title: Verordening (EG) nr. 1990/1999 van de Commissie van 16 september 1999 tot vaststelling van de restituties bij uitvoer van op basis van granen en rijst verwerkte producten

text: 17. 9. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 245/31 VERORDENING (EG) Nr. 1990/1999 VAN DE COMMISSIE van 16 september 1999 tot vaststelling van de restituties bĳ uitvoer van op basis van granen en rĳst verwerkte producten DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, (4) Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeen- schap, Gelet op Verordening (EEG) nr. 1766/92 van de Raad van 30 juni 1992 houdende een gemeenschappelĳke ordening der markten in de sector granen (1), laatstelĳk gewĳzigd bĳ Veror- dening (EG) nr. 1253/1999 (2), inzonderheid op artikel 13, lid 3, Gelet op Verordening (EG) nr. 3072/95 van de Raad van 22 december 1995 houdende een gemeenschappelĳke ordening van de rĳstmarkt (3), laatstelĳk gewĳzigd bĳ Verordening (EG) inzonderheid op artikel 13, nr. 2072/98 (4), lid 3, (1) (2) (3) Overwegende dat volgens artikel 13 van Verordening (EEG) nr. 1766/92 en artikel 13 van Verordening (EG) nr. 3072/95 het verschil tussen de noteringen of de prĳzen op de wereldmarkt voor de in artikel 1 van deze verordeningen genoemde producten en de prĳzen van deze producten in de Gemeenschap kan worden over- brugd door een restitutie bĳ de uitvoer; Overwegende dat krachtens artikel 13 van Verordening (EG) nr. 3072/95 de restituties moeten worden vastge- steld met inachtneming van de bestaande situatie en de vooruitzichten voor de ontwikkeling, enerzĳds van de beschikbare hoeveelheden granen, rĳst en breukrĳst, evenals van hun prĳzen op de markt van de Gemeen- schap, en anderzĳds van de prĳzen van granen, rĳst en breukrĳst en de producten in de sector granen op de wereldmarkt; dat krachtens deze artikelen ook waar- borgen moeten worden geschapen dat op de graan- en rĳstmarkten een evenwichtige toestand heerst en een natuurlĳke ontwikkeling op het gebied van de prĳzen en de handel plaatsvindt en dat bovendien rekening moet worden gehouden met het economische aspect van de bedoelde uitvoer en de noodzaak verstoringen op de markt van de Gemeenschap te vermĳden; Overwegende dat Verordening (EG) nr. 1518/95 van de Commissie (5), gewĳzigd bĳ Verordening (EG) nr. 2993/ 95 (6), betreffende de regeling voor de invoer en de uitvoer van op basis van granen en rĳst verwerkte producten in artikel 4 de specifieke criteria heeft vastge- steld waarmee rekening moet worden gehouden voor de berekening van de restitutie voor deze producten; (1) PB L 181 van 1. 7. 1992, blz. 21. (2) PB L 160 van 26. 6. 1999, blz. 18. (3) PB L 329 van 30. 12. 1995, blz. 18. (4) PB L 265 van 30. 9. 1998, blz. 4. (5) PB L 147 van 30. 6. 1995, blz. 55. (6) PB L 312 van 23. 12. 1995, blz. 25. Overwegende dat het wenselĳk is de aan bepaalde verwerkte producten toe te kennen restitutie, al naar gelang van het product, hoger of lager vast te stellen volgens het asgehalte, het gehalte aan ruwe celstof, het gehalte aan doppen, het eiwitgehalte, het vetgehalte of het zetmeelgehalte, daar deze gehaltes van bĳzondere betekenis zĳn voor de hoeveelheid basisproduct die werkelĳk voor de vervaardiging van het verwerkte product is gebruikt; Overwegende dat, ten aanzien van maniokwortel en andere tropische wortels en knollen en het daarvan vervaardigde meel, het economische aspect van de uitvoeren die, in het bĳzonder gezien de aard en de herkomst van deze producten, zouden kunnen worden overwogen, op het ogenblik geen vaststelling van een restitutie bĳ uitvoer behoeft; dat het voor bepaalde verwerkte producten, gezien het geringe aandeel van de Gemeenschap aan de wereldhandel, op het ogenblik niet noodzakelĳk is een restitutie bĳ uitvoer vast te stellen; Overwegende dat de situatie op de wereldmarkt of de specifieke eisen van bepaalde markten voor zekere producten een differentiatie van de restitutie, naar gelang van de bestemming, nodig kunnen maken; Overwegende dat de restitutie eenmaal per maand moet worden vastgesteld; dat zĳ in de tussentĳd kan worden gewĳzigd; Overwegende dat bepaalde verwerkte producten op basis van maïs een warmtebehandeling kunnen ondergaan, waardoor een restitutie zou kunnen worden uitgekeerd die niet overeenstemt met de kwaliteit van het product; dat duidelĳk moet worden aangegeven dat deze producten, die voorgegelatineerd zetmeel bevatten, niet in aanmerking komen voor uitvoerrestituties; (5) (6) (7) (8) (9) Overwegende dat het Comité van beheer voor granen geen advies heeft uitgebracht binnen de door zĳn voor- zitter bepaalde termĳn, HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 De restituties bĳ uitvoer van de in artikel 1, lid 1, onder d), van Verordening (EEG) nr. 1766/92 en in artikel 1, lid 1, onder c), van Verordening (EG) nr. 3072/95 bedoelde producten, waarop Verordening (EG) nr. 1518/95 van toepassing is, worden vast- gesteld in overeenstemming met de bĳlage bĳ deze verorde- ning. L 245/32 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 17. 9. 1999 Deze verordening treedt in werking op 17 september 1999. Artikel 2 Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselĳk in elke lidstaat. Gedaan te Brussel, 16 september 1999. Voor de Commissie Franz FISCHLER Lid van de Commissie BĲLAGE bĳ de verordening van de Commissie van de 16 september 1999 tot vaststelling van de restituties bĳ uitvoer van op basis van granen en rĳst verwerkte producten (in EUR/ton) (in EUR/ton) Productcode 1102 20 10 9200 (1) 1102 20 10 9400 (1) 1102 20 90 9200 (1) 1102 90 10 9100 1102 90 10 9900 1102 90 30 9100 1103 12 00 9100 1103 13 10 9100 (1) 1103 13 10 9300 (1) 1103 13 10 9500 (1) 1103 13 90 9100 (1) 1103 19 10 9000 1103 19 30 9100 1103 21 00 9000 1103 29 20 9000 1104 11 90 9100 1104 12 90 9100 1104 12 90 9300 1104 19 10 9000 1104 19 50 9110 1104 19 50 9130 1104 21 10 9100 1104 21 30 9100 1104 21 50 9100 1104 21 50 9300 1104 22 20 9100 1104 22 30 9100 Bedrag van de restitutie 79,65 68,27 68,27 54,84 37,29 71,10 71,10 102,40 79,65 68,27 68,27 46,17 56,67 31,11 37,29 54,84 79,00 63,20 31,11 91,02 73,96 54,84 54,84 73,12 58,50 63,20 67,15 Productcode 1104 23 10 9100 1104 23 10 9300 1104 29 11 9000 1104 29 51 9000 1104 29 55 9000 1104 30 10 9000 1104 30 90 9000 1107 10 11 9000 1107 10 91 9000 1108 11 00 9200 1108 11 00 9300 1108 12 00 9200 1108 12 00 9300 1108 13 00 9200 1108 13 00 9300 1108 19 10 9200 1108 19 10 9300 1109 00 00 9100 1702 30 51 9000 (2) 1702 30 59 9000 (2) 1702 30 91 9000 1702 30 99 9000 1702 40 90 9000 1702 90 50 9100 1702 90 50 9900 1702 90 75 9000 1702 90 79 9000 2106 90 55 9000 Bedrag van de restitutie 85,34 65,42 31,11 30,50 30,50 7,63 14,22 54,29 65,08 61,00 61,00 91,02 91,02 91,02 91,02 34,96 34,96 0,00 105,11 80,47 105,11 80,47 80,47 105,11 80,47 110,14 76,44 80,47 (1) Er worden geen restituties toegekend voor producten die een warmtebehandeling hebben ondergaan waardoor het zetmeel is voorgegelatineerd. (2) De restituties worden toegekend overeenkomstig de gewĳzigde Verordening (EEG) nr. 2730/75 van de Raad (PB L 281 van 1. 11. 1975, blz. 20). NB: Productcodes en voetnoten: zie de gewĳzigde Verordening (EEG) nr. 3846/87 van de Commissie (PB L 366 van 24. 12. 1987, blz. 1)


title: Advies van het Comité van de Regio's over het "Europese sportmodel"

eurovoc_concepts:
EU Member State
professional sport
sport
sporting event
sports body

formats: html pdf print

text: C 374/56 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 12. 1999 Advies van het Comité van de Regio’s over het „Europese sportmodel” (1999/C 374/14) HET COMITE´ VAN DE REGIO’S, gezien de discussienota van D. -G. X van de Europese Commissie over het „Europese sportmodel” en het werkdocument van D. -G. X over de „ontwikkeling en vooruitzichten van de communautaire actie op sportgebied”; gezien het besluit van het Bureau van 15 juli 1998 om overeenkomstig artikel 198C, vierde alinea van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap een advies over dit onderwerp uit te brengen en commissie 7 (Onderwijs, beroepsopleiding, cultuur, jeugd, sport, burgerrechten) met de voorbereidende werkzaamheden voor dit advies te belasten; gezien het ontwerpadvies (CDR 37/99 rev. 2), dat op 1 juli 1999 door commissie 7 is goedgekeurd (rapporteurs: de heren Mientus (DE, ESP) en Grafé (B, EVP); gezien het advies van het Comité van de Regio’s „Gelijke kansen voor jongens en meisjes bij vrijetijdsactiviteiten, in het bijzonder bij EU-programma’s op het gebied van sport en jongeren” (CDR 182/97 fin) van 20 november 1997 (rapporteur: mevrouw Sundback) (1), heeft tijdens zijn 30e zitting van 15 en 16 september 1999 (vergadering van 16 september) met eenparigheid van stemmen het volgende advies goedgekeurd. 1. Inleiding Gezien de uitdagingen waarmee de sportsector wordt 1. 1. geconfronteerd, is het volgens het Comité een goede zaak dat de EU een debat lanceert over de verbetering van het algemene kader waarin sportactiviteiten zich ontwikkelen. Daarbij die- nen het subsidiariteitsbeginsel, de verantwoordelijkheden van lokale, regionale en nationale overheden en vooral de autono- mie van de structuren van sportorganisaties in acht te worden genomen. Het Comité is dan ook zeer te spreken over het initiatief van de Commissie om alle aspecten van sport in Europa tegen het licht te houden in een discussienota van D. -G. X getiteld het „Europese sportmodel”. Het reageert met name zeer positief op het raadplegingsproces dat met deze studie op gang is gebracht en waardoor alle betrokken partijen de kans krijgen hun standpunt bekend te maken. 1. 2. Het Comité vraagt de Commissie nota te nemen van zijn standpunten die zijn weergegeven in het rapport dat de Europese Raad van Wenen heeft gevraagd voor te leggen aan de Europese Raad van Helsinki over bescherming van bestaande sportstructuren en behoud van de maatschappelijke functie van sport in de EU. 2. Algemene opmerkingen 2. 1. De Commissie onderstreept de betekenis die sport onmiskenbaar heeft voor de lidstaten van de Europese Unie, in het bijzonder op het niveau van de regio’s en gemeentelijke overheden, door sport tot thema in de EU te maken. Sport is een belangrijke factor geworden die in de maatschappij van vandaag niet meer weg te denken valt. (1) PB C 64 van 27. 2. 1998, blz. 81. 2. 2. Sport en de stilaan gegroeide sportstructuren in Europa — welke de Commissie onder de noemer „Europees sport- model” tracht samen te vatten — zijn uiterst uiteenlopend en ingewikkeld. Enerzijds hebben zij de ontwikkeling van het concept „sport voor iedereen” mogelijk gemaakt, waarbij de nadruk op de maatschappelijke, gezondheidsbevorderende en milieuvriendelijke waarden van sport is komen te liggen, en anderzijds ontstond een veelsoortig wedstrijdmodel waarvan de Commissie vooral het systeem van „promoveren en degrade- ren” naar voren heeft gehaald. Door de ontwikkeling van sport en het gewicht ervan 2. 3. in de media kreeg de sportbeweging twee nieuwe waarden die — afhankelijk van de populariteit van de sporttak — soms sterk dooreenlopen: a) economische waarde, b) spektakel- waarde. Zowel voor de sporter, als voor handel, 2. 4. industrie, toerisme, organisatoren van grote sportevenementen en- zovoort is sport een economische factor van belang geworden. De financiering van sport en van sportbeoefening op verschil- lende niveaus, met name topsport en beroepssport, evenals de druk en invloed van televisie en commerciële partners op de organisatie van wedstrijdsport vragen om financiële en economische strategieën die niets meer met louter sportieve doelstellingen te maken hebben. De oorspronkelijke status van de sporter is dus sterk veranderd en de sportbeweging wordt geconfronteerd met nieuwe taken waarbij de traditionele structuren van bonden en clubs die overeenkomstig de idee van recreatiesport waren opgezet, niet aansluiten. 2. 5. Sportbonden krijgen meer en meer te maken met economische vraagstukken; zij zijn uitgegroeid tot dienstver- in bepaalde disciplines van topsport lenende bedrijven en, en wedstrijdsport, hebben zij zich ontpopt tot echte, aan marktwetten onderhevige ondernemingen. Zij treden steeds 23. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 374/57 meer op als werkgever, wat onder meer inhoudt dat zij zich meer dan tot op heden moeten bezighouden met (vervolg)op- leiding van de sporters. Commissie bijzondere aandacht te schenken aan de rol van de school op het gebied van sport en met name aan de schoolopleiding van topsporters en professionals. 