title: Dictamen del Comité de las Regiones sobre «La aplicación de la legislación de la UE por las regiones y los entes locales»

eurovoc_concepts:
administrative structures
application of EU law
local authority
national implementing measure
region
technical barrier

text: 23. 12. 1999 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas C 374/25 Dictamen del Comité de las Regiones sobre «La aplicacio´ n de la legislacio´ n de la UE por las regiones y los entes locales» EL COMITE´ DE LAS REGIONES, (1999/C 374/06) vista la decisio´ n de su Mesa de 15 de julio de 1998 de elaborar un dictamen sobre este asunto, de conformidad con el apartado 4 del artı´culo 198 C del Tratado constitutivo de la Comunidad Europea, y de encargar a la Comisio´ n de Asuntos Institucionales la elaboracio´ n del mismo; visto el proyecto de Dictamen (CDR 51/99 rev. 2) aprobado por la Comisio´ n de Asuntos Institucionales el 6 de julio de 1999 (ponente: Sr. Nordström), en su 30o Pleno, celebrado los dı´as 15 y 16 de septiembre de 1999 (sesio´ n del 15 de septiembre), ha aprobado por unanimidad el presente Dictamen. 1. Introduccio´ n 2. Aplicacio´ n legislativa de las directivas de la CE 1. 1. Los Estados miembros son los u´ nicos responsables ante la UE de la aplicacio´ n de la legislacio´ n de la UE. Esta afirmacio´ n es va´lida tanto para la aplicacio´ n de las directivas de la CE mediante la legislacio´ n nacional como para la administracio´ n de su cumplimiento. No obstante, en los distintos Estados, estas tareas pueden dividirse entre el Gobierno central y las entidades regionales y locales. En muchos casos, dichas entidades son en gran medida responsa- bles de esta obligacio´ n de aplicar la legislacio´ n de la UE. 1. 2. La participacio´ n de las entidades regionales y locales a escala nacional en el proceso de aplicacio´ n de la legislacio´ n de la UE refleja la importancia pra´ctica que la legislacio´ n de la UE reviste para ellas. La legislacio´ n de la UE afecta cada vez ma´s a a´mbitos de competencias regionales y locales. Por consi- guiente, la participacio´ n de las entidades regionales y locales a escala nacional, tanto en el proceso de aplicacio´ n legislativa de la legislacio´ n comunitaria a través de la legislacio´ n nacional como en su cumplimiento, ofrece a dichas entidades una ocasio´ n importante para — aportar su experiencia, — hacer que se tomen en consideracio´ n sus caracterı´sticas especı´ficas particulares, — preservar su diversidad y sus peculiaridades, — permitir la administracio´ n eficaz de su aplicacio´ n en un nivel pro´ ximo al ciudadano. 1. 3. Para las entidades regionales y locales, participar en la aplicacio´ n de la legislacio´ n de la UE es, por consiguiente, una prolongacio´ n necesaria de su participacio´ n en el proceso legislativo de la UE, que en la actualidad se ejerce a través del Comité de las Regiones y, en algunos Estados miembros, mediante un procedimiento especial adicional para la participa- cio´ n de los entes regionales y locales en la polı´tica europea del Gobierno central. 2. 1. En los Estados miembros de la UE existen distintas maneras de incorporar a las entidades regionales y locales en la aplicacio´ n legislativa de las directivas de la CE. En algunos paı´ses, las directivas de la CE se aplican parcialmente a través de la legislacio´ n nacional por las asambleas legislativas de las regiones. Esto sucede en las regiones que poseen competencias legislativas propias dentro de las competencias exclusivas que les otorga la legislacio´ n nacional. Otra posibilidad es la aplicacio´ n por los o´ rganos legislativos del Gobierno central en colaboracio´ n con un Grupo de expertos regionales a escala nacional. Existen asimismo otras formas de participacio´ n de las entidades regionales y locales en el proceso de aplicacio´ n de las directivas comunitarias mediante la legislacio´ n nacional, que también puede incluir modos de cooperacio´ n informales. En este contexto, la transposicio´ n de las directivas europeas puede tener consecuencias para el ejercicio de las competencias de los entes a nivel local. En determinados casos, la aplicacio´ n de las normas europeas puede enmarcar e incluso restringir la capacidad de ejercicio de los entes y tener repercusiones financieras sobre sus presupuestos. 2. 2. La participacio´ n activa de las entidades regionales y locales en la aplicacio´ n legislativa de las directivas comunitarias permite la mayor flexibilidad posible y una amplia considera- cio´ n de las singularidades regionales. Adema´s, en el proceso legislativo se concentra un elevado grado de experiencia. La adaptacio´ n a los requisitos locales incrementa 2. 3. la eficacia administrativa, la legitimidad democra´tica y la aceptacio´ n de la legislacio´ n comunitaria por parte del ciuda- dano. 2. 4. Las distintas formas de participacio´ n de las entidades regionales y locales en la aplicacio´ n legislativa de las directivas de la CE dependen del marco constitucional especı´fico de cada Estado miembro. Estas diferencias deben respetarse plenamente. C 374/26 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 23. 12. 1999 3. Aplicacio´ n administrativa de la legislacio´ n de la UE La administracio´ n de los distintos Estados miembros 3. 1. hace cumplir la legislacio´ n de la UE de tres modos: — aplicacio´ n mayoritaria por parte de las administraciones regionales y locales; — aplicacio´ n, en funcio´ n del contenido, en parte por los o´ rganos administrativos nacionales y en parte por los regionales y locales; — aplicacio´ n exclusiva por parte de los organismos centrales de los Estados miembros. 3. 2. El reparto de responsabilidades entre los niveles nacio- nal, regional y local varı´a de un Estado miembro a otro. No resulta deseable ningu´ n tipo de armonizacio´ n a este respecto. No obstante, deberı´a preverse dentro del marco constitucional de cada Estado miembro que la aplicacio´ n administrativa de la legislacio´ n de la UE se guı´e por los siguientes principios: — la mayor proximidad posible al ciudadano; — aportacio´ n de la experiencia regional y local; — eficacia administrativa tomando en consideracio´ n las carac- terı´sticas especı´ficas; — mejora del control y la prevencio´ n de los abusos responsa- bilizando a los polı´ticos regionales y locales; — los mejores requisitos previos para la aceptacio´ n por los ciudadanos; — atribucio´ n de la responsabilidad administrativa en el nivel ma´s pro´ ximo posible al ciudadano. 3. 3. La proximidad al ciudadano constituye en sı´ misma una ventaja para la administracio´ n, ya que fomenta una sociedad democra´tica. También es la forma de administracio´ n que posee una mejor relacio´ n coste-eficacia y prevé la responsa- bilidad y el control directos por parte de los polı´ticos regionales y locales, evitando ası´ el uso indebido de los fondos de la UE. 3. 4. La responsabilidad y el control pueden ejercerse de manera o´ ptima en territorios de dimensiones limitadas. Esto contribuye a su vez a la eficacia y aceptacio´ n del sistema polı´tico. Por consiguiente, con toda la consideracio´ n y el respeto debidos a las situaciones constitucionales de los Estados miembros, una buena aplicacio´ n administrativa de la legislacio´ n de la UE depende, en la mayorı´a de los casos, de los entes regionales y locales. 4. Algunos problemas en la aplicacio´ n de la legislacio´ n de la UE 4. 1. Observaciones generales 4. 1. 1. Para una aplicacio´ n eficaz de la legislacio´ n comunita- ria, es fundamental un equilibrio entre la Unio´ n Europea, los Estados miembros y el nivel subnacional que representan los entes regionales y locales. 4. 1. 2. Adema´s, es fundamental que la legislacio´ n presente una calidad media satisfactoria y que se tengan en cuenta las consecuencias econo´ micas y administrativas de su aplicacio´ n para los entes regionales y locales. 4. 1. 3. El Tratado de Amsterdam y su Protocolo sobre la aplicacio´ n de los principios de subsidiariedad y proporcionali- dad constituyen una expresio´ n clara y oportuna de la importan- cia que la Unio´ n Europea concede al equilibrio entre los distintos niveles (Unio´ n Europea, Estados miembros, entes regionales y locales). 4. 1. 4. En este contexto, cabe resaltar los puntos 5, 7 y 9 del Protocolo, ası´ como el artı´culo 203 del Tratado CE. Concretamente, conviene subrayar que el Protocolo codifica la necesidad de analizar las consecuencias econo´ micas y administrativas de las propuestas de la Comisio´ n. 4. 1. 5. El Tratado de Amsterdam constituye por tanto un fundamento u´ nico para crear un equilibrio ponderado y una cooperacio´ n entre los distintos niveles que permita tener en cuenta las distintas situaciones regionales y locales. 4. 1. 6. Adema´s, el Tratado de Amsterdam contribuye a resaltar la necesidad de que la Unio´ n Europea tenga debida- mente en cuenta las posibilidades de los entes regionales y locales para financiar las funciones complementarias derivadas de la nueva legislacio´ n y afrontar las consecuencias administra- tivas de dicha legislacio´ n. 4. 1. 7. Cabe reconocer en este contexto el trabajo realizado por la Comisio´ n, ası´ como los avances conseguidos en lo que se refiere, por ejemplo, a mejorar la calidad de la legislacio´ n. Aunque es cierto que la evolucio´ n descrita puede 4. 1. 8. considerarse positiva, es preciso sen˜ alar algunos a´mbitos en los que pueden surgir problemas a escala regional o local. Conviene tener presente que la importancia conce- 4. 1. 9. dida a los problemas descritos a continuacio´ n puede variar en funcio´ n de varios factores, como son las tradiciones, las disposiciones constitucionales y el grado de autonomı´a regio- nal y local. 4. 2. La calidad de la legislacio´n 4. 2. 1. fundamental para la calidad de la legislacio´ n comunitaria (1). El principio de subsidiariedad reviste una importancia 4. 2. 2. Hay que tener en cuenta que las ideas relativas al principio de subsidiariedad y cuestiones afines pueden diferir en determinados aspectos. Por una parte, esta´n aquellos que consideran que el principio de subsidiariedad deberı´a aplicarse de una manera dina´mica. Por otra parte, esta´n los que creen que el objetivo principal del principio de subsidiariedad es proteger a los Estados miembros y a las regiones, ası´ como a los entes locales, de actuaciones comunitarias innecesarias, limitando ası´ el margen de accio´ n de la UE y sus instituciones en algunos a´mbitos. (1) A este respecto cabe remitirse a las observaciones del Dictamen del Comité de las Regiones «Legislar mejor 1998: una responsabili- dad que debe compartirse». (CDR 50/99 fin). 23. 12. 1999 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas C 374/27 4. 2. 3. De manera similar, pueden observarse planteamien- tos diferentes con respecto a la cuestio´ n de si debe existir una clara divisio´ n de competencias entre los niveles respectivos (la UE, los Estados miembros y las regiones y los entes locales). Algunos (entre los que figura la Comisio´ n) aducen que una delimitacio´ n ma´s precisa de las competencias de la UE irı´a en detrimento de la flexibilidad de la actuacio´ n comunitaria y, por consiguiente, podrı´a obstaculizar el progreso de la legislacio´ n comunitaria. Otros postulan la necesidad de delimitar ma´s claramente las competencias de la UE y aplicar estrictamente el principio de subsidiariedad. Asimismo, en lo que se refiere a la interpretacio´ n de 4. 2. 4. la expresio´ n «competencias exclusivas de la Comunidad», también existen diferencias. La Comisio´ n, por ejemplo, aduce que toda la legislacio´ n relativa al mercado comu´ n corresponde al a´mbito de competencias exclusivas de la Comunidad, con la consecuencia de que no es aplicable el principio de subsidiarie- dad. Otros consideran que el a´mbito de competencias exclusi- vas de la Comunidad deberı´a ser ma´s limitado, de modo que pueda aplicarse con mayor frecuencia el principio de subsidiariedad. 4. 2. 5. Estas distintas ideas en lo que se refiere a algunos aspectos importantes de la calidad de la legislacio´ n de la UE pueden considerarse expresio´ n de las diferencias —culturales, histo´ ricas y constitucionales— que existen entre los Estados miembros y las regiones de la UE. En este sentido, deben respetarse plenamente estas diferencias como elemento valioso del dia´logo europeo. 4. 3. El incremento de la actividad de la UE en a´reas que por lo general pertenecen al a´mbito de competencias de las regiones y los entes locales limita el margen de actuacio´ n permitido a las regiones y a los entes locales. 4. 3. 1. En algunos a´mbitos de competencia (exclusiva) de los entes regionales y locales —como, por ejemplo, la ordenacio´ n territorial regional y local— existe un claro deseo (que parte de la base) de que se incremente el intercambio de informacio´ n, la consulta mutua y la coordinacio´ n a escala europea. Si la cuestio´ n de que se trata posee una dimensio´ n 4. 