title: ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ αρ θ. 1539/99 του Wolfgang KREISSL-DOERFLER Στήριξη των περιοχών φυσικής προστασίας "Koenigsbrucker Heide" και "Am Spitzberg" (Σαξωνία/Γερμανία) στο πλαίσιο κοινοτικής πρωτοβουλίας για τη μετατροπή των εξοπλισμών και του τόπου εγκατάστασης.

eurovoc_concepts:
EU environmental policy
EU initiative
European Commission
Germany
Saxony
application of EU law
arms industry
competence of the institution
industrial conversion
protected area

text: C 27 E/120 Epi·shmh Efhmeri·da tvn Eyrvpai¤kv·n Koinoth·tvn EL 29. 1. 2000 apo· toyw anado·xoyw ston ejyphrethth· (server) Europe (http://europa. eu. int/en/comm/dg22/leonardo. html). Sthn i·dia diey·uynsh perilamba·netai epi·shw pi·nakaw me plh·reiw kai epi·kairew plhrofori·ew gia thn kata·stash tvn sxedi·vn. Epiple·on, anakefalaivtiko·w pi·nakaw me thn kata·stash tvn sxedi·vn thw Ba·dhw-Byrtembe·rghw diabiba·- zetai apeyuei·aw sto ajio·timo me·low toy Koinoboyli·oy kai sth Genikh· Grammatei·a toy Koinoboyli·oy. Synoptika·, diapistv·netai o·ti h kauyste·rhsh plhrvmh·w tvn anado·xvn ofei·letai se telei·vw ejairetike·w peri- sta·seiw. Pra·gmati, h Eyrvpai¤kh· Epitroph· e·labe, apo· to mh·na Febroya·rio toy 1999, o·la ta dynata· me·tra gia na diasfali·sei thn omalh· eje·lijh thw pro·sklhshw gia ypobolh· prota·sevn toy 1999, proxv·rhse sthn kata·rtish symba·sevn kai sthn plhrvmh· tvn sxedi·vn toy 1998, dienh·rghse thn ajiolo·ghsh tvn endia·mesvn kai tvn telikv·n ekue·sevn, kauv·w kai thn plhrvmh· tvn dey·tervn prokatabolv·n kai tvn ypoloi·pvn gia ta sxe·dia toy 1995, toy 1996 kai toy 1997. H kata·stash aname·netai na ejomalynuei· apo· tv·ra me·xri ton Oktv·brio toy 1999 kai, se ka·ue peri·ptvsh, prin apo· ta te·lh toy 1999. Toy·to xa·rh sth synergasi·a tvn anado·xvn, tvn eunikv·n orga·nvn syntonismoy· kai thw Eyrvpai¤kh·w Epitroph·w. (2000/C 27 E/146) GRAPTH ERVTHSH E-1539/99 ypobolh·: Wolfgang Kreissl-Dörfler (Verts/ALE) prow to Symboy·lio (8 Septembri·oy 1999) Ue·ma: Sth·rijh tvn perioxv·n fysikh·w prostasi·aw «Königsbrucker Heide» kai «Am Spitzberg» (Sajvni·a/Germa- ni·a) sto plai·sio koinotikh·w prvtoboyli·aw gia th metatroph· tvn ejoplismv·n kai toy to·poy egkata·- stashw. Sto plai·sio thw koinotikh·w prvtoboyli·aw CONVER diate·uhkan xrhmatodotike·w pistv·seiw gia tiw perioxe·w fysikh·w prostasi·aw «Königsbrucker Heide» kai «Am Spitzberg» sth Sajvni·a. Mporei· to Symboy·lio na para·sxei plhrofori·ew sxetika· me ta ako·loyua ue·mata: 1. Se ti· y·cow anh·luan kai me poio· sto·xo katablh·uhkan enisxy·seiw kai da·neia kai poia· h·tan ta sygkekrime·na me·tra poy provuh·uhkan me tiw en lo·gv pistv·seiw; 2. Odh·ghsan ta lhfue·nta me·tra sthn parabi·ash toy kauestv·tow prostasi·aw tvn en lo·gv perioxv·n (p. x. me thn katastrofh· bioto·pvn, anada·svsh aka·lyptvn xv·rvn, kataskeyh· diadro·mvn pyrasfa·leiaw se dasike·w perioxe·w); 3. uesan ta me·tra sth·rijhw se ki·ndyno th dynhtikh· katallhlo·thta tvn en lo·gv perioxv·n vw oikoto·pvn xlvri·daw kai pani·daw (odhgi·a 92/43/EOK (1) gia th diath·rhsh tvn fysikv·n oikoto·pvn kauv·w kai thw agri·aw pani·daw kai xlvri·daw); 4. Kata· po·son antibai·noyn ta me·tra sth·rijhw stiw isxy·oysew diata·jeiw gia thn prostasi·a toy periba·llontow kai thw fy·shw h· parabia·zoyn th dia·tajh poy perie·xei h koinotikh· prvtoboyli·a CONVER, o·ti dhladh· ta me·tra sth·rijhw pre·pei na yphretoy·n to sto·xo thw belti·vshw toy periba·llontow; 5. Ei·nai enh·mero to Symboy·lio gia to gegono·w o·ti sto plai·sio thw ypobolh·w aith·sevn gia th xorh·ghsh kai a·llvn enisxy·sevn apo· thn koinotikh· prvtoboyli·a CONVER e·xei ypoblhuei· ai·thsh gia thn a·rsh toy kauestv·tow prostasi·aw thw perioxh·w fysikh·w prostasi·aw «Am Spitzberg»; (1) EE L 206 thw 22. 7. 1992, sel. 7. Apa·nthsh (8 Noembri·oy 1999) To Symboy·lio den ei·nai se ue·sh na apanth·sei stiw ervth·seiw toy ajio·timoy boyleytoy· sxetika· me thn kata·stash tvn perioxv·n fysikh·w prostasi·aw «Köningsbrücker Heide» kai «Am Spitzberg» sto plai·sio thw koinotikh·w prvtoboyli·aw Konver, dedome·noy o·ti h efarmogh·, h diaxei·rish kai h parakoloy·uhsh thw koinotikh·w ayth·w prvtoboyli·aw sth Sajvni·a den empi·ptei sthn armodio·thta toy Symboyli·oy, alla· apotelei· eyuy·nh thw Germani·aw, toy kratidi·oy thw Sajvni·aw (Freistaat Sachsen) kai thw Epitroph·w


title: Commission Regulation (EC) No 1918/1999 of 8 September 1999 establishing the standard import values for determining the entry price of certain fruit and vegetables

eurovoc_concepts:
citrus fruit
fruit vegetable
grape
import price
pip fruit
stone fruit

formats: pdf print

text: 9. 9. 1999 EN Official Journal of the European Communities L 238/1 I (Acts whose publication is obligatory) COMMISSION REGULATION (EC) No 1918/1999 of 8 September 1999 establishing the standard import values for determining the entry price of certain fruit and vegetables THE COMMISSION OF THE EUROPEAN COMMUNITIES, Having regard to the Treaty establishing the European Community, (2) Whereas, in compliance with the above criteria, the standard import values must be fixed at the levels set out in the Annex to this Regulation, Having regard to Commission Regulation (EC) No 3223/94 of 21 December 1994 on detailed rules for the application of the last import arrangements amended by Regulation (EC) No 1498/98 (2), and in particular Article 4 (1) thereof, fruit and vegetables (1), as for (1) Whereas Regulation (EC) No 3223/94 lays down, pursuant to the outcome of the Uruguay Round multi- the criteria whereby the lateral Commission fixes the standard values for imports from third countries, in respect of the products and periods stipulated in the Annex thereto; trade negotiations, HAS ADOPTED THIS REGULATION: Article 1 The standard import values referred to in Article 4 of Regula- tion (EC) No 3223/94 shall be fixed as indicated in the Annex hereto. Article 2 This Regulation shall enter into force on 9 September 1999. This Regulation shall be binding in its entirety and directly applicable in all Member States. Done at Brussels, 8 September 1999. For the Commission Franz FISCHLER Member of the Commission (1) OJ L 337, 24. 12. 1994, p. 66. (2) OJ L 198, 15. 7. 1998, p. 4. L 238/2 EN Official Journal of the European Communities 9. 9. 1999 to the Commission Regulation of 8 September 1999 establishing the standard import values for determining the entry price of certain fruit and vegetables ANNEX CN code 0702 00 00 0707 00 05 0709 90 70 0805 30 10 0806 10 10 0808 10 20, 0808 10 50, 0808 10 90 0808 20 50 0809 30 10, 0809 30 90 0809 40 05 Third country code (1) Standard import value (EUR/100 kg) 052 060 999 628 999 052 999 052 388 524 528 999 052 064 400 999 388 400 404 508 512 524 528 800 804 999 052 064 388 999 052 999 052 064 066 068 400 624 999 103,9 68,2 86,1 125,1 125,1 69,2 69,2 70,3 68,9 68,6 69,3 69,3 82,0 46,6 225,6 118,1 62,8 54,3 74,5 23,1 50,3 46,0 20,1 57,6 49,5 48,7 81,3 63,3 71,8 72,1 103,7 103,7 44,6 46,6 73,6 42,0 130,3 184,8 87,0 (1) Country nomenclature as fixed by Commission Regulation (EC) No 2645/98 (OJ L 335, 10. 12. 1998, p. 22). Code ‘999’ stands for ‘of other origin’


