title: Rozporządzenie Rady (WE) nr 1601/1999 z dnia 12 lipca 1999 r. nakładające ostateczne cło wyrównawcze i stanowiące o ostatecznym poborze nałożonego cła tymczasowego na druty ze stali nierdzewnej o średnicy mniejszej niż 1 mm pochodzące z Indii oraz kończące postępowanie dotyczące przywozu drutów ze stali nierdzewnej o średnicy mniejszej niż 1 mm pochodzących z Republiki Korei

eurovoc_concepts:
India
South Korea
import
monetary compensatory amount
steel
wire

text: 56 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 32 31999R1601 22. 7. 1999 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 189/26 ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1601/1999 z dnia 12 lipca 1999 r. nakładające ostateczne cło wyrównawcze i stanowiące o ostatecznym poborze nałożonego cła tymczasowego na druty ze stali nierdzewnej o średnicy mniejszej niż 1 mm pochodzące z Indii oraz kończące postępowanie dotyczące przywozu drutów ze stali nierdzewnej o średnicy mniejszej niż 1 mm pochodzących z Republiki Korei RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej (1), w szczególności jego art. 14 i 15, uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym, a także mając na uwadze, co następuje: (1) (2) (A) ŚRODKI TYMCZASOWE Komisja, rozporządzeniem (WE) nr 619/1999 (2) (zwa- nego dalej „rozporządzeniem tymczasowym”), nałożyła tymczasowe cła wyrównawcze na przywóz drutów ze stali nierdzewnej o średnicy mniejszej niż 1 mm (zwanych dalej „drutami cienkimi” lub „przedmiotowym produktem”), pochodzących z Indii oraz z Republiki Korei (zwanej dalej „Koreą”), i oznaczonych kodem CN ex 7223 00 19. (B) DALSZA PROCEDURA Po ujawnieniu zasadniczych faktów oraz względów, na podstawie których zdecydowano o nałożeniu tymczaso- wych środków na przywóz cienkich drutów pochodzą- cych z Indii i Korei (zwanym dalej „ujawnieniem”), kilka zainteresowanych stron przedłożyło uwagi na piśmie. Strony, które się o to zwróciły, uzyskały także możliwość poddania się ustnemu przesłuchaniu. (3) Komisja kontynuowała poszukiwania i weryfikację wszyst- kich informacji, które uznała za niezbędne do ostatecz- nych ustaleń. z (4) Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych fak- tach i względach, na podstawie których zamierza się zale- cić i) nałożenie ostatecznych ceł wyrównawczych na przy- wóz kwot zabezpieczonych cłem tymczasowym od tego przywozu oraz ii) zakończenie postępowania przeciw przywozowi z Korei bez nałożenia środków. Stronom wyznaczono także okres, w którym mogły składać oświadczenia w związku z tym ujawnieniem. ostateczne pobranie Indii oraz (1) Dz. U. L 288 z 21. 10. 1997, str. 1. (2) Dz. U. L 79 z 24. 3. 1999, str. 60. (5) (6) (7) (8) (9) (10) Uwagi w formie pisemnej i ustnej złożone przez strony zostały rozważone i, jeżeli uznano to za właściwe, tymcza- sowe ustalenia zostały odpowiednio zmienione. (C) PRZEDMIOTOWY PRODUKT I PRODUKT PODOBNY Przedmiotowym produktem są druty cienkie, zawierające wagowo 2,5 % lub więcej niklu, inne niż te zawierające wagowo 28 % lub więcej niklu, ale nie więcej niż 31 % niklu oraz 20 % lub więcej chromu, ale nie więcej niż 22 % chromu. Podczas tymczasowego etapu dochodzenia ustalono, że istniały różnice we właściwościach fizycznych i zastosowa- niach między drutami objętymi obecnym dochodzeniem, tj. o średnicy 1 mm lub większej (drut gruby) i drutami o średnicy mniejszej niż 1 mm (drut cienki). Z tych wzglę- dów okazało się także, że nie istniała, albo istniała jedynie w bardzo ograniczonym stopniu, możliwość wzajemnego wymiennego zastosowania drutu grubego i drutu cien- kiego. Jednakże w rozporządzeniu tymczasowym stwier- dzono również, że kwestia, czy można dokonać wyraź- nego rozróżnienia między tymi dwoma produktami będzie dalej badana aż do ostatecznego rozstrzygnięcia. Na podstawie dalszych informacji uzyskanych od zainte- resowanych stron ustalono, że drut gruby i drut cienki sta- nowią dwa różne produkty ze względu na ich odmienne właściwości fizyczne i wykorzystanie dla odmiennych zastosowań Po pierwsze, w odniesieniu do właściwości fizycznych, wytrzymałość na rozciąganie, ziarnista struk- tura i powłoka drutów jest inna dla drutów grubych i cien- kich Po drugie, w odniesieniu do różnych zastosowań tych dwóch produktów, ustalono, że drut gruby jest wykorzys- tywany w budownictwie do trwalszych zastosowań, takich jak elementy łączne, produkty do zbrojenia murów, druty do spawania itp. Natomiast drut cienki jest wykorzysty- wany zasadniczo do zastosowań precyzyjnych, takich jak ekrany i filtry (splatane siatki druciane z małymi otworami służące do filtrowania bardzo drobnych lub małych czą- stek (na przykład filtry przeciwpyłowe lub filtry che- miczne), do celów medycznych/chirurgicznych itp. Na podstawie powyższych ustaleń stwierdzono, że druty cienkie i grube są dwoma różnymi produktami, które posiadają różne właściwości fizyczne i różne zastosowa- nia, oraz że z punktu widzenia użytkownika drutów nie mogą być one stosowane wymiennie. Ponieważ nie zostały przedstawione przez zainteresowane strony żadne argumenty w odniesieniu do tymczasowych ustaleń Komisji w sprawie przedmiotowego produktu oraz złożone oświadczenia w sprawie produktu podobnego, zostają niniejszym potwierdzone fakty i ustalenia okre- ślone w akapitach 8–12 rozporządzenia tymczasowego. 11/t. 32 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 57 (D) SUBSYDIA I. INDIE 1. System „paszportowy” (PBS) i system „paszportowy” uprawnienia celnego (DEPB) (11) Rząd Indii („RI”) i dziewięciu wywożących producentów twierdziło, że te systemy, opisane w akapitach 14–25 i 26–35 rozporządzenia tymczasowego, zostały błędnie ocenione przez Komisję w odniesieniu do zakresu subsy- diowania oraz wielkości korzyści podlegających wyrówna- niu. W szczególności, twierdzą oni, że ocena Komisji doty- cząca korzyści uzyskanych z tych systemów była nieprawidłowa, ponieważ zgodnie z art. 2 rozporządzenia nr 2026/97 (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawo- wym”) wyłącznie nadmierny zwrot cła może być uzna- wany jako subsydium. (12) Komisja użyła następującej metody w celu ustalenia, czy PBS i DEPB stanowią subsydia podlegające wyrównaniu oraz w przypadku odpowiedzi pozytywnej, obliczenia kwoty korzyści. Na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) ii) rozpo- rządzenia podstawowego, Komisja stanęła na stanowisku, że systemy te angażują finansowy wkład RI, ponieważ przychód rządu (tj. należności przywozowe od przywozu), należny w innym wypadku, nie jest pobrany. Istnieje także korzyść dla otrzymującego, ponieważ producenci wywo- żący nie musieli zapłacić zwykłych należności celnych przywozowych. produkcyjne są upoważnieni do otrzymywania korzyści wynikających z PBS i DEPB. Stąd, PBS i DEPB nie są zgodne z przepisami załączników I–III. Ponieważ niniejszym wyją- tek od definicji subsydium z art. 2 rozporządzenia podsta- wowego nie ma zastosowania, korzyścią podlegającą wyrównaniu jest zmniejszenie całkowitych należności cel- nych przywozowych zazwyczaj należnych od wszystkich przywozów. (15) Z powyższego jasno wynika, że nadmierne zwolnienie z należności celnych przywozowych jest podstawą oblicza- nia kwoty korzyści tylko w przypadku systemów ceł zwrotnych lub systemów ceł zwrotnych od substytutów bona fide. Ponieważ ustalono, że PBS i DEPB nie spełniają kryteriów żadnej z tych dwóch kategorii, korzyścią jest cał- kowite zwolnienie należności celnych przywozowych, a nie jakikolwiek przypuszczane nadmierne zwolnienie. (16) RI oraz dziewięciu producentów wywożących argumento- wał, że traktowanie tych systemów jest niezgodne z tymczasowymi ustaleniami w równorzędnym postępowa- niu antydumpingowym, ponieważ Komisja przyznała w postępowaniu antydumpingowym odliczenie dla należ- ności celnych przywozowych niezapłaconych w ramach PBS i DEPB dla przywożonych środków inwestycyjnych i produkcyjnych rzeczywiście zużytych do produkcji wywożonych produktów. (13) Jednakże art. 2 ust. 1 lit. a) ii) rozporządzenia podstawo- wego przewiduje wyjątki od zasady ogólnej dla, miedzy innymi, systemów ceł zwrotnych i systemów ceł zwrot- nych od substytutów zgodne ze ścisłymi zasadami ustano- wionymi w i) załącznika I, w załącznikach II (definicja i zasady systemów ceł zwrotnych) oraz III (definicja i zasady systemów ceł zwrotnych od substytutów) rozpo- rządzenia podstawowego. (17) (14) Analiza przeprowadzona przez Komisję ujawniła, że ani PBS, ani DEPB nie są systemami ceł zwrotnych lub syste- mami ceł zwrotnych od substytutów. Systemom tym bra- kuje wbudowanego obowiązku do przywozu wyłącznie towarów, które są zużywane do produkcji towarów wywo- żonych (załącznik II do rozporządzenia podstawowego). Ponadto, nie ma działającego systemu weryfikacyjnego sprawdzającego, czy przywóz jest rzeczywiście używany w procesie produkcyjnym. Nie jest to system ceł zwrot- nych od substytutów, ponieważ przywożone towary nie muszą być w tej samej ilości i o tych samych właściwo- ściach co środki inwestycyjne i produkcyjne ze źródeł kra- jowych, które zostały zużyte do wytwarzania produktów wywożonych (załącznik III do rozporządzenia podstawo- wego). W końcu, producenci wywożący kwalifikują się do otrzymywania korzyści wynikających z PBS i DEPB bez względu na to, czy w ogóle przywożą jakiekolwiek środki inwestycyjne i produkcyjne. W celu uzyskania korzyści wystarczy, aby eksporter po prostu wywiózł towary, bez potrzeby wykazania, że jakikolwiek środek inwestycyjny i produkcyjny został rzeczywiście przywieziony; zatem, producenci wywożący zaopatrujący się lokalnie w środki inwestycyjne i produkcyjne i nie przywożący towarów, inwestycyjne i które mogą być użyte jako środki Jednakże na podstawie art. 2 ust. 10 lit. b) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, rozporządzenia (WE) nr 384/96 (1), odliczenie było przyznawane wyłącznie wtedy, gdy wykazano, że materiały, od których zapłacono należności celne przywozowe, zostały fizycznie włączone w dany produkt sprzedawany na rynku krajowym, oraz że należności celne przywozowe nie zostały pobrane lub zrefundowane w odniesieniu do towarów wywożonych do Wspólnoty. Chociaż takie odliczenie ostatecznie zmniej- szy margines dumpingu, nie ma ono związku z dochodze- niem antysubsydyjnym, ponieważ ustalono już, że PBS i DEPB podlegają wyrównaniu, na podstawie przepisów rozporządzenia podstawowego, z przyczyn określonych powyżej. Jak wyjaśniono powyżej, po stwierdzeniu, że ist- nieje subsydium podlegające wyrównaniu, korzyścią otrzy- mującego jest pełna kwota cła przywozowego niezapłaco- nego przez producenta wywożącego od wszystkich transakcji przywozu. W tym względzie nie należy do Komisji odtwarzanie PBS i DEPB w celu ustalenia, które towary zostały fizycznie włączone, a które nie. Należy podkreślić ponadto, że analiza dotycząca podlegania przez system wyrównaniu oraz odliczenia środków inwestycyj- nych i produkcyjnych fizycznie włączonych są całkowicie odmienne w odniesieniu do celu, metodologii obliczania oraz podstawy prawnej. Celem badania odliczenia w dochodzeniu antydumpingowym jest dostosowane nor- malnych wartości. Badanie podlegania przez system wyrównaniu w postępowaniu antysubsydyjnym ma na celu ustalenie korzyści otrzymywanych przez eksportera na jego podstawie. Ponadto, metodologia obliczania jest (1) Dz. U. L 56 z 6. 