om de al in de paragrafen 3. 12 t/m 3. 14 genoemde redenen hoeft er niet altijd sprake te zijn van een keuze tussen verbetering of aanleg van infrastructuur. De problemen bij de ontwikkeling van het MTV-T zijn niet overal in de Unie gelijk. Wat voor centraal gelegen gebieden bijvoorbeeld de oplossing kan zijn (een optimaal gebruik van de bestaande infrastructuur met behulp van geavanceerde beheerssystemen), kan b. v. prematuur en discriminerend blijken voor bepaalde perifere regio’s, waar de vervoersinfrastructuur hier en daar nog fundamentele gebreken vertoont. 6. 4. De Commissie stelt zich in het Verslag 1998 op het verontrustende standpunt dat de prioritaire projecten gewoon op ad hoc-basis vastgesteld kunnen blijven worden. Verontrus- tend, omdat deze ad hoc-aanpak in het Verslag 1998 als een alternatief voor twee andere, systematische procedures wordt gepresenteerd. Een onbevooroordeelde lezing van het Verslag 1998 wekt dan ook de indruk dat de ad hoc-aanpak een discretionele aanpak is of een aanpak waarbij de directe randvoorwaarden van elke situatie een cruciale rol spelen. Deze manier om projecten op ad hoc-basis te selecteren 6. 5. (in de zin van „discretioneel”) staat haaks op elke willekeurige methode om projecten te plannen en uit te voeren. Bij het vaststellen van prioriteiten, die herzien moeten worden zodra de achterliggende objectieve besluiten of de sociale inschatting ervan veranderen, dienen vooraf vastgelegde, bekende regels te worden gehanteerd, zodat de transparantie van een en ander gewaarborgd is. 6. 7. In tegenstelling tot wat in het Verslag 1998 wordt gesuggereerd, is het niet de bedoeling dat deze systematische aanpak een alternatief vormt voor de „overlapping” van de huidige dichte netwerken om een samenstel van multimodale prioritaire corridors tot stand te brengen (derde optie in het Verslag 1998). Integendeel, een rigoureuze, systematische aanpak is juist van essentieel belang om deze corridors te selecteren. 6. 8. Om de samenhang in Europa te vergroten moeten perifere, insulaire en niet aan zee grenzende regio’s beter op de rest van de Unie worden aangesloten. Met het oog daarop moeten hun havens verder worden ontwikkeld en dienen ze op de lange railtrajecten te worden aangesloten. Om het vervoer over zee concurrerender te maken en de functie van perifere havens te versterken zouden deze per weg en per spoor, maar ook bijvoorbeeld via waterwegen en aanvoerlijnen, op de Trans-Europese netwerken moeten worden aangesloten. Vooral op de langere afstanden kan intermodaliteit het vracht- vervoer over de weg een alternatief bieden. 6. 9. Deze corridors moeten worden geselecteerd aan de hand van de methoden die gebruikelijk zijn bij de planning van netwerken. Er wordt het volgende van verwacht: • • • • zij moeten de kiem vormen van een eerste rangorde binnen het zeer uitgebreide MTV-N; zij moeten het uitgangspunt vormen voor de selectie van prioritaire projecten, waarbij zowel naar het concurrentie- vermogen als naar de toegankelijkheid moet worden gekeken; zij moeten een krachtig instrument worden om de ontwik- keling van het MTV-N te coördineren en zij moeten de beste garantie voor de samenhang van het MTV-N in de opeenvolgende streefjaren worden. 6. 10. De in Beschikking 1692/96/EG vermelde TEN-T moe- ten in 2010 klaar zijn. De vraag die de Commissie in het Verslag 1998 stelt, nl. of naar aanleiding van de herziening van de richtsnoeren een ander streefjaar moet worden gekozen, is waarschijnlijk eerder formeel dan inhoudelijk van aard. 6. 6. Verder lijkt een systematische aanpak om de voordelen van de projecten en de multimodale corridors te kunnen beoordelen (de tweede van de opties die de Commissie in het Verslag 1998 aangeeft) van cruciaal belang om in de toekomst bij herziening van de richtsnoeren prioriteiten vast te kunnen stellen. 6. 11. Het is nl. ondenkbaar dat de Europese instellingen tijdens de tweede herziening in 2006 richtsnoeren goedkeuren die niet verder dan vier jaar vooruit reiken. Ondenkbaar, omdat de planning van infrastructurele werkzaamheden uit de aard der zaak een continu proces is, waarbij steeds opnieuw wordt gekeken wat nodig is en wat de diverse randvoorwaar- den zijn. 13. 10. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 293/15 6. 