title: Directive 1999/83/CE de la Commission, du 8 septembre 1999, portant modification de l'annexe de la directive 75/318/CEE du Conseil relative au rapprochement des législations des États membres concernant les normes et protocoles analytiques, toxico-pharmacologiques et cliniques en matière d'essais de spécialités pharmaceutiques (Texte présentant de l'intérêt pour l'EEE)

eurovoc_concepts:
animal disease
approximation of laws
marketing
national implementing measure
pharmaceutical product
public health

formats: html pdf print

text: 15. 9. 1999 FR Journal officiel des Communautés européennes L 243/9 DIRECTIVE 1999/83/CE DE LA COMMISSION du 8 septembre 1999 portant modification de l'annexe de la directive 75/318/CEE du Conseil relative au rapprochement des législations des États membres concernant les normes et protocoles analytiques, toxico-pharma- cologiques et cliniques en matière d'essais de spécialités pharmaceutiques (Texte présentant de l'intérêt pour l'EEE) LA COMMISSION DES COMMUNAUTÉS EUROPÉENNES, vu le traité instituant la Communauté européenne, vu la directive 75/318/CEE du Conseil du 20 mai 1975 relative au rapprochement des législations des États membres concer- nant les normes et protocoles analytiques, toxico-pharmacolo- giques et cliniques en matière d'essais de spécialités pharmaceu- tiques (1), modifiée en dernier la directive 93/ 39/CEE (2), et notamment son article 2 bis, paragraphe 1, lieu par (1) (2) (3) (4) (5) considérant qu'il est possible de remplacer les résultats des essais pharmacologiques et toxicologiques ou des épreuves cliniques par des références détaillées à la litté- rature scientifique publiée s'il peut être prouvé que les constituants d'un médicament ont un usage médical bien établi avec une efficacité reconnue et un niveau de sécu- rité acceptable conformément aux dispositions de l'ar- ticle 4, deuxième alinéa, point 8 a) ou b), de la directive 65/65/CEE du Conseil du 26 janvier 1965 concernant le rapprochement des dispositions législatives, réglemen- taires et administratives relatives aux spécialités pharma- ceutiques (3); considérant que l'article 1er, paragraphe 2, de la directive 75/318/CEE prévoit que dans le cas où, en vertu de l'article 4, deuxième alinéa, point 8 a) ou b) de la direc- tive 65/65/CEE, une documentation bibliographique est présentée, les dispositions de la directive 75/318/CEE sont applicables «par analogie»; considérant que, compte tenu de l'accélération de l'inno- vation et de la publicité de celle-ci ainsi que des exigences de plus en plus sévères que la législation phar- maceutique communautaire prescrit pour les nouveaux médicaments, il est nécessaire de définir plus précisé- ment les conditions régissant les demandes sur base bibliographique et de déterminer plus exactement la signification de l'expression «par analogie» de l'article 1er, paragraphe 2, de la directive 75/318/CEE; considérant qu'il y a lieu de veiller à ce que la possibilité de soumettre des demandes sur base bibliographique ne décourage pas les entreprises innovantes de publier les résultats de leurs recherches le plus rapidement possible; considérant qu'il est dès lors nécessaire d'élaborer une interprétation commune plus détaillée des conditions qui régissent les demandes sur base bibliographique et, en (1) JO L 147 du 9. 6. 1975, p. 1. (2) JO L 214 du 24. 8. 1993, p. 22. (3) JO 22 du 9. 2. 1965, p. 369/65. particulier, du sens attribué au terme «usage bien établi» en vertu de l'article 4, deuxième alinéa, point 8 a) ou b), de la directive 65/65/CEE; considérant qu'il est notamment indispensable de clari- fier qu'une référence bibliographique à d'autres sources probantes (études de post-commercialisation, enquêtes épidémiologiques, études sur des produits similaires, etc. ) peut, au même titre que les essais et épreuves, servir de preuve valable de la sécurité et de l'efficacité d'un produit pour autant que le demandeur explique et justifie l'utilisation de ces sources d'information de manière satisfaisante; considérant que les règles définies dans la présente direc- tive sont en grande partie conformes à la pratique admi- nistrative actuelle de la majorité des États membres; considérant que la présente modification peut aider à résoudre certains problèmes pratiques auxquels les États membres sont confrontés concernant les médicaments anciens; considérant que les mesures prévues dans la présente directive sont conformes à l'avis du comité permanent des médicaments à usage humain, (6) (7) (8) (9) A ARRÊTÉ LA PRÉSENTE DIRECTIVE: Article premier L'annexe de la directive 75/318/CEE est modifiée conformé- ment à l'annexe de la présente directive. Article 2 1. Les États membres mettent en vigueur les dispositions législatives, réglementaires et administratives nécessaires pour se conformer à la présente directive au plus tard le 1er mars 2000. Lorsque les États membres adoptent 2. les dispositions visées au paragraphe 1, celles-ci contiennent une référence à la présente directive ou sont accompagnées d'une telle référence lors de leur publication officielle. Les modalités de cette réfé- rence sont arrêtées par les États membres. 3. Les États membres communiquent à la Commission les dispositions de droit interne qu'ils adoptent dans le domaine couvert par la présente directive. L 243/10 FR Journal officiel des Communautés européennes 15. 9. 1999 La présente directive entre en vigueur le troisième jour suivant celui de sa publication au Journal officiel des Communautés européennes. Article 3 Les États membres sont destinataires de la présente directive. Article 4 Fait à Bruxelles, le 8 septembre 1999. Par la Commission Karel VAN MIERT Membre de la Commission 15. 9. 1999 FR Journal officiel des Communautés européennes L 243/11 1) Une nouvelle section I est insérée dans la troisième partie de l'annexe de la directive 75/318/CEE «I. Usage médical bien établi ANNEXE Aux fins de démontrer, en vertu de l'article 4, deuxième alinéa, point 8 a), de la directive 65/65/CEE, que les constituants d'un médicament ont un usage bien établi avec un niveau de sécurité acceptable, les règles particulières suivantes seront utilisées: a) Les facteurs à prendre en considération pour démontrer que l'application médicale des constituants d'un médicament est bien établie sont la durée d'utilisation d'une substance, les aspects quantitatifs de l'usage de la le degré d'intérêt scientifique de l'usage de la substance (tel qu'il se reflète dans la littérature substance, scientifique publiée) et la cohérence des évaluations scientifiques. En tout état de cause, le laps de temps nécessaire pour démontrer que l'usage médical d'un constituant d'un médicament est bien établi ne peut cependant pas être inférieur à dix ans comptés à partir de la première application systématique et documentée de cette substance en tant que médicament à l'intérieur de l'Union européenne. b) La documentation soumise par le demandeur doit couvrir tous les aspects de l'évaluation de la sécurité; elle doit inclure ou se référer à une étude bibliographique appropriée qui prend en compte les études de précommerciali- sation et de postcommercialisation et la littérature scientifique publiée relatant l'expérience recueillie sous la forme d'enquêtes épidémiologiques et en particulier d'enquêtes épidémiologiques comparatives. Tous les docu- ments, favorables ou défavorables, doivent être communiqués. c) Il y a lieu de veiller particulièrement aux données manquantes et de justifier pourquoi on peut soutenir que l'existence d'un niveau de sécurité acceptable est établie malgré l'absence de certaines études. d) Le rapport d'expert doit expliquer la pertinence des données fournies au sujet d'un produit différent de celui qui sera commercialisé. Elle doit juger si le produit étudié peut être considéré comme similaire à celui qui bénéficiera de l'autorisation de mise sur le marché malgré les différences qui existent. e) L'expérience postcommercialisation recueillie avec d'autres produits contenant les mêmes constituants revêt une importance particulière et les demandeurs doivent insister spécialement sur cet aspect. » 2) Une nouvelle section I est insérée dans la quatrième partie de l'annexe de la directive 75/318/CEE «I. Usage médical bien établi Aux fins de démontrer, en vertu de l'article 4, deuxième alinéa, point 8 a), de la directive 65/65/CEE, que les constituants d'un médicament ont un usage bien établi avec une efficacité reconnue, les règles particulières suivantes seront utilisées: a) Les facteurs à prendre en considération pour démontrer que l'application médicale des constituants d'un médicament est bien établie sont la durée d'utilisation d'une substance, les aspects quantitatifs de l'usage de la le degré d'intérêt scientifique de l'usage de la substance (tel qu'il se reflète dans la littérature substance, scientifique publiée) et la cohérence des évaluations scientifiques. En tout état de cause, le laps de temps nécessaire pour démontrer que l'usage médical d'un constituant d'un médicament est bien établi ne peut cependant pas être inférieur à dix ans comptés à partir de la première application systématique et documentée de cette substance en tant que médicament à l'intérieur de l'Union européenne. b) La documentation soumise par le demandeur doit couvrir tous les aspects de l'évaluation de l'efficacité; elle doit inclure ou se référer à une étude bibliographique appropriée qui prend en compte les études de précommerciali- sation et de postcommercialisation et la littérature scientifique publiée relatant l'expérience recueillie sous la forme d'enquêtes épidémiologiques et en particulier d'enquêtes épidémiologiques comparatives. Tous les docu- ments, favorables ou défavorables, doivent être communiqués. c) Il y a lieu de veiller particulièrement aux données manquantes et de justifier pourquoi on peut soutenir que l'efficacité du produit est établie malgré l'absence de certaines études. d) Le rapport d'expert doit expliquer la pertinence des données fournies au sujet d'un produit différent de celui qui sera commercialisé. Elle doit juger si le produit étudié peut être considéré comme similaire à celui qui bénéficiera de l'autorisation de mise sur le marché malgré les différences qui existent. e) L'expérience postcommercialisation recueillie avec d'autres produits contenant les mêmes constituants revêt une importance particulière et les demandeurs doivent insister spécialement sur cet aspect. »