2. 6. Het Comité onderstreept dan ook dat de Europese sportbeweging de economische consequenties van haar groei met pragmatisme en zin voor samenhang moet aanpakken. In dit verband lijkt de procedure van promoveren en degraderen, zoals die terecht door de Commissie naar voren is gehaald, één van de belangrijke parameters. Deze procedure beantwoordt dan wel aan een sportieve logica, maar de profsport, die zich voor torenhoge investeringen geplaatst ziet, kan daarmee niet langer uit de voeten. 2. 7. Het is een grote uitdaging om culturele, educatieve en sociale waarden van het Europese model te bewaren en in een samenhangend economisch perspectief in te bedden, waarbij zowel rekening wordt gehouden met de belangen van de sporters als met de economische belangen die met sport gemoeid zijn. Er moeten dan ook voorstellen komen voor de manier waarop de randvoorwaarden voor de beroepssporters kunnen worden geharmoniseerd. Daartoe bekomen ook initia- tieven om oneerlijke mededinging tussen rijke en arme vereni- gingen tegen te gaan. 3. Bijzondere opmerkingen 3. 1. Hoofdstuk 1: Het Europese sportmodel In hoofdstuk 1 tracht de Commissie een overzicht te 3. 1. 1. geven van de problemen waarmee zij bij de toepassing van economische criteria op sport is geconfronteerd, noemt zij de belangengroeperingen (verenigingen, clubs, organisatoren, media enz. ) en zet zij de belangrijkste problemen op een rijtje. 3. 1. 2. Het Comité onderstreept de belangrijke rol die sportclubs spelen in de culturele en sociale ontwikkeling van onze samenleving. In dit verband zwijgt de Commissie over de belangrijke rol die gemeentelijke overheden spelen bij het ondersteunen van de lokale sportbeweging. Zij doen dit met name door financiële middelen of infrastructuur ter beschikking te stellen. Het Comité meent dat de Commissie dit aspect moet benadrukken en haar wil moet bevestigen om aan dit systeem vast te houden. toegespitst 3. 1. 3. De Commissie vergelijkt het Europese systeem met dat van Noord-Amerika. Het Comité meent dat dit laatste te veel is op ondernemerszin en marktprincipes: beroepssport en amateurssport zijn duidelijk onderscheiden en hebben ook volledig uiteenlopende structuren. Daarom handhaaft het Comité zijn vertrouwen en geeft het de voorkeur aan het Europese sociaal-culturele model. 3. 1. 4. Net als de Commissie onderstreept het Comité de bijzondere kenmerken van het Europese model en hoopt het dat de integratie van het economische aspect niet ten koste gaat van de traditionele waarden van sport. Het vraagt de 3. 1. 5. Het Comité geeft toe dat de bekendheid en media- invloed van sport kunnen leiden tot inschakeling van sport voor andere doeleinden en ontsporingen van politieke, econo- mische, sociale en persoonlijke aard. Maar wat samenleving of individuele personen met sport uithalen, mag niet aan sport zelf worden toegeschreven. Het Comité vraagt de Commissie steeds een onderscheid te maken tussen sport en ontaarding. 3. 1. 6. Wat de veranderingen in sport (paragraaf 2) betreft, is het Comité van mening dat de beschrijving van deze ontwikkelingen vaag zijn en niet volledig kloppen. Een groot aantal sportevenementen had reeds vo´ o´ r 1950 plaats. De parallel die tussen de Europese integratie en de Europese sportwedstrijden is getrokken, is enigszins overtrokken aange- zien reeds in 1886 Europese kampioenschappen plaatsvonden. 3. 1. 7. Zonder de inbreng van de sportlotto in de meeste lidstaten van de EU uit het oog te verliezen, wijst het Comité erop dat sport financieel vooral door gemeentelijke, regionale en nationale overheden ondersteund wordt. Sponsoring is wel noodzakelijk geworden, maar in de meeste gevallen geldt dat alleen voor sporttakken waarvan de beroepssport op een grote aandacht in de media kan rekenen. Het Comité wenst dan ook dat gepaste maatregelen worden overwogen om de verschillen te verkleinen tussen de financiële draagkracht van de bonden in sporttakken die het heel goed doen in de media en van die bonden die in de media en audiovisuele sector minder goed scoren. Het Comité hoopt dat de Commissie, wat de financiering van sport betreft, de inbreng van de sporter, zijn gezin en de inzet van duizenden vrijwilligers niet uit het oog verliest. 3. 2. Rol van nationale sportbonden (paragraaf 4. 1) 3. 2. 1. De organisatie van sport in Europees verband berust op het principe van één overkoepelende bond voor de Europese Unie naast nationale en regionale bonden, al naar gelang de wettelijke mogelijkheden van ieder land. Het Comité vindt het belangrijk aan deze stelregel via politieke en bestuurs- maatregelen vast te houden. Een en ander zou via de EU- handelswetgeving kracht moeten worden bijgezet. 3. 2. 2. In de Europese sportstructuur (Europese sportmodel) vervult elk niveau in de piramidale opbouw van sportbonden een specifieke rol. Bovenaan de piramide dienen de Europese sportbonden zich bezig te houden met het opstellen van technische regels, wedstrijdmodaliteiten, het organiseren van wedstrijden op Europees niveau en de samenwerking tussen nationale sportbonden voor het bevorderen en ontwikkelen van sport. Bovendien bestaat één van de voornaamste taken van de bonden erin te zorgen voor de opleiding en permanente follow-up van de hele begeleiding van sporters op alle niveaus. De vraag of een Europese sportbond adequaat kan worden bestuurd, moet door de betrokken bonden zelf worden beantwoord. C 374/58 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 12. 1999 3. 2. 3. Het Comité onderstreept dat slechts weinige sport- bonden echt kans op commercieel succes hebben (voetbal, tennis, autosport). Nationale sportbonden zijn normaal gespro- ken wel in staat hun commerciële rol te vervullen. 3. 2. 4. Het concept „Sport voor iedereen”, dat in Europa sterk ontwikkeld is, wordt gekenmerkt door een individuele sportbeoefening zonder enige band met sportverenigingen. Bij de promotie ervan worden vooral welzijn en gezondheid van de bevolking voor het voetlicht gebracht. Derhalve moet voor dergelijke activiteiten naar financiering uit openbare middelen of door erkende verenigingen worden gezocht. Het Comité onderstreept dat deze individuele activiteiten geenszins strijdig zijn met initiatieven die worden georganiseerd door sportbon- den die in staat zijn beter in te spelen op de specifieke kenmerken van de door hen georganiseerde activiteiten. 3. 2. 5. Het Comité acht de kans klein dat leden aan de basis of aan de top afhaken indien ervoor gezorgd wordt dat de sportbonden nationaal en Europees voldoende sterk staan. 3. 2. 6. Het Comité onderstreept dat bonden volledig onaf- hankelijk moeten kunnen uitmaken welke evenementen, maat- regelen en wedstrijden zij op Europees niveau willen organise- ren. De rol van de EU bestaat er uitsluitend in een goed economisch en sociaal klimaat te scheppen waarin sport kan gedijen. 3. 3. Gesloten competities (paragraaf 4. 2) 3. 3. 1. Dit is volgens het Comité vooral een technische kwestie. Waar het gaat om hun eigen bevoegdheden, moeten de betrokken sportbonden de nodige besluiten zelf kunnen nemen. De overheid hoeft daar niet tussen te komen. Maar als de sportbonden niet in staat zijn om zelf de problemen in een geest van solidariteit op te lossen, dan moet er altijd voor gezorgd worden dat financieel orde op zaken gesteld wordt. 3. 4. Solidariteit (paragraaf 4. 3) Het Comité onderstreept dat solidariteit als principe 3. 4. 1. onlosmakelijk verbonden is met sport. De educatieve en sociale rol van sport wordt in ruime mate bepaald door het concept solidariteit. Dat sociale aspect is in Europa een essentieel element van de sport. De Europese Raad van Wenen (december 1998) heeft ervoor gepleit in communautair verband vooral dat aspect veilig te stellen. Sport mag slechts een „speciale behandeling” krijgen wanneer op alle niveaus van sportbeoe- fening solidair wordt opgetreden. Dat geldt voor clubs, die hun bijdrage tot de sportverenigingen op regionaal en supraregio- naal niveau dienen te leveren én verenigingen die hun verplich- tingen ten aanzien van club en leden moeten nakomen. 3. 4. 2. Een van de doelstellingen van een EU-sportbeleid zou moeten zijn een scherpe scheiding tussen de gepriviligeer- de takken van sport van de profs en de sport voor de jeugd en voor amateurs te voorkomen. Het is niet opportuun uit te gaan van verdeeldheid tussen prof- en recreatiesport, want deze beide werken voortdurend op elkaar in. Topsporters en gewone leden van sportbonden zijn nauw met elkaar verbonden. 3. 4. 3. Of het solidariteitsbeginsel gehandhaafd kan worden, hangt af van de vraag of supranationale sportbonden worden opgericht. Indien dergelijke bonden er komen met steun van de Europese bond, is het solidariteitsbeginsel van toepassing. Maar indien een „gesloten sportbond” wordt opgericht buiten deze bond, is het zaak de beginselen inzake gezonde financiën toe te passen. 3. 4. 4. Het Comité meent dat de weinige bonden die belang- rijke inkomsten uit handelsactiviteiten en uitzendrechten kun- nen halen, ontheffingen moeten kunnen krijgen, bijvoorbeeld waar het gaat om beperkingen inzake deelneming aan wed- strijden. 3. 4. 5. Nationale en Europese sportbonden hebben tot nog toe het solidariteitsbeginsel niet adequaat toegepast. Bijna alle inkomsten uit de verkoop van televisierechten blijven in de beroepssector. Een zo groot mogelijk gedeelte van deze inkomsten zou in de toekomst moeten worden overgeheveld naar sport voor jongeren en amateurs, zodat de kosten van lokale en regionale overheden voor sportpromotie gedrukt kunnen worden. Het gelijkheidsbeginsel is nog niet in praktijk ge- 3. 4. 6. bracht, maar het zou kunnen worden toegepast indien bepaal- de uitzonderingen op de regel inzake gezonde financiën verplicht worden gekoppeld aan het naleven van gepaste voorwaarden. 3. 5. Bevordering van sport (paragraaf 4. 4) 3. 5. 1. bod in paragraaf 3. 4. 6. De wijze waarop sport wordt bevorderd, komt aan Publieke financiering van sport is gebaseerd op het 3. 5. 2. subsidiariteitsbeginsel en mag slechts plaatsvinden indien clubs en verenigingen niet in staat zijn hun maatschappelijke functie met eigen middelen te vervullen. De door clubs en verenigingen zelf te leveren bijdrage zou dan ook met inkomsten uit commerciële activiteiten moeten worden aangevuld. 3. 5. 3. Het Comité meent dat overheidsgeld alleen mag gebruikt worden voor sportactiviteiten die vallen onder het algemeen belang (welzijn) of onder niet-winstgevende activitei- ten. Daardoor wordt financiële steun voor de bevordering van beroepssport en commerciële activiteiten van sportorganisaties met overheidsgeld uitgesloten. 3. 5. 4. Het Comité onderstreept dat, op enkele zeldzame uitzonderingen na (voetbal, tennis, autosport), nationale bon- den niet in staat zijn om sport voor jongeren en amateurs uit eigen middelen te financieren. Derhalve zijn zij voor bevordering van deze sporttakken op gemeentelijke of regiona- le overheden aangewezen. De vraag of het mogelijk is sport adequaat te 3. 5. 5. bevorderen met een systeem van gesloten competities wordt hierboven (in paragraaf 3. 3) behandeld. 23. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 374/59 3. 6. Het Europese sportmodel (paragraaf 4. 5) 3. 6. 1. Het Comité meent dat in beginsel aan de bestaande sportstructuur in Europa vastgehouden dient te worden. Het Comité onderstreept dat het niet de regering toekomt toezicht op sportstructuren en -organisaties uit te oefenen. Die taak dient in handen te blijven van onafhankelijke sportorganisaties. Toch kan de Staat, volgens het Comité, regulerend optreden om voorwaarden te creëren waarin sport en sportorganisaties zich zo ontwikkelen dat zij hun rol kunnen spelen. 3. 8. 2. Het solidariteitsbeginsel veronderstelt dat de com- merciële winsten die worden gegenereerd door een beperkt aantal sporttakken niet binnen de selecte kring van bevoorrech- te sectoren in de sportwereld mogen blijven, maar moeten worden gebruikt voor de financiering van dure sporttakken, namelijk sport voor jongeren en amateurs. Er moet een einde komen aan de trend om „commercieel leefbare sporttakken” zelfbedruipend te maken en sport voor jongeren met over- heidsgeld aan te moedigen. Sportverenigingen moeten dan ook de kans krijgen een meer ondersteunende rol te spelen. Dat zou een speerpunt voor het EU-beleid inzake sport moeten zijn. 3. 7. Hoofdstuk 2: Sport en televisie 3. 7. 