title: Advies van het Comité van de Regio's over "Eigen initiatieven van gemeenten en regio's als instrument van regionaal beleid in de Europese concurrentiestrijd"

eurovoc_concepts:
competition
competitiveness
municipality
region
regional policy
single market

text: 23. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 374/51 Advies van het Comité van de Regio’s over „Eigen initiatieven van gemeenten en regio’s als instrument van regionaal beleid in de Europese concurrentiestrijd” HET COMITE´ VAN DE REGIO’S, (1999/C 374/13) Gezien het besluit van het Bureau van 10 maart 1999 om conform art. 198 C, vierde alinea, van het EG-Verdrag een advies over „Eigen initiatieven van gemeenten en regio’s als instrument van regionaal beleid in de Europese concurrentiestrijd” op te stellen en commissie 1 „Regionaal beleid, structuurfondsen, economische en sociale samenhang, grensoverschrijdende en interregionale samenwerking” met de voorbereidende werkzaamheden te belasten; Gezien het door commissie 1 op 30 juni 1999 goedgekeurde ontwerpadvies (CDR 108/99 rev. 2 — rapporteur: de heer Menacher, burgemeester van Augsburg, lid van het bestuur van de vereniging van Duitse gemeenten, D/EVP), heeft tijdens zijn 30e zitting van 15 en 16 september 1999 (vergadering van 16 september) het volgende advies goedgekeurd. 1. Inleiding De bedoeling van het Europese structuurbeleid is de 1. 1. economische en sociale verschillen tussen de regio’s weg te nemen. In het „Zesde periodieke verslag over de sociaal- economische situatie en ontwikkeling van de regio’s van de Gemeenschap (1)” komt de Commissie tot de conclusie dat de verschillen hoe langer hoe meer verdwijnen, een tendens die zich ook al aftekende in de vorige periodieke verslagen en in het cohesieverslag. In het algemeen is de steunverlening in het kader van het structuurbeleid en het Cohesiefonds in de afgelopen programmeringsperioden succesvol geweest. De nationale en regionale maatregelen ten gunste van minder dynamische regio’s zijn er op effectieve wijze door onder- steund. 1. 2. Niettemin zijn er nog altijd aanzienlijke verschillen tussen regio’s. Zo hebben vooral de zwakkere regio’s met werkloosheid te kampen. Op lokaal, regionaal, nationaal en EU-niveau moet het structuurbeleid daarom in de eerste plaats zorgen voor structurele arbeidsplaatsen. Europa te maken hebben met toenemende concurrentie tussen de regio’s. Dit betekent niet in de laatste plaats dat zij voortdurend moeten moderniseren, met alle gevolgen van dien voor het regionale werkgelegenheidspotentieel. De uitbreiding naar het Oosten, een logische stap in de 2. 2. Europese eenwording, vindt in de slipstream van de toenemen- de globalisering van de economie plaats. De nieuwe commu- nicatiekanalen, die het mogelijk maken enorme hoeveelheden informatie in een oogwenk rond de wereld te sturen, zullen ertoe leiden dat nagenoeg alle politieke, economische en sociale actoren in de industriële wereld straks deel uitmaken van één groot netwerk. De regio’s en gemeenten in de Unie zullen hiervan de directe gevolgen ondergaan. Juist omdat zij de motor achter een duurzame economische ontwikkeling zijn en dicht bij de burgers staan, vormen de geschetste ontwikkelingen voor hen een bijzondere uitdaging. 2. Veranderde economische randvoorwaarden 3. Strategieën om de positie van regio’s en gemeenten in de Europese concurrentiestrijd te versterken 2. 1. De geplande uitbreiding naar het Oosten zal de Unie een volledig nieuw profiel geven; een verenigd Europa begint dan concrete vorm aan te nemen. Tegelijkertijd zal deze uitbreiding een enorme invloed hebben op de economie van de huidige Unie. Vooral lokale en regionale overheden zullen dit merken, aangezien zij in het steeds verder integrerende (1) SEC(1999) 66 def. 3. 1. Bij de programmering van de Structuurfondsen voor de periode 2000-2006 is in grote lijnen rekening gehouden met de hierboven beschreven ontwikkeling. Het stimuleren van een duurzame ontwikkeling in de regio’s en het versterken van hun concurrentievermogen wordt als een goed middel gezien om het werkgelegenheidspotentieel in de regio’s te activeren en structurele banen te creëren. Dergelijke banen ontstaan dankzij een duurzame economische ontwikkeling, waarin milieubescherming, economische efficiëntie en maat- schappelijke solidariteit centraal staan. C 374/52 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 12. 1999 3. 2. Gezien de bedragen die met de uitbreiding naar het oosten gemoeid zijn, werd in het kader van Agenda 2000 besloten de beperkte middelen meer te concentreren en consequent ten behoeve van de minst begunstigde regio’s in te zetten. Deze doelstelling houdt impliciet ook verband met de oproep van de Commissie aan het adres van alle lokale en regionale overheden om zelf meer verantwoordelijkheid aan de dag te leggen, los van de vraag of zij voor structurele steunverlening in aanmerking komen. Conform het subsidia- riteitsbeginsel betekent dit ook dat alle lokale en regionale actoren zich bewust moeten zijn van de bijdrage die zij aan een evenwichtige regionale ontwikkeling kunnen leveren. 3. 3. Ook in artikel 10 van de EFRO-Verordening wordt hierop door de Commissie sterk aangedrongen. Gemeenten en regio’s krijgen op deze manier wellicht de kans om andersoor- tige maatregelen te nemen waarvan een voorbeeldeffect kan uitgaan. Bij het creëren van de hiermee nagestreefde arbeids- plaatsen zou naast de EU-initiatieven ook de nieuwe doelstel- ling 3 een belangrijke rol moeten krijgen. Deze doelstelling is een efficiënt middel om innovaties in gemeenten en regio’s te ondersteunen en zo de plaatselijke werkgelegenheid te versterken. De territoriale lichamen zijn bij uitstek aangewezen om de werkgelegenheid te ondersteunen door met name het ESF- ondernemingsklimaat Verordening bevat maatregelen ter bevordering van lokale werkgelegenheidsinitiatieven. Daarom is het wenselijk dat in het kader van de nieuwe doelstelling 3 wordt bijgedragen aan lokalewerkgelegenheidsmaatregelen en de uitvoering van territoriale werkgelegenheidspacten. verbeteren. De nieuwe te 3. 4. Onder meer in het kader van de Structuurfondsen worden momenteel in gemeenten en regio’s al eigen initiatie- ven ontplooid. Onder eigen initiatieven wordt in dit verband verstaan: de doelgerichte vervlechting van know-how uit politiek, openbaar bestuur, economie, onderzoek en ontwikke- ling, alsook onderwijs. Al deze partijen streven naar duurzame economische vooruitgang ten behoeve van de bevolking in de regio en proberen structurele arbeidsplaatsen te creëren. 3. 5. Deze initiatieven zouden ondanks hun uiteenlopende opzet moeten worden afgestemd op de doelstellingen die ook de Commissie onlangs in haar richtsnoeren voor de programma’s in de periode 2000-2006 formuleerde (1): a) het concurrentievermogen van de regionale economie moet versterkt worden, zodat het mogelijk is duurzame arbeidsplaatsen te creëren; b) de werkgelegenheid moet gestimuleerd en de sociale samenhang gegarandeerd worden; c) de ontwikkeling van stad en platteland moet op het Europese ruimtelijke-ordeningsmodel worden afgestemd. 3. 6. De uitvoering van zulke eigen initiatieven zou idealiter hand in hand moeten gaan met de oprichting van zogenoemde kenniscentra. Een kenniscentrum is een bundeling van hoog- waardige kennis, vakopleidingen en technische en administra- tieve infrastructuur in een duurzame bedrijfstak. Door de hoge concentratie van belangrijke vakkennis in een bepaalde sector en in een bepaalde regio zijn kenniscentra ruimtelijk gemakke- lijk af te bakenen. 3. 7. Voor het welslagen van eigen initiatieven en de hiermee samenhangende oprichting van kenniscentra is het van groot belang dat zoveel mogelijk besluitvormende instanties samen in een omvangrijk netwerk worden ondergebracht. Zo’n netwerk heeft niet alleen synergie-effecten. Het zorgt ook voor een draagvlak voor regionale ontwikkelingsstrategieën en draagt bij aan een efficiënte uitvoering hiervan. 4. Versterking van het concurrentievermogen door regionale maatregelen 4. 