title: Kommissionens förordning (EG) nr 1919/1999 av den 8 september 1999 om fastställande av det maximala exportbidraget för vitsocker med avseende på den sjätte delanbudsinfordran som utfärdas inom ramen för den stående anbudsinfordran som föreskrivs i förordning (EG) nr 1489/1999

eurovoc_concepts:
award of contract
export levy
export refund
white sugar

text: 9. 9. 1999 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning L 238/3 KOMMISSIONENS FÖRORDNING (EG) nr 1919/1999 av den 8 september 1999 om fastställande av det maximala exportbidraget för vitsocker med avseende på den sjätte delan- budsinfordran som utfärdas inom ramen för den stående anbudsinfordran som föreskrivs i förord- ning (EG) nr 1489/1999 EUROPEISKA GEMENSKAPERNAS KOMMISSION HAR ANTAGIT DENNA FÖRORDNING med beaktande av Fördraget om upprättandet av Europeiska gemenskapen, med beaktande av rådets förordning (EEG) nr 1785/81 av den 30 juni 1981 om den gemensamma organisationen av mark- naden för socker (1), senast ändrad genom kommissionens förordning (EG) nr 1148/98 (2), särskilt artikel 17. 5 b andra stycket i denna, och utvecklingen i gemenskapen och på världsmarknaden i fråga om socker. 3. 4. Efter en granskning av de anbud som har lämnats in till följd av den sjätte delanbudsinfordran bör de bestäm- melser som anges i artikel 1 fastställas. De åtgärder som föreskrivs i denna förordning är fören- liga med yttrandet från Förvaltningskommittén för socker. av följande skäl: HÄRIGENOM FÖRESKRIVS FÖLJANDE. 1. 2. I kommissionens förordning (EG) nr 1489/1999 av den 7 juli 1999 om en stående anbudsinfordran för att för fastställa vitsocker (3), skall utfärdas för export av detta socker. importavgifter och/eller att delanbudsinfordringar exportbidrag krävs I enlighet med artikel 9. 1 i förordning (EG) nr 1489/ 1999 skall ett maximalt exportbidrag fastställas för den aktuella delanbudsinfordran i förekommande fall, med till situationen och den förutsebara hänsyn särskilt Artikel 1 Med avseende på den sjätte delanbudsinfordran för vitsocker som utfärdas i enlighet med förordning (EG) nr 1489/1999 skall det maximala beloppet för exportbidrag fastställas till 52,256 EUR/100 kg. Denna förordning träder i kraft den 9 september 1999. Artikel 2 Denna förordning är till alla delar bindande och direkt tillämplig i alla medlemsstater. Utfärdad i Bryssel den 8 september 1999. På kommissionens vägnar Franz FISCHLER Ledamot av kommissionen (1) EGT L 177, 1. 7. 1981, s. 4. (2) EGT L 159, 3. 6. 1998, s. 38. (3) EGT L 172, 8. 7. 1999, s. 27


title: Kommissionens förordning (EG) nr 1927/1999 av den 8 september 1999 om ändring av importtullar inom spannmålssektorn