3. 2. europea, debe favorecerse la coordinacio´ n transnacional. No obstante, estas iniciativas pueden transformarse en legislacio´ n o programas y acuerdos de la UE de cara´cter vinculante, limitando ası´, por ejemplo, las competencias soberanas de las regiones y los entes locales en materia de planificacio´ n. 4. 3. 3. Hay que tener en cuenta que la cooperacio´ n y coordinacio´ n voluntarias a escala europea entre las partes interesadas puede resolver muchas cosas. No existe una gran necesidad de una legislacio´ n o unas normas centralizadas de la UE para alcanzar determinados objetivos. 4. 3. 4. Adema´s, en determinados casos, conviene plantearse si los a´mbitos de competencia comunitarios deben especifi- carse en el Tratado. El CDR ya considero´ anteriormente que esta aclaracio´ n se justifica y es necesaria en el caso de la estrategia para la ordenacio´ n del territorio (1). 4. 4. Gasto administrativo La legislacio´ n y los programas comunitarios —por 4. 4. 1. ejemplo, en lo que se refiere a la recogida de datos estadı´sti- cos— exigen con frecuencia un esfuerzo administrativo consi- derable por parte de los entes regionales y locales, a veces desproporcionado en relacio´ n con los beneficios. Asimismo, a veces no esta´ claro el objetivo de algunas obligaciones administrativas, o bien éstas parecen ser un fin en sı´ mismas. Es comprensible que una creciente carga administra- 4. 4. 2. tiva sin objetivo o beneficio claros pueda suscitar fa´cilmente un sentimiento generalizado de irritacio´ n y un menor apoyo a la integracio´ n europea. 4. 4. 3. Los entes regionales y locales afrontan tareas cada vez ma´s amplias y una creciente carga administrativa como consecuencia de las legislaciones europea y nacionales, mien- tras que deben ejecutar estas tareas con su capacidad normal (o, en algunos casos, incluso menor). Por lo tanto, antes de adoptar nuevos actos legislativos, debe tomarse en considera- cio´ n la capacidad de los entes regionales y locales para desempen˜ ar las tareas que les confiere la legislacio´ n europea (y la nacional). 4. 4. 4. Las instituciones de la UE, por tanto, deben examinar la legislacio´ n europea —la nueva y la ya existente— y eliminar todos los requisitos que no sean estrictamente necesarios. Su necesidad debe establecerse no so´ lo en términos absolutos, sino también en términos relativos, tomando en consideracio´ n la relacio´ n coste/beneficio. Todo requisito administrativo debera´ tener un objetivo claro. 4. 5. Repercusiones financieras 4. 5. 1. A este respecto cabe remitirse a las observaciones que figuran en el Dictamen del Comité de las Regiones, de 15 de noviembre de 1995, sobre la evaluacio´ n de las consecuencias financieras y administrativas de los actos legisla- tivos de la UE para las entidades regionales y locales (2). 4. 5. 2. También deberı´a hacerse especial referencia a la disparidad que a menudo existe entre los costes administrativos y los resultados en el caso de numerosos programas de apoyo de menor importancia, como, por ejemplo, en el sector de la conservacio´ n arquitecto´ nica en aquellos casos en los que no existe concentracio´ n en medidas de excepcional importancia suprarregional. Por consiguiente, en el caso de programas de desarrollo de menor importancia, los resultados obtenidos debera´n estar en proporcio´ n con el gasto administrativo. Adema´s, debe verificarse si, en su lugar, no deberı´a otorgarse una mayor preferencia a la concentracio´ n de los fondos en medidas concretas de especial importancia. (1) CDR 340/96 fin sobre «La ordenacio´ n del territorio en Europa» — DO C 116 de 14. 4. 1997, p. 1. (2) CDR 368/95 — DO C 126 de 29. 4. 1996, p. 1. C 374/28 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 23. 12. 1999 4. 6. Aplicacio´n en los Estados miembros Los problemas que pueden surgir a la hora de 4. 6. 1. aplicar la legislacio´ n comunitaria pueden estar relacionados en algunos casos con la legislacio´ n de los distintos Estados miembros o con su aplicacio´ n. Aunque debe reconocerse plenamente este aspecto, es necesario respetar el principio consistente en que un problema especı´fico se resuelve adecua- damente en el mismo nivel donde surge. Los entes locales y regionales debera´n cumplir las 4. 6. 2. disposiciones de las directivas comunitarias a partir de la fecha prevista para su entrada en vigor, incluso a falta de aprobacio´ n de la normativa en cuestio´ n por parte de las autoridades nacionales (de conformidad con la jurisprudencia del Tribunal de Justicia, conocida como «efectos verticales de las directivas»). En caso de transposicio´ n incorrecta o inexacta de las directivas comunitarias en el Derecho nacional, los entes locales y regionales debera´n cumplir una funcio´ n ana´loga de vigilancia y aplicacio´ n del Derecho comunitario. 5. Conclusiones y propuestas 5. 1. Una buena aplicacio´ n empieza por una buena legisla- cio´ n. Esto significa, por una parte, que deben aplicarse plenamente los principios de subsidiariedad y de proporciona- lidad. Reiterando las observaciones y conclusiones del CDR en su Dictamen «Hacia una nueva cultura de la subsidiariedad» (1), el principio de subsidiariedad debe aplicarse de manera coherente en todos los a´mbitos de la actividad de la UE. 5. 2. El principio de subsidiariedad como norma para el ejercicio de competencias deberı´a complementarse, definiendo mejor las funciones, con una norma para la transferencia de competencias. 5. 3. Asimismo, han de considerarse adecuadamente las repercusiones financieras y administrativas para los entes regionales y locales con el fin de evitar un exceso de reglamentacio´ n y una administracio´ n innecesaria. Por otra parte, serı´a interesante que, en el contexto de las propuestas que presente, impacto financiero para los entes de las directivas comunitarias pro- puestas, y que los Estados miembros incorporen a los entes territoriales en la evaluacio´ n de los costes financieros de las normativas en curso de negociacio´ n. la Comisio´ n pueda cuantificar el 5. 4. Por otra parte, las entidades regionales y locales han de participar de la manera ma´s eficaz posible en el proceso legislativo de la CE, con lo que se potenciara´ la legitimidad y la eficacia de la legislacio´ n de la UE. Ası´ también se contribuira´ a preservar la diversidad en Europa y se coadyuvara´ de manera importante a la aceptacio´ n de la legislacio´ n de la UE por los ciudadanos. (1) CDR 302/98 fin — DO C 198 de 14. 7. 1999, p. 73. 5. 5. De acuerdo con las respectivas situaciones constitucio- nales e histo´ ricas de los Estados miembros, existe una gran diversidad de maneras en que los entes regionales y locales pueden ganar influencia en el proceso legislativo de la CE. Entre ellas, se pueden incluir la participacio´ n oficial en la elaboracio´ n de la postura del Gobierno nacional en el Consejo (por lo menos, a través de resoluciones parcialmente vinculan- tes de la ca´mara regional de un Estado miembro), y las actividades de «lobby» de las representaciones especiales de determinadas entidades regionales y locales en Bruselas. No obstante, la u´ nica posibilidad de ganar influencia que esta´ al alcance de todas las entidades regionales y locales, con independencia de la situacio´ n constitucional de cada Estado miembro, es el CDR. 5. 6. Por lo tanto, es fundamental que se refuerce la eficacia de la participacio´ n del CDR en el proceso legislativo de la UE. Para ello es necesario, entre otras cosas: — Aplicar plenamente las disposiciones del Tratado de Am- sterdam relativas a la propia administracio´ n del CDR. Con ese fin, deben facilitarse al CDR los fondos necesarios para su propia administracio´ n. El CDR pide enérgicamente a las instituciones competentes de la UE que prevean la financiacio´ n adecuada del CDR, ya que ello reviste impor- tancia fundamental para su buen funcionamiento. — Puesto que ninguna otra institucio´ n de la UE conoce plenamente las repercusiones pra´cticas de la legislacio´ n de la UE sobre las regiones y los entes locales, deberı´a exigirse a la Comisio´ n que consulte al CDR sobre una posible cooperacio´ n ya durante una fase preparatoria previa del proceso legislativo comunitario. A este respecto, el CDR se remite a las conclusiones de su Dictamen sobre la evalua- cio´ n de las consecuencias financieras y administrativas de los actos legislativos de la UE para las entidades regionales y locales. El CDR acoge con satisfaccio´ n la pra´ctica habitual de 5. 7. la Comisio´ n de elaborar la legislacio´ n comunitaria mediante la publicacio´ n de libros verdes y libros blancos para su debate pu´ blico. No obstante, esta pra´ctica no elimina la necesidad de participacio´ n del CDR como fuente de conocimientos y experiencias en las primeras fases de proyectos legislativos concretos. 5. 8. La naturaleza y el alcance de la inclusio´ n de las regiones y entes locales en el proceso de aplicacio´ n a través de la legislacio´ n nacional depende de la organizacio´ n y la estructura interna de cada Estado miembro. No obstante, en todos los casos deberı´a garantizarse que se tomen adecuadamente en consideracio´ n las preocupaciones especı´ficas de las entes regionales y locales. Este es el requisito previo indispensable para la preservacio´ n de la autoridad directa y de las caracterı´sti- cas especı´ficas de cada regio´ n y municipio, ası´ como para una mayor contribucio´ n de la experiencia regional y local. 5. 9. A este propo´ sito, el Comité de las Regiones reitera que la Comisio´ n y los gobiernos de los Estados miembros deberı´an consultar oficialmente al Comité de las Regiones como repre- sentante de los entes regionales y locales durante la fase de elaboracio´ n de toda propuesta legislativa que pueda afectar de manera significativa a los ciudadanos. 23. 12. 1999 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas C 374/29 5. 10. La aplicacio´ n de la legislacio´ n comunitaria por las entidades regionales y locales reviste una gran importancia a la hora de lograr la proximidad al ciudadano, la eficacia y la contribucio´ n de la experiencia regional y local, ası´ como para garantizar un control ma´s eficaz del uso adecuado de los fondos. Deberı´a permitirse a las regiones y entes locales un margen adecuado para la aplicacio´ n administrativa, de acuerdo con sus situaciones especı´ficas. La aplicacio´ n de la legislacio´ n de la UE exclusivamente por la administracio´ n nacional sin la participacio´ n destacada de la administracio´ n regional y local apenas puede garantizar la necesaria proximidad al ciudadano y la aceptacio´ n por el mismo de la legislacio´ n de la UE. 5. 11. Con el fin de realizar una aplicacio´ n completa y eficaz del Derecho comunitario, las administraciones regionales y locales debera´n adoptar las competencias y los recursos necesa- rios para controlar los casos de no transposicio´ n o de transposi- cio´ n inadecuada o incorrecta de las directivas comunitarias por parte de las autoridades legislativas competentes. 5. 12. examine con mayor detenimiento las cuestiones siguientes: Se hacen las siguientes propuestas para que el CDR — El CDR deberı´a iniciar estudios sobre los efectos a largo plazo de las actividades de la UE en el a´mbito de actuacio´ n de las entidades regionales y locales en sectores especı´ficos, en particular en la planificacio´ n de la legislacio´ n y los servicios pu´ blicos. Bruselas, el 15 de septiembre de 1999. — El CDR deberı´a iniciar estudios sobre la manera de potenciar au´ n ma´s la efectividad de la participacio´ n del CDR en el proceso legislativo de la UE. Deberı´a prestarse atencio´ n especial a una mayor participacio´ n en una fase temprana del proceso legislativo comunitario. — El CDR deberı´a iniciar, cuando sea necesario, estudios comparativos sobre la aplicacio´ n de la legislacio´ n de la UE en a´mbitos de interés especı´fico, con el objetivo de adquirir un mayor conocimiento de la misma que pudiese servir de ejemplo en toda la Comunidad. Una manera de hacerlo es utilizando los programas existentes para la cooperacio´ n y colaboracio´ n interregional —como, por ejemplo, Karo- lus— para investigar sobre este asunto. — El CDR recomienda a la Comisio´ n que presente una lista de los programas de ayuda y de las lı´neas presupuestarias existentes, para hacer posible de esta manera que el CDR pueda evaluar la aplicacio´ n en lo que se refiere a los esfuerzos administrativos que requieren las regiones y municipios y al valor europeo an˜ adido de los programas. — El CDR deberı´a adoptar las iniciativas necesarias que puedan derivarse de los resultados de las investigaciones y estudios antes mencionados. El Presidente del Comité de las Regiones Manfred DAMMEYER