1. Het hoofdstuk over sport en televisie zet de proble- men op een rijtje zelfs al is de analyse op bepaalde plaatsen oppervlakkig, onjuist en in bepaalde opzichten zelfs onduide- lijk. Zo hebben volgens het Comité sport en televisie zich slechts voor een beperkt aantal sporten die veeleer passief dan actief worden beleefd, parallel ontwikkeld. 3. 7. 2. De media oefenen een belangrijke invloed uit op de ontwikkeling van sport, maar er is geen goed voorbeeld van dit verschijnsel aangehaald. De bewering dat televisierechten de belangrijkste bron van inkomsten van de meeste sporttak- ken zijn geworden, gaat niet op. Dat is enkel het geval voor een klein aantal sporttakken die voldoende kijkers aantrekken. Het is begrijpelijk dat de nadruk wordt gelegd op 3. 7. 3. sporten die kunnen rekenen op hoge kijkcijfers, maar daarbij mag niet worden vergeten dat de wereld van sport in economisch opzicht een veel ruimer gebied bestrijkt. Aange- zien deze sporten onrechtstreeks invloed op alle sportactivitei- ten in Europa uitoefenen, blijven besluiten inzake het wettelijke kader van deze sector niet zonder gevolgen op middellange en lange termijn voor toekomstige structuren en organisatie van sport in Europa. De meeste Europeanen krijgen daarmee te maken via hun lidmaatschap van een club of vereniging en zelfs buiten die georganiseerde structuur om. 3. 8. Collectieve verkoop van uitzendrechten en duur van exclusiviteit (paragraaf 9. 1) Sport in Europa is vooral het werk van sportvereni- 3. 8. 1. gingen en -clubs die het publiek een belangrijke dienst bewijzen door op vrijwillige basis in alle regio’s van de Europese Unie sportinstallaties ter beschikking te stellen en iedereen de kans te geven aan wedstrijden deel te nemen. Het is dan ook zaak die inspanning te ondersteunen en aan te moedigen met overheidsmiddelen. Dat geldt met name op regionaal vlak waar dergelijke inspanningen met inachtneming van het subsidiariteits- en solidariteitsbeginsel tot stand is gekomen. Het subsidiariteitsbeginsel betekent dat het overheidsgeld slechts als aanvulling van bestaande financieringsbronnen en -middelen mag worden gebruikt. 3. 8. 3. Collectieve verkoop (bijvoorbeeld door verschillende verenigingen samen) van auteursrechten, uitzendrechten of televisierechten vormt een belangrijk en adequaat middel om collectieve belangen op particuliere belangen te laten primeren. Het aantal verenigingen dat belangrijke inkomsten 3. 8. 4. uit de collectieve verkoop genereert, is beperkt (voetbal, tennis, autosport). Zij zouden dan ook moeten worden gevraagd de Commissie voorstellen te doen voor een gedifferentieerd en transparant inkomstenherverdelingssysteem. Het Comité meent dat een zo groot mogelijk deel van de inkomsten uit televisierechten naar sport voor jongeren en amateurs dient te gaan, om de regionale overheidsbegrotingen voor sportpromo- tie te verlichten. 3. 8. 5. Verder veronderstelt een doeltreffende samenwer- king tussen beroepssport, sport voor jongeren en het grote publiek ook een institutionele coördinatie. Een en ander kan binnen een sportvereniging die zich met beide doelgroepen bezighoudt of op contractuele basis worden gecoördineerd. 3. 8. 6. Waar het gaat om de vraag of de gemeenschappelijke verkoop moet worden toegestaan als middel om een rechtvaar- dige concurrentie te garanderen of aan een solidariteitsfonds moet worden gekoppeld, zou, zoals in paragraaf 3. 8. 2 is weergegeven, een zo groot mogelijk gedeelte van de televisie- rechten die voor de gebruikers daarvan en/of de sportverenigin- gen belastingvrij is, ten goede moeten komen aan de opleiding van een nieuwe generatie sporters of aan amateursport. De vraag of daarvoor een solidariteitsfonds moet worden opgericht, is minder belangrijk. Sportmanifestaties en -wedstrijden die voor de media 3. 8. 7. een commercieel belang vertegenwoordigen, worden in be- paalde periodes door verenigingen georganiseerd (wedstrijden, toernooien, cups). Het volstaat exclusieve rechten voor één van die periodes toe te kennen. Tevens moet ervoor gezorgd worden dat de houder van exclusieve rechten een derde partij machtigt voor de verkoop of er zelf voor zorgt. Verenigingen zouden moeten worden verplicht om 3. 8. 8. een aanbesteding uit te schrijven in geval zij hun collectieve verkooprechten doen gelden. C 374/60 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 12. 1999 3. 9. Vervlechting van sport en de audiovisuele sector (paragraaf 9. 2) 3. 11. Rol van de publieke omroep (paragraaf 9. 4) Het Comité meent dat de afkoop of controle door 3. 9. 1. media of bedrijven van sportclubs of nationale ploegen corruptie in sport in de hand werken. Het is zaak sportvereni- gingen via hun statuut juridische middelen te geven om dergelijke afkopen tegen te gaan. 3. 9. 2. Omvorming van sportclubs tot commerciële organi- saties maakt deze vervlechting en een grotere greep op deelnemers aan sportieve wedstrijden mogelijk. Een en ander zou de deur openzetten tot vervalsing van wedstrijdresultaten en zou de toekomst van sport op de helling zetten. Publieke omroepen hebben in de eerste plaats een 3. 11. 1. openbare opdracht. Dat betekent dat zij van alle sporttakken verslag dienen uit te brengen en voor een goede promotie dienen te zorgen. Televisie draagt bij tot opinievorming en tot educatie in algemenere zin, maar van oudsher heeft televisie ook een culturele functie, in de ruime betekenis van het woord „cultuur” dat sport natuurlijk omspant. 3. 11. 2. Op dit ogenblik vervullen publieke omroepen die functie nauwelijks of helemaal niet. Daarom dient op hen een grotere druk te worden uitgeoefend opdat zij die plicht nakomen. 3. 9. 3. Wil men de ethiek in sport bewaren, dan moet worden voorkomen dat ondernemingen sportclubs kunnen opkopen. Dat druist immers in tegen de grondbeginselen van sport en tegen de geest van samenwerking tussen sportorgani- saties. 3. 11. 3. Publieke omroepen, zijnde een openbare dienst, zouden kleinere sporten aan bod moeten laten komen. In Duitsland zijn de publieke omroepen verplicht een gepast deel van hun zendtijd aan alle sporten, met inbegrip van kleinere sporttakken, te besteden. 3. 10. Recht op informatie (paragraaf 9. 3) Het Comité meent dat betaaltelevisie een bedreiging 3. 10. 1. is voor de sport indien dergelijke kanalen exclusieve rechten verwerven voor een te lange periode, wat in principe niet zou mogen. Zij zouden geneigd kunnen zijn daarvoor grote sommen geld neer te tellen, om markten te veroveren of hun marktaandeel te vergroten. Dat zou het voor het grote publiek aanzienlijk moeilijker maken grote sportevenementen op het scherm te volgen en zou de markt verstoren. Wil men bovengenoemde maatschappelijke functie van sport garande- ren, dan is het zaak dat ook publieke omroepen sportevene- menten kunnen uitzenden en dat betaaltelevisie op een gepaste wijze wordt gereglementeerd. Betaaltelevisie doet immers door haar exclusief recht om bepaalde sportevenementen uit te zenden, afbreuk aan het recht van iedereen om passief van sport te genieten. 3. 10. 2. Gelet op hun maatschappelijke verantwoordelijkhe- den en het solidariteitsbeginsel zouden sportverenigingen moeten worden aangespoord niet in te gaan op contracten die hun op korte termijn winsten opleveren, maar die het grote publiek beletten sportevenementen op televisie te volgen. Dergelijke praktijken zijn schadelijk voor de ontwikkeling van sport in Europa en zouden zich uiteindelijk tegen de verenigingen zelf richten. 3. 10. 3. Worden dergelijke televisiekanalen aandeelhouders van de belangrijkste Europese sportclubs, dan zullen zij druk uitoefenen op de besluiten van Europese sportinstanties. Zij zullen de spelregels willen beïnvloeden om de spektakelwaarde te verhogen, en zullen met name druk uitoefenen op de wedstrijdorganisatie en het competitieschema. De ethiek in de sport komt hiermee in het gedrang. 3. 10. 4. Om te voorko´ men dat grote sportevenementen door gecodeerde zenders of betaaltelevisie worden gemonopo- liseerd, dient de richtlijn Televisie zonder grenzen door alle lidstaten te worden toegepast, zodat de vrije toegang van de televisie tot grote sportevenementen is gegarandeerd. 3. 11. 4. Wat vraag 1 betreft, deelt het Comité niet de mening van de Commissie dat sportprogramma’s niet onder openbare dienstverlening vallen. Wél dient een lijst van criteria te worden aangelegd, aan de hand waarvan kan worden uitgemaakt of een evenement onder de categorie louter amusement valt, en dus niet door de publieke omroep moet worden uitgezonden dan wel gaat over aard en doelstellingen van sport en bijgevolg onder de categorie openbare dienstver- lening valt. 3. 12. Hoofdstuk 3: Sport en sociaal beleid 3. 12. 1. In het derde hoofdstuk gaat de Commissie nader in op het sociale aspect van sport. Zij wijst op de maatschappelij- ke functies van sportbeoefening en gebieden waarop die tot uiting komen, namelijk: a) onderwijs, b) milieu, c) volks- gezondheid, d) werkgelegenheid. 3. 12. 2. Nu onze samenleving met tal van problemen te kampen heeft, wordt sport inderdaad vaak een terrein dat verenigingen die zich voor de samenleving inzetten, naar zich toe trekken. Vaak zal ook de politieke besluitvormer zich daarachter scharen. Hetzelfde fenomeen doet zich voor op het gebied van gezondheid en welzijn die volledig voor commerciële doeleinden door het bedrijfsleven worden inge- palmd (fitness-zalen). 3. 12. 3. Op het vlak van educatie meent het Comité dat de Europese Unie een essentiële taak te vervullen heeft: het erkennen van kwalificaties voor sportbegeleiding. Bovendien zou de EU de mobiliteit van sporters en trainers moeten bevorderen door de belemmeringen voor het vrije verkeer op te heffen. Het Comité onderstreept dat sport, als culturele 3. 12. 4. bouwsteen van onze samenleving, een drager is van individuele en maatschappelijke waarden; sport draagt bij tot het welzijn van elkeen en tot zijn integratie in de samenleving. Het gaat daarbij om belangrijke waarden die alleen maar kunnen bereikt worden door sportbeoefening en via de structuren van de sportbeweging. 23. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 374/61 3. 12. 5. Het is dan ook nuttig volgende vraag te stellen: „Kan sport ook ingezet worden voor andere doeleinden dan voor amusement en het verleggen van zijn grenzen? Kan sport op die manier misschien bijdragen tot het oplossen van maatschappelijke problemen? Zo ja, moeten de middelen daarvoor dan niet gevonden worden in een specifiek beleid dat los staat van geest en structuren van de sportbeweging?” 3. 12. 6. De sportbeweging maakt integrerend deel uit van onze samenleving. Het Comité meent dat sportclubs uitstekend geplaatst zijn om een maatschappelijke functie te vervullen en jongeren te helpen hun persoonlijkheid en lichamelijk welzijn te ontwikkelen en hun sociale integratie te bevorderen even- tueel in de sportsector zelf. Eén van de basiskenmerken van de sociale functie van sport is dat zij bovendien de maatschappelij- ke integratie van fysiek of mentaal gehandicapten kan verge- makkelijken. De maatschappelijke functie van de sportbewe- ging moet dus onderkend worden. Daartoe is het nodig dat de sportbeweging als sociale partner wordt beschouwd en behandeld. Het Comité onderstreept dat sportclubs geen ondernemingen evenmin als sportverenigingen industriële bedrijven in de economische betekenis van het woord zijn; het zijn groeperingen die overheidstaken vervullen en vooral met vrijwilligers werken. Niettemin is sport een belangrijke economische sector die in totaal meer dan 1,5 % van het bruto nationaal product van de EU vertegenwoordigt en als dienstverlenende sector een heel scala van afzetmarkten heeft. Het Comité vindt dan ook dat de relatie van de 3. 12. 7. sportbeweging tot de Europese Unie, met inachtneming van de individuele rechten van de sporters, moet gebaseerd zijn op de autonomie van de sportbeweging en dus haar vermogen om in te spelen op ontwikkelingen en wijzigingen in de door de internationale sportbeweging opgestelde regels. Voorts dient de Commissie binnen de perken van haar bevoegdheden te zorgen voor de individuele bescherming van de sporter en zijn ontplooiing. 3. 12. 8. Toch moet de nodige omzichtigheid aan de dag worden gelegd. Het zou verkeerd zijn te denken dat het makkelijk is sport aan de hand van verordeningen en rond- zendbrieven in goede banen te leiden. Sport is een uiterst heterogene materie, inhoudelijk én organisatorisch. 3. 12. 