eurovoc_concepts:
CCT duties
cereals
import

text: 9. 9. 1999 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning L 238/23 KOMMISSIONENS FÖRORDNING (EG) nr 1927/1999 av den 8 september 1999 om ändring av importtullar inom spannmålssektorn EUROPEISKA GEMENSKAPERNAS KOMMISSION HAR ANTAGIT DENNA FÖRORDNING 2. med beaktande av Fördraget om upprättandet av Europeiska gemenskapen, med beaktande av rådets förordning (EEG) nr 1766/92 av den 30 juni 1992 om den gemensamma organisationen av mark- naden för spannmål (1), senast ändrad genom förordning (EG) nr 1253/1999 (2), med beaktande av kommissionens förordning (EG) nr 1249/96 av den 28 juni 1996 om tillämpningsföreskrifter för rådets förordning (EEG) nr 1766/92 vad avser importtullar inom spannmålssektorn (3), senast ändrad genom förordning (EG) nr 2519/98 (4), särskilt artikel 2. 1 i denna, och med beaktande av följande: 1. Importtullarna inom spannmålssektorn har fastställts i kommissionens (EG) nr 1872/1999 (5), ändrad genom förordning (EG) nr 1893/1999 (6). förordning I artikel 2. 1, i förordning (EG) nr 1249/96 föreskrivs att om genomsnittet av de beräknade importtullarna under den period då de tillämpas, skiljer sig med 5 EUR/ton från den fastställda tullen skall en justering som motsvarar denna göras. Denna skillnad har uppstått. Det är därför nödvändigt att justera de importtullar som fastställts i förordning (EG) nr 1872/1999. HÄRIGENOM FÖRESKRIVS FÖLJANDE. Artikel 1 Bilagorna I och II till förordning (EG) nr 1872/1999 skall ersättas med bilagorna I och II till denna förordning. Artikel 2 Denna förordning träder i kraft den 9 september 1999. Denna förordning är till alla delar bindande och direkt tillämplig i alla medlemsstater. Utfärdad i Bryssel den 8 september 1999. På kommissionens vägnar Franz FISCHLER Ledamot av kommissionen (1) EGT L 181, 1. 7. 1992, s. 21. (2) EGT L 160, 26. 6. 1999, s. 18. (3) EGT L 161, 29. 6. 1996, s. 125. (4) EGT L 315, 25. 11. 1998, s. 7. (5) EGT L 231, 1. 9. 1999, s. 3. (6) EGT L 232, 2. 9. 1999, s. 19. L 238/24 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 9. 9. 1999 Importtullar för de produkter som avses i artikel 10. 2 i förordning (EEG) nr 1766/92 BILAGA I KN-nummer Produkt 1001 10 00 Durumvete av hög kvalitet av medelhög kvalitet (1) 1001 90 91 Vanligt vete, för utsäde 1001 90 99 Vanligt vete av hög kvalitet, av annat slag än för utsäde (3) av medelhög kvalitet av låg kvalitet 1002 00 00 Råg 1003 00 10 Korn, för utsäde 1003 00 90 Korn av annat slag än för utsäde (3) 1005 10 90 Majs för utsäde av annat slag 1005 90 00 Majs av annat slag än för utsäde (3) 1007 00 90 Sorghum av andra slag än för utsäde Tull på import som sker land-, flod- eller havsvägen från hamnar i Medelhavet, Svarta havet eller Östersjön (EUR/ton) Tull på import som sker luft- eller havsvägen från övriga hamnar (2) (EUR/ton) 39,86 49,86 43,36 43,36 71,73 86,13 87,54 87,54 87,54 102,80 102,80 98,39 29,86 39,86 33,36 33,36 61,73 76,13 77,54 77,54 77,54 99,07 99,07 88,39 (1) För durumvete som inte uppfyller den minimikvalitet för durumvete av medelhög kvalitet som avses i bilaga I i förordning (EG) nr 1249/96, skall den tullsats tillämpas som fastställts för vanligt vete av låg kvalitet. (2) För produkter som anländer till gemenskapen via Atlanten eller via Suezkanalen (artikel 2. 4 i förordning (EG) nr 1249/96) kan importören erhålla en nedsättning av tullarna med — 3 EUR/ton om lossningshamnen ligger i Medelhavet, — 2 EUR/ton om lossningshamnen ligger i Irland, Förenade kungariket, Danmark, Sverige, Finland eller vid den Iberiska halvöns atlantkust. (3) När villkoren i artikel 2. 5 i förordning (EG) nr 1249/96 är uppfyllda kan importören erhålla schablonmässig nedsättning med 14 eller 8 EUR/ton. 9. 9. 1999 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning L 238/25 BILAGA II Faktorer för beräkning av tullar (perioden 31. 8. 1999–7. 9. 1999) 1. Genomsnittet för tvåveckorsperioden före dagen för fastställande: Börsnotering Minneapolis Kansas-City Chicago Chicago Minneapolis Minneapolis Minneapolis Produkt (% proteiner vid 12 % vattenhalt) HRS2. 14 % HRW2. 11,5 % SRW2 YC3 HAD2 medelhög kvalitet (*) US barley 2 Notering (EUR/ton) 117,08 101,32 95,78 77,86 130,05 (**) 120,05 (**) 82,23 (**) Tillägg för golfen (EUR/ton) Tillägg för Stora sjöarna (EUR/ton) — 9,20 7,66 – 1,05 4,63 — — — — — — — — — (*) Negativt bidrag (discount) på 10 EUR per ton (artikel 4. 1 i förordning (EG) nr 1249/96). (**) Fob Duluth. 2. Kostnader för fraktsatser: Mexikanska golfen–Rotterdam: 13,89 EUR/ton, Stora sjöarna–Rotterdam: 25,10 EUR/ton. 3. Tillskott avseende artikel 4. 2 tredje stycket i förordning (EG) nr 1249/96: 0,00 EUR/ton (HRW2) 0,00 EUR/ton (SRW2)


title: 1999/687/EG: Beschikking van de Commissie van 8 september 1999 inzake een procedure op grond van artikel 81 van het EG-Verdrag (IV/34.010: Nederlandse Vereniging van Banken (GSA-overeenkomst 1991), IV/33.793: Nederlandse Postorderbond, IV/34.234: Verenigde Nederlandse Uitgeversbedrijven en IV/34.888: Nederlandse Organisatie van Tijdschriften Uitgevers/Nederlandse Christelijke Radio Vereniging) (kennisgeving geschied onder nummer C(1999) 2056) (Slechts de tekst in de Nederlandse taal is authentiek)

eurovoc_concepts:
Netherlands
application of EU law
credit transfer
payment
type of business