1. Versterking van het concurrentievermogen is het be- langrijkste doel van initiatieven van gemeenten en regio’s. De OESO omschrijft concurrentievermogen als het vermogen van ondernemingen, bedrijfstakken, regio’s, landen en supranatio- nale regio’s om in de internationale concurrentie relatief hoge inkomsten te genereren en een hoog niveau van werkgelegen- heid te bereiken. 4. 2. Het is nog altijd niet goed mogelijk om het concurren- tievermogen van een regio of een land aan de hand van empirische gegevens te kwantificeren. Iets dergelijks zou vooral bij het vergelijken van regio’s van pas komen. Terecht wijst de Commissie er in haar zesde periodieke verslag op dat tot dusverre verrichte onderzoeken maar weinig harde gegevens hebben opgeleverd. Toch zijn zij een eerste aanzet om causale verbanden op te sporen en aldus een bijdrage te leveren aan de beoordeling van het potentiële concurrentievermogen van een land of regio (2). 4. 3. Het concurrentievermogen van ondernemingen, van onderzoeks- en opleidingscentra en van het openbaar bestuur is van cruciaal belang voor de welvaart van regio’s en voor het bereiken en handhaven van een hoog niveau van werkgelegen- heid. In verklaringsmodellen waarin een poging wordt gedaan de talrijke factoren die het concurrentievermogen van een regio bepalen te beschrijven, wordt aan onderzoek en technologische ontwikkeling (O&TO) een belangrijke functie toegedicht bij het opzetten van kenniscentra. Het mag echter niet bij succesvolle O&TO-activiteiten blijven. Deze dienen deel uit te maken van een pakket maatregelen waarmee de vervoers- en telecommunicatie-infrastructuur en de scholingsgraad van de beroepsbevolking verbeterd kunnen worden. De bedoeling hiervan is het concurrentievermogen van gemeenten en regio’s blijvend te versterken. (1) De Structuurfondsen en hun coördinatie met het Cohesiefonds, richtlijnen voor de programma’s 2000-2006 (COM(1999) 344 def. ). (2) Zie in dit verband ook de meest recente studie van het European Institute for Comparative Urban Research (EURICUR), Growth Clusters in European Metropolitan Cities: A New Policy Perspec- tive, Erasmusuniversiteit Rotterdam, 1999. 23. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 374/53 4. 4. Kenmerkend voor de ondernemings- en productie- structuur in regio’s met het grootste concurrentievermogen is het grote aantal O&TO-activiteiten. Volgens de Commissie hebben in het algemeen die regio’s succes welke strategische innovaties — de basis van eigen initiatieven — doorvoeren. Hierbij is ook de steun van ondernemingen nodig; deze moeten hun eigen middelen en ervaringen kunnen combineren met die van overheidsinstanties, onderzoekscentra, tertiair onder- wijs en scholen voor voortgezette beroepsopleiding, partici- patiemaatschappijen en andere ondernemingen. Op deze ma- nier kunnen nieuwe technieken efficiënter worden gebruikt en worden O&TO-activiteiten en product- en procestechnische innovaties gestimuleerd. Doel van dit alles is om in de regio’s een ’kritische massa’ aan O&TO-potentieel op te bouwen. Voor de verantwoordelijke politici is, wat de initiatie- 4. 5. ven van gemeenten en regio’s betreft, een doorslaggevende rol weggelegd. Zij moeten duidelijke politieke prioriteiten vaststellen voor de parameters die van cruciaal belang zijn voor de ontwikkeling van een efficiënte O&TO-cultuur: a) stimulering van innovaties (nieuwe financieringsmethoden, nieuwe samenwerkingsmodellen, oprichting van centra voor technologie-overdracht en starterscentra enz. ); b) opbouw van netwerken; c) uitbreiding van de know-how van werknemers; d) uitoefening van een voortrekkersrol (ten dele samen met andere verantwoordelijken). 4. 6. Lokale en regionale overheden hebben dus tot taak om een door innovaties en vakkennis gekenmerkte cultuur te vestigen en de betrokken partijen in een omvangrijk netwerk op te nemen. Eigen O&TO-initiatieven van gemeenten en regio’s zijn in dit verband een middel om innovatiemogelijkhe- den op te sporen en ten behoeve van de werkgelegenheid verder te ontwikkelen. 5. Kenniscentra in Europa 5. 1. In diverse Europese regio’s zijn in de afgelopen jaren zowel in als buiten voor steunverlening in aanmerking komen- de gebieden eigen initiatieven in gang gezet. In bepaalde bedrijfstakken leidt dit tot de vorming van „clusters” oftewel kenniscentra. Hoewel zulke clusters op één bedrijfstak betrek- king hebben, kunnen zij toch uitgroeien tot een drijvende kracht voor de hele plaatselijke economie. 5. 2. Dit advies is bedoeld om een uitwisseling van ervarin- gen met en meningen over de diverse projecten op gang te brengen. Tegelijkertijd moet nagegaan worden hoe regio’s en gemeenten ’andermans’ initiatieven het best kunnen overne- men om hun concurrentievermogen en werkgelegenheidssitua- tie te verbeteren. 5. 3. Op 8 juni 1999 opende commissie 1 in Augsburg haar serie seminars „De uitvoering van de hervorming van de structuurfondsen 2000-2006 — inbreng van lokale en regio- nale overheden”. Met de in het advies uiteengezette overwegin- gen als uitgangspunt werden tijdens het eerste seminar diverse initiatieven van gemeenten en regio’s gepresenteerd en bespro- ken. De in de bijlage opgenomen conclusies van het seminar bevatten een staalkaart van diverse navolgenswaardige initiatie- ven van Europese regio’s en gemeenten. 6. Conclusies Het stimuleren van de eigen mogelijkheden van regio’s 6. 1. om hun concurrentievermogen te versterken, moet hoge prioriteit krijgen. Alleen dan kunnen de in de werkgelegen- heidsrichtsnoeren voor 1999 (1) vastgelegde doelstellingen worden verwezenlijkt en is het mogelijk in gemeenten en regio’s duurzame arbeidsplaatsen te creëren. 6. 2. De Structuurfondsen en het Cohesiefonds hebben in dit verband tot dusverre goede diensten bewezen. In tal van regio’s worden met steun van de Unie succesvolle ontwikke- lingsstrategieën geïnitieerd die op den duur moeten leiden tot een autonome groei in de regio’s en tot meer werkgelegenheid. 6. 3. Het succes van het Europees structuurbeleid is ook in belangrijke mate te danken aan de inspanningen van de regio’s en gemeenten zelf. Samen met de structuurfondsen en het Cohesiefonds zorgen deze eigen initiatieven ervoor dat de doelstellingen van het regionaal beleid op een efficiënte manier in alle regio’s en gemeenten verwezenlijkt kunnen worden. De Commissie moet ervoor zorgen dat gemeenten en 6. 4. regio’s ook in de toekomst conform het subsidiariteitsbeginsel de mogelijkheid hebben om eigen initiatieven te ontplooien. Daarbij dienen de EG-mededingingsregels dusdanig soepel te worden geformuleerd dat alle regio’s een efficiënt structuurbe- leid kunnen voeren en eigen initiatieven kunnen ontplooien. Naast de bereidheid en het vermogen om innovaties door te voeren, moet echter ook de infrastructuur overal op een behoorlijk peil worden gehouden, zodat de lagere overheden voor duurzame economische ontwikkeling in hun gebied kunnen zorgen. De Commissie zou gedetailleerde wetenschappelijke 6. 5. studies moeten uitvoeren of deze, indien ze al voorhanden zijn, met inachtneming van de in dit advies behandelde thematiek moeten samenvoegen. Gezien de veranderende economische situatie zou het aanbeveling verdienen de resul- taten hiervan (zoals ook met goede praktijken gebeurt) ter beschikking van alle regio’s en gemeenten te stellen en verder te verspreiden. (1) Resolutie van de Raad, PB C 69 van 12. 3. 1999, blz. 2. C 374/54 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 12. 1999 6. 6. Ten slotte zou de uitwisseling van ervaringen tussen regio’s en gemeenten actief gestimuleerd moeten worden. Het is Europese netwerken op te voornaamste streven hierbij bouwen of uit te breiden. Door een dergelijke uitwisseling te intensiveren, kunnen de lagere overheden hun eigen initiatie- ven namelijk opvoeren en tevens elkaars werkzaamheden beter aanvullen. Het uitgebreide en geherstructureerde EU-initiatief Interreg zou bij een en ander een belangrijke rol dienen te krijgen. Ook een forum op Internet zou goede diensten kunnen bewijzen. Brussel, 16 september 1999. De voorzitter van het Comité van de Regio’s Manfred DAMMEYER BIJLAGE bij het advies van het Comité van de Regio’s Conclusies van de studiebijeenkomst van commissie 1 „Eigen initiatieven van gemeenten en regio’s als instrument van regionaal beleid in de Europese concurrentiestrijd”, gehouden op 8 juni 1999 in Augsburg 1. De studiebijeenkomst van commissie 1 over het onderwerp „De tenuitvoerlegging van de hervorming van de structuurfondsen 2000-2006 — inbreng van de lokale en regionale overheden” ging op 8 juni 1999 in Augsburg van start. Doel van deze bijeenkomst was om eigen initiatieven van diverse steden en regio’s uit de Europese Unie te presenteren en te bespreken. Er blijken verschillende factoren te zijn die het concurrentievermogen van gemeenten en regio’s beïnvloeden. 