9. Niet alleen heeft elke sporttak specifieke kenmer- ken, maar bovendien variëren de sportstructuren van land tot land (zie bijlage) waardoor de coördinatie op Europees niveau een moeilijke zaak wordt. Daarnaast vallen vele nevenaspecten van sport, 3. 12. 10. waarvoor de Europese Commissie initiatieven zou kunnen nemen, onder de meest uiteenlopende bevoegdheidsgebieden. Het gaat daarbij om onderwijs, volksgezondheid, veiligheid, milieu, werkgelegenheid, opleiding, infrastructuur enzovoort, materies waarvoor in tal van lidstaten ministers van sport meestal niet bevoegd zijn. Het Comité onderstreept dat indien de Europese 3. 12. 11. Commissie een globaal beleid inzake sport wil invoeren, dit ook goed afgebakend moet zijn zodat de sportbeweging over regels kan beschikken die haar in staat moeten stellen structuren op te zetten waardoor iedereen, ongeacht zijn niveau, sport kan beoefenen. 3. 13. Sport en gelijke kansen te nemen en actief Het Comité onderstreept dat een sportbeleid geba- 3. 13. 1. seerd op het gelijkheidsbeginsel integrerend deel van het Europese sportmodel uitmaakt en dus ondersteund en gestimu- leerd moet worden. Dat betekent dat alle burgers, ook leeftijd, geslacht, ras, sociale of gehandicapten, ongeacht economische afkomst, aan sport moeten kunnen meedoen. Ook maatregelen om meisjes en vrouwen aan te moedigen aan sportactiviteiten deel te zijn in besluitvormings- en beheersorganen, waarbij met hun specifie- ke eisen rekening moet worden gehouden, vallen onder die aanpak. Dat heeft het Comité overigens reeds onderstreept in zijn advies over gelijke kansen voor jongens en meisjes bij vrijetijdsactiviteiten, in het bijzonder bij EU-programma’s op het gebied van sport en jeugd. Om sportactiviteiten toeganke- lijk te maken moeten er meer faciliteiten komen. In sommige landen van de Europese Unie, waar thans een aanpassing van het lesrooster aan de orde is, zou een dergelijke aanpassing meebrengen dat van de sportvoorzieningen beter gebruik wordt gemaakt. Gevolg is dat de territoriale overheden, die voor de sportinfrastructuur van scholen verantwoordelijk zijn, hiervoor ook de nodige investeringen moeten doen. 3. 14. Sport en doping Het Comité vindt het een goede zaak dat de 3. 14. 1. Europese Raad tijdens zijn vergadering van Wenen van 11 en 12 december 1998 heeft gevraagd meer maatregelen in de strijd tegen doping te nemen en lidstaten, Europese Commissie en internationale sportorganisaties heeft opgeroepen reeds bestaande nationale maatregelen beter op elkaar af te stemmen. 3. 14. 2. Het Comité onderstreept dat coördinatie en onder- linge afstemming van nationale maatregelen nodig zijn om te zorgen voor een doeltreffend preventie-, opsporings- en sanctiebeleid aangezien het dopingprobleem niet aan nationale grenzen ophoudt. Het ondersteunt dan ook de oproep van het EP aan de Europese Commissie om voorstellen te doen voor de uitvoering van een onderling afgestemd volksgezondheids- beleid met als doel doping te bestrijden (resolutie van 17 de- cember 1998). 3. 14. 3. Het Comité dringt erop aan een gemeenschappelijke lijst van verboden stoffen in de EU op te stellen om te voorkomen dat bepaalde stoffen in één lidstaat wel en in een andere lidstaat niet zouden zijn toegestaan. Het Comité neemt nota van het recente voorstel 3. 14. 4. van het IOC om een internationaal anti-doping Agentschap op te richten. Het IOC heeft dit voorstel gedaan tijdens de internationale IOC-conferentie van februari 1999 in Lausanne. Het Comité meent dat een dergelijk Agentschap onafhankelijk moet kunnen werken en moet instaan voor handhaving van minimumnormen inzake controles en sancties. C 374/62 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 12. 1999 3. 14. 5. Het Comité is ingenomen met de conclusies van de informele bijeenkomst van de Europese ministers van sport in Paderborn (31 mei t/m 2 juni 1999). Daarin is gesteld dat de IOC Wereldconferentie over Doping in Lausanne heeft benadrukt dat Europa met één stem moet spreken als het gaat om de oprichting van een Anti-doping Agentschap. Overigens werd daarin ook op coördinatie met de Raad van Europa aangedrongen. Het Comité is zeer ingenomen met de oprich- ting van een onafhankelijk en doorzichtig internationaal Anti-Doping Agentschap waarin ook een rol voor de Europese Unie is weggelegd. 3. 14. 6. Het Comité constateert dat doping reeds bij zeer jonge atleten voorkomt (soms vanaf 12 jaar) en vindt dat jongeren tegen dergelijke praktijken beschermd moeten wor- den. In dit verband schaart het zich achter de oproep van het EP om EU-steun te verlenen aan voorlichtingscampagnes, met name in scholen, jeugdclubs en -organisaties. 3. 14. 7. In dit verband meent het Comité dat ingegaan moet worden tegen tendensen tot eindeloze commercialisering van sport en tegen het negatieve imago van sport in de media. Deze kunnen er immers toe leiden dat de echte waarde van sport teloorgaat omdat sportprestaties door doping kunstmatig worden opgedreven. 4. Conclusies Sport maakt deel uit van het dagelijks leven van 4. 1. Europeanen. Meer dan 100 miljoen Europese burgers beoe- fenen een sport en zijn lid van één van de duizenden sportclubs, verenigingen en bonden. Sport is dan ook voor het Europa van de burgers hét instrument bij uitstek om bij te dragen tot identiteitsvorming. Dank zij de positieve effecten ervan op het vlak van onderwijs, volksgezondheid en maat- schappelijke integratie vormt sport een cultureel en sociaal gegeven waarvan het belang voor de mensen in de regio’s en gemeenten van Europa en voor heel het Europese integratie- proces steeds beter wordt onderkend. 4. 2. Een EU-sportbeleid moet erop gericht zijn via de Europese wetgeving voorwaarden voor sport en de ontwikke- ling ervan in Europese regio’s en gemeenten te scheppen zodat sport haar maatschappelijk belangrijke functies kan vervullen met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel, verantwoor- delijkheden van lokale, regionale en nationale overheden en autonomie van de structuren van sportorganisaties. Het Comité schaart zich achter het verzoek dat de Europese ministers van Brussel, 16 september 1999. sportzaken tijdens hun informele ontmoeting (Pader- born/31 mei — 2 juni 1999) tot de Commissie richtten om een werkgroep op te richten ten einde te bezien hoe in het EG-Verdrag op de belangen van de sport kan worden inge- speeld. Het is van cruciaal belang dat het subsidiariteitsbeginsel wordt gerespecteerd, daar de territoriale overheden een belang- rijke rol in de sociale integratie spelen. In dit kader kunnen zij de sport als een integratiemiddel gebruiken. Los van de totstandbrenging van een algemeen EU-beleid op sportgebied, moeten zij dan ook over voldoende speelruimte blijven beschikken. Het Comité is erg te spreken over de conclusies van de 4. 3. Eerste EU-conferentie over sport van 20 tot en met 23 mei 1999 in Olympia. Daarin wordt onderstreept dat sport in Europa, hoewel die zeer uiteenlopende vormen kan aannemen, ook raakvlakken vertoont die van mogelijke commerciële invloed gespaard moeten blijven. De nadruk werd erop gelegd dat democratie en solidariteit, twee basisbeginselen voor sport in Europa, moeten worden gevrijwaard en dat sport in het nieuwe commerciële kader moet worden ingepast, waarin het zich verder kan ontwikkelen zonder haar eigenheid of autonomie, twee grondpijlers van haar sociale dimensie, te verliezen. 4. 4. Het Comité wijst erop dat gelet op de bevoegdheden die via het Verdrag aan de EU zijn toegekend, en tot dusver beperkt waren tot economische aspecten van sport, te weinig aandacht is besteed aan de basisbeginselen van sport en het belang van sport voor het Europa van de burgers. Het Comité meent dat een Europees sportbeleid dient te worden opgezet waarbij meer de nadruk komt te liggen op de essentiële rol van sport in Europa op cultureel en sociaal-economisch gebied en, naast zuiver economische thema’s zoals sportwedstrijden en kartelrecht, vrij verkeer van professionals of televisie zonder grenzen, ook onderwerpen aan bod dienen te komen zoals bijdrage van sport tot Agenda 2000, openbaar nut van clubs en stichtingen, de belangrijke rol van vrijwilligers, inbreng van sport in het kader van een Europese vrijwilligersdienst, bijdrage tot de herziening van Europese programma’s voor jongeren, integratie van gehandicapten, gelijke kansen voor vrouwen, strijd tegen hooliganisme of nog gevolgen van het verbod op reclame voor tabak en alcohol voor de financiering van sportmanifestaties. 4. 5. Of sport tot ontwikkeling komt in de Europese regio’s en gemeenten hangt ook af van het algemene kader dat op Europees niveau wordt gecreëerd. Een toekomstig Europees sportbeleid zou er dan ook op moeten gericht zijn bestaande Europese sportstructuren te behouden en in het licht van een „Europees sportmodel” verder te ontwikkelen. De voorzitter van het Comité van de Regio’s Manfred DAMMEYER 23. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 374/63 BIJLAGE bij het advies van het Comité van de Regio’s STRUCTUREN VAN SPORT IN EUROPA DUITSLAND ALGEMENE STRUCTUUR Duitsland heeft een federale structuur en bestaat uit zestien deelstaten. Ook de verantwoordelijkheden op het gebied van sport zijn op basis van die federale structuur verdeeld. De georganiseerde sport is vooral in handen van niet-gouvernementele sportorganisaties. De federale regering, deelstaten en lokale overheden leveren de wettelijke en materiële basis en ondersteunen sportorganisaties wanneer zij gebrek hebben aan personeel en financiële middelen. Bij promotie van sport wordt het subsidiariteitsbeginsel in acht genomen. Volgens de grondwet zijn de deelstaten verantwoordelijk voor beheer en promotie van sport. De federale regering houdt zich vooral bezig met sportaangelegenheden op nationaal en supranationaal vlak. OOSTENRIJK ALGEMENE STRUCTUUR In Oostenrijk is de organisatie van sport in handen van federaties en clubs die volledig zelfstandig werken. De staat speelt een ondersteunende rol, vooral op het niveau van de 9 Bundesländer, maar ook op federaal niveau. OVERHEIDSSTRUCTUREN O p n a t i o n a a l v l a k Het federale ministerie van opvoeding en culturele aangelegenheden is als enige verantwoordelijk voor sport op school. De Rijkskanselarij is verantwoordelijk voor overige zaken, zoals toekenning van subsidies aan sportorganisaties, clubs en lokale overheden én promotie en organisatie van nationale sportmanifestaties. O p r e g i o n a a l v l a k Volgens de wet vallen de sportaangelegenheden onder de (exclusieve) bevoegdheid van de 9 Bundesländer die verantwoordelijk zijn voor de promotie van sport in het algemeen. Bestuurlijk gesproken valt sport onder de sportraden (Landessporträte). Tussen Bund en Länder is een samenwerking opgezet om nationale maatregelen voor sportpromotie op elkaar af te stemmen. BELGIE¨ ALGEMENE STRUCTUUR Sport is in België georganiseerd door sportverenigingen, die op vrijwillige en onafhankelijke basis werken. De overheid speelt vooral een aanvullende rol. Deze bestaat erin sportbeoefening aan te moedigen en het particulier initiatief te stimuleren, hoewel daaraan voorwaarden zijn gekoppeld. Toch kan de overheid ook zelf initiatieven nemen (Sport voor Iedereen, opleiding van sportmonitoren enz. ). Sport wordt beschouwd als een culturele aangelegenheid en ressorteert onder de drie Gemeenschappen waaruit België bestaat. C 374/64 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 12. 