text: L 271/28 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 21. 10. 1999 BESCHIKKING VAN DE COMMISSIE van 8 september 1999 inzake een procedure op grond van artikel 81 van het EG-Verdrag (IV/34. 010: Nederlandse Vereniging van Banken (GSA-overeenkomst 1991), IV/33. 793: Nederlandse Postorderbond, IV/34. 234: Verenigde Nederlandse Uitgeversbedrĳven en IV/34. 888: Nederlandse Organisatie van Tĳdschriften Uitgevers/Nederlandse Christelĳke Radio Vereniging) (kennisgeving geschied onder nummer C(1999) 2056) (Slechts de tekst in de Nederlandse taal is authentiek) (1999/687/EG) DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeen- schap, Gelet op Verordening nr. 17 van de Raad van 6 februari 1962, eerste verordening over de toepassing van de artikelen 85 en laatstelĳk gewĳzigd bĳ Verordening 86 van het Verdrag (1), inzonderheid op artikel 2, (EG) nr. 1216/1999 (2), Gezien het verzoek om een negatieve verklaring en de aanmel- ding ter verkrĳging van een ontheffing die op 10 juli 1991 overeenkomstig de artikelen 2 en 4 van Verordening nr. l7 zĳn ingediend, (2) Gezien de op 21 januari 1991, 7 juni 1991, 13 september 1991, 10 februari 1992 en 31 oktober 1993 overeenkomstig artikel 3 van Verordening nr. 17 ingediende klachten, Gezien het besluit van de Commissie van 11 juni 1993 in deze zaak de procedure in te leiden, Na de betrokken partĳen overeenkomstig artikel 19, lid l, van Verordening nr. 17 en overeenkomstig Verordening nr. 99/ 63/EEG van de Commissie van 25 juli 1963 over het horen van belanghebbenden en derden overeenkomstig artikel 19, leden 1 en 2, van Verordening nr. 17 van de Raad (3) in de gelegenheid te hebben gesteld hun standpunt terzake van de door de Commissie in aanmerking genomen punten van bezwaar kenbaar te maken, Na belanghebbende derden overeenkomstig artikel 19, lid 3, van Verordening nr. 17 te hebben uitgenodigd hun opmer- kingen te maken ten aanzien van het voornemen van de Commissie een gunstig standpunt met betrekking tot de aange- melde overeenkomst in te nemen (4), (3) Na raadpleging van het Adviescomité voor mededingingsrege- lingen en economische machtsposities, Overwegende hetgeen volgt: I. DE FEITEN De aanmelding (1) Op 10 juli 1991 heeft de Nederlandse Vereniging van Banken, hierna „NVB” genoemd, namens haar leden een overeenkomst aangemeld inzake de invoering van een gemeenschappelĳke stortings- en acceptgiroprocedure, (1) PB 13 van 21. 2. 1962, blz. 204/62. (2) PB L 148 van 15. 6. 1999, blz. 5. (3) PB 127 van 20. 8. 1963, blz. 2268/63. (4) PB C 273 van 9. 9. 1997, blz. 12. hierna „GSA-overeenkomst” genoemd, met het verzoek een negatieve verklaring dan wel een ontheffing krach- tens artikel 81, lid 3, van het EG-Verdrag te verlenen (5). De acceptgiro is een betaalinstrument dat veelvuldig wordt gebruikt door bedrĳven (incassanten) bĳ regel- matig terugkerende betalingen door hun klanten, bĳvoorbeeld energie- en telefoonrekeningen, verzeke- ringspremies en abonnementen. De aanmelding betreft in feite een gewĳzigde versie van een eerdere GSA-overeenkomst, de GSA-overeenkomst 1985. De wĳziging heeft met name betrekking op de invoering van een interbancaire verrekening voor de verwerking van acceptgiroformulieren van 0,30 NLG (0,14 EUR) per verwerkt formulier. Deze interbancaire verrekening moet de GSA-overeenkomst worden betaald door de bank van de incassant (de credi- terende bank) aan de bank van de afnemer (de debite- rende bank). Deze verrekening is bedoeld als een gedeel- telĳke vergoeding van de kosten van de verwerking van acceptgiroformulieren door de debiterende bank. volgens De klachten In de periode 1991-1993 heeft de Commissie verschil- lende klachten ontvangen van grootgebruikers van het acceptgirosysteem, te weten van een brancheorganisatie voor postorderbedrĳven (de Nederlandse Postorder- bond) (6), een organisatie die de belangen van verkeers- deelnemers behartigt en diensten aan haar leden verleent (ANWB), een overkoepelende organisatie van voorna- melĳk nationaal opererende charitatieve instellingen (het Centraal Bureau Fondsenwerving), een onderneming die tĳdschriften en vakbladen uitgeeft (de Verenigde Neder- landse Uitgeversbedrĳven, VNU (7), een organisatie die de belangen van uitgevers van Nederlandse tĳdschriften behartigt (Nederlandse Organisatie van Tĳdschriften Uitgevers, NOTU) en een omroeporganisatie (de Neder- landse Christelĳke Radio Vereniging, NCRV) (8). (5) De NVB heeft de GSA-overeenkomst 1991 aangemeld namens haar leden, maar is verder geen partĳ bĳ de overeenkomst. De NVB heeft de GSA-overeenkomst 1991 voor „gezien” ondertekend. (6) Klacht van 21 januari 1991 (zaak IV/33. 793). (7) Klachten van respectievelĳk 7 juni 1991, 13 september 1991 en 10 februari 1992 (zaak IV/34. 234). (8) Gezamenlĳke klacht van 21 oktober 1993 (zaak IV/34. 888). 21. 10. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 271/29 (4) (5) (6) (7) De klachten zĳn met name gericht op de restrictieve effecten van de multilateraal vastgestelde interbancaire vergoeding in de GSA-overeenkomst 1991, die volgens de klagers dient te worden aangemerkt als een prĳsover- eenkomst tussen de banken in de zin van artikel 81, lid 1. Sommige klagers beschouwen bovendien de volgens hen systematische doorberekening van de interbancaire verrekening door crediterende banken aan zakelĳke gebruikers van het acceptgirosysteem als een onderling afgestemde feitelĳke gedraging in de zin van dit artikel. Voorts zou volgens sommige klagers sprake zĳn van een inbreuk op artikel 82 van het Verdrag doordat de grote banken misbruik zouden maken van hun individuele dan wel collectieve machtspositie door de zakelĳke gebruikers van acceptgiro's onbillĳke tarieven op te leggen. De partĳen bĳ de aangemelde overeenkomst de Nederlandse De GSA-overeenkomst is ondertekend door de ABN AMRO Bank NV, de Coöperatieve Centrale Raiffeisen- Boerenleenbank BA, de ING Bank NV (voorheen NMB Postbank Groep NV), de Postbank NV (die sinds 1992 deel uitmaakt van de ING Bank maar opereert onder eigen naam), en Spaarbankbond Interpay/Bank Giro Centrale (voorheen Bank Giro Centrale). Daarnaast heeft een groot aantal banken (58 toetredingsverklaring eind 1997) ondertekend, waarin zĳ verklaren alle rechten en verplichtingen die uit de GSA-overeenkomst voort- vloeien jegens de ondertekenaars van de GSA-overeen- komst en de overige banken die een toetredingsverkla- ring getekend hebben, te aanvaarden. De namen van alle aan de GSA deelnemende banken zĳn vermeld in bĳlage I. een zogenoemde De ABN AMRO Bank NV, hierna „ABN AMRO” genoemd, is een 100 % dochteronderneming van de ABN AMRO Holding NV, die is opgericht na een fusie van de Algemene Bank Nederland NV (ABN Bank) en de Amsterdam-Rotterdam Bank NV (AMRO Bank). Het aantal betaalrekeningen bedroeg in 1998 ongeveer 3,85 miljoen waarvan ongeveer 270 000 zakelĳke betaalreke- ningen. Het balanstotaal van de ABN AMRO bedroeg in 1997 836,4 miljard NLG (380,2 miljard EUR). Daarmee is de ABN AMRO de grootste bank van Nederland, gemeten naar balanstotaal (9). De Coöperatieve Centrale Raiffeisen-Boerenleenbank BA, hierna „Rabobank” genoemd, is een coöperatie, in het kapitaal waarvan 445 banken deelnemen. Elk van deze banken heeft de juridische status van een coöperatie. De zakelĳke kredietnemers van de clientèle zĳn automatisch lid van de vereniging. Particulieren kunnen er ook lid rekeninghouders van de van worden. Het aantal (9) Brief van de NVB van 25 maart 1997 (dossier 34. 