3. 1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 905/98 (Dz. U. L 128 z 30. 4. 1998, str. 18). 58 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 32 inna w postępowaniu antydumpingowym i w postępowa- niu antysubsydyjnym. Podczas gdy w postępowaniu anty- dumpingowym odliczenie przyznaje się wyłącznie w odniesieniu do wywozu danych produktów do Wspól- noty, to w postępowaniu antysubsydyjnym korzyści bada się w odniesieniu do całkowitego wywozu wszystkich pro- duktów do wszystkich miejsc przeznaczenia, zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego oraz „Wytycz- nymi dla obliczania kwoty subsydium w postępowaniu w sprawie cła wyrównawczego” (zwanymi dalej „Wytycz- nymi obliczeniowymi”) (1). prowadzenie dalszego badania. Nawet jeżeli PBS i DEPB spełniają kryteria załączników II i III, należy stwierdzić, że nie istnieje rozsądny system weryfikacyjny. Normy środ- ków inwestycyjnych i produkcyjnych/wyników są wyka- zem możliwych pozycji, które mogą być używane w pro- cesie produkcyjnym i określają ich ilości. Jednakże normy nakładów/wyników nie są systemem weryfikacyjnym w rozumieniu ust. 5 załącznika II do rozporządzenia pod- stawowego. Normy te nie przewidują weryfikacji środków inwestycyjnych i produkcyjnych rzeczywiście zużytych w procesie produkcyjnym i nie przewidują systemu weryfi- kacyjnego sprawdzającego, czy te środki produkcji zostały rzeczywiście przywiezione. (18) RI oraz dziewięciu producentów wywozowych dalej argu- mentowało, że Komisja powinna zbadać, czy rzeczywiście miał miejsce nadmierny zwrot opłat przywozowych od środków inwestycyjnych i produkcyjnych zużytych w pro- cesie produkcyjnym. (19) Jak już wyjaśniono w akapitach 12–15, załączniki II i III zawierają zasady ustalania, czy system stanowi zwrot cła, czy też zwrot cła od substytutów. Nadmierne zwolnienie z należności celnych przywozowych jest podstawą dla obli- czenia kwoty korzyści wyłącznie w przypadku systemów ceł zwrotnych i systemów ceł zwrotnych od substytutów. Nie można przyjąć tego argumentu, ponieważ kwestia nadmiernego zwolnienia pojawia się wyłącznie w kontek- ście oceny poprawnie ustanowionych systemów ceł zwrotnych/systemów ceł zwrotnych od substytutów, a ustalono już, że PBS i DEPB nie są systemami ceł zwrot- nych lub systemami ceł zwrotnych od substytutów w rozu- mieniu i) załącznika I oraz załączników II i III do rozpo- rządzenia podstawowego. (20) RI i dziewięciu producentów wywożących twierdzi, że Komisja nie zbadała, czy RI stosuje system lub procedurę w celu potwierdzenia, które środki inwestycyjne i produk- cyjne są używane w procesie produkcyjnym produktów wywożonych i w jakich ilościach. RI twierdzi, że standar- dowe produkcyjnych i inwestycyjnych/wyników stanowią odpowiedni system weryfikacyjny. środków normy (22) RI i dziewięciu producentów wywożących zarzuca, że Komisja nieprawidłowo wyrównała wartość kwoty kre- dytu w pozwoleniu DEPB zamiast wartości netto przy sprzedaży pozwolenia. Jedno z przedsiębiorstw twierdzi- ło, że podatek z tytułu sprzedaży, który był płacony przy sprzedaży pozwolenia, powinien zostać odjęty od całko- witej kwoty subsydium. (23) Na podstawie obecnych przepisów DEPB, przedsiębior- stwo, które uzyskało pozwolenie, ma dwie możliwości: dokonać przywozu jakiegokolwiek produktu (z wyjątkiem pozycji wyszczególnionej na wykazie negatywnym) uży- wając kredytu do wyrównania należności celnych przywo- zowych lub przekazać pozwolenie stronie trzeciej. Jak wyjaśniono w akapicie 34 rozporządzenia tymczasowego, Komisja uważa, że „sprzedaż pozwolenia po cenie niższej niż wartość nominalna jest decyzją czysto handlową, która nie ma wpływu na korzyści otrzymane z systemu”. Ponadto, art. 7 rozporządzenia podstawowego wymienia elementy, które mogą być odjęte od kwoty subsydium. Opłaty zgłoszeniowe lub koszty koniecznie ponoszone celu zakwalifikowania się lub uzyskania subsydium mogą być odjęte od kwoty subsydium. Przekazanie kwoty niż- szej niż przyznana oraz podatek z tytułu sprzedaży nie mogą być uznawane za uzasadnione potrącenia w rozu- mieniu art. 7 rozporządzenia podstawowego ponieważ elementy te nie są kosztem koniecznie ponoszonym w celu zakwalifikowania się lub uzyskania subsydium. (21) Argument ten odnosi się do kwestii, czy PBS i DEPB mogą być traktowane jako systemy ceł zwrotnych lub systemy ceł zwrotnych od substytutów. Ponieważ ustalono, że PBS i DEPB nie są systemami ceł zwrotnych lub systemami ceł zwrotnych od substytutów w rozumieniu załączników II i III do rozporządzenia podstawowego, nie jest konieczne (1) Dz. U. C 394 z 17. 12. 1998, str. 6. (24) RI i dziewięciu producentów wywożących argumentowa- ło, że Komisja dwukrotnie wyrównywała część korzyści uzyskanych w ramach tych systemów w związku z pokry- ciem się obecnego postępowania oraz postępowania w sprawie prętów stalowych ciągnionych i szlifowanych lub polerowanych ze stali nierdzewnej. 11/t. 32 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 59 i prętów ze (25) Komisja postępowała według tej samej metody, która była używana dla antybiotyków (1) stali nierdzewnej (2). Na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, kwota subsydium podlegającego wyrów- naniu została ustalona poprzez wydzielenie wartości całkowitego subsydium od poziomu całkowitego wywo- zu. Ponieważ subsydia wywozowe były związane nie z wywozem danego towaru, lecz z całością wywozu przed- siębiorstw, Komisja uznała za właściwe użycie tej właśnie metody. Przy użyciu tej metody nie miało miejsca pod- wójne liczenie korzyści już policzonych jako podlegające środkom wyrównawczym, ponieważ subsydia zostały wydzielone od całkowitego wywozu. w rozporządzeniu tymczasowym. Komisja określiła śred- nią okresów amortyzacji używanych przez wszystkich producentów wywożących produkujących dany towar i ustaliła średni okres amortyzacji na dwanaście lat. Okres ten został użyty w tymczasowych ustaleniach i zostanie potwierdzony na etapie ostatecznym. Kwota subsydium w ramach EPCGS została podzielona na dwanaście lat zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. (30) Jedno z przedsiębiorstw argumentowało, że jego dobra inwestycyjne były amortyzowane przez dwadzieścia jeden lat, oraz że ten okres amortyzacji powinien zostać użyty zamiast średniej dwunastu lat. (26) Jedno z przedsiębiorstw, Raajratna Metal Industries Ltd, zakwestionowała metodę użytą przez Komisję w oblicza- niu kwoty korzyści uzyskanej ze systemów PBS i DEPB. Przedsiębiorstwo to utrzymuje, że pod uwagę powinny zostać wzięte wyłącznie kredyty uzyskane na dany produkt w czasie trwania postępowania. Kwota ta, jak utrzymuje to przedsiębiorstwo, powinna być wydzielona od właściwego obrotu wywozowego danego towaru w celu wyliczenia korzyści. (31) (27) Komisja jest zdania, że jeżeli zostałby przyjęty ten argu- ment, skutkiem byłoby wyrównanie potencjalnych, a nie rzeczywistych korzyści otrzymanych w trakcie dochodze- nia. Skoro nie można uznać, że przedsiębiorstwo otrzymy- wało subsydium, aż do momentu, w którym kredyt został wykorzystany, Komisja zdecydowała, że właśnie całkowite wypłacone kwoty najlepiej odzwierciedlają prawdziwą korzyść uzyskaną przez przedsiębiorstwo. Dlatego argu- ment ten został odrzucony. 2. Program wspierania przywozu dóbr inwestycyjnych promujący wywóz (EPCGS) (32) (28) Trzy przedsiębiorstwa przedstawiły twierdzenie dotyczące programu wspierania przywozu dóbr inwestycyjnych promującego wywóz (EPCGS), opisanego w akapitach 36–39 rozporządzenia tymczasowego. Dotyczą one podziału korzyści w uzupełnieniu do okresu amortyzacji środków trwałych. Jak wyjaśniono powyżej, służby Komisji, przy przyjmowa- niu ustaleń końcowych określiły normalny okres amorty- zacji dóbr inwestycyjnych w branży drutów ze stali nie- rdzewnej tj. dwanaście lat, na podstawie średniego okresu używanego przez współpracujących producentów wywo- żących z Indii. Jest to zgodne z wymaganiami art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, który stanowi, że w przy- padku gdy subsydium może być związane z nabyciem aktywów trwałych, kwotę subsydium podlegającego wyrównaniu oblicza się poprzez rozłożenie subsydium na okres, który odzwierciedla normalny okres amortyzacji takich aktywów w danym przemyśle. W świetle tego prze- pisu, nie jest właściwe używanie szczególnego okresu amortyzacji przedsiębiorstwa. Dlatego to twierdzenie zostało odrzucone. 3. System zwolnienia z podatku dochodowego Jedno z przedsiębiorstw, Drawmet Wires Ltd, nie przedsta- wiło kopii deklaracji podatku dochodowego w nieprzekra- czalnym terminie ustalonym przez Komisję i dlatego zostało uznana za niewspółpracujące do celów zwolnienia z podatku dochodowego. Po ujawnieniu, przedsiębiorstwo to przedłożyło kopię deklaracji podatkowej, z której wyni- kało, że nie uzyskano żadnych korzyści w ramach tego systemu. Dlatego margines subsydium dla Drawmet Wires Ltd jest dostosowany do 8,5 %. 4. Kwota subsydiów podlegających wyrównaniu (29) Argumentowano, że zaistniała rozbieżność między okresem amortyzacji użytym w liście ujawniającym oraz (1) Dz. U. L 273 z 9. 10. 1998, str. 4. (2) Dz. U. L 202 z 18. 7. 