title: Komission asetus (EY) N:o 1978/1999, annettu 15 päivänä syyskuuta 1999, Irlannin lipun alla purjehtivien alusten punakampelan kalastuksen lopettamisesta

eurovoc_concepts:
authorised catch
catch quota
fishing area
sea fish
ship's flag

formats: html pdf print

text: L 245/4 FI Euroopan yhteisöjen virallinen lehti 17. 9. 1999 KOMISSION ASETUS (EY) N:o 1978/1999, annettu 15 päivänä syyskuuta 1999, Irlannin lipun alla purjehtivien alusten punakampelan kalastuksen lopettamisesta EUROOPAN YHTEISÖJEN KOMISSIO, joka ottaa huomioon Euroopan yhteisön perustamissopimuksen, ottaa huomioon yhteiseen kalastuspolitiikkaan sovellettavasta valvontajärjestelmästä 12 päivänä lokakuuta 1993 annetun neuvoston asetuksen (ETY) N:o 2847/93 (1), sellaisena kuin se on viimeksi muutettuna asetuksella (EY) N:o 2846/98 (2), ja erityisesti sen 21 artiklan 3 kohdan, sekä katsoo seuraavaa: 1) 2) 3) Tiettyjen kalakantojen ja kalakantaryhmien osalta vuodeksi 1999 vahvistettavista suurimmista sallituista saaliista ja niiden pyyntiä koskevista tietyistä edellytyk- sistä 18 päivänä joulukuuta 1998 annetussa neuvoston asetuksessa (EY) N:o 48/1999 (3), sellaisena kuin se on viimeksi muutettuna komission asetuksella (EY) N:o 1619/1999 (4), punakampelakiintiöistä vuodeksi 1999. säädetään annettujen Kiintiöiden alaisten kalakantojen saaliiden määrällisistä rajoituksista noudattamisen turvaamiseksi komission on tarpeen vahvistaa päivä- määrä, johon mennessä jäsenvaltion lipun alla purjehti- vien alusten katsotaan täyttäneen kiintiönsä. säännösten Komissiolle toimitettujen tietojen mukaan Irlannin lipun alla purjehtivien tai Irlannissa rekisteröityjen alusten punakampelasaaliit ICES-alueiden VII f ja g vesillä ovat täyttäneet vuodeksi 1999 myönnetyn kiintiön; Irlanti on kieltänyt tämän kalakannan kalastuksen 1 päivästä syys- kuuta 1999; tämän vuoksi on tarpeen noudattaa tätä päivämäärää, ON ANTANUT TÄMÄN ASETUKSEN: 1 artikla Irlannin lipun alla purjehtivien tai Irlannissa rekisteröityjen alusten punakampelasaaliit ICES-alueiden VII f ja g vesillä ovat täyttäneet Irlannille vuodeksi 1999 myönnetyn kiintiön. Kielletään Irlannin lipun alla purjehtivilta tai Irlannissa rekiste- röidyiltä aluksilta punakampelan kalastus ICES-alueiden VII f ja g vesillä sekä edellä mainittujen alusten tämän asetuksen ensim- mäisen soveltamispäivän jälkeen pyytämän kyseisen kannan hallussa pitäminen aluksessa sekä sen uudelleenlastaus ja purku. 2 artikla Tämä asetus tulee voimaan seuraavana päivänä sen jälkeen, kun se on julkaistu Euroopan yhteisöjen virallisessa lehdessä. Sitä sovelletaan 1 päivästä syyskuuta 1999. Tämä asetus on kaikilta osiltaan velvoittava, ja sitä sovelletaan sellaisenaan kaikissa jäsenval- tioissa. Tehty Brysselissä 15 päivänä syyskuuta 1999. Komission puolesta Padraig FLYNN Komission jäsen (1) EYVL L 261, 20. 10. 1993, s. 1. (2) EYVL L 358, 31. 12. 1998, s. 5. (3) EYVL L 13, 18. 1. 1999, s. 1. (4) EYVL L 192, 24. 7. 1999, s. 14


title: SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1632/99 van Paulo Casaca (PSE) aan de Commissie. Misbruik dominante positie suikermarkt Azoren.

eurovoc_concepts:
Azores
competition law
discriminatory price
dominant position
sugar

text: C 170 E/58 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen NL 20. 6. 2000 De Commissie stelt ieder jaar een balans op van de behoeften van de Azoren met inachtneming van deze grenzen en houdt bij de vaststelling van de in te voeren hoeveelheden rekening met de plaatselijke productie op basis van suikerbieten. Met de vaststelling van 6. 500 ton voor het verkoopseizoen 1999/ 2000 (dezelfde hoeveelheid als in 1998/1999) is het quotum voor de suikerproductie niet verlaagd. Het maximumquotum kan nog steeds worden gebruikt voor de plaatselijke bietsuikerproductie. Alleen de invoer van ruwe suiker in het kader van de specifieke voorzieningsregeling is beperkt. Er is derhalve geen sprake van een geleidelijke en systematische verlaging van de quota voor de raffinage van suiker in de autonome regio der Azoren en de Commissie is dan ook van mening dat de uitvoering van het programma Poseima niet in strijd is met artikel 299 (voorheen artikel 227), lid 2 van het EG- Verdrag. (2000/C 170 E/065) SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1632/99 van Paulo Casaca (PSE) aan de Commissie (15 september 1999) Betreft: Misbruik dominante positie suikermarkt Azoren Voor de in de autonome regio der Azoren gevestigde suikerfabriek is slechts een zeer gering en steeds verder afnemend percentage van de door de Europese instellingen aan Portugal toegekende suikerquota bestemd. De afgelopen maanden wordt in de winkels op de Azoren suiker uit op het continent gevestigde raffinaderijen aangeboden tegen aanzienlijk lagere prijzen dan die die in de winkels op het continent worden verlangd, en dit ondanks de kosten voor het vervoer naar deze autonome regio. Is de Commissie niet ook van mening dat het feit dat de ondernemingen die de markt domineren verschillende prijzen hanteren op de Azoren en het continent zou kunnen neerkomen op uitbuiting van een dominante marktpositie? Welke maatregelen denkt de Commissie ter zake te ondernemen? Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie (18 oktober 1999) De suikermarkt van de Azoren maakt deel uit van de communautaire markt en staat derhalve open voor aanvoer uit andere regio(cid:146)s. Voor suiker van de Azoren bestaan daarentegen niet dezelfde mogelijkheden omdat deze onder specifieke preferentiºle voorwaarden wordt geproduceerd, waarvan de voordelen ten goede komen aan de plaatselijke suikerbietenteelt, de verwerkende industrie en de consumenten in deze regio, overeenkomstig de doelstellingen van het Poseima-programma. Dat er suiker van het vasteland naar de Azoren wordt verscheept, komt omdat de prijzen op de Azoren op een dusdanig niveau liggen dat de betrokken ondernemingen een vergelijkbare winst kunnen maken als op het vasteland. Normaal gesproken zou de suikerfabriek van de Azoren in staat moeten zijn om de plaatselijke markt tegen concurrerende prijzen te bevoorraden, want zij kan dank zij de voornoemde specifieke voorwaarden ruwe suiker kopen tegen de wereldmarktprijs en geraffineerde suiker verkopen tegen de communautaire prijs. Omdat de suikerbietproductie op de Azoren thans zeer beperkt is, kan op het overgrote deel van de geproduceerde suiker deze hoge raffinagemarge worden gerealiseerd. De Commissie is derhalve niet van oordeel dat zij maatregelen zou moeten nemen zoals het geachte parlementslid te kennen heeft gegeven. Het geachte parlementslid wordt voorts verwezen naar de antwoorden die de Commissie heeft gegeven op zijn schriftelijke vragen E-1630/99 (1) en E-1631/99 (2). (1) Zie blz. 56. (2) Zie blz. 57


