title: SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1648/99 van Glenys Kinnock (PSE) aan de Commissie. Programma's voor de straatkinderen van Guatemala.

eurovoc_concepts:
EU financing
Guatemala
child protection
street children

formats: html pdf print

text: 18. 7. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 203 E/15 wat het vervoer op het grondgebied van de Gemeenschap betreft, en artikel 11, lid 2, van Richtlijn 91/ 628/EEG, als gewijzigd bij Richtlijn 95/29/EG, wat de invoer afkomstig uit derde landen betreft). Ongeacht de wetgeving waarnaar hierboven wordt verwezen, zal het geachte parlementslid het ermee eens zijn dat het niet op de weg van de Raad ligt om zijn eigen besluiten te interpreteren, noch om de toepassing ervan in de lidstaten te controleren; die bevoegdheden zijn krachtens het Verdrag immers toegekend aan respectievelijk het Hof van Justitie en de Commissie. (1) (2) (3) PB L 148 van 30. 6. 1995, blz. 52. PB L 340 van 11. 12. 1991, blz. 17. PB L 52 van 21. 2. 1998, blz. 8. (2000/C 203 E/018) SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1648/99 van Glenys Kinnock (PSE) aan de Commissie (22 september 1999) Betreft: Programma(cid:146)s voor de straatkinderen van Guatemala Kan de Commissie een actueel overzicht geven van haar programma voor het verlenen van bijstand aan de straatkinderen van Guatemala gedurende de laatste twee jaar van zijn looptijd? Hoe en via welke fondsenverstrekkingskanalen zal de Commissie hulp blijven geven aan de straatkinderen van Guatemala nu het programma is afgelopen? Antwoord van de heer Patten namens de Commissie (19 oktober 1999) Het hulpprogramma voor straatkinderen in Guatemala is in januari 1996 van start gegaan en in juli 1999 beºindigd. Het project was gericht op bescherming van de kinderen uit de sociale risicogroepen in Guatemala en van hun rechten. De Commissie trachtte dit doel te bereiken door haar hulp te concentreren op drie niveaus: rechtstreekse bescherming en hulp voor de straatkinderen om hun sociale re(cid:239)ntegratie te bevorderen; bevordering van maatregelen ter voorkoming van het verschijnsel (cid:132)straatkinderen(cid:148); versterking van de overheidsinstellingen die belast zijn met de bescherming van minderjarigen en met de toepassing van wetten ter bescherming van het kind. Ten aanzien van de eerste twee zwaartepunten hield het project zich niet alleen bezig met de kinderen, maar ook met hun omgeving, d. w. z. hun familie en hun gemeenschap. Het was de bedoeling strategieºn uit te werken om te voorkomen dat de kinderen op straat of in de criminaliteit terechtkomen. Er zijn maatregelen op het gebied van alfabetisering en beroepsopleiding alsmede projecten in de productiesector ten uitvoer gebracht die ook nu nog lopen. Met betrekking tot het derde zwaartepunt omvatte het project maatregelen voor een betere bescherming van kinderen. Er is onder andere een gemeenschappelijke database opgezet voor de diverse instellingen die zich bezighouden met kinderen die met het gerecht te maken krijgen zodat hun dossiers op meer doeltreffende wijze kunnen worden behandeld. In afwachting van de inwerkingtreding van de nieuwe wet op de kinderbescherming die reeds met hulp van de Gemeenschap is gepubliceerd, zijn maatregelen genomen ter bevordering van de toepassing van de door Guatemala in 1989 geratificeerde internationale overeenkomst voor de bescherming van het kind. In dat verband zijn ook maatregelen genomen voor de opleiding van personeel en voor de voorbereiding van de betrokken instanties (justitie, nationale instanties voor het kind en het Secretariaat voor maatschappelijk welzijn). Het project heeft een gunstige invloed gehad. Zowel de regeringsinstanties als de niet-goevernementele organisaties (NGO(cid:146)s) die bij het project betrokken zijn, hebben de werkingskosten in hun gewone begroting opgenomen, zodat de in het kader van het project ingevoerde maatregelen kunnen worden voortgezet wanneer de Gemeenschap niet meer deelneemt. Gezien de resultaten van het project is de Gemeenschap voornemens een nieuw hulpproject voor straatkinderen uit te werken waarbij het tijdens het juist afgelopen project ingevoerde preventiebeleid wordt voortgezet


title: Yttrande från Ekonomiska och sociala kommittén om "Utkast till rådets förordning (EG) om avfallshanteringsstatistik"

eurovoc_concepts:
EU statistics
dangerous substance
environmental protection
waste management
waste recycling

text: 17. 11. 1999 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning C 329/17 Yttrande från Ekonomiska och sociala kommittén om ”Utkast till rådets förordning (EG) om avfallshanteringsstatistik” (1999/C 329/07) Den 5 juli 1999 beslutade rådet i enlighet med artikel 262 i EG-fördraget att rådfråga Ekonomiska och sociala kommittén om ovannämnda utkast. Sektionen för Ekonomiska och monetära unionen, ekonomisk och social sammanhållning, som ansvarat för det förberedande arbetet i ärendet, antog sitt yttrande den 14 juli 1999. Föredragande var Vasco Cal. Vid sin 366:e plenarsession den 22–23 september 1999 (sammanträdet den 22 september 1999) antog Ekonomiska och sociala kommittén följande yttrande med 108 röster för, 1 emot och 2 nedlagda röster. 1. Inledning Den 7 maj 1990 (1) antog rådet en resolution om avfall. 1. 1. Mot bakgrund av att det sedan denna resolution antogs gjorts betydande lagstiftande, ekonomiska och tekniska framsteg på förvaltningar på såväl det detta område, vilket nationella som det gemensamma planet inom EU samt de ekonomiska aktörerna och konsumenterna, antog rådet den 24 februari 1997 en ny resolution som efterlyser en gemen- skapsstrategi för avfallshantering (2). Rådet inspirerat — understryker den betydelse som statistiken kan ha för att identifiera avfallsrelaterade problem, bedöma hanterings- prioriteringar samt formulera och nå realistiska mål om ramen för avfallshanteringspolitiken, — betonar behovet av att regelbundet ta fram adekvata avfallsrelaterade uppgifter som är i överensstämmelse med gemenskapslagstiftningen, — uppmanar kommissionen att i samarbete med Europeiska miljöbyrån och medlemsstaterna upprätta ett gemenskaps- omspännande, tillförlitligt system för insamling av uppgif- ter om avfall, vilket system bör grundas på gemensam terminologi och gemensamma definitioner och klassifika- tioner samt fungera till lägsta möjliga offentliga och privata kostnader, — uppmanar kommissionen att främja och medlemsstaterna och de ekonomiska aktörerna att sätta upp och sträva efter att nå kvantitativa mål av vägledande art som syftar till att uppnå en påtaglig minskning av den mängd avfall som uppkommer och en ökad grad av återanvändning, mate- rialåtervinning och annan återvinning, — anmodar kommissionen att samla in information om de i avfallet som orsakar miljöfarliga ämnen och material särskilda problem i medlemsstaterna och att, när det är lämpligt, lägga fram rekommendationer till åtgärder för att hantera dessa problem. 1. 1. 1. I samma resolution uttrycker rådet oro för ”de storskaliga transporter av avfall för förbränning med eller utan energiåtervinning som äger rum inom gemenskapen” och uppmanar kommissionen att undersöka möjligheten att ändra gemenskapslagstiftningen beträffande avfallsförbränning med energiåtervinning, och lägga fram lämpliga förslag. Gemenskapens statistiska program 1998–2002 (3) hän- 1. 2. visar under rubriken ”Miljö” till det fyraåriga utvecklingspro- grammet (1994–1997) angående miljödelen i gemenskapssta- tistiken (4), där man understryker att programmet har ”utfor- mats för att tillgodose behovet av statistik tillsammans med informationen från Europeiska miljöbyrån”. 1. 2. 1. Vidare hävdar man beträffande samma del i gemen- skapsstatistiken att ”Det pågående arbetet kommer att fortsätta så att statistiken kompletteras med viktiga uppgifter om avfall och materialåtervinning, vattenförbrukning och utsläpp, användning av farligt material och knappa tillgångar samt utgifter för miljöåtgärder. I anslutning till nationalräkenskaper- na skall satelliträkenskaper avseende miljön utvecklas som skall omfatta lager och förbrukning av de viktigaste naturresurserna, materialflöden, utsläpp och miljöutgifter”. 1. 3. Europaparlamentet I en resolution av den 14 november 1996 (5), begär 1. 3. 1. Europaparlamentet att begreppen ”avfall” och ”produkter” tydligt skall definieras i en gemenskapslagstiftning på grundval av domstolens utslag i liknande fall (Zanetti- och Walloniamå- len). Europaparlamentet uppmanar dessutom rådet och kom- missionen att: — lägga fram förslag om minskning av avfallsmängderna samt av farliga ämnen i avfall såsom klor, kvicksilver, PVC, kadmium och andra tungmetaller, — inom ramen för avfallspolitiken formulera mål för att minska avfallsmängden, på så sätt att dessa vartannat år kan utvärderas och anpassas mot bakgrund av resultaten. (1) EGT C 122, 18. 5. 1990. (2) EGT C 76, 11. 3. 1997. (3) EGT L 42, 16. 2. 1999. (4) EGT L 328, 20. 12. 1994. (5) EGT C 362, 2. 12. 1996. C 329/18 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 17. 11. 1999 1. 3. 2. I resolutionen uppger Europaparlamentet att man delar kommissionens synpunkt att det behövs en bättre avfallsstatistik och uppmanar medlemsländerna att samarbeta med miljöbyrån och Eurostat. 1. 4. Regionkommittén I ett yttrande av den 16 januari 1997 (1) om kommis- 1. 4. 1. sionens meddelande till rådet och Europaparlamentet om revidering av gemenskapens strategi för avfallshantering bekla- gar Regionkommittén ”att det endast finns begränsad avfalls- statistik på gemenskapsnivå. Regionkommittén anser att en bättre grund kan skapas genom närmare samarbete mellan lokala och regionala myndigheter”. 1. 5. Ekonomiska och sociala kommittén I sitt yttrande av den 19 september 1990 (2) om 1. 5. 1. rådets förslag till beslut om antagandet av ett fyraårigt program (1990–1993) med syfte att regelbundet utarbeta offentlig statistik om miljön (3), påvisar kommittén i punkt 2. 1: ”Kommittén är medveten om de betydelsefulla skillnader som finns mellan nationella statistiksystem för hur långt de har kommit i framställningen av en särskild miljöstatis- tik. Man är även medveten om svårigheterna för de viktigaste sektorerna att fastställa ett hundratal väsentliga statistiska indikatorer, enhetliga och tillförlitliga, som var och en är slutresultatet av inhämtandet och frambringandet av tusentals och tio tusentals fysiska, tekniska, ekonomiska och sociala fakta. ” 2. Kommissionens utkast till förordning till Utkastet förordning syftar till att fastställa en 2. 1. ram som förpliktigar medlemsstaterna och kommissionen att sammanställa gemenskapsstatistik om företags och hushålls avfallshantering. Statistiken skall omfatta följande områden: — Avfallsgenerering och återvinning inom olika närings- grenar. — Företags insamling av hushållsavfall och liknande avfall samt kommunala insamlingssystem. — Företags och kommunala myndigheters förbränning, kom- postering och bortskaffande av avfall. 2. 2. Kommissionen har rådfrågat kommittén för det statis- tiska programmet och måste inom tre år från dagen för ikraftträdandet av förordningen samt därefter vart tredje år överlämna en rapport om den statistik som har sammanställts och särskilt om statistikens kvalitet och uppgiftsbelastningen på företag. Kostnaderna beräknas bli totalt 450 000 euro under 2. 3. åren 1999, 2000 och 2001. 3. Allmänna kommentarer till kommissionens utkast Ekonomiska och sociala kommittén stöder utkastet till 3. 1. förordning som syftar till att fastställa en statistisk gemenskaps- ram för företags och hushålls avfallshantering, med hjälp av vilken Eurostat kommer att kunna förfoga över tillförlitlig och jämförbar gemenskapsstatistik som inhämtats och behandlats i tid för att tjäna som grund till en stegvis harmonisering av avfallshantering i EU. Kommittén betonar vikten av att rådet snabbt antar 3. 2. utkastet till förordning. Förordningen kommer att bli ett viktigt miljöpolitiskt instrument på avfallshanteringsområdet och särskilt för att förhindra olaglig avfallsuppsamling och avfalls- förbränning. 3. 3. ESK ser positivt på att utkastet som här granskas kommer att leda till ett effektivt samarbete mellan Eurostat och den Europeiska miljöbyrån som grundades 1996. Europeiska avfallskatalogen som upprättats genom kommissionens beslut 94/3/EG (4) bidrar med en förteckning som hädanefter kommer att tjäna som grund för medlemsstaternas inhämtning av uppgifter om allt slags avfall. 3. 3. 1. ESK välkomnar att ett samförståndsavtal håller på att upprättas mellan Europeiska miljöbyrån och Eurostat. Kommittén hoppas att detta avtal leder till en bättre och snabbare samordning mellan de båda organen och önskar särskilt att dubbelarbete och försummelser undviks. 3. 4. Kommittén frågar sig om övergångsperioden på tre år som förutses i artikel 4 inte skulle kunna förkortas. ESK medger dock att de nationella statistikkontorens begränsningar i fråga om personal och ekonomiska resurser är ett gott skäl till en övergångsperiod som gör det möjligt för medlemsstater- na att stegvis anpassa sig till gemenskapens krav. 3. 5. ESK understryker dock att gemenskapens politik röran- de avfallsuppsamling, återvinning och/eller bortskaffande av avfall är en politik som medlemsstaterna uppmuntrat och godkänt. Dessa bör därför tillsammans fastställa vilka åtgärder som är nödvändiga för att politiken skall kunna genomföras på bästa sätt. (1) EGT C 116, 14. 4. 1997. (2) EGT C 332, 31. 12. 1990. (3) Detta program antogs aldrig. Den rättsliga procedur från vilken kommitténs yttrande härrör ledde till att rådet antog programmet 1994–1997 som nämns under punkt 2. 1. (4) EGT L 5, 7. 1. 1994. 17. 11. 1999 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning C 329/19 3. 6. Kommittén fäster ännu en gång uppmärksamhet vid betydelsen av en tillfredsställande statistik som stöd för politiken på nationell nivå och gemenskapsnivå. Emellertid kan man konstatera att de nationella statistikkontoren ofta drabbas av de nedskärningar som gjorts och som alltjämt görs på grund av EMU:s genomförande och tillväxt- och stabilitetspakten. 3. 7. Kommittén ställer sig frågande till att begränsa kravet att delta i de obligatoriska undersökningarna som föreskrivs i företag med fler än 9 anställda. A¨ ven om artikel 3 till kommittén hade föredragit en begränsning som grundar sig på mängden avfall, medger man dock att — för att inte missgynna småföretagen som är så viktiga för skapandet av arbetstillfällen — kriteriet som kommissionen föreslagit är godtagbart då företag som alstrar farligt avfall kontrolleras på grundval av andra bestämmelser. 3. 8. ESK föreslår att den finansieringsöversikt som medföl- jer utkastet till förordning skall kompletteras — på samma sätt som sker när generaldirektoratet för miljöfrågor behandlar statistiska handlingsprogram i medlemsstaterna — med en delfinansiering av gemenskapen till länder där avfallsstatistiken är förhållandevis begränsad. Samtal med kandidatländerna borde inledas redan nu i syfte att hjälpa deras statistikkontor att leva upp till bestämmelserna i det här granskade utkastet till förordning. 3. 9. Kommittén hyser farhågor för att statistiken som inhämtas på grundval av utkastet till förordning inte ger en exakt bild av ”avfallsflödet”. Frågan är om man inte på längre sikt borde se över systemet så att det ger en bild av flödet, vilket skulle bidra till en effektivare bekämpning av ett olagligt bortskaffande och illegal export av vissa typer av avfall. 4. Särskilda kommentarer 4. 1. Under artikel 2, stycke a, är det nödvändigt att komplettera hänvisningen till direktiv 75/442/EEG med en hänvisning till kommissionens beslut 96/350/EG (1). (1) Kommissionens beslut av den 24 maj 1996 som anpassar bilagorna II A och II B i rådets direktiv 75/442/EEG om avfall. EGT L 135, 6. 6. 1996. Bryssel den 22 september 1999. 4. 2. I bilaga I, avsnitt 2, punkt 3, borde inte nummer 14 (skrot av andra metaller än järn, utom förpackningsavfall), 26 (”textilavfall”) och 43 (”bygg- och rivningsavfall”) skapa förvirring, för i lagstiftningen anses dessa material vara avfall även ifall de tekniskt sett kan användas som råvaror. 4. 3. Det inte lätt att ur bilagan urskilja skillnaden mellan produkterna under nummer 25 och nummer 43 (respektive ”annat träavfall” och ”bygg- och rivningsavfall”). Produkterna under nummer 43 täcker nästan 90 % av alla produkter och är långt ifrån de mest miljöskadliga. 4. 3. 1. vis skall behandlas på ett särskilt sätt. Kommittén anser att farliga avfall även fortsättnings- 4. 4. Kontroll av nummer 1 21 (”mängd internt återvunnet avfall”) och 1 23 (”mängd sekundärt avfall från återvinning eller förbränning”) i avsnitt 3, bilaga I, förefaller enligt kom- mittén inte vara motiverat. ESK noterar dock kommissionens företrädares förklaring att avfallsbortskaffningen med dessa nummer kan beräknas mer exakt och därmed kontrolleras bättre. 4. 5. Vad gäller avsnitt 2 i bilaga II, ifrågasätter kommittén om nummer 16, 17 och 19 (respektive ”sammansatta förpack- ningar”, ”blandade förpackningar” och ”kläder och textiler”) är tillräckligt tydliga. 4. 6. I bilaga III, avsnitt 6, punkt 1 föreskrivs att ”för varje behandlingstyp. , skall medlemsstaterna ange hur stor del i procent av näringsgrenen som täckts genom uppsamling. Täckningen kan skattas med hjälp av externa kriterier såsom sysselsättning eller mängden emottaget avfall. Minimikravet avseende täckning är 90 % för varje behandlingstyp”. Kom- mittén är inte helt övertygad om legitimiteten hos detta minimikrav och anser att man bör sträva mot en 100-procentig täckning, framförallt vad gäller farligt avfall. 4. 7. I bilaga III, avsnitt 7, är skillnaden mellan ”bortskaffan- de” och ”återvinning” av avfall inte tillräckligt tydlig i förteck- ningen över olika typer av förbränning, kompostering och bortskaffande. Kommittén föreslår att förteckningens underru- briker skall ändras så att de olika behandlingstyperna klart urskiljs: ”Återvinning, inklusive kompostering och avfallsför- bränning med energiåtervinning” och ”Bortskaffande”. Ekonomiska och sociala kommitténs ordförande Beatrice RANGONI MACHIAVELLI