1998, str. 44. (33) Biorąc pod uwagę ustalenia końcowe, odnoszące się do różnych systemów określonych powyżej, kwota subsy- diów podlegających wyrównaniu dla każdego z producen- tów wywożących podlegających dochodzeniu wynosi: 60 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 32 Drawmet Wires Indore Wire Isinox Steel Kei Industries Macro Bars Mukand Ltd Raajratna Venus Wire PBS DEPB EPCGS Podatek docho- dowy 1,4 % 7,7 % 4,3 % 0,0 % 9,6 % 7,5 % 23,3 % 19,8 % 7,1 % 10,7 % 5,8 % 0,0 % 12,6 % 5,7 % 13,7 % 14,3 % 0,0 % 0,9 % 0,0 % 0,0 % 0,0 % 0,0 % 0,0 % 0,0 % 0,0 % 0,0 % 0,0 % 0,0 % 3,2 % 0,0 % 5,9 % 1,3 % Suma 8,5 % 19,3 % 0,1 % 0,0 % 25,4 % 13,2 % 42,9 % 35,4 % (34) Kwota subsydium ostatecznie ustalonego dla przedsię- biorstw indyjskich innych niż współpracujące w tym dochodzeniu, wyrażona jako udział procentowy ceny netto franco granica Wspólnoty, wynosi 44,4 %, która to kwota jest sumą najwyższych kwot przyznanych współ- pracującym eksporterom z każdego systemu. II. KOREA 1. Programy pożyczkowe a) Obliczanie wzorcowej stopy procentowej (35) RK („RK”) twierdził, że w odniesieniu do obliczania kwoty subsydium w przypadku pożyczek, należało wziąć pod uwagę koszt dla rządu, a nie korzyść dla otrzymującego, powołując się na art. 19 ust. 4 i art. 6 ust. 1 lit. a), oraz lit. k) i l) załącznika I Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych (Agreement on subsidies and countervailing measures (ASCM)). (36) Uznaje się, że przepisy, na które powołuje się RK, nie mają zastosowania do programów pożyczkowych podlegają- cych dochodzeniu. art. 19 ust. 4 ASCM ustala, że nie nakłada się cła wyrównawczego w kwocie wyższej od wysokości subsydium, którego istnienie ustalono, obliczo- nego na podstawie przyznanych korzyści. Przestrzegano tego przepisu, ponieważ postępowano według wyraźnych zasad dotyczących obliczania subsydium w przypadku pożyczek, tj. art. 5 i art. 6 lit b) rozporządzenia podstawo- wego, które inkorporuje art. 14 lit. b) ASCM. Zasady te wyraźnie ustalają, że subsydium powinno być obliczone w odniesieniu do korzyści, które są różnicą między kwotą, którą płaci przedsiębiorstwo otrzymujące pożyczkę a kwotą, którą przedsiębiorstwo zapłaciłoby za porówny- walną pożyczkę zaciągniętą na warunkach rynkowych. art. 19 ust. 4 ASCM nie stwarza wymogu obliczania sub- sydium na podstawie kosztu dla rządu. art. 6 ust. 1 lit a) ASCM dotyczy domniemania poważnego uszczerbku w pewnych okolicznościach, co nie ma zastosowania do postępowania w sprawie ceł wyrównawczych. Litera k) załącznika I do ASCM, odzwierciedlona w załączniku I do rozporządzenia podstawowego, przewiduje specjalne zasady dla kredytów eksportowych. Które stanowią wyją- tek od ogólnych zasad obliczania subsydiów. Litera l) sama w sobie nie ustanawia, że obliczanie według kosztów dla rządu przeważa nad wyraźnymi zasadami art. 5 i art. 6 lit. b) rozporządzenia podstawowego, w szczególności z tego powodu, ze pozycja ta była już umieszczona w przy- kładowym wykazie subsydiów wywozowych przyjętej podczas Rundy Tokijskiej negocjacji GATT, w czasie, gdy obliczanie na podstawie korzyści dla otrzymującego nie było jeszcze włączone do zasad WTO. (37) Ponadto, RK twierdził, że porównanie odsetek zapłaco- nych w ramach programu pożyczek rządowych z odset- kami od pożyczek zaciągniętych na warunkach rynko- wych stanowiłoby błędne założenie, że odsetki od wszystkich pożyczek w gospodarce są takie same. (38) Komisja nie zakłada, że wszystkie pożyczki są takie same, lecz użyła jako wzorcowych tych pożyczek, które mogą być uznane za porównywalne na podstawie terminu spłaty, sumy głównej i celu pożyczki, jak jest wymagane w ramach art. 6 lit b) rozporządzenia podstawowego. (39) W końcu, RK twierdził, że odpowiednią wzorcową stopą procentową powinna być ta, która jest płacona od porów- nywalnej pożyczki przyznanej w tym samym czasie co przedmiotowa pożyczka, a nie stopa procentowa przewa- żająca w czasie trwania dochodzenia, ponieważ w czasie trwania dochodzenia stopa procentowa była wyższa niż zazwyczaj ze względu na kryzys finansowy. (40) Podczas dochodzenia ustalono, że stopy procentowe dla pożyczek przyznanych na zasadach rynkowych odzwier- ciedlają warunki rynkowe poprzez zmiany w czasie. Takie pożyczki miały takie same stopy procentowe w okresie dochodzenia bez względu na to, czy zostały przyznane w tym samym czasie co pożyczka rządowa czy też nie. W związku z tym, Komisja nie odchodzi od swojej normal- nej praktyki ustanowionej w rozporządzeniu podstawo- wym oraz wytycznych w sprawie obliczania. Zatem twier- dzenie to zostało odrzucone. 11/t. 32 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 61 (41) Dwóch koreańskich producentów wywożących twierdzi- ło, że podział pożyczek dokonany przez Komisję na pięć kategorii na podstawie sumy głównej jest arbitralny i nie- zgodny z praktyką banków koreańskich, a w konsekwen- cji ustalenie stopy procentowej na podstawie kwoty pożyczki nie stanowi odpowiedniej metodologii ustalania wzorcowej stopy procentowej. Jeden z koreańskich produ- centów wywożących twierdził, że ponieważ banki koreań- skie nie biorą pod uwagę wysokości kwoty pożyczki w ustalaniu czynników stopy procentowej, Komisja powinna użyć jako jedynego wzorca rzeczywistą średnią stopę procentową producenta płaconą od pożyczek zacią- gniętych na warunkach rynkowych. Dwóch koreańskich producentów wywożących twierdziło także, że Komisja powinna użyć stóp procentowych od pożyczek handlo- wych jako wzorcowych stóp procentowych dla pożyczek EXIM-SM. (42) W odpowiedzi na te twierdzenia uznaje się, że art. 6 lit. b) rozporządzenia podstawowego stwierdza jasno, że wzor- cem dla obliczania subsydium jest porównywalna pożyczka zaciągniętą na warunkach rynkowych, którą przedsiębiorstwo mogło rzeczywiście uzyskać na rynku. Dlatego, praktyką Wspólnoty w tym obszarze, jak usta- lono w wytycznych obliczeniowych, jest porównanie pożyczek o podobnej kwocie, celu i terminie spłaty. Pożyczki handlowe (tj. pożyczki krótkoterminowe dla spe- cjalnych celów operacyjnych) uzyskane przez koreańskich producentów wywożących są odmienne co do celu (patrz akapit 126 rozporządzenia tymczasowego) oraz okresu pożyczki od badanych pożyczek EXIM-SM i dlatego nie są pożyczkami porównywalnymi. Dlatego twierdzenia te zostały odrzucone. (43) Dwóch koreańskich producentów wywożących argumen- towało dalej, że Komisja użyła wyjątkowo wysokich stóp procentowych wynikających z kryzysu finansowego w Korei jako wzorca dla obliczania subsydium wynikają- cego z pożyczek udzielonych przed kryzysem. (44) art. 6 lit. b) rozporządzenia podstawowego stanowi, że korzyść oblicza się przez porównanie stóp procentowych od pożyczek rządowych ze stopami procentowymi od porównywalnych pożyczek zaciągniętych na warunkach rynkowych. W celu dokonania tego, porównano średnie stopy procentowe od pożyczek rządowych ze średnimi stopami procentowymi od porównywalnych pożyczek rynkowych w czasie trwania postępowania. Dlatego twier- dzenie to zostało odrzucone. b) Pożyczka na produkcję sieci rybackich (FNPL) (45) RK twierdził, że ponieważ pożyczka ta była przeznaczona dla branży sieci rybackich, nie przyznawała korzyści dla eksportera drutów ze stali nierdzewnej, ani nie była przeznaczona dla branży stali nierdzewnej. Ponadto, przedsiębiorstwo produkujące zarówno sieci rybackie, jak i druty ze stali nierdzewnej, zarządzała osobno środkami finansowymi oraz rachunkowością. jak przyznał RK, (46) W trakcie dochodzenia ustalono, że wywożący producenci drutów ze stali nierdzewnej otrzymali taką pożyczkę, która podlega wyrównaniu, ponieważ, jest przeznaczona dla branży sieci rybackich. Uznaje się, że nie ma znaczenia to, że przedmiotowy system, nie jest prze- znaczony dla branży produkującej produkt, w sprawie któ- rego prowadzone jest postępowanie tak długo, jak pro- gram jest przeznaczony dla danej branży jako taki i korzyści wynikające z niego mogą być powiązane z pro- dukcją danego produktu. Chodzi o ostatnie zastrzeżenie, ponieważ subsydiowana pożyczka zmniejszyła całkowite koszty finansowania producenta, co stanowi korzyść dla danego produktu. Nie przedstawiono dowodów na to, że zarządzanie środkami finansowymi przez zainteresowa- nych producentów wywożących było prowadzane w taki sposób, aby przyznanie pożyczki nie wpłynęło na całko- wite koszty finansowania przedsiębiorstwa. Dlatego twier- dzenie to zastało odrzucone. c) Pożyczki na rozpoczęcie działalności przez MSP oraz promocję (SME-SPFL) (47) RK twierdził, że pożyczki typu C przyznane przez Pusan Metropolitan City Support Fund Establishment and Ope- ration By-law nie były zależne od wyników osiąganych w wywozie, ponieważ osiem głównych i dwanaście dodat- kowych kryteriów ustalających możliwość uzyskania pożyczki jest kryteriami obiektywnymi i neutralnymi. Jed- nym czynnikiem związanym z wywozem jest fakt, że szczególnie bierze się pod uwagę MSP, których sprzedaż na wywóz stanowi więcej niż 20 % całkowitego obrotu. Celem tego systemu jest nie wspieranie wywozu, lecz uży- wanie udziału wywozu jako pośredniego wskaźnika dzia- łań z zakresu rozwoju technicznego. (48) Uznaje się, że nawet jeżeli warunek związany z wynikami osiąganymi w wywozie jest jednym z kilku kryteriów, nie- mniej jednak powoduje, że system zależy od wyników osiąganych w wywozie i dlatego jest specyficzny. Ustalono jasno w art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego, że subsydia zależne prawnie lub faktycznie, bez względu na to, czy jako jeden, czy też jeden z kilku warunków, od wyników osiąganych w wywozie, uznaje się za specyficz- ne. Ponieważ jednym z czynników branych pod uwagę przez instytucję przyznającą pożyczkę jest osiągnięcie minimalnego udziału wywozu w całkowitym obrocie, wymóg zależności wyników osiąganych w wywozie jest spełniony, ponieważ przedsiębiorstwa mogły nie uzyskać korzyści bez przekraczania pewnego poziomu sprzedaży na wywóz. Dlatego twierdzenie RK zostało odrzucone. 