title: Proposition de décision du Conseil acceptant la prorogation de l'Accord International sur le Café de 1994 au nom de la Communauté européenne

eurovoc_concepts:
coffee
international agreement
international cooperation
trade agreement

formats: html pdf

text: COMMISSION DES COMMUNAUTÉS EUROPÉENNES Bruxelles, le 15. 09. 1999 COM(1999) 449 final 99/0198 (ACC) Proposition de DÉCISION DU CONSEIL acceptant la prorogation de l'Accord International sur le Café de 1994 au nom de la Communauté européenne (présentée par la Commission) EXPOSÉ DES MOTIFS L’Accord international sur le Café de 1994 a été conclu par la Communauté par décision 94/570/CE du Conseil du 18 juillet 1994. En vertu de l’article 47 premier alinéa, ce même Accord international expirera le 30 septembre 1999. Les membres signataires, réunis à Londres les 21 et 22 juillet 1999 au sein du Conseil international du café, ont adopté conformément à l’article 47, paragraphe 2 une résolution qui prévoit que l’Accord international sur le Café de 1994 sera prorogé pour une période de deux ans, à savoir jusqu’au 30 septembre 2001, afin de prévoir suffisamment de temps pour la renégociation d’un Accord international pouvant succéder à celui en vigueur à ce jour. Avant la date d’expiration de l’accord en vigueur, à savoir le 30 septembre 1999, les partie contractantes, devraient notifier au siège des Nations Unies à New York, leur acceptation de l'Accord tel que prorogé. Etant donné qu’il s’agit d’un accord mixte, les Etats membres doivent également entreprendre leurs procédures internes d’ordre constitutionnel, relatives à l’acceptation de l’Accord international sur le Café de 1994 tel que prorogé. La Commission présentera ultérieurement une demande pour être autorisée par le Conseil, à négocier l’accord devant faire suite à l’Accord international sur le Café de 1994, conformément aux orientations définies par le Conseil dans la même résolution. 2 Proposition de DÉCISION DU CONSEIL acceptant la prorogation de l'Accord International sur le Café de 1994 au nom de la Communauté européenne LE CONSEIL DE L'UNION EUROPÉENNE, vu le traité instituant la Communauté européenne, et notamment son article 133 en liaison avec l’article 300, paragraphes 2 et 3, […], vu la proposition de la Commission1, considérant ce qui suit : (1) (2) (3) (4) (5) Considérant que l’Accord international sur le Café de 19942, qui a été approuvé par la Communauté par Décision 94/570/CE du 18 juillet 1994 est applicable jusqu’au 30 septembre 1999, à moins d’être prorogé au-delà de cette date par décision du Conseil international du Café, Considérant que par décision du Conseil international du Café l’Accord international de 1994 a été prorogé pour une période de deux ans, Considérant que les parties contractantes de l’Accord international sur le Café de 1994 devront notifier au siège des Nations Unies à New York avant le 30 septembre 1999 s’ils acceptent cette prorogation de l’Accord, Considérant que la prorogation de cet Accord international est dans l’intérêt de la Communauté et que la Communauté doit donc l’accepter conformément à l’article 47, paragraphe 2 de l’Accord, Considérant que les Etats membres procéderont également à l’acceptation de la prorogation de l’Accord, DÉCIDE: 1 2 JO C du , p. JO L222 du 26. 8. 1994, p. 1. 3 Article unique La Communauté européenne notifie avant le 30 septembre 1999 au Secrétaire général des Nations Unies qu’elle accepte la prorogation de l’Accord international sur le Café de 1994 pour une période supplémentaire de deux ans. Le Président du Conseil est habilité à effectuer la notification requise. Fait à Bruxelles, le Par le Conseil Le Président 4


title: Regulamento (CE) n° 1972/1999 da Comissão, de 15 de Setembro de 1999, que altera o Regulamento (CEE) n° 3600/92 que estabelece normas de execução para a primeira fase do programa de trabalho referido no n° 2 do artigo 8° da Directiva 91/414/CEE do Conselho relativa à colocação dos produtos fitofarmacêuticos no mercado

eurovoc_concepts:
exchange of information
marketing
marketing standard
pharmaceutical product
plant health product
standing committee (EU)

text: 16. 9. 1999 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias L 244/41 REGULAMENTO (CE) N. o 1972/1999 DA COMISSÃO de 15 de Setembro de 1999 que altera o Regulamento (CEE) n. o 3600/92 que estabelece normas de execução para a primeira fase do programa de trabalho referido no n. o 2 do artigo 8. o da Directiva 91/414/CEE do Conselho relativa à colocação dos produtos fitofarmacêuticos no mercado A COMISSÃO DAS COMUNIDADES EUROPEIAS, Tendo em conta o Tratado que institui a Comunidade Europeia, Tendo em conta a Directiva 91/414/CEE do Conselho, de 15 de Julho de 1991, relativa à colocação dos produtos fitofarma- cêuticos no mercado (1), com a última redacção que lhe foi dada pela Directiva 1999/1/CE da Comissão (2), e, nomeada- mente, o n. o 2 do seu artigo 8. o, (1) (2) Considerando que a reavaliação das substâncias activas que já se encontrem no mercado dois anos após a notificação da Directiva 91/414/CEE, ao abrigo do disposto no n. o 2 do artigo 8. o da directiva, é organizada pela Comissão no âmbito de um programa de colabo- ração coordenado, previsto no Regulamento (CEE) n. o 3600/92 da Comissão (3), com a última redacção que lhe foi dada pelo Regulamento (CE) n. o 1199/97 (4), em que os Estados-Membros realizam trabalhos específicos que visam contribuir para as avaliações científicas e técnicas que constituem a base das decisões normativas tomadas a nível comunitário; Considerando que as partes interessadas devem ter acesso, o mais cedo possível, a informações actualizadas sobre os ensaios e estudos que tenham sido objecto de pedidos de protecção de dados e sobre os ensaios e estudos cuja execução possa vir a ser exigida posterior- mente para completar a avaliação e o processo de decisão referente à substância activa em causa; que tais informações devem ser facultadas pelo Estado-Membro relator; (3) Considerando que o Regulamento (CEE) n. o 3600/92 deve, portanto, ser alterado, para que as partes interes- sadas possam ter acesso a tais informações; (4) Considerando que as medidas previstas no presente regulamento estão em conformidade com o parecer do Comité Fitossanitário Permanente, ADOPTOU O PRESENTE REGULAMENTO: Artigo 1. o No n. o 3 do artigo 7. o do Regulamento (CEE) n. o 3600/92, a segunda frase do segundo parágrafo passa a ter a seguinte redacção: «O Estado-Membro relator facultará às partes interessadas que o solicitarem especificamente, ou manterá à disposição das mesmas para consulta: — as informações referidas no n. o 1, alínea d), com excepção dos elementos das mesmas que tenham sido considerados confidenciais em conformidade com o artigo 14. o da directiva, — o nome da substância activa, — o teor da substância activa pura no produto fabricado, — a lista de todos os dados necessários para a análise da eventual inclusão da substância activa no anexo I da directiva, constantes, por um lado, do relatório do relator e, por outro, na forma final, decorrente da consulta, por parte da Comissão, dos peritos referidos no parágrafo seguinte. ». Artigo 2. o O presente regulamento entra em vigor em 1 de Outubro de 1999. O presente regulamento é obrigatório em todos os seus elementos e directamente aplicável em todos os Estados-Membros. Feito em Bruxelas, em 15 de Setembro de 1999. Pela Comissão Franz FISCHLER Membro da Comissão (1) JO L 230 de 9. 8. 1991, p. 1. (2) JO L 21 de 28. 1. 1999, p. 21. (3) JO L 366 de 15. 12. 1992, p. 10. (4) JO L 170 de 28. 6. 1997, p. 19


title: Regulamento (CE) n° 1977/1999 da Comissão, de 15 de Setembro de 1999, relativo à suspensão da pesca do bacalhau/arinca por navios arvorando pavilhão da Alemanha

eurovoc_concepts:
Faroe Islands
Germany
authorised catch
catch quota
sea fish
ship's flag

text: 17. 9. 1999 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias L 245/3 REGULAMENTO (CE) N. o 1977/1999 DA COMISSÃO de 15 de Setembro de 1999 relativo à suspensão da pesca do bacalhau/arinca por navios arvorando pavilhão da Alemanha A COMISSÃO DAS COMUNIDADES EUROPEIAS, Tendo em conta o Tratado que institui a Comunidade Europeia, Tendo em conta o Regulamento (CEE) n. o 2847/93 do Conselho, de 12 de Outubro de 1993, que institui um regime de controlo aplicável à política comum das pescas (1), com a última redacção que lhe foi dada pelo Regulamento (CE) n. o 2846/98 (2), e, nomeadamente, o n. o 3 do seu artigo 21. o, (1) (2) (3) Considerando que o Regulamento (CE) n. o 53/1999 do Conselho, de 18 de Dezembro de 1998, que reparte entre os Estados-Membros as quotas de capturas de 1999 para os navios que pescam nas águas das ilhas Faroé (3), alterado pelo Regulamento (CE) n. o 1619/1999 da Comissão (4), estabelece quotas de bacalhau/arinca para 1999; Considerando que, para assegurar o respeito das disposi- ções relativas às limitações quantitativas das capturas de uma unidade populacional submetida a quota, é neces- sário que a Comissão fixe a data em que se considera que as capturas efectuadas por navios arvorando pavi- lhão de um Estado-Membro esgotaram a quota atribuída; Considerando que, de acordo com as informações comu- nicadas à Comissão, as capturas de bacalhau/arinca nas águas das ilhas Faroé, efectuadas por navios arvorando pavilhão da Alemanha ou registados na Alemanha, atin- giram a quota atribuída para 1999; que a Alemanha proibiu a pesca desta unidades populacional a partir de 1 de Setembro de 1999; que é, por conseguinte, conve- niente manter essa data, ADOPTOU O PRESENTE REGULAMENTO: Artigo 1. o Considera-se que as capturas de bacalhau/arinca nas águas das ilhas Faroé, efectuadas pelos navios arvorando pavilhão da Alemanha ou registados na Alemanha, atingiram a quota atri- buída à Alemanha para 1999. É proibida a pesca do bacalhau/arinca nas águas das ilhas Faroé por navios arvorando pavilhão da Alemanha ou registados na Alemanha, assim como a manutenção a bordo, o transbordo e o desembarque desta unidade populacional capturada pelos referidos navios após a data de entrada em vigor do presente regulamento. Artigo 2. o O presente regulamento entra em vigor no dia seguinte ao da sua publicação no Jornal Oficial das Comunidades Europeias. É aplicável a partir de 1 de Setembro de 1999. O presente regulamento é obrigatório em todos os seus elementos e directamente aplicável em todos os Estados-Membros. Feito em Bruxelas, em 15 de Setembro de 1999. Pela Comissão Padraig FLYNN Membro da Comissão (1) JO L 261 de 20. 10. 1993, p. 1. (2) JO L 358 de 31. 12. 1998, p. 5. (3) JO L 13 de 18. 1. 1999, p. 79. (4) JO L 192 de 24. 7. 1999, p. 14


