title: Advies van het Comité van de Regio's over het "Verslag van de Commissie aan de Europese Raad "De wetgeving verbeteren 1998. Een gedeelde verantwoordelijkheid""

eurovoc_concepts:
EU law
principle of subsidiarity

formats: html pdf print

text: 23. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 374/11 Het Comité gaat ook akkoord met het voorstel om de financiële controle van het Europees Milieuagentschap door de financieel controleur van de Commissie te laten uitoefenen; dat biedt de garantie voor een onafhankelijk en uniform systeem. Brussel, 15 september 1999. De voorzitter van het Comité van de Regio’s Manfred DAMMEYER Advies van het Comité van de Regio’s over het „Verslag van de Commissie aan de Europese Raad ‘De wetgeving verbeteren 1998. Een gedeelde verantwoordelijkheid‘” (1999/C 374/04) HET COMITE´ VAN DE REGIO’S, gezien het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap (EG-Verdrag), en met name artikel 5; gezien het Verdrag van Amsterdam, en met name protocol 7 betreffende de toepassing van het subsidiariteits- en het evenredigheidsbeginsel en verklaring nr. 39 inzake de redactionele kwaliteit van de communautaire wetgeving; gezien de conclusies van de Europese Raad van Wenen van 11 en 12 december 1998 waarin is bepaald dat de toekomstige verslagen van de Commissie „De wetgeving verbeteren” tijdig moeten worden ingediend, zodat ook het Comité van de Regio’s in staat is deze grondig te bespreken; gezien het verslag van de Commissie aan de Europese Raad „De wetgeving verbeteren 1998. Een gedeelde verantwoordelijkheid” (COM(1998) 715 def. ); gezien de resolutie van het Europees Parlement van 18 december 1998 over het verslag van de Commissie aan de Raad „De wetgeving verbeteren 1997”; gezien het besluit van zijn Bureau van 10 maart 1999 om overeenkomstig artikel 198 C, 4e alinea, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap een advies over dit onderwerp uit te brengen en de voorbereiding hiervan toe te wijzen aan de commissie „Institutionele aangelegenheden”; gezien zijn advies van 11 maart 1999 over het subsidiariteitsbeginsel „Naar een echte subsidiariteitscultuur — Een appèl van het Comité van de Regio’s” (CDR 302/98 fin) (1); gezien het ontwerpadvies dat op 27 april 1999 is opgesteld door de commissie Institutionele aangelegenheden (rapporteur: mevrouw Bresso) (CDR 50/99 rev. 1); overwegende dat het subsidiariteitsbeginsel, dat met het Verdrag van Maastricht van 1992 in het huidige art. 5 VEG is opgenomen, een dynamisch beginsel met een constitutionele waarde is, bedoeld om te waarborgen dat de besluiten zo dicht mogelijk bij de burgers van de Unie worden genomen; (1) PB C 198 van 14. 7. 1999, blz. 73. C 374/12 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 12. 1999 overwegende dat het subsidiariteitsbeginsel, als omschreven in de Verdragen en protocol 7 bij het Verdrag van Amsterdam, betrekking heeft op gebieden waarvoor de Gemeenschap geen exclusieve bevoegdheid heeft, en een leidraad vormt voor de manier waarop deze bevoegdheden op communautair niveau moeten worden uitgevoerd, met behoud van het acquis communautaire en het institutionele evenwicht; overwegende dat de eerbiediging van het subsidiariteitsbeginsel juist nu van betekenis is, nu het zaak is een beter ontwikkeld Europees burgerschap te verwezenlijken en te consolideren, heeft tijdens zijn 30e zitting van 15 en 16 september 1999 (vergadering van 15 september) het volgende advies met algemene stemmen goedgekeurd. 1. Inleiding Het verslag over de toepassing van het subsidiariteitsbe- 1. 1. ginsel, dat sinds 1992 ieder jaar door de Commissie aan de Europese Raad wordt gepresenteerd, is in 1995 uitgebreid. Tegenwoordig bestudeert de Commissie in hetzelfde verslag de initiatieven ter verbetering van de communautaire wetgeving, waarbij zij zowel rapporteert over de toepassing van het subsidiariteits- en het evenredigheidsbeginsel als over de redactionele kwaliteit en de verspreiding van teksten. onttrekken aan hun verantwoordelijkheid ten opzichte van de burgers. Ook de lidstaten zijn verantwoordelijk, en moeten hun inspanningen vergroten om zowel hun nationale wetgeving te vereenvoudigen als om de communautaire richtlijnen vlot en correct in nationaal recht om te zetten. Om ervoor te zorgen dat de verbetering van de 1. 6. is bovendien wetgeving op alle niveaus zichtbaar wordt voorlichting van en communicatie met de burgers van groot belang. Daarbij moet gebruik worden gemaakt van de nieuwe technologieën en hun mogelijkheden. 1. 2. Met de opneming van het subsidiariteits- en het evenredigheidsbeginsel in art. 5 VEG en de goedkeuring van het bij het Verdrag van Amsterdam gevoegde protocol 7 bestaan er volgens de Commissie duidelijke regels over de toepassing van deze beginselen. De Commissie past deze regels nu al toe, zonder de ratificatie van het protocol af te wachten. 1. 7. Alle actoren van het communautaire wetgevingsproces dienen samen te werken en duidelijk aan te geven wie wat doet in de Europese Unie, zodat de burgers het nut van een Europees optreden inzien. De burgers zullen slechts hun steun aan de Europese opbouw geven indien de bevoegdheden doorzichtig zijn en de verantwoordelijkheden aangewezen kunnen worden. In 1998 heeft de Commissie er voortdurend naar 1. 3. gestreefd de wetgeving te verbeteren, en zij is van mening dat deze maatregelen „vruchten hebben afgeworpen” in de vorm van concrete resultaten: het totale aantal wetgevingsvoorstellen is afgenomen, de Commissie heeft zich bij de uitoefening van haar recht van initiatief gericht op de politieke prioriteiten, zij heeft de betrokken partijen geraadpleegd, onder meer door witboeken, groenboeken en mededelingen te presenteren, en heeft duidelijker, eenvoudiger en toegankelijker maatregelen uitgewerkt. 1. 4. Naar aanleiding van het bij het Verdrag van Amsterdam gevoegde protocol 7 betreffende de toepassing van het subsi- diariteits- en het evenredigheidsbeginsel en verklaring nr. 39 inzake de redactionele kwaliteit van de communautaire wet- geving, is de politieke belangstelling voor het wetgevingsproces sterk toegenomen. Zowel tijdens de Europese Raad van Cardiff in juni 1998 als tijdens de informele ontmoeting van staatshoofden en regeringsleiders in oktober te Pörtschach is gewezen op de centrale plaats van het subsidiariteitsbeginsel bij de versterking van de democratische legitimiteit van de Unie. 2. Algemene opmerkingen 2. 1. Een baanbrekend advies 2. 1. 1. Naar aanleiding van de conclusies van de Europese Raad van Wenen van 11 en 12 december 1998, waarin is bepaald dat de toekomstige verslagen van de Commissie „De wetgeving verbeteren” tijdig moeten worden ingediend zodat ook het Comité van de Regio’s die grondig kan bespreken, heeft het Comité zich voor de eerste keer gebogen over het verslag „De wetgeving verbeteren”, dat de Commissie ieder jaar aan de Europese Raad presenteert. 2. 1. 2. Het Comité benadrukt het belang van dit advies, dat de weg opent voor de toekomstige raadplegingsprocedure over het jaarverslag betreffende het subsidiariteitsbeginsel, zoals wordt voorgeschreven in de conclusies van de Top van Wenen. 1. 5. De wetgeving verbeteren is niet alleen een taak van alle wetgevende organen van de Gemeenschap, maar ook een „gedeelde verantwoordelijkheid”, zoals de Commissie in de titel van haar verslag aangeeft; de Instellingen mogen zich niet 2. 1. 3. De toepassing van het subsidiariteits- en het even- redigheidsbeginsel geldt tegenwoordig als criterium bij alle communautaire wetgevingsactiviteiten in het kader van de niet-exclusieve bevoegdheden van de Unie. 23. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 374/13 2. 1. 4. In zijn op 11 maart 1999 goedgekeurde initiatiefad- vies over het subsidiariteitsbeginsel „Naar een echte subsidia- riteitscultuur — Een appèl van het Comité van de Regio’s” (1) wijst het Comité erop dat het zich sinds zijn oprichting heeft opgeworpen als hoeder van het subsidiariteitsbeginsel. Zo steunt het Comité alle inspanningen om sterke, maar tegelijk flexibele en doeltreffende Europese instellingen tot stand te brengen die zich toespitsen op taken die niet efficiënt door andere bestuursniveaus met directe verantwoordelijkheden ten aanzien van de burgers kunnen worden verricht. Het was dan ook vreemd dat de instelling die de 2. 1. 5. vertegenwoordigers van de territoriale lichamen verenigt en bijgevolg de natuurlijke bewaarder van het subsidiariteitsbegin- sel is, niet naar haar mening werd gevraagd over het verslag inzake de toepassing van dat beginsel op de wetgeving. 2. 1. 6. Het Comité is zeer verheugd over het feit dat deze anomalie in de communautaire raadplegingsprocedure nu eindelijk wordt verholpen. 2. 2. Het subsidiariteits- en het evenredigheidsbeginsel 2. 2. 1. In het verslag „De wetgeving verbeteren 1998. Een gedeelde verantwoordelijkheid” definieert de Commissie het subsidiariteits- en het evenredigheidsbeginsel als „duidelijke en nu ook gecodificeerde beginselen”. Zij beschrijft eerst wat subsidiariteit nı´et is, om daarna aan te geven wat het wél is. 2. 2. 2. Toch geeft zij toe dat de beginselen verder moeten evolueren, en dat de bevoegdheden van de Unie derhalve niet mogen worden afgebakend en vastgelegd; er moet juist een dynamiek aan worden gegeven door op te treden of niet op te treden, waarbij de uitgangspunten en de draagwijdte van het optreden nog uitvoeriger moeten worden gemotiveerd. Het Comité is het eens met het standpunt van de 2. 2. 3. Commissie dat het subsidiariteitsbeginsel in die zin een dynamisch karakter heeft dat naar gelang van de omstandighe- den de Gemeenschap meer of minder optreedt. De in de Verdragen opgenomen doelstellingen en verleende bevoegdhe- den dienen daarbij wel altijd in acht te worden genomen. Volgens het Comité moet in dit verband zo spoedig mogelijk een dialoog over de verdeling van de bevoegdheden worden gelanceerd om het mogelijk te maken dat de regio’s en de lokale overheden in de lidstaten over een grotere handelingsvrijheid beschikken; het Comité wil dan ook dat deze kwestie op de agenda van de volgende intergouvernementele conferentie wordt geplaatst. Het subsidiariteitsbeginsel regelt de betrekkingen 2. 2. 4. tussen Unie, lidstaten en territoriale entiteiten. Bijgevolg mag bij de toepassing van de definitie van artikel 5 op deze betrekkingen geen afbreuk worden gedaan aan de constitutio- (1) PB C 198 van 14. 7. 1999, blz. 73. nele bepalingen van de lidstaten die de verhouding tussen het nationale en het lagere bestuursniveau regelen. In het Verdrag zelf wordt bepaald dat de besluiten zo 2. 2. 5. dicht mogelijk bij de burgers moeten worden genomen, maar niet noodzakelijkerwijs op nationaal niveau. Het subsidia- riteitsbeginsel wordt hiermee bevestigd als nabijheids- en efficiëntiebeginsel. Het beginsel dient dan ook te worden toegepast op de betrekkingen met de territoriale overheden: de staten moeten de lokale en regionale overheden de mogelijk- heid bieden verantwoordelijkheid te dragen en besluiten te nemen op de gebieden waarop zij doeltreffender kunnen optreden. 2. 2. 6. Het Comité wijst erop dat het ter gelegenheid van de Verdragsherziening al meermaals heeft verzocht dat in het Verdrag juridische en politieke waarborgen voor de integrale toepassing van het subsidiariteitsbeginsel worden opgenomen, maar dat hieraan geen gehoor is gegeven, zelfs niet in het Verdrag van Amsterdam. 