title: SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1671/99 van Arlindo Cunha (PPE-DE) aan de Commissie. Visserijprotocol EG/Groenland.

eurovoc_concepts:
Greenland
agreement (EU)
fishing agreement
protocol to an agreement

text: 18. 7. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 203 E/19 (2000/C 203 E/024) SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1671/99 van Arlindo Cunha (PPE-DE) aan de Commissie (22 september 1999) Betreft: Visserijprotocol EG/Groenland Het derde protocol tussen de Europese Gemeenschap, Denemarken en de lokale regering van Groenland, dat in 1985 van kracht werd en met 6 jaar is verlengd, na een aanvankelijke looptijd van 10 jaar, behelst de regelingen en voorwaarden voor de visvangst door communautaire vaartuigen in de wateren van Groenland, met name de vangstquota van de Gemeenschap voor elk jaar van de overeenkomst, dus van 1 januari 1995 tot en met 31 december 2000. Kan de Commissie meedelen welke mogelijkheden de communautaire vaartuigen in het kader van het genoemde visserijprotocol hebben en welk gebruik de Europese Gemeenschap daarvan sinds 1985 tot heden heeft gemaakt? (2000/C 203 E/025) SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1672/99 van Arlindo Cunha (PPE-DE) aan de Commissie (22 september 1999) Betreft: Visserijprotocol EG/Groenland In het kader van het derde protocol met Groenland worden de vangstmogelijkheden waarover de Europese Gemeenschap jaarlijks beschikt, door Duitsland, de belangrijkste begunstigde lidstaat, systematisch te weinig uitgebuit. Hoe denkt de Commissie deze waardevolle vangstmogelijkheden in extracommunautaire wateren te optimaliseren aangezien dit akkoord met Groenland de duurste communautaire visserijovereen- komst is? Gecombineerd Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-1669/99, E-1670/99, E-1671/99 en E-1672/99 (9 november 1999) De in 1985 gesloten (cid:132)Visserijovereenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap, enerzijds, en de Regering van Denemarken en de Plaatselijke Regering van Groenland, anderzijds(cid:148), en het huidige Derde Protocol voor de periode 1995 tot en met 2000 lopen beide af op 31 december 2000. De Overeenkomst van 1985 zal echter automatisch worden verlengd voor een nieuwe periode van zes jaar (d. w. z. voor de periode 2001 tot en met 2006), indien ze niet uiterlijk negen maanden v(cid:243)(cid:243)r het verstrijken van de huidige periode (d. w. z. v(cid:243)(cid:243)r 31 maart 2000) wordt opgezegd. In dat geval zou het volstaan te onderhandelen over een vervolgprotocol waarin de vangstquota(cid:146)s en de financiºle compensatie voor de nieuwe periode worden vastgelegd. Met het oog op deze termijnen zijn zowel de lidstaten als de Commissie reeds begonnen met verkennende besprekingen met Groenland. Deze besprekingen hebben echter nog niet het stadium bereikt waarin de Commissie reeds een aanwijzing kan geven over de mogelijke vorm en inhoud van de overeenkomst die de visserijbetrekkingen tussen de Gemeenschap en Groenland in de periode na 31 december 2000 zal regelen. Documentatie met uitvoerige gegevens over de in het kader van de drie protocollen met Groenland voor de periodes 1985 tot en met 1989, 1990 tot en met 1994 en 1995 tot en met 2000 overeengekomen vangstquota en over de vangsten van de lidstaten in die periodes worden rechtstreeks aan het geachte parlementslid en aan het Secretariaat van het Parlement gezonden. De onderbenutting van de vangstquota(cid:146)s in de wateren van Groenland is een complex verschijnsel dat reeds in de periode van het Eerste Protocol is geconstateerd en ook nu nog bestaat. De voornaamste reden hiervoor is biologisch. Wegens de complexiteit van dit verschijnsel heeft het Hof van Justitie in zijn arrest van 13 oktober 1992 in de zaak C-63/90, Portugal tegen de Raad, geoordeeld dat, overeenkomstig het beginsel van de (cid:132)relatieve stabiliteit(cid:148), onderbenutting alleen geen geldige reden is voor een herverdeling van de betrokken vangstquota(cid:146)s over andere belanghebbende lidstaten


title: SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1682/99 van Christos Zacharakis (PPE-DE) aan de Commissie. Versterking van het Europees beleid inzake civiele bescherming.

eurovoc_concepts:
EU programme
European cooperation
action programme
civil defence
environmental protection