62 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 32 d) Pożyczka przedsiębiorców na (TDBL)/Fundusz wspierania nauki i techniki (STPF) rozwój dla techniczny (49) RK twierdził, że programy te zapewniają pomoc dla dzia- łań badawczych zgodnie z art. 8 ust. 2 lit. a) ASCM i dla- tego nie mogą podlegać badaniu oraz nie podlegają wyrównaniu. Ponadto, rozwój techniczny, a także wspie- ranie nauki i techniki są kryteriami obiektywnymi i neu- tralnymi w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) ASCM, a pro- gramy są ogólnie dostępne dla wszystkich branż, które inwestują w projekty rozwoju technicznego i dlatego nie są one specyficzne. W odniesieniu do STPF, RK twierdził dalej, że skoro Ministerstwo Nauki i Techniki posługuje się kryteriami przejrzystymi i obiektywnymi, nie może podej- mować uznaniowych decyzji co do projektów prioryteto- wych, oraz że Komisja nie przedstawiła żadnych dowodów na wsparcie wniosku, że decyzje były podejmowane uzna- niowo. (50) Stwierdzenie, że oba programy nie mogą podlegać bada- jakie niu zostało odrzucone z tych samych powodów, określono w akapitach 75–77. Nie dostarczono żadnych dowodów, które oddaliłyby wątpliwości zawarte w tym- czasowych ustaleniach, że TDBL był przyznawany pew- nym branżom inwestującym w określone projekty usta- lone przez Ministerstwo Handlu i Przemysłu. Także w odniesieniu do STPF, nie dostarczono żadnej informacji co do kryteriów, którymi kieruje się Ministerstwo Nauki i Techniki. Podczas dochodzenia ustalono, że Ministerstwo Nauki i Techniki w rzeczywistości decydowało od czasu do czasu co do projektów priorytetowych. Uznaje się, że jest to wystarczającym dowodem do ustalenia, że STPF jest de facto specyficzne w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. c) rozpo- rządzenia podstawowego. W związku z tym, odrzuca się twierdzenie, że te systemy nie są specyficzne. (54) Uznaje się, że argumenty te mają zastosowanie do „kredy- tów eksportowych” określonych pod lit. k) załącznika I do rozporządzenia podstawowego. Jak już wyjaśniono w rozporządzeniu tymczasowym w akapitach 129 i 130, pożyczki EXIM-EC (przed przekazaniem), EXIM-SM i EXIM-FIC nie są uznawane za „kredyty eksportowe” i nie są objęte zakresem lit. k) załącznika I do rozporządzenia podstawowego. Dlatego twierdzenia te zostały odrzucone (55) RK argumentował, że EXIM-FIC nie zależy ani od wyników osiąganych w wywozie, ani od użycia towarów krajowych zamiast przywożonych w rozumieniu art. 3 ust. 1 ASCM. RK twierdził także, że ponieważ EXIM-FIC jest dostępny dla wielu branż oraz ponieważ kryterium inwestycji zagra- nicznych jest kryterium obiektywnym i neutralnym w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) ASCM, EXIM-FIC nie jest specyficzny. (56) W odpowiedzi na te argumenty Komisja stwierdziła, że pożyczki EXIM-FIC są dostępne wyłącznie dla przedsię- biorstw, które inwestują za granicą i dlatego są specyficzne w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podsta- wowego, ponieważ nie są oparte na kryterium neutralnym, jak wyjaśniono poniżej w akapitach 80–84 poniżej. Uznano, że EXIM-FIC nie zależy ani od wyników osiąga- nych w wywozie, ani od użycia towarów krajowych zamiast przywożonych w rozumieniu art. 3 ust. 1 ASCM. 2. System zwrotu stałej kwoty e) Pożyczki na finansowanie wywozu (51) Jeden z koreańskich producentów wywożących twierdził, że Komisja nie uznała pewnych zweryfikowanych infor- macji oraz popełniła błąd obliczeniowy w ustalaniu korzyści wynikających z pożyczek EXIM-SM. (57) RK stwierdził, że system ten jest systemem ceł zwrotnych w rozumieniu i) załącznika I, załączników II i III do ASCM, a ponadto stwierdził, że zwrot opłat przywozowych nie jest dokonywany w kwocie wyższej niż ta nałożona na przywożone środki inwestycyjne i produkcyjne zużyte do wytwarzania produktów wywożonych, przy poczynieniu odliczenia na odpady. (52) Uznaje się to twierdzenie za uzasadnione. Dokonano wła- ściwych dostosowań w zakresie całkowitej kwoty subsy- dium wobec odpowiedniego przedsiębiorstwa. (53) RK twierdził, że ponieważ pożyczki EXIM-EC (przed prze- kazaniem), EXIM-SM i EXIM-FIC zostały przyznane ze sto- pami wyższymi niż te, które EXIM rzeczywiście zapłacił za fundusze, pożyczki EXIM-EC, EXIM-SM i EXIM-FIC nie podlegają wyrównaniu. Ponadto argumentowano, że przy- pis 5 do art. 3 ust. 1 lit. a) ASCM stanowi, że środki, okre- ślone w załączniku I, jako nie będące subsydiami wywo- tego lub zowymi nie jakiegokolwiek innego przepisy ASCM. są zakazane na podstawie (58) W odpowiedzi na te argumenty uznano, że ponieważ nie ma obowiązku przywozu jakichkolwiek środków inwesty- cyjnych i produkcyjnych do wytwarzania towarów wywo- żonych, system zwrotu stałej kwoty nie jest ani systemem ceł zwrotnych, ani systemem ceł zwrotnych od substytu- tów w rozumieniu i) załącznika I, załączników II i III do ASCM. W rzeczywistości, koreański system zwrotu stałej kwoty jest objęty ogólną definicją subsydium zgodnie z art. 2 rozporządzenia podstawowego, które inkorporo- wało art. l ASCM. Stanowi on subsydium, jako że RK dokonuje wkładu finansowego w formie dotacji opartej na wartości FOB wywozu oraz oznacza bezpośrednią korzyść dla otrzymującego. Jest on subsydium zależnym prawnie od wyników osiąganych w wywozie i dlatego jest uzna- wany za specyficzny na podstawie art. 3 ust. 4 lit. a) 11/t. 32 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 63 rozporządzenia podstawowego. W rezultacie, zagadnienie nadmiernego zwolnienia z należności celnych przywozo- wych wymienionych w art. 2 ust. 1 lit. a) ii) rozporządze- nia podstawowego, nie pojawia się, ponieważ ma ono zna- czenie wyłącznie w przypadkach systemu ceł zwrotnych oraz systemu ceł zwrotnych od substytutów zgodnie z załącznikami I–III do rozporządzenia podstawowego. Dla- tego twierdzenia te zostały odrzucone. (59) RK stwierdził, że zgodnie z ust. 2 (II) załącznika II do ASCM, jeżeli nie istnieje system lub procedura umożliwia- jące ustalenie, czy nastąpiła nadpłata oraz jeżeli organy prowadzące dochodzenie uznają to za konieczne, przepro- wadzone zostanie dalsze badanie zgodnie z ust. 1 (II) załącznika II. RK twierdził, że ponieważ Komisja nie zba- dała, czy rzeczywiście miał miejsce nadmierny zwrot opłat przywozowych od środków inwestycyjnych i produkcyj- nych zużytych do wytwarzania produktów wywożonych, nie istnieje podstawa do stwierdzenia, że koreański system zwrotu stałej kwoty jest subsydium specyficznym na mocy art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego. (60) Uznaje się, że ten argument jest nieistotny, ponieważ ust. 2 (II) załącznika II do ASCM odnosi się do systemu ceł zwrot- nych którym, jak wyjaśniono powyżej, nie jest przedmio- towy program. W każdym razie, nawet jeżeli program ten był systemem ceł zwrotnych, ust. 5 (II) załącznika II i ust. 3 (II) załącznika III do rozporządzenia podstawowego prze- widują, że to na rządzie państwa wywożącego spoczywa ciężar przeprowadzenia takiego badania na podstawie ist- niejących transakcji. RK nie przeprowadził takiego bada- nia. Dlatego Komisja nie zbadała, czy w rzeczywistości ist- niał nadmierny zwrot opłat przywozowych od środków inwestycyjnych i produkcyjnych zużytych w produkcji produktów wywożonych. (61) Jeden z koreańskich producentów wywożących stwierdził, że argument Komisji, iż nie ma działającego systemu lub procedury w celu potwierdzenia, które środki inwestycyjne i produkcyjne są zużywane w produkcji towarów wywo- żonych oraz w jakiej ilości, nie jest uzasadniony, ponieważ refundacja cła jest dozwolona wyłącznie dla środków inwestycyjnych i produkcyjnych rzeczywiście zużytych do produkcji towarów wywożonych i dla rzeczywiście zapła- conego cła przywozowego. (62) W odpowiedzi na te argumenty uznaje się, że na podsta- wie systemu zwrotu stałej kwoty, kwota otrzymanych dotacji nie jest obliczana w stosunku do środków produk- cji rzeczywiście zużytych w procesie produkcyjnym lub cła przywozowego rzeczywiście zapłaconego, ale obliczana jest jako ryczałt w oparciu o całkowity wywóz. Dlatego te twierdzenia zostały odrzucone. (63) Jeden z koreańskich producentów wywożących argumen- tował dalej, że nie otrzymał żadnych korzyści z użycia tego systemu twierdząc, że zapłacił cła przywozowe od surowców użytych w produkcji danych towarów, wywiózł dany towar i kwota zwrotu cła jest niższa niż kwota, którą uzyskałby, gdyby został użyty system indywidualny. RK argumentował dalej, że koreański producent wywożący, który użył systemu zwrotu stałej kwoty cła dostarczył Komisji dowody, że zwrot opłat przywozowych, który otrzymał, jest o wiele niższy, niż nałożone na przywożone środki inwestycyjne i produkcyjne zużyte do produkcji towaru wywożonego w czasie postępowania. (64) W odpowiedzi na te argumenty uważa się, że, z powodów wyjaśnionych powyżej, płatności na podstawie systemu zwrotu stałej kwoty stanowią dotację opartą na wynikach osiąganych w wywozie i dlatego są specyficzne oraz pod- legają wyrównaniu na podstawie art. 3 ust. 4 lit. a) rozpo- rządzenia podstawowego. Ponadto, nieistotne jest, czy użycie systemu ceł zwrotnych byłoby bardziej korzystne dla wywożącego producenta, ponieważ wybrał on korzyści z systemu, który jest subsydium podlegającym wyrówna- niu. Z tego względu, odrzuca się te skargi. 3. Programy podatkowe a) Niespecyficzność ograniczeń dla przemysłu wytwórczego (65) W swoich tymczasowych ustaleniach Komisja stwierdziła, że pewne artykuły Tax Exemption and Reduction Control Law (TERCL) podlegają wyrównaniu, ponieważ są specy- ficzne na mocy art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podsta- wowego poprzez fakt, że są ograniczone do niektórych przedsiębiorstw, włączając przedsiębiorstwa z przemysłu wytwórczego. Te artykuły to: — artykuł 7 (specjalne obniżki i zwolnienia podatkowe dla małych i średnich podmiotów przemysłu wytwór- czego itd. ), — artykuł 8 (rezerwa na rozwój techniczny), — artykuł 9 (ulga podatkowa z tytułu wydatków na roz- wój techniki i siły roboczej), — artykuł 25 (ulga podatkowa z tytułu inwestycji w urzą- dzenia podnoszące produktywność), — artykuł 27 (tymczasowa inwestycyjna ulga podat- kowa). 