2. 2. 7. Volgens het Comité zou een systeem van waarborgen dat ook op de territoriale overheden van toepassing is, bovendien een bescherming kunnen bieden tegen lidstaten die het subsidiariteitsbeginsel als alibi willen gebruiken om het communautaire beleid te hernationaliseren. Het Comité is van mening dat het nabijheids- en 2. 2. 8. het efficiëntiebeginsel kunnen worden verwezenlijkt door de bevoegdheden van de Europese Unie opnieuw te definiëren, waarbij de verantwoordelijkheden niet alleen tussen nationaal en communautair niveau, maar ook tussen meerdere niveaus kunnen worden verdeeld. In bepaalde gevallen moet de verantwoordelijkheid door verschillende niveaus kunnen wor- den gedeeld. Doorslaggevende factor moet daarbij zijn of de besluiten op doeltreffende wijze kunnen worden genomen en of de burger kan participeren. In dat verband moet voor ogen worden gehouden dat de administratieve implementatie van EU-recht principieel een zaak is van de lidstaten, die zich daarbij moeten laten leiden door hun respectieve grondwetsbepalingen. Ten behoeve van de samenhang, en om de subsidiariteit een werkelijk toekomst- gericht en dynamisch karakter te geven, moet worden gekeken naar de manier waarop de bevoegdheden worden aanvaard, verdeeld en ingedeeld. 2. 2. 9. Naar de vaste overtuiging van het Comité van de Regio’s is het juist nu´ van betekenis dat het subsidiariteitsbegin- sel strikt wordt geëerbiedigd, omdat het er nu op aankomt een beter ontwikkeld burgerschap te verwezenlijken en conso- lideren. 2. 2. 10. Het Comité bevestigt nogmaals dat de Europese solidariteit een fundamentele waarde van het Europese sociaal model vormt, die complementair is aan het subsidiariteitsbe- ginsel. 3. Bijzondere opmerkingen Het Comité wijst erop dat het in één document 3. 1. behandelen van de toepassing van het subsidiariteits- en het evenredigheidsbeginsel en de problemen i. v. m. de redactionele kwaliteit van de teksten, afbreuk doet aan de diepgang van de analyse en bestudering van de twee aspecten, die onderling sterk verschillen maar beide van even groot belang zijn om de Europese Unie dichter bij de burgers te brengen. C 374/14 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 12. 1999 3. 2. Het Comité waardeert de inspanningen van de Euro- pese Commissie om het subsidiariteitsbeginsel bij de uitvoering van haar wetgevingsactiviteiten te eerbiedigen, door veel van haar voorstellen in te trekken en het aantal nieuwe voorstellen terug te dringen. De Commissie dient zich dus te concentreren op zaken van werkelijk Europees belang waarvoor de Verdra- gen haar bevoegdheid verlenen. Zij moet zich onthouden van regelgeving in aangelegenheden die tot de regionale of lokale bevoegdheden behoren en daarom zonder meer beter op de lagere, dichter bij de burger gesitueerde bestuursniveaus kun- nen worden behandeld. 3. 3. In de Europese regelgeving dient de nationale, regionale en lokale autoriteiten zoveel mogelijk handelingsvrijheid te worden gelaten. Daarom onderstreept het Comité dat de Europese wetgeving zoveel mogelijk beperkt moet blijven tot kaderwetgeving waarin harmonisatiedoelstellingen worden vastgesteld, terwijl de regelgevingsaspecten aan de lagere bestuursniveaus moeten worden overgelaten. Een al te strikte harmonisatie op Europees niveau zou aanzienlijke gevolgen kunnen hebben voor de lokale overheden, zowel op de uitoefening van hun bevoegdheden als op flexibiliteit. Het Comité herhaalt in dit verband nog eens dat 3. 4. kaderrichtlijnen voorrang dienen te krijgen boven verordenin- gen, omdat lidstaten en territoriale overheden bij richtlijnen de mogelijkheid hebben om, op grond van de omstandigheden in hun gebied, de meest geschikte juridische middelen te kiezen om de op Europees niveau vastgestelde doelstellingen te verwezenlijken. Net als het Europees Parlement in zijn resolutie van 3. 5. 18 december 1998 over „De wetgeving verbeteren 1997”, wijst het Comité erop dat het wenselijk zou zijn de nomencla- tuur van de communautaire besluiten opnieuw onder de loep te nemen, en een hiërarchie in de voorschriften aan te brengen. 3. 6. Met betrekking tot de redactionele kwaliteit van de communautaire wetgeving wijst het Comité erop dat dit probleem de regionale en lokale overheden van twee kanten raakt omdat besluiten in sommige gevallen tot hen zijn gericht als uitvoerders van deze wetgeving, alsook omdat zij de informatie onder de lagere bestuursniveaus en de burgers dienen te verspreiden. 3. 7. In het Groenboek over overheidsinformatie in de informatiemaatschappij worden het belang van de toegang van burgers tot informatie en de rol van de overheid benadrukt. De lokale overheden dienen in toenemende mate te zorgen voor een algemene toegang, die tegemoet komt aan de behoefte van de burgers om meer over de Europese Unie te weten te komen, zoals ook blijkt uit de studies van Eurobarometer. Het Comité herinnert in dit verband aan zijn advies over Eurotraining voor plaatselijke en regionale autoriteiten in Europa (1), waarin het de Commissie verzoekt een speciaal scholingsprogramma voor regionale en lokale politici en ambtenaren op te zetten, om ervoor te zorgen dat zij hun informatieplicht naar behoren kunnen vervullen. 3. 8. Het Comité is verheugd dat de Commissie een brede, open en constructieve dialoog met de direct betrokken partijen wil aangaan, maar betreurt het dat de regionale en lokale overheden ondanks hun sleutelrol binnen Europa niet in de lijst van partners worden genoemd. Het Comité meent dat zowel het CvdR zelf als de erkende verenigingen van regionale en lokale overheden verplicht moeten worden geraadpleegd over alle belangrijke onderwerpen die de door hen vertegen- woordigde burgers rechtstreeks aangaan. 3. 9. Het Comité neemt dan ook met grote belangstelling kennis van de gemeenschappelijke richtsnoeren voor de redac- tionele kwaliteit van wetteksten (2). 3. 10. Het Comité spreekt zijn waardering uit voor de inspanningen die na de Raad van Edinburgh zijn gedaan om de wetgeving te vereenvoudigen — met het programma SLIM en de Task Force BEST —, maar is van mening dat nog meer moet worden gedaan, samen met de lidstaten, om op dit terrein snel vooruitgang te boeken. 3. 11. Bovendien dringt het Comité er bij de Commissie op aan de codificering en consolidering van de wetgeving zo snel mogelijk tot een goed einde te brengen, en met name alles in het werk te stellen om te komen tot een interinstitutionele overeenkomst ten bijvoorbeeld de door haar nagestreefde herschikking van de wetgeving, die in veel gevallen onmisbaar is om raadpleging ervan mogelijk te maken. 3. 12. Het Comité wijst erop dat het gebruik van de mogelijkheden die worden geboden door geavanceerde infor- matietechnologieën snel moeten worden uitgebreid. Zoals de Commissie zelf aangeeft in haar verslag, wordt de EUROPA- server — een zeer nuttig instrument — zo vaak geraadpleegd dat deze met de middelen die normaal tot beschikking van de burgers staan zo goed als onbereikbaar wordt binnen een redelijke tijd. Hetzelfde geldt trouwens ook voor sommige databestanden die tegen betaling geraadpleegd kunnen worden. Anderzijds mogen de tarieven voor toegang tot deze databe- standen niet hoger zijn dan de kostprijs. 3. 13. Het Comité dringt er dan ook bij de Commissie op aan, deze instrumenten aan te passen aan de behoeften van een steeds groter aantal burgers om via de server met de Europese Unie in contact te treden. Het Comité is van mening dat de steeds grotere rol van regio’s en gemeenten als verspreiders van informatie over de Europese Unie, in de volgende Commissiedocumenten beter uit de verf dient te komen. (1) CDR 404/98 — PB C 198 van 14. 7. 1999, blz. 68. (2) PB C 73 van 17. 3. 1999. 23. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 374/15 3. 14. Het Comité benadrukt bovendien dat de Europese Instellingen bij hun keuze voor bepaalde technologieën vol- ledig rekening dienen te houden met het beginsel van vrije mededinging, met gewaarborgde toegang voor alle burgers, ongeacht over welk informaticasysteem zij beschikken. Verder onderstreept het Comité dat de inspanningen 3. 15. voor de versterking van de informatienetwerken moeten worden vergroot, door nog meer dan nu het geval is samen te werken met de territoriale overheden, en aldus te zorgen voor een grotere verspreiding van publicaties en voorlichtingscam- pagnes. 3. 16. Het Comité vindt het een goede zaak dat de Commis- sie het accent legt op samenwerking tussen de instellingen om een betere wetgeving te bereiken, maar wijst erop dat dit alleen mogelijk is door herziening van het wetgevingsproces in de Unie en een verduidelijking van de bevoegdheden van de instellingen. Brussel, 15 september 1999. De voorzitter van het Comité van de Regio’s Manfred DAMMEYER Advies van het Comité van de Regio’s over „De institutionele aspecten van de uitbreiding: lokaal en regionaal bestuur in het hart van Europa” HET COMITE´ VAN DE REGIO’S, (1999/C 374/05) gelet op het besluit van zijn Bureau van 15 juli 1998 om conform artikel 198 C, lid 4, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap een advies over dit onderwerp te laten opstellen en zijn commissie „Institutionele aangelegenheden” met de voorbereiding hiervan te belasten; gelet op het door zijn commissie „Institutionele aangelegenheden” op 8 juli 1999 vastgestelde ontwerpadvies (CDR 52/99 rev. 2) (rapporteurs: de heer Hanningfield en mevrouw Louppen-Laurant), heeft tijdens zijn 30e zitting van 15 en 16 september 1999 (vergadering van 15 september) het volgende advies uitgebracht. 1. Inleiding De komende uitbreidingsronde zal omvangrijker zijn dan alle vorige rondes, zowel wat het aantal nieuwe lidstaten als wat de toename van de EU-bevolking betreft. Iedereen is het erover eens dat de huidige structuren, die vier decennia geleden in het leven zijn geroepen ten behoeve van een (economische) Gemeenschap van slechts zes landen, niet zijn berekend voor een samenwerkingsverband van vijftien, laat staan twintig of méér, landen. De laatste tijd is duidelijk gebleken dat het institutionele bestel en het bestuursapparaat van de Unie aan een radicale hervorming toe zijn en dat er dringend meer democratie en transparantie moeten komen. Bovendien vormt de Unie van vandaag een veel hechter geheel dan de Gemeenschap van veertig jaar geleden. Behalve een samenwerkingsverband van hoofdsteden, is de Unie van vandaag ook een samenwerkingsverband van regio’s en ge- meenten. De oprichting van het Comité van de Regio’s is daar het duidelijkste bewijs van. Regio’s en gemeenten/steden vormen thans een integrerend deel van de Unie en spelen een cruciale rol bij haar verdere ontwikkeling. De volgende Intergouvernementele Conferentie moet de weg effenen voor een democratische, gedecentraliseerde en efficiën- te Unie, met instellingen die goed zijn toegerust om in de komende eeuw in de behoeften van meer dan 500 miljoen burgers te kunnen voorzien. Nu er een nieuwe uitbreidingsronde in het verschiet ligt, is het zonder meer duidelijk dat de rol van de diverse instellingen en organen, incl. het Comité van de Regio’s, moet worden herzien. In dit advies gaat het Comité nader in op zijn rol en 1. 1. plaats in het institutionele bestel na de komende uitbreidings- ronde. Daarbij komen vooral de volgende aspecten aan de orde: — de directe gevolgen van de uitbreiding voor zijn werkzaam- heden;