text: C 170 E/74 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen NL 20. 6. 2000 In de Bondsrepubliek Duitsland is er op het gebied van de inzameling en sortering van gebruikte kleding een overcapaciteit. Subsidie voor de marktleider op dit gebied leidt ertoe dat concurrenten van de markt worden verdrongen. Voorts zou de marktleider daardoor een monopoliepositie kunnen krijgen. Antwoord van de heer Monti namens de Commissie (26 oktober 1999) Eind 1998 werd de aandacht van de Commissie gevestigd op mogelijk onrechtmatige overheidssteun ten behoeve van een installatie voor textielrecyclage die de SOEX-groep op het bedrijventerrein van Bitterfeld (Saksen-Anhalt) gebouwd had. De Commissie deed de Duitse autoriteiten dan ook een schrijven toekomen met een verzoek om informatie omtrent de vraag of de onderneming voor deze investering overheidssteun had ontvangen en, in voorkomend geval, voor welk bedrag en op welke rechtsgrondslag. De Duitse autoriteiten bevestigden in hun antwoord van 16 november 1998 dat de onderneming DEM 76,037 miljoen had ge(cid:239)nvesteerd en werkgelegenheid had geschapen voor 417 personen, en dat zij overheidssteun had ontvangen. Bij besluit van de deelstaat Saksen-Anhalt van 7 november 1996 kreeg de onderneming voor in totaal DEM 23, 419 miljoen investeringssubsidie uit nationale en communautaire middelen. Het aandeel van de steun in de totale investering bedroeg dus 32,48 %. De Duitse autoriteiten wezen er op dat de investeringssteun werd toegekend met volledige inachtneming van de voorwaarden uit het 25e kaderplan van de Gemeinschaftsaufgabe (cid:132)Verbetering van de regionale economische structuur(cid:148); deze Duitse regionale steunregeling werd bij de Commissie aangemeld en door haar goedgekeurd. Bijgevolg was geen afzonderlijke aanmelding vereist. In deze regeling mocht zelfs steun worden verleend voor nieuwe investeringen tot 35 % van de totale investeringsuitgaven. Bovendien had de Commissie het project op 11 april 1997 goedgekeurd voor cofinanciering door de Commissie uit het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling (EFRO), in het kader van het operationeel programma 1994- 1999 voor de deelstaat Saksen-Anhalt. Na onderzoek van de door de Duitse autoriteiten verstrekte inlichtingen kwam de Commissie tot de slotsom dat, voortgaande op de beschikbare informatie, geen inbreuk gemaakt was op de communautaire regelgeving inzake overheidssteun. De steun werd immers op basis van een goedgekeurde steunregeling toegekend voor een nieuwe investering in een kwetsbaar gebied. In dit verband moet er op gewezen worden dat de Commissie (cid:129) in het verleden (cid:129) doorgaans geen onderzoek uitvoerde van individuele overheidssteun voor nieuwe investeringsprojecten in kwetsbare gebieden. Bijgevolg kon zij ook niet nagaan welk effect een dergelijke nieuwe investering op de capaciteit in de betrokken bedrijfstak had. Uitzonderingen waren er alleen voor de zogenaamde gevoelige sectoren zoals scheepsbouw, automobiel- en synthetischevezelindustrie, waarvoor specifieke regels inzake toezicht op overheidssteun bestaan. Deze situatie veranderde echter met de multisectorale kaderregeling betreffende regionale steun voor grote investeringsprojecten, die op 1 september 1998 van kracht werd. Volgens deze kaderregeling moet overheidssteun ten behoeve van grote investeringsprojecten afzonderlijk worden aangemeld wanneer bepaalde plafonds inzake investeringsuitgaven of steunbedragen worden overschreden. Zodoende kan de Commissie bij de beoordeling van een individuele zaak thans beter nagaan welk effect een investering heeft op de capaciteit binnen de betrokken productmarkt, en kan zij met dit effect ook beter rekening houden om de toegestane maximale steunintensiteit vast te stellen. (2000/C 170 E/083) SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1682/99 van Christos Zacharakis (PPE-DE) aan de Commissie (22 september 1999) Betreft: Versterking van het Europees beleid inzake civiele bescherming De tragische gebeurtenissen veroorzaakt door de recente aardbeving in Griekenland hebben de noodzaak getoond van een sterk Europees beleid voor de aanpak van rampen (civiele bescherming). Het ter zake bevoegde Directoraat-generaal XI van de Commissie heeft op de lijst van haar prioriteiten dit beleid echter helemaal achteraan geplaatst. 20. 6. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 170 E/75 Kan de Commissie in het licht hiervan antwoorden op de volgende vragen: 1. Hoe valt het feit dat het beleid inzake civiele bescherming achteraan op de prioriteitenlijst wordt geplaatst te rijmen met de verklaringen van de heer Prodi van 4 mei over de versterking van het veiligheidsbeleid in de Europese Unie? 2. Welke maatregelen denkt zij te nemen om het Europees beleid inzake civiele bescherming te versterken en te komen tot een bevredigende samenwerking en uitwisseling van ervaring tussen de lidstaten? Antwoord van mevrouw Wallstr(cid:246)m namens de Commissie (18 oktober 1999) Civiele bescherming valt niet onder de beleidssectoren waarmee beoogd wordt in de Unie een ruimte 1. van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid te creºren. 2. De Commissie heeft aan de Raad een tweede communautaire actieprogramma voor civiele bescher- ming voor de periode van 1 januari 2000 tot 31 december 2004 (1) voorgesteld. Dit programma beoogt, conform het subsidiariteits- en evenredigheidsbeginsel, de inspanningen te ondersteunen en aan te vullen die in de lidstaten bij natuurrampen of technologische rampen voor de bescherming van personen, milieu en goederen worden ontplooid. (1) COM(98) 768 def. (cid:129) PB C 28 van 3. 2. 1999, en gewijzigd voorstel COM(1999) 400 def. (2000/C 170 E/084) SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1683/99 van Glyn Ford (PSE) aan de Commissie (22 september 1999) Betreft: Schoolmelkprogramma Kan de Commissie mededelen of zij voornemens is het programma van gesubsidieerde schoolmelk af te schaffen of in te krimpen? Dit programma komt in het bijzonder ten goede aan kinderen in armere gebieden, met name als bron van calcium, en aan plaatselijke melkproducenten. Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie (13 oktober 1999) De Commissie kan bevestigen dat zij een debat op gang heeft gebracht over de rol van de Gemeenschap ten aanzien van de schoolmelkdistributie, en in het bijzonder de desbetreffende financiºle bijdrage van de Gemeenschap. De reden voor dit initiatief is de noodzaak om steunmaatregelen waarvoor aanzienlijke bedragen op de begroting van de Gemeenschap moeten worden uitgetrokken geregeld kritisch door te lichten. Met het communautaire schoolmelkprogramma is een uitgave van meer dan 100 miljoen € gemoeid. In dit verband heeft de Commissie een externe evaluatie laten uitvoeren waarvan de conclusies vrij kritisch waren ten aanzien van de kosten/batenverhouding voor de maatregel. Intussen zijn de conclusies van deze studie verder besproken en heeft hierover nog verder overleg plaatsgevonden. Op grond van een en ander zal de Commissie nagaan of een wetgevingsvoorstel over de voortzetting van het programma moet worden ingediend waarover de Raad in overleg met het Parlement een besluit dient te nemen


title: SKRIFTLIG FORESPØRGSEL E-1684/99 af Reino Paasilinna (PSE) til Kommissionen. Pensionsalder for brandmænd.

eurovoc_concepts:
European social policy
fire protection
pension scheme
retirement conditions

text: C 170 E/76 De Europ(cid:230)iske F(cid:230)llesskabers Tidende DA 20. 6. 2000 (2000/C 170 E/085) SKRIFTLIG FORESP(cid:216)RGSEL E-1684/99 af Reino Paasilinna (PSE) til Kommissionen (22. september 1999) Om: Pensionsalder for brandm(cid:230)nd Pensionsalderen for brandm(cid:230)nd i Finland er 65 (cid:229)r, mens den i de łvrige europ(cid:230)iske lande er fastsat ud fra hvert enkelt lands lovgivning. P(cid:229) det f(cid:230)lles młde om brandslukningspersonalets ans(cid:230)ttelses- og arbejds- vilk(cid:229)r, der blev afholdt i Geneve den 9. -16. 5. 1990, anbefalede Den Internationale Arbejdsorganisation, ILO, at pensionsalderen for brandm(cid:230)nd blev nedsat v(cid:230)sentligt. Brandm(cid:230)ndenes arbejde er som bekendt h(cid:229)rdt og farligt, og det ville v(cid:230)re rimeligt, at ILO(cid:146)s henstilling blev fulgt i alle EU-lande. Agter Kommissionen at udarbejde en bestemmelse eller i hvert fald en henstilling om neds(cid:230)ttelse af pensionsalderen for brandm(cid:230)nd i alle EU-lande? Svar afgivet p(cid:229) Kommissionens vegne af Anna Diamantopoulou (26. oktober 1999) Kommissionen har ikke til hensigt at foresl(cid:229) en harmonisering af pensionsalderen for brandm(cid:230)nd i medlemsstaterne. (2000/C 170 E/086) SKRIFTLIG FORESP(cid:216)RGSEL P-1690/99 af Rosa D(cid:237)ez GonzÆlez (PSE) til R(cid:229)det (20. september 1999) Om: Dłdsdommen i USA over den spanske statsborger Joaqu(cid:237)n JosØ Mart(cid:237)nez Den 2. november 1999 vil Hłjesteret i Florida, USA, behandle anken over dłdsdommen over den spanske statsborger Joaqu(cid:237)n JosØ Mart(cid:237)nez, som sidder f(cid:230)ngslet p(cid:229) dłdsgangen i f(cid:230)ngslet i Starke, USA. Forsvaret for denne unionsborger har fremh(cid:230)vet de manglende rettergangsgarantier og kr(cid:230)nkelsen af princippet om forh(cid:229)ndsformodning om uskyld, som har fłrt til denne uhłrte dom, og som stadig kendetegner mange stater i USA. P(cid:229) grund af sagens hastende karakter og i betragtning af denne umenneskelige strafs uoprettelighed bedes fłlgende oplyst: 1. Hvad har Den Europ(cid:230)iske Unions R(cid:229)d gjort (cid:129) p(cid:229) baggrund af de beslutninger og resolutioner, der er vedtaget af henholdsvis Europa-Parlamentet og De Forenede Nationer, samt artikel 6 i den europ(cid:230)iske menneskerettighedskonvention osv. (cid:129) for at sikre overholdelsen af et globalt moratorium for henrettelser (Europa-Parlamentets beslutning af 18. juni 1998) og endelig afskaffelse af en straf, der kr(cid:230)nker de meste element(cid:230)re demokratiske v(cid:230)rdier? 2. Hvad kan R(cid:229)det głre, og hvad agter det at głre for at hindre henrettelsen af unionsborgeren Joaqu(cid:237)n JosØ Mart(cid:237)nez og sikre ham en fri og retf(cid:230)rdig rettergang? Svar (2. december 1999) EU(cid:146)s indsats mod anvendelsen af dłdsstraf er et vigtigt element i EU(cid:146)s generelle menneskerettigheds- 1. politik. I juni 1998 vedtog R(cid:229)det retningslinjer for EU(cid:146)s politik over for tredjelande i spłrgsm(cid:229)let om dłdsstraf. Det endelige m(cid:229)l er universel afskaffelse af dłdsstraf. Med henblik p(cid:229) at n(cid:229) dette m(cid:229)l opfordrer R(cid:229)det stater, hvor der stadig er dłdsstraf, til at indfłre et moratorium og l(cid:230)gger v(cid:230)gt p(cid:229), at minimums- regler overholdes. Det tilskynder endvidere staterne til at blive part i internationale retsakter, som forbyder dłdsstraf


title: Advies van het Economisch en Sociaal Comité over "De rol en bijdrage van de maatschappelijke organisaties bij de opbouw van Europa"

eurovoc_concepts:
European Movement
European Political Union
European citizenship
civil rights