64 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 32 (66) RK twierdził, że skoro przepisy tych artykułów są w prak- tyce dostępne szerokiemu gronu branż/przedsiębiorstw, nie są one specyficzne w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a), b) i c) ASCM i w związku z tym nie podlegają wyrównaniu (te ustępy ASCM są odzwierciedlone w art. 3 ust. 2 lit. a), b) i c) rozporządzenia podstawowego). W szczególności, RK podkreślił, że pojęcie „branża produkcyjna” jest zdefinio- wane bardzo szeroko oraz że w praktyce obejmuje dzie- siątki tysięcy subkategorii branż. (67) Podstawową zasadą specyficzności jest to, że subsydium, które zniekształca podział zasobów w gospodarce poprzez faworyzowanie jednych przedsiębiorstw kosztem innych, podlega wyrównaniu, jeżeli wyrządza szkodę. W przy- padku gdy kwalifikowalność do subsydium jest ograni- czona wewnątrz gospodarki na podstawie kryteriów nie będących kryteriami neutralnymi, przyjmuje się, że nastę- puje zniekształcenie podziału zasobów. Zasada ta jest pod- stawą dla art. 2 ust. 1 lit. a) ASCM oraz art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, które przewiduje, że sub- sydium jest specyficzne, jeżeli instytucja przyznająca, lub przepisy stosowane przez instytucję przyznającą, wyraź- nie ogranicza dostęp do subsydium do pewnych przedsię- biorstw. W tym przypadku, uważa się, że nawet wtedy, gdy pojęcie „przemysł wytwórczy” może być definiowane bardzo szeroko, przepisy wyżej wymienionych artykułów TERCL służą do ograniczenia korzyści uzyskanych na mocy tych przepisów do pewnych przedsiębiorstw poprzez uzależnienie kwalifikowalności od innych kryte- riów nie będących kryteriami neutralnymi, takich jak inwestycje w niektóre rodzaje produktów wysokiej tech- nologii lub inwestycje zagraniczne. (68) RK argumentował, że kryteria te są neutralne, ponieważ wszystkie przedsiębiorstwa mają jednakową szansę sko- rzystania z subsydium. Na przykład, argumentuje się, że subsydium dla przedsiębiorstw inwestujących za granicą nie jest specyficzne, ponieważ wszystkie przedsiębiorstwa mogą inwestować za granicą. Jednakże zgodnie z tym argumentem, subsydium ograniczone do przedsiębiorstw w sektorze włókienniczym nie jest specyficzne, ponieważ wszystkie przedsiębiorstwa „mogą” podjąć produkcję wyrobów włókienniczych. Jeżeli specyficzność przewi- dziana przez ASCM ma mieć jakikolwiek sens, musi obej- mować sytuacje, w których rządy uzależniają subsydia od warunków, o których wiadomo z góry, że poważnie ogra- niczą liczbę przedsiębiorstw mogących ubiegać się o sub- sydia; takie subsydia mają na celu faworyzowanie jednych przedsiębiorstwa kosztem innych. Z tego powodu, kryte- ria użyte przez RK do wyznaczenia odbiorców nie są „neu- tralne”, i jak wyjaśniono powyżej, nie mają one zastoso- wania horyzontalnego, jak wymaga tego art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego. Dlatego ustalono, że sub- podstawie wspomnianych sydia przyznawane na artykułów TERCL są specyficzne; poniżej podaje się szcze- góły w odniesieniu do systemów indywidualnych. b) Postępowanie sprzeczne z prawem (69) RK twierdził, że ponieważ skarżący w tym postępowaniu nie postawił zarzutów dotyczących przepisów podatko- wych niektórych artykułów. TERCL, nie mogą być one włączone do jakichkolwiek ustaleń w tym postępowaniu. Danymi artykułami są: — artykuł 5 (specjalna ulga podatkowa dla MSP), — artykuł 7 (specjalne obniżki i zwolnienia podatkowe dla małych i średnich podmiotów przemysłu wytwór- czego itd. ), — artykuł 27 (tymczasowa inwestycyjna ulga podat- kowa). (70) W szczególności RK twierdzi, że: i) artykuł 11 ASCM (art. 10 rozporządzenia podstawo- wego) wymienia informacje, które muszą być zawarte w skardze, obejmujące dowody istnienia subsydium oraz kwotę i charakter danego subsydium; ii) artykuł 12 ust. 1 ASCM (art. 11 rozporządzenia pod- stawowego) stwierdza, że zainteresowani członkowie oraz wszystkie zainteresowane strony w dochodzenia dotyczącego cła wyrównawczego mają być powiado- mieni, jakich informacji wymagają władze; iii) ustęp 7 załącznika VI ASCM (art. 26 ust. 3 rozporzą- dzenia podstawowego) stanowi, że normalną praktyką powinno być powiadomienie zainteresowanych przed- siębiorstw przed wizytą (weryfikacyjną) o charakterze weryfikowanych informacji oraz o tym, jakie dalsze informacje muszą być dostarczone. (71) RK twierdzi, że te postanowienia ASCM zostały zignoro- wane poprzez włączenie do ustaleń programów niezgło- szonych oraz że, ponadto, zarówno RK, jak i niektórzy współpracujący wywożący producenci nie mieli możli- wości podjęcia właściwej obrony. (72) W odpowiedzi na twierdzenia rządu Korei, uważa się, że nie można oczekiwać, aby przy składaniu skargi skarżący posiadali dokładną wiedzę o każdym szczególe progra- mów subsydiów w państwie trzecim, których dotyczą zarzuty. W obecnym przypadku, skarżący złożył wiele zarzutów dotyczących subsydiów podatkowych przyzna- nych na podstawie TERCL. Dochodzenie ujawniło inne subsydia podatkowe przyznawane na podstawie niektó- rych przepisów TERCL, które nie były szczegółowo wymienione w skardze, ale które mają bardzo podobny 11/t. 32 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 65 skutek do systemów, których dotyczą zarzuty. Wobec cha- rakteru tych subsydiów, w szczególności w świetle faktu, że są one przyznawane ogólnie na podstawie TERCL (prze- ciwko któremu wnoszący skargę złożył wiele zarzutów dotyczących subsydiów) stwierdza się, że Komisja jest uprawniona do ich badania oraz zalecenia działań wyrów- nawczych tam, gdy jest to za właściwe. c) Artykuł 8 TERCL (rezerwa na rozwój techniczny) (73) Dodatkowo do stwierdzenia rządu Korei dotyczącego nie- specyficzności przepisów tego artykułu, RK twierdził, że ten artykuł nie może stanowić podstaw do podjęcia dzia- łań antysubsydyjnych, jako że jest subsydium na badania i rozwój (BiR) w rozumieniu art. 8 ust. 2 lit. a) ASCM (ten ustęp ASCM jest odzwierciedlony w art. 4 ust. 2 rozporzą- dzenia podstawowego). (74) Zauważa się, że jeżeli subwencje BiR spełniające wymaga- nia art. 8 ust. 2 lit. a) ASCM są notyfikowane do WTO na mocy przepisów art. 8 ust. 3 ASCM, nie można rozpocząć dochodzenia przeciwko takiemu subsydium. W odniesie- niu do art. 8 TERCL, zauważa się, że Korea nie notyfiko- wała tego przepisu do WTO na mocy art. 8 ust. 3 ASCM. W związku z tym, Komisja była uprawniona do wszczęcia postępowania w sprawie tego przepisu TERCL. W odnie- sieniu do twierdzenia rządu Korei, że przepis ten nie daje podstaw do rozpoczęcia postępowania, a w związku z tym nie podlega wyrównaniu, zachęca się RK, aby uzasadnił to stwierdzenie. RK otrzymał taką możliwość od Komisji na początku dochodzenia, lecz nie uczynił tego. W tych oko- licznościach, można nałożyć środki wyrównawcze na korzyści uzyskane na podstawie tego artykułu. (75) W odniesieniu do zarzutów rządu Korei w sprawie niespe- cyficzności, system ten nie jest neutralny, ponieważ czyni rozróżnienie między zwykłymi przedsiębiorstwami a przedsiębiorstwami intensywnie wykorzystującymi tech- nologie. Te ostatnie otrzymują większe korzyści. Takie rozróżnienie wykazuje, że kryteria nie są neutralne oraz że wyłączają dużą liczbę przedsiębiorstw, dla których taki rozwój technologiczny nie jest konieczny. Z tych powo- dów oraz z powodów wymienionych w akapitach 67–70, uważa się, że art. 8 TERCL jest specyficzny i dlatego pod- lega wyrównaniu. d) art. 9 TERCL (ulga podatkowa z tytułu wydatków na rozwój techniki i zasobów ludzkich) (76) Dodatkowo do ogólnego stwierdzenia rządu Korei doty- czącego niespecyficzności przepisów tego artykułu, RK twierdził, że kryterium rozwoju techniki i zasobów ludz- kich jest obiektywne i neutralne w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) ASCM. Uważa się, że to kryterium nie jest neutralne ani w rozumieniu tego art. ASCM, ani w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego. Ten ostatni artykuł stawia wymóg, że warunki i kryteria obiektywne muszą być neutralne, o charakterze ekonomicznym oraz o zastosowaniu horyzontalnym. Uważa się, że przepisy wspomnianego art. TERCL nie mają charakteru horyzon- talnego, ponieważ oczywiste jest, że przedsiębiorstwa w jednym sektorze są bardziej nastawione na rozwój tech- niczny niż inne w innych sektorach i dlatego właśnie te przedsiębiorstwa mają największe szanse na skorzystanie z tego przepisu. RK, poprzez uchwalenie tego przepisu TERCL, przyznał nieproporcjonalne korzyści przedsiębior- stwom w niektórych sektorach przemysłowych. (77) Uważa się, że system ten jest specyficzny, ponieważ jest ograniczony do niektórych przedsiębiorstw (patrz akapity 67–70) i dlatego podlega wyrównaniu. System ten jest także specyficzny na podstawie art. 3 ust. 2 lit. b) rozpo- rządzenia podstawowego i dlatego podlega wyrównaniu. e) Artykuł 23 TERCL (rezerwa na straty w inwestycjach zagranicznych) (78) RK zauważył, że przepisy tego artykułu nie obowiązują od stycznia 1998 r. RK twierdził także, że przepisy tego arty- kułu są dostępne dla wielu różnych branż, a ponadto kry- terium inwestycji zagranicznych jest kryterium obiektyw- nym i neutralnym w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) ASCM. (79) Istotą tego przepisu jest odroczenie podatku, który zosta- nie następnie dodany do podstawy opodatkowania przed- siębiorstwa po upływie dwuletniego okresu karencji w równych kwotach w ciągu trzech lat. W związku z tym, dla odroczenia podatkowego w ciągu ostatniego roku kwalifikowalności (rok podatkowy 1997), podczas czasu trwania dochodzenia nadal (od dnia 1 kwietnia 1997 r. do dnia 31 marca 1998 r. ), a korzyści te nadal będą istnieć przez kilka następnych lat dla przed- siębiorstw, które skorzystały z tego przepisu podatkowego. istniały korzyści (80) W odniesieniu do twierdzenia rządu Korei, że przepisy tego artykułu są dostępne dla wielu różnych branż, zauważa się, że w swoich ustaleniach tymczasowych Komisja stwierdziła, że przepisy tego artykułu były ogra- niczone do tych przedsiębiorstw koreańskich, które inwe- stują za granicą. Nie dostarczono żadnych nowych infor- macji uzasadniających stwierdzenie przeciwne. Podobnie, co do stwierdzenia rządu Korei dotyczącego niespecyficz- ności ograniczenia do przemysłu wytwórczy (patrz akapity 67–70), jest oczywiste, że przepisy art. 23 TERCL ograni- czają korzyści do niektórych przedsiębiorstw. Postanowie- nie to jest dlatego specyficzne na podstawie art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego i dlatego podlega wyrównaniu. (81) RK stwierdził także, że kryterium inwestycji zagranicznych jest kryterium obiektywnym i neutralnym w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) ASCM. Uważa się, że kryterium to nie jest neutralne ani w rozumieniu tego artykułu ASCM, ani rozporządzenia w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. b) 66 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 32 podstawowego. Ten ostatni artykuł stawia wymóg, że warunki lub kryteria obiektywne muszą być neutralne, o charakterze ekonomicznym oraz o zastosowaniu horyzon- talnym. Uważa się, że przepisy tego artykułu TERCL nie są obiektywne, ponieważ wiadomo z góry, że przedsiębior- stwa, które nie inwestują za granicą nie będą kwalifikować się do uzyskania tej korzyści. Dlatego kryterium to nie jest ani neutralne, ani horyzontalne w zastosowaniu. RK, poprzez uchwalenie tego przepisu TERCL, przyznał korzyści ograniczonej liczbie przedsiębiorstw posiadają- cych zagraniczne interesy. (82) Dlatego uważa się, że te przepis TERCL jest specyficzny na mocy art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego i dlatego podlega wyrównaniu. f) Artikuł 25 TERCL (ulga podatkowa z tytułu inwestycji w urządzenia podnoszące produktywność) (83) Dodatkowo do stwierdzenia RK dotyczącego niespecyficz- ności