title: 1999/652/CE: Decisão da Comissão, de 15 de Setembro de 1999, que confirma as medidas notificadas pela Bélgica nos termos do n° 6 do artigo 6° da Directiva 94/62/CE do Parlamento Europeu e do Conselho relativa a embalagens e resíduos de embalagens [notificada com o número C(1999) 2919] (Texto relevante para efeitos do EEE)

eurovoc_concepts:
Belgium
environmental protection
packaging
waste disposal
waste management
waste recycling

text: L 257/20 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias 2. 10. 1999 DECISÃO DA COMISSÃO de 15 de Setembro de 1999 que confirma as medidas notificadas pela Bélgica nos termos do n. o 6 do artigo 6. o da Directiva 94/62/CE do Parlamento Europeu e do Conselho relativa a embalagens e resíduos de embalagens [notificada com o número C(1999) 2919] (Apenas fazem fé os textos nas línguas francesa e neerlandesa) (Texto relevante para efeitos do EEE) (1999/652/CE) A COMISSÃO DAS COMUNIDADES EUROPEIAS, Em conformidade com estas disposições, a Comissão deverá confirmar estas medidas após verificação adequada. Tendo em conta o Tratado que institui a Comunidade Europeia, Tendo em conta a Directiva 94/62/CE do Parlamento Europeu e do Conselho, de 20 de Dezembro de 1994, relativa a embala- gens e resíduos de embalagens (1), e, nomeadamente, o n. o 6 do seu artigo 6. o, Após consulta do comité instituído pela Directiva 94/62/CE, Considerando: I. PROCEDIMENTO 1. Directiva 94/62/CE A Directiva 94/62/CE, que se baseia no artigo 95. o (antigo artigo 100. oA) do Tratado, tem por objectivo harmonizar as medidas nacionais relativas à gestão das embalagens e dos resíduos de embalagens a fim de prevenir ou de reduzir o seu impacto ambiental, proporcionando assim um alto nível de protecção do ambiente, e garantir o funcionamento do mercado interno e evitar obstáculos ao comércio bem como distorções e restrições da concorrência na Comunidade. Para esse efeito, o n. o 1 do artigo 6. o da directiva estabelece, inter alia, objectivos quantificados satisfazer pelos Estados- -Membros em matéria de valorização e reciclagem de resíduos de embalagens. a O n. o 1, alínea a), do artigo 6. o prevê que, o mais tardar até 30 de Junho de 2001, serão valorizados entre um mínimo de 50 % e um máximo de 65 %, em peso, dos resíduos de embalagens. Nos termos do n. o 1, alínea b), do artigo 6. o, dentro deste objectivo global e no mesmo prazo, serão reciclados entre um mínimo de 25 % e um máximo de 45 %, em peso, da totali- dade dos materiais de embalagem contidos nos resíduos de embalagens, com um mínimo de 15 %, em peso, para cada material de embalagem. O n. o 6 do artigo 6. o introduz um procedimento de controlo para garantir a coerência entre as diversas estratégias seleccio- nadas pelos Estados-Membros, nomeadamente tendo em vista garantir que os objectivos estabelecidos num Estado-Membro não impeçam o cumprimento da directiva por parte de outros Estados-Membros nem causem distorções do mercado interno. 2. Medidas notificadas Em 13 de Julho de 1996, as autoridades belgas notificaram a Comissão, no contexto do procedimento previsto pela Direc- tiva 83/189/CE do Conselho (2), de um projecto de «Acordo de Cooperação sobre a prevenção e gestão dos resíduos de emba- lagens» (Notificação 96/240/B). O Governo federal belga apenas tem competência para transpor a Directiva 94/62/CE no que respeita a questões rela- cionadas com os produtos (por exemplo, artigo 9. o e anexo II). O estabelecimento de objectivos de valorização e reciclagem dos materiais de embalagem contidos nos resíduos de embala- gens, conforme previsto no artigo 6. o da Directiva 94/62/CE, é da competência exclusiva das regiões. A fim de garantir uma transposição e uma aplicação coerentes e consistentes da Direc- tiva 94/62/CE e, nomeadamente, do seu artigo 6. o, as três regiões belgas consideraram necessária a conclusão do Acordo de Cooperação sobre a prevenção e gestão dos resíduos de embalagens. Esse acordo é um acto juridicamente vinculativo e constitui a medida de transposição do artigo 6. o da Directiva 94/62/CE. O referido Acordo de Cooperação prevê a obrigação de os operadores económicos (embaladores e utilizadores das embalagens, incluindo importadores em caso de embalagem fora da Bélgica) retomarem e reciclarem/valorizarem os mate- riais de embalagem contidos nos resíduos de embalagens colo- cados no mercado (artigo 6. o do Acordo de Cooperação), quer individualmente quer mediante contrato com terceiros (n. o 1 do artigo 7. o do Acordo de Cooperação), e cumprirem objectivos quantificados de reciclagem e valorização (n. o 2 do artigo 3. o do Acordo de Cooperação). Os operadores económicos deverão comunicar à Comissão Inter-Regional para a Embalagem a forma como tencionam dar cumprimento a essa obrigação. No que respeita às embalagens domésticas, isto não prejudica os direitos das autoridades públicas competentes responsáveis pela recolha de resíduos na via pública. A Comissão Inter-Regional deverá avaliar e, se necessário, aprovar ou recusar a forma como os operadores económicos tencionam dar cumprimento à obrigação prevista no artigo 6. o do Acordo de Cooperação (n. o 2 do artigo 7. o do Acordo de Cooperação). Os operadores económicos podem ser dispensados da obrigação de retomar e reciclar/valorizar as embalagens, mediante a assinatura de um (1) JO L 365 de 31. 12. 1994, p. 10. (2) JO L 109 de 26. 4. 1983, p. 8. Esta directiva foi alterada pela Direc- tiva 98/34/CE, JO L 204 de 21. 7. 1998, p. 37. 2. 10. 1999 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias L 257/21 contrato com um «organisme agréé» (organismo aprovado — artigo 8. o do Acordo de Cooperação) em que se comprometam a adoptar medidas que permitam ao organismo aprovado satis- fazer os seus objectivos de reciclagem e valorização. Para além de deverem satisfazer os objectivos quantificados enunciados no n. o 2 do artigo 3. o do Acordo de Cooperação, os referidos organismos aprovados devem dar cumprimento a uma série de requisitos relacionados com a sua situação legal e financeira (artigos 9. o a 15. o do Acordo de Cooperação). O n. o 2 do artigo 3. o do Acordo de Cooperação prevê as seguintes taxas globais mínimas, em peso, de reciclagem e valorização de resíduos de embalagens: — para 1998: 45 % reciclagem — 70 % valorização — para 1999: 50 % reciclagem — 80 % valorização Estas taxas de reciclagem e valorização devem ser cumpridas, através do sistema acima descrito, pelos operadores econó- micos competentes em cada uma das três regiões, isto é Flan- dres, Valónia e Bruxelas, quer no que se refere aos resíduos de embalagens domésticas quer no que respeita aos resíduos de embalagens industriais. Na notificação foi incluído um anexo ao projecto de Acordo de Cooperação que contém um resumo das medidas adoptadas para garantir o cumprimento das condições enunciadas no n. o 6 do artigo 6. o da Directiva 94/62/CE. Essas medidas consistem no seguinte: — análise das capacidades de valorização de cada fluxo de resíduos de embalagens nos próximos anos. Essa análise é descrita em pormenor mais à frente, na alínea a) do capí- tulo II, — descrição das disposições destinadas a evitar distorções do comércio. Estas consistem numa implementação progres- siva da legislação bem como num procedimento de controlo permanente a aplicar pela Comissão Inter-Regio- nal para a Embalagem e por cada um dos Governos regio- nais, que inspeccionarão a criação das infra-estruturas de recolha necessárias. Encontra-se igualmente previsto um controlo periódico quer no contexto do procedimento de aprovação anual do orçamento dos organismos aprovados «organismes agréés») quer do procedimento de controlo da eficiência dos operadores responsáveis pela reciclagem e pela valorização. Foi efectuada uma análise dos diversos fluxos de resíduos num estudo sobre a «normalização ecológica das embalagens na Bélgica», que foi enviado à Comissão juntamente com a notifi- cação, tendo sido ulteriormente divulgado pela Comissão a todos os outros Estados-Membros. Em 14 de Outubro de 1996, ao formular comentários sobre o projecto notificado em conformidade com o procedimento previsto pela Directiva 83/189/CEE, a Comissão confirmou que a Bélgica tencionava invocar o disposto no n. o 6 do artigo 6. o da Directiva 94/62/CE. Dois Estados-Membros reagiram à Noti- ficação 96/240/B da Bélgica. Em 11 de Outubro de 1996, a França enviou um parecer pormenorizado sobre diversos aspectos do projecto notificado, mencionando nomeadamente que as taxas de reciclagem e valorização previstas no projecto de Acordo de Cooperação para 1999 exigiam que o procedi- mento previsto no n. o 6 do artigo 6. o fosse aplicado antes da adopção dos objectivos em causa. Em 14 de Outubro de 1996, a Finlândia emitiu igualmente comentários sobre a notificação, não tendo todavia feito referência à questão do disposto no n. o 6 do artigo 6. o Em 20 de Dezembro de 1997, em resposta ao parecer porme- norizado da França, a Bélgica apresentou uma análise circuns- tanciada das capacidades industriais actuais, demonstrando que as condições enunciadas no n. o 6 do artigo 6. o haviam sido cumpridas. O Acordo de Cooperação foi adoptado através de um Decreto da Região da Flandres de 21 de Janeiro de 1997, de um Decreto da Região da Valónia de 16 de Janeiro de 1997 e de uma Decisão da Região de Bruxelas de 24 de Janeiro de 1997 (todos os diplomas foram publicados no Moniteur de 5 de Março de 1997). O texto final das medidas foi comunicado à Comissão em 30 de Abril de 1997. 3. Pareceres Nos termos do n. o 6 do artigo 6. o, a Comissão deverá tomar uma decisão após verificação das medidas em cooperação com os Estados-Membros. Para esse efeito, a Comissão consultou os Estados-Membros sobre a notificação em causa no âmbito do comité instituído pelo artigo 21. o da Directiva 94/62/CE. Este procedimento de consulta foi considerado o mais adequado e nenhum Estado-Membro manifestou desacordo a este respeito. Uma primeira troca de pontos de vista teve lugar no decurso da reunião do comité de 21 de Abril de 1997. Os Estados- -Membros foram então instados a enviar à Comissão observa- ções escritas até 31 de Maio de 1997. A Áustria, a Bélgica, a Dinamarca, a França, a Irlanda, os Países Baixos e o Reino Unido apresentaram observações escritas. O assunto foi deba- tido de novo no decurso da reunião do comité de 4 de Setembro de 1997. Nenhum Estado-Membro sustentou que as medidas adoptadas pela Bélgica possam criar distorções do mercado interno ou impedir o cumprimento da directiva pelos demais Estados- -Membros. Diversos Estados-Membros manifestaram a necessidade de aprovar um procedimento específico com a Comissão, que estabeleça o tipo de informação que os Estados-Membros deverão prestar aquando da notificação de uma medida nos termos do disposto no n. o 6 do artigo 6. o Foi todavia reconhe- cida uma série de dificuldades, nomeadamente relacionadas com a avaliação das capacidades de valorização e reciclagem existentes no mercado livre internacional e com o facto de nem sempre ser possível prever se determinadas medidas terão por efeito exceder os objectivos máximos da Directiva 94/62/CE. A França considerou difícil para a Comissão e para os Estados- -Membros assumirem uma posição sobre este assunto, na ausência de uma metodologia comum para a criação da base de dados (em conformidade com o disposto no artigo 12. o da Directiva 94/62/CE), uma vez que será difícil calcular até àquele momento os objectivos alcançados. A França sugeriu, por conseguinte, aguardar até que se encontre disponível a metodo- logia comum a fim de tomar uma decisão sobre a notificação da Bélgica (1). (1) No que respeita a esta questão, estabeleceu-se que a criação de bases de dados deverá processar-se com o disposto na Decisão 97/138/CE da Comissão, a fim de garantir o cumprimento dos objectivos da directiva e o estabelecimento futuro de uma metodologia conjunta, embora isto não constitua uma condição para a confirmação de medidas no contexto do n. o 6 do artigo 6. o em conformidade L 257/22 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias 2. 