title: Advies van het Comité van de Regio's over de "Mededeling van de Commissie 'Een noordelijke dimensie voor het beleid van de Unie'"

eurovoc_concepts:
EU policy
Northern Europe

text: 23. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 374/1 II (Voorbereidende besluiten) COMITE´ VAN DE REGIO’S Advies van het Comité van de Regio’s over de „Mededeling van de Commissie ’Een noordelijke dimensie voor het beleid van de Unie’” (1999/C 374/01) HET COMITE´ VAN DE REGIO’S, gezien de mededeling van de Commissie „Een noordelijke dimensie voor het beleid van de Unie” (COM(1998) 589 def. ); gezien het besluit van het Bureau van 10 maart 1999 om overeenkomstig artikel 198 C, vierde alinea, te brengen, en commissie 1 „Regionaal van het EG-verdrag een advies over deze materie uit beleid, structuurfondsen, economische en sociale samenhang, grensoverschrijdende en interregionale samenwerking” met de voorbereiding van de desbetreffende werkzaamheden te belasten; gezien het door commissie 1 op 30 juni 1999 goedgekeurde ontwerpadvies [CDR 107/99 rev. 1 — rapporteurs: de heren Kauppinen (FIN/ELDP) en Virtanen (FIN/PES)]; gezien het CvdR-advies „De noordelijke dimensie van de Europese Unie en de ontwikkeling van de grensoverschrijdende samenwerking aan de grens tussen de EU en de Russische Federatie en in de Barentsz-regio”, (CDR 10/96 fin) (1); gezien het CvdR-advies „Het huidige en toekomstige beleid van de EU t. a. v. de Oostzeeregio, met bijzondere nadruk op de plaatselijke en regionale aspecten”, (CDR 141/96 fin) (2); gezien het CvdR-advies „Ruimtelijke ordening in Europa”, (CDR 340/96 fin) (3); gezien het CvdR-advies „Grensoverschrijdende en transnationale samenwerking van lokale overheden”, (CDR 145/98 fin) (4); gezien het rapport van DG XVI van 28. 7. 1997 over de eerste, in Rovaniemi op 18. 3. 1997 gehouden vergadering van de Commissie over „De noordelijke dimensie”; gezien het rapport van het Europees Parlement betreffende een nieuwe strategie voor de arctische landbouw (1999); gezien het ontwerprapport van het Europees Parlement over de mededeling van de Commissie „Een noordelijke dimensie voor het beleid van de Unie”, (1) PB C 337 van 11. 11. 1996, blz. 7. (2) PB C 42 van 10. 2. 1997, blz. 6. (3) PB C 116 van 14. 4. 1997, blz. 1. (4) PB C 51 van 22. 2. 1999, blz. 21. C 374/2 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 12. 1999 heeft tijdens zijn 30e zitting van 15 en 16 september 1999 (vergadering van 15 september) het volgende advies goedgekeurd. Algemene opmerkingen Het Comité stelt met voldoening vast dat de Commissie overeenkomstig de voorstellen van het Comité d. d. 12. 6. 1996 stappen neemt om de noordelijke dimensie in het EU-beleid een concrete invulling te geven. Het Comitévoorstel om de noordelijke dimensie nader te definiëren en te integreren in het EU-beleid heeft met het initiatief van de Finse regering d. d. 12 december 1998 en het naar aanleiding daarvan genomen besluit van de Europese Raad een stevige basis gekregen. 1. Inleiding: Ontstaan van de „noordelijke dimensie” 1. 1. Door de toetreding van Finland en Zweden heeft de EU een nieuwe noordelijke dimensie gekregen. Het Noorden verschilt in klimatologisch, geografisch, economisch-geogra- fisch en geopolitiek opzicht sterk van de andere regio’s in de EU. Kenmerkend voor de gebieden in het Noorden zijn de geringe bevolkingsdichtheid en de grote afstanden. Dat geeft ook een eigen, zich van de rest van Europa onderscheidend karakter aan het regionale en lokale bestuur in deze gebieden. 1. 2. Geografisch gezien omvat de noordelijke dimensie gebieden die door ongunstige omstandigheden gekenmerkt worden. De afstand tussen de noordelijke randgebieden en de kerngebieden in de EU is groot en brengt voor de actoren in het Noorden extra kosten met zich mee. Het klimaat is bovendien streng en het landschap schraal en weinig vrucht- baar. A. g. v. deze combinatie van factoren heeft de economie zich in de regio’s in het Noorden niet zo kunnen ontwikkelen als in de rijkere regio’s van de EU. Om te kunnen deelnemen aan de interne markt, hebben deze gebieden — net als andere zwak ontwikkelde regio’s — extra financiële middelen en steunmaatregelen nodig. Bekeken moet worden hoe niet alleen op het vlak van de externe betrekkingen maar ook in het interne EU-beleid rekening kan worden gehouden met de specifieke behoeften van de noordelijke regio’s. 1. 3. De geopolitieke positie van de EU is a. g. v. de toetreding van Finland, Oostenrijk en Zweden sterk gewijzigd. Ook de komende toetreding zal wat dat betreft grote gevolgen hebben. Nu Finland tot de EU is toegetreden, heeft de EU een 1 300 km lange grens met de Russische Federatie. Dit grensgebied neemt een uitzonderlijke positie in vanwege het grote verschil in levensstandaard, het culturele belang van de regio, de natuurlij- ke rijkdommen in N-W-Rusland en de milieuproblemen. Bij de ontwikkeling van dit gebied dient zowel naar de zwakke als de sterke punten te worden gekeken. Voor de noordelijke dimensie in het EU-beleid is het van belang na te gaan hoe het ontwikkeling in het grensgebied kan worden gestimuleerd en de grensoverschrijdende samenwerking tussen de EU en de Russische Federatie kan worden bevorderd. 1. 4. Nauwere banden en intensivering van de samenwer- king met N-W-Rusland zijn daarnaast voor de Unie in haar geheel van essentieel belang, met name vanuit het oogpunt van het energie-, verkeers- en vervoer-, milieu- en veiligheids- beleid en de vrije handel. Behalve naar het zuiden (Malta en Cyprus) zal de EU in 1. 5. de volgende ronde ook in noordoostelijke richting uitbreiden, waardoor de Baltische landen en de Oostzee binnen het grondgebied van de Unie zullen vallen en de Oostzee een binnenzee van de Unie zal worden. Met het oog op de gemeenschappelijke grens die door de toetreding van Finland en de toekomstige lidstaten tussen de EU enerzijds en Rusland en tal van GOS-landen anderzijds zal ontstaan, is besloten dat er voor het Noorden eenzelfde soort strategie als voor het Middellandse-Zeegebied moet komen. 1. 6. Politiek gezien is de noordelijke dimensie bij diverse gelegenheden aan de orde gekomen. De geringe bevolkings- dichtheid en het klimaat maakten de noordelijke dimensie tot een item tijdens de toetredingsonderhandelingen van Finland en Zweden. En op basis van criteria als afgelegen ligging, streng klimaat, uiterst geringe bevolkingsdichtheid en samenwerking tussen grensgebieden aan weerszijden van de grens met Rusland is regionale ontwikkelings-, structuur- en landbouw- steun verstrekt aan gebieden in de noordelijke regio. In het kader van Agenda 2000 is in de lente van 1999 besloten deze steunmaatregelen voort te zetten. 1. 7. Globaal gezien zijn de noordelijke regio’s de laatste 10 jaar een steeds grotere rol gaan spelen. Inmiddels is de samenwerking in de Oostzee- en Barentszregio uitgegroeid tot een toonbeeld van regionale samenwerking in Europa, die bijna alle politieke, maatschappelijke en economische terreinen bestrijkt. 2. De noordelijke regio en de specifieke omstandigheden van dit gebied Het begrip „noordelijke dimensie” omvat heel het 2. 1. gebied dat zich uitstrekt van het westen van IJsland tot het noordwesten van Rusland, en van de Noorse Zee, de Barentsz- zee en de Karische Zee in het noorden tot de zuidkust van de Oostzee. Centraal staan in het concept de kuststaten van de Oostzee, de regio’s in Noordwest-Rusland en Kaliningrad. 2. 2. Finland en Zweden zijn lidstaten met een enorme oppervlakte, tezamen 800 000 km2. 2,5 % van het landbouw- areaal en 38 % van het bosgrondareaal in de EU ligt in de noordelijke regio’s. 23. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 374/3 2. 3. De gemiddelde bevolkingsdichtheid in de EU-lidstaten is 115 inwoners/km2. De meest noordelijke gebieden van Zweden en Finland, resp. Norrbotten en Lapland, hebben allebei een oppervlakte van ongeveer 100 000 km2. Dit gebied van 200 000 km2 is dus groter dan België, Nederland, Luxem- burg, Denemarken en Ierland bij elkaar. De bevolkingsdicht- heid van deze vijf landen is gemiddeld 184 inwoners/km2, terwijl die in de twee meest noordelijke, in Zweden en Finland gelegen provincies van de EU maar 2 inwoners/ km2 is. Gezien de geringe bevolkingsdichtheid is de afzetmarkt klein en moeten grote afstanden overbrugd worden naar de export- markt met alle beperkingen van dien voor de economische ontwikkeling. Ook de kosten voor de instandhouding van de infrastructuur en de openbare en basisdienstverlening ten behoeve van de burger liggen hier automatisch hoger dan in dichtbevolkte gebieden. 2. 4. Op de 60e breedtegraad duurt het groeiseizoen 170 etmalen, terwijl in de noordelijkste delen van de Unie het seizoen al na ongeveer 130 etmalen ten einde is. Tot de arctische en subarctische gebieden van de EU behoren Finland, het ten noorden van Stockholm gelegen gedeelte van Zweden, delen van Schotland en bepaalde Alpenregio’s. De jaarlijkse temperatuursommen in deze gebieden liggen slechts tussen de 400o C en 1 300o C. De ongunstige klimatologische omstan- digheden en het korte groei- en weideseizoen vormen voor de landbouw in deze gebieden een permanent concurrentienadeel. Daarenboven leiden de afgelegen ligging, de geringe bevol- kingsbasis en de verspreide ligging van de landbouwpercelen tot hogere productiekosten. Sterke punten van de arctische landbouw zijn een schoon milieu, specifieke teeltomstandighe- den, geringe bezetting, ethisch en uit het oogpunt van de dierenbescherming verantwoorde verzorgingsmethodes alsme- de een gering gebruik van pesticiden en antibiotica. 2. 5. Met de toetreding van Finland en Zweden zijn de bosrijkdommen van de EU beduidend toegenomen: de EU is nu zelfvoorzienend voor de houtproductie. In de noordelijke naaldboszone die de EU er nu bij heeft gekregen, zijn herbebossing/regeneratie van bossen en duurzame exploitatie zowel voor de regionale als de nationale economie belangrijke steunpilaren geweest. In deze gebieden liggen tevens de laatste woeste gronden, die vanuit Europees oogpunt ook een belangrijke recreatieve functie hebben. De natuur in de noordelijke regio is tegelijkertijd uniek, 2. 