12. Of dit continue planningsproces nu formeel vertaald wordt in een „wijkende horizon” of in nieuwe opeenvolgende plannen met gesloten termijnen — in beide gevallen moeten de EU-instellingen wat het MTV-N betreft hun „planningshorizon” verleggen en ervoor zorgen dat zij altijd 10 à 15 jaar vooruit kunnen kijken. Hiermee zou bij de opeenvolgende herzienin- gen van de richtsnoeren rekening moeten worden gehouden. 6. 12. bis Een planning voor een langere termijn sluit bovendien aan bij het voorstel van de Commissie om het financieel reglement voor TEN-T te herzien, zodat indicatieve meerjarenprogramma’s mogelijk zijn waarmee voor een raam- werk voor de projectfinanciering op middellange termijn kan worden gezorgd. 6. 13. Zoals gezegd ziet het Comité maar weinig in de door te de Commissie geopperde mogelijkheid om het accent verleggen van de aanleg van infrastructuur naar een efficiënter gebruik hiervan. Integendeel, het Comité is van mening dat • • in alle gevallen de meest relevante maatregelen moeten worden gekozen (zie de paragrafen 3. 12 t/m 3/14) en infrastructuur altijd wordt aangelegd om gebruikt te wor- den; aan de verbetering van dit gebruik en van de kwaliteit van de dienstverlening kan dus te allen tijde gewerkt worden. 6. 14. De integratie en de multimodaliteit van de TEN-T betekenen niet dat de modale netwerken naast elkaar aangelegd moeten worden. Het gaat om essentiële voorwaarden voor een gezamenlijk ontwerp; alleen als hieraan voldaan wordt kan op een adequate manier voor interoperabiliteit, technische basisnormen en homogene prestaties worden gezorgd. Nog- maals: alleen als de betrokken partijen vooraf duidelijk voor ogen hebben hoe de TEN-T zich moeten ontwikkelen (zie paragraaf 5. 1 t/m 5. 9) is de samenhang van de opeenvolgende herzieningen van de richtsnoeren gegarandeerd. Brussel, 3 juni 1999. 6. 15. Hoewel het milieu van doorslaggevend belang is voor de ontwikkeling van de MTV-N, is het in het Verslag 1998 gelegde verband tussen „prioriteiten” en „milieu” niet duidelijk. De oorzaak hiervan is wellicht dat in artikel 5 van Beschik- king 1692/96/EG gewag wordt gemaakt van de integratie van de milieudimensie in de tenuitvoerlegging en de ontwikkeling van het netwerk. Het milieu verdient dus prioritaire aandacht bij de vorming van het MTV-N. Maar dat betekent niet dat het milieu doorslaggevend is bij het uitwerken van concrete prioritaire maatregelen. 6. 16. Volgens het Comité zijn milieuproblemen van invloed op de manier waarop een project wordt uitgevoerd, op de maatregelen die nodig zijn om de externe effecten hiervan te neutraliseren, en kunnen zij er zelfs toe leiden dat het project geen doorgang vindt (dergelijke gevallen dienen aan de hand van de in artikel 8 van Beschikking 1692/96/EG voorziene strategische milieubeoordeling te worden geëvalueerd). Maar het is niet duidelijk waarom het milieu ook van invloed zou moeten zijn op de prioriteitsstelling. Het is heel wel mogelijk dat projecten met een relatief geringe impact niet de meest noodzakelijke nog de meest dringende zijn (of vice versa). 6. 17. Volgens het Verslag 1998 moeten de richtsnoeren aan de zich continu ontwikkelende beleidslijnen en prioriteiten worden aangepast. Nieuw is in zeker opzicht dat de Commissie in dit verband gewag maakt van „de procedure die moet worden gevolgd om projecten die in de richtsnoeren zijn opgenomen in te trekken of te wijzigen”. Deze uiteraard zeer toe te juichen benadering wijkt af van de ontwerpprocedures voor de TEN-T, waarbij alleen in uitzonderingsgevallen gebruik wordt gemaakt van systematische en onderling vergelijkbare methoden om nieuwe infrastructurele projecten (die dus niet in de plannen van de lidstaten zijn opgenomen) aan de oorspronkelijke opzet toe te voegen. 6. 18. Het mag paradoxaal klinken, maar alleen met behulp van een aantal elementaire ontwerpconcepten en duidelijke criteria voor prioriteitsstelling kan op een coherente manier gereageerd worden op veranderende beleidslijnen en sociale prioriteiten. De voorzitter van het Comité van de Regio’s Manfred DAMMEYER


title: Résolution du Comité des régions sur «Le problème du bogue de l'an 2000»

eurovoc_concepts:
computer system
humanitarian aid