1. 1. De meeste gemeenten en regio’s hebben echter wel in meerdere of mindere mate met deze factoren te maken. Voor elke vorm van duurzame economische ontwikkeling is infrastructuur in de breedste zin van het 1. 1. 1. woord altijd de belangrijkste voorwaarde. Bij de strijd tussen regio’s om bedrijven aan te trekken zal de infrastructuur op den duur minder gewicht in de schaal leggen, omdat de kwaliteit hiervan langzamerhand overal een hoog niveau bereikt. 1. 1. 2. Voor het succes van regio’s in de Europese concurrentiestrijd worden andere factoren steeds belangrijker. In de eerste plaats het innovatiepotentieel, waarvan de omvang bijvoorbeeld blijkt af te leiden uit het aantal octrooiaanvragen en nieuwe bedrijven in de regio’s. In gemeenten en regio’s moeten structuren komen met behulp waarvan het innovatiepotentieel gebruikt en verder ontwikkeld kan worden. Dit geldt vooral voor O&O-activiteiten, scholing en beroepsopleiding. 1. 1. 3. Om in de Europese concurrentiestrijd succes te boeken moeten alle lokale en regionale actoren van belang in een netwerk worden ondergebracht en dienen nieuwe samenwerkingsvormen te worden uitgewerkt. Daarbij moet geprobeerd worden om de hiërarchische relaties tussen de diverse besluitvormingsniveaus (lokaal, regionaal, nationaal en Europees) te versoepelen. Er moet voor gezorgd worden dat al deze niveaus elkaar goed aanvullen. De tijdens de studiebijeenkomst voorgestelde eigen initiatieven bieden aanknopingspunten om in de Europese 1. 2. concurrentiestrijd een goede positie te veroveren. 23. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 374/55 1. 2. 1. Uit de activiteiten van de stad Eindhoven bleek dat het Europese structuurbeleid heel goed met eigen initiatieven van regio’s gecombineerd kan worden. Dank zij een efficiënt gebruik van Europese structuurfondsmiddelen (het Stimulus-programma, doelstelling 2) en nationale en regionale cofinanciering is er een kritische massa aan ondernemingen en O&O-centra opgekomen die zich met „mechatronica” bezighouden. Door de hiermee gepaard gaande diversificatie van de ondernemingen in de regio is de werkloosheid er in de afgelopen jaren sterk teruggelopen. Het is interessant om te zien welk effect het in 2006 aflopende „Phasing-Out”-proces op de dynamische ontwikkeling zal hebben. Bij de uitvoering van nieuwe ontwikkelingsstrategieën moeten gemeenten en regio’s vooral proberen om 1. 2. 2. hun eigen specifieke mogelijkheden te benutten. Dat wil zeggen: zij moeten nagaan wat hun sterke en zwakke punten zijn en de sterke punten verder ontwikkelen. Hierbij dient vooral rekening te worden gehouden met de regionale identiteit, waar de plaatselijke bevolking zich sterk van bewust is. Als voorbeeld bij uitstek op het gebied van toerisme werd de regio Rovaniemi in Lapland (Finland) en 1. 2. 2. 1. haar „Christmas Triangle”-project naar voren gebracht. Het is deze regio namelijk gelukt om zich het barre klimaat ten nutte te maken en het hele jaar door inkomsten te genereren rondom het thema „Kerstmis”. De vroeger structureel zwakke regio Kalmar in Zweden heeft de muziek- en evenementensector en 1. 2. 2. 2. tegelijkertijd de nieuwe media ruim baan gegeven en zo een gedaanteverandering ondergaan. Met ondersteuning van de Zweedse regering moeten de begin jaren ’80 gestarte activiteiten uiteindelijk uitmonden in een High-Tech-centrum waar muziek wordt geproduceerd en evenementen worden georganiseerd („Rock ’n Roll City”). Ook de ontwikkeling van speciale onderzoekscentra en opleidingen voor deze sector krijgt alle aandacht. 1. 2. 3. Eigen initiatieven zijn vaak succesvol doordat ontwikkelingsmaatregelen efficiënt ter plaatse geïnitieerd en uitgevoerd kunnen worden. Voorwaarde hiervoor is wel dat regionale handelings- en beslissingsbevoegdheden sterk gedecentraliseerd worden. Dit ligt ook ten grondslag aan het milieucentrum van Augsburg-Schwaben. Door de vestiging van 1. 2. 3. 1. onderzoeks- en bestuurscentra op milieugebied is het de regio Augsburg-Schwaben gelukt haar sterke punten op het terrein van milieutechniek uit te bouwen tot een omvangrijk netwerk van milieutechnologische know-how. Er is een bureau opgericht dat een nauw organisatorisch verband aanbrengt tussen politiek, economie, onderzoek, wetenschap en opleiding. Op deze manier heeft ook het bedrijfsleven inzicht en vertrouwen gekregen in de gevolgde aanpak. Een en ander komt bijvoorbeeld tot uiting in de succesvolle vestiging van een milieutechnologisch starterscentrum. 1. 2. 3. 2. In het „Parque Tecnologico Industriale Romano” in Rome staat de integratie van een technologisch milieupark centraal. Dit park moet alle maatschappelijke partijen doordringen van het belang van een duurzame stedelijke ontwikkeling en aldus op de middellange en lange termijn steden en regio’s een gemeenschappelijke, nieuwe identiteit geven. Daarbij komt het er voor regio’s vooral op aan om de traditionele betrekkingen tussen grote steden en hun omgeving een nieuwe invulling te geven. 1. 3. Kortom, voor het succes van gemeentelijke en regionale eigen initiatieven is het volgende van belang: a) b) alle betrokken partijen moeten bij elkaar in een netwerk worden ondergebracht en de meerwaarde hiervan moet benut worden; er moet een gemeenschappelijk streven zijn om zich in een bepaalde sector te profileren en de hierin plaatsvindende activiteiten offensief op de markt te brengen; c) het vermogen om het potentieel in de regio op te sporen en daarop in te haken moet benut worden; d) ten slotte moeten nieuwe ideeën ruim baan krijgen zodat eventuele kansen consequent worden benut


title: Kommissionens förordning (EG) nr 1988/1999 av den 16 september 1999 om fastställande av det korrektionsbelopp som tillämpas på exportbidraget för spannmål

eurovoc_concepts:
cereals
export
export refund

formats: pdf print

text: 17. 9. 1999 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning L 245/27 KOMMISSIONENS FÖRORDNING (EG) nr 1988/1999 av den 16 september 1999 om fastställande av det korrektionsbelopp som tillämpas på exportbidraget för spannmål EUROPEISKA GEMENSKAPERNAS KOMMISSION HAR ANTAGIT DENNA FÖRORDNING med beaktande av Fördraget om upprättandet av Europeiska gemenskapen, med beaktande av rådets förordning (EEG) nr 1766/92 av den 30 juni 1992 om den gemensamma organisationen av mark- naden för spannmål (1), senast ändrad genom förordning (EG) nr 1253/1999 (2), särskilt artikel 13. 8 i denna, och med beaktande av följande: 1. 2. Artikel 13. 8 i förordning (EEG) nr 1766/92 fastställer att det exportbidrag som gäller för spannmål den dag då ansökan om exportlicens lämnas in, på begäran måste tillämpas för export som sker under exportlicensens giltighetstid. I det fallet måste ett korrektionsbelopp till- lämpas på exportbidraget. Enligt kommissionens förordning (EG) nr 1501/95 av den 29 juni 1995 om vissa närmare bestämmelser till rådets förordning (EEG) nr 1766/92 om beviljande av exportbidrag för spannmål och om de åtgärder som skall vidtas vid störningar på marknaden för spannmål (3), senast ändrad genom förordning (EG) nr 2513/98 (4), är det möjligt att fastställa ett korrektionsbelopp för de produkter som anges i artikel 1. 1 c i förordning (EEG) nr 1766/92. Detta korrektionsbelopp skall beräknas med hänsyn tagen till de faktorer som anges i artikel 1 i förordning (EG) nr 1501/95. 3. 4. 5. 6. Förhållandena på världsmarknaden, eller de särskilda krav som vissa marknader ställer, kan göra det nödvän- digt att variera korrektionsbeloppet i enlighet med desti- nation. Korrektionsbeloppet skall fastställas enligt samma förfa- rande som exportbidraget. Det får ändras under tiden mellan två fastställelser. Till följd av att bestämmelserna ovan tillämpas måste korrektionsbeloppet vara det som fastställs i bilagan till denna förordning. De åtgärder som föreskrivs i denna förordning är fören- liga med yttrandet från Förvaltningskommittén för spannmål. HÄRIGENOM FÖRESKRIVS FÖLJANDE. Artikel 1 Det korrektionsbelopp som avses i artikel 1. 