1999 DENEMARKEN In Denemarken zijn het vooral vrijwilligers en niet-gouvernementele organisaties die zich met sport bezighouden. De overheid geeft weliswaar meer en meer steun aan sport, maar vrijwilligersorganisaties behouden hun vrijheid en onafhankelijkheid. Dit systeem wordt beschouwd als een praktische oefening in democratie. De overheid creëert het kader voor sportbeoefening; vrijwilligersorganisaties vullen het in. Overheid en vrijwilligersorganisaties geven de voorkeur aan recreatiesport boven competitiesport en vinden vooral lokale initiatieven belangrijk. De lokale overheden geven financiële steun aan lokale sportclubs. Dat doen ze door in de bouw en werking van sportinrichtingen te investeren en door subsidies te verlenen voor activiteiten van lokale clubs en voor de huur van sporthallen en -terreinen. SPANJE Op dit ogenblik bestaat er in Spanje een samenwerkingsverband tussen overheid en particuliere sector op het gebied van sport. Deze sectoren zijn allebei verantwoordelijk voor promotie en ontwikkeling van lichamelijke en sportactiviteiten. De voornaamste overheidsorganisaties zijn: — Hoge Raad voor Sport; — Algemene Sportdirectie, over het algemeen voor elke autonome Gemeenschap; — lokale Sportraad. De particuliere organisaties vindt men terug op elk bestuursniveau: 1) nationaal: — Spaans Olympisch Comité, — sportfederaties voor alle disciplines, — beroepsliga’s, met professionele teams, — enkele verenigingen die zich met verschillende sporten bezighouden; 2) voor de autonome Gemeenschappen: — regionale federaties voor alle sportdisciplines, — regionale sportverenigingen; 3) lokaal — sportverenigingen en -clubs. FINLAND ALGEMENE STRUCTUUR De algemene doelstellingen van het sportbeleid in Finland zijn vastgelegd in de Wet op de Sport, die in 1980 is in werking getreden. De verdeling van verantwoordelijkheden ziet er als volgt uit: de overheid schept gunstige voorwaarden voor het beoefenen van sport, terwijl de sportorganisaties activiteiten organiseren. FRANKRIJK ALGEMENE STRUCTUUR Voor de organisatie en promotie van sport is een systeem opgezet, waarbij overheidspartners en particuliere groeperingen samenwerken binnen een specifiek wettelijk en regelgevend kader. 23. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 374/65 Juist door dat partnerschap en door de erkenning van het algemeen belang van lichaamsbeweging en sport, is het Franse systeem zo origineel. GRIEKENLAND ALGEMENE STRUCTUUR In Griekenland is het secretariaat-generaal voor sport en het ministerie van opvoeding bevoegd voor sport. Zij streven twee hoofddoelstellingen na: — economische en wetenschappelijke steun aan topsport in samenwerking met sportfederaties en wetenschappelijke sportcentra; — economische en organisatorische steun aan volkssport, zowel op centraal als lokaal niveau, in samenwerking met lokale autoriteiten, clubs en andere sociale en sportverenigingen. „Sport staat onder de bescherming en toezicht van de staat…” (Artikel 16 van de Grondwet). IERLAND ALGEMENE STRUCTUUR Voor het beleid op het gebied van sport in Ierland is grotendeels uitgegaan van de beginselen van het Europees Sporthandvest. Toch spelen in de besluitvorming ook factoren als het streven naar een grotere participatie en een adequate strategie een grote rol. In het regeringsbeleid wordt de onafhankelijkheid van sportverenigingen erkend en wordt getracht sportbeoefening te stimuleren. ITALIE¨ ALGEMENE STRUCTUUR In Italië heeft de organisatie van sportactiviteiten een piramidevormige structuur: de clubs vormen de basis en aan de top staat het Italiaans Nationaal Olympisch Comité. De staat speelt een aanvullende rol; hij schept de voorwaarden waarin de burgers hun geliefde sport vrij kunnen beoefenen. In 1942 werd CONI bij wet officieel opgericht. Wel werden geen bevoegdheden van de staat, die alleen bevoegd blijft voor sport, overgedragen; alleen de rol en de functie die deze sportorganisatie sinds haar ontstaan vervult, werden erkend. De staat zorgde ervoor dat CONI werd gefinancierd vanuit bijdragen van sportpronostieken (1948) en dat CONI erkend werd als openbare instelling. Het CONI vervult drie functies: — niet-gouvernementele overheidsinstelling — Bond van Sportfederaties — Nationaal Olympisch Comité, erkend door het IOC LUXEMBURG ALGEMENE STRUCTUUR In Luxemburg zijn de bevoegdheden op het gebied van sport verdeeld over zelfstandige sportbewegingen en nationale en lokale overheden, maar zij vullen elkaar ook aan. C 374/66 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 12. 1999 PORTUGAL ALGEMENE STRUCTUUR De regering is bij de organisatie van het sportgebeuren in Portugal betrokken via het staatssecretariaat voor sport dat ressorteert onder de Eerste Minister en wordt bijgestaan door drie overheidsinstellingen: IND, CEFD en CAAD. De staatssecretaris voor sport is verantwoordelijk voor sport op het niveau van de regering; hij neemt de politieke beslissingen. Hij wordt voor het operationele gedeelte bijgestaan door drie overheidsinstellingen die verantwoordelijk zijn voor het in goede banen leiden van de staatssteun, zowel administratief als financieel. Zij ressorteren onder de verantwoordelijkheid van de minister van sport. VERENIGD KONINKRIJK ALGEMENE STRUCTUUR Volgende organisaties houden zich met sport en recreatie bezig: the National Thrust, Dienst voor Schotland, Dienst voor Wales, Dienst voor Onderwijs in Noord-Ierland, Sports Council van Wales, Sports Council van Schotland en Sports Council van Noord-Ierland; federaties; vrijwilligerssector en bedijfsleven. lokale overheden; nationale verenigingen; In verschillende officiële documenten is de rol vastgelegd die lokale overheden spelen om de behoeften inzake sport te dekken. Zij zijn evenwel niet bindend. De lokale overheid heeft geen wettelijke plicht om gunstige voorwaarden voor het beoefenen van sport te scheppen. De Sports Councils van Engeland, Schotland, Wales en Noord-Ierland zijn agentschappen die zich op verschillende manieren bezighouden met promotie en financiering van sport. Met name zorgen zij voor de promotie van sport, een hogere participatiegraad, het verhogen van prestatienormen en verbeteren van infrastructuur. ZWEDEN ALGEMENE STRUCTUUR In Zweden bestaat er een onafhankelijke beweging die wordt beheerd door één centrale instelling: de Zweedse Sportbond. De lokale sportclubs vormen evenwel de basis zelf van de sportbeweging. In het Zweedse systeem speelt de Zweedse Sportbond een centrale rol; hoewel deze stricto senso een niet- gouvernementele organisatie is, heeft de regering toch een aantal taken aan haar toebedeeld. De regering financiert de werking van de Bond en staat minimaal in voor de administratieve kosten van de federaties. NEDERLAND ALGEMENE STRUCTUUR Zowel de overheid als onafhankelijke sportorganisaties zijn verantwoordelijk voor promotie en uitvoering van het sportbeleid. De particuliere sector mag zelf zijn eigen beleid uitstippelen en de overheid zorgt dan voor de financiële en organisatorische randvoorwaarden en de infrastructuur. Het uitgangspunt is dus dat de overheid geen beleidstaken op zich neemt voor zover de nationale sportorganisaties daar zelf voor kunnen zorgen. Dit beginsel belet evenwel niet dat — binnen de relatie overheid/particulier initiatief — de overheid op grond van haar eigen verantwoordelijkheden inzake sport toch een zekere autonomie behoudt ten opzichte van het gevoerde en te voeren beleid


eurovoc_concepts:
Kosovo
Serbia
ethnic group
human rights
national minority
prisoner of war

formats: pdf print

text: C 54/110 Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften DE 25. 2. 2000 Donnerstag, 16. September 1999 16. Menschenrechte a) B5-0080, 0092, 0100 und 0105/1999 Entschließung zu den Gefangenen im Kosovo Das Europäische Parlament, (cid:1) unter Hinweis auf seine früheren Entschließungen zum Kosovo und zum ehemaligen Jugoslawien, insbesondere zu seiner Entschließung vom 22. Juli 1999 (1), (cid:1) unter Hinweis auf den Bericht der Hohen Kommissarin der Vereinten Nationen für Menschenrechte vom 7. September 1999 über die Menschenrechtslage im Kosovo, A. B. C. in der Erwägung, daß während des Konflikts im Kosovo viele Tausende Kosovaren von jugoslawischen Streitkräften und von paramilitärischen Truppen gefangen genommen wurden, unter Hinweis darauf, daß laut Berichten der Hohen Kommissarin der Vereinten Nationen für Men- schenrechte mindestens 5. 000 Personen immer noch in Verbindung mit verschiedenen Verfahrensstu- fen im Zusammenhang mit Anklagen wegen Terrorismus in Haft sind, in Kenntnis der Tatsache, daß einer vom Internationalen Komitee des Roten Kreuzes (IKRK) auf der Grundlage von Informationen aus dem serbischen Justizministerium zusammengestellten Liste zufolge nahezu 2. 000 der Volksgruppe der Albaner angehörende Personen in serbischen Gefängnissen sitzen, wozu auch Personen gehören, die in Haft sitzen, weil sie staatsfeindlicher Aktivitäten vor der NATO- Kampagne beschuldigt werden, D. bestürzt darüber, daß diese Gefangenen auf der Grundlage von für einen Monat geltenden polizeili- chen Haftbefehlen für eine vorläufige Festnahme inhaftiert sind, die unter Kriegsrecht in Jugoslawien während des Kosovo-Kriegs ergangen und offiziell am 15. Juni 1999 abgelaufen sind, und daß seit diesem Datum diese Haftbefehle anscheinend unbegrenzt verlängert werden, ohne Aussicht auf ein angemessenes Verfahren oder eine Freilassung, E. F. unter Hinweis darauf, daß es im Kosovo vor kurzem zu über 100 Fällen von Kidnapping und Ver- schleppung von Angehörigen von Minderheiten gekommen ist und daß regelmäßig Gerüchte im Zusammenhang mit der Existenz von Gefangenlagern der UCK auftauchen, unter Hinweis darauf, daß der Status von Häftlingen und Vermißten weder im Abkommen von Kumanovo zwischen der NATO und der jugoslawischen Regierung noch in der Resolution des Sicher- heitsrates 1244/99 behandelt wurde, in der der Auftrag für eine internationale Präsenz im Kosovo erteilt wurde, G. unter Hinweis darauf, daß der uneingeschränkte Schutz der grundlegenden Menschenrechte wesent- licher Bestandteil des Wiederaufbauprozesses im Kosovo und in ganz Südosteuropa darstellen muß, fordert die serbische Regierung auf, die Familienangehörigen unverzüglich über Gefangene und Ver- 1. mißte zu unterrichten, von denen angenommen wird, daß sie in Haft sind, sowie über den Aufenthaltsort der Häftlinge und den Grund für ihre Inhaftierung; fordert die serbische Regierung dringend auf, alle nach dem 24. März 1999 inhaftierten Personen 2. unverzüglich freizulassen; fordert den Zivilen Verwalter der UN, Bernard Kouchner, sowie die OSZE auf, umfassende Vor- 3. schläge für die Freilassung dieser Gefangenen zu machen; begrüßt den Beschluß, 4. Gefangene und Häftlinge einzurichten; im Rahmen des Übergangsrats für den Kosovo einen Unterausschuß für 5. fordert den Sicherheitsrat der Vereinten Nationen dringend auf, eine Resolution zu verabschieden, die es den serbischen Behörden klar macht, daß keine Fortschritte bei den Friedensgesprächen über die Zukunft der Region erzielt werden können, bis diese Gefangenen freigelassen sind; fordert die finnische EU-Präsidentschaft nachdrücklich auf, direkte Gespräche mit der serbischen 6. Regierung über eine baldige Freilassung aller Gefangenen abzuhalten; (1) Teil II Punkt 1 des Protokolls dieses Datums. 25. 2. 2000 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften C 54/111 Donnerstag, 16. September 1999 7. fordert alle am Wiederaufbauprozeß Südosteuropas Beteiligten auf, langfristige Strategien für die För- derung und den Schutz der grundlegenden Menschenrechte und für die Unterstützung einer Kultur des Respektes der Menschenrechte und der Toleranz auszuarbeiten; beauftragt seine Präsidentin, diese Entschließung dem Rat und der Kommission, den Behörden Ser- 8. biens und der Bundesrepublik Jugoslawien, dem Zivilen Verwalter der UNO für das Kosovo, der OSZE und dem Internationalen Komitee des Roten Kreuzes zu übermitteln. b) B5-0081, 0091, 0096 und 0108/1999 Entschließung zu Birma Das Europäische Parlament, (cid:1) unter Hinweis auf seine früheren Entschließungen zu Birma, insbesondere die vom 15. April 1999 (1), A. B. zutiefst besorgt über die anhaltenden Menschenrechtsverletzungen der Militärbehörden in Birma, ins- besondere die Verletzung des Völkerrechts durch die birmanische Armee in Gebieten, in denen ethni- sche Minderheiten leben, in dem Bedauern der anhaltenden Beschränkungen der Freizügigkeit von Aung San Suu Kyi und ande- rer NLD-Mitglieder und aller anderen politischen Parteien durch den SPDC, wodurch sie an der Arbeit gehindert werden, C. unter Hinweis darauf, daß der Ausschuß zur Vertretung des Volksparlaments (CRPP), der im Namen des ganzen Parlaments handelt, nie hatte zusammentreten dürfen, D. E. F. empört über die jüngsten Verhaftungen von mehr als 150 birmanischen Aktivisten für die Demokra- tie, viele davon Jugendliche, weil sie sich Demonstrationen angeschlossen und Flugblätter verteilt haben, in denen zu einem Generalstreik am 9. September 1999 aufgerufen wurde, unter Hinweis darauf, daß Rachel Goldwin, eine britische Bürgerin, in Birma auf einer Demonstration für die Demokratie verhaftet wurde, unter Hinweis darauf, daß nur eine Woche vor der Verhaftung ein anderer britischer Aktivist für die Demokratie, James Mawdsley, zu 17 Jahren Gefängnis verurteilt wurde, nachdem er der illegalen Ein- reise nach Birma für schuldig befunden worden war, G. empört über die fünftägige Inhaftierung eines drei Jahre alten Mädchens im Juli 1999, die als Geisel festgehalten wurde, um ihren Vater aus seinem Versteck zu vertreiben, H. mit der Feststellung, daß im Mai 1999 die IAO in einem Bericht an ihren Verwaltungsrat feststellte, daß der SPDC die Praxis der Zwangsarbeit unter der birmanischen Bevölkerung fortgesetzt hat und daß er keine Einladung zu von der IAO organisierten Konferenzen erhalten sollte, I. mit der Feststellung, daß europäische multinationale Ölgesellschaften derzeit fast ein Drittel der gesam- ten legalen Auslandsinvestitionen in Birma und noch einen höheren Anteil an verausgabten Mitteln stellen, J. unter Hinweis auf die Ergebnisse der Untersuchungsdelegation der Europäischen Union, die im Juli 1999 nach Rangun reiste, und unter Berücksichtigung der Tatsache, daß diese Ergebnisse im Oktober 1999 die Grundlage für die Revision des Gemeinsamen Standpunktes des Rates zu Birma sein werden, K. unter Hinweis darauf, daß der Rat bislang nicht auf das Ersuchen von Aung San Suu Kyi reagiert und keine nennenswerten wirtschaftlichen Maßnahmen gegen den SPDC getroffen hat, wiederholt seine Verurteilung der Militärdiktatur in Birma und aller Menschenrechtsverletzungen 1. durch den SPDC; 2. fordert die birmesische Regierung erneut auf, die Grundrechte des birmanischen Volkes zu gewähr- leisten, alle politischen Gefangenen freizulassen und Aung San Suu Kyi und ihren Parteimitgliedern Freizü- gigkeit zu gewähren; (1) ABl. C 219 vom 30. 7. 1999, S. 405