przepisów tego artykułu, RK wskazał, że przepis o preferencyjnym traktowaniu urządzeń krajowych wzglę- dem urządzeń przywożonych zawarty w tym artykule został skreślony z końcem 1996 r. , czyli przed rozpoczę- ciem dochodzenia. W swoich ustaleniach tymczasowych, Komisja rzeczywiście odnotowała, że przepisy przewidu- jące stosowanie innych stawek dla urządzeń przywożo- nych (kredyt 3 %) oraz urządzeń pochodzących ze źródeł krajowych (kredyt 10 %) został skreślony z końcem 1996 r. Jednakże ponieważ przedsiębiorstwa, które rozpoczęły projekty inwestycyjne przed końcem 1996 r. , i które pro- wadziły je nadal po tej dacie mogą wybrać skorzystanie ze stawek obowiązujących przed tą datą, to korzyści są nadal uzyskiwane podczas okresu dochodzenia. (84) W odniesieniu do różnych obowiązujących stawek dla urządzeń przywożonych i pochodzących ze źródeł krajo- wych przed końcem 1996 r. , ustalono już, że system ten jest specyficzny na mocy art. 3 ust. 4 lit. b) rozporządze- nia podstawowego. W odniesieniu do ogólnego twierdze- nia dotyczącego niespecyficzności, uważa się, że system ten jest specyficzny ponieważ jest ograniczony do niektó- rych przedsiębiorstw (patrz akapity 67–70) i dlatego pod- lega wyrównaniu. Wiadomo z góry, że jedne przedsiębior- szanse na uzyskanie korzyści stwa mają większe podatkowych z tytułu polepszenia produktywności niż inne wyłącznie z powodu rodzaju prowadzonej działalno- ści. Dlatego, korzyści uzyskiwane na podstawie tego sys- temu są nieuchronnie bardziej istotne dla jednych sekto- rów niż dla innych. g) Artikuł 27 TERCL (tymczasowa podatkowa) inwestycyjna ulga (85) Dodatkowo do stwierdzenia RK dotyczącego niespecyficz- ności przepisów tego artykułu, RK wskazał, że przepisy w sprawie preferencyjnego traktowania urządzeń krajo- wych wobec urządzeń przywożonych zostały skreślone z końcem 1996 r. W swoich ustaleniach tymczasowych, Komisja stwierdziła, że korzyści uzyskane na podstawie tego artykułu powinny być wyrównane, ponieważ przed- siębiorstwa mogą wybrać skorzystanie z korzyści wynika- jących z różnych stawek dla maszyn przywożonych (kre- dyt 3 %) oraz pochodzących ze źródeł krajowych (kredyt 10 %) obowiązujących przed końcem 1996 r. dla projek- tów inwestycyjnych rozpoczętych uprzednio. W związku z tym, korzyści nadal są uzyskiwane w okresie dochodze- nia. (86) Uważa się, że system ten jest specyficzny, jako że jest ogra- niczony do niektórych przedsiębiorstw (patrz akapity 67–70) i dlatego podlega wyrównaniu. W odniesieniu do różnych stawek obowiązujących przed końcem 1996 r. , system jest specyficzny na podstawie art. 3 ust. 4 lit. b) roz- porządzenia podstawowego. W odniesieniu do ogólnego stwierdzenia o niespecyficzności, tak jak w przypadku art. 25, system ten jest dostępny wyłącznie dla tych przed- siębiorstw, które inwestują w polepszające podnoszące produktywność. Biorąc pod uwagę tego warunku, nieuchronnie jedne przedsiębiorstwa mają więk- szą możliwość skorzystania z systemu niż inne. charakter 4. Kwota subsydiów podlegających wyrównaniu (87) Biorąc pod uwagę ostateczne ustalenia dotyczące różnych systemów określonych powyżej, kwota subsydiów podle- gających wyrównaniu dla każdego z badanych producen- tów wywożących wynosi: Pożyczki (wywóz) Pożyczki (inne) Podatek (wywóz) Podatek (inne) Zwrot cła Subsydium całkowite 0,47 1,63 0,09 0,17 0,88 0,06 0 0,15 0 0 0,34 0 0,06 0,08 0 0,55 0,15 0,25 0 0,03 2,31 0,18 0,02 0 0 1,09 0 0 0 0 0,95 2,72 0,85 0,57 0,91 2,51 Korea Welding Shine Metal Products Dae Sung Rope Mfg Co. , Ltd. Korea Sangsa Co. Ltd/Myung Jin Co. , Ltd. Kowel Special Steel Wire Co. SeAH Metal Products Co. , Ltd. 11/t. 32 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 67 (88) Średnia ważona krajowa margines subsydium dla wszyst- kich producentów wywożących podlegających dochodze- niu stanowiących całość wywozu do Wspólnoty pocho- dzącego z Korei wyrażony jako udział procentowy ceny CIF na granicy Wspólnoty jest de minimis, tj. poniżej 1 %. W takich okolicznościach, margines subsydium dla Korei musi być uznany za nieistotną zgodnie z art. 14 ust. 3 roz- porządzenia podstawowego. (E) SZKODA 1. Uwagi wstępne (89) Na podstawie powyższych ustaleń dotyczących Korei, tj. stwierdzenia, że krajowy margines subsydium dla tego państwa jest poniżej progu de minimis, przywóz drutu cienkiego pochodzącego z Korei nie są od tej pory uzna- wane za przywóz subsydiowany. Dlatego, w przeciwień- stwie do ustaleń wymienionych w rozporządzeniu tymcza- sowym, do celów oceny szkody określonej poniżej bierze się pod uwagę wyłącznie przywóz z Indii. 2. Przemysł wspólnotowy (90) W braku nowych dowodów lub dalszych uzasadnionych argumentów przedłożonych przez zainteresowane strony, niniejszym potwierdza się fakty oraz ustalenia określone w akapitach 206 i 207 rozporządzenia podstawowego, tj. skarżący producenci wspólnotowi stanowiący ponad 75 % całkowitej produkcji wspólnotowej cienkiego drutu stano- wią przemysł wspólnotowy zgodnie z art. 9 ust. 1 rozpo- rządzenia podstawowego. 3. Aspekty konkurencyjne (91) W uwagach złożonych po ujawnieniu, indyjscy producenci wywożący ponowili swoje twierdzenie, że wszystkie dane przedłożone przez przemysł wspólnotowy w ramach obecnego postępowania byłyby sztucznie zawyżone w wyniku jednolitego stosowania systemu „dopłat rozpro- szonych”, oraz że w związku z tym nie jest możliwe pro- wadzenie dokładnej analizy szkody w ramach postępowa- nia antysubsydyjnego. Ponieważ jednakże żadna z zainteresowanych stron nie przedłożyła nowych argumen- tów i podjęto ostateczną decyzję o odrzuceniu skargi w sprawie nr IV/E-1/36 930 dotyczącej prętów stalowych ze stali nierdzewnej ciągnionych i szlifowanych lub pole- rowanych, które należą do tej samej kategorii towarów co druty ze stali nierdzewnej, niniejszym potwierdza się usta- lenia określone w akapitach 208–215 rozporządzenia podstawowego. 4. Konsumpcja Wspólnoty (92) Po ujawnieniu, kilka zainteresowanych stron argumento- wało, że metodologia stosowana do celów ustalenia kon- sumpcji Wspólnoty, w szczególności w odniesieniu do sprzedaży niewspółpracujących producentów Wspólnoty i przywozu z państw trzecich, była niewłaściwa. (93) W związku z tym należy przypomnieć, że dokładne i zwe- ryfikowane dane są dostępne wyłącznie przemysłowi wspólnotowemu i współpracującym producentom wywo- żącym w zainteresowanym państwie. Dlatego, zgodnie z jednolitą praktyką instytucji wspólnotowych, odwołano się do informacji dostępnych Komisji, w szczególności do nie- zależnych źródeł statystycznych. Żadna z zainteresowa- nych stron nie dostarczyła informacji, która wykazałaby, że podejście stosowane przez instytucje wspólnotowe jest nierozsądne i nieuzasadnione w okolicznościach towarzy- szących obecnej sprawie. (94) W rezultacie, ustalenia określone w akapitach 216 i 217 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone. 5. Wielkość przywozu i udział w rynku przywozu subsydiowanego (95) Przywóz pochodzący z Indii w tonach zmieniał się nastę- pująco: 52 t w 1994 r. , 117 t w 1995 r. , 189 t w 1996 r. , 445 t w 1997 r. i 717 t podczas okresu dochodzenia. Dla- tego wzrastały stale i znacznie podczas całego przedmio- towego okresu, tj. o około 1 250 %. (96) Udział w rynku przywozu pochodzącego z Indii wzrastał stale od 0,3 % w 1994 r. do 0,6 % w 1995 r. , 1,1 % w 1996 r. do 2,2 % w 1997 r. , osiągając 3,3 % podczas okresu dochodzenia. 6. Ceny w przywozie subsydiowanym a) Zmiany cen (97) Średnia cena sprzedaży na kilogram (w ecu) przywozu pochodzącego z Indii wzrosła między 1994 a 1995 r. (z 2,57 do 3, 52), stale spadała między 1995 a 1997 r. (z 3,52 w 1996 r. do 3,04 w 1997 r. ) oraz lekko wzrosła po 1997 r. do 3,12 podczas okresu dochodzenia. b) Zaniżanie cen (98) W odniesieniu do metodologii stosowanej do celów obli- czania marginesów zaniżania cen, niektóre zainteresowane strony podważały metodologię użytą przez Komisję na etapie tymczasowym. Strony te twierdziły, że marginesy te zostały zawyżone, ponieważ żadna negatywna kwota, którą ceny producenta wywożącego zaniżają ceny przemy- słu wspólnotowego nie została zrównoważona przez żadne kwoty pozytywne. (99) Należy zauważyć, że w metodologii opisanej w akapitach 225 i 226 rozporządzenia tymczasowego stosowanej dla obliczania marginesu zaniżania cen porównano średnią ważoną cen sprzedaży netto w przywozu subsydiowane- go, każdy produkt typowy osobno, ze średnią ceną sprze- daży netto danego produktu typowego przemysłu wspól- notowego na rynku Wspólnoty. Dlatego, metodologia ta umożliwiła wzięcie pod uwagę kwoty, o którą cena danego produktu typowego stosowana przez producenta wywo- żącego przekraczała cenę stosowaną przez przemysł wspólnotowy przy obliczaniu osobno dla każdej transakcji. 68 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 32 (100) Dlatego wnioski przejęte w odniesieniu do ogólnej meto- dologii stosowanej określone w akapitach 225–226 roz- porządzenia tymczasowego zostają potwierdzone. (101) W braku jakichkolwiek innych uwag, rzeczywiste margi- nesy zaniżania cen przy przywozie pochodzącym z Indii określone w akapicie 227 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone. 7. Sytuacja przemysłu wspólnotowego (102) Ponieważ żadna z zainteresowanych stron nie przedłożyła żadnych uwag co do tymczasowych ustaleń dotyczących wskaźników ekonomicznych odnoszących się do sytuacji przemysłu wspólnotowego, ustalenia określone w akapi- tach 228–238 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone. (103) Niektóre zainteresowane strony argumentowały, że wskaź- niki ekonomiczne przemysłu wspólnotowego nie pozwały na wniosek, że przemysł wspólnotowy doznał istotnej szkody. Argumentowali oni, że w rzeczywistości sytuacja przemysłu wspólnotowego wykazała oznaki poprawy w odniesieniu do produkcji, wielkości sprzedaży oraz zatrudnienia, a także była stabilna jeśli chodzi o inwesty- cje. W odniesieniu do rentowności, tendencja spadkowa może być wyjaśniona decyzją przemysłu wspólnotowego o skoncentrowaniu się na towarach generujących wyższe koszty produkcji. (104) Jak określono w akapitach 236–238 rozporządzenia tym- czasowego, należy przypomnieć, że wniosek co do istot- nej szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu był oparte na fakcie, że przemysł wspólnotowy, w obliczu subsydiowanego przywozu, nie mógł skorzystać ze ten- dencji wzrostowych na rynku, stale tracił udział w rynku między 1994 r. a okresem dochodzenia, i był w stanie utrzymać na