10. 1999 Na reunião do comité registou-se um consenso geral quanto à necessidade de controlar permanentemente o efeito das medidas, a fim de identificar e fazer face a eventuais distorções do comércio, caso estas surjam. O Reino Unido salientou que seria útil a prestação de informação sobre aspectos econó- micos, nomeadamente níveis passados e projecções de repro- cessamento e capacidades de reprocessamento, de importações e exportações de resíduos de embalagens, bem como sobre preços históricos ao longo do tempo. Porém, verificou-se igual- mente um consenso geral quanto ao facto de, no âmbito do procedimento, os Estados-Membros que receavam que o cumprimento da directiva fosse afectado pelas medidas adop- tadas pelos demais Estados-Membros deverem desempenhar um papel fundamental. Caso uma medida que exceda os objec- tivos máximos da directiva se traduza em problemas de cumprimento para outro Estado-Membro, cabe essencialmente a este dar a conhecer esta situação para que possam ser adop- tadas contramedidas adequadas. A Comissão insta os Estados- -Membros a apresentarem imediatamente informações sobre os efeitos adversos no seu território, conforme previsto no n. o 6 do artigo 6. o, sempre que tal situação ocorra. O Reino Unido sugeriu igualmente que os efeitos de qualquer objectivo mais ambicioso deverão ser analisados no decurso da revisão prevista dos objectivos enunciados no n. o 1 do artigo 6. o, que deverá ser concluída o mais tardar até 1 de Janeiro de 2001. II. APRECIAÇÃO Atendendo ao atraso que adviria de a Comissão dever aguardar os dados em conformidade com o disposto na Decisão 97/ /138/CE da Comissão (1) e tendo em conta o facto de não ter sido registado qualquer efeito adverso no que respeita aos elementos mencionados no n. o 6 do artigo 6. o, a Comissão considera desnecessário prorrogar a presente decisão, conforme sugerido pela França. O n. o 6 do artigo 6. o da Directiva 94/62/CE permite que os Estados-Membros excedam os objectivos previstos no n. o 1, alíneas a) e b), do artigo 6. o, desde que ofereçam para esse efeito capacidades adequadas de reciclagem e valorização. As medidas devem ser adoptadas tendo em vista um nível elevado de protecção do ambiente e desde que evitem distorções do mercado interno e não impeçam o cumprimento da directiva por outros Estados-Membros. Por outro lado, não devem cons- tituir um meio arbitrário de discriminação nem provocar uma restrição dissimulada do comércio entre Estados-Membros. Nestas circunstâncias, a Bélgica solicitou uma derrogação do disposto no n. o 1, alíneas a) e b), do artigo 6. o A Comissão consultou os Estados-Membros, não tendo sido levantadas quaisquer objecções às medidas da Bélgica. a) Capacidades adequadas de valorização e reciclagem Segundo a interpretação da Comissão, este requisito não impõe aos Estados-Membros uma auto-suficiência total no que respeita à reciclagem e à valorização. Os Estados-Membros podem igualmente recorrer a capacidades existentes noutros Estados-Membros e em países terceiros, a fim de darem cumprimento aos seus objectivos de reciclagem e valorização. Este aspecto, todavia, dificulta a realização de uma quantifi- (1) JO L 52 de 22. 2. 1997, p. 22. cação rigorosa das capacidades disponíveis, já que a reciclagem tem lugar num mercado livre internacional. Este critério serve igualmente o objectivo de garantir que as medidas adoptadas num Estado-Membro não se traduzam em problemas de cumprimento da directiva para outros Estados- -Membros, pelo que deve ser considerado em conjugação com os outros critérios enunciados no n. o 6 do artigo 6. o Na prática, o cumprimento deste critério é indício de cumprimento dos critérios abaixo enunciados nas alíneas b) e c). Em particular, se os objectivos estabelecidos excedem os previstos no n. o 1 do artigo 6. o, é necessário garantir que não o fazem em detrimento dos sistemas de recolha e reciclagem de outros Estados- -Membros. No que respeita às medidas notificadas pela Bélgica, a infor- mação prestada pelo Governo belga à Comissão e aos demais Estados-Membros indicava que a excedência dos objectivos da Directiva 94/62/CE não traz como consequência qualquer perturbação do mercado dos produtos reciclados noutros Estados-Membros. Mais especificamente, a informação prestada pela Bélgica indica que em 1997 já havia sido alcançada uma taxa de reciclagem das embalagens de vidro de 55 % e que não existem problemas de capacidade para a absorção dos resíduos de embalagens de vidro castanho e verde delas resultantes. As capacidades de reciclagem são garantidas pela existência na Bélgica de uma instalação com capacidade para reciclar 160 000 toneladas de vidro por ano e de cinco estações de tratamento que produzem material secundário que é reclamado pelas empresas de reciclagem belgas e estrangeiras. O vidro branco é exportado para compradores estrangeiros deste tipo de resíduos. De igual modo, não existem problemas de capacidade para as embalagens de metal, atendendo a que 3,5 milhões de tone- ladas de metais ferrosos são consumidas anualmente na Bélgica pela indústria siderúrgica e que 1,27 milhões de toneladas desses materiais são importadas. No que respeita aos metais não ferrosos, a Bélgica possui uma capacidade que excede 500 000 toneladas/ano. No que se refere à reciclagem mecânica dos materiais sintéticos, as autoridades belgas mencionam a existência de diversas empresas que, globalmente, já garantiam em 1997 a reciclagem de 50 000 toneladas de materiais por ano. O número de opera- dores económicos neste sector aponta para um mercado que se pode ainda expandir, nomeadamente nos segmentos das obras de manutenção das estradas, dos serviços públicos e dos canos de esgoto. A Bélgica prevê atingir uma taxa de reciclagem mecânica de 15 % para os resíduos de embalagens de plástico, destinando a fracção remanescente aos incineradores de resí- duos urbanos e fornos de cimento. O aproveitamento de energia em fornos de cimento englobou 10 000 toneladas de resíduos de plásticos em 1997, embora a capacidade de valori- zação possa ser aumentada até 60 000 a 80 000 toneladas por ano. Existem igualmente capacidades de valorização suficientes nos incineradores de resíduos urbanos equipados com disposi- tivos de recuperação do calor e nas instalações de produção de aço. Em 1997, já existia uma capacidade de reciclagem do papel e do cartão superior a um milhão de toneladas por ano. Este sector necessita de importar desperdícios de papel para ser rentável, pelo que não apresenta problemas de capacidade de reciclagem. 2. 10. 1999 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias L 257/23 A Comissão considera que a Bélgica oferece capacidades adequadas de valorização e reciclagem. a informação obtida não é indicativa de qualquer discriminação arbitrária. b) Distorções potenciais do mercado interno e) Ausência de restrição dissimulada do comércio entre Estados- A Comissão apreciou as medidas notificadas pela Bélgica e considera que as taxas de reciclagem e valorização e o sistema de recolha imposto pela legislação aos operadores não parecem causar, actualmente, distorções do mercado interno. A presente decisão não prejudica a aplicação plena da legislação comuni- tária, nomeadamente no que respeita à livre circulação de mercadorias. A consulta dos restantes Estados-Membros revelou que nenhum deles considera que a medida da Bélgica possa conduzir a distorções do mercado. As autoridades belgas afirmam que tais riscos não existem tendo em conta a dimensão reduzida do mercado belga e a aplicação progressiva das medidas notificadas. Neste contexto, é igualmente criado um organismo de controlo. A Comissão não dispõe de quaisquer outros elementos que revelem que os objectivos de reciclagem e valorização da Bélgica possam conduzir a distorções arbitrárias do mercado. c) Ausência de obstáculos ao cumprimento da directiva por outros Estados-Membros O objectivo deste critério é evitar que as capacidades de reci- clagem e valorização dos Estados-Membros se esgotem com a recolha de resíduos de embalagens noutros Estados-Membros. Isto é especialmente importante para os Estados-Membros que ainda não deram início à reciclagem de resíduos de embalagens em vasta escala e cuja infra-estrutura de recolha ainda deve ser criada ou completada. feita, essencialmente, A apreciação das medidas notificadas à luz deste critério deverá tendo em conta o parecer dos ser Estados-Membros cujo cumprimento dos objectivos da direc- tiva possa ser afectado por medidas introduzidas noutros Estados-Membros. Nenhum Estado-Membro manifestou receio de que o cumprimento da directiva possa ser afectado pelas medidas notificadas pela Bélgica. A Comissão não tem conheci- mento nem foi informada de qualquer problema de cumpri- mento provocado a outros Estados-Membros pelas medidas da Bélgica. Ao avaliar se a excedência do objectivo de reciclagem pela Bélgica poderá gerar a exploração de capacidades de valori- zação ou reciclagem noutros Estados-Membros, provocando assim potenciais problemas de conformidade de outros Estados-Membros com os objectivos da directiva, a Comissão tem igualmente em conta o facto de a Bélgica apenas produzir cerca de 3 % dos resíduos de embalagens produzidos na Comu- nidade. Consequentemente, na opinião da Comissão, não existe risco real de esta situação provocar problemas de cumprimento dos objectivos da Directiva 94/62/CE a outros Estados- -Membros. d) Ausência de meios arbitrários de discriminação As medidas da Bélgica são indistintamente aplicáveis a todos os resíduos de embalagens, quer resultantes de produtos nacionais quer importados. A Comissão consultou os Estados-Membros e -Membros Este conceito refere-se a eventuais restrições das importações de produtos de outros Estados-Membros e à protecção-indi- recta da produção nacional. Os resíduos são bens que são abrangidos pelo âmbito de aplicação dos artigos 28. o a 30. o do Tratado, pelo que as medidas adoptadas no domínio da gestão de resíduos podem igualmente, em determinadas circunstân- cias, restringir o comércio ou proteger a produção nacional. A Comissão deve por conseguinte avaliar se se evitam efeitos indesejados ao estabelecer objectivos que impedem qualquer favoritismo indirecto em relação à produção ou distribuição nacionais. Porém, o conteúdo das medidas notificadas pela Bélgica e a aplicação respectiva não parecem permitir concluir que estas provocam qualquer restrição do comércio. III. CONCLUSÃO À luz da informação prestada pela Bélgica e dos resultados da consulta dos Estados-Membros descrita nas considerações supracitadas, a Comissão conclui que as medidas notificadas pela Bélgica nos termos do n. o 6 do artigo 6. o da Directiva 94/62/CE devem ser confirmadas, na medida em que se veri- ficou que: — existem capacidades adequadas de valorização e reciclagem na Bélgica, — as medidas não conduzem a distorções do mercado interno, — as medidas não impedem o cumprimento da directiva por outros Estados-Membros, — as medidas não constituem um meio arbitrário de discrimi- nação, — as medidas não constituem uma restrição dissimulada do comércio entre Estados-Membros, ADOPTOU A PRESENTE DECISÃO: Artigo 1. o As medidas notificadas pela Bélgica que excedem o objectivo máximo de valorização e reciclagem previsto respectivamente no n. o 1, alíneas a) e b), do artigo 6. o da Directiva 94/62/CE são confirmadas pela presente decisão. O Reino da Bélgica é o destinatário da presente decisão. Artigo 2. o Feito em Bruxelas, em 15 de Setembro de 1999. Pela Comissão Ritt BJERREGAARD Membro da Comissão