010, blz. 711) en brief van de ABN AMRO van 11 februari 1999. (8) (9) (10) Rabobank bedroeg in 1998 ongeveer 6,1 miljoen, waarvan 0,6 miljoen zakelĳke rekeninghouders. Het balanstotaal bedroeg ultimo 1998 423 miljard NLG (192,3 miljard EUR). De Rabobank is de tweede bank in Nederland, gemeten naar balanstotaal (10). De ING Bank is op 1 januari 1992 ontstaan ingevolge een fusie tussen het verzekeringsbedrĳf Nationale Neder- landen NV en de NMB-Postbank Groep. De laatste is op haar beurt voortgekomen uit een fusie, drie jaar eerder, tussen de Nederlandsche Middenstandsbank NV (NMB) en de Postbank, een voormalig staatsbedrĳf. Het aantal particuliere rekeninghouders van de ING Bank bedroeg in 1998 ongeveer 1,2 miljoen, het aantal zakelĳke reke- ninghouders ongeveer 205 000. De Postbank, die deel uitmaakt van de ING Bank maar handelt onder haar eigen naam en een eigen giraal circuit heeft, had in 1998 7,1 miljoen particuliere en 560 000 zakelĳke rekening- houders. Het geconsolideerde balanstotaal van de ING Bank over 1998 bedroeg (inclusief BBL) omstreeks 630 miljard NLG (286,5 miljard EUR) (11). De Nederlandse Spaarbankbond is een vereniging van spaarbanken. De vĳf aangesloten (spaar)banken, te weten Fortis Bank, SNS Bank Nederland, Samenwerkende Groninger Bondsspaarbanken, Stichting Nutsspaarbank en Stichting Bondsspaarbank, zĳn autonoom. De Neder- landse Spaarbankbond heeft de GSA-overeenkomst 1991 namens de bĳ haar aangesloten banken onderte- kend. Het aantal rekeninghouders bedraagt in totaal ruim 2,5 miljoen. Het gezamenlĳke balanstotaal van de aangesloten spaarbanken bedroeg in 1998 ongeveer 115 miljard NLG (52,3 miljard EUR) (12). Interpay Nederland, hierna „Interpay” genoemd, is een facilitair bedrĳf ten behoeve van het betalingsverkeer tussen de banken en de giro-instellingen dat onder meer belast is met de gecentraliseerde behandeling van over- boekingsopdrachten. Interpay is een gezamenlĳke onder- neming van vrĳwel alle algemene banken, de Rabobank en de leden van de Nederlandse Spaarbankbond. Zĳ is op 1 januari 1994 ontstaan door een fusie tussen de Bank Giro Centrale (BGC) (verantwoordelĳk voor de verwerking van girale transacties en de oorspronkelĳke ondertekenaar van de GSA-overeenkomst), BeaNet (verantwoordelĳk voor de verwerking van transacties via betaalautomaten) en Eurocard Nederland (verantwoor- delĳk voor de verwerking van creditcardtransacties). Interpay beheert het betalingscircuit van de banken, met uitzondering van de Postbank NV die, zoals gezegd, een eigen girocircuit heeft. In het kader van het streven naar een nationaal betalingscircuit is de aansluiting tussen het Interpay-circuit en het Postbank-circuit echter in belang- rĳke mate verbeterd. In 1998 werden via Interpay BGC bĳna 2 miljard girale transacties verricht voor een totaal- bedrag van 2 728 miljard NLG (1 240 miljard EUR). Het aantal verwerkte acceptgiro's bedroeg in 1998 217 miljoen met een waarde van 84,9 miljard NLG (38,6 miljard EUR). Ongeveer 70 banken nemen in Interpay deel (13). (10) Brief van de Rabobank van 17 februari 1999. (11) Brief van de ING Bank van 17 februari 1999. (12) Brief van de Nederlandse Spaarbankbond van 18 februari 1999. (13) Brief van de advocaat van de NVB van 27 maart 1997 en brief van Interpay van 18 februari 1999. L 271/30 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 21. 10. 1999 (11) De NVB is op 8 mei 1989 opgericht met als statutaire doelstelling het bevorderen van de belangen, zowel nationaal als internationaal, van in Nederland opere- rende kredietinstellingen en het bankbedrĳf in Nederland in het algemeen. Nagenoeg alle in Nederland werkzame banken, waaronder ook vestigingen van buitenlandse banken, zĳn lid van de NVB. De NVB heeft de GSA- overeenkomst namens haar leden aangemeld, maar is verder geen partĳ bĳ de overeenkomst. (15) Het acceptgirosysteem Algemeen (12) De aanmelding en de klachten hebben betrekking op het Nederlandse acceptgirosysteem. Dit systeem is bedoeld voor binnenlandse betalingen, dit wil zeggen betalingen tussen debiteuren en (zakelĳke) crediteuren die in Neder- land een betaalrekening aanhouden, met een regelmatig terugkerend en verplicht karakter in situaties waarbĳ sprake is van een bedrĳf met een relatief grote en vaste klantenkring en waarbĳ de betaler en de ontvanger elkaar niet direct ontmoeten („betaling op afstand”). Voorbeelden zĳn het betalen van abonnementen, (met energie- gespreide betaling), verzekeringen e. d. De acceptgiro wordt dus niet gebruikt door de detailhandel en horeca- bedrĳven, waarbĳ sprake is van persoonlĳk contact tussen debiteur en crediteur. telefoonrekeningen, bestellingen en Werking van het acceptgirosysteem (13) Het acceptgirosysteem, dat eind jaren zeventig als geza- menlĳk betaalproduct van de Postbank en de overige banken op de markt is gebracht, werkt als volgt (zie schema in bĳlage II). Het bedrĳf dat besluit gebruik te maken van het acceptgirosysteem (de incassant of de crediteur) sluit een contract af met zĳn bank (de credite- rende bank). In dat contract worden de voorwaarden vastgelegd waaronder het bedrĳf gebruik kan maken van het acceptgirosysteem. Na levering of gelĳktĳdig met de levering van het product of de dienst zendt het bedrĳf een acceptgiroformulier naar de klant (de debiteur). De acceptgiroformulieren, die de incassant in gestandaardi- seerde vorm bĳ de bank of rechtstreeks bĳ de drukker kan bestellen, worden zoveel mogelĳk door het bedrĳf geprecodeerd. In de meest geprecodeerde vorm bevat het acceptgiroformulier reeds het rekeningnummer van het bedrĳf, het rekeningnummer van de klant, het te betalen bedrag en het betalingskenmerk. Deze informatie wordt tevens in nummercodes op het acceptgiroformulier aangebracht. De klant behoeft dan alleen nog een hand- tekening te zetten en het ondertekende formulier aan zĳn eigen bank te sturen. (14) De bank van de klant (de debiterende bank) converteert de codes in elektronische data met behulp van speciale machines (optische lezers) en debiteert de rekening van de klant. Naarmate meer relevante gegevens gecodeerd op het formulier zĳn aangebracht kan de verwerking meer geautomatiseerd verlopen. Niet-gecodeerde gege- vens moeten handmatig op elektronisch niveau worden gebracht (14). Vervolgens geeft de debiterende bank de voor de credite- ring van de rekening van het bedrĳf noodzakelĳke (elek- tronische) gegevens door aan het toepasselĳke girale clearinginstituut, te weten de girocentrale van de Post- bank respectievelĳk Interpay (voor de overige banken). Hierbĳ wordt geen onderscheid gemaakt tussen intra- bancaire transacties (dit wil zeggen transacties waarbĳ de crediteur en de debiteur dezelfde bank hebben) en inter- bancaire transacties. Volgens de banken wordt aldus de versnippering van informatie tegengegaan. De girocen- trales sorteren alle ontvangen acceptgirotransacties naar creditrekening en zenden deze informatie vervolgens, voorzover noodzakelĳk via het corresponderende giro- circuit, naar de desbetreffende crediterende banken. Voordelen van het acceptgirosysteem (16) Het voordeel van het acceptgirosysteem boven andere betaalinstrumenten, zoals bĳvoorbeeld gewone over- schrĳvingen en cheques, is dat de verwerking van de formulieren en de effectuering van de overschrĳving in sterke mate geautomatiseerd kan geschieden. De verwer- kingskosten zĳn daardoor relatief laag, terwĳl de trans- actie relatief sneller kan worden uitgevoerd. Het accept- girosysteem heeft ook administratieve voordelen voor de betrokken incassanten die werken met geautomatiseerde administratiesystemen. Zĳ kunnen de gegevens met betrekking acceptgiroformulieren verwerkte aangeleverd krĳgen door de bank in de vorm van een elektronisch medium (band of diskette) en met behulp daarvan geautomatiseerd bĳwerken. Dit levert besparingen op, omdat de beta- lingen niet meer elk afzonderlĳk in de eigen admini- stratie behoeven te worden ingebracht. Bovendien ontvangen incassanten sneller hun geld. administratie tot de eigen de Ontwikkeling van het acceptgirosysteem (17) Er wordt in Nederland veel van de acceptgiro als betaal- middel gebruik gemaakt. In 1998 zĳn via Interpay BGC ongeveer 217 miljoen acceptgiro's verwerkt voor een totaalbedrag van ongeveer 84,9 miljard NLG (38,9 miljard EUR) (15). De girocentrale van de Postbank heeft in 1998 [. ] (*) acceptgiro's verwerkt voor een totale waarde van [. ]* (16). In de periode 1985-1998 is het aantal bedrĳven dat een contract voor het gebruik van acceptgiroformulieren heeft afgesloten, van 54 140 tot 97 676 toegenomen (17). (14) Thans wordt door een aantal banken ter vervanging van het optisch lezen de meer geavanceerde imagetechnologie geperfectio- neerd. Incassanten die een acceptgirodocument na verwerking terug willen ontvangen (gebruikers van bĳlagerĳke acceptgiro) ontvangen sinds begin 1996 afgedrukte afbeeldingen (imageprints) van, in elektronische informatie omgezette, acceptgiro's (jaarverslag Interpay 1996). (15) Brief van Interpay van 18 februari 1999. (*) Sommige gedeelten van deze beschikking zĳn bewerkt opdat geen vertrouwelĳke gegevens bekend worden gemaakt. Deze gedeelten staan tussen vierkante haken en zĳn door een asterisk aangegeven. (16) Brief van de ING bank van 17 februari 1999. (17) Zie voetnoot 8, brief van Interpay van 18 februari 1999 en brief van de ING Bank van 17 februari 1999. 21. 10. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 271/31 (18) De drie grootste banken die aan het acceptgirosysteem deelnemen, zĳn de Postbank, de ABN AMRO en de Rabobank. Deze drie banken namen, volgens eigen opgave in 1998 ongeveer 91 % van de acceptgirocon- tracten, 86 % van het aantal debiteringen, 70 % van het aantal crediteringen, 87 % van de waarde van de debite- ringen en 50 % van de waarde van de crediteringen voor hun rekening (18). (19) De totstandkoming van de interbancaire vergoeding Volgens de NVB, die de GSA-overeenkomst zoals gezegd namens de banken heeft aangemeld, leidde de afstem- ming van de twee in Nederland bestaande girale betaal- circuits, te weten het girocircuit van Interpay (oorspron- kelĳk de Bank Giro Centrale) en dat van de Postbank in het kader van het streven naar een nationaal betalingscir- cuit, tot een toename van het gebruik van de acceptgiro (en daarmee de absolute bedragen van de verwerkings- kosten) (19). Ten behoeve van de optimale werking van één betaalcircuit was het volgens de NVB nodig dat de debiterende bank werkzaamheden, te weten de conversie van schriftelĳke betaalopdrachten naar elektronisch niveau, verrichtte voor de crediterende bank. De GSA- (en met name de daarin opgenomen overeenkomst eenvormige interbancaire vergoeding) houdt volgens de NVB de erkenning in, dat de crediterende bank van de door de debiterende bank verrichte diensten profiteert en evenredig bĳdraagt in de vergoeding van de kosten die deze diensten meebrengen (20). banken wordt verondersteld dat de voordelen van de verwerking door de debiterende bank evenredig aan de crediterende en aan de debiterende bank ten goede komen is het interbancaire tarief vastgesteld op de helft van deze verwerkingskosten van de debiterende bank. (22) De GSA-overeenkomst bepaalt verder dat deelnemers verplicht zĳn bepaalde formulieren en specificaties bĳ de technische uitwisseling te gebruiken. Daarnaast worden een aantal onderwerpen aangewezen waarvoor nadere regelingen moeten worden getroffen. De desbetreffende specificaties en nadere regelingen maken geen deel van de aanmelding uit en zĳn derhalve geen onderwerp van de onderhavige procedure. (23) Voorts bevatte de oorspronkelĳk aangemelde versie van de overeenkomst een bepaling dat deelnemers zich dienden te onthouden van het toekennen van bĳzondere voordelen aan incassanten in verband met crediteringen op een bepaalde rekening. Voorts was het deelnemers aanvankelĳk verboden gedurende de looptĳd van de overeenkomst een eigen acceptgiroprocedure in gang te zetten. (24) In tegenstelling tot de eerdere GSA-overeenkomst 1985 is de aangemelde GSA-overeenkomst door de individuele banken ondertekend in plaats van door de NVB. Een secretariaat, de BGC, ziet toe op de naleving van de overeenkomst. De oorspronkelĳk aangemelde overeenkomst (20) De GSA-overeenkomst, die op 1 juli 1991 voor onbe- paalde tĳd in werking is getreden, is in wezen een gewĳ- zigde versie van de (niet als zodanig bĳ de Commissie aangemelde) GSA-overeenkomst 1985. De wĳziging betreft met name de invoering van de bepaling inzake een eenvormige vergoeding voor de verwerking van acceptgiroformulieren door de debiterende bank van 0,30 NLG (0,14 EUR) per verwerkt acceptgiroformulier, te betalen door de crediterende bank (interbancaire verrekening). Daarbĳ is uitdrukkelĳk bepaald dat de deel- nemende banken volkomen vrĳ blĳven aan anderen dan de crediterende bank voor de verwerking van acceptgiro- formulieren kosten in rekening te brengen. (25) (21) De hoogte van de interbancaire vergoeding werd in 1991 vastgesteld aan de hand van de feitelĳke kosten van het op elektronisch niveau brengen van de betalings- informatie van de bank met de volgens de NVB meest verwerkingsmethode. Aangezien door de efficiënte (26) (18) Zie voetnoot 8. (19) In 1997 is de koppeling van de betalingscircuits van de banken via Interpay en dat van de Postbank tot het nationaal betalingscircuit voltooid (jaarverslag NVB 1998). (20) Toelichting bĳ de aanmelding van 10 juli 1991 alsmede aanvul- lende toelichting van 17 september 1991. Wĳzigingen in de oorspronkelĳk aangemelde over- eenkomst na overleg met de Commissie Begin 1992 hebben de diensten van de Commissie tĳdens een overleg met de bĳ de GSA-overeenkomst betrokken banken aangegeven dat zĳ bezwaren hadden tegen een drietal mededingingbeperkende onderdelen van de aangemelde overeenkomst, die het verlenen van een ontheffing in ieder geval onmogelĳk zouden maken. Ten eerste ging het om het verbod aan incassanten bĳzondere voordelen toe te kennen in verband met het aanhouden van een bepaalde creditrekening (artikel 4), ten tweede om het verbod een eigen acceptgiroproce- dure in gang te zetten (artikel 14) en ten derde om de uniforme interbancaire verrekening (artikel 5). Volgens de banken zĳn de eerste twee bepalingen destĳds in de eerdere GSA-overeenkomst opgenomen om de koppeling van de beide girale circuits, het circuit van de Postbank enerzĳds en dat van de BGC anderzĳds, voor wat betreft het geïntegreerde betalingsproduct acceptgiro zeker te stellen. Beide bepalingen werden door de partĳen niet meer onmisbaar geacht en zĳn vervolgens geschrapt, met ingang van 26 maart 1992. L 271/32 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 21. 10. 1999 (27) Eveneens per 26 maart 1992 werd de derde bepaling, de vaste interbancaire verrekening, gewĳzigd. Individuele banken mogen voortaan op bilaterale basis een lager bedrag dan 0,30 NLG (0,14 EUR) overeenkomen als vergoeding voor de verwerking van een acceptgirofor- mulier. De vaste interbancaire verrekening werd daarmee een maximum. Daarbĳ werd nogmaals beklemtoond dat zowel debiterende als crediterende banken vrĳ zĳn om ook aan andere betrokkenen voor de verwerking van acceptgiroformulieren kosten in rekening te brengen. De gewĳzigde tekst van artikel 5 luidt als volgt: „Ter vergoeding van de kosten welke voor de debite- rende instelling verbonden zĳn aan het, mede ten behoeve van de crediterende instelling, verwerken van acceptgiroformulieren in het kader van de GSA zal — behoudens een eventueel op bilaterale basis door individuele banken overeen te komen lager bedrag — door de debiterende instelling per verwerkt acceptgiroformulier aan de crediterende instelling een bedrag van 0,30 NLG in rekening worden gebracht. Dit bedrag is vastgesteld op grond van de geconsta- teerde kosten verbonden aan de meest efficiënte verwerking van acceptgiroformulieren en zal worden aangepast bĳ aangetoonde wĳziging in die kosten. Een besluit daaromtrent kan worden genomen op voorstel van ieder aan de GSA deelnemende instel- ling, welk voorstel vergezeld dient te gaan van een document ter staving van de gestelde wĳziging in genoemde kosten. De kostenvergoeding volgens dit artikel laat de indi- viduele aan de GSA deelnemende instellingen (debi- terende en crediterende instellingen) vrĳ in hun beleid ten aanzien van het aan anderen in rekening brengen van kosten verbonden aan de verwerking van acceptgiroformulieren volgens de GSA. ” De procedure Afwĳzing van het verzoek om voorlopige maatregelen (28) De Commissie heeft bĳ haar beschikking van 7 februari 1992 het verzoek van een van de klagers, de Neder- landse Postorderbond, om voorlopige maatregelen te treffen, afgewezen. De Commissie overwoog daarbĳ onder meer dat het standpunt, dat enkele toepassing van de GSA-overeenkomst tot ernstige schade lĳdt voor de leden van de Nederlandse Postorderbond niet juist is, omdat de doorberekening van de interbancaire vergoe- ding afhankelĳk is van de individuele beslissingen van de betrokken banken. Tevens achtte de Commissie het op het eerste gezicht niet aannemelĳk dat de Nederlandse banken zĳn overeengekomen, dan wel na onderlinge feitelĳke afstemming ertoe zĳn overgegaan, de interban- caire vergoeding in alle gevallen aan de incassanten door te berekenen. Evenmin is er volgens de Commissie ernstige en onherstelbare schade, omdat de leden van de Nederlandse Postorderbond de door de banken bere- kende tarieven geheel of gedeeltelĳk aan hun klanten kunnen doorberekenen dan wel door een procedure bĳ een nationaal gerecht kunnen terugvorderen indien wordt vastgesteld dat deze onrechtmatig zĳn. Tegen deze beschikking is geen beroep ingesteld. Punten van bezwaar van 14 juni 1993 (29) Op 14 juni 1993 zond de Commissie aan de NVB punten van bezwaar, waarin zĳ uiteenzette dat de multi- lateraal vastgestelde interbancaire vergoeding in de GSA- overeenkomst een inbreuk op artikel 81, lid l, van het Verdrag vormt en dat niet aan de voorwaarden voor een ontheffing op grond van artikel 81, lid 3, wordt voldaan. Deze punten van bezwaar zĳn op 20 juni 1997 door de Commissie ingetrokken. (30) Opmerkingen van belanghebbende derden In een op 9 september 1997 gepubliceerde mededeling overeenkomstig artikel 19, lid 3, van Verordening nr. 17, heeft de Commissie aangegeven dat zĳ voornemens was een gunstig standpunt in te nemen ten aanzien van de aangemelde overeenkomst. De Commissie wees daarbĳ met name op het besluit van de banken de zakelĳke gebruikers formeel in te lichten over het stan- daardkarakter en de hoogte van de interbancaire vergoe- ding alsmede eventuele wĳzigingen daarin. Daarnaast verwees de Commissie naar het besluit van de banken om, op verzoek van