text: C 329/30 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 17. 11. 1999 Advies van het Economisch en Sociaal Comité over „De rol en bijdrage van de maatschappelijke organisaties bij de opbouw van Europa” (1999/C 329/10) Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn zitting van 28 januari 1999 besloten, overeenkomstig artikel 23, lid 3, van zijn Reglement van Orde, een advies op te stellen over „De rol en bijdrage van de maatschappelijke organisaties bij de opbouw van Europa”. Tijdens dezelfde zitting heeft het Comité besloten, overeenkomstig de artikelen 11, lid 4, en 19, lid 1, van zijn Reglement van Orde, een subcomité op te richten om de desbetreffende werkzaamheden voor te bereiden. Het subcomité heeft op 30 augustus 1999 een ontwerpadvies opgesteld. Rapporteur was mevrouw Sigmund. Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 366e zitting (vergadering van 22 september 1999) het volgende advies uitgebracht, dat met 116 stemmen vo´ o´ r en 2 stemmen tegen, bij 13 onthoudingen, is goedgekeurd. 1. Inleiding Op initiatief van ESC-voorzitter mevrouw Rangoni 1. 1. Machiavelli zal het Comité in oktober van dit jaar een conferentie houden over de rol en bijdrage van de maatschap- pelijke organisaties, de zogenaamde civil society, bij de opbouw van Europa. Het is de bedoeling dat tijdens drie workshops concrete voorstellen worden geformuleerd. Het onderwerp van deze bijeenkomst vormt een logisch vervolg op het concept dat het Comité in 1992 heeft uitgewerkt in zijn advies „Het Europa van de burgers” (1). De conferentie moet daarom geen op zichzelf staande gebeurtenis zijn, maar signalen afgeven voor het beleidsprogramma van het Comité voor de komende jaren. Onderhavig advies van het Comité is bedoeld om deze 1. 2. conferentie te ondersteunen en de nodige voorbereidende werkzaamheden te treffen. Het is opgesteld door een subco- mité, dat geen kant-en-klare oplossingen wil bieden, maar zich ten doel heeft gesteld op een rijtje te zetten om welke thema’s het gaat en wie erbij betrokken zijn, en een institutioneel raamwerk voor concrete voorstellen te scheppen. In het laatste deel van het advies worden concrete aanzetten voor oplossingen gegeven die als uitgangspunt kunnen dienen voor de discussies in de workshops van de conferentie. 2. Algemene opmerkingen 2. 1. De samenleving aan het eind van de 20e eeuw is onderhevig aan grote veranderingen, die niet alleen ingrijpen in het leven van de burgers, maar ook in de structuren van de samenleving. 2. 2. Aan het eind van de 19e eeuw zijn in Europa sociale rechten ontwikkeld, die in de 20e eeuw zijn uitgemond in wat nu de sociale rechtsstaat is. De betekenis van deze rechten voor de vrede, de politieke vrijheid, de economische dynamiek en de sociale samenhang staat buiten kijf. Thans zijn er echter ook nieuwe uitdagingen, zoals de mondialisering, hoewel er nog vele vragen onbeantwoord zijn wat vorm en inhoud van de veranderingen aangaat. (1) PB C 313 van 30. 11. 1992, blz. 34. 2. 3. Vanzelfsprekend wordt ook in EG-verband over her- vormingen gediscussieerd. Wanneer men bekijkt hoe de doel- stellingen vanaf de oprichtingsverdragen tot het Verdrag van Amsterdam zijn geëvolueerd, dan is duidelijk dat er onverwijld structurele hervormingen moeten worden doorgevoerd. Daarbij mag niet worden vergeten dat aan de idee 2. 3. 1. van de Europese integratie niet puur economische overwegin- gen ten grondslag lagen, maar het streven de vrede te bewaren, dat in de preambule van het EGKS-Verdrag dan ook als eerste wordt genoemd (bescherming van de vrede, bijdrage die „een georganiseerd en levend Europa” tot de beschaving kan leveren, verhoging van het levenspeil). 2. 3. 2. Sindsdien heeft de Europese Unie heeft er steeds meer taken bijgekregen. Naast haar oorspronkelijke, zuiver economische, bevoegdheden heeft zij thans ook bevoegdheden op het gebied van milieu, volksgezondheid, consumentenbe- scherming, onderwijs, sociaal beleid en werkgelegenheid. Dit alles toont aan dat de Europese integratie niet 2. 3. 3. beschouwd moet worden als een toestand, maar als een proces, dat aan veranderingen onderhevig is, maar dat ook in staat is op veranderingen te reageren. Tegen deze achtergrond moet ook de preambule van het EU-Verdrag gezien worden, waarin voor de Europese Unie geen uiteindelijk doel wordt vastgelegd, maar waarin de uitkomst van het proces, door de formulering „een steeds hechter verbond”, opzettelijk wordt opengelaten. De Europese Unie heeft momenteel te maken met 2. 4. zeer gevoelige en soms emotioneel geladen thema’s als de EU-uitbreiding, het gemeenschappelijk buitenlands en veilig- heidsbeleid en allerlei institutionele kwesties. Daarbij komt dat de burgers maar weinig vertrouwen in de Unie hebben; zij vinden dat de EU niet efficiënt is, niet democratisch genoeg is en te ver van de burgers afstaat. Voor de Europese integratie zijn de steun en inzet van de burgers meer dan ooit nodig. Beide laten momenteel nog te wensen over. 2. 5. Wanneer het om de kloof tussen Europa en de burger gaat, wordt dikwijls verwezen naar het „maatschappelijk middenveld” ofwel de civil society. Dit begrip wordt te pas en te onpas in vele verschillende contexten gebruikt, zonder dat het verband altijd duidelijk is. Het lijkt er een beetje op dat civil society een modewoord is geworden, een stoplap voor wanneer men niet precies weet wat men bedoelt. De ervaring 17. 11. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 329/31 leert dat een discussie alleen vruchten kan afwerpen als er vanaf het begin overeenstemming bestaat over de vraag waarover men discussieert. Het subcomité acht het daarom noodzakelijk allereerst in een historisch overzicht uiteen te zetten hoe het begrip civil society zich heeft ontwikkeld, om vervolgens met behulp van wetenschappelijke theorieën een definitie van dit begrip(1) op te stellen die aansluit bij de wijze waarop het in de politieke realiteit wordt opgevat. 3. Historisch overzicht 3. 1. De geschiedenis van het begrip civil society in het westerse politieke denken wordt gekenmerkt door meningsver- schillen over de wijze waarop het moet worden geïnterpre- teerd. Geprobeerd moet worden deze verschillen opzij te schuiven door de term in een breder kader te plaatsen. 3. 2. Tot aan de Verlichting werd het begrip gebruikt om er een vorm van politieke vereniging mee aan te duiden, namelijk de wettelijk geregelde politieke vereniging. Aristoteles zag de koinonia politikè als een dimensie van de samenleving die alle andere dimensies omvat en domineert. Cicero sprak in dit verband van societas civiles. Ook in de Middeleeuwen blijft deze politieke definitie toonaangevend, maar er komt een nieuwe dimensie bij, in die zin dat de civil society wordt opgevat als de gemeenschap van de burgers die tegenover de kerkelijke gemeenschap staat. Zo krijgt het begrip een seculier karakter. In deze opvatting zijn de termen civil society en staat bijna onderling verwisselbaar. Het morele besef dat bij de aldus opgevatte civil society hoort, is — zo gezien — het civisme ofwel de burgerzin. Overeenkomstig de Romeinse traditie betekent dit dat de leden van de civil society de burgerplichten aanvaarden. 3. 3. Vanaf ongeveer 1 750 lijkt de betekenis van de term civil society een geheel andere richting op te gaan. De term ligt dan niet langer in het verlengde van het begrip staat, maar krijgt steeds meer de betekenis van een tegenpool van de staat. De in opkomst zijnde bourgeoisie met haar liberale gedachtengoed lijft de term in om uitdrukking te geven aan een maatschappelijk terrein dat losstaat van de politiek, namelijk dat van de markt en het privé-leven. De morele en sociale deugd die ermee geassocieerd wordt, is niet langer burgerzin (civisme), maar wellevendheid („civilité”), dat wil zeggen goede zeden en onberispelijk gedrag in de omgang met de medemens. 3. 4. Ferguson breekt een lans voor de civil society in deze liberale betekenis. Juist deze niet-politieke opvatting van het begrip stoort negentiende-eeuwse denkers als Hegel en Marx, die de partijdigheid en eenzijdigheid ervan hekelen. Door hen wordt het begrip civil society sterk in verband gebracht met het atomistische wereldbeeld van de bourgeoisie en met de formele juridisering van de betrekkingen door het burgerlijk recht. 3. 5. Liberalen en socialisten voeren een woordenstrijd over het begrip civil society, dat wordt gedefinieerd als tegenpool van de politieke wereld. De liberalen zien de civil society als (1) Zie de paragrafen 6. 1 en 7. 1. het bolwerk van de individuele vrijheid en de vrijheid om contractuele verbintenissen aan te gaan, terwijl de socialisten haar associëren met machtsverhoudingen en klassenver- schillen. 3. 6. Sinds de negentiende eeuw probeert een aantal politie- ke en sociale wetenschappers verder te kijken dan deze tegenstelling tussen een door de Oudheid en Middeleeuwen geïnspireerde opvatting van het begrip civil society en een „modern-burgerlijke” opvatting en de tweedeling daarbinnen tussen de liberale en de socialistische visie. Zo ontstaat er een nieuw, door het werk van Tocquevil- 3. 7. le, Durkheim en Weber geïnspireerde interpretatie van de moderne civil society, waarin vijf aspecten evenveel nadruk krijgen: — de civil society bestaat uit een netwerk van min of meer geformaliseerde instellingen: deze instellingen tezamen vormen een maatschappelijke „sfeer” die autonoom is, zowel ten opzichte van de staat als ten opzichte van het huiselijke en gezinsleven stricto sensu. Deze instellingen hebben allerlei functies (niet alleen economische, maar ook godsdienstige, culturele, sociale, enz. ) en zijn van cruciaal belang voor de maatschappelijke integratie; — individuen besluiten vrijwillig of ze zich bij organisaties van de civil society willen aansluiten: leden van verenigingen, bedrijven en organisaties die deel uitmaken van de civil society kunnen nooit gedwongen worden zich erbij aan te sluiten, noch op grond van een politieke verplichting, noch op grond van een vermeend „natuurlijk” lidmaatschap van wat voor gemeenschap dan ook; — de civil society wordt geschraagd door het recht: democrati- sche beginselen als eerbied voor de persoonlijke levens- sfeer, vrijheid van meningsuiting en vrijheid van vereniging vormen het normatieve geraamte van de civil society. Deze is onafhankelijk van de staat, maar er heerst zeker geen rechteloosheid; — de civil society is een plaats van collectieve wilsvorming en vertegenwoordiging van de burgers: de organisaties van de civil society vormen een belangrijke schakel tussen individu en staat. Hun bemiddelende rol is essentieel voor het democratische gehalte van de samenleving. — de civil society creëert een ruimte van subsidiariteit, zoals een stroming in de christelijke denkwereld het voorstelt; dit subsidiariteitsconcept maakt het mogelijk dat er machtsniveaus worden gevormd die onafhankelijk zijn ten opzichte van de staat, maar wel door de staat worden erkend. 4. Civil society als gemeenschappelijke noemer voor democratische bewegingen in Europa 4. 1. Door de maatschappelijke veranderingen die in Europa zijn opgetreden, is de laatste jaren internationaal uitvoerig gediscussieerd over de betekenis van het begrip civil society in theorie en praktijk. Het is opmerkelijk dat burgergroeperingen en -bewegingen uit West- èn Oost-Europa heden ten dage door deze thematiek nader tot elkaar worden gebracht, hoe verschillend hun historische ontwikkeling ook is geweest. Bij het zoeken naar een samenlevingsmodel dat het midden houdt tussen ongebreideld individualisme en de neiging tot autoritair collectivisme, werd de civil society een veelbesproken gespreks- onderwerp. C 329/32 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 17. 11. 1999 4. 2. Terwijl de discussie in West-Europa en de VS zich toespitste op de vraag hoe de burgers weer gemeenschapszin kon worden bijgebracht om zodoende de noodzakelijke sociale cohesie te versterken, ging het er in Midden- en Oost-Europa in eerste instantie om, een eind te maken aan de uit de communistische tijd geërfde almacht van de staat. De westerse landen hebben momenteel niet alleen met 4. 3. problemen op economisch, sociaal en financieel gebied te kampen. Hun problemen hangen vooral ook samen met de interne veranderingen in de organisatievormen van de civil society, alsook met de beperkingen die in een complexe samenleving aan het optreden van de overheid zijn verbonden. 4. 4. De landen van Midden- en Oost-Europa (LMOE) daar- entegen zijn er in sommige gevallen nog niet helemaal in geslaagd om enerzijds vertrouwen in de nieuwe overheidsin- stellingen te wekken en anderzijds de structuren te creëren die voor het ontstaan van een krachtig maatschappelijk middenveld noodzakelijk zijn. Voor de Europese Unie is deze situatie met het oog op de uitbreiding van groot belang. Het Comité heeft al vele initiatieven ontplooid om de LMOE bij hun opbouwwerk te steunen en de voortzetting van deze activiteiten is een belangrijke prioriteit binnen zijn huidige werkprogramma. 5. Civil society — Poging tot een beschrijving 5. 1. Er bestaat geen algemeen geaccepteerde theorie over de civil society. Dit begrip is zodanig met concrete historische ontwikkelingen in specifieke landen verweven en zodanig normatief, dat het enige bindende element alleen maar kan zijn dat voor een democratisch systeem wordt opgekomen. De civil society is een verzamelnaam voor alle vormen van niet uit de staat voortkomend en niet door de staat geleid maatschappelijk handelen van individuen of groepen. Hierbij doet zich de bijzondere omstandigheid voor dat het een dynamisch begrip is dat tegelijkertijd zowel een toestand als een handeling beschrijft. De civil society als „participatiesamen- leving” maakt het ook mogelijk het vertrouwen in het democra- tisch systeem te versterken en daardoor een gunstiger klimaat voor hervormingen en vernieuwingen te scheppen. 5. 2. Bouwstenen van de civil society 5. 2. 