title: Id-Deċiżjoni tal-Kummissjoni tal-15 ta’ Settembru 1999 li temenda d-Deċiżjoni 1999/507/KE dwar ċerti miżuri protettivi rigward ċerti friefet-il-lejl tal-frott, klieb u qtates ġejjin mill-Malasja (Peniżola) u l-Awstralja (notifikata bid-dokument numru C(1999) 2975)Test b’rilevanza għaż-ŻEE

eurovoc_concepts:
Australia
Malaysia
animal disease
domestic animal
health control
import

text: 308 MT Il-Ġurnal Uffiċjali ta' l-Unjoni Ewropea 03/Vol. 26 31999D0643 L 255/38 IL-ĠURNAL UFFIĊJALI TAL-KOMUNITAJIET EWROPEJ 30. 9. 1999 ID-DEĊIŻJONI TAL-KUMMISSJONI tal-15 ta’ Settembru 1999 li temenda d-Deċiżjoni 1999/507/KE dwar ċerti miżuri protettivi rigward ċerti friefet-il-lejl tal- frott, klieb u qtates ġejjin mill-Malasja (Peniżola) u l-Awstralja (notifikata bid-dokument numru C(1999) 2975) (Test b’rilevanza għaż-ŻEE) (1999/643/KE) IL-KUMMISSJONI TAL-KOMUNITAJIET EWROPEJ, ADOTTAT DIN ID-DEĊIŻJONI: L-Artikolu 1 It-tieni parti tal-paragrafu 2 ta’ 1999/507/KE hi emendata kif ġej: 1. Il-kliem “test IgM u IgG ELISA” jinbidlu bil-kliem “test ta’ l-Artikolu 3 tad-Deċiżjoni newtralizzazjoni serum”. 2. Il-kliem “10t ijiem” jinbidlu bil-kliem “14-il jum”. L-Artikolu 2 L-Istati Membri għandhom jemendaw il-miżuri japplikaw rigward l-Awstralja biex iġibuhom jaqblu ma’ din id-Deċiżjoni. Huma għandhom jinfurmaw b’dan lill-Kummissjoni. li Din id-Deċiżjoni hija indirizzata lill-Istati Membri. L-Artikolu 3 Magħmula fi Brussel, fil-15 ta’ Settembru 1999. Għall-Kummissjoni Franz FISCHLER Membru tal-Kummissjoni li kkunsidrat Wara Ewropea, it-Trattat li jistabbilixxi l-Komunità Wara li kkunsidrat id-Direttiva tal-Kunsill 91/496/KEE tal-15 ta’ Lulju 1991 li tistabbilixxi l-prinċipji li jmexxu l-organizzazzjoni ta’ kontrolli veterinarji fuq annimali li jidħlu fil-Komunità minn pajjiżi terzi u li temenda d-Direttivi 89/662/KEE, 90/425/KEE u 90/675/KEE (1), kif emendati l-aħħar mid-Direttiva 96/43/KE (2), u partikolarment l-Artikolu 18(7) tagħha, (1) bid-Deċiżjoni 1999/507/KE (3) Billi il-Kummissjoni adottat miżuri protettivi rigward ċerti friefet-il-lejl tal- frott, klieb u qtates ġejjin mill-Malasja (Peniżola) u l- Awstralja rigward mard Nipah u Hendra rispettivament; testijiet għal qtates importati mill- billi Awstralja jridu jinbidlu biex jippermettu l-użu ta’ testijiet dijanjostiċi validati biex jinstabu antikorpi kontra l-virus tal-marda Hendra; r-rikjesti ta’ (2) Billi din id-Deciżjoni taqbel ma’ Veterinarju Permanenti, l-opinjoni tal-Kumitat (1) ĠU L 268, ta’ l-24. 9. 1991, p. 56. (2) ĠU L 162, ta’ l-1. 7. 1996, p. 1. (3) ĠU L 194, tas-27. 7. 1999, p. 66


title: Kommissionens forordning (EF) nr. 1962/1999 af 15. september 1999 om fastsættelse af de repræsentative priser og størrelsen af tillægsimporttolden for melasse i sektoren for sukker

eurovoc_concepts:
CCT duties
import
molasses
representative price

formats: pdf print

text: 16. 9. 1999 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 244/7 KOMMISSIONENS FORORDNING (EF) Nr. 1962/1999 af 15. september 1999 om fastsættelse af de repræsentative priser og størrelsen af tillægsimporttolden for melasse i sektoren for sukker KOMMISSIONEN FOR DE EUROPÆISKE FÆLLESSKABER HAR — under henvisning til traktaten om oprettelse af Det Europæiske Fællesskab, under henvisning til Rådets forordning (EØF) nr. 1785/81 af juni 1981 om den fælles markedsordning for sukker (1), 30. senest ændret ved Kommissionens forordning (EF) nr. 1148/ 98 (2), under henvisning til Kommissionens forordning (EF) nr. 1422/ 95 af 23. juni 1995 om gennemførelsesbestemmelser for import af melasse inden for sektoren for sukker og om forordning (EØF) nr. 785/68 (3), særlig artikel ændring af 1, stk. 2 og artikel 3, stk. 1, og ud fra følgende betragtninger: (1) (2) (3) I forordning (EF) nr. 1422/95 fastsættes, at cif-prisen ved import af melasse, i det følgende benævnt »den repræ- sentative pris«, i overensstemmelse med Kommissionens forordning (EØF) nr. 785/68 (4); denne pris fastsættes for den standardkvalitet, der er defineret i artikel 1 i nævnte forordning; fastsættes den repræsentative pris for melasse beregnes for et EF- grænseovergangssted, som er Amsterdam; denne pris skal beregnes på grundlag af de gunstigste købsmulig- heder på verdensmarkedet, som konstateres på grundlag af noteringer eller priser på dette marked, der er justeret under hensyntagen til eventuelle kvalitetsforskelle i forhold til standardkvaliteten for melasse blev defineret ved forordning (EØF) nr. 785/68; standardkvaliteten; skal der tages hensyn til ved konstateringen af de gunstigste købsmuligheder på verdensmarkedet samtlige oplysninger om tilbud på verdensmarkedet, om konsta- terede priser på vigtige markeder i tredjelande samt om købekontrakter indgået i den internationale samhandel, som Kommissionen har fået kendskab til enten gennem medlemsstaterne eller på eget initiativ; ved denne konstatering kan et gennemsnit af flere priser lægges til grund i henhold til artikel 7 i forordning (EØF) nr. 785/68 på betingelse af, at dette gennemsnit kan anses som repræsentativt for markedets faktiske tendens; (4) der skal ikke tages hensyn til oplysningerne, når det ikke drejer sig om produkter af sund og sædvanlig handels- tilbuddet nævnte pris kun kvalitet, eller når den i vedrører en ringe mængde, der ikke er repræsentativ for markedet; der skal heller ikke tages hensyn til tilbuds- priser, som ikke kan anses for repræsentative for marke- dets faktiske udvikling; for at opnå sammenlignelige oplysninger vedrørende melasse af standardkvalitet skal priserne alt efter kvali- teten af den tilbudte melasse forhøjes eller nedsættes i det omfang, der følger af anvendelsen af artikel 6 i forordning (EØF) nr. 785/68; undtagelsesvis kan en repræsentativ pris i et begrænset tidsrum opretholdes på uændret niveau, når den tilbuds- pris, der har tjent som grundlag for den foregående konstatering af den repræsentative pris, ikke er kommet til Kommissionens kendskab, og de foreliggende tilbuds- priser, som ikke synes at være tilstrækkeligt repræsenta- tive for markedets faktiske tendens, ville føre til pludse- lige og væsentlige ændringer i den repræsentative pris; når der eksisterer en forskel mellem udløsningsprisen for det pågældende produkt og den repræsentative pris, bør der fastsættes tillægsimporttold på betingelserne i artikel 3 i forordning (EF) nr. 1422/95; såfremt importtolden suspenderes i medfør af artikel 5 i forordning (EF) nr. 1422/95, bør der fastsættes særlige beløb for denne told; anvendelse af disse bestemmelser giver anledning til at fastsætte de repræsentative priser og tillægsimporttolden for de pågældende produkter som anført i bilaget til nærværende forordning; de i denne forordning fastsatte foranstaltninger er i over- ensstemmelse med udtalelse fra Forvaltningskomitéen for Sukker — (5) (6) (7) (8) (9) UDSTEDT FØLGENDE FORORDNING: Artikel 1 De repræsentative priser og tillægstolden ved import af de i artikel 1 i forordning (EF) nr. 1422/95 omhandlede produkter fastsættes som angivet i bilaget. (1) EFT L 177 af 1. 7. 1981, s. 4. (2) EFT L 159 af 3. 6. 1998, s. 38. (3) EFT L 141 af 24. 6. 1995, s. 12. (4) EFT L 145 af 27. 6. 1968, s. 12. Artikel 2 Denne forordning træder i kraft den 16. september 1999. L 244/8 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 16. 9. 1999 Denne medlemsstat. forordning er bindende i alle enkeltheder og gælder umiddelbart i hver Udfærdiget i Bruxelles, den 15. september 1999. På Kommissionens vegne Franz FISCHLER Medlem af Kommissionen til forordning om fastsættelse af de repræsentative priser og størrelsen af tillægsimporttolden for melasse i sektoren for sukker BILAG KN-kode Repræsentativ pris pr. 100 kg netto af det pågældende produkt Tillægstold pr. 100 kg netto af det pågældende produkt (EUR) Told, der skal opkræves ved import som følge af suspension, jf. artikel 5 i forordning (EF) nr. 1422/95, pr. 100 kg netto af det pågældende produkt (2) 1703 10 00 (1) 1703 90 00 (1) 6,24 7,59 0,26 0,00 — — (1) Fastsættelse for standardkvaliteten som defineret i artikel 1 i forordning (EØF) nr. 785/68, som ændret. (2) Dette beløb erstatter i overensstemmelse med artikel 5 i forordning (EF) nr. 1422/95 toldsatsen i den fælles toldtarif fastsat for disse produkter