1 a−c i förordning (EEG) nr 1766/92 och som tillämpas på förutfastställda export- bidrag för spannmål med undantag av malt skall vara det som anges i bilagan till den här förordningen. Artikel 2 Denna förordning träder i kraft den 17 september 1999. Denna förordning är till alla delar bindande och direkt tillämplig i alla medlemsstater. Utfärdad i Bryssel den 16 september 1999. På kommissionens vägnar Franz FISCHLER Ledamot av kommissionen (1) EGT L 181, 1. 7. 1992, s. 21. (2) EGT L 160, 26. 6. 1999, s. 18. (3) EGT L 147, 30. 6. 1995, s. 7. (4) EGT L 313, 21. 11. 1998, s. 16. L 245/28 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 17. 9. 1999 till kommissionens förordning av den 16 september 1999 om fastställande av det korrektionsbelopp som tillämpas på exportbidraget för spannmål BILAGA Produktnummer Bestämmelseland (1) Nuvarande 9 Period 1 10 Period 2 11 Period 3 12 Period 4 1 Period 5 2 Period 6 3 (EUR/t) 1001 10 00 9200 1001 10 00 9400 1001 90 91 9000 1001 90 99 9000 1002 00 00 9000 1003 00 10 9000 1003 00 90 9000 1004 00 00 9200 1004 00 00 9400 1005 10 90 9000 1005 90 00 9000 1007 00 90 9000 1008 20 00 9000 1101 00 11 9000 1101 00 15 9100 1101 00 15 9130 1101 00 15 9150 1101 00 15 9170 1101 00 15 9180 1101 00 15 9190 1101 00 90 9000 1102 10 00 9500 1102 10 00 9700 1102 10 00 9900 1103 11 10 9200 1103 11 10 9400 1103 11 10 9900 1103 11 90 9200 1103 11 90 9800 — 01 — 01 01 — 03 02 — 01 — 01 — — — 01 01 01 01 01 — — 01 — — 01 01 — 01 — — 0 — 0 0 — 0 0 — 0 — — — — — 0 0 0 0 0 — — 0 — — 0 0 — 0 — — –1,00 — 0 0 — –25,00 0 — 0 — — — — — 0 0 0 0 0 — — 0 — — 0 0 — 0 — — –2,00 — –1,00 0 — –25,00 0 — 0 — — — — — –1,37 –1,28 –1,18 –1,09 –1,02 — — 0 — — 0 0 — 0 — — –3,00 — –2,50 0 — –25,00 0 — 0 — — — — — –3,43 –3,20 –2,95 –2,73 –2,55 — — 0 — — 0 0 — 0 — — –4,00 — –6,00 0 — –25,00 0 — 0 — — — — — –8,22 –7,68 –7,08 –6,54 –6,12 — — 0 — — 0 0 — 0 — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — (1) Bestämmelseländerna identifieras på följande sätt: 01 alla tredje länder, 02 andra tredje länder, 03 Förenta staterna, Kanada och Mexiko. Obs: Zonerna är de som definieras i kommissionens ändrade förordning (EEG) nr 2145/92 (EGT L 214, 30. 7. 1992, s. 20)


title: Resolution om Europeiska rådets extra möte om området med frihet, säkerhet och rättvisa (Tammerfors den 15-16 oktober 1999)

eurovoc_concepts:
European judicial area
International Criminal Tribunal
interinstitutional relations (EU)
international human rights law

text: 25. 2. 2000 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning C 54/93 Torsdag 16 september 1999 10. Ett område med frihet, säkerhet och rättvisa a) B5-0110/1999 Resolution om utarbetande av stadgan om de grundläggande rättigheterna Europaparlamentet utfärdar denna resolution (cid:1) med beaktande av slutsatserna från Europeiska rådet i Köln, (cid:1) med beaktande av parlamentets förslag i resolutionerna framför allt om Europeiska unionens grundlag och i parlamentets övriga resolutioner av allmän karaktär om institutionella frågor antagna under valperioden 1994 till 1999 (1). 1. Parlamentet välkomnar det beslut som fattades vid Europeiska rådet i Köln om att utarbeta ett förslag till Europeiska unionens stadga om de grundläggande rättigheterna före Europeiska rådet i december 2000, 2. anser att utarbetandet av denna stadga utgör en av parlamentets konstitutionella prioriteringar och kräver gemensamt ansvar inom de två institutioner på vilka unionens legitimitet grundas, dvs. rådet (för medlemsstaterna) och Europaparlamentet (för de europeiska folken), understryker hur viktigt det är att ha ett öppet och nyskapande förhållningssätt till stadgan, de rättig- 3. heter som den skall innehålla och dess roll och ställning i unionens konstitutionella utveckling, 4. begär rörande sammansättningen och organisationen av arbetet inom detta forum (cid:1) att antalet ledamöter av Europaparlamentet skall vara lika stort som antalet företrädare för medlems- staternas stats- och regeringschefer, så att man kan synliggöra jämvikten mellan de båda sidorna och så att de olika strömningarna och politiska inriktningarna i Europaparlamentet representeras på ett lämpligt sätt, (cid:1) att de nationella parlamentens viktiga roll och stöd skall garanteras på det sätt som framstår som mest effektivt till följd av ett lämpligt samråd med talmännen inom dessa parlament, (cid:1) att talmannens och presidiets befogenheter fastställs i detta forum, (cid:1) att forumet skall kunna besluta om upprättandet av en eventuell redaktionskommitté och olika arbets- grupper, (cid:1) att insynen i arbetet skall garanteras på lämpligt sätt, att även bidragen från icke-statliga organisationer och medborgare skall säkerställas och att offentliga utfrågningar skall anordnas, (cid:1) att forumets sekretariat skall ligga under de deltagande instansernas ansvar, uppdrar åt 5. gemenskapsinstitutionerna samt till medlemsstaternas regeringar och parlament. talmannen att vidarebefordra denna resolution till kommissionen, rådet, de övriga (1) EGT C 120, 16. 5. 1989, s. 51; EGT C 324, 24. 12. 1990 s. 219 och EGT C 61, 28. 2. 1994, s. 155. b) B5-0116/1999 Resolution om Europeiska rådets extra möte om området med frihet, säkerhet och rättvisa (Tam- merfors den 15-16 oktober 1999) Europaparlamentet utfärdar denna resolution (cid:1) med beaktande av EU- och EG-fördragen, särskilt bestämmelserna om utvecklingen av unionen mot ett område med frihet, säkerhet och rättvisa, (cid:1) med beaktande av sina tidigare resolutioner om detta ämne (1), och av följande skäl; (1) EGT C 219, 30. 7. 1999, s. 5 och s. 6; EGT C 175, 21. 6. 1999, s. 4


title: Advies van het Comité van de Regio's over de "Mededeling van de Commissie aan de Raad, aan het Europees Parlement, aan het Economisch en Sociaal Comité en aan het Comité van de Regio's: "Het Gemeenschappelijk Vervoerbeleid - Duurzame mobiliteit: Perspectieven voor de toekomst""

eurovoc_concepts:
combined transport
common transport policy
organisation of transport
transport market
transport safety
transportation tariff

formats: html pdf print

text: C 374/76 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 12. 1999 Advies van het Comité van de Regio’s over de „Mededeling van de Commissie aan de Raad, aan het Europees Parlement, aan het Economisch en Sociaal Comité en aan het Comité van de Regio’s: ‘Het Gemeenschappelijk Vervoerbeleid — Duurzame mobiliteit: Perspectieven voor de toekomst‘” HET COMITE´ VAN DE REGIO’S, (1999/C 374/17) gezien de Mededeling van de Commissie aan de Raad, aan het Europees Parlement, aan het Economisch en Sociaal Comité en aan het Comité van de Regio’s: „Het Gemeenschappelijk Vervoerbeleid — Duurzame mobiliteit: Perspectieven voor de toekomst” (COM(1998) 716 def. ; gezien het besluit van de Commissie van 10 december 1998 om het Comité overeenkomstig artikel 198 C, eerste alinea, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap over dit onderwerp te raadplegen; gezien het besluit van het Bureau van 10 maart 1999 om commissie 3 „Trans-Europese netwerken, vervoer, informatiemaatschappij” te belasten met de voorbereiding van het advies; gezien zijn eerdere adviezen over de volgende onderwerpen: — „Havens en maritieme infrastructuur” (CDR 331/98 fin) (1); — „Nieuw regelgevend kader voor de voorwaarden voor toegang tot de spoorweginfrastructuur” (CDR 58/99 rev. 1); — „Actieprogramma Gemeenschappelijk Vervoerbeleid 1995-2000” (CDR 406/95 fin) (2); — „Duurzame vervoersstrategie” (CDR 255/97 fin) (3), „Ontwikkeling van het ‘Citizens’ Network‘: het belang van goed lokaal en regionaal personenvervoer en de bijdrage van de Europese Commissie aan de totstandkoming daarvan” (CDR 436/98 fin) (4); — Witboek „Een eerlijke vergoeding voor het infrastructuurgebruik: gemeenschappelijk kader” (CDR 408/98 fin) (5); — „Vervoer en CO2 — De uitwerking van een gemeenschappelijke benadering” (CDR 230/98 fin) (6); gezien het door commissie 3 op 15 juli 1999 goedgekeurde ontwerpadvies (CDR 189/99 rev. 1); rapporteur: mevrouw Coffey (IRL, EA), heeft tijdens zijn 30e zitting van 15 en 16 september 1999 (vergadering van 16 september) het volgende advies uitgebracht, dat met algemene stemmen is goedgekeurd. 