title: Parecer do Comité das Regiões sobre a «Comunicação da Comissão ao Conselho, ao Parlamento Europeu, ao Comité Económico e Social e ao Comité das Regiões «Política comum dos transportes - Mobilidade sustentável: Perspectivas para o Futuro»»

eurovoc_concepts:
combined transport
common transport policy
organisation of transport
transport market
transport safety
transportation tariff

text: C 374/76 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias 23. 12. 1999 Parecer do Comité das Regio˜ es sobre a «Comunicaça˜o da Comissa˜o ao Conselho, ao Parlamento Europeu, ao Comité Econo´ mico e Social e ao Comité das Regio˜ es “Polı´tica comum dos transportes — Mobilidade sustenta´ vel: Perspectivas para o Futuro”» O COMITE´ DAS REGIO˜ ES, (1999/C 374/17) Tendo em conta a comunicaça˜o da Comissa˜o ao Conselho, ao Parlamento Europeu, ao Comité Econo´ mico e Social e ao Comité das Regio˜ es sobre «Polı´tica comum dos transportes — Mobilidade sustenta´vel: Perspectivas para o Futuro» (COM(1998) 716 final); Tendo em conta a decisa˜o da Comissa˜o de 10 de Dezembro de 1998, de consultar o Comité das Regio˜ es sobre esta matéria nos termos do n. o 1 do artigo 198. o-C do Tratado que institui a Comunidade Europeia; Tendo em conta a decisa˜o da Mesa de 10 de Março de 1999 de incumbir a Comissa˜o 3 «Redes Transeuropeias, Transportes e Sociedade da Informaça˜o» da elaboraça˜o do respectivo parecer; Tendo em conta os seus anteriores pareceres sobre: — «Portos e infra-estruturas marı´timas» (CdR 331/98 fin) (1); — «Novo quadro regulamentar para as condiço˜ es de acesso às infra-estruturas ferrovia´rias» (CdR 58/99 rev. 1); — «A Polı´tica Comum dos Transportes — Programa de Acça˜o 1995-2000» (CdR 406/95 fin) (2); — «Uma estratégia de transporte sustenta´vel»(CdR 255/97 fin) (3); «Desenvolver a rede dos Cidada˜os — A importância de bons transportes de passageiros locais e regionais e a contribuiça˜o da Comissa˜o Europeia para o seu desenvolvimento» (CdR 436/98 fin) (4); — «Livro Branco — Pagamento justo pela utilizaça˜o das infra-estruturas — Uma abordagem gradual para um quadro comum de tarifaça˜o das infra-estruturas e transportes da Unia˜o Europeia» (CdR 408/98 fin) (5); — «Transportes e CO2: desenvolvimento de uma abordagem comunita´ria» (CdR 230/98 fin) (6); Tendo em conta o projecto de parecer (CdR 189/99 rev. 1) adoptado pela Comissa˜o 3 em 15 de Julho de 1999 (relatora: Betty Coffey — IRL, AE), adoptou por unanimidade na 30. a reunia˜o plena´ria de 15 e 16 de Setembro de 1999 (sessa˜o de 16 de Setembro) o seguinte parecer. 1. Introduça˜o Transportes para 1995-2000 (7) a situaça˜o tem evoluı´do, mantendo-se os objectivos deste programa va´lidos dentro dos limites do quadro considerado. 1. 1. A comunicaça˜o da Comissa˜o apresenta um panorama das tendências e das orientaço˜ es actuais da Polı´tica Comum dos Transportes (PCT). Tendo em conta todos os programas que se integram nesta polı´tica, a comunicaça˜o aborda o futuro da PCT e os rumos que devera´ tomar. Desde que a Comissa˜o publicou o seu programa de acça˜o sobre a Polı´tica Comum de 1. 1. 1. O Comité das Regio˜ es tem acompanhado os recentes desenvolvimentos da polı´tica comum dos transportes desde o Programa de Acça˜o para 1995-2000 elaborando pareceres sobre as medidas propostas no âmbito do referido programa. O presente parecer analisara´ a comunicaça˜o em apreço e as propostas para uma acça˜o futura, à luz dos seus anteriores pareceres. (1) JO C 93 de 6. 4. 1999, p. 20. (2) JO C 337 de 11. 11. 1996, p. 13. (3) JO C 180 de 11. 6. 1998, p. 1. (4) JO C 198 de 14. 7. 1999, p. 8. (5) JO C 198 de 14. 7. 1999, p. 16. (6) JO C 198 de 14. 7. 1999, p. 3. (7) COM(95) 302 final. 23. 12. 1999 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias C 374/77 1. 2. Objectivos da polı´tica comum dos transportes A comunicaça˜o da Comissa˜o tem como objectivo 1. 2. 1. priorita´rio melhorar a qualidade e a efica´cia externa da PCT, devendo estes aspectos ser tidos em conta para a garantir a prossecuça˜o de uma estratégia de transporte sustenta´vel, em todos os domı´nios. 1. 2. 2. Actualmente, a melhoria da efica´cia e da competitivi- dade para o futuro desenvolvimento da polı´tica comum dos transportes passa pela realizaça˜o de cinco objectivos. Todos eles procuram concretizar plenamente as potencialidades do sistema europeu de transporte e promover a competitividade da economia europeia, garantindo, assim, o crescimento, o emprego e o desenvolvimento sustenta´vel. Os objectivos sa˜o: 2. 2. 3. O sector dos transportes ferrovia´rios debate-se com problemas em va´rias frentes, a que a comunicaça˜o da Comissa˜o procura dar soluça˜o. Se a parte de mercado do sector sofreu uma constante erosa˜o em relaça˜o a outros modos de transporte, pelo menos no que diz respeito à sustentabilidade, nunca sera´ demais insistir na necessidade de dar prioridade ao transporte ferrovia´rio, que pode competir muito favoravel- mente com outros modos de transporte no que diz respeito ao impacte ambiental a partir do momento em que estabeleça um regime tarifa´rio que incorpore os princı´pios de poluidor- -pagador e da internalizaça˜o dos custos externos. O CR acolhe com satisfaça˜o as propostas da Comissa˜o, mas reconhece que para tornar os caminhos-de-ferro mais competitivos é necessa´ria a participaça˜o activa de todas as partes interessadas. — liberalizaça˜o do acesso ao mercado; 2. 3. Os portos — desenvolvimento de sistemas integrados de transporte na Europa; — tarifaça˜o correcta e eficaz dos e entre os modos de transporte; — reforço da dimensa˜o social; — controlo da aplicaça˜o adequada das regras estabelecidas. 2. Acesso e funcionamento do mercado 2. 1. O sector ferrovia´rio e os portos sa˜o as duas grandes prioridades da Comissa˜o em matéria de acessibilidade e funcionamento do mercado. 2. 2. Os caminhos-de-ferro Com base no Livro Branco da Comissa˜o sobre a 2. 2. 1. revitalizaça˜o dos caminhos-de-ferro europeus, esta˜o a ser tomadas medidas em matéria de tarifaça˜o, repartiça˜o de capacidades, separaça˜o entre gesta˜o e exploraça˜o de infra- -estruturas e concessa˜o de licenças. Sera˜o apresentadas propos- tas sobre contratos de serviços pu´ blicos e sobre auxı´lios de Estado para o transporte terrestre, bem como uma comuni- caça˜o sobre integraça˜o dos sistemas nacionais, incluindo a interoperabilidade técnica. 2. 2. 2. O parecer do CR sobre o pacote de medidas para os caminhos-de-ferro acolhe favoravelmente as medidas propos- tas pela Comissa˜o. Na˜o obstante, a Comissa˜o deveria tomar seriamente em consideraça˜o as va´rias recomendaço˜ es formula- das pelo Comité, que sa˜o essenciais para garantir que a reestruturaça˜o do sector ferrovia´rio beneficia todas as regio˜ es europeias afectadas. Por exemplo, e a respeito da polı´tica de tarifaça˜o, os responsa´veis pela gesta˜o das infra-estruturas deveriam poder aplicar preços fixados em funça˜o de critérios comerciais e na˜o exclusivamente com base em critérios rı´gidos e pré-estabelecidos. As propostas contidas na directiva podera˜o levantar problemas a quem gere as infra-estruturas, que podem ser autoridades locais e regionais, caso na˜o disponham de poderes para adoptar medidas de correcça˜o para obviar a eventuais disfuncionamentos do sistema. 2. 3. 1. Na sequência de consultas respeitantes ao Livro Verde sobre os portos e as infra-estruturas marı´timas, a Comissa˜o apresentara´ uma proposta sobre liberalizaça˜o dos serviços portua´rios. No seu parecer sobre aquele Livro Verde o Comité apresentou va´rias recomendaço˜ es sobre competitivi- dade. As suas concluso˜ es vincaram mais uma vez a necessidade de legislaça˜o uniforme sobre protecça˜o do ambiente, segurança e condiço˜ es de trabalho, segurança externa e controlo frontei- riços, de modo a garantir condiço˜ es de concorrências equitati- vas. Estas normas e a estrutura dos preços para a utilizaça˜o das instalaço˜ es portua´rias, deveriam ter em conta as diferenças naturais (geogra´ficas) e humanas (gesta˜o/organizaça˜o) que caracterizam os va´rios portos. Impo˜ e-se igualmente a definiça˜o de directrizes para, as ajudas pu´ blicas, com vista a assegurar uma concorrência livre e leal no sector portua´rio. 2. 3. 2. Como os portos e as infra-estruturas marı´timas da UE sa˜o essenciais para o bem-estar econo´ mico e social de determinadas regio˜ es europeias, o Comité sublinha que é preciso apoiar o princı´pio de subsidiariedade. Quando se trate de tomar deciso˜ es sobre a criaça˜o de instalaço˜ es portua´rias, deveria consultar-se as autarquias locais e regionais, pois sa˜o as entidades que melhor podem avaliar as acço˜ es que se impo˜ em. O Comité das Regio˜ es salienta a importância de as deciso˜ es finais sobre portos e infra-estruturas marı´timas serem tomadas por entidades pu´ blicas e privadas locais ou regionais. 3. Sistemas de transporte integrados 3. 1. A integraça˜o dos sistemas de transporte comunita´rios constitui, ha´ muito, uma prioridade da Comissa˜o, empenho que a comunicaça˜o em apreço reitera. A Comissa˜o encorajara´ a execuça˜o dos projectos priorita´rios de redes transeuropeias (RTE) definidos na cimeira de Essen e publicara´ novas orien- taço˜ es nesta matéria. Por outro lado, a Comissa˜o reconhece a importância de estender as RTE aos paı´ses candidatos à adesa˜o. O transporte combinado e o transporte intermodal sera˜o promovidos através da realizaça˜o do plano de acça˜o para um sistema global de navegaça˜o por satélite. A telema´tica dos transportes constituira´ um apoio para a intermodalidade e, consequentemente, para a eficiência dos va´rios modos de transporte. C 374/78 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias 23. 12. 1999 3. 2. O Comité das Regio˜ es congratula-se com a atença˜o prestada pela Comissa˜o às redes transeuropeias de transporte no programa de trabalho que se propo˜ e desenvolver no futuro. Em vez de se concentrar exclusivamente em construir novas infra-estruturas é preciso insistir nos sistemas inteligentes e na telema´tica, o que aumentara´ a efica´cia das infra-estruturas existentes. O lançamento pelo Conselho de uma estratégia para promover a inovaça˜o nos transportes, bem como o debate sobre o desenvolvimento de um sistema global de navegaça˜o por satélite (Galileo) e sobre telema´tica para os transportes, constitui mais um passo nesta direcça˜o. Entre as diferentes aplicaço˜ es dos sistemas podera˜o constar a sinali- zaça˜o ferrovia´ria, a navegaça˜o marı´tima, o controlo do tra´fego aéreo e mesmo o controlo do tra´fego rodovia´rio. Embora a Comissa˜o tenha estabelecido novas regras 3. 3. para o transporte combinado para promover a intermodali- dade, o Comité considera que se poderia tirar maior partido do uso desta tecnologia. O transporte combinado possui um mercado limitado, raza˜o por que, para promover a intermodalidade, uma maior ênfase nos sistemas de transporte inteligentes poderia trazer maiores benefı´cios do que os meios utilizados para fomentar o transporte combinado, oferecendo melhores resultados ao nı´vel da segurança e do ambiente. 