stabilnym poziomie swoją wielkość sprze- daży oraz ceny wyłącznie kosztem swojej rentowności, która w rezultacie spadła. W rzeczywistości, wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego wzrosła tylko o 5 % między 1994 r. a okresem dochodzenia, podczas gdy rynek wspólnotowy wzrósł o 27 % podczas tego samego okresu. Ponadto, niewielki wzrost produkcji, a także sta- bilna wielkość sprzedaży oraz ceny wynikają wyłącznie z tego, że przemysł wspólnotowy starał się utrzymać swoją pozycję na rynku Wspólnoty. Dlatego, tendencja spad- kowa w rentowności nie może być tłumaczona wyłącznie przez fakt, że przemysł wspólnotowy zaczął produkować także towary typów, w których konkurencja ze strony przywozu subsydiowanego była mniejsza. Indii wyrządził istotną szkodę. Zbadano także znane czyn- niki, inne niż subsydiowany przywóz, które mogły w tym samym czasie wyrządzać szkodę przemysłowi wspólnoto- wemu, w celu zapewnienia, że możliwa szkoda spowodo- wana przez te czynniki nie jest przypisana subsydiowa- nemu przywozowi. a) Skutek subsydiowanego przywozu (107) Znaczący wzrost wielkości sprzedaży (około 1 250 %) oraz udziału w rynku subsydiowanego przywozu (z 0,3 % do 3,3 %) między 1994 r. a okresem dochodzenia, a także ustalone znaczące zaniżanie cen (26 % w średniej ważonej dla Indii) zbiegły się z pogorszeniem sytuacji przemysłu wspólnotowego w sensie utraty udziału w rynku, obniżki cen oraz zmniejszenia rentowności. (108) Rynek dla drutów cienkich we Wspólnocie powiększył się o 27 % między 1994 r. a końcem okresu dochodzenia. Niemniej jednak, wielkość sprzedaży przemysłu wspólno- towego, nawet jeżeli odzwierciedlał do pewnego stopnia zmiany na rynku, wzrósł tylko o 5 %, nie nadążając za powiększeniem się rynku. Z drugiej strony, subsydiowany przywóz pochodzący z Indii zwiększył znacząco zarówno wielkość jak i udział w rynku w tym samym czasie. Zbie- gło się to z tendencją spadkową w sytuacji przemysłu wspólnotowego, który utracił udział w rynku i musiał obniżyć zarówno inwestycje jak i ceny począwszy od 1996 r. , co spowodowało straty finansowe w 1997 r. (109) W obliczu przywozu po niskich cenach pochodzącego z Indii, w 1996 r. większość producentów we Wspólnocie usiłowało utrzymać swoje ceny sprzedaży, podczas gdy kilku innych obniżyło je. Obie strategie skutkowały nega- tywnym wpływem na rentowność, zarówno bezpośrednio (niższe ceny), jak i pośrednio (wyższe ceny prowadziły do zmniejszenia wielkości sprzedaży, co prowadziło do wyż- szych kosztów produkcji na tonę). Począwszy od 1996 r. , wszyscy producenci wspólnotowi znacząco obniżyli swoje ceny sprzedaży, co miało dalszy negatywny wpływ na ich rentowność, nawet jeżeli usiłowali skoncentrować się na niektórych niszach rynkowych w celu uniknięcia jeszcze większego wpływu subsydiowanego przywozu. Wyraźnie obrazuje to wrażliwość cenową rynku oraz istotny wpływ zaniżania cen praktykowanego przez producentów wywo- żących z Indii. (105) Na podstawie powyższego, stwierdza się, że przemysł wspólnotowy doznaje istotnej szkody określonej w akapi- tach 236–238 rozporządzenia tymczasowego. b) Skutek innych czynników (F) ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY (106) Na podstawie art. 8 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawo- wego, służby Komisji zbadały, czy przywóz pochodzący z (110) Zgodnie z art. 8 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, służby Komisji zbadały, czy czynniki inne niż subsydio- wany przywóz z Indii mogły mieć wpływ na sytuację prze- mysłu wspólnotowego, szczególną uwagę zwracając na rolę innych producentów wspólnotowych niewspółpracu- jących w dochodzeniu oraz do przywozu z innych państw trzecich. 11/t. 32 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 69 1. Inni producenci wspólnotowi (111) Po przyjęciu rozporządzenia tymczasowego, kilka zainteresowanych stron zakwestionowało stwierdzenie, że szkoda wyrządzona przemysłowi wspólnotowemu została spowodowana przez przywóz subsydiowany. W szczególności zarzucano, że szkoda została spowodowana przez inne czynniki, mianowicie przez innych producentów wspólnotowych. W związku z tym argumentowano, że w świetle ograniczonej współpracy ze strony producentów wspólnotowych, ocena wpływu sprzedaży niewspółpracujących producentów wspólnotowych nie jest w pełni wiarygodna. (112) Należy przypomnieć, że szczegółowe i zweryfikowane dane są dostępne wyłącznie przemysłowi wspólnotowemu. Biorąc pod uwagę wysoki poziom współpracy uzyskany ze strony przemysłu wspólnotowego zapewniający reprezentatywność ustaleń, a także uwzględniając przejrzystość oraz wrażliwość cenową wspólnotowego rynku drutów ze stali nierdzewnej, nie jest nieuzasadnione sformułowanie wniosku, że inni producenci wspólnotowi prawdopodobnie doświadczyli takich samych tendencji co przemysł wspólnotowy, w szczególności w odniesieniu do cen. Ponadto, żadna z zainteresowanych stron nie przedłożyła żadnych informacji, które sugerowałyby, że producenci, którzy nie złożyli skargi, działali w lepszych warunkach. 2. Przywóz z państw trzecich (113) Udziały w rynku przywozu z państw trzecich są następujące: (Udziały w rynku) 1994 1995 Korea Szwajcaria Pozostałe 7 % 3 % 2 % 9 % 3 % 3 % Suma 12 % 15 % 1996 16 % 3 % 3 % 22 % 1997 20 % 3 % 2 % 25 % Czas trwania postępowania 20 % 3 % 3 % 26 % Korea (114) Przywóz pochodzący z Korei został zbadany kontekście niniejszego dochodzenia i stwierdzono, że średni ważony krajowy margines subsydium jest poniżej progu de mini- mis. W odniesieniu do zmian wielkości przywozu oraz odpowiedniego udziału w rynku, przywóz pochodzący z Korei znacząco wzrósł, jak wykazano w tabeli. Tego przy- wozu dokonano po cenach zaniżających ceny przemysłu wspólnotowego określone w akapicie 227 rozporządzenia tymczasowego. Należy zauważyć, że margines zaniżania cen przy przywozie pochodzącym z Korei (który wyniósł 12 % w średniej ważonej) jest na poziomie znacznie niż- szym niż margines zaniżania cen ustalony dla przywozu pochodzącego z Indii (który wyniósł 26 % w średniej ważonej) określonego w akapicie 227 rozporządzenia tymczasowego. jakiegokolwiek zaniżania cen sprzedaży przemysłu wspól- notowego. Ponieważ żadna z zainteresowanych stron nie przedłożyła żadnych nowych argumentów, ustalenia okre- ślone w akapitach 244 i 245 rozporządzenia tymczaso- wego zostają potwierdzone. (116) Na podstawie powyższych ustaleń, stwierdza się, że przy- wóz z państw trzecich, w szczególności z Korei, przyczy- nił się do szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnoto- wemu. Jednakże wobec udziału w rynku przywozu pochodzącego z Indii (który wyniósł ponad 11 % całkowi- tej wielkości przywozu do Wspólnoty podczas okresu dochodzenia) oraz ustalonego znacznego zaniżania cen, stwierdza się, że sam wpływ przywozu z państw trzecich nie wystarcza na podważenie związku przyczynowego ustalonego między subsydiowanym przywozem z Indii i szkodą wyrządzoną przemysłowi wspólnotowemu. Inne państwa trzecie 3. Pozostałe czynniki (115) Na podstawie powyższych danych ustalono tymczasowo, że przywóz z innych państw trzecich, w szczególności ze Szwajcarii, nie mógł mieć decydującego wpływu na szkodę wyrządzoną przemysłowi wspólnotowemu, ponieważ przywóz ten był stabilny między 1994 r. a okresem docho- dzenia, zarówno w odniesieniu do wielkości jak i udziału w rynku, podczas gdy przywóz z danego kraju wzrastał stale w tym okresie i nie ma żadnych przesłanek (117) Żadna z zainteresowanych stron nie przesłała żadnych nowych argumentów dotyczących tego, czy inne czynniki mogły przyczynić się do szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu, w szczególności zmniejszenie się popytu lub zmiany w modelach konsumpcji, rozwój techniczny oraz wyniki osiągane w wywozie i produktywność prze- mysłu wspólnotowego. Dlatego ustalenia określone w aka- pitach 246–249 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone. 70 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 32 c) Wniosek w sprawie związku przyczynowego 2. Indie (118) Zatem czynniki inne niż subsydiowany przywóz pocho- dzący z Indii, nawet jeśli przyczyniły się do szkody wyrzą- dzonej przemysłowi wspólnotowemu, nie były takie, aby podważyć związek przyczynowy między subsydiowanym przywozem pochodzącym z Indii i szkodą wyrządzoną przemysłowi wspólnotowemu wskutek tego przywozu. (119) W świetle powyższego, stwierdza się, że subsydiowany przywóz pochodzący z Indii rozważany osobno wyrządził szkodę przemysłowi wspólnotowemu. (G) INTERES WSPÓLNOTY (120) Po przyjęciu rozporządzenia tymczasowego, w odniesie- niu do możliwych skutków nałożonych ceł zostały przed- łożone opinie przez użytkowników. (121) W odniesieniu do przemysłu wspólnotowego i innych pro- ducentów wspólnotowych, wobec braku jakichkolwiek innych przedłożeń dotyczących wpływu ceł na ich sytu- ację, potwierdza się niniejszym stwierdzenie, że nałożenie środków umożliwi przemysłowi wspólnotowemu odzys- kanie zadowalającego marginesu rentowności, a także utrzymanie i dalszy rozwój działalności we Wspólnocie zapewniając zarówno zatrudnienie, jak i inwestycje. (122) Wobec braku jakiejkolwiek dalszej reakcji ze strony niepo- wiązanych importerów i dostawców, ustalenia określone w akapitach 256–261 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone. (123) W odniesieniu do użytkowników, niektóre przedsiębior- stwa zarzucały, że nałożenie środków miałoby bezpo- średni wpływ na ich sytuację ekonomiczną, ponieważ doprowadziłoby do wzrostu cen ich surowca. Jednakże stwierdzili oni także, że mogliby zaopatrywać się w innych państwach niż dane państwo. Ponadto, wobec ogólnego niskiego poziomu ceł, wpływ wzrostu cen byłby ograni- czony. (124) Inni użytkownicy podkreślali jakość i wiarygodność pro- duktów przemysłu wspólnotowego, uważając w związku z tym, że nałożenie tych środków nie wpłynęłoby na ich sytuację. (125) Dlatego ustalenia określone w akapitach 251–268 rozpo- rządzenia tymczasowego zostają potwierdzone w tym sen- sie, że nie ma nieodpartych powodów przeciw nałożeniu ceł wyrównawczych. (H) OSTATECZNE DZIAŁANIA 1. Korea (126) W świetle powyższych ustaleń, że krajowy średni ważona margines subsydium przy przywozie pochodzącym z Korei jest marginesem de minimis, niniejsze postępowanie powinno zostać zakończone zgodnie z art. 14 ust. 3 roz- porządzenia podstawowego. (127) Na podstawie powyższych wniosków dotyczących subsy- diowania, szkody, związku przyczynowego oraz interesu Wspólnoty, rozważano jaką formę