text: 13. 10. 1999 FR Journal officiel des Communautés européennes C 293/73 Résolution du Comité des régions sur «Le problème du bogue de l’an 2000» (1999/C 293/15) LE COMITE´ DES RE´ GIONS, attendu que les collectivités locales et régionales sont souvent chargées des services publics dans les secteurs susceptibles d’êtres affectés par le bogue de l’an 2000 — par exemple les hôpitaux, les services publics et les infrastructures de transport; attendu que ces secteurs sont souvent interdépendants et reliés les uns aux autres par des réseaux d’infrastructures transfrontaliers, nécessitant une étroite coopération; attendu que la Commission européenne, dans son dernier rapport, exprime sa préoccupation quant au manque de préparation des collectivités locales et régionales; compte tenu de l’importance des différences entres les E´ tats membres et les secteurs intéressés en ce qui concerne la prise de conscience du problème et l’état des préparations; l’insuffisance de la diffusion et des échanges d’informations, et le fait que souvent, les efforts déployés dans les E´ tats membres se chevauchent et font double emploi; attendu que la prise de conscience à tous les niveaux est de la plus haute importance; que l’accès à l’information et les échanges de bonnes pratiques sont essentiels en ce moment précis; attendu que les effets du bogue de l’an 2000 étant encore inconnus à ce stade, il n’est pas exclu que les conséquences de ce phénomène soient comparables à celles causées par une catastrophe naturelle, ce qui entraînera des coûts importants pour les pouvoirs publics à tous les niveaux; attendu que le bogue de l’an 2000 n’est pas seulement un problème technique mais que c’est également une question de responsabilité politique; souligne l’urgence du problème, en particulier pour les collectivités locales et régionales; invite les collectivités locales et régionales et les autorités nationales des E´ tats membres à prendre toute la mesure de ce problème et à accélérer les préparatifs, en utilisant autant que faire se peut l’expérience acquise par d’autres collectivités locales et régionales; exige que le Comité des régions, en tant que représentant des collectivités locales et régionales, soit associé à toute activité, groupe de travail ou campagne d’information de l’UE dans ce domaine; demande à la Commission européenne de faciliter les échanges d’informations et de bonnes pratiques, et de diffuser l’information dans les onze langues officielles de l’UE; demande à la Commission européenne de l’informer de la situation quant à la sécurité des installations nucléaires dans les pays non membres de l’UE; souligne qu’il y a lieu d’entreprendre des recherches sur les conséquences financières et juridiques de ce phénomène, notamment en ce qui concerne la responsabilité, les demandes de dommages et intérêts et les indemnisations comparables à celles qui sont exigibles en cas de catastrophe naturelle; C 293/74 FR Journal officiel des Communautés européennes 13. 10. 1999 charge son président de transmettre la présente résolution à la Commission européenne, au Parlement européen, au Conseil et aux parlements des E´ tats membres. Bruxelles, le 3 juin 1999. Le Président du Comité des régions Manfred DAMMEYER Résolution du Comité des régions sur «La prochaine conférence intergouvernementale (CIG)» LE COMITE´ DES RE´ GIONS, (1999/C 293/16) vu la décision du Bureau du 10 mars 1999 de confier à la commission «Affaires institutionnelles» l’élaboration d’une résolution sur la prochaine conférence intergouvernementale; vu le projet de resolution qui a ete adopte par la commission «affaires institutionnelles» lors de sa réunion du 27 avril 1999 (rapporteurs: MM. Van Den Brande et Koivisto) et que les deux rapporteurs ont développé ultérieurement suivant le mandat qui leur a été donné; vu les conclusions du Conseil européen de Cardiff (15 et 16 juin 1998), estimant que le thème de l’application concrète de la subsidiarité doit être débattu plus avant; vu les conclusions du conseil europeen de vienne (11 et 12 decembre 1999), qui ont renforce le rôle consultatif du Comité des régions pour les questions de subsidiarité; a adopté, lors de sa 29e session plénière des 2 et 3 juin 1999 (séance du 3 juin), la présente résolution. 1. Au cours des dix dernières années, le processus d’intégra- tion européenne a connu une progression remarquable, dont les principaux jalons ont été la réalisation du marché intérieur, le traité de Maastricht et la mise en place de l’union économique et monétaire. 