3. 4. Como realçou o parecer do Comité sobre uma estraté- gia de transporte sustenta´vel (1), as redes de transporte deve- riam ser integradas no interior das regio˜ es abrangendo diferen- tes meios, entre sistemas regionais e internacionais, e entre a rede transeuropeia de transporte e as redes de transporte dos paı´ses candidatos. 3. 5. A ligaça˜o das redes transeuropeias às redes locais e regionais de transporte de passageiros constitui um princı´pio fundamental que deveria fazer parte de qualquer quadro comunita´rio de transporte que tenha em conta em conta as exigências dos cidada˜os europeus. No parecer sobre regras para financiar as redes transeuropeias (2), o Comité realçou o problema das «ligaço˜ es em falta», que surge quando o tra´fego transeuropeu se junta ao tra´fego regional, causando graves congestionamentos que acabam por prejudicar o bom funcio- namento e os objectivos das RTE. Para financiar projectos que melhorem as infra-estruturas locais de transporte, tais como corredores para autocarros e comboios urbanos, sa˜o necessa´- rias verbas especı´ficas. Espera-se que a tarifaça˜o das infra- -estruturas incentive o transporte intermodal e abrande a pressa˜o do transporte local e regional, abrindo assim o caminho para o transporte através das redes transeuropeias. 3. 6. O parecer do Comité das Regio˜ es citado no ponto anterior menciona uma série de pontos ignorados pelo regula- mento do Conselho, nomeadamente, o aumento da dotaça˜o financeira, a simplificaça˜o dos procedimentos administrativos, aumento das verbas para financiar estudos, a avaliaça˜o de pequenos projectos em termos de custo-efica´cia, a atribuiça˜o de um papel de maior alcance ao poder local e regional e incremento das parcerias entre o sector pu´ blico e o privado. O Comité crê que estes aspectos deveriam ser considerados na revisa˜o das orientaço˜ es propostas para o perı´odo 2000-2004. 4. Tarifaça˜o equitativa e eficaz dos transportes Na sequência do Livro Branco da Comissa˜o sobre o 4. 1. pagamento justo pela utilizaça˜o das infra-estruturas (3), o Comité apoiou o princı´pio da tarifaça˜o em funça˜o dos custos sociais marginais, defendido pela Comissa˜o. O Livro Branco pretende fomentar o transporte intermodal e uma utilizaça˜o mais eficiente da infra-estrutura de transporte. As tarifas e taxas também devem ter em conta o princı´pio do poluidor pagador e o princı´pio segundo o qual o pagamento deve ocorrer no ponto de utilizaça˜o da infra-estrutura. Relativa- mente ao princı´pio de sustentabilidade, havera´ que insistir em incentivar as tecnologias limpas e criar sistemas de tarifaça˜o que favoreçam o uso de veı´culos com nı´veis de emissa˜o baixos e a utilizaça˜o em comum dos veı´culos particulares por va´rias pessoas. 4. 2. Contudo, o Comité das Regio˜ es deseja que, no pro´ ximo perı´odo (segunda fase de 2001 a 2004), a Comissa˜o considere as propostas por si formuladas, que, para além de influı´rem no comportamento dos utentes através das tarifas ou de impostos directos, abordem também o problema dos regimes de incenti- vos fiscais que encorajam a utilizaça˜o do automo´ vel. Além disso, o CR recomenda que, ao definir uma estratégia comuni- ta´ria para os transportes, nela se inclua o veı´culo automo´ vel para uso privado. Uma abordagem eficiente e global dos custos do transporte na˜o deve avaliar separadamente o transporte pu´ blico e a utilizaça˜o do veı´culo automo´ vel privado. A flexibilidade na aplicaça˜o das tarifas constitui uma necessidade por va´rios motivos e o CR reitera que o comportamento dos utentes mudara´, isto é utilizara˜o modos de transporte diferen- tes se houver alternativa via´vel tanto para o uso comercial como para os particulares. O CR insta com a Comissa˜o para que, como primeiro passo, leve a efeito um estudo sobre o teletrabalho para examinar a sua exequibilidade e os possı´veis benefı´cios sociais, econo´ micos e ambientais que traga. E´ essencial que se consultem plenamente as autarquias 4. 3. locais e regionais no processo de decisa˜o respeitante à estrutura das tarifas e impostos e que as mesmas estejam devidamente representadas no comité de peritos sobre tarifaça˜o para utilizaça˜o das infra-estruturas. Deve prestar-se a devida atença˜o às necessidades de determinadas regio˜ es e actuar-se com uma certa flexibilidade para na˜o agravar certos problemas, como a inacessibilidade e o afastamento. Além disso, e dado que as autarquias locais e regionais aplicara˜o boa parte dos princı´pios e tera˜o que enfrentar muitos problemas, deveriam ser informa- das sobre a forma como sa˜o aplicadas as receitas obtidas com tarifas e impostos. (1) CdR 255/97 fin — JO C 180 de 11. 6. 1988, p. 1. (2) CdR 217/98 fin — JO C 93 de 6. 4. 1999, p. 29. (3) COM(1998) 466 final. 23. 12. 1999 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias C 374/79 5. Coesa˜o econo´ mica e social A coesa˜o econo´ mica e social é um objectivo priorita´rio 5. 1. para a Comissa˜o, tendo consagrado a este assunto uma comunicaça˜o sobre Coesa˜o e Transporte (1), na qual se refere ao papel da polı´tica comum dos transportes na reduça˜o das disparidades sociais e regionais na Unia˜o Europeia, ao lado de instrumentos como os Fundos Estruturais e o Fundo de Coesa˜o. A melhoria do transporte pode transformar uma regia˜o desfavorecida num po´ lo de atracça˜o de investimentos e contribuir para o esforço global da regia˜o em prol do seu desenvolvimento econo´ mico. O Comité sau´ da, em particular, a atença˜o que a Comissa˜o presta na sua comunicaça˜o à promoça˜o da sustentabilidade e das possibilidades de acesso. Transportes pu´ blicos acessı´veis e a preços razoa´veis esta˜o ao serviço de objectivos sociais, econo´ micos e ambientais, devendo, como tal, beneficiar de ajudas de Estado, em confor- midade com a legislaça˜o comunita´ria na matéria. 5. 2. Uma das preocupaço˜ es constantes da Comissa˜o é estudar como aumentar a competitividade dos transportes pu´ blicos, mantendo-os, ao mesmo tempo, acessı´veis a todos. Com base num estudo da Comissa˜o sobre regras e pra´ticas do serviço pu´ blico no transporte terrestre, reconheceu-se a necessidade de melhorar a transparência e a efica´cia do transporte pu´ blico em proveito das regio˜ es menos desenvolvi- das e das camadas sociais mais desfavorecidas. Ha´ que conferir mais poderes e responsabilidades às autarquias locais e regionais, de modo a que possam desenvolver os seus pro´ prios sistemas de transportes da forma que julguem mais adequada. Isto implica recursos financeiros para actuar, que, se possı´vel, poderiam provir da cobrança de impostos locais. A Comissa˜o procura constantemente encontrar um 5. 3. equilı´brio entre a competitividade, as condiço˜ es de trabalho e as propostas sobre tempo de trabalho. Na sequência da directiva sobre tempo de trabalho, a Comissa˜o foi incluindo gradualmente os «sectores excluı´dos», entre os quais se encon- tram os trabalhadores do sector dos transportes. Na˜o se alcançou um acordo total sobre todos os aspectos das con- diço˜ es de trabalho dos empregados neste sector, pelo que deveria considerar-se urgente a consecuça˜o deste objectivo, de modo a resolver as dificuldades e a encontrar um equilı´brio construtivo entre prioridades da concorrência leal e protecça˜o social. 6. Controlo da aplicaça˜o das regras A transposiça˜o e a correcta aplicaça˜o das regas de 6. 1. concorrência adoptadas pelos Estados-Membros sa˜o essenciais para o bom funcionamento do mercado interno dos transpor- tes, estando a Comissa˜o determinada nos seus esforços para garantir o seu cumprimento. O Comité apoia este objectivo da Comissa˜o, que garante condiço˜ es equitativas para todos. Propo˜ e, além disso, que as necessidades especı´ficas da adminis- traça˜o local e regional sejam tidas em consideraça˜o no processo contı´nuo de clarificaça˜o e de revisa˜o da legislaça˜o. O Comité desejaria também estar representado em qualquer organismo que tenha poder normativo no sector dos transportes. Por exemplo, a Autoridade europeia para a segurança da aviaça˜o contara´ com um grupo de peritos, e o CR gostaria de estar presente neste ou noutros organismos similares. 7. Melhoria da qualidade 7. 1. A comunicaça˜o da Comissa˜o consagra um capı´tulo à segurança e à dimensa˜o ecolo´ gica da polı´tica europeia dos transportes. A Unia˜o Europeia tem um papel significativo a desempenhar para realizar um elevado nı´vel de segurança, quer para os utentes quer para os trabalhadores do sector dos transportes. O CR aprova o pacote de medidas actualmente em curso de elaboraça˜o, assim como as propostas para o perı´odo de 2000-2004. 7. 2. Segurança 7. 2. 1. Num mercado em constante expansa˜o e cada vez mais congestionado, a segurança dos consumidores e dos trabalhadores constitui uma prioridade absoluta da Comissa˜o. Foram apresentadas propostas nos sectores da aviaça˜o civil (2), ferries ro/ro de passageiros (3) e transporte rodovia´rio, através de programas de ensaios de automo´ veis EURO-NCAP. No seu parecer sobre o programa de acça˜o para 1995-2000 no âmbito da polı´tica comum dos transportes (4), o CR salientava, em relaça˜o à segurança do transporte aéreo, que os aeroportos mais pequenos tinham necessidades diferentes dos grandes aeroportos, devendo este aspecto ser considerado na elabo- raça˜o de normas europeias. 7. 2. 2. A segurança é uma questa˜o fundamental, que na˜o recebe um tratamento adequado na comunicaça˜o da Comissa˜o em apreço. No parecer citado no ponto anterior, o Comité salientou a necessidade de rever os limites de velocidade, as medidas para impor as normas sobre tra´fego e perseguir as infracço˜ es. Poderiam introduzir-se restriço˜ es ao direito de conduzir um veı´culo atendendo à idade do condutor e à potência do motor. No mesmo parecer, o CR reclamava um estudo comparativo para examinar a incidência das medidas de segurança dos transportes nos diferentes Estados-Membros e aguarda com interesse a comunicaça˜o da Comissa˜o sobre acço˜ es priorita´rias em matéria de segurança rodovia´ria. Por outro lado, o CR propôs, a exemplo do que sucede com o controlo de qualidade na indu´ stria, uma nova estratégia de erro nulo, que relacione as medidas de segurança dos transpor- tes com os sistemas de sau´ de pu´ blica. O Comité gostaria que se avançasse neste campo. (1) COM(1998) 806 final. (2) COM(97) 55 final e COM(97) 382 final. (3) COM(1998) 71 final. (4) CdR 406/95 fin — JO C 337 de 11. 11. 1996, p. 13. C 374/80 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias 23. 12. 1999 7. 3. Ambiente De acordo com o artigo 3. o-C do Tratado de Amester- 7. 3. 1. da˜o, a UE deve integrar as exigências em matéria de protecça˜o do ambiente na definiça˜o e execuça˜o das polı´ticas da Comuni- dade com o objectivo de promover um desenvolvimento sustenta´vel. Além disso, sera´ prosseguida com vigor a estratégia para integrar a vertente ambiental nas polı´ticas comunita´rias. Entre as questo˜ es relacionadas com o meio ambiente figuram a poluiça˜o atmosférica e a poluiça˜o acu´ stica provocadas pelo transporte aéreo, os resı´duos de navios e os resı´duos de carga, os problemas causados pelos veı´culos pesados de mercadorias e as normas de emissa˜o no contexto do Programa Auto/Oil II. A Comissa˜o também tenciona desenvolver novas iniciativas, que na˜o figuram na programa de trabalho e na estratégia do Conselho. 7. 3. 2. No seu parecer sobre a polı´tica comum dos transpor- tes 1995-2000 o CR recomendava, paralelamente ao referido programa de acça˜o, medidas especiais para proteger regio˜ es ecologicamente sensı´veis e zonas interessadas no sistema europeu de transporte. Entre essas medidas figuravam disposi- ço˜ es em matéria de construça˜o, soluço˜ es integradas para a rede de infra-estruturas de transportes e, em casos excepcionais, restriço˜ es dra´sticas à escolha dos modos de transporte, sempre que se ofereçam alternativas em condiço˜ es equivalentes. O Comité deseja que se fomente a investigaça˜o sobre a construça˜o de veı´culos com baixos nı´veis de emissa˜o de CO2 e de outros gases, bem como a investigaça˜o na a´rea dos combustı´veis renova´veis. A soluça˜o mais eficaz e duradoura para reduzir o 7. 3. 