6. zeer kwetsbaar en rijk aan natuurrijkdommen. 2. 7. In het Noorden moet bij grondverzetwerkzaamheden, huizenbouw en de aanleg van netwerken voor technische voorzieningen rekening worden gehouden met de klimatologi- sche omstandigheden, waardoor de kosten toenemen. Verwar- mingskosten en de met het vervoer in de winter verbonden nadelen zijn factoren die particulieren en ondernemingen in het Noorden in hun activiteiten beperken. Het strenge klimaat heeft ertoe geleid dat met name in de noordelijkste delen van Finland en Zweden specifieke knowhow alsmede modellen en technieken zijn ontwikkeld, waarvan de toepassing ook perspectieven zou kunnen bieden in andere gebieden met moeilijke klimatologische omstandigheden. Met name eerder- genoemde regio’s zijn vanwege hun natuurlijke omstandighe- den een goed proefterrein voor het uittesten van oplossingen voor voor het Noorden specifieke problemen en voor het ontwikkelen van specifieke knowhow. 2. 8. De zeevaart in de winter vormt een hoofdstuk apart. Een land als Finland bijvoorbeeld vervoert het grootste gedeelte van zijn exportgoederen over zee. Voor een regelmatig trans- port over zee is een efficiënte ijsbrekervloot nodig. 2. 9. De direct aan de Europese Unie grenzende regio’s van de Russische Federatie omvatten de stad St. Petersburg (4,8 miljoen inwoners), het omringende district (oblast) Lenin- grad (1,7 miljoen inwoners), de regio’s in de republiek Russisch Karelië (750 000 inwoners) en het district (oblast) Moermansk (1,1 miljoen inwoners). De facto hoort ook de aan Moermansk grenzende regio Archangelsk (1,6 miljoen inwoners) nog bij dit gebied. Bij elkaar wonen er zo’n 10 miljoen inwoners in deze noordwestelijke grensregio’s van Rusland, wat neerkomt op 6,7 % van de totale bevolking van de Russische Federatie. Ten slotte hoort er nog een apart gebied aan de Oostzee, tussen Litouwen en Polen, bij Rusland, nl. Kaliningrad (Koningsbergen), dat 913 000 inwoners telt. Het gebied rond de Noordpool kan worden verdeeld 2. 10. in een arctisch en subarctisch gedeelte. In dit uitgestrekte gebied leven thans naar schatting nog zo’n 600 tot 800 000 oorspronkelijke bewoners, die al naar gelang de manier waarop zij in hun levensonderhoud voorzagen, inge- deeld kunnen worden in: jagers-vissers, jagers-rendierhouders en vissers op de grote rivieren. De traditionele leefwijze van deze volkeren zegt veel over de wijze waarop de mens zich kan aanpassen aan de natuurlijke omstandigheden. In Noord-Europa hebben sinds mensenheugenis inheemse volke- ren gewoond en geleefd van hetgeen bodem, zee, ijs en hernieuwbare natuurrijkdommen opbrachten. 3. Natuurrijkdommen en energienetwerken Noord-Europa beschikt over aanzienlijke natuurrijk- 3. 1. dommen, die economisch gezien zeer veel mogelijkheden bieden. Tot de natuurrijkdommen behoren bos, erts, minera- len, olie, gas en vis. 3. 2. De EU is steeds meer aangewezen op de invoer van energie. In het jaar 2020 zal de EU naar schatting meer dan 70 % van het door haar benodigde gas en meer dan 90 % van de door haar benodigde olie invoeren. Des te belangrijker is het om de bronnen en netwerken van de EU-energievoorziening te diversifiëren. De energiebronnen in N-W-Rusland zijn in dit opzicht van zeer groot strategisch belang. De EU is nu reeds de grootste afnemer van energie en grondstoffen uit Rusland. 3. 3. Duurzame exploitatie van de natuurrijkdommen in N-W-Rusland is niet mogelijk zonder grootschalig onderzoek en aanzienlijke financiële steun van de internationale gemeen- schap voor de modernisering van bestaande productie- installaties en de bouw van nieuwe voorzieningen. C 374/4 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 12. 1999 3. 4. Wat de energienetwerken betreft, is het in de eerste plaats van belang dat er een grootschalig, alle gebieden dekkend gasnetwerk komt. Electriciteitsnetwerken moeten primair in de Baltische landen en N-W-Rusland worden opgezet en uitgebouwd. De nadruk moet daarnaast gelegd worden op energiebesparende maatregelen en bevordering van het gebruik van alternatieve lokale en hernieuwbare energiebronnen. Deze maatregelen kunnen een direct positief effect op de werkgelegenheidssituatie van de plaatselijke bevol- king en het kostenniveau teweegbrengen. 4. Veiligheid Doel van de sterkere samenwerking tussen de noorde- 4. 1. lijke regio’s is onder meer het vergroten van de politieke, civiele- en militaire veiligheid. Voor de plaatselijke bevolking is het verbeteren van de veiligheid één van de belangrijkste thema’s. 4. 2. De grotere openheid aan de grenzen en nauwere samenwerking hebben geleid tot een toename van de criminali- teit. In het belang van de burgers en de samenwerking op zakelijk vlak moet ook in het Noorden de georganiseerde misdaad bestreden worden. Verder is het drugsgebruik een steeds groter wordend probleem in de noordelijke regio’s van Europa. 4. 3. De enorme verschillen in levensstandaard tussen de grensgebieden in de EU en Rusland doen zich sterk gevoelen in de gezondheids-en welzijnszorg met alle problemen van dien. Voor de bewoners van de grensgebieden en ter wille van de maatschappelijke stabiliteit is het van primair belang dat de basisgezondheidszorg aan de Russische kant van de grens wordt ontwikkeld. 5. Milieu Het milieu in de noordelijke regio is zeer kwetsbaar. 5. 1. Op diverse plaatsen in N-W-Rusland, de Oostzeeregio en de arctische gebieden is het milieu helaas zwaar vervuild. De problemen hangen samen met de exploitatie van natuurrijk- dommen, gebruik van kwaliteitsverbeteraars in de landbouw, verkeer en het niet-behandelen van afvalwater. De lokale bevolking ondervindt hiervan de directe gevolgen. 5. 2. De nucleaire en stralingsveiligheid is een zaak die de hele EU aangaat. Centraal probleem zijn de ontoereikende veiligheidsmaatregelen in de kerncentrales. Ook de opslag van radio-actief materiaal en gebruikte nucleaire brandstoffen laat dikwijls te wensen over. 5. 3. Als positief punt dient te worden vermeld dat er onder auspiciën van de Arctische Raad samenwerking op het gebied van milieu plaatsvindt tussen de arctische regio’s, in het zgn. proces van Rovaniemi, dat in 1990 van start is gegaan. Ook bij de samenwerking in de Oostzee- en Barentszregio nemen milieuvraagstukken een zeer belangrijke plaats in. Belangrijk is 5. 4. tevens het werk van de Helsinki- commissie (Helcom genoemd), de commissie ter bescherming van het mariene milieu van het Oostzeegebied. Bij de activitei- ten van deze commissie zijn zowel de Commissie als alle Oostzeelanden betrokken. 6. Vervoersnetwerken en ruimtelijke ordening Zowel in economisch als infrastructureel opzicht speelt 6. 1. de afstand tot de kerngebieden in de EU de noordelijke regio parten. Het is derhalve van wezenlijk belang dat er goede verkeersverbindingen tussen Noord-Europa en de rest van Europa komen. In de noordelijkst gelegen gebieden vormen de slechte oost-west-verbindingen een probleem. De EU werkt met het oog daarop aan de verdere ontwikkeling van het concept van de Trans-Europese netwerken (TEN). Het Euro-arctisch verkeersgebied rond de Barentszzee, 6. 2. m. i. v. de Barentszstraat en de Straat van Archangelsk, is een van de nieuwe initiatieven om de oost-west-verbindingen te verbeteren. Ontwikkeling van het luchtverkeer dient eveneens te worden gezien als een belangrijke prioriteit, want met name de economische samenwerking komt door de slechte luchtverbindingen moeilijk van de grond. Het accent ligt daarnaast op de ontwikkeling van de Via Baltica en de Noordelijke verkeersdriehoek. Anderzijds is het van wezenlijk belang dat het spoorwegnet in het Noorden wordt ontwikkeld en de verkeersnetwerken beter op elkaar worden aangesloten. 6. 3. De lange afstanden, de perifere ligging, het essentiële belang van vervoer over zee voor de handel en de behoefte aan snelle verbindingen stellen in het noordelijke dimensiebeleid de nodige eisen. Met deze eisen dient rekening te worden gehouden bij de ontwikkeling van de transeuropese netwerken en de toepassing van informatietechnologie. 6. 4. Ook bij de omzetting van het nieuwe EROP-concept voor ruimtelijke ontwikkeling, dient de nodige aandacht te worden besteed aan de noordelijke dimensie. Dit geldt met name voor de verkeers- en energienetwerken. Het noordelijke dimensiebeleid dient ook bij te dragen tot de ontwikkeling van een polycentrische, economisch sterke regio in het perifeer gelegen Noorden. 7. Handelsbelemmeringen 7. 1. Structurele en technische factoren, de gebruikelijke grenshandelbarrières, criminaliteit en verschillen qua onder- wijs/opleiding en culturele achtergrond belemmeren de handel tussen de EU en Rusland. 7. 2. Het verkrijgen van betrouwbare informatie over econo- mische actoren is één van de grootste structurele barrières. Het gevolg hiervan is dat de risico’s groot zijn en handeldrijven met Rusland een dure aangelegenheid is. 23. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 374/5 7. 3. Rusland kent geen wetgeving op basis waarvan koop en verkoop van grond alsmede inschrijving in het kadaster in de praktijk kan worden geregeld. 9. Bestaande instrumenten voor ontwikkeling van de noordelijke regio 7. 4. Het grootste probleem bij de financiering op korte en lange termijn is het feit dat in Rusland tegenover leningen vrijwel niets als zekerheid kan worden gesteld. Aangezien het eigendomsrecht gebrekkig geregeld is en de eigendomsrechten evenmin systematisch geregistreerd worden, is het onmogelijk om eigendom vast te leggen. Voor buitenlanders is het vrijwel onmogelijk zekerheden te krijgen voor hun leningen. 7. 5. Een belemmering voor de handel zijn ook de onzinnige normen en certificeringseisen in Rusland. De certificerings- kosten kunnen bovendien erg hoog zijn en meer bedragen dan geraamd. 