1. De ontwikkeling van de civil society is een cultureel proces, zodat „cultuur” (1) een bepalende factor bij de omschrij- ving van het begrip civil society is en met alle hieronder genoemde begrippen in verband staat. Wanneer men uitgaat van de — zeer brede — definitie van cultuur als een richtinggevend stelsel van waarden die voor de leden van een samenleving relevant zijn, dan structureert de cultuur ook het werkterrein van de civil society. — Pluraliteit: in een pluralistische maatschappij bepaalt ieder lid zelf welke bijdrage het levert aan de samenleving, die op haar beurt naar verbetering van de gemeenschappelijke (1) In een bredere definitie kan cultuur worden opgevat als het vroeger en nu geldende stelsel van (materiële en immateriële) waarden en behoeften; de cultuur bepaalt de hiërarchie van waarden en behoeften, alsook de middelen waarmee waarden verwezenlijkt en behoeften bevredigd worden. leefomstandigheden streeft. Het gaat hierbij niet alleen om de inhoud, maar ook om de manier waarop er gehandeld wordt, zodat de civil society ook door de wijze van ideeënuitwisseling en sociale contacten de uiteenlopende maatschappelijke groeperingen met elkaar verbindt en daardoor een zekere stabiliteit verleent aan haar commu- nicatief handelen. Hierbij moet worden opgemerkt dat het in deze openbare discussie niet uitsluitend gaat om de communicatie op zich, maar dat de betrokkenen ook normatieve denkbeelden uitwisselen. Het op elkaar afstem- men van verschillende meningen en zienswijzen gaat echter niet vanzelf; daarvoor is een permanent aanwezige consensusbereidheid vereist. In een pluralistisch gestruc- tureerde samenleving erkent ieder individu de ander als zijn gelijke en gaat het met de ander het openbare debat aan. De beginselen die hierbij als uitgangspunt dienen zijn verdraagzaamheid en vrijwilligheid. Als voorbeeld zij in dit verband op de democratische cultuur van meerpartijenstel- sels gewezen. — Autonomie: de burgers bepalen de structuren van hun sociale handelen zelf. Dit dient echter wel te gebeuren binnen het kader van een — door de burgers gevormde — staat, die door middel van in een grondwet verankerde rechten voor het raamwerk zorgt waarbinnen de samen- leving functioneert. Autonomie houdt echter ook in dat er autonome instellingen aanwezig zijn ter bescherming van immateriële waarden als onderwijs, godsdienst en cultuur, die instaan voor de menselijke waardigheid, een grondrecht dat niet uitsluitend door de staat moet worden gegaran- deerd. — Solidariteit: de civil society wordt geschraagd door een „solidariteitscultuur” die zich uit in de bereidheid om grenzen voor zichzelf te stellen en plichten op zich te nemen als voorwaarde voor solidair handelen. De burger handelt naar dat wat hem gemaakt heeft tot wat hij is (cultuur, opvoeding, onderwijs, ervaring) en profiteert in de vorm van de interactie van anderen. — Openbaarheid: de civil society verricht communicatieve handelingen en creëert daardoor een sociale ruimte, de „politieke openbaarheid”, die gekenmerkt wordt door zeer fundamentele communicatiestructuren. De informatie- maatschappij is voor deze openbaarheid een sterk bepalen- de factor geworden. Momenteel is de informatiemaat- schappij, als een soort van „niet-georganiseerde burger- samenleving”, weliswaar nog enigszins een elitegezelschap, maar naar alle waarschijnlijkheid zal zij tot ingrijpende veranderingen leiden, niet alleen in de structuren van de civil society, maar ook in de wijze waarop deze opereert. — Participatie: in een vitale democratie kunnen burgers op twee manieren politiek vertegenwoordigd dan wel actief worden: 1. door een reeks politieke mandaten op verschillende niveaus: in dat geval bestaat de participatie van de burgers vooral uit deelname aan verkiezingsdebatten en de daaropvolgende verkiezingen; 2. door het optreden van belangen- en actiegroepen: hierbij zijn de burgers lid van organisaties die gespecia- liseerde en op hun achterban gerichte kennis vergaren van die aspecten van het maatschappelijk leven waar- mee zij zich bezighouden. Deze organisaties nemen deel aan openbare informatie- en communicatieproces- sen en dragen er zodoende toe bij dat er een gemeen- 17. 11. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 329/33 schappelijk idee ontstaat van wat het algemeen belang is. Deze vorm van participatie van de burgers stemt overeen met het begrip civil society. — Onderwijs is een essentieel onderdeel van de civil society. Door middel van onderwijs worden de fundamentele waarden van het samenleven van mensen doorgegeven. Zij die verantwoordelijk zijn voor het onderwijs bepalen de randvoorwaarden waarbinnen de civil society zich ontwikkelt. Daarom mag het onderwijsbeleid in geen geval volledig voorbehouden zijn aan de staat. — Verantwoording: de civil society is niet alleen de plaats waar individuele rechten worden uitgeoefend; aan deze rechten zijn namelijk ook verplichtingen ter attentie van het algemeen belang verbonden. Bij het nakomen van deze plichten dienen de leden van de civil society zich jegens de anderen te kunnen verantwoorden. Daarom is zij bij uitstek de plaats waar een vorm van burgerzin („civisme”) tot uiting komt; de civil society is immers een solidaire gemeenschap. — Subsidiariteit: op grond van dit politiek-sociale organisatie- principe wordt in beginsel voorrang gegeven aan het lagere niveau: het hogere niveau komt pas in actie als het lagere niveau moet passen. Wanneer het om de civil society gaat, moet subsidiariteit ook in externe zin worden opgevat, namelijk als het beginsel dat burgers de problemen die hen aangaan, zelf moeten kunnen aanpakken. 5. 3. De civil society in het hedendaagse debat 5. 3. 1. drie stromingen worden onderscheiden: In de theoretische discussie kunnen in grote lijnen — de liberale traditie, waarin de burger gezien wordt als een rationeel-economisch onderdeel van de samenleving dat primair gedefinieerd wordt aan de hand van zijn rechten en plichten. De burgers organiseren zich in belangengroe- pen en letten erop dat de staat de universeel geldende individuele vrijheidsrechten garandeert. De civil society krijgt gestalte door een zo breed mogelijke toepassing van individuele burgerrechten. Essentieel hierbij is dat er van liberale beginselen wordt uitgegaan. — de theorie van het communitarisme, waarin de burger gezien wordt als lid van een gemeenschap die gebaseerd is op waarden die zij zelf heeft gekozen. De burger moet zijn gedrag aanpassen aan de doelstellingen van de gemeen- schap, die op haar beurt de noodzakelijke schakel tussen individu en staat vormt. — de theorie van de discursieve democratie biedt een midden- weg tussen de liberale en de communitaristische stroming. Zij berust op de begrippen communicatie en interactie: in het kader van deze communicatiestructuur zorgt de civil society voor „politieke openheid”. In de democratische discussie die in de civil society plaatsvindt worden niet alleen meningen, maar ook normatieve opvattingen uitge- wisseld; zo wordt het informatieproces ook een besluitvor- mingsproces, waarin de civil society tot overeenstemming komt over bepaalde gemeenschappelijke waarden. Vervol- gens is het aan de democratische instellingen (de staat) om ervoor te zorgen dat deze waarden, bijvoorbeeld op het gebied van justitie of de bescherming van minderheden, worden gerespecteerd. 6. Staat, markt en civil society Het lijdt geen twijfel dat de politieke vrijheid, de 6. 1. economische dynamiek en de sociale cohesie door de sociale rechtsstaat zijn toegenomen. Het dualistische model van vroegere politieke en economische theorieën, waarin werd uitgegaan van de as „staat/markt”, had over het algemeen te weinig oog voor de verhoudingen hierbuiten, die het dichtst bij de menselijke en maatschappelijke realiteit staan. 6. 2. De civil society is als derde component van het staatsbestel derhalve van groot belang. Terwijl de burgers in het theoretische model van de „politieke staat” in eerste instantie als burgers van de staat gezien worden (waarbij het de staat is die de verhoudingen bepaalt), worden zij in het model van de „economische samenleving” als marktdeelnemers gedefinieerd. De burger in de zin van de civil society zit daar tussenin, omdat hij alle aspecten ook zelf belichaamt (homo politicus — homo economicus — homo civicus). 7. De „georganiseerde” civil society 7. 1. In abstracte zin kan de „georganiseerde” civil society omschreven worden als het geheel van alle organisatiestructu- ren waarvan de leden via een democratisch proces van overleg en consensusvorming het algemeen belang dienen en tevens als bemiddelaars tussen overheid en burgers optreden. In hoeverre die organisaties een positieve rol spelen, hangt hoofdzakelijk af van de mate waarin de actoren van de civil society bereid zijn om in een open en democratische discussie nader tot elkaar te komen en zich bij de uitkomsten van een democratisch proces van wilsvorming neer te leggen. 7. 2. De „georganiseerde” civil society kan ook dynamisch gedefinieerd worden als een omgeving waarbinnen een collec- tief leerproces plaatsvindt. In complexe samenlevingen die niet centraal kunnen worden bestuurd, kunnen problemen alleen worden opgelost als de burgers daaraan actief meewerken. Uiteenlopende maatschappelijke experimenteervormen zijn net als pluralistische discusssiefora een voorwaarde voor een „intelligente” democratie die in staat is een aanhoudend maatschappelijk leerproces te genereren. Zo gezien is de civil society een „leerschool der democratie”. 7. 3. Dit geldt evenzeer op het niveau van de Gemeenschap, maar daar speelt bovendien mee dat de nationale staat door het Europese integratieproces aan betekenis inboet en dat steeds meer mensen het gevoel hebben dat de klassieke soevereiniteitsaanspraken van de nationale staat niet langer stroken met de maatschappelijke realiteit. Werkgelegenheids- en milieuproblemen, alsook vraagstukken rond welvaart en sociale rechtvaardigheid kunnen niet langer uitsluitend op nationaal niveau worden behandeld. 8. De actoren van de civil society 8. 1. Tot de civil society worden gerekend: — de „arbeidsmarktactoren”, dit wil zeggen de sociale part- ners; C 329/34 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 17. 11. 1999 — vertegenwoordigende organisaties op sociaal en econo- misch gebied die geen sociale partners in engere zin zijn; — NGO’s (niet-gouvernementele organisaties), waarin men- sen verenigd zijn die zich voor een gemeenschappelijke zaak inzettten, bijvoorbeeld milieuorganisaties, mensen- rechtenorganisaties, consumentenbonden, liefdadigheids- instellingen, school- en opleidingsorganisaties, enz. ; — CBO’s [„Community-Based Organisations” (dit wil zeggen organisaties die aan de basis van de samenleving zijn ontstaan en die specifiek op hun leden gerichte doelstellin- gen nastreven)], zoals jongerenorganisaties, gezinsbonden en alle organisaties die burgers in staat stellen aan het gemeenschapsleven deel te nemen; — religieuze gemeenschappen. 9. Rol van de organisaties van de civil society op commu- nautair niveau — de burgerdialoog 9. 1. Tijdens het Europese integratieproces is ook op com- munautair niveau een civil society ontstaan, waarbij de organi- satiedichtheid en de mate van representativiteit van de organi- saties uiteenlopen. Deze vormen een breed spectrum dat varieert van ad hoc-lobbies tot zeer georganiseerde verenigin- gen. Al deze organisaties maken er aanspraak op representatief te zijn en eisen het recht op om op hun terrein mee te praten. Een constructieve bijdrage tot de opbouw van Europa kan echter alleen verwacht worden van groepen die over zekere organisatorische basisstructuren beschikken en die op hun terrein in zowel kwantitatief als kwalitatief opzicht representa- tief zijn. Een belangrijk kenmerk dat deze actoren van het 9. 2. maatschappelijk middenveld op communautair niveau gemeen hebben, is hun bemiddelende rol, die zij van nationale structuren hebben overgenomen. Ter illustratie kan gewezen worden op de Europese sociale partners, die hun nationale communicatiestrategieën hebben ingebracht in een geïnstitu- tionaliseerd onderhandelingsproces op communautair niveau. Deze sociale dialoog is in wezen een consensusgericht besluit- vormingsproces waarin de deelnemers sinds de inwerkingtre- ding van het Verdrag van Amsterdam op bijna grondwettelijke grondslag te werk gaan. Buiten kijf staat dat de sociale dialoog op sleutelterreinen van het sociale beleid, met name op het gebied van de arbeidsverhoudingen, een belangrijke rol speelt. In het bijzonder moet er echter op worden gewezen dat de sociale dialoog een voorbeeldfunctie vervult voor een aan de maatschappelijke organisaties inherente vorm van commu- nicatie, waarin de dialoog wordt opgevat als een evolutief en resultaatgericht proces. Zo hebben de deelnemers aan de sociale dialoog de toon gezet voor een vorm van politieke cultuur die zich tot gebieden buiten de sociale dialoog zou moeten uitstrekken. 9. 3. Er zijn reeds vele pogingen ondernomen om — naast de sociale dialoog — op Europees niveau ook structuren voor een democratische discussie op te zetten. Bij de concrete bevordering van deze zgn. burgerdialoog speelt Directoraat- Generaal V van de Commissie een centrale rol. Op zijn initiatief is in maart 1996 het eerste „Europees forum voor sociaal beleid” gehouden, waar het concept „dialoog met de burgers” is geïntroduceerd. Hierop wordt door de Commissie voortge- borduurd in haar Mededeling „De versterking van de rol van verenigingen en stichtingen in Europa” (1), waarin zij het volgende beleidsdoel formuleert: „de geleidelijke totstandbren- ging van een sterke dialoog tussen de burgers op Europees niveau naast de politieke dialoog met de nationale autoriteiten en de sociale dialoog met de sociale partners”. Het Comité heeft deze thematiek in zijn advies over genoemde Mededeling bestudeerd en daarin onder meer het volgende naar voren gebracht: „Als burgers zich organiseren, kunnen zij op een effectievere manier hun mening over verschillende maatschap- pelijke kwesties kenbaar maken aan de politieke besluitvor- mers. Een manier om het begrip ‘Europa van de Burgers‘ concreet in te vullen en de inhoud ervan te verdiepen, is het versterken van de democratische structuren buiten het parlementaire bestek. ” (2) 9. 4. De burgerdialoog is bedoeld als communicatieplatform van de maatschappelijke organisaties op Gemeenschapsniveau en mag zeker niet beschouwd worden als alternatief voor of concurrent van de sociale dialoog. De burgerdialoog moet veeleer als een noodzakelijke aanvulling op de sociale dialoog gezien worden, en de sociale partners nemen er naar gelang van het te bespreken probleem evenzeer aan deel als alle andere belanghebbende actoren van het maatschappelijk middenveld. Het is in het belang van Europa om alle structuren die het de burgers mogelijk maken deel te nemen aan de opbouw van Europa, te verbeteren en uit te bouwen. 9. 5. Europa heeft behoefte aan een politieke openbaarheid die transparantie biedt en participatie vereist. In moderne samenlevingen wordt voor deze politieke openbaarheid in eerste instantie gezorgd door de massamedia, die doorgaans echter weinig belangstelling voor het thema „Europa” hebben. Bijdragen over Europa blijven meestal beperkt tot het nieuws van de dag en tot oplagenverhogende verwijzingen naar tekortkomingen. Het wekt daarom geen verbazing dat het wantrouwen van de burgers ten aanzien van „Brussel” — als synoniem voor een ver van het volk afstaande bureaucratie en ondoorzichtige besluitvormingsstructuren — toegenomen is. Wanneer het om Europa gaat, vallen regelmatig termen als „de kloof met de burgers” en „het democratisch deficit”. 9. 6. De maatschappelijke organisaties die de civil society vormen hebben op Europees niveau derhalve de belangrijke taak bij te dragen tot een open en democratisch debat. Gezien zijn rol als forum van deze maatschappelijke organisaties is het Comité in staat om zowel de kloof met de burgers te verkleinen als een bijdrage te leveren tot een democratische besluitvorming. De ESC-leden zijn rechtstreekse vertegenwoor- digers van de maatschappelijke organisaties en allemaal samen vertegenwoordigen zij dat interactieve netwerk dat als „buiten- wereld” het noodzakelijke draagvlak vormt van waaruit de civil society opereert. 9. 7. Het Comité vindt het in dit verband jammer dat zowel in de Commissiemededeling over „De versterking van de rol van verenigingen en stichtingen in Europa” als in het verslag over het tweede Europese forum voor sociaal beleid in 1998 uitsluitend de Commissie en het Europees Parlement als plaats van dialoog met de burgers genoemd worden, terwijl het Comité onvermeld blijft. (1) COM(97) 241 def. (2) PB C 95 van 30. 3. 1998, blz. 99. 17. 11. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 329/35 10. Het Comité als spreekbuis van de maatschappelijke organisaties In de Verdragen van Rome is er met de oprichting 10. 1. van het Economisch en Sociaal Comité voor gezorgd dat specifieke belangengroepen toegang hebben gekregen tot het Europese besluitvormingsproces; zo is van het Comité een orgaan gemaakt dat de maatschappelijke organisaties van de civil society op communautair niveau vertegenwoordigt. De bijzondere positie die het Comité als vertegenwoordiger van het maatschappelijk middenveld inneemt, kan derhalve op zijn plaats in het institutionele bestel en op zijn bevoegdheden, alsook op zijn samenstelling worden teruggevoerd. Op de conferentie in oktober van dit jaar moet het Comité daarom duidelijk aangeven hoe de burgerdialoog kan worden uitge- bouwd. 10. 2. De leden van het Comité 10. 2. 