1. Inleiding 1. 1. In haar mededeling geeft de Commissie een overzicht van de huidige tendensen en hoofdlijnen binnen het Gemeen- schappelijk Vervoerbeleid (GVB). Aan de hand van de verschil- lende programma’s kijkt zij naar de toekomst van het GVB en naar de uitgangspunten die moeten worden vastgesteld. Sinds (1) PB C 93 van 6. 4. 1999, blz. 20. (2) PB C 337 van 11. 11. 1996, blz. 13. (3) PB C 180 van 11. 6. 1998, blz. 1. (4) PB C 198 van 14. 7. 1999, blz. 8. (5) PB C 198 van 14. 7. 1999, blz. 16. (6) PB C 198 van 14. 7. 1999, blz. 3. de publicatie van het Actieprogramma GVB 1995-2000 (7) is er veel gebeurd en de Commissie handhaaft de doelstellingen van het actieprogramma. 1. 1. 1. Het Comité van de Regio’s heeft de recente ontwik- kelingen rond het GVB steeds gevolgd en adviezen uitgebracht over de maatregelen die op basis van het actieprogramma zijn uitgevoerd. In het licht van deze eerdere adviezen buigt het zich thans over de onderhavige mededeling van de Commissie en de daarin voorgestelde verdere acties. (7) COM(95) 302 def. 23. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 374/77 1. 2. Doelstellingen van het Gemeenschappelijk Vervoerbeleid Verbetering van de kwaliteit en van de externe 1. 2. 1. effectiviteit worden in de mededeling als hoofddoelstellingen van het Gemeenschappelijk Vervoerbeleid genoemd. Deze aspecten zijn van belang om op alle terreinen van het vervoer een duurzame vervoersstrategie te kunnen waarborgen. 1. 2. 2. De Europese vervoerssystemen moeten efficiënter worden, zodat zij al hun mogelijkheden kunnen benutten, en het concurrentievermogen van Europese bedrijven moet worden verbeterd, om zo tot een maximale groei, werkgelegen- heid en milieubescherming te komen. Daartoe worden vijf belangrijke doelstellingen nagestreefd: — liberalisering van de markttoegang; — ontwikkeling van geïntegreerde vervoerssystemen in heel Europa; — zorgen voor eerlijke en efficiënte prijzen binnen en tussen vervoerstakken; — verbetering van de sociale dimensie; — ervoor zorgen dat de afgesproken regels naar behoren worden toegepast. 2. Markttoegang en -werking 2. 1. Op het gebied van markttoegang en -werking noemt de Commissie spoorwegen en havens als de twee belangrijkste prioriteiten. 2. 2. Spoorwegen 2. 2. 1. Naast de maatregelen in het kader van het Witboek van de Commissie inzake een strategie om de spoorwegen in de Gemeenschap weer vitaal te maken, heeft de Commissie voorstellen ingediend op het gebied van infrastructuurtarieven, toewijzing van capaciteit, scheiding tussen infrastructuurbe- heer en vervoersactiviteiten, en het verlenen van vergunningen. Verder zal de Commissie voorstellen uitwerken inzake openba- re-dienstcontracten en overheidssteun voor vervoer over land en een mededeling inzake de integratie van nationale systemen, inclusief technische interoperabiliteit. In zijn advies over het pakket maatregelen op 2. 2. 2. spoorweggebied spreekt het Comité zich positief uit over de door de Commissie voorgestelde maatregelen. Wel doet het verschillende aanbevelingen die van essentieel belang zijn om ervoor te kunnen zorgen dat de herstructurering van de spoorwegen voor alle betrokken regio’s in Europa positief uitpakt; de Commissie zou serieus rekening met deze aanbeve- lingen moeten houden. Zo zouden infrastructuurbeheerders zich bij de vaststelling van tarieven op commerciële overwegin- gen moeten kunnen baseren, en niet alleen van starre en vooraf vastgestelde criteria moeten uitgaan. De voorstellen in de richtlijn zouden de infrastructuurbeheerders, die lokale of regionale instanties kunnen zijn, voor problemen kunnen indien deze geen enkele speelruimte hebben om plaatsen, maatregelen te treffen om storingen in het systeem te ver- helpen. 2. 2. 3. Het railvervoer kampt op verschillende fronten met problemen waaraan in de mededeling enige aandacht wordt besteed. Het marktaandeel van de spoorwegen neemt voortdu- rend af en er kan niet genoeg worden benadrukt dat het railvervoer prioriteit moet worden gegeven. In termen van milieu-effect kan het railvervoer de concurrentie met andere takken van vervoer gemakkelijk het hoofd bieden indien een prijsregime op basis van het „de vervuiler betaalt”-beginsel en door berekening van de externe kosten wordt vastgesteld. Het Comité is ingenomen met de reeks voorstellen van de Commissie, maar wijst erop dat alle betrokkenen in actie moeten komen om het concurrentievermogen van de spoor- wegen te verbeteren. 2. 3. Havens 2. 3. 1. Na de raadpleging over het Groenboek „Havens en maritieme infrastructuur” zal de Commissie voorstellen indienen over de liberalisering van havendiensten. Het Comité deed in zijn advies over het groenboek verschillende aanbeve- lingen ter verbetering van het concurrentievermogen. In zijn conclusies stelde het nogmaals dat naar een uniforme regelgeving met betrekking tot zaken als milieuzorg, arbeids- veiligheid en -omstandigheden, externe veiligheid en grenscon- troles moet worden gestreefd om eerlijke concurrentievoor- waarden te waarborgen. Bij deze regelgeving en de tarieven voor het gebruik van havenfaciliteiten dient echter rekening gehouden te worden met zowel natuurlijke (bijv. geografische) als bestuurlijke/organisatorische verschillen. Daarnaast zijn richtsnoeren inzake overheidssteun nodig om een vrije en eerlijke concurrentie in de havensector te waarborgen. Aangezien havens en de maritieme infrastructuur 2. 3. 2. binnen de EU van wezenlijk belang zijn voor de sociaal- economische situatie van bepaalde regio’s, wijst het Comité op de noodzaak van naleving van het subsidiariteitsbeginsel. De lokale en regionale overheden zijn het best op de hoogte van de plaatselijke behoeften met betrekking tot de aanleg van havenfaciliteiten. Daarom is het van belang dat de uiteindelijke besluiten op het gebied van havens en maritieme infrastructuur door de betrokken lokale en regionale overheden en bedrijven worden genomen. 3. Geïntegreerde vervoerssystemen 3. 1. Integratie van de vervoerssystemen in de Gemeenschap staat al geruime tijd hoog op de agenda van de Commissie; dit wordt ook in deze mededeling weer bevestigd. De Commissie wil de verwezenlijking van de prioritaire projecten op het vlak van de trans-Europese netwerken die tijdens de Top van Essen zijn vastgesteld, aanmoedigen en nieuwe TEN-T-richtsnoeren publiceren. Verder wijst de Commissie erop dat de trans- Europese netwerken ook de kandidaat-lidstaten dienen te omvatten. Door middel van het actieplan voor mondiale satellietnavigatie wil de Commissie het gecombineerd vervoer en de intermodaliteit bevorderen. Daarnaast zullen initiatieven op het gebied van vervoerstelematica een impuls moeten geven aan de intermodaliteit en daarmee ook aan de efficiency van verschillende vervoerwijzen. C 374/78 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 12. 1999 3. 2. Het Comité is ingenomen met de aandacht die de Commissie aan de trans-Europese netwerken besteedt. Terecht wordt nadruk gelegd op intelligente vervoerssystemen en telematica waarmee de efficiency van de huidige infrastructuur verbeterd kan worden, en wordt niet alleen gekeken naar de aanleg van nieuwe infrastructuurvoorzieningen; dit is een tendens die aanmoediging verdient. Met de door de Raad gelanceerde strategie ter bevordering van innovatie in het vervoer en op gang gebrachte discussie over de ontwikkeling van een mondiaal satellietnavigatiesysteem (Galileo) en van vervoerstelematica is weer een nieuwe stap in deze richting gezet. Dergelijke systemen zouden kunnen worden toegepast bij het seinsysteem van de spoorwegen, de navigatie in de zeevaart, de luchtverkeers- en zelfs de wegverkeerscontrole. Om intermodaliteit te bevorderen, heeft de Commissie 3. 3. nieuwe regels voor gecombineerd vervoer opgesteld. Het Comité meent echter dat de toepassing van intelligente ver- voerssystemen veel meer zou kunnen opleveren. Er is slechts een kleine markt voor gecombineerd vervoer en meer nadruk op intelligente vervoerssystemen zou een grotere verschuiving naar veiligere en milieuvriendelijkere vervoerwijzen teweeg kunnen brengen. Het Comité stelde al 3. 