7. 6. De voornaamste gebruikelijke grenshandelbarrières zijn de met de douaneformaliteiten gepaard gaande wachttij- den en de daaruit voortvloeiende kosten, onredelijk hoge heffingen, de problematische grensovergang en de hoge, continu veranderende douanetarieven. 8. Geografische definitie en samenwerkingsfora Het begrip „noordelijke dimensie” is geografisch gede- 8. 1. finieerd als het gebied dat zich uitstrekt van het westen van IJsland tot het noordwesten van Rusland, en van de Noorse Zee, de Barentszzee en de Karische Zee in het noorden tot de zuidkust van de Oostzee. 8. 2. De belangrijkste samenwerkingsfora zijn de Raad van de Oostzeestaten, de Euro-Arctische Raad voor de Barentszzee, de Noordse Raad, de Arctische Raad en de Helsinki-commissie, de commissie ter bescherming van het mariene milieu van het Oostzeegebied. Als voorbeeld van bilaterale samenwerking kan de intergouvernementele werkgroep voor bevordering van regionale samenwerking tussen Finland en de Russische Federatie worden genoemd. De grensgemeenten zijn ook in deze werkgroep vertegenwoordigd. 8. 3. Voor de samenwerking op regionaal niveau zijn de belangrijkste organen de Conferentie voor Subregionale Sa- menwerking tussen de Oostzeestaten (BSSSC), de commissie „Oostzee”, de Regionale Raad voor de Barentszzee, de verschil- lende samenwerkingsorganisaties van de regio’s in het Oost- zeegebied en de in het kader van de Noordse Raad opererende regionale samenwerkingsorganisaties, bijv. de Raad van de uiterst noordelijk gelegen gebieden, het Northern Forum, en de Noordzeecommissie (North Sea Commission of NSC). Daarnaast spelen de toezichts- en beheerscomités van de momenteel lopende Interreg-programma’s een zeer belangrijke rol bij de regionale samenwerking. 8. 4. De bedoeling is niet om in het kader van de noordelijke dimensie van het EU-beleid nieuwe vormen van samenwerking te creëren, maar juist binnen de bestaande samenwerkingsver- banden de zaken aan te pakken. 9. 1. In de noordelijke regio wordt op velerlei manieren tussen grensgebieden, transnationaal en interregionaal samen- gewerkt. Deze samenwerking komt tot stand met financiële steun van de nationale overheid en de EU. De belangrijkste EU-programma’s zijn de Interreg II-programma’s voor resp. de Oostzeeregio, de noordse landen en het grensgebied tussen Finland en Rusland, alsmede de Tacis- en Phare-programma’s voor externe samenwerking met Rusland en de Baltische landen. 9. 2. De EU-lidstaten en onder meer Noorwegen hebben bilaterale samenwerkingsprogramma’s met Rusland en de Baltische landen lopen, in het kader waarvan financiële steun, exportkredieten en technische bijstand worden verstrekt. Ook de V. S. hebben bijgedragen aan bijv. ontwikkelingsinitiatieven voor de Barentszregio. Internationale financieringsinstellingen als de EBWO, 9. 3. de EIB, de NEFCO en de NIB ondersteunen de ontwikkeling van de regio eveneens financieel. I. v. m. de toetreding van Finland en Zweden is de EU in 9. 4. 1995 overgegaan tot het verstrekken van structurele steun, om met name de problemen in de noordelijkste regio’s van de EU, waar de bevolkingsdichtheid uiterst gering is (doelstelling 6) aan te pakken. De programma’s die ter verwezenlijking van doelstelling 6 zijn opgezet, spelen een cruciale rol bij de ontwikkeling van het betrokken gebied. In de nieuwe bepalin- gen voor de structuurfondsen is vastgelegd dat naast de op basis van het BNP geselecteerde gebieden de thans onder doelstelling 6 vallende overzeese gebieden en uiterst noordelijk gelegen, zeer dunbevolkte gebieden die op basis van het BNP-criterium niet onder doelstelling 1 vallen, toch tot deze doelstelling zullen worden gerekend. Het op peil houden van het inwonertal en de economi- 9. 5. sche bedrijvigheid in de noordelijke gebieden kan niet los gezien worden van het land- en bosbouwbeleid. Op grond van een besluit van de Commissie mag Finland d. m. v. nationale lange-termijn-subsidies de regionale ontwikkeling stimuleren in gebieden die ten noorden van de 62e breedtegraad liggen alsmede de direct daaraan grenzende gebieden die vergelijkbare klimatologische omstandigheden hebben met alle problemen van dien voor de landbouw. Steun aan deze gebieden zal ook in de toekomst nodig blijven om een basisproductie in stand te houden en aldus de werkgelegenheid alsmede de verkoop en veredeling van landbouwproducten te bevorderen, en met name het milieu te beschermen en ervoor te zorgen dat de bevolking niet wegtrekt. De EU heeft 9. 6. in hoofdlijnen een bosbouwstrategie goedgekeurd, die de gemeenschappelijke basis legt voor ecolo- gische bosbouw en exploitatie van bossen als motor van economische ontwikkeling in plattelandsgebieden. De Com- missie is voorstander van een op erkenning van nationale certificeringsstelsels gebaseerd pan-Europees certificeringspro- ces, omdat in dat geval met oog voor de specifieke omstandig- heden van elk land een nadere definitie kan worden gegeven aan het begrip duurzame ontwikkeling en deze definitie ook in de noordelijke gebieden bruikbaar is. C 374/6 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 12. 1999 10. Ontwikkelen van de rol van lokale en regionale overheden 10. 1. Mate van ontwikkeling, wijze van functioneren en aandeel van het lokale en regionale bestuur in de internationale samenwerking lopen in de diverse landen van de noordelijke regio zeer sterk uiteen. In de noordelijke EU-lidstaten spelen de lokale en regionale overheden van oudsher een belangrijke rol. 10. 2. In Rusland stelt zich daarentegen de belangrijke vraag in hoeverre dit land bij de overgang naar democratie en markteconomie erin zal slagen om een goed functionerend stelsel van lokale en regionale overheden naar Europees model op te zetten. 10. 3. De facto worden alle ontwikkelingsprojecten uitein- delijk op regionaal niveau uitgevoerd. De zaken waaraan gewerkt wordt, zijn m. a. w. altijd voor de bevolking in de regio bestemd. Om deze reden is het van cruciaal belang principes en methoden uit te werken waarmee regionale en lokale overheden alsmede actiegroepen zeggenschap krijgen in de besluitvorming en uitvoering. In de noordelijke regio moeten ontwikkelingsprojec- 10. 4. ten in de praktijk vaak onder de meest moeilijke omstandighe- den gerealiseerd worden. Met hun deskundigheid en actieve inbreng spelen de regionale en lokale overheden hier dan ook een zeer grote rol. Vooral voor duurzame ontwikkeling is participatie van regionale en lokale overheden een absolute voorwaarde. 11. Conclusies Resumerend komt het Comité tot de volgende conclusies: 11. 1. De EU-beleidsmaatregelen hebben door de laatste uitbreiding een noordelijke dimensie gekregen. Tevens is hierdoor een bruggenhoofd geslagen naar de toetredende landen en naar Rusland. Het Noorden van Europa is een gebied dat vanwege de specifieke omstandigheden bepaalde steunmaatregelen nodig heeft, maar bekeken vanuit het oog- punt van de EU ook een enorm ontwikkelingspotentieel biedt. De lokale en regionale vertegenwoordigers in de Noordse EU-landen hebben de nodige ervaring opgedaan en kunnen daarom een nuttige bijdrage leveren tot een geïntegreerd platform voor de noordelijke dimensie. Dit is vooral van belang bij de uitwisseling met de kandidaat-lidstaten. Het 11. 2. is van wezenlijk belang dat de noordelijke dimensie op basis van de mededeling van de Commissie een grotere plaats gaat innemen in het EU-beleid, ten einde het ontwikkelingspotentieel van het Noorden te kunnen benutten en voor de hele EU relevante problemen te kunnen aanpakken. Taak van de EU is om uitgaande van het principe „een gemeenschappelijke aanpak” maatregelen te nemen binnen het kader van de samenwerking ter bevordering van de ontwikkeling in de noordelijke regio. Daarnaast moet de EU zorgen voor een efficiëntere werking van de bestaande instrumenten. 11. 3. Geografisch gezien beslaat de noordelijke dimensie het hele gebied dat zich uitstrekt van het westen van IJsland tot het noordwesten van Rusland, en van de Noorse Zee, de Barentszzee en de Karische Zee in het noorden tot de zuidkust van de Oostzee. 11. 4. De noordelijke dimensie dient te worden beschouwd als een complex van interne en externe beleidsfactoren. Wat de interne beleidsfactoren betreft, dient met name in het regionaal, structuur- en landbouwbeleid rekening te worden gehouden met de voor het Noorden specifieke behoeften. rekening houdend met 11. 5. Nagegaan moet worden hoe natuurrijkdommen in de noordelijk gelegen gebieden van Europa geëxploiteerd kunnen worden, factoren als milieu- bescherming en de vraag hoe de betrokken regio’s, c. q. de daar woonachtige bevolking (m. i. v. de oorspronkelijke bevolking) en de regionale economie, hiervan kunnen profiteren. De lokale en regionale overheden moeten bij de uitvoering van grootschalige projecten van meet af aan nauw betrokken worden. 11. 6. Er moet een systeem worden ontwikkeld waarmee de EBWO en EIB hun financieringswerkzaamheden kunnen uitbreiden naar nieuwe terreinen en grotere risico’s kunnen nemen bij ontwikkelingsprojecten. 11. 7. Er moet een alomvattend plan worden uitgewerkt ter bestrijding van de georganiseerde misdaad in de regio. In dit verband is het van belang dat een aanvang wordt gemaakt met de omzetting van de aanbevelingen van de werkgroep „Bestrijding van de georganiseerde misdaad en witwassen van gelden” van de Raad van Oostzeestaten. 11. 8. Met het oog op de ontwikkeling van de sector „verkeer en vervoer” rond de Barentszzee moet er een distributienetwerk worden opgezet, om de aanleg van ontbrekende verkeersver- bindingen én regelmatige vervoersvoorzieningen tussen de diverse distributiecentra te bevorderen. De aanleg van thans nog ontbrekende weg- en spoorverbindingen en de verbetering van reeds bestaande verbindingen tussen Noord-Scandinavië en de noordelijke regio’s in Rusland genieten prioriteit. Verder moeten de luchtverbindingen tussen oost en west in stand worden gehouden en worden uitgebreid, waarbij voldaan moet worden aan de eisen van veilig luchtverkeer. M. b. v. computergestuurde systemen moet gezorgd worden voor een snel goederenverkeer binnen deze regio. Tevens dient de economische exploitatie van de noordoostelijk gelegen cor- ridor te worden bevorderd. 