title: Regionsudvalgets udtalelse om «Kommissionens rapport til Det Europæiske Råd «Bedre lovgivning 1998. Et fælles ansvar»»

text: 23. 12. 1999 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende C 374/11 Regionsudvalget støtter også forslaget om, at finanskontrollen skal varetages af Kommissionens finansinspektør, så man sikrer et uafhængigt og ensartet system. Bruxelles, den 15. september 1999. Manfred DAMMEYER Formand for Regionsudvalget Regionsudvalgets udtalelse om »Kommissionens rapport til Det Europæiske Råd “Bedre lovgiv- ning 1998. Et fælles ansvar”« (1999/C 374/04) REGIONSUDVALGET har — under henvisning til EF-traktaten, især artikel 5, under henvisning til Amsterdam-traktaten, især protokol nr. 7 om anvendelse af nærhedsprincippet og proportionalitetsprincippet samt erklæring nr. 39 om kvaliteten af EF-lovgivningens affattelse, under henvisning til konklusionerne fra Det Europæiske Råds møde i Wien den 11. -12. December 1998, ifølge hvilke Kommissionens kommende rapport »Bedre lovgivning« skal foreligge i tilpas god tid til, at grundige drøftelser kan finde sted, bl. a. i Regionsudvalget, under henvisning til Kommissionens rapport til Det Europæiske Råd »Bedre lovgivning 1998. Et fælles ansvar« KOM(1998) 715 endelig udg. , under henvisning til Europa-Parlamentets beslutning om Kommissionens rapport til Rådet »Bedre lovgivning 1997«, der blev vedtaget den 18. december 1998, under henvisning til præsidiets beslutning af 10. marts 1999 om at afgive udtalelse herom i henhold til EF-traktatens artikel 198 C, stk. 4, og henvise det forberedende arbejde til Underudvalget for Institutionelle Anliggender, under henvisning til Regionsudvalgets udtalelse af 11. marts 1999 om subsidiaritetsprincippet, »For en veritabel subsidiaritetskultur! En appel fra Regionsudvalget« (CdR 302/98 fin) (1), under henvisning til forslag til Regionsudvalgets udtalelse (CdR 50/99 rev. 1), som blev vedtaget af Underudvalget for Institutionelle Anliggender den 27. april 1999 med Mercedes Bresso som ordfører, og på baggrund af nærhedsprincippet, der blev indført med Maastricht-traktaten i 1992 (den nye artikel 5 i EF-traktaten), er et dynamisk princip af forfatningsmæssig karakter, som skal sikre, at beslutningerne træffes så tæt på EU-borgerne som muligt; (1) EFT C 198 af 14. 7. 1999, s. 73. C 374/12 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 23. 12. 1999 og på baggrund af nærhedsprincippet, som fastlagt i traktaterne og protokol nr. 7, der er vedføjet Amsterdam-traktaten, vedrører de områder, hvor EU ikke har enekompetence; dette princip danner rettesnor for udøvelsen af EU’s kompetence under overholdelse af EU-retten og ligevægten mellem institutionerne; og på baggrund af overholdelsen af nærhedsprincippet er i dag vigtigere end nogensinde, fordi der nu skal opbygges og befæstes et bredere unionsborgerskab — på den 30. plenarforsamling den 15. -16. september 1999 (mødet den 15. september) enstemmigt vedtaget følgende udtalelse. 1. Indledning Den rapport om anvendelse af nærhedsprincippet, som 1. 1. Kommissionen hvert år siden 1992 har forelagt for Det Europæiske Råd, blev udvidet i 1995. Siden da har Kommissio- nen i den samme rapport gjort rede for sine initiativer til forbedring af fællesskabslovgivningen, både hvad angår anvendelsen af nærheds- og proportionalitetsprincippet og problemerne med retsakternes redaktionelle kvalitet og udbre- delse af kendskabet til dem. 1. 2. Kommissionen mener, at der efter indføjelsen af nær- heds- og proportionalitetsprincippet i den nye artikel 5 i EF-traktaten og vedføjelsen af den nævnte protokol 7 som bilag til Amsterdam-traktaten foreligger ganske klare regler for anvendelsen af disse principper. Kommissionen følger disse regler uden at afvente ratifikationen af den nævnte protokol. 1. 3. I løbet af 1998 har Kommissionen konstant bestræbt sig på at forbedre lovgivningen, og den mener selv, at arbejdet har »båret frugt« i form af konkrete resultater. Det samlede antal forslag er faldet, Kommissionen har under udøvelsen af sin initiativret koncentreret sig om de mål, der står øverst på den politiske dagsorden, og har i den forbindelse hørt de berørte parter blandt andet gennem fremlæggelse af hvidbøger, grønbøger og meddelelser, og bestræbt sig på at udarbejde retsakter, der er så klare, enkle og let tilgængelige som muligt. 1. 4. Efter vedtagelsen af protokol nr. 7 om nærheds- og proportionalitetsprincippet og erklæring nr. 39 om kvaliteten af EF-lovgivningens affattelse, der begge er knyttet som bilag til Amsterdam-traktaten, er den politiske interesse for lovgivningsprocessen steget kraftigt. Det Europæiske Råd understregede på sit møde i Cardiff i juni 1998 og på det uformelle møde i Pörtschach i oktober 1998 nærhedsprincip- pets afgørende betydning for styrkelsen af EU’s demokratiske legitimitet. institutioner har over for borgerne. Dette ansvar gælder også medlemsstaterne, der må gøre en større indsats, dels for at forenkle deres nationale lovgivning, dels for at omsætte EU-direktiverne korrekt og til tiden. 1. 6. Hvis bestræbelserne på en bedre lovgivning skal vinde genklang på alle niveauer, er det desuden absolut nødvendigt med en informations- og kommunikationsindsats, der er rettet mod borgerne, og som udnytter alle de muligheder, der ligger i den nye teknologi. 1. 7. Alle aktører i EU’s lovgivningsproces bør gå sammen om en oplysningsindsats for at forklare, »hvem der gør hvad i EU«, så borgerne kan indse nytten af en indsats på EU-plan. Folkelig opbakning bag den europæiske integrationsproces forudsætter gennemsigtighed mht. beføjelser og mulighed for at placere ansvaret. 2. Generelle bemærkninger 2. 1. En banebrydende udtalelse 2. 1. 1. I konklusionerne fra Det Europæiske Råds møde i Wien den 11. -12. december 1998 påpeges det, at Kommissio- nens kommende rapporter om »Bedre lovgivning« skal forelig- ge i tilpas god tid til, at grundige drøftelser kan finde sted, bl. a. i Regionsudvalget. Derfor har Regionsudvalget nu for første gang behandlet rapporten »Bedre lovgivning«, som Kommissio- nen hvert år fremlægger for Det Europæiske Råd. 2. 1. 2. Regionsudvalget understreger betydningen af denne udtalelse, der er banebrydende i den forstand, at den bliver forløber for den kommende høringsprocedure om den årlige rapport om nærhedsprincippet, der bebudes i konklusionerne fra Wien. Bedre lovgivning er en opgave, der påhviler alle EU’s 1. 5. lovgivende myndigheder, et fælles ansvar — det understreges også i selve titlen på Kommissionens rapport — som alle Nærheds- og proportionalitetsprincippet danner i 2. 1. 3. dag grundlaget for al lovgivning i EU på de områder, hvor EU ikke har enekompetence. 23. 12. 1999 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende C 374/13 2. 1. 4. I sin udtalelse om nærhedsprincippet »For en veritabel subsidiaritetskultur! En appel fra Regionsudvalget« af 11. marts 1999 (1) anføres det, at Regionsudvalget siden sin oprettelse har haft gennemførelsen af nærhedsprincippet som et af sine prioriterede mål. Regionsudvalget er således altid gået ind for stærke EU-institutioner, der samtidig arbejder hurtigt og effektivt og koncentrerer sig om de opgaver, som ikke kan løses effektivt på de andre myndighedsniveauer, der er direkte ansvarlige over for borgerne. 2. 1. 5. Det forekom derfor helt ulogisk, at det udvalg, hvori repræsentanterne for de lokale myndigheder har sæde, og som derfor er nærhedsprincippets naturlige vogter, ikke blev anmodet om at fremsætte sine egne kommentarer til rapporten om en lovgivning, som netop er baseret på dette princip, også hvad angår dens anvendelse. 2. 1. 6. anomali i EU’s høringsprocedure nu er elimineret. Regionsudvalget glæder sig derfor over, at denne 2. 2. Nærheds- og proportionalitetsprincippet 2. 2. 1. Kommissionen beskriver i sin rapport »Bedre lovgiv- ning 1998. Et fælles ansvar« de »klare og kodificerede princip- per«, som nærheds- og proportionalitetsprincippet er baseret på, idet den først forklarer, hvad nærhedsprincippet ikke er. 2. 2. 2. Det understreges dog, at disse principper skal kunne tilpasses udviklingen, og at EU’s beføjelser derfor ikke bør fastlægges udtømmende. Tværtimod skal de gøres mere dyna- miske, ved at EU handler eller undlader at handle på et velbegrundet og detaljeret grundlag med hensyn til arten og omfanget af EU’s indsats. Regionsudvalget er enig med Kommissionen i, at 2. 2. 3. nærhedsprincippet har en dynamisk karakter, forstået på den måde, at EU kan øge eller reducere sin indsats, når omstændighederne kræver det, men altid inden for de mål og beføjelser, der er fastsat i traktaterne. I den forbindelse mener Regionsudvalget, at der snarest muligt må indledes en debat om kompetencefordelingen for at fremme udviklingen af regionernes og kommunernes spille- rum, og opfordrer til, at spørgsmålet behandles på den næste regeringskonference. 2. 2. 4. Regionsudvalget betragter nærhedsprincippet som en rettesnor for relationerne mellem EU, medlemsstaterne og de regionale og lokale myndigheder. Derfor burde definitionen i artikel 5 omfatte forbindelserne mellem EU, medlemsstaterne og de regionale og lokale myndigheder, uden dog at gribe ind (1) EFT C 198 af 14. 7. 1999, s. 73. i forholdet mellem lokale, regionale og nationale myndigheder, som er fastlagt i de respektive forfatninger. 2. 2. 5. Traktaten foreskriver dog, at beslutningerne skal træffes på det niveau, der er så tæt på borgerne som muligt, hvilket ikke nødvendigvis er det nationale niveau. Dermed sættes der lighedstegn mellem subsidiaritetsprincippet og følger, at principperne om nærhed og effektivitet, hvoraf nærhedsprincippet også gælder for forbindelserne med de lokale myndigheder. Dette indebærer, at medlemsstaterne skal overlade opgaver og beslutninger, som kan varetages til de henholdsvis træffes mere effektivt på lokalt plan, regionale og lokale myndigheder. 2. 2. 6. Regionsudvalget henleder opmærksomheden på, at det selv flere gange har krævet retlige og politiske garantier for en fuld gennemførelse af nærhedsprincippet i forbindelse med traktatændringer. Dette krav er dog aldrig blevet imødekom- met, heller ikke i Amsterdam-traktaten. Efter Regionsudvalgets mening ville en sådan traktat- 2. 2. 7. fæstelse af de lokale myndigheders rolle desuden give sikkerhed for, at medlemsstaterne ikke falder for fristelsen til at benytte nærhedsprincippet som alibi for en renationalisering af Fælles- skabets politikker. 2. 2. 