4. in zijn het advies over een duurzame vervoerstrategie (1) dat integratie van vervoersnet- werken dient plaats te vinden binnen regio’s (aansluiting van verschillende wijzen van vervoer op elkaar), tussen regionale, nationale en internationale vervoerssystemen, en tussen de Europese TEN-T en de vervoersnetwerken van de kandidaat- lidstaten. 3. 5. Koppeling van de TEN’s aan het stads- en streekvervoer is een wezenlijk onderdeel van ieder vervoerskader waarbij rekening met de Europese burgers wordt gehouden. In zijn advies over het verlenen van financiële bijstand op het gebied van de trans-Europese netwerken (2), wees het Comité op het probleem van de „ontbrekende schakels”; waar doorgaand verkeer en bestemmingsverkeer bijeenkomen, ontstaan ge- duchte opstoppingen die de doorstroming van het doorgaand verkeer belemmeren en daarmee het functioneren van de trans-Europese netwerken ondermijnen. Er moet specifieke steun worden gegeven aan projecten waarmee de infrastruc- tuur voor het pendelverkeer wordt verbeterd, zoals busstroken invoering van infrastruc- en sneltram/metro. Hopelijk zal tuurtarieven een verschuiving binnen het vervoer in de hand werken en de druk op het stads- en streekvervoer verminderen, waarmee de weg voor doorgaand vervoer wordt vrijgemaakt. 3. 6. In zijn advies over de algemene regels voor het verlenen van financiële bijstand van de Gemeenschap op het gebied van trans-Europese netwerken brengt het Comité diverse punten onder de aandacht die in de verordening van de Raad niet aan de orde komen. Zo moeten er meer middelen worden uitgetrokken, moeten de administratieve procedures worden vereenvoudigd, moet meer steun aan studies worden gegeven, dient een kosten/baten-evaluatie van kleine projecten te wor- den gemaakt, moeten de lokale en regionale autoriteiten een grotere rol krijgen en moet meer nadruk op OPP’s worden gelegd. Deze punten zouden in de richtsnoeren voor de periode 2000-2004 verwerkt moeten worden. 4. Eerlijke en efficiënte prijsstelling in het vervoer 4. 1. In zijn advies over het Witboek „Een eerlijke vergoeding voor het infrastructuurgebruik” (3) onderschrijft het Comité het uitgangspunt van de Commissie dat de tarieven op basis van de marginale maatschappelijke kosten vastgesteld moeten worden. Doel van het witboek is het aanmoedigen van intermodaliteit en van een efficiënter gebruik van de vervoers- infrastructuur. De tarieven dienen tevens te worden gebaseerd op het principe „de vervuiler betaalt” en de kosten moeten in rekening worden gebracht op de plaats waar zij daadwerkelijk worden veroorzaakt. In het kader van een duurzaam vervoer dient een impuls te worden gegeven aan de ontwikkeling van schone technologieën en dienen de tariferingssystemen dusdanig te worden ontworpen dat schone auto’s en carpoo- ling worden gestimuleerd. 4. 2. Het Comité zou echter graag zien dat de Commissie zich in de volgende periode (tweede fase, 2001-2004) mede laat leiden door zijn voorstel om het gedrag van mensen niet alleen te beïnvloeden door middel van directe belastingen of tarieven, maar ook door een einde te maken aan fiscale voordelen die autogebruik stimuleren. Voorts dient autoge- bruik voor privédoeleinden in de Europese vervoersstrategie te worden meegenomen. In een effectieve en brede benadering mogen openbaar vervoer en privégebruik van de auto niet worden gescheiden. Om verschillende redenen dient bij de tarieven de nodige flexibiliteit te worden ingebouwd en het Comité stelt dat kosten en tarieven alleen dan tot gedragswijzi- gingen bij de keuze van vervoermiddelen kunnen leiden, indien er voor burgers èn bedrijven bruikbare alternatieven voorhanden zijn. Het Comité verzoekt de Commissie om als eerste stap een studie te verrichten naar de haalbaarheid en de mogelijke maatschappelijke, economische en ecologische voordelen van telewerken. Het is van doorslaggevend belang dat de lokale en 4. 3. regionale overheden volledig bij de besluitvorming inzake de structuur van de heffingen en tarieven worden betrokken en dat zij adequaat worden vertegenwoordigd in het Comité van deskundigen. Er dient voldoende aandacht uit te gaan naar de behoeften van bepaalde regio’s en de nodige flexibiliteit moet worden ingebouwd om te voorkomen dat problemen als ontoegankelijkheid of een perifere ligging erger worden. Daar de lokale en regionale overheden een groot deel van de principes in praktijk zullen brengen en ook de problemen zullen oplossen, moeten zij bovendien iets te zeggen hebben over de besteding van de inkomsten uit de tarieven en heffingen. (1) CDR 255/97 fin — PB C 180 van 11. 6. 1998, blz. 1. (2) CDR 217/98 fin — PB C 93 van 6. 4. 1999, blz. 29. (3) COM(1998) 466 def. 23. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 374/79 5. Sociaal-economische cohesie Sociaal-economische cohesie behoort tot de prioritei- 5. 1. ten van de Commissie en kwam uitvoerig aan de orde in een mededeling over vervoer en cohesie (1). In dit document wordt aangegeven welke bijdrage het GVB naast instrumenten als de Structuurfondsen en het Cohesiefonds kan leveren tot vermindering van regionale en sociale ongelijkheden in de EU. Met een beter verkeers- en vervoerssysteem kan een minder ontwikkelde regio meer investeringen aantrekken en de econo- mische ontwikkeling stimuleren. Het Comité is met name tevreden over de aandacht die in de mededeling aan duurzaam- heid en toegankelijkheid wordt gegeven. Een toegankelijk en betaalbaar openbaar vervoer is uit sociaal, economisch en ecologisch oogpunt van belang en komt daarmee volgens de EU-regels in aanmerking voor overheidssteun. 5. 2. De Commissie bekijkt voortdurend hoe het openbaar vervoer kan worden opengesteld voor concurrentie zonder dat dit ten koste gaat van de toegankelijkheid. Naar aanleiding van de bevindingen van een studie naar de regels voor en het functioneren van het openbaar vervoer over de weg werd gesteld dat de transparantie en efficiency van het openbaar vervoer ten behoeve van minder bevoorrechte regio’s en bevolkingsgroepen verbeterd moet worden. De lokale en regionale overheden moeten meer bevoegdheden en verant- woordelijkheden krijgen, zodat zij naar eigen inzicht een adequaat vervoerssysteem kunnen ontwikkelen. Daartoe die- nen zij te beschikken over de nodige financiële middelen om actie te ondernemen; deze zouden voor zover mogelijk moeten worden bijeengebracht via plaatselijke belastingen. De Commissie streeft er voortdurend naar, verbetering 5. 3. van het concurrentievermogen hand in hand te laten gaan met verbetering van de arbeidsvoorwaarden en voorstellen inzake arbeidstijd. Op basis van de richtlijn inzake arbeidstijd heeft de Commissie zich steeds vaker gebogen over de zgn. „uitgesloten sectoren”, die ook werknemers in de vervoersector omvatten. Er is echter nog geen volledige overeenstemming bereikt over alle aspecten van de arbeidsvoorwaarden van deze werknemers; dit is wel dringend noodzakelijk, willen de problemen kunnen worden opgelost en het streven naar eerlijke concurrentievoor- waarden op correcte wijze kunnen worden verenigd met het streven naar sociale bescherming. 6. Ervoor zorgen dat de regels worden toegepast Omzetting en correcte 6. 1. toepassing van de EU- mededingingsregels is van essentieel belang voor het functione- ren van de interne vervoersmarkt en de Commissie zet zich hier resoluut voor in. Het Comité steunt de Commissie, omdat daarmee voor iedereen eerlijke voorwaarden gecreëerd worden. Het Comité dringt erop aan dat de specifieke behoeften van de lokale en regionale overheden bij de verduidelijking en herziening van wetgeving in aanmerking worden genomen. Verder zou het Comité zich graag vertegenwoordigd zien in regelgevende instanties op het gebied van vervoer, zoals het raadgevend comité van de Europese organisatie voor de veiligheid van de luchtvaart (EASA). 7. Kwaliteitsverbetering 7. 