3. aumento das emisso˜ es consiste em restringir a procura de viagens. O ordenamento do territo´ rio é fundamental para o efeito e, a par de medidas complementares para reduzir a emissa˜o de poluentes de cerca de um terço, até 2010, pode ajudar a reduzir a distância das viagens. Embora a Comunidade na˜o disponha de competências em matéria de ordenamento do territo´ rio, trata-se de uma a´rea em que a Comissa˜o poderia propor polı´ticas de sensibilizaça˜o que poderiam ter um efeito muito positivo para o ambiente e o desenvolvimento sustenta´vel. Embora a ana´lise da funça˜o da polı´tica comum dos transportes na perspectiva do desenvolvimento do territo´ rio comunita´rio seja bem aceite, considera-a, porém, insuficiente em comparaça˜o com as medidas que ele pro´ prio propôs, as quais poderiam travar consideravelmente o aumento das emisso˜ es de CO2. Dado que os transportes rodovia´rios e aéreos sa˜o os 7. 3. 4. que produzem a maior parte das emisso˜ es de CO2 por passageiro e por quilo´ metro, deveriam ser objecto de atença˜o priorita´ria. No seu parecer sobre transportes e CO2, o CR propôs uma série de impostos sobre combustı´veis para os transportes privados e o reajustamento dos impostos sobre o combustı´vel utilizado nos transportes aéreos. Atenta a sua eficiência, o CR reconhece que se deve adoptar uma abordagem flexı´vel para os transportes rodovia´rio e aéreo, nas zonas periféricas pela eficiência que mostram. Ainda que as propostas da Comissa˜o para o estabelecimento de taxas sobre o uso das infra-estruturas deveriam fomentar o transporte intermodal no sentido de uma utilizaça˜o mais eficaz, estas polı´ticas fiscais teriam que ser acompanhadas de transformaço˜ es estruturais no uso das infra-estruturas, tais como polı´ticas de ordenamento do territo´ rio. 7. 4. Transporte pu´blico de passageiros Para aumentar a confiança do pu´ blico, esta˜o previstas 7. 4. 1. medidas especı´ficas de protecça˜o dos consumidores. O pro- grama de acça˜o para os transportes pu´ blicos locais — u´ nica forma de transporte disponı´vel para todos os cidada˜os — abrange domı´nios como melhores pra´ticas, serviços integrados de transporte intermodal de passageiros e ana´lise comparativa. No contexto do Quinto Programa-Quadro de Investigaça˜o e Desenvolvimento foram propostas acço˜ es de investigaça˜o com o objectivo de melhorar a efica´cia e a sustentabilidade e para reforçar a segurança e a intermodalidade do sistema de transportes. 7. 4. 2. As acço˜ es de investigaça˜o desenvolvidas no âmbito do Quinto Programa-Quadro de Investigaça˜o e Desenvolvi- mento deveriam prever a participaça˜o das autarquias locais e regionais, visto serem os parceiros ideais para executar progra- mas de investigaça˜o, na medida em que actuam ao nı´vel mais pro´ ximo dos cidada˜os e conhecem melhor que ninguém as necessidades locais. Acresce que va´rias acço˜ es propostas no referido programa, tais como «Mobilidade Sustenta´vel e Intermodalidade» e «Sistemas e Serviços para os Cidada˜os» interessam particularmente ao sector do transporte local de passageiros. 7. 4. 3. Para poder garantir um elevado nı´vel dos serviços pu´ blicos e, ao mesmo, conter as despesas pu´ blicas, é necessa´rio insistir na liberalizaça˜o dos transportes pu´ blicos. Os concursos pu´ blicos no mercado dos transportes podem contribuir para reduzir o recurso às ajudas pu´ blicas. Os serviços locais de autocarros em regime de concessa˜o, em que os operadores licitam itinera´rios fixados pelo poder regional e local, consti- tuem um exemplo. As autoridades competentes determinam a qualidade do serviço e so´ oferecem contratos nas condiço˜ es estabelecidas. A celebraça˜o de contratos no sector dos trans- portes libertara´ recursos que podera˜o destinar-se a melhorar o transporte pu´ blico e a torna´-lo mais eficiente. Por outro lado, a privatizaça˜o e a participaça˜o de parcerias entre sector privado e sector pu´ blico garantira˜o uma melhor qualidade dos serviços prestados aos utentes. Este aspecto deveria ser priorita´rio no programa da Comissa˜o para 2000-2004. 7. 4. 4. Dentro da estratégia global que, segundo o Comité, deveria ser aplicada, é fundamental a ligaça˜o com as redes locais de transporte de passageiros. No seu parecer sobre desenvolvimento da rede dos cidada˜os (1), o Comité salienta a (1) CdR 436/98 fin — JO C 198 de 14. 7. 1999, p. 8. 23. 12. 1999 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias C 374/81 importância do poder local e regional no transporte pu´ blico de passageiros, vincando em especial: 9. Recomendaço˜ es — a importância de uma rede de transportes local e regional que funcione bem para o bom funcionamento do sistema de transportes nacional e europeu; — o valor econo´ mico, ambiental e social de um sistema de transportes eficiente; — a necessidade de flexibilidade para criar um sistema de transportes integrado e intermodal; — a importância decisiva de uma rede de cidada˜os eficiente para o desenvolvimento urbano sustenta´vel. 8. Melhorar a efica´cia externa 8. 1. A Comunidade deseja ter um papel eficaz no processo de alargamento e garantir aos paı´ses candidatos uma integraça˜o na UE sem dificuldades. A experiência com a criaça˜o do mercado interno é de grande ajuda para levar por diante a enorme tarefa de exame e adaptaça˜o da legislaça˜o. Ja´ esta˜o em curso negociaço˜ es com paı´ses terceiros nos sectores da aviaça˜o civil, veı´culos pesados de transporte de mercadorias, serviços de autocarros e de navegaça˜o interna. A longo prazo, a Comunidade procedera´ regularmente ao exame do funciona- mento do mercado dos transportes, e, neste contexto, o sistema europeu de dados sobre transportes controlara´ o impacte dos transportes sobre o desenvolvimento regional, o ambiente e a segurança. Com o tempo, sera´ necessa´rio rever o quadro regula- 8. 2. mentar, em especial para analisar a evoluça˜o das orientaço˜ es sobre ajudas de Estado; o Comité recomenda que se proceda a uma maior simplificaça˜o destas normas. A actual estrutura pode revelar-se pesada do ponto de vista administrativo, pelo que a simplificaça˜o garantira´ uma maior eficiência e transparência. Por outro lado, as redes transeuropeias de transporte necessitariam de nova revisa˜o para se adaptarem às necessidades pro´ prias dos paı´ses candidatos; de resto, todas as a´reas mencionadas deveriam ser objecto de uma reavaliaça˜o à luz do alargamento. Além disso, o alargamento da UE e o desenvolvimento de redes de transporte nos e entre os novos Estados-Membros na˜o devem pôr em perigo as zonas ecologicamente sensı´veis dos paı´ses candidatos. Se as polı´ticas gerais na˜o forem aptas para garantir nı´veis ma´ximos de protecça˜o do ambiente, a Comissa˜o deveria instaurar um sistema de ecopontos semelhante ao actual regime alpino. O Comité deseja fazer uma série de propostas para 9. 1. completar as suas observaço˜ es relativas à comunicaça˜o da Comissa˜o. Trata-se de recomendaço˜ es adicionais sobre diver- sos temas que o Comité gostaria que fossem examinadas no âmbito da futura polı´tica comum dos transportes e que a Comissa˜o na˜o aborda na comunicaça˜o. 9. 2. Na esteira do que preconizou no parecer sobre uma estratégia de transporte sustenta´vel para o poder regional e local e a Unia˜o Europeia, o Comité sublinha mais uma vez a necessidade de que o poder local participe em todas as fases do desenvolvimento das redes transeuropeias de transporte. Porque sa˜o chamadas frequentemente a cofinanciar os projec- tos em matéria de transporte, as autarquias locais e regionais deveriam ser estreitamente associadas à elaboraça˜o da polı´tica comum de transportes para garantir que as necessidades locais sa˜o tidas em conta. 9. 3. Embora a Comunidade na˜o tenha competências em matéria de ordenamento do territo´ rio, a Comissa˜o deveria velar por que as recomendaço˜ es formuladas no parecer sobre a perspectiva europeia de ordenamento do territo´ rio fossem consideradas no desenvolvimento futuro desta polı´tica. Como o Comité referiu no parecer supracitado, um sistema de transporte melhorado, como parte de um programa de reabili- taça˜o urbana, pode ser essencial para a revitalizaça˜o econo´ mica e social de uma zona urbana desfavorecida. A planificaça˜o do territo´ rio é fundamental para qualquer estratégia de transporte sustenta´vel, na medida em que pode reduzir, nomeadamente, a necessidade de deslocaço˜ es. 9. 4. A Comissa˜o tem um papel a desempenhar na sensibili- zaça˜o do pu´ blico em geral para uma nova abordagem em matéria de transportes. A aprovaça˜o do pu´ blico é parte integrante do êxito de qualquer nova polı´tica. Por outro lado, as autarquias locais e regionais esta˜o em melhor posiça˜o para transmitir aos cidada˜os as mensagens de sustentabilidade e de protecça˜o do ambiente, devendo, por isso, fomentar-se uma estreita cooperaça˜o entre uns e outros. A consulta pu´ blica obrigato´ ria é um requisito necessa´- 9. 5. rio previamente ao inı´cio dos projectos de infra-estruturas. Este requisito pode, eventualmente, alongar a execuça˜o do projecto com as consequentes perda de financiamento ou escalada de custos relativamente ao orçamentado, em casos extremos. Para solucionar este problema os sistemas de consulta pu´ blica devem tornar-se mais eficazes sempre que possı´vel, sem prejuı´zo da protecça˜o dos direitos democra´ticos dos cidada˜os. Tal facto pode, por vezes, atrasar os projectos durante anos, provocando, em casos limites, perda de financia- mentos ou aumento dos custos previstos no orçamento. Ao elaborar orientaço˜ es futuras para a polı´tica comum de transportes, a Comissa˜o poderia examinar este assunto e propor soluço˜ es, como por exemplo, as melhores pra´ticas. A Comissa˜o deve desempenhar um papel importante 9. 6. para atrair os investimentos privados para os transportes pu´ blicos. A comissa˜o pode desempenhar um papel crescente C 374/82 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias 23. 12. 1999 na atribuiça˜o do financiamento como na elaboraça˜o de propostas e de projectos para garantir que visem, designada- mente, medidas de segurança nos transportes ou investigaça˜o de tecnologias mais limpas. Bruxelas, 16 de Setembro de 1999. O Presidente do Comité das Regio˜es Manfred DAMMEYER Parecer do Comité das Regio˜ es sobre a «Proposta de directiva do Conselho que altera a Directiva 96/53/CE do Conselho que fixa as dimenso˜ es ma´ximas autorizadas no tra´fego nacional e internacional e os pesos ma´ ximos autorizados no tra´fego internacional para certos veı´culos rodovia´rios em circulaça˜o na Comunidade» O COMITE´ DAS REGIO˜ ES, (1999/C 374/18) Tendo em conta a lista das propostas da Comissa˜o pendentes em 1 de Maio de 1999 cuja base jurı´dica e/ou procedimento devem ser alterados devido à entrada em vigor do Tratado de Amesterda˜o (SEC(1999) 581 final); Tendo em conta a «Proposta de directiva do Conselho que altera a Directiva 96/53/CE do Conselho que fixa as dimenso˜ es ma´ximas autorizadas no tra´fego nacional e internacional e os pesos ma´ximos autorizados no tra´fego internacional para certos veı´culos rodovia´rios em circulaça˜o na Comunidade» (COM(1998) 414 final — 98/0227 COD ex SYN) (1); Tendo em conta a decisa˜o do Conselho, comunicada através do seu ofı´cio de 14 de Junho de 1999, de o consultar sobre esta matéria, em conformidade com o artigo 265. o, n. o 1, e com o artigo 71. o do Tratado que institui a Comunidade Europeia; Tendo em conta a decisa˜o da Mesa, de 15 de Setembro de 1999, de designar relator-geral James Walsh (RU, ELDR), com vista à elaboraça˜o de um parecer sobre esta matéria ao abrigo do artigo 39. o do Regimento do Comité das Regio˜ es, adoptou por unanimidade, na 30. a reunia˜o plena´ria, realizada em 15 e 16 de Setembro de 1999 (sessa˜o de 16 de Setembro), o presente parecer. 1. Introduça˜o 1. 1. A Directiva 96/53/CE do Conselho diz respeito, nome- adamente, à introduça˜o de veı´culos pesados de 44 toneladas nas estradas europeias. A proposta da Comissa˜o Europeia visa alterar esta directiva para autorizar uma gama de veı´culos de mais de 40 toneladas, todos eles com um peso por eixo motor de 11,5 toneladas, para o transporte combinado. (1) JO C 261 de 19. 8. 1998, p. 13. 1. 2. Apesar de apoiar os transportes combinados de uma maneira geral, o Parlamento Europeu rejeitou a proposta da Comissa˜o na sua primeira leitura de 15 de Abril de 1999 e solicitou soluço˜ es alternativas. 1. 3. A questa˜o-chave para as autoridades locais e regionais é a de saber se as unidades de transporte propostas causara˜o maiores danos à infra-estrutura rodovia´ria e exigira˜o o reforço dessa mesma infra-estrutura, sobretudo das pontes, na medida em que as autoridades locais e regionais têm responsabilidades nesta a´rea