1. Volgens artikel 257 van het EG-Verdrag bestaat het Comité uit „vertegenwoordigers van alle sectoren van het economische en sociale leven, met name van de producenten, landbouwers, vervoerders, werknemers, handelaren en am- bachtslieden, van de vrije beroepen en van het algemeen belang”. Deze slechts als voorbeeld gegeven opsomming is bewust niet uitputtend en toont daarmee goed aan dat het maatschappelijk middenveld zich voortdurend ontwikkelt. De vraag blijft of de huidige ledenstructuur van het Comité wel is afgestemd op de ingrijpende verandering die de samen- leving de afgelopen 40 jaar heeft ondergaan. 10. 2. 2. De leden van het Comité worden in de regel door nationale representatieve organisaties voorgedragen, maar zijn niet verplicht om zich aan instructies van die organisaties te houden. Zij zijn derhalve onafhankelijk. Wel is het natuurlijk zo dat de ESC-leden bij hun werkzaamheden de deskundigheid inbrengen die de aanleiding was waarom zij werden voorgedra- gen. Zo bezien vertegenwoordigen zij de uiteenlopende belan- gen van de maatschappelijke organisaties. Daarnaast hebben de ESC-leden ook de plicht het algemeen belang voor ogen te houden („Zij oefenen hun ambt volledig onafhankelijk uit in het algemeen belang van de Gemeenschap”, EG-Verdrag, artikel 258, derde alinea). Daarmee wordt de politieke besluit- vorming binnen het Comité niet automatisch bepaald door de uitkomst van de concurrentiestrijd tussen de belangengroepen, en stemt de wijze waarop het Comité functioneert min of meer overeen met de modus operandi van het maatschappelijk middenveld. Ook de specifieke wijze waarop het Comité adviezen uitbrengt (studiegroep — Afdeling — Voltallige Vergadering) sluit aan bij het consensusbeginsel, waardoor de maatschappelijke organisaties zich in hun optreden naar buiten toe laten leiden. Zo wordt een eventueel gebrek aan diversiteit in de ledenstructuur van het Comité gedeeltelijk goedgemaakt door de criteria voor de uitoefening van hun activiteit en door de wijze waarop tot besluiten wordt gekomen. 10. 2. 3. De legitimiteit van het Comité als vertegenwoor- digende instantie van het maatschappelijk middenveld op communautair niveau vloeit niet alleen voort uit het feit dat het een Europese instelling is, maar ook uit het bestaan van zijn drie Groepen. Het Comité heeft het recht om Groepen te vormen, dat afkomstig is van de van 1958 daterende richtsnoe- ren van de Raad voor de voordracht van kandidaten, in zijn Reglement van Orde overgenomen, zulks in de eerste plaats om zijn werkzaamheden te vereenvoudigen. Het was echter ook de bedoeling duidelijk te maken dat het Comité geen forum is voor nationale delegaties, maar voor Europese groeperingen die gelijksoortige belangen behartigen. Daarom ook ziet het Comité zichzelf als spreekbuis van de Europese maatschappelijke organisaties. 10. 3. De rol van het Comité in het institutionele bestel Om de rol van het Comité als adviesorgaan te 10. 3. 1. definiëren kan het best worden uitgegaan van de relatie waarin het staat tot de andere organen, met name het Europees Parlement: het Comité staat garant voor de concrete invulling van het model van de participatiesamenleving, het stelt het maatschappelijk middenveld in staat om mee te werken aan het besluitvormingsproces, het draagt bij tot het verminderen van het „democratisch tekort” en het komt daarmee de legitimiteit van democratische besluitvormingsprocessen ten goede. 10. 3. 2. Democratie vertaalt zich in de gemeenschappelijke wil, zoals die naar voren komt in meerderheidsbeslissingen. De minderheid zal zich pas bij de wil van de meerderheid kunnen neerleggen als er een zekere mate van eenheid tussen meerderheid en minderheid bestaan: zij moeten een gemeenschappelijke identiteit hebben. Op nationaal niveau is dat normaliter geen probleem; hier wordt deze identiteit (wanneer men het begrip „demos” breed uitlegt) gevormd door een gemeenschappelijke nationaliteit (of een gemeenschappe- lijke woonplaats in een bepaald gebied), een gemeenschappe- lijke taal en cultuur en een gemeenschappelijk waardenstelsel. 10. 3. 3. Voor de democratische besluitvorming op Europees niveau zijn er echter aanvullende identiteitscriteria nodig om een Europese identiteit te kunnen scheppen. Zoals het burgerschap van de Unie slechts gedefinieerd wordt als de optelsom van alle nationale staatsburgerschappen, zo is „de Europeaan” de optelsom (of synthese) van een veelvoud van (nationale) identiteitscriteria die in hun geheel gebaseerd zijn op gemeenschappelijke tradities en waarden als democratie en mensenrechten. 10. 3. 4. Dit betekent echter dat de democratie op Europees niveau — nog meer dan op nationaal niveau — verschillende participatiestructuren moet bieden waarmee alle burgers — met hun uiteenlopende identiteiten en identiteitscriteria — kunnen worden vertegenwoordigd en waarmee recht wordt gedaan aan de heterogeniteit van de „Europese identiteit”. De Europese burger kiest het Europees Parlement in 10. 3. 5. zijn hoedanigheid van (een in een bepaalde lidstaat gevestigde) staatsburger, dit wil zeggen dat hij zijn democratische recht doet gelden in het kader van zijn nationale (territoriale) identiteit. 10. 3. 6. De burger ontleent zijn identiteit evenwel ook aan het feit dat hij deel uitmaakt van maatschappelijke groepen die samen de veelkleurige civil society vormen. Deze identiteitscri- teria, die betrekking hebben op zijn rol in de civil society, worden bij de vertegenwoordiging van de burger in het Europees Parlement niet in aanmerking genomen. In het Comité daarentegen, dat de organisaties van het maatschappe- lijk middenveld vertegenwoordigt, wordt juist met deze iden- titeitscriteria rekening gehouden: het Comité draagt daarmee bij tot de democratisering op Europees niveau en kan zich er bij het Europees Parlement op laten voorstaan dat het voor een daadwerkelijke meerwaarde zorgt in het democratische besluitvormingsproces. Alleen al wegens zijn bevoegdheden kan het Comité niet met het Parlement concurreren; het speelt echter wel een nuttige rol in die zin dat het de legitimiteit van het Parlement aanvult. C 329/36 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 17. 11. 1999 11. Maatregelen om te bereiken dat het Comité een grotere rol gaat spelen 11. 1. Samenwerking met de Commissie: tot wederzijdse tevredenheid wordt er momenteel nauw met de Commissie samengewerkt. Wel zou het goed zijn contact op te nemen met de afzonderlijke Commissarissen om ervoor te zorgen dat de Commissie het Comité vaker om advies vraagt in het stadium vo´ o´ r de besluitvorming. Met name in geval van vraagstukken die de in het Comité vertegenwoordigde maat- schappelijke groeperingen aangaan, zou het Comité zo vroeg mogelijk geraadpleegd moeten worden of tenminste de gele- genheid moeten hebben een initiatiefadvies op te stellen. 11. 2. Samenwerking met de Raad: normaal gesproken stelt ieder voorzitterschap van de Raad een prioriteitenlijst op. Het Comité zou de reeds goede samenwerking in de voorberei- dingsstadia moeten intensiveren en tijdens ieder voorzitter- schap van de Raad begeleidende stappen (initiatiefadviezen, hoorzittingen en bijeenkomsten ter plaatse, gemeenschappe- lijke initiatieven met de fungerend Raadsvoorzitter) moeten ondernemen. 11. 3. Samenwerking met het Europees Parlement: op grond van het Verdrag van Amsterdam kan het Comité door het Parlement (of door diens commissies) worden geraadpleegd. De interinstitutionele werkgroep voor de betrekkingen tussen ESC en EP vervult in dit verband een sleutelfunctie met een grote politieke draagwijdte. Als het lukt om hier een solide basis voor toekomstige samenwerking te creëren, zou de door de Europese burgers gevoelde afstand tot de Europese instellingen wellicht kunnen worden verkleind en zouden de burgers — via de organisaties die hen vertegenwoordigen — op hun verantwoordelijkheid ten opzichte van Europa gewezen kunnen worden en tot een actieve rol kunnen worden aangezet. 11. 4. Samenwerking met het Comité van de Regio’s: de behartiging van de lokale en regionale belangen door het CvdR staat de behartiging van de belangen van specifieke maatschappelijke groepen door het ESC geenszins in de weg; zij vullen elkaar in veel gevallen juist aan. Ook hier kan gebruik worden gemaakt van synergie-effecten. Een eerste stap op weg naar een dergelijke samenwerking heeft het Bureau in juli jongstleden gezet met zijn besluit om in te stemmen met de oprichting van een verbindingscomité ESC/CvdR dat zich moet zich gaan bezighouden met de follow-up van het ESC-advies over „Kindermisbruik en kindersekstoerisme” (1) en dat er samen met het CvdR voor moet zorgen dat een van de voorstellen uit dit advies, namelijk de totstandbrenging van een netwerk van kindvriendelijke steden, wordt verwezenlijkt. Het Comité zou er meer naar moeten streven om tot dergelijke vormen van ad hoc-samenwerking te komen. 12. Uitwerking van een actieplan „Civil society” binnen het Comité 12. 1. Het Comité is het aangewezen forum om de maat- schappelijke dialoog verder uit te bouwen. Bijgevolg zou het zo snel mogelijk adequate structuren moeten creëren waarmee (1) PB C 284 van 14. 9. 1998, blz. 92. groeperingen uit het maatschappelijk middenveld die thans nog niet in het Comité zijn vertegenwoordigd, bij deze dialoog kunnen worden betrokken. Hiermee zou het Comité een cruciale bijdrage leveren tot de ontwikkeling van het model van de participatiedemocratie. 12. 2. de civil society elkaar ontmoeten. Het Comité is de instelling waar de organisaties van Daarom wordt voorgesteld een passende organisatiestructuur „Civil society” te creëren, die in het kader van een op korte termijn te verwezenlijken actieplan initiatieven zou kunnen ontplooien op de volgende gebieden: — bijeenkomsten in het gebouw van het Comité, alsook hoorzittingen buiten het Comité kunnen een breder pu- bliek een inspraakmogelijkheid bieden. De hier bestaande organisatorische mogelijkheden om via een open discussie tot menings- en besluitvorming te komen, kunnen waar- devolle bijdragen leveren tot de ontwikkeling van de maatschappelijke dialoog; — daarnaast kunnen de interinstitutionele contacten binnen dit kader geconsolideerd en geïntensiveerd worden en kunnen tijdens ronde-tafelbijeenkomsten met externe des- kundigen gemeenschappelijke adviezen worden voorbe- reid; — grote mogelijkheden bieden ook de dikwijls kwalitatief uitstekende bijdragen van Groepsdeskundigen, die onvol- doende worden benut. Verwerking van zulke bijdragen over de civil society in journalistieke of wetenschappelijke vorm zou de kennis van de ESC-leden kunnen verrijken, maar daarnaast ook een breder publiek kunnen interes- seren. Het Comité is een forum voor de ontwikkeling van 12. 3. een Europese identiteit. Zoals eerder is opgemerkt, is de Europese identiteit uit diverse lagen opgebouwd en berust zij op verscheidene criteria, waarbij het in de eerste plaats gaat om een gemeenschappelijk waardenstelsel, dat gebaseerd is op respect voor de menselijke waardigheid en de mensenrechten. — het Duitse voorzitterschap van de Raad heeft het initiatief genomen tot de uitwerking van een „Handvest van de grondrechten van de Europese burgers”. Zoals de Duitse minister van Justitie in het kader van de Top van Keulen opmerkte, „is het scheppen van een gemeenschappelijk waardenstelsel van zo’n fundamenteel belang voor de burgers van de Unie, dat een zo hoog mogelijke mate van democratische legitimatie wenselijk is. ” — tot deze democratische legitimatie kan het Comité als vertegenwoordiger van de organisaties van de civil society een cruciale bijdrage leveren. Het zal ter zake een initia- tiefadvies opstellen en zal tevens gehoord worden in het kader van de onder het Finse voorzitterschap nader te definiëren procedure met betrekking tot een comité dat een lijst van grondrechten moet opstellen. — door zelf raadplegingen en hoorzittingen te organiseren kan het Comité er reeds bij de voorbereiding van de werkzaamheden voor zorgen dat zoveel mogelijk belang- hebbende maatschappelijke organisaties hun stem kunnen laten horen. 17. 11. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 329/37 12. 4. het bruggenhoofd van de civil society: Het Comité vormt in het kader van de EU-uitbreiding — Wanneer het om de uitbreiding van de EU gaat, kan het belang van de hulp van het Comité bij het opzetten van structuren voor maatschappelijke organisaties in landen waar dit samenlevingsmodel nog niet bestaat of nog niet te hoog worden tot volle wasdom is gekomen, niet ingeschat. Willen kandidaat-lidstaten tot de EU toetreden, dan moeten zij niet alleen aan juridische, economische, sociale en politieke criteria voldoen, maar ook over structuren beschikken waarmee bovengenoemd waarden- stelsel ook daadwerkelijk kan worden overgenomen. — Het Comité heeft reeds veel gedaan om de kandidaat- lidstaten te helpen bij het creëren van structuren die vergelijkbaar zijn met het ESC of met de nationale Sociaal-Economische Raden. Zo werkt het in gemengde raadgevende comités samen met die instanties in de kandidaat-lidstaten die met het opzetten van zulke structu- ren zijn belast. Het organiseert programma’s voor onderlin- in individuele gevallen ook ge bezoeken en verleent bijstand op technisch en administratief gebied. Samen met de bevoegde Afdelingen en andere reeds betrokken diensten van de administratie zouden in het kader van het in paragraaf 12. 2 voorgestelde actieplan verdere belangrij- ke stappen in deze richting gezet kunnen worden. 13. Samenvatting Nieuwe politieke organisatievormen — zoals de Europese Unie in de fase na Amsterdam — vereisen nieuwe ideeën. In tijden van veranderingen, zgn. paradigmaveranderingen, zoals die zich thans voordoen, is er behoefte aan visionaire denkbeelden en aan gemeenschappelijke inspanningen om die in daden om te zetten. In deze periode vo´ o´ r een mogelijke uitbreiding staat de EU voor de grote uitdaging om belangrijke sociaal- economische doelstellingen te verwezenlijken en tegelijkertijd te werken aan de versterking van de democratie en de legitimiteit en aan een gemeenschappelijke Europese identiteit die op een gemeenschappelijk waardenstelsel berust. Het Comité heeft de mogelijkheid deze ontwikkeling in goede banen te leiden en daadwerkelijk tot Europese integratie in de zin van de Verdragen van Maastricht en Amsterdam bij te dragen. Brussel, 22 september 1999. De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité B. RANGONI MACHIAVELLI C 329/38 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 17. 11. 1999 BIJLAGE bij het advies van het Economisch en Sociaal Comité (overeenkomstig artikel 47, lid 3, van het Reglement van Orde) Het volgende wijzigingsvoorstel, waarvo´ o´ r ten minste een kwart van de stemmen is uitgebracht, is tijdens de beraadslagingen verworpen: Paragraaf 12. 1 De tweede zin als volgt te lezen: „Met de diverse activiteiten die uit deze uitgebreide dialoog voortvloeien, zou het ook mogelijk moeten worden dat prominenten die geen lid zijn van het ESC, maar wel deel uitmaken van organisaties die thans in het ESC zijn vertegenwoordigd, meer bij de werkzaamheden worden betrokken. ” Motivering Naast het probleem dat er voor bepaalde organisaties momenteel geen plaats is in het ESC, is er het probleem van de verspreiding binnen onze eigen organisaties van informatie over wat het ESC concreet doet. Bovendien is er in onze organisaties specifieke kennis aanwezig waarvan bij de „gewone” werkzaamheden van het ESC geen gebruik wordt gemaakt. In het kader van diverse interne en externe regelingen moet worden bewerkstelligd dat deze kennis benut kan worden, waarmee er tegelijkertijd voor gezorgd moet worden dat de betrokken personen meer belangstelling krijgen voor onze werkzaamheden. Uitslag van de stemming Vo´ o´ r: 27, tegen: 40, onthoudingen: 11