i poziom mają przyjąć ostateczne środki wyrównawcze w celu usunięcia skutków zakłócających handel wywołanych przez szkodliwe subsy- dia oraz przywrócenia skutecznych warunków konkuren- cji na wspólnotowym rynku drutów cienkich. (128) Odpowiednio, jak wyjaśniono w akapicie 271 rozporzą- dzenia tymczasowego, nieszkodliwy poziom cen obli- czono na poziomie, który obejmuje koszty produkcji prze- mysłu wspólnotowego oraz uzyskanie rozsądnego zysku ze sprzedaży. (129) Porównanie nieszkodliwego poziomu cen z ceną ekspor- tową producentów doprowadziło do wyliczenia margine- sów szkody, które we wszystkich przypadkach były wyż- subsydiów dla współpracujących sze producentów wywożących (w zakresie od około 20 % do ponad 70 %). kwoty od (130) Zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, stawka celna powinna odpowiadać kwocie subsydium, chyba że margines szkody jest mniejszy. Doprowadziło to do ustalenia następujących stawek ceł dla współpracują- cych producentów wywożących z Indii: Przedsiębiorstwo Proponowane wyrównawnanie (%) Drawmet Wires Pvt Ltd, Mumbai Indore Wire Ltd, Indore Isibars/Isinox Ltd, Mumbai Kei Industries Ltd, Delhi Macro Bars and Wires Pvt Ltd, Mumbai Mukand Ltd, Mumbai Raajratna Metal Industries Ltd, Mumbai Venus Wire, Indore 8,8 19,3 10,1 0 25,4 13,2 42,9 35,4 (131) W celu uniknięcia przyznania korzyści za brak współpracy uznano za właściwe, aby ustalić stawki celne dla niewspół- pracujących przedsiębiorstw na poziomie najwyższego cła ustalonego w odniesieniu do indywidualnego programu subsydium dla przedsiębiorstw współpracujących, tj. na 44,4 % dla niewspółpracujących przedsiębiorstw z siedzibą w Indiach. 11/t. 32 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 71 (132) Indywidualne stawki celne wyszczególnione w niniejszym rozporządzeniu zostały ustalone na podstawie ustaleń obecnego postępowania antysubsydyjnego. Dlatego odzwierciedlają one sytuację istniejącą podczas tego dochodzenia. Te stawki celne mają zatem zastosowanie wyłącznie dla przywozu towarów pochodzących z danego kraju oraz produkowanego przez wspomniane osoby prawne. Towary produkowane przez każde inne przedsię- biorstwo nie wspomniane w części operacyjnej niniejszego rozporządzenia, wraz z podmiotami powiązanymi, nie mogą korzystać z tych ceł i podlegają pozostałym staw- kom celnym. (133) Każdy wniosek dotyczący stosowania wymienionych indy- widualnych stawek celnych (np. w wyniku zmiany nazwy podmiotu) powinien być skierowany niezwłocznie do Komisji wraz ze wszystkimi informacjami, w szczególności zmianami w działalności przedsiębior- i na stwa związanej z produkcją, sprzedaży krajowej wywóz związanymi ze zmianą nazwy. istotnymi (J) POBÓR CEŁ TYMCZASOWYCH (134) Wobec kwot subsydiów podlegających wyrównaniu usta- lonych dla producentów wywożących z siedzibą w Indiach oraz w świetle znacznej wagi szkody wyrządzonej przemy- słowi wspólnotowemu, uznaje się za konieczne ostateczne pobranie kwot złożonych jako zabezpieczenie z tytułu tymczasowego cła wyrównawczego nałożonego na przy- wóz pochodzący z Indii na mocy rozporządzenia (WE) nr 619/1999, do kwoty nałożonych ceł ostatecznych, chyba że cła tymczasowe są niższe, w którym to przy- padku stosuje się to ostatnie cło. (135) W odniesieniu do kwot złożonych jako zabezpieczenie z tytułu tymczasowego cła wyrównawczego na przywóz pochodzący z Korei, kwoty te powinny zostać uwolnione, PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Artykuł 1 1. Niniejszym nakłada się ostateczne cło wyrównawcze na przy- wóz drutów ze stali nierdzewnej o średnicy mniejszej niż 1 mm, zawierające wagowo 2,5 % niklu lub więcej, wyłączając drut zawierający wagowo 28 % niklu lub więcej ale nie więcej niż 31 %, oraz 20 % ale nie więcej niż 22 % chromu, oznaczone kodem CN ex 7223 00 19 (kod TARIC 7223 00 19*10) i pocho- dzące z Indii. 2. Stawka ostatecznych ceł wyrównawczych stosowanych do cen netto franco granica Wspólnoty, przed ocleniem, jest następująca: Producent Stawka cła (%) Dodatkowy kod Taric Drawmet Wires Pvt Ltd, B-482, Industrial Area, Bhiwadi, Indie Indore Wire Company Ltd, Near Fort, Indore 452 006 (MP),Indie Isinox Steels Ltd, Indiasteel Complex, Railway Gate No 4, Antop Hill, Wadala, Mumbai 400 037,Indie Mukand Ltd, L. B. S. Marg, Kurla, Mumbai 400 070, Indie Raajratna Metal Industries Ltd, 909, Sakar - III, Nr Income Tax, Ahmedabad 380 014, Gujarat, Indie Venus Wire Industries Ltd, Block No 19, Raghuvanshi Mill Compound, Senapati Bapat Marg, Lower Parel, Mumbai 400 013, Indie Macro Bars and Wires Pvt Ltd, 702 Bombay Market Building, Taredo Road, Mumbai 400 032, Indie Kei Industries Ltd, D-90, Okhla Industrial Area Phase-1, New Delhi, Indie Wszystkie inne przedsiębiorstwa indyjskie 8,5 19,3 10,1 13,2 42,9 35,4 25,4 0 44,4 A001 A004 A002 A003 A005 A006 A008 A020 A999 3. Chyba że ustalono inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych. 4. Indywidualne stawki celne (w przeciwieństwie do cła krajowego mającego zastosowanie do „pozostałych”) wyszczególnione w niniejszym rozporządzeniu stosuje się wyłącznie do przywozu produktów produkowanych przez wymienioną(-e) osobę(-y) prawną(-e) i pochodzących z danego kraju. Produkty produkowane przez każde inne przedsiębiorstwo nie wymienione wyraźnie z nazwy w operacyjnej części niniejszego rozporządzenia nie mogą korzystać z tych stawek. 72 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 32 Każdy wniosek dotyczący stosowania wymienionych indywidualnych stawek celnych (np. w wyniku zmiany nazwy podmiotu) powinien być skierowany niezwłocznie do Komisji (1) wraz ze wszystkimi istotnymi informacjami, w szczególności zmianami w działalności przedsiębiorstwa związanej z produkcją, sprzedaży krajowej i na wywóz związanymi ze zmianą nazwy. Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, odpowiednio zmieni niniejsze rozporządzenie poprzez uaktualnienie wykazów przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek celnych. Artykuł 2 1. Kwoty zabezpieczone z tytułu tymczasowych ceł wyrównawczych nałożonych na przywóz pochodzący z Indii na podstawie rozporządzenia (WE) nr 619/1999 pobiera się ostatecznie, w stawkach ceł ostatecznie nałożonych. Zabezpieczone kwoty przekraczające ostateczne stawki ceł wyrównawczych uwalnia się. 2. Przepisy określone w art. 1 ust. 4 stosuje się także do ostatecznego pobrania kwot zabezpieczonych z tytułu tymczasowych ceł wyrównawczych. Artykuł 3 Zamyka się postępowanie dotyczącą przywozu drutów ze stali nierdzewnej o średnicy mniejszej niż l mm pochodzących z Korei. Kwoty zabezpieczone tymczasowo z tytułu tymczasowych ceł wyrównawczych nałożonych na przywóz pochodzący z Korei na podstawie rozporządzenia (WE) nr 619/1999 zostają uwolnione. Artykuł 4 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości Państwach Członkowskich. i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Sporządzono w Brukseli, dnia 12 lipca 1999 r. W imieniu Rady S. NIINISTÖ Przewodniczący (1) Komisja Europejska Dyrekcja Generalna 1 - Stosunki zewnętrzne Dyrekcja C DEM 24 - 8/38 Rue de la Loi/Wetstraat 200 B - 1049 Brussels


title: Komission asetus (EY) N:o 1515/1999, annettu 12 päivänä heinäkuuta 1999, tuonnin kiinteistä arvoista tiettyjen hedelmien ja vihannesten tulohinnan määrittämiseksi

eurovoc_concepts:
agri-monetary policy
citrus fruit
fruit vegetable
import price
pip fruit
stone fruit

formats: pdf print

text: 13. 7. 1999 FI Euroopan yhteis(cid:148)jen virallinen lehti L 177/1 I (S(cid:132)(cid:132)d(cid:148)kset, jotka on julkaistava) KOMISSION ASETUS (EY) N:o 1515/1999, annettu 12 p(cid:132)iv(cid:132)n(cid:132) hein(cid:132)kuuta 1999, tuonnin kiinteist(cid:132) arvoista tiettyjen hedelmien ja vihannesten tulohinnan m(cid:132)(cid:132)ritt(cid:132)miseksi EUROOPAN YHTEIS(cid:153)JEN KOMISSIO, joka ottaa huomioon Euroopan yhteis(cid:148)n perustamissopimuksen, 2) edell(cid:132) mainittujen perusteiden mukaisesti tuonnin kiin- te(cid:132)t arvot on vahvistettava t(cid:132)m(cid:132)n asetuksen liitteess(cid:132) esitetylle tasolle, koskevista ottaa huomioon hedelmien ja vihannesten tuont¶(cid:132)rjestelm(cid:132)n soveltamista s(cid:132)(cid:132)nn(cid:148)ist(cid:132) 21 p(cid:132)iv(cid:132)n(cid:132) joulukuuta 1994 annetun komission asetuksen (EY) N:o 3223/94 (1), sellaisena kuin se on viimeksi muutettuna asetuksella (EY) N:o 1498/98 (2), ja erityisesti sen 4 artiklan 1 kohdan, yksityiskohtaisista ON ANTANUT T(cid:142)M(cid:142)N ASETUKSEN: 1 artikla sek(cid:132) katsoo, ett(cid:132) 1) asetuksessa (EY) N:o 3223/94 s(cid:132)(cid:132)det(cid:132)(cid:132)n Uruguayn kier- roksen monenv(cid:132)listen kauppaneuvottelujen tulosten mukaisesti komission vahvistamista kolmansien maiden tuonnin kiinteiden arvojen perusteista liitteiss(cid:132) m(cid:132)(cid:132)ritel- t(cid:132)vien tuotteiden ja ajanjaksojen osalta, ja Asetuksen (EY) N:o 3223/94 4 artiklassa tarkoitetut tuonnin kiinte(cid:132)t arvot vahvistetaan liitteess(cid:132) olevassa taulukossa merki- tyll(cid:132) tavalla. 2 artikla T(cid:132)m(cid:132) asetus tulee voimaan 13 p(cid:132)iv(cid:132)n(cid:132) hein(cid:132)kuuta 1999. T(cid:132)m(cid:132) asetus on kaikilta osiltaan velvoittava, ja sit(cid:132) sovelletaan sellaisenaan kaikissa j(cid:132)senval- tioissa. Tehty Brysseliss(cid:132) 12 p(cid:132)iv(cid:132)n(cid:132) hein(cid:132)kuuta 1999. Komission puolesta Franz FISCHLER Komission j(cid:132)sen (1) EYVL L 337, 24. 12. 1994, s. 66. (2) EYVL L 198, 15. 7. 1998, s. 4. L 177/2 FI Euroopan yhteis(cid:148)jen virallinen lehti 13. 7. 1999 LIITE tuonnin kiinteist(cid:132) arvoista annettu 12 p(cid:132)iv(cid:132)n(cid:132) hein(cid:132)kuuta 1999, komission asetukseen vihannesten hedelmien tiettyjen ja tulohinnan m(cid:132)(cid:132)ritt(cid:132)miseksi CN-koodi 0707 00 05 0709 90 70 0805 30 10 0808 10 20, 0808 10 50, 0808 10 90 0808 20 50 0809 10 00 0809 20 95 0809 40 05 Kolmannen maan koodi (1) Tuonnin kiinte(cid:132) arvo (EUR/100 kg) 052 628 999 052 999 382 388 524 528 999 388 400 508 512 524 528 804 999 388 512 528 999 052 064 999 052 061 064 066 068 400 616 999 064 624 999 61,9 130,8 96,4 53,6 53,6 54,4 55,8 44,8 63,1 54,5 77,8 77,6 79,6 53,0 58,7 51,0 100,1 71,1 98,4 46,1 56,9 67,1 141,4 65,8 103,6 183,6 155,0 96,9 120,3 90,6 195,7 171,9 144,9 106,1 258,0 182,0 (1) Komission asetuksessa (EY) N:o 2317/97 (EYVL L 321, 22. 11. 1997, s. 19) vahvistettu maanimikkeist(cid:148). Koodi ”999” tarkoittaa ”muuta alkuper(cid:132)(cid:132)”