11. 9. In de noordelijke regio’s is de stationering van een efficiënte ijsbrekervloot basisvereiste voor een regelmatig zeetransport in de winter. Om de verbindingsroutes over zee open te houden dient de zeevaart subsidies (te financieren via elders geïnd tol-, loodsgeld e. d. ) te kunnen krijgen voor de extra kosten die zo’n vloot met zich meebrengt. 11. 10. In het kader van de verdere ontwikkeling van het transeuropese vervoersnet dient ook het Oostzeegebied in aanmerking te worden genomen als „paneuropese vervoers- zone” en moet de uitbreiding van de Oostzeehavens en de verbindingen ervan naar het achterland te worden gesteund binnen het kader van het EU-vervoersbeleid. 23. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 374/7 11. 11. Bij de ontwikkeling van de noordelijke regio’s dient rekening te worden gehouden met de perifere ligging door voor het MKB een steunregeling ter compensering van de transportkosten toe te staan. Niet alleen voor het Noorden, maar voor alle randgebieden van de EU is het begrip „perifere ligging” relevant. 11. 19. Wat de noordelijke regio betreft, dienen de Oostzee- en Barentzsregio in aanmerking te komen voor de Interreg III B-programma’s. M. b. v. deze programma’s, waarin overigens de regionale overheden een grotere rol toebedeeld dient te worden, kan de reeds goed op gang gekomen samenwerking in deze regio’s worden versterkt. Om het luchtverkeer in de noordelijke regio in stand 11. 12. te houden, moet het uitgangspunt gehanteerd worden dat niet alle luchthavens rendabel hoeven te zijn en dat hun activiteiten om regionaalpolitieke redenen gesubsidieerd kunnen worden via inkomsten uit elders geïnde transportheffingen. 11. 13. Met het oog op het vervoer is het voor de vestigings- plaatsen in de EU van belang dat de nieuwe leden tegen de tijd dat ze toetreden, in feite voldaan hebben aan de sociale, veiligheids- en andere technische eisen (bij alle vervoerwijzen) alsmede aan de eisen wat betreft vrije toegang tot de markt en de bijbehorende beroepen (vooral in het wegvervoer). Daarbij dient consequent te worden gehamerd op de beleidslijn „harmonisering vo´ o´ r liberalisering”. Dit geldt ook voor de principes van vergoedingen voor het gebruik van infrastruc- tuurvoorzieningen en de daadwerkelijke toepassing daarvan. 11. 14. Om betrouwbare informatie te kunnen krijgen over economische actoren in Rusland moet een modern, gebruiks- vriendelijk interregionaal informatiesysteem worden opgezet, waarin gegevens over de eigendomsverhoudingen in een bedrijf alsook gegevens m. b. t. de financiële situatie van een bedrijf (leningen) opgevraagd kunnen worden. 11. 15. Rusland dient geholpen te worden bij het opzetten op zo kort mogelijke termijn van een wettelijke en praktische registratieregeling voor eigendom en onroerend goed en bij het opstellen van regels ter bescherming van de geregistreerde rechten. 11. 16. Het komt de doelmatigheid ten goede wanneer ook in het kader van de nieuwe Interreg-programma’s steun kan worden toegewezen aan gebieden waar reeds in de vorige programmeringsperiode vormen van systematische samenwer- king zijn opgebouwd (continuïteit). Belangrijk is dat de pro- gramma’s beheerd worden door de betrokken regionale over- heden. Er moeten niet per se nieuwe vormen van samenwer- king worden gecreëerd, maar er moet wel ruimte worden geboden voor verschillende beheers- en samenwerkingsmodel- len (flexibiliteit). In het nieuwe Interreg-initiatief moet het accent net 11. 17. als in het vorige initiatief op grensoverschrijdende samenwer- king worden gelegd en kunnen in principe ook dezelfde afbakeningscriteria worden gehanteerd. 11. 18. Om de lokale en regionale overheden in Noord- Polen, de Baltische landen en Rusland te stimuleren samen te werken met aangrenzende regio’s in het gebied van de noordelijke dimensie is het noodzakelijk de samenwerkings- projecten in het kader van de programma’s Phare en Tacis (Baltic Projects Facility) voort te zetten. Bovendien moeten in het Tacis-programma speciale maatregelen worden opgeno- men om de positie van de lokale en regionale overheden in het noordwesten — alsook in andere delen — van Rusland te versterken door hen te helpen met hun institutionele vormgeving. Het beheer van het Tacis-programma dient te wor- 11. 20. den ontwikkeld en vereenvoudigd, en bij de in het kader van dit programma te nemen maatregelen moet meer rekening worden gehouden met de standpunten van de regionale overheden. Het budget voor het Tacis-programma voor ont- wikkeling van het grensgebied (Tacis CBC) dient te worden vergroot en de regionale overheden dienen meer zeggenschap te krijgen. 11. 21. De programma’s van Interreg en Tacis CBS/Phare CBS dienen beter op elkaar te worden afgestemd. Tacis CBS moet een meerjarenprogramma worden en aangepast worden aan de nieuwe Interreg-programma’s. Bij verdere ontwikkeling en vereenvoudiging van Tacis CBS/Phare CBS zou geopteerd kunnen worden voor gezamenlijke besluitvormingsorganen. Het zou de efficiëntie ook ten goede komen wanneer er in dat geval voor de programma’s van Interreg en Tacis CBS/Phare CBS één fonds zou komen. Het scheppen van een vrijhandelszone in het Fins- 11. 22. Russische grensgebied zou een zeer gunstig effect kunnen hebben op de culturele, economische en ecologische samen- werking in dit gebied. Het Comité is van oordeel dat de EU studies over de invoering van een dergelijke vrijhandelszone dient aan te moedigen en ook zelf de mogelijkheden op dit gebied moet onderzoeken. 11. 23. Vanuit Europees oogpunt is het van belang dat de noordelijke regio’s hun know how en onderzoek op het gebied van de arctis versterkt gaan ontwikkelen als onderdeel van Europese kennis. Dit bevordert — naast de economische en ecologische ontwikkelingsmogelijkheden van de noordelijke regio — de positie van Europa in de wereld. 11. 24. Op het gebied van het in kaart brengen en de duurzame exploitatie van onbenutte natuurrijkdommen in arctische gebieden moet m. b. v. onderzoek ervoor worden gezorgd dat de exploitatie niet ten koste gaat van natuurland- schap, biologische diversiteit en biologisch genenmateriaal en de rechten van de oorspronkelijke bevolking en de bestaans- voorwaarden van de noordse culturen niet aantast. Onderzoek naar de wereldklimaatverandering dient met name gericht te zijn op de afnemende biodiversiteit, de vervuiling van de atmosfeer en het aardoppervlak, en de door verkeer, toerisme en economische bedrijvigheid veroorzaakte milieubelasting in de noordelijke regio. Bij het onderzoek naar de arctische samenleving 11. 25. dient meer oog te zijn voor het dynamische karakter van de landinrichting in noordelijke gebieden en meer aandacht te worden besteed aan regionale ontwikkelingsstrategieën om goed functionerende, veelzijdige, levensvatbare en gezonde samenlevingen te kunnen opbouwen waarin aandacht is voor alle bevolkingsgroepen. Onderzocht moet worden hoe de ruimtelijke ordening kan worden gewijzigd zonder te worden geconfronteerd met gevolgen op ecologisch, economisch en sociaal vlak waarop men geen greep meer heeft. Daarnaast moet worden bekeken welke maatschappelijke problemen er spelen en hoe deze kunnen worden opgelost. C 374/8 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 12. 1999 11. 26. De duurzame exploitatie van natuurrijkdommen in de noordelijke regio als doelstelling van economisch en energiebeleid is voor heel Europa van belang. Ook de exploita- tie van het gebied voor toeristische doeleinden en vrijetijds- besteding biedt aanzienlijk ontwikkelingspotentieel. 11. 27. Tot de ontwikkelingsproblemen in de noordelijke regio’s behoort ook de ongelijke verhouding tussen het aantal mannen en vrouwen. Debet aan de huidige situatie is onder meer de sterke migratie. Ontwikkelingsmaatregelen dienen derhalve voor vrouwen de kansen op werk te verbeteren. Overigens veronderstelt het gelijke kansen-beginsel in wezen ook dat bij het vorm geven aan de noordelijke dimensie in het beleid het subsidiariteitsprincipe meer in acht wordt genomen. 11. 28. De regio’s in het gebied van de noordelijke dimensie verschillen in diverse opzichten van elkaar. Zo zijn er niet alleen vanuit het oogpunt van sociale ontwikkeling en levens- standaard, maar ook cultureel gezien verschillen. Begrip voor aspecten in andermans cultuur die anders zijn dan in de eigen cultuur verbetert eveneens de mogelijkheden voor vruchtbare samenwerking op uiteenlopende gebieden. Cultuur in al haar verscheidenheid is dan ook een punt dat in de noordelijke dimensie in aanmerking dient te worden genomen. 11. 29. Bij de verdere ontwikkeling van het noordelijke dimensiebeleid is het zaak dat regionale en lokale overheden en/of organisaties waarin zij verenigd zijn, mogelijkheden krijgen om aan dit proces deel te nemen. Hiermee zou een begin kunnen worden gemaakt tijdens de in november a. s. in Helsinki te houden conferentie over de noordelijke dimensie. Eveneens dient te worden overwogen of de Commis- 11. 30. sie niet kan deelnemen aan de werkzaamheden van organisaties die essentieel bijdragen aan de verwezenlijking van de doelstel- lingen van de noordelijke dimensie. Om het geheel in goede banen te leiden, dient de 11. 31. Commissie een officiële eenheid voor de noordelijke dimensie op te richten die belast wordt met de coördinatie van de diverse relevante beleidsonderdelen en die tevens kan beschikken over de benodigde lokale en regionale expertise. Brussel, 15 september 1999. De voorzitter van het Comité van de Regio’s Manfred DAMMEYER