2. La dernière conférence intergouvernementale n’a toute- fois pas résolu toutes les questions qu’elle aurait dû pour préparer son prochain élargissement. 3. Parmi les questions que la prochaine conférence inter- gouvernementale sera appelée à régler, le protocole sur les institutions et la déclaration de la Belgique, de l’Italie et de la France qui sont annexés au traité d’Amsterdam relèvent celles de la composition de la Commission européenne, de la répartition des voix entre les E´ tats membres au Conseil des ministres et de la généralisation des votes à la majorité qualifiée. questions institutionnelles qui ne sont pas résolues par le traité d’Amsterdam». Dans le même temps, un besoin de réformes plus poussées se fait sentir dans l’Union européenne. 5. Le Comité des régions estime que, pour la bonne marche de l’élargissement, il est prioritaire de concrétiser les réformes institutionnelles. Le processus de réforme devra à l’avenir non seulement s’attacher aux questions institutionnelles mais aura également à prendre des mesures réformatrices résolues pour renforcer la sécurité intérieure et le droit, développer une identité communautaire en matière de politique étrangère et de défense et garantir le caractère démocratique de l’Europe et sa proximité par rapport aux citoyens. Dans le contexte des vastes débats de ces prochaines années sur le remaniement de l’Europe, le Comité des régions souhaite qu’il soit également tenu compte des points suivants, qui le concernent: 4. Conformément au mandat confié lors du sommet de Vienne, en décembre 1998, le Conseil européen de Cologne décidera dès l’entrée en vigueur du traité d’Amsterdam du moment et de la manière «dont il y aura lieu de traiter les 5. 1. Le débat sur le principe de subsidiarité doit être approfondi, pour que l’Union européenne, les E´ tats nationaux, les E´ tats fédérés ou régions et les collectivités locales puissent, dans leurs sphères de compétence propres, contribuer à l’appliquer de manière concrète et correcte. Cet impératif est


title: Advies van het Comité van de Regio's over een "Voorstel voor een beschikking van de Raad betreffende een communautair actieprogramma voor civiele bescherming"

eurovoc_concepts:
EU action
action programme
civil defence
proposal (EU)

text: 13. 10. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 293/53 Advies van het Comité van de Regio’s over een „Voorstel voor een beschikking van de Raad betreffende een communautair actieprogramma voor civiele bescherming” HET COMITE´ VAN DE REGIO’S, (1999/C 293/10) gezien een voorstel voor een beschikking van de Raad betreffende een communautair actieprogramma voor civiele bescherming (COM(1998) 768 def. ) (1); gezien het besluit van de Raad van 9 februari 1999 om het Comité overeenkomstig artikel 198 C, eerste alinea, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, over dit onderwerp te raadplegen; gezien het besluit van zijn Bureau van 10 maart 1999 om commissie 4 „Ruimtelijke ordening, stadsbeleid, energie, milieu” te belasten met de voorbereiding van het advies; gezien het door commissie 4 op 16 april 1999 goedgekeurde ontwerpadvies (CDR 104/99 rev. 1) (rapporteur: de heer Sauwens), heeft tijdens zijn 29e zitting van 2 en 3 juni 1999 (vergadering van 3 juni) het volgende advies met meerderheid van stemmen goedgekeurd. Inleiding 1. Het CvdR neemt kennis van het voorstel voor een beschikking van de Raad betreffende een communautair actieprogramma voor civiele bescherming. Deze beschikking dient om het bestaande actieprogramma voort te zetten vanaf 1 januari 2000 om aldus de verdere consolidering en versterking van de communautaire samenwerking op het gebied van civiele bescherming te vergemakkelijken. Het actieprogramma is met name gericht op de volgende 2. doelstellingen: • • • • steun te verlenen aan de lidstaten ter voorkoming van risico’s en schade aan personen, het milieu en goederen in geval van natuur- en technologische rampen; de lidstaten te steunen in hun inspanningen voor een grotere paraatheid van de civiele beschermingsinstanties in de lidstaten; verbetering van technieken en methoden voor ingrijpen; ondersteuning van voorlichting, onderwijs en bewust- making van de burgers. Algemene opmerkingen Het Comité kan in grote mate akkoord gaan met de 3. voorgestelde beschikking, die zorgvuldig is opgesteld en tegemoetkomt aan belangrijke verwachtingen van de bevol- king. 4. De in de beschikking voorgestelde communautaire maat- regelen hebben duidelijk niet de bedoeling in de plaats te komen van de civiele-beschermingsinspanningen van de lidstaten. Overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel zijn deze (1) PB C 28 van 3. 