8. Regionsudvalget mener, at principperne om nærhed og effektivitet kan tilgodeses gennem en ny definition af EU’s beføjelser, som tillader en fordeling af ansvarsområderne eller en anerkendelse af fælles ansvarsområder ikke blot mellem det fælleseuropæiske og det nationale niveau, men mellem flere niveauer. Det niveau, som giver størst mulighed for effektiv beslutningstagning og for inddragelse af borgerne, bør fore- trækkes. Der skal således tages hensyn til, at den administrative del af fællesskabsretten henhører under medlemsstaterne i overensstemmelse med deres forfatningsmæssige bestem- melser. Det er selve udøvelsen af de beføjelser, der er fordelt på og deles af alle, der skal analyseres for at garantere konsekvens og for at videreudvikle subsidiariteten. 2. 2. 9. Regionsudvalget er af den faste overbevisning, at nøje overholdelse af nærhedsprincippet i dag er vigtigere end nogensinde, fordi det nu gælder om at opbygge og befæste et bredere unionsborgerskab. 2. 2. 10. Regionsudvalget understreger endvidere, at solidari- tet på europæisk plan er en grundlæggende faktor i den europæiske samfundsmodel og et supplement til nærhedsprin- cippet. 3. Særlige bemærkninger 3. 1. Regionsudvalget påpeger, at behandlingen af nærheds- og proportionalitetsprincippet og problemerne med retsakter- nes redaktionelle kvalitet i én og samme rapport vanskeliggør en grundig analyse og drøftelse af de to aspekter, som er meget forskellige, men dog lige vigtige for en tilnærmelse af Den Europæiske Union til borgerne. C 374/14 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 23. 12. 1999 3. 2. Regionsudvalget værdsætter Kommissionens bestræ- belser på at overholde nærhedsprincippet under udøvelsen af sine lovgivnings- og reguleringsbeføjelser. Den har f. eks. trukket mange af sine forslag tilbage og reduceret antallet af nye forslag. Kommissionen bør koncentrere sig om de egentlige europæiske spørgsmål, som traktaterne har pålagt den at behandle, og afholde sig fra at udstikke regler for områder, som ligger inden for regionernes eller kommunernes kompe- tence, og som klart behandles bedst på de myndighedsniveauer, der er tættest på borgerne. 3. 3. EU’s beslutninger bør udarbejdes på en måde, der giver størst mulig margen for medlemsstaternes, regionernes og kommunernes beslutninger. Regionsudvalget understreger der- for, at lovgivningen på EU-plan så vidt muligt bør begrænses til rammelovgivning, der fastlægger fælles mål, men overlader det til de lavere myndighedsniveauer at fastsætte de nærmere bestemmelser. En alt for detaljeret harmonisering på EU-plan kan således få mærkbare følgevirkninger for de lokale og regionale myndigheder, både når det gælder deres udøvelse af beføjelser og deres muligheder for at tilpasse sig. Regionsudvalget erindrer i denne forbindelse om udtalelsen om Eurotraining for regionale og lokale myndigheder i EU (1). I denne udtalelse opfordrer Regionsudvalget Kommissionen til at etablere et program, som netop skal sikre, at regionale og lokale politikere og embedsmænd efteruddannes, så de er i stand til at påtage sig informationsforpligtigelsen. 3. 8. Regionsudvalget bifalder Kommissionens intention om at skabe en bred, åben og konstruktiv dialog med de grupper, der direkte berøres af EU’s lovgivning, men beklager, at de regionale og lokale myndigheder ikke nævnes i listen over partnere til trods for den nøglerolle, disse forvaltningsled spiller i den europæiske dagligdag. Regionsudvalget mener, at det ligger i sagens natur, at det selv og de regionale og lokale myndigheders officielle organisationer bør høres om alle større problemstillinger, der berører det og de borgere, det repræsenterer. 3. 9. Regionsudvalget noterer sig derfor med stor interesse de fælles retningslinjer for kvaliteten af lovgivningens affat- telse (2). 3. 4. I denne forbindelse er det vigtigt at prioritere rammedi- rektiver over forordninger, idet førstnævnte giver de nationale og lokale myndigheder mulighed for at udvælge de instrumen- ter, som i den givne situation er bedst egnede til at opfylde de mål, der er fastsat på EU-plan. Regionsudvalget værdsætter de initiativer til foren- 3. 10. kling af lovgivningen, der er truffet efter Det Europæiske Råds møde i Edinburgh såsom SLIM-programmet og BEST- taskforcen, men mener, at der i samarbejde med medlemssta- terne bør gøres en yderligere indsats for at gøre hurtige fremskridt på dette område. 3. 5. Regionsudvalget mener, at terminologien i EU’s retsak- ter bør revideres, og at der bør opstilles en hierarkisk oversigt over i Europa- Parlamentets beslutning om rapporten »Bedre lovgivning 1997« af 18. december 1998. forskrifterne, hvilket også understreges 3. 6. Med hensyn til retsakternes redaktionelle kvalitet påpe- ger Regionsudvalget, at dette problem berører regionerne og de lokale myndigheder i to henseender, idet de som adressat i bestemte tilfælde har kompetence til at gennemføre retsakterne og også har til opgave at informere de lavere myndighedsni- veauer og borgerne herom. 3. 7. Grønbogen om information i den offentlige sektor i informationssamfundet understreger vigtigheden af, at borger- ne har adgang til information, og den offentlige sektors rolle i den forbindelse. De lokale myndigheder skal i stigende grad sikre almen adgang til information for at leve op til borgernes krav om at vide mere om EU, hvilket også fremgår af de opinionsundersøgelser, som »Eurobarometer« har foretaget. 3. 11. Regionsudvalget opfordrer endvidere Kommissionen til at fremskynde arbejdet med kodificering og konsolidering mest muligt og især gøre alt, hvad der står i dens magt, for snarest muligt at realisere sin egen ide om indgåelse af en interinstitutionel aftale om omarbejdning af lovteksterne. En sådan omarbejdning er ofte nødvendig for at gøre EU- bestemmelserne læselige. 3. 12. Med hensyn til udnyttelsen af mulighederne i de nye informationsteknologier påpeger Regionsudvalget, at der snart vil være behov for en udbygning af det tekniske udstyr på dette område. Som Kommissionen påviser i sin rapport, er den overordentligt nyttige EUROPA-server efterhånden så overbe- lastet på grund af det meget store antal konsultationer, at det næsten er umuligt inden for rimelig tid at få adgang til den med det tekniske udstyr, som borgerne normalt råder over. Disse problemer præger også visse databanker, hvortil der er adgang mod betaling af et gebyr. På den anden side bør gebyret for adgang til disse databanker ikke overskride kostprisen. 3. 13. Regionsudvalget opfordrer Kommissionen til at ud- bygge disse instrumenter for at imødekomme det behov, som stadig flere borger har for at komme i kontakt med EU via EUROPA-serveren. Regionsudvalget mener, at kommissionsdokumenterne fremo- ver bør tage hensyn til, at regionerne og de lokale myndigheder spiller en stadig større rolle som formidlere af information om EU. (1) CdR 404/98 fin — EFT C 198 af 14. 7. 1999, s. 68. (2) EFT C 73 af 17. 3. 1999. 23. 12. 1999 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende C 374/15 Regionsudvalget understreger 3. 14. endvidere, at EU- institutionernes valg af teknologi bør foretages under overhol- delse af reglerne om fri konkurrence, og at alle borgere bør sikres adgang hertil, uanset hvilket edb-system de anvender. 3. 15. Det påpeges også, at der må gøres en større indsats for at udbygge informationsnettene i samarbejde med de lokale myndigheder, således som det allerede sker i mange tilfælde. Disse net bør i større omfang benyttes til publikationer og gennemførelse af informationskampagner. formidling af 3. 16. Regionsudvalget er enig med Kommissionen i, at et samarbejde mellem institutionerne er nødvendigt for at nå målet om bedre lovgivning, men vil dog understrege, at målet kun kan nås gennem en revision af lovgivningsprocessen i EU samt en klar fordeling af beføjelserne mellem institutionerne. Bruxelles, den 15. september 1999. Manfred DAMMEYER Formand for Regionsudvalget Regionsudvalgets udtalelse om »De institutionelle aspekter af udvidelsen — Lokal- og regionalsty- re i Europa« (1999/C 374/05) REGIONSUDVALGET har — under henvisning til præsidiets beslutning af 15. juli 1998 om i henhold til EF-traktatens artikel 198 C, stk. 4, at fremlægge udtalelse om lokal- og regionalstyre i EU og overdrage til Underudvalget for Institutionelle Anliggender at udarbejde forslag til udtalelse, under henvisning til forslag til udtalelse (CdR 52/99 rev. 2) fra Underudvalget for Institutionelle Anliggender vedtaget den 6. juli 1999 (ordførere: Lord Hanningfield of Chelmsford og Marian Louppen- Laurant) — på den 30. plenarforsamling den 15. -16. september 1999 (mødet den 15. september) vedtaget følgende udtalelse. 1. Indledning Den forestående optagelse af nye medlemslande bliver den mest omfattende udvidelse i Den Europæiske Unions historie såvel med hensyn til antallet af nye medlemsstater som med hensyn til befolkningstallet. Det erkendes i almindelighed, at de strukturer, der for fyrre år siden blev skabt til et økonomisk fællesskab på seks lande, ikke længere passer til en union af femten lande, for ikke at tale om tyve eller flere. Nylige begivenheder viser klart, at der er påtrængende behov for en radikal revision af EU’s institutioner og forvaltning samt for mere demokrati og gennemsigtighed. Desuden er det nuværende EU meget tættere sammenvævet, end De Europæiske Fællesskaber var for fyrre år siden. Unionen er ikke længere en forening af hovedstæder, men er blevet et regionernes og kommunernes Europa. Oprettelsen af Regions- udvalget er den endelige anerkendelse af dette forhold. Regio- ner og byer kan betragtes som konstituerende dele af Unionen, og de spiller en afgørende rolle i Den Europæiske Unions vedvarende udviklingsproces. Den næste regeringskonference må føre til en demokratisk, decentraliseret og effektiv Europæisk Union med institutioner, der er vel rustede til at tjene over 500 millioner europæiske borgeres behov i det 21. århundrede. Yderligere udvidelse af EU er sandsynlig, hvorfor der klart er behov for at revidere de forskellige EU-institutioners roller, herunder Regionsudvalgets. Nærværende udtalelse beskæftiger sig med udvidelsens 1. 1. institutionelle aspekter for så vidt Regionsudvalget angår. Den vil gå nærmere ind på to overordnede problemområder: — Udvidelsens direkte virkninger for Regionsudvalgets ar- bejdsmåde,


title: SCHRIFTLICHE ANFRAGE E-1614/99 von Marianne Thyssen (PPE-DE) an die Kommission. Europäische PCB-Norm.