1. De Commissie wijdt een heel hoofdstuk aan veilig- heids- en milieu-aspecten van het Gemeenschappelijk Vervoer- beleid. De EU heeft een belangrijke taak bij het waarborgen van een hoog veiligheidsniveau voor zowel consumenten als werknemers. Het Comité steunt het pakket maatregelen dat momenteel wordt voorbereid en de maatregelen die voor de periode 2000-2004 zijn voorgesteld. 7. 2. Veiligheid 7. 2. 1. De Commissie hecht grote waarde aan veiligheid voor consumenten en werknemers in een markt waarop de omvang van verkeer en files voortdurend toenemen. Zij heeft inmiddels voorstellen ingediend op het gebied van de burgerluchtvaart (2), ro-ro-passagiersveerboten (3) en het wegtransport (autotestprogramma EURO-NCAP). In zijn ad- vies (CDR 406/95 fin) (4) over de veiligheid van de luchtvaart wees het Comité erop dat kleinere luchthavens andere behoef- ten hebben dan grotere en dat hiermee bij het opstellen van EU-regelgeving rekening moet worden gehouden. Veiligheid is een zeer belangrijk aspect dat in deze 7. 2. 2. mededeling onvoldoende aandacht krijgt. In zijn advies over het Actieprogramma op het gebied van het Gemeenschappelijk Vervoerbeleid 1995-2000 gaat het Comité in op de behoefte aan herziening van snelheidsbeperkingen, aan een strengere controle op de naleving van verkeersregels en aan vervolging van verkeersovertreders. Er zouden bepaalde rijbeperkingen kunnen worden ingevoerd, bijvoorbeeld dat jongeren geen zware motorvoertuigen mogen besturen. Verder dringt het Comité aan op het opzetten van een project om de effecten van de maatregelen ter verhoging van de verkeersveiligheid in de verschillende lidstaten met elkaar te vergelijken en kijkt het met belangstelling uit naar de mededeling van de Commissie inzake prioritaire acties voor het wegverkeer. Het Comité pleit verder voor een „nul gebreken-strategie”, net als bij de integrale kwaliteitszorg in de industrie; zodoende zou het ook gemak- kelijker worden om activiteiten ter verbetering van de verkeers- veiligheid beter te laten aansluiten bij de inspanningen op het gebied van de openbare gezondheidszorg. Het Comité zou graag zien dat op dit vlak actie wordt ondernomen. (1) COM(1998) 806 def. (2) COM(97) 55 def. , COM(97) 382 def. (3) COM(1998) 71 def. (4) CDR 406/95 fin — PB C 337 van 11. 11. 1996, blz. 13. C 374/80 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 12. 1999 7. 3. Milieu 7. 3. 1. Overeenkomstig artikel 6 van het EG-Verdrag moe- ten de eisen inzake milieubescherming worden geïntegreerd in de omschrijving en uitvoering van het beleid en het optreden van de Gemeenschap met het oog op het bevorderen van duurzame ontwikkeling. Bovendien zal de strategie voor de integratie van het milieu in het beleid van de EU consequent worden voortgezet. De Commissie houdt zich onder meer bezig met lawaai en emissies in de luchtvaart, scheepsafval en ladingsresiduen, problemen die worden veroorzaakt door zware vrachtwagens en emissienormen in het kader van het Auto/Oil-II-programma. De Commissie zal zo nodig ook nieuwe initiatieven uitwerken die niet zijn opgenomen in het werkprogramma en de strategie van de Raad. 7. 3. 2. In zijn advies over het actieprogramma 1995-2000 dringt het Comité erop aan, het actieprogramma aan te vullen met speciale maatregelen ter bescherming van ecologisch kwetsbare regio’s en gebieden die te lijden hebben van het Europese vervoerssysteem. Hierbij valt te denken aan infrastructurele ingrepen en geïntegreerde oplossingen voor het verkeersnetwerk; desnoods zou in uitzonderlijke gevallen het recht van de reiziger om in volledige vrijheid een transport- middel te kiezen, kunnen worden afgeschaft, mits het mogelijk om is gelijkwaardige alternatieven aan te bieden. De Unie moet bovendien meer vaart zetten achter onderzoek op het gebied van voertuigen die weinig CO2 en andere schadelijke stoffen uitstoten en naar brandstoffen die niet uitgeput kunnen raken. De meest effectieve en duurzame oplossing voor het 7. 3. 3. emissieprobleem is vermindering van de behoefte aan vervoer. Het ruimtelijke-ordeningsbeleid speelt daarbij een centrale rol, omdat het de reisafstanden kan helpen verkleinen, waardoor — in combinatie met aanvullende maatregelen — een verla- ging van de emissie met ongeveer één derde tegen 2010 gerealiseerd zou kunnen worden. Hoewel de Gemeenschap geen bevoegdheden heeft op het gebied van ruimtelijke ordening, zou de Commissie afspraken kunnen voorstellen die aanmerkelijk positieve effecten op milieu en duurzame ontwikkeling zouden kunnen sorteren. Het Comité staat weliswaar positief tegenover onderzoek naar de rol van het GVB binnen het Europees Ruimtelijk Ontwikkelingsperspec- tief, maar acht dit volstrekt onvoldoende in vergelijking met de maatregelen die het heeft voorgesteld om de CO2-uitstoot aan banden te leggen. Aangezien wegtransport en luchtvaart de grootste 7. 3. 4. CO2-uitstoot per passagierskilometer hebben, zou de aandacht in de eerste plaats op deze sectoren moeten worden gericht. Goederenvervoer door de lucht en over de weg levert om soortgelijke redenen eveneens problemen op. In zijn advies over Vervoer en CO2 pleit het Comité voor heffingen op brandstoffen (met uitzondering van het openbaar vervoer) en harmonisering van de belasting op kerosine in de luchtvaart. Het Comité meent wel dat ten aanzien van de luchtvaart en het wegtransport in perifere gebieden gezien de efficiency daarvan voor een flexibele benadering moet worden gekozen. De voorstellen van de Commissie om infrastructuurtarieven in te voeren zouden een verschuiving tussen vervoertakken en daarmee een efficiënter gebruik van de infrastructuur moeten bevorderen, maar dit soort tarieven moet wel worden gecombi- neerd met structurele veranderingen op het gebied van infra- structuurgebruik, bijvoorbeeld in het kader van het ruimtelijke- ordeningsbeleid. 7. 4. Openbaar vervoer 7. 4. 1. Er staan specifieke beschermingsmaatregelen op het programma waarmee wordt beoogd het vertrouwen van de consumenten te vergroten. Het actieprogramma inzake het openbaar stadsvervoer, de enige vorm van vervoer die voor alle burgers beschikbaar is, omvat gebieden als „beste praktijken”, intermodale geïntegreerde diensten en benchmarking. Binnen het vijfde kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling heeft de Commissie een reeks gerichte onderzoeksactiviteiten voorgesteld om de doelmatigheid, duurzaamheid, veiligheid en intermodaliteit van het vervoersysteem te verbeteren. 7. 4. 2. De lokale en regionale overheden dienen te worden betrokken bij onderzoeksactiviteiten in het kader van het vijfde O&O-kaderprogramma. Zij zijn immers de ideale partners bij de uitvoering van onderzoeksprogramma’s omdat zij het dichtst bij de burgers staan en het meeste inzicht hebben in de plaatselijke behoeften. Bovendien zijn sommige onderzoeksac- tiviteiten zeer relevant voor het openbaar stadsvervoer, zoals „duurzame mobiliteit en intermodaliteit”, en „systemen en diensten voor de burgers”. 7. 4. 3. Met meer nadruk op liberalisering kan een kwalitatief hoogwaardig openbaar vervoer tegen lagere kosten voor de overheid worden gewaarborgd. Aanbesteding biedt een mogelijkheid om de subsidiëring van het vervoer door de overheid terug te brengen. Het verlenen van concessies voor diensten in het openbaar stadsvervoer, waarbij bedrijven concurreren om routes die door de plaatselijke overheid worden vastgesteld, is hiervan een voorbeeld. De betrokken autoriteit stelt voorwaarden voor de kwaliteit van de dienstver- lening vast en biedt alleen op basis hiervan contracten aan. Op deze manier kunnen middelen worden vrijgemaakt om het openbaar vervoer te verbeteren en efficiënter te maken. Bovendien zal privatisering van het openbaar vervoer en het oprichten van openbaar-particuliere partnerschappen de kwaliteit van de dienstverlening ten goede komen, waarvan uiteindelijk de consumenten profiteren. De Commissie zou hieraan in het kader van haar programma voor de periode 2000-2004 prioriteit moeten geven. 7. 4. 4. In termen van de globale strategie die volgens het Comité zou moeten worden vastgesteld, is het van essentieel belang voor koppelingen met het lokale openbaar vervoer te zorgen. In zijn advies over de ontwikkeling van het Citizens’ Network (1) wijst het Comité op de belangrijke rol van de (1) CDR 436/98 fin — PB C 198 van 14. 7. 