2. 1999, blz. 29 e. v. maatregelen bestemd ter ondersteuning en aanvulling van de nationale inspanningen, met name om een uitgebreide uitwisseling van nationale ervaringen en wederzijdse bijstand in geval van nood mogelijk te maken. 5. De basis van de samenwerking op het vlak van civiele bescherming gaat terug tot in 1985, toen de grondslagen ervan tijdens een ministeriële bijeenkomst werden gelegd. Sedertdien zijn er door de Raad van bevoegde ministers zes resoluties goedgekeurd die tot communautaire samenwerking op het vlak van civiele bescherming hebben geleid. Sedert 1992 zijn hieruit aanzienlijke activiteiten uit voortgekomen die geleid hebben tot het eerste actieprogramma voor civiele bescher- ming. 6. Het nieuwe actieprogramma bouwt voort op het pro- gramma dat van start is gegaan op 1 januari 1998 en afloopt op 31 december 1999. Het is gebaseerd op de ervaringen in het eerste programma, maar ook op nieuwe behoeften die ontstaan door de nieuwe risico’s die de modernisering met zich meebrengt voor mens en milieu. In dit opzicht is het nieuwe programma ook gericht op onder andere voorlichting van de burger met betrekking tot zelfbescherming en gedrag bij rampen. 7. Het voorgestelde actieprogramma draagt ook bij tot de integratie van civiele beschermingsaspecten in andere communautaire en nationale beleidssectoren, met name op het vlak van preventie en bestrijding van branden en overstro- mingen. 8. De voorgestelde projectgewijze werkmethode waarbij voor ieder project een gidsland wordt aangeduid en doelstelling en budget precies worden vastgelegd, komt de doeltreffendheid van de voorgestelde maatregelen te goede. Aan het driejarenperspectief dat bij het eerste actiepro- 9. gramma werd geïntroduceerd, wordt in dit nieuwe actiepro- gramma tot en met 31 december 2004 vastgehouden. C 293/54 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 13. 10. 1999 Het 10. financieel memorandum van deze beschikking geeft duidelijk de verantwoording van deze actieprogramma’s aan. 11. Rekening houdend met hetgeen in paragraaf 4 over het subsidiariteitsbeginsel wordt betoogd, wenst het Comité van de Regio’s de rol van de lokale en regionale autoriteiten te benadrukken in het kader van de hulpverlening en de civiele bescherming. Zij beschikken over de beste terreinkennis en kunnen best de nodige hulpverlening inschatten. Het Europese actieprogramma dient gericht te zijn op verbetering van de civiele bescherming op lokaal en regionaal niveau en mag er nooit toe leiden dat centrale diensten van de lidstaten in de plaats zouden treden van de lokaal en regionaal verantwoor- delijken. Wel wijst het Comité erop dat de uitvoering van dit actieprogramma financiële gevolgen voor de plaatselijke overheden zal hebben en dat zij bijgevolg ook voor de toe te wijzen financiële middelen in aanmerking dienen te komen. 12. Gezien de belangrijke rol van deze bestuurslagen in hulpverlening en civiele bescherming dringt het Comité erop aan de grote vergaderingen van gekozenen als vertegenwoordi- gers der lidstaten te laten deelnemen aan het in artikel 4 van de ontwerpbeschikking bedoelde raadgevend comité dat de Commissie bij de uitvoering van het actieprogramma zal bijstaan. 13. Het Comité van de Regio’s wenst te wijzen op de specifieke situatie in grensgebieden: vaak is het zo dat er in het ene land een uitgebouwd netwerk van civiele bescherming aanwezig is, dat echter omwille van administratieve en bureau- cratische regels niet in het buurland kan worden ingezet. Het actieprogramma zou moeten uitgebreid worden met een onderdeel dat er specifiek op gericht is om grensoverschrijden- de samenwerking op het vlak van civiele bescherming te vergemakkelijken en uit te bouwen. Besluit 14. Het Comité van de Regio’s brengt een gunstig advies uit over het voorstel van beschikking betreffende een nieuw actieprogramma voor de civiele bescherming, voor zover rekening wordt gehouden met de opmerkingen in de paragra- fen 11, 12 en 13. Brussel, 3 juni 1999. De voorzitter van het Comité van de Regio’s Manfred DAMMEYER