eurovoc_concepts:
Belgium
EU market
European standard
animal nutrition
beef
consumer protection
export
food contamination
food standard
health control
health risk
meat product
pigmeat
poultrymeat
restriction on competition
toxic substance

text: C 225 E/4 Amtsblatt der Europ(cid:228)ischen Gemeinschaften DE 8. 8. 2000 Kann sie nunmehr (cid:129) f(cid:252)nf Jahre nach dieser Vorlage (cid:129) folgende Fragen beantworten: 1. Gibt es noch immer technische Hindernisse beim freien Verkehr von Arbeiten aus Edelmetallen innerhalb der Union? 2. Aus welchen Gr(cid:252)nden werden diese Hindernisse, die der Erreichung eines der wichtigsten Vertragsziele im Wege stehen, nicht beseitigt? 3. Sind die Verz(cid:246)gerungen bei der Harmonisierung objektiv oder subjektiv begr(cid:252)ndet? 4. Wie will die Kommission bei einem Fortbestand der Hindernisse daf(cid:252)r sorgen, da(cid:223) die einschl(cid:228)gigen Unternehmen nicht unter dem Nichtvollzug des freien Warenverkehrs zu leiden haben? (1) ABl. C 318 vom 25. 11. 1993, S. 5. Antwort von Herrn Liikanen im Namen der Kommission (19. Oktober 1999) Wie von der Kommission bereits in ihrer Antwort auf die schriftlichen Anfragen E-3158/34 von Herrn Ferrer (1) und E-3431/98 von Herrn Valdivieso de CuØ (2) dargelegt, wurden bereits mehrere Ma(cid:223)nahmen ergriffen, um die Einhaltung des Grundsatzes des freien Warenverkehrs mit Schmuckwaren zu gew(cid:228)hr- leisten. Einerseits gibt es, wie die Frau Abgeordnete hervorgehoben hat, einen Vorschlag f(cid:252)r eine Richtlinie des Rates und des Parlaments (3) mit dem insbesondere die Rechtsvorschriften der Mitgliedstaaten (cid:252)ber Arbeiten aus Edelmetallen harmonisiert und der freie Warenverkehr gew(cid:228)hrleistet werden soll. Ziel des Vorschlags ist, die Feingehalte, die Feingehalts- und Verantwortlichkeitsstempel sowie die Bescheinigungs- systeme (G(cid:252)tezeichen, EG-Konformit(cid:228)tserkl(cid:228)rung und (cid:220)berpr(cid:252)fung durch Dritte) zu harmonisieren. Gem(cid:228)(cid:223) dem in Artikel 251 (ex-Artikel 189b) EG-Vertrag vorgesehenen Verfahren wurde dieser Vorschlag bereits vom Parlament in erster Lesung beraten. Der Rat hingegen hat noch keinen gemeinsamen Stand- punkt angenommen, da es zwischen den Mitgliedstaaten hinsichtlich der vorgesehenen Zertifizierungs- verfahren Meinungsverschiedenheiten gibt. Der gegenw(cid:228)rtig dem Rat vorliegende Vorschlag enth(cid:228)lt eine Kompromi(cid:223)l(cid:246)sung. Demnach soll die lediglich zwischen zwei der drei Bescheinigungssysteme hergestellt werden, n(cid:228)mlich Gleichwertigkeit zwischen der Bescheinigung durch Dritte und dem G(cid:252)tezeichen, w(cid:228)hrend das System der EG-Konfor- mit(cid:228)tsbescheinigung wahlweise beibehalten w(cid:252)rde. Andererseits hat die Kommission in Erwartung der Harmonisierung auf Gemeinschaftsebene gegen die meisten Mitgliedstaaten Versto(cid:223)verfahren eingeleitet, damit die einzelstaatlichen Vorschriften mit den in Einklang gebracht werden. Diese Schlu(cid:223)folgerungen des Gerichtshofs im Urteil Versto(cid:223)verfahren haben in den meisten Mitgliedstaaten einer ˜nderung der betreffenden Rechtsvorschriften gef(cid:252)hrt. (cid:132)Houtwipper(cid:147) (4) (1) ABl. C 207 vom 21. 7. 1999, S. 33. (2) ABl. C 207 vom 21. 7. 1999, S. 69. (3) ABl. C 318 vom 25. 11. 1993, ge(cid:228)nderte Fassung ABl. C 209 vom 29. 7. 1994. (4) Rechtssache 293/93 vom 15. 9. 1994. (2000/C 225 E/005) SCHRIFTLICHE ANFRAGE E-1614/99 von Marianne Thyssen (PPE-DE) an die Kommission (15. September 1999) Betrifft: Europ(cid:228)ische PCB-Norm Die belgische Regierung hat im Rahmen der Dioxinkrise eine Norm f(cid:252)r die Pr(cid:252)fung der f(cid:252)r den menschlichen Verzehr oder f(cid:252)r die Verf(cid:252)tterung bestimmten Exporterzeugnisse von Gefl(cid:252)gel, Schweinen und Rindern festgelegt. Diese Norm betr(cid:228)gt 200ng/g Fett. Der st(cid:228)ndige Veterin(cid:228)rausschu(cid:223) hat diese Norm gutgehei(cid:223)en. 8. 8. 2000 DE Amtsblatt der Europ(cid:228)ischen Gemeinschaften C 225 E/5 Im Rahmen des Auf europ(cid:228)ischer Ebene gibt es keine gemeinschaftlichen Referenznormen f(cid:252)r PCB. Binnenmarktes kann die Tatsache, da(cid:223) die f(cid:252)r den Export bestimmten belgischen Erzeugnisse dieser strengen Norm entsprechen m(cid:252)ssen, daher als ein wettbewerbsverzerrender Faktor betrachtet werden. Ist die Kommission nicht der Auffassung, da(cid:223) es im Interesse eines optimalen Schutzes der Volksgesund- heit und fairer Wettbewerbsverh(cid:228)ltnisse auf dem Binnenmarkt angebracht ist, auf Gemeinschaftebene PCB- Referenznormen festzusetzen? Wird die Kommission Vorschl(cid:228)ge f(cid:252)r derartige Rechtsvorschriften unter- breiten? Antwort von Herrn Byrne im Namen der Kommission (9. November 1999) Die von Belgien am 27. Mai 1999 der Kommission und den anderen Mitgliedstaaten gemeldete Nahrungs- mittelkontamination ist durch anormale Dioxingehalte in den wiederverwerteten und durch Zufall in einigen Gefl(cid:252)gel-, Schweine- und Rinderzuchtbetrieben verf(cid:252)tterten Fetten gekennzeichnet. Der Wert 200 Nanogramm (ng) Polychlorbiphenyle je Gramm Fett (PCB/g) in Fleisch und Fleischerzeug- nissen entspricht dem Sonderfall der Verseuchung durch die von den Betrieben Verkest/Fogra gelieferten Fette. In diesem Fall lassen sich anhand der 7 identifizierten PCB-(cid:228)hnlichen Substanzen die bei diesem Zwischenfall verseuchten Produkte charakterisieren. Die Norm 200ng/g Fett wurde auf Gemeinschafts- ebene in den Entscheidungen zur belgischen Krise (cid:252)bernommen, um anhand von Analysen das f(cid:252)r die Ausfuhr oder den innergemeinschaftlichen Handel bestimmte belgische Fleisch zertifizieren zu k(cid:246)nnen. Nach Ansicht des Wissenschaftlichen Lebensmittelausschusses waren die gew(cid:228)hlten Werte beim Krisen- management in diesem Fall durchaus stichhaltig. Die letzte Entscheidung der Kommission 1999/640/EG vom 23. September 1999 (cid:252)ber Schutzma(cid:223)nahmen hinsichtlich der Dioxinkontamination bestimmter Schweine- und Gefl(cid:252)gelerzeugnisse, die zur menschli- chen Ern(cid:228)hrung oder zur Verf(cid:252)tterung bestimmt sind (1), hebt alle Einschr(cid:228)nkungen f(cid:252)r Rindfleisch und daraus gewonnene Erzeugnisse aus Belgien auf. Die f(cid:252)r Rindfleisch festgesetzte Norm 200ng/g Fett hat somit keine Existenzberechtigung mehr und ist auch in den Anh(cid:228)ngen zu der neuen Entscheidung nicht mehr aufgef(cid:252)hrt worden. Die Festlegung von PCB-H(cid:246)chstwerten f(cid:252)r Nahrungs- und Futtermittel h(cid:228)ngt eng mit der Festlegung von Dioxingrenzwerten in diesen Produkten zusammen. Zur Festlegung von Grenzwerten f(cid:252)r den Dioxingehalt von Nahrungsmitteln hat die Kommission im Juni 1998 mit einer sich auf mehrere Mitgliedstaaten erstrek- kenden gr(cid:252)ndlichen Untersuchung der in Nahrungsmitteln festgestellten Kontaminationsniveaus begonnen. Diese Untersuchung geh(cid:246)rt zu dem wissenschaftlichen Kooperationsprogramm zwischen den Mitglied- staaten (SCOOP). Die vorl(cid:228)ufigen Ergebnisse, die demn(cid:228)chst vorliegen d(cid:252)rften, werden eine bessere Absch(cid:228)tzung des Risikos f(cid:252)r die (cid:246)ffentliche Gesundheit erm(cid:246)glichen und auch in den Reflexionsproze(cid:223) f(cid:252)r die sp(cid:228)tere Festlegung gemeinschafts-einheitlicher Grenzwerte eingehen. Schlie(cid:223)lich wurde noch beim derzeitigen Stand des Gemeinschaftsrechts und ungeachtet der in den Entscheidungen der Kommission zum Sonderfall der Dioxinkrise in Belgien festgesetzten Werte ein Dioxin-H(cid:246)chstgehalt f(cid:252)r Zitrustrester in Anhang I unter B, Punkt 21 der Richtlinie 1999/29/EG des Rates vom 22. April 1999 (cid:252)ber unerw(cid:252)nschte Stoffe und Erzeugnisse in der Tierern(cid:228)hrung (2) festgelegt. Ein Vorschlag zur Festlegung von Grenzwerten f(cid:252)r den Dioxingehalt in Ausgangs- und Fertigprodukten f(cid:252)r die Tierern(cid:228)hrung ist z. Zt. in der Diskussion. Bei der Pr(cid:252)fung der Frage, ob solche Werte in der menschlichen Ern(cid:228)hrung eingef(cid:252)hrt werden sollten, sind alle verf(cid:252)gbaren wissenschaftlichen, technischen und wirtschaft- lichen Daten sowie ihr Wert und Nutzen in bezug auf den Verbraucherschutz zu ber(cid:252)cksichtigen. (1) ABl. L 253 vom 28. 9. 1999. (2) ABl. L 115 vom 4. 5. 1999. (2000/C 225 E/006) SCHRIFTLICHE ANFRAGE E-1647/99 von John Bowis (PPE-DE) an die Kommission (22. September 1999) Betrifft: Beeintr(cid:228)chtigung eines Naturschutzgebiets durch Flughafenausbau Ist der Kommission bekannt, da(cid:223) der Vorschlag, die Startbahn des Flughafens von Derry in das Lough Foyle zu verl(cid:228)ngern und sie zu 75 % aus Unionsmitteln zu finanzieren, ein Naturschutzgebiet sch(cid:228)digen