title: INTERROGAZIONE SCRITTA E-1673/99 di Horst Schnellhardt (PPE-DE) alla Commissione. Regolamento (CE) n. 820/97 che istituisce un sistema di identificazione e di registrazione dei bovini e relativo all'etichettatura delle carni bovine e dei prodotti a base di carni bovine.

eurovoc_concepts:
application of EU law
cattle

text: C 303 E/6 Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:224) europee IT 24. 10. 2000 Come gi(cid:224) spiegato al punto 1 e per quanto concerne i costi variabili, il prestatore di servizi viene 4. rimborsato dalla Commissione soltanto per i servizi effettivamente forniti e accettati (in base al numero di proposte e dei giorni di lavoro degli esperti). Tutte le parti riconoscono che il contesto in cui le prime proposte sono state raccolte, codificate e trasferite alla Commissione, e in cui sono state organizzate le prime sessioni di valutazione, non era ottimale (a causa del ritardo con cui il contratto di locazione dell(cid:146)immobile Ł stato sottoscritto e a causa dei vincoli relativi all(cid:146)attuazione del budget 1999). Alcune parti dell(cid:146)immobile non erano del tutto pronte a ospitare il prestatore di servizi e gli esperti, e parti delle infrastrutture per l(cid:146)elaborazione dei dati erano ancora in fase di installazione. In tali eccezionali circostanze soltanto lo sforzo congiunto tra la Wang e la Commissione ha reso possibile il processo di valutazione, funzioni e il rispetto delle scadenze piø importanti. lo svolgimento delle principali La parte principale della domanda Ł stata risposta al punto 3. I ritardi dovuti a tali circostanze 5. inaspettate non possono quindi essere imputabili ad un particolare servizio o funzionario. 6. Nell(cid:146)ambito del quarto programma quadro (4PQ) lo spoglio delle candidature aveva generalmente luogo in uffici temporanei e in alberghi per periodi di tre/sei mesi e comportava l(cid:146)installazione e la rimozione di infrastrutture, di reti informatiche e di arredi, nonchŁ l(cid:146)assunzione di personale a tempo determinato (sia con funzioni direttive, sia amministrative). E(cid:146) difficile fare una stima dei costi totali, poichŁ i sistemi contabili non hanno permesso di consolidare tali costi, comprese le numerose spese generali. In termini di costi, secondo la Commissione, le spese «interne» sarebbero state pari a quelle sostenute per questa struttura comune di valutazione. 7. I sistemi informatici utilizzati per le valutazioni iniziali erano perfettamente adeguati e hanno svolto i loro compiti come prestabilito. La mancanza di infrastrutture ha limitato la loro disponibilit(cid:224) fisica. Ora che la rete e le infrastrutture della sala computer sono complete, i sistemi vengono trasferiti fisicamente nella sala computer, dove potranno essere a disposizione degli utenti nell(cid:146)intero edificio. (1) GU C 173 del 7. 06. 1997. (2000/C 303 E/005) INTERROGAZIONE SCRITTA E-1673/99 di Horst Schnellhardt (PPE-DE) alla Commissione (22 settembre 1999) Oggetto: Regolamento (CE) n. 820/97 che istituisce un sistema di identificazione e di registrazione dei bovini e relativo all(cid:146)etichettatura delle carni bovine e dei prodotti a base di carni bovine Nel regolamento (CE) n. 820/97 (1), del 21 aprile 1997, che istituisce un sistema di identificazione e di registrazione dei bovini e relativo all(cid:146)etichettatura delle carni bovine e dei prodotti a base di carni bovine, il Consiglio del ministri dell(cid:146)Agricoltura ha definito un sistema di etichettatura delle carni bovine e dei prodotti a base di carni bovine, obbligatorio in tutti gli Stati membri a decorrere dall(cid:146)1. 1. 2000. Secondo notizie diffuse dalla stampa la Commissione intenderebbe discostarsi da questa data e non introdurre l(cid:146)obbligo di etichettatura, previsto nel regolamento del 1997, prima dell(cid:146)anno 2002. A tale riguardo pu(cid:242) la Commissione indicare: Qual Ł lo stato di avanzamento dei preparativi per l(cid:146)introduzione del sistema di garanzia sull(cid:146)origine 1. delle carni nei vari Stati membri? 2. Quali problemi presenta l(cid:146)attuazione del regolamento e, in particolare, in quali Stati membri? 24. 10. 2000 IT Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:224) europee C 303 E/7 Contrariamente a quanto affermato dalla stampa, 3. dell(cid:146)1. 1. 2000 per l(cid:146)introduzione del nuovo sistema di identificazione e etichettatura? intende la Commissione mantenere la data (1) GU L 117 del 7. 5. 1997, pag. 1. Risposta data dal sig. Fischler in nome della Commissione (22 novembre 1999) L(cid:146)articolo 19 del regolamento (CE) n. 820/97 del Consiglio, del 21 aprile 1997, che istituisce un sistema di identificazione e di registrazione dei bovini e relativo all(cid:146)etichettatura delle carni bovine e dei prodotti a base di carni bovine (1), stabilisce che tutti gli Stati membri debbano trasmettere relazioni sull(cid:146)attuazione del sistema di etichettatura delle carni bovine alla Commissione, la quale a sua volta Ł tenuta a presentare al Consiglio ed al Parlamento una relazione, accompagnata da proposte, sullo stato di attuazione di detti sistemi nei vari Stati membri. Un sistema attendibile ed obbligatorio di etichettatura delle carni bovine presuppone un sistema piena- mente operativo di identificazione e registrazione dei bovini. Nel compilare la sua relazione, la Commis- sione Ł giunta alla conclusione che in tutti gli Stati membri, tranne uno, sono effettivamente in atto sistemi adeguati che consentono di risalire dalle carcasse all(cid:146)azienda in cui i bovini sono stati detenuti. Tuttavia, per almeno la met(cid:224) degli Stati membri non sar(cid:224) possibile, alla data del 1o gennaio 2000, conoscere per ogni capo di bestiame macellato il luogo di nascita nØ tutti i posti o i paesi in cui l(cid:146)animale ha transitato nel corso della sua vita, soprattutto perchØ il requisito di disporre di una documentazione su tutti i movimenti dei bovini sotto forma di passaporto si applica unicamente ai capi di bestiame nati successi- vamente al 1o gennaio 1998. Il 13 ottobre 1999, la Commissione ha formalmente adottato sia la relazione (2) che due proposte (3), con le quali essa stabilisce il calendario per l(cid:146)applicazione del sistema obbligatorio di etichettatura dei bovini sul territorio comunitario. Entrambe le proposte si basano sull(cid:146)articolo 152 (sanit(cid:224) pubblica) (ex-articolo 129) del trattato CE. L(cid:146)obiettivo del primo regolamento proposto Ł quello di sostituire l(cid:146)attuale regolamento (CE) n. 820/97del Consiglio e di fissare le norme generali relative ad un sistema obbligatorio di etichettatura da attuare in due fasi. Durante la prima, che sar(cid:224) effettiva un mese dopo l(cid:146)adozione del regolamento, Ł prevista l(cid:146)indicazione obbligatoria sulle etichette di informazioni rapidamente disponibili indicanti il luogo della macellazione. A decorrere dal 1o gennaio 2003, l(cid:146)etichetta sulle carni bovine deve includere anche informazioni precise circa il luogo di nascita dell(cid:146)animale e quello di allevamento. Considerato il tempo occorrente per l(cid:146)adozione del primo regolamento secondo la procedura della codecisione, Ł stato proposto un altro regolamento, con il quale viene prorogata la validit(cid:224) delle disposizioni dell(cid:146)attuale regolamento (CE) n. 820/97 del Consiglio, che fornisce la base giuridica del regime di etichettatura facoltativo soltanto fino al 1o gennaio 2000. Tuttavia, tale proroga sar(cid:224) valida fintantochØ non sar(cid:224) stata adottata la prima proposta, ovvero fino al 1o gennaio 2001 al piø tardi. (1) GU L 117 del 7. 5. 1997. (2) COM(1999) 486 def. (3) COM(1999) 487. (2000/C 303 E/006) INTERROGAZIONE SCRITTA E-1716/99 di Lucio Manisco (GUE/NGL) alla Commissione (29 settembre 1999) Oggetto: Catastrofe ecologica a seguito dei bombardamenti di Pancevo Una catastrofe ecologica e umana senza precedenti Ł stata provocata durante il conflitto dei Balcani dalla distruzione missilistica degli fertilizzanti e petrolchimici di Pancevo con la conseguente diffusione nell(cid:146)ambiente di migliaia di tonnellate di petrolio, cloruro di vinile monomero, mercurio, biossido di zolfo, acidi nitrici e triclorodifeniltricloroetano. impianti di raffineria, di


title: SCHRIFTLICHE ANFRAGE E-1654/99 von Jan Mulder (ELDR) an die Kommission. Verwendung von landwirtschaftlichen Erzeugnissen zu anderen als Nahrungsmittelzwecken.