1999, blz. 8. 23. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 374/81 lokale en regionale overheden in het openbaar vervoer. Hierin beklemtoonde het Comité dat: 9. Aanbevelingen — een goed openbaar stads- en streekvervoer van doorslag- gevend belang is voor het behoorlijk functioneren van nationaal en Europees vervoer; — een efficiënt vervoersysteem uit economisch, ecologisch en sociaal oogpunt zeer belangrijk is; — flexibiliteit noodzakelijk is om een geïntegreerd, inter- modaal systeem te ontwikkelen; — een goed functionerend „citizens’ network” essentieel is voor een duurzame stedelijke ontwikkeling. 8. Verbetering van de externe effectiviteit 8. 1. De Commissie spant zich in om concrete resultaten met de kandidaat-lidstaten te boeken en voor een soepele opname in de EU te zorgen. De ervaring die met de totstand- brenging van de interne markt is opgedaan, is nuttig bij de omvangrijke taak om de wetgeving te bestuderen en aan te passen. Er zijn reeds onderhandelingen met derde landen aan de gang op het gebied van de burgerluchtvaart, zware vrachtwagens, busdiensten en binnenwateren. Op langere termijn zal de Gemeenschap voortdurend toezien op het functioneren van de vervoersmarkt; daartoe zal de invloed van vervoer op regionale ontwikkeling, milieu en veiligheid met behulp van het Europees systeem van vervoergegevens in het oog worden gehouden. 8. 2. Het regelgevend kader zal te zijner tijd moeten worden herzien, met name in verband met wijzigingen van de richt- snoeren inzake overheidssteun; het Comité dringt aan op vereenvoudiging van de regels. Uit administratief oogpunt kan het huidige kader log zijn en vereenvoudiging zal tot meer efficiency en transparantie leiden. Het trans-Europese vervoers- netwerk zal moeten worden aangepast aan de ontwikkelingen in het uitbreidingsproces en bij de financiering ervan zal rekening moeten worden gehouden met de behoeften van de kandidaat-lidstaten. In feite moeten alle bovengenoemde gebieden in het licht van de uitbreiding opnieuw worden beoordeeld. Daarnaast is het van belang dat de uitbreiding van de EU en de ontwikkeling van vervoersnetwerken binnen en tussen nieuwe lidstaten geen schade toebrengen aan ecologisch kwetsbare gebieden in de kandidaat-lidstaten. Indien het milieu niet via algemene maatregelen optimaal beschermd kan worden, zou de Commissie moeten overwegen, een ecopuntensysteem zoals in de Alpen geldt, in te voeren. 9. 1. In aanvulling op bovenstaande opmerkingen wenst het Comité nog een aantal aanbevelingen voor te leggen over kwesties die zijns inziens in het kader van het toekomstig vervoerbeleid zouden moeten worden behandeld, maar die in de mededeling niet aan de orde komen. 9. 2. Net als in zijn advies over een duurzaam vervoerbeleid voor lokale en regionale overheden wijst het Comité er eens temeer op dat de lokale en regionale overheden bij alle fasen van de ontwikkeling van het Europees vervoerbeleid betrokken dienen te worden. Aangezien regelmatig een beroep op hen te dragen tot de financiering van wordt gedaan om bij vervoersprojecten, moeten zij nauw worden betrokken bij het uitwerken van beleidsmaatregelen, zodat zij ervoor kunnen zorgen dat de plaatselijke behoeften naar behoren in aanmer- king worden genomen. 9. 3. Hoewel de Gemeenschap geen bevoegdheden heeft op het gebied van ruimtelijke ordening, zou de Commissie ervoor moeten zorgen dat bij de beleidsontwikkeling gehoor wordt gegeven aan de aanbevelingen in het advies van het Comité over het Europees Ruimtelijk Ontwikkelingsperspectief. Zoals ook al in het advies over een duurzame vervoersstrategie werd opgemerkt, kan een verbeterd vervoersysteem, als onderdeel van een stadsvernieuwingsprogramma, een sleutelrol spelen bij sociaal-economisch herstel van stedelijke achterstandsgebie- den. Het ruimtelijke-ordeningsbeleid staat centraal in elke duurzame vervoersstrategie, onder meer omdat het de behoefte aan vervoer kan beperken. 9. 4. De Commissie moet de mensen bewust maken van het feit dat een nieuwe benadering van vervoer noodzakelijk is. Ieder nieuw beleid staat of valt immers met de instemming van het publiek. De lokale en regionale overheden zijn echter het best in staat om de mensen te wijzen op het belang van duurzaamheid en milieubescherming. Daarom moeten Com- missie en lokale en regionale overheden nauw met elkaar samenwerken. Verplichte overleg- en inspraakprocedures zijn een 9. 5. noodzakelijke vereiste voordat een aanvang met infrastructuur- projecten wordt gemaakt. Soms duren projecten daardoor langer, waarbij in extreme gevallen middelen verloren gaan en de kosten hoger uitvallen dan begroot. Dit probleem moet het hoofd worden geboden door de inspraak- en overlegprocedu- res waar mogelijk effectiever te maken, waarbij wel de democratische burgerrechten beschermd dienen te worden. De Commissie zou zich bij het opstellen van richtsnoeren voor het toekomstige GVB over deze kwestie kunnen buigen en oplossingen kunnen uitwerken (bijv. „beste praktijken”). toe met De Commissie komt een belangrijke rol 9. 6. betrekking tot het aantrekken van particulier kapitaal in het openbaar vervoer. Zij zou meer kunnen doen bij het toekennen C 374/82 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 12. 1999 van middelen en het uitwerken van voorstellen en projecten om te verzekeren dat zij gericht zijn op onder meer maatrege- len ten behoeve van de verkeersveiligheid en onderzoek naar schonere technologie. Brussel, 16 september 1999. De voorzitter van het Comité van de Regio’s Manfred DAMMEYER Advies van het Comité van de Regio’s over het „Voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 96/53/EG van de Raad houdende vaststelling, voor bepaalde aan het verkeer binnen de Gemeenschap deelnemende wegvoertuigen, van de in het nationale en het internationale verkeer maximaal toegestane afmetingen, en van de in het internationale verkeer maximaal toegestane gewichten” HET COMITE´ VAN DE REGIO’S, (1999/C 374/18) gezien de lijst per 1 mei 1999 nog hangende Commissievoorstellen, waarvan de rechtsgrondslag en/of procedure door de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam is gewijzigd (SEC(1999) 581 def. ); gezien het „Voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 96/53/EG van de Raad houdende vaststelling, voor bepaalde aan het verkeer binnen de Gemeenschap deelnemende wegvoertuigen, van de in het nationale en het internationale verkeer maximaal toegestane afmetingen, en van de in het internationale verkeer maximaal toegestane gewichten” (COM(1998) 414 def. — 98/0227 COD ex-SYN) (1); gezien het besluit van de Raad bij brief van 14 juni 1999 om het Comité van de Regio’s overeenkomstig de artikelen 265, eerste alinea, en 71 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap over dit onderwerp te raadplegen; gezien het besluit van zijn Bureau van 15 september 1999 om de heer Walsh (VK, ELDR) aan te wijzen als algemeen rapporteur en hem overeenkomstig artikel 39 van het Reglement van Orde van het Comité te belasten met het opstellen van een advies ter zake, heeft tijdens zijn 30e zitting van 15 en 16 september 1999 (vergadering van 16 september) dit advies uitgebracht, dat met algemene stemmen is goedgekeurd. 1. Inleiding 1. 1. Richtlijn 96/53/EG van de Raad heeft onder meer betrekking op het toelaten van vrachtwagens met een gewicht van 44 ton in Europa. De Commissie stelt nu voor, deze richtlijn dusdanig te wijzigen dat ook bepaalde vrachtwagen- combinaties met een gewicht boven de 40 ton en een asdruk van 11,5 ton op de aangedreven as in de lidstaten mogen rijden, voor zover hun rit deel uitmaakt van gecombineerd vervoer. (1) PB C 261 van 19. 8. 1998, blz. 13. 1. 2. Hoewel het Europees Parlement gecombineerd vervoer in het algemeen steunt, heeft het dit Commissievoorstel tijdens zijn eerste lezing op 15 april 1999 verworpen en op alternatieve mogelijkheden aangedrongen. 1. 3. Voor de lokale en regionale overheden gaat het om de vraag of de betrokken vrachtwagens de wegeninfrastructuur extra zullen beschadigen en versterking van deze infrastructuur (met name van bruggen) noodzakelijk zullen maken, voor zover de decentrale overheden verantwoordelijkheden op dit gebied hebben