eurovoc_concepts: alternative use of agricultural products

text: 1. 8. 2000 DE Amtsblatt der Europ(cid:228)ischen Gemeinschaften C 219 E/15 (2000/C 219 E/019) SCHRIFTLICHE ANFRAGE E-1654/99 von Jan Mulder (ELDR) an die Kommission (22. September 1999) Betrifft: Verwendung von landwirtschaftlichen Erzeugnissen zu anderen als Nahrungsmittelzwecken Wenn (cid:214)lsaaten in der Europ(cid:228)ischen Union auf Brachland angebaut werden, gibt es einen ha-Zuschuss von 68,83 Euro pro t. Dieser Zuschuss wird jedoch nur gew(cid:228)hrt f(cid:252)r (cid:214)lsaaten, die im Anhang 1 der Verordnung EG Nr. 1586/97 (1) aufgef(cid:252)hrt sind. (cid:214)lsaaten, die nicht in diese Liste aufgenommen sind, erhalten diesen Zuschuss nicht. Dies hat zur Folge, dass es schwierig ist, den Anbau neuer Pflanzenarten zur Verwendung zu anderen als Nahrungsmittelzwecken einzuf(cid:252)hren. Ist die Kommission bereit, Ma(cid:223)nahmen zu ergreifen, damit alle (cid:214)lpflanzen in den Genu(cid:223) derselben Subventionsregelung kommen, damit auf diese Art die M(cid:246)glichkeit geschaffen wird, Agrarprodukte zu entwickeln, die f(cid:252)r andere als Nahrungsmittelzwecke eingesetzt werden? (1) ABl. L 215 vom 7. 8. 1997, S. 3. Antwort von Herrn Fischler im Namen der Kommission (26. Oktober 1999) Es trifft zu, da(cid:223) gem(cid:228)(cid:223) der Verordnung (EG) Nr. 1586/97 der Kommission vom 29. Juli 1997 mit Durchf(cid:252)hrungsbestimmungen f(cid:252)r die Nutzung stillgelegter Fl(cid:228)chen f(cid:252)r die Erzeugung von Ausgangs- erzeugnissen, die in der Gemeinschaft zu nicht in erster Linie f(cid:252)r Lebens- oder Futtermittelzwecke bestimmten Erzeugnissen verarbeitet werden, der sog. (cid:132)non-food(cid:147)-Verordnung, die Ausgleichszahlung aufgrund von Artikel 2 Absatz 5 der Verordnung (EWG) Nr. 1765/92 des Rates vom 30. Juni 1992 zur Einf(cid:252)hrung einer St(cid:252)tzungsregelung f(cid:252)r Erzeuger bestimmter landwirtschaftlicher Kulturpflanzen (1) aus- schlie(cid:223)lich f(cid:252)r in Anhang I oder gegebenenfalls in Anhang II dieser Verordnung genannte Ausgangs- erzeugnisse gew(cid:228)hrt wurde. Allerdings wurde mit der Neufassung der (cid:132)non-food(cid:147)-Verordnung nach Annahme der Agenda 2000, der anschlie(cid:223)enden Aufhebung der Verordnung (EWG) Nr. 1765/92 und dem Inkrafttreten der neuen Verordnung (EG) Nr. 1251/1999 vom 17. Mai 1999 (2) auch die Einstufung der einzelnen Ausgangsstoffe in den beiden Anh(cid:228)ngen (cid:252)berarbeitet. So wird in Anhang I des Entwurfs der Verordnung f(cid:252)r die Nutzung stillgelegter Fl(cid:228)chen f(cid:252)r die Erzeugung von Ausgangserzeugnissen, die nicht in erster Linie f(cid:252)r Lebens- oder Futtermittelzwecke bestimmt sind, mit der neuen Fassung des NK-Codes (NC) ex 12050090 f(cid:252)r Raps- und R(cid:252)bsensamen nunmehr ber(cid:252)cksichtigt, da(cid:223) zur Festlegung der beihilfef(cid:228)higen Sorten im Interesse der Koh(cid:228)renz, Vereinfachung und reibungslosen Verwaltung auf den gemeinsamen Sortenkatalog f(cid:252)r landwirtschaftliche Pflanzenarten Bezug genommen werden sollte, der in dem neuen Entwurf einer Verordnung mit Durchf(cid:252)hrungsbestimmungen zu der Verordnung (EG) Nr. 1251/1999 festgelegt wird. Damit wird bei bestimmten (cid:214)lsaaten die Entwicklung neuer Anbaupflanzen f(cid:252)r andere als Nahrungs- oder Futtermittelzwecke durch Gew(cid:228)hrung von Fl(cid:228)chenzahlungen beg(cid:252)nstigt. (1) ABl. L 181 vom 1. 7. 1992. (2) ABl. L 160 vom 26. 6. 1999. (2000/C 219 E/020) SCHRIFTLICHE ANFRAGE E-1693/99 von Christoph Konrad (PPE-DE) an den Rat (30. September 1999) Betrifft: (cid:132)Immobilienaff(cid:228)re(cid:147) VEBA-AG (cid:129) EU-Balkanbeauftragter Bodo Hombach 1. Hatte der Europ(cid:228)ische Rat vor der Ernennung von Herrn Bundesminister a. D. Bodo Hombach zum (cid:132)Balkanbeauftragten(cid:147) Kenntnis von der in der deutschen Presse behaupteten m(cid:246)glichen Verstrickung von Hombach in die sogenannte (cid:132)VEBA-Immobilienaff(cid:228)re(cid:147)?


title: PREGUNTA ESCRITA n. 1655/99 del Frank VANHECKE Yhteisön tuet

eurovoc_concepts:
eligibility criteria
pornography
racism


title: SKRIFTLIG FRÅGA E-1669/99 från Arlindo Cunha (PPE-DE) till kommissionen. Avtal EG-Grönland.

eurovoc_concepts:
Greenland
agreement (EU)
fishing agreement

text: C 203 E/18 Europeiska gemenskapernas officiella tidning SV 18. 7. 2000 Svar fr(cid:229)n Pascal Lamy p(cid:229) kommissionens v(cid:228)gnar (5 november 1999) Enligt gemenskapsr(cid:228)tten m(cid:229)ste gemenskapen s(cid:229)som framg(cid:229)r av t. ex. artiklarna 95. 3, 152. 1 och 153. 1 i EG-f(cid:246)rdraget garantera h(cid:246)ga niv(cid:229)er av livsmedelskvalitet och livsmedelss(cid:228)kerhet f(cid:246)r konsumenterna. Mot bakgrund av unders(cid:246)kningsresultaten och rekommendationerna fr(cid:229)n V(cid:228)rldshandelsorganisationens (WTO) tvistl(cid:246)sningsorgan bad kommissionen d(cid:228)rf(cid:246)r sin vetenskapliga kommittØ f(cid:246)r veterin(cid:228)ra (cid:229)tg(cid:228)rder till skydd f(cid:246)r m(cid:228)nniskors h(cid:228)lsa (SCVPH) att avge ett yttrande om risken f(cid:246)r negativa effekter f(cid:246)r m(cid:228)nniskors h(cid:228)lsa av att de ber(cid:246)rda sex tillv(cid:228)xthormonerna ges till djur. I slutet av april 1999 l(cid:228)mnade SCVPH ett yttrande om utv(cid:228)rderingen av de eventuella h(cid:228)lsoriskerna f(cid:246)r m(cid:228)nniskor av hormonrester i n(cid:246)tk(cid:246)tt och k(cid:246)ttprodukter. Mot bakgrund av dessa vetenskapliga r(cid:229)d beslutade kommissionen att inte f(cid:246)resl(cid:229) medlemsstaterna att h(cid:228)va f(cid:246)rbudet. Amerikas f(cid:246)renta stater och Kanada inledde WTO-f(cid:246)rfaranden f(cid:246)r att tillf(cid:228)lligt upph(cid:228)va medgivandena, eftersom tidsfristen f(cid:246)r att r(cid:228)tta sig efter WTO:s unders(cid:246)kningsresultat l(cid:246)pte ut den 13 maj 1999. Gemenskapen bad om ett skiljedomsf(cid:246)rfarande inom WTO betr(cid:228)ffande beloppet, vilket resulterade i att F(cid:246)renta staterna fick tillst(cid:229)nd att tillf(cid:228)lligt upph(cid:228)va medgivanden till ett v(cid:228)rde av 116 miljoner US-dollar i st(cid:228)llet f(cid:246)r 202 miljoner US-dollar som landet hade beg(cid:228)rt. Det kanadensiska tillst(cid:229)ndet begr(cid:228)nsades till 11 miljoner kanadensiska dollar i st(cid:228)llet f(cid:246)r 75 miljoner kanadensiska dollar som Kanada hade beg(cid:228)rt. Kommissionen beklagar att F(cid:246)renta staterna och Kanada har valt att inf(cid:246)ra tullavgifter p(cid:229) 100 % f(cid:246)r ett antal europeiska produkter, vilket inte bara p(cid:229)verkar exportaff(cid:228)rerna f(cid:246)r flera f(cid:246)retag utan ocks(cid:229) inneb(cid:228)r att de amerikanska konsumenterna inte har tillg(cid:229)ng till europeisktillverkade varor av h(cid:246)g kvalitet. Under tiden forts(cid:228)tter kommissionen att granska de senaste vetenskapliga r(cid:246)nen f(cid:246)r att p(cid:229) grundval av dessa och med h(cid:228)nsyn till eventuell ny information kunna bed(cid:246)ma vilka (cid:229)tg(cid:228)rder som beh(cid:246)ver vidtas med h(cid:228)nsyn till gemenskapens r(cid:228)ttigheter och skyldigheter i f(cid:246)rh(cid:229)llande till WTO. (2000/C 203 E/022) SKRIFTLIG FR¯GA E-1669/99 fr(cid:229)n Arlindo Cunha (PPE-DE) till kommissionen (22 september 1999) ˜mne: Avtal EG-Gr(cid:246)nland Inom ramen f(cid:246)r avtalet (cid:129) i form av ett fiskeavtal (cid:129) mellan Europeiska gemenskapen och Danmark, som representerar det lokala styret p(cid:229) Gr(cid:246)nland, fastst(cid:228)lls det fiskem(cid:246)jligheter som inte utnyttjas av medlems- staterna. Mot bakgrund av detta, avser kommissionen att st(cid:229) fast vid detta avtal i form av ett fiskeavtal eller h(cid:229)ller den p(cid:229) att f(cid:246)rbereda ett samarbetsavtal med Gr(cid:246)nland? (2000/C 203 E/023) SKRIFTLIG FR¯GA E-1670/99 fr(cid:229)n Arlindo Cunha (PPE-DE) till kommissionen (22 september 1999) ˜mne: Fiskeprotokoll EG-Gr(cid:246)nland Det tredje fiskeprotokollet mellan Europeiska gemenskapen, Danmark och det lokala styret p(cid:229) Gr(cid:246)nland inneh(cid:229)ller tv(cid:229) olika avdelningar. Den f(cid:246)rsta (cid:228)r inriktad p(cid:229) byte av kvoter mellan parterna och f(cid:246)rv(cid:228)rv av till(cid:228)ggskvoter och den andra r(cid:246)r st(cid:246)d till inr(cid:228)ttandet av sam(cid:228)gda f(cid:246)retag och tillf(cid:228)lliga sammanslutningar av f(cid:246)retag i fiskerin(cid:228)ringen p(cid:229) Gr(cid:246)nland. Kan kommissionen ange vilken typ av avtal den avser att f(cid:246)rhandla fram med Gr(cid:246)nland, med beaktande av att s(cid:229)v(cid:228)l fiskeavtalet som det tredje protokollet, f(cid:246)r n(cid:228)rvarande i kraft, l(cid:246)per ut den 31 december 2000?