de Commissie, de hoogte van de interbancaire vergoeding periodiek te bezien aan de hand van een rapport van een onafhankelĳke deskundige over de kostprĳs van de meest efficiënte verwerkingsme- thode. (gezamenlĳke) de Commissie Naar aanleiding van deze gepubliceerde mededeling opmerkingen heeft ontvangen van de Nederlandse Postorderbond, de ANWB, het Centraal Bureau Fondsenwerving, de Verenigde Nederlandse Uitgeversbedrĳven, de Neder- landse Organisatie van Tĳdschriften Uitgevers en de Nederlandse Christelĳke Radio Vereniging (alle klagers in deze zaak, zie punt 3 hierboven, en hierna als zodanig genoemd) (21). Deze onder- schreven door het Overlegorgaan Nutsvoorzieningen en het Gebruikersplatform Betalingsverkeer. opmerkingen worden (31) De opmerkingen van de klagers kunnen als volgt worden samengevat. In de eerste plaats menen zĳ dat de interbancaire vergoeding in de GSA-overeenkomst ten principale onverenigbaar is met Richtlĳn 97/5/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 januari 1997 betreffende grensoverschrĳdende overmakingen (22), die ervan uitgaat dat de opdrachtgever de aan een over- schrĳving verbonden kosten voor zĳn rekening neemt, tenzĳ hĳ met zĳn bank anders heeft afgesproken. Daar- naast menen de klagers dat er geen legitieme reden was voor de invoering van de interbancaire vergoeding, met name niet de integratie van de twee in Nederland bestaande betaalcircuits. Klagers betwisten voorts dat de crediterende bank zou profiteren van door de debite- rende bank verrichte diensten. Volgens hen zĳn de kosten verbonden aan de bĳ de betalingsopdracht horende verwerkingshandelingen, zoals het betaalrĳp maken, voor rekening van de debiterende bank. Er wordt, zo betogen klagers, een verkeerde kostenprikkel gelegd doordat de kosten die bĳ de opdrachtgever behoren te liggen naar de incassant worden verschoven. (21) Brief van 14 oktober 1997 (dossier 33. 793, blz. 794). (22) PB L 43 van 14. 2. 1997, blz. 25. 21. 10. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 271/33 II. JURIDISCHE BEOORDELING De relevante markt De relevante productmarkt (32) Het acceptgirosysteem is slechts in beperkte mate onder- hevig aan concurrentie van andere betaalsystemen. Aangezien de acceptgiro bedoeld is voor situaties waarin er geen direct contact is tussen crediteur en debiteur („betaling op afstand”) vormen zogenoemde „toonbank- betalingen”, zoals bĳvoorbeeld chartaal geld en betaal- kaarten zoals de PIN-pas (nationale debetkaart) en de chipknip/chipper (de nationale elektronische portemon- nees), geen reëel alternatief voor het acceptgirosysteem. Betaalinstrumenten die in beginsel wel geschikt zĳn voor betalingen op afstand zĳn: de overschrĳving (enkelvou- dige elektronisch bankieren en de automatische incasso. Echter, met uitzondering van — tot op zekere hoogte — de automa- tische incasso kunnen deze betaalinstrumenten geen van alle als een reëel alternatief voor de acceptgiro worden beschouwd, en wel om de volgende redenen. bankgiro-opdracht), cheque, de (33) De enkelvoudige overschrĳving en de cheque, waarbĳ gebruik wordt gemaakt van papieren opdrachten, vormen geen reëel alternatief omdat de daaraan verbonden verwerkingskosten relatief hoog zĳn. De omzetting van de geschreven informatie in elektronische data ten behoeve van de verwerking van de transactie met behulp van computers is relatief kostbaar. Verder hebben beide betaalinstrumenten belangrĳke administra- tieve nadelen voor de incassanten in vergelĳking met acceptgiro's. Elektronisch bankieren is evenmin een reëel alternatief, omdat het aantal particuliere klanten dat over de computer met modem) beschikt nog relatief klein is. apparatuur geschikte (personal (34) (35) Slechts het automatische incassosysteem is, tot op zekere hoogte, een reëel alternatief voor het acceptgirosysteem. Het automatische incassosysteem is evenals de accept- giro bĳ uitstek geschikt voor regelmatig terugkerende betalingen. In dit systeem machtigt de klant de incassant zĳn rekening rechtstreeks te debiteren, zonder vooraf- gaande opdracht, in verband met bepaalde betalingen. De klant kan dergelĳke debiteringen desgewenst achteraf ongedaan maken. Er zĳn echter ook verschillen tussen de acceptgiro en de automatische incasso. Retailbanken bieden in het alge- meen zowel het product acceptgiro als de automatische incasso aan. Echter, voor de banken is de verwerking van incasso-overschrĳvingen aanzienlĳk goedkoper dan de verwerking van acceptgiro-overschrĳvingen, omdat de relevante gegevens voor de effectuering van de beta- ling reeds op elektronisch niveau door de incassanten worden aangeleverd. Er behoeft dus geen omzetting van gedrukte in elektronische data meer te gebeuren. De incassotransactie gebeurt volledig elektronisch, er komt geen formulier aan te pas. Het ligt derhalve in de rede dat banken het product automatische incasso goedkoper aan crediteuren kunnen aanbieden dan het product acceptgiro. (37) (38) een vooraf afzonderlĳke overwegingen kunnen hierbĳ met name een rol spelen. Ten eerste moet de klant bĳ de acceptgiro voor elke betaling betaalopdracht verlenen aan zĳn bank door ondertekening van het acceptgiroformulier en verzending van het ondertekende acceptgiroformulier naar zĳn bank. De klant heeft tevens de mogelĳkheid zich met het acceptgiroformulier recht- streeks naar zĳn bank te begeven en het verschuldigde bedrag, tegen extra kosten, contant te betalen (bĳvoor- beeld bĳ onvoldoende saldo op de lopende rekening). De klant houdt daardoor bĳ een acceptgiro meer controle op het moment en de wĳze van betaling dan bĳ een automatische incasso, waar de controle alleen achteraf plaatsvindt. Sommige klanten zullen om die reden een voorkeur voor het acceptgirosysteem hebben boven het incassosysteem. Een voordeel van de incasso voor de klant (en voor de crediteur) is dan weer dat de betaling altĳd tĳdig plaatsvindt, waardoor boeten voor te late betaling worden vermeden, en de klant zelf geen enkele handeling behoeft te verrichten. Ten tweede kan de keuze van de debiteur tussen beide betaalsystemen afhangen van de relatie tussen de klant en het bedrĳf. In de praktĳk blĳkt dat klanten met name bereid zĳn tot het gebruik van een automatische incasso indien er een langdurige relatie met een bedrĳf bestaat waarin de klant bovendien veel vertrouwen heeft, bĳvoorbeeld nutsbedrĳven. In andere gevallen waarbĳ de relatie een meer tĳdelĳk karakter heeft, bĳvoorbeeld tĳdschriftabonnementen, is het gebruik van de automati- sche incasso aanzienlĳk minder. In sommige situaties, bĳvoorbeeld bĳ de maandelĳkse hypotheekaflossing en rentebetaling aan bepaalde verzekeraars, heeft de klant geen keuze en is de automatische incasso verplicht. Bovengenoemde verschillen in karakteristieken duiden er derhalve op dat de automatische incasso eerder als niet- substitueerbaar met de acceptgiro kan worden aange- merkt. Echter, naast verschillen in karakteristieken is ook de prĳs een factor die in beschouwing dient te worden genomen (23). Verschillen in de tarieven die de banken en/of de incassanten aan hun klanten (debiteuren) in rekening brengen voor het gebruik van de beide betaal- systemen kunnen immers een factor vormen bĳ de keuze van de klant tussen het acceptgirosysteem en het incassosysteem. Kort na de totstandkoming van de GSA- overeenkomst in juli 1991 zĳn de banken overgegaan tot het in rekening brengen van tarieven aan klanten (crediteuren) acceptgiro's. Sommige incassanten, zoals bĳvoorbeeld veelal Postor- derbedrĳven en uitgevers van kranten en tĳdschriften, berekenen de aan hen in rekening gebrachte kosten geheel of gedeeltelĳk door, door hun prĳzen te differen- tiëren naargelang de klant gebruik maakt van acceptgi- ro's of van automatische incasso's, bĳvoorbeeld door het geven van een korting bĳ het betalen per automatische incasso. Indien betaling per incasso voor hen goedkoper is dan betaling per acceptgiro mag worden aangenomen dat een aantal klanten (debiteuren) over hun bezwaren tegen incasso's zal heenstappen. Kwantitatieve cĳfers zĳn gebruik voor van het (36) Ook bestaan er verschillende karakteristieken tussen beide betalingsinstrumenten die ertoe kunnen leiden dat de debiteur een voorkeur heeft voor betaling per accept- incasso. De volgende giro dan wel automatische (23) Bekendmaking van de Commissie inzake de bepaling van de rele- vante markt voor het gemeenschappelĳke mededingingsrecht (PB C 372 van 9. 12. 1997, blz. 5). L 271/34 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 21. 10. 1999 hierover echter niet beschikbaar, gelet ook op het feit dat niet alle incassanten (zichtbaar) kosten in rekening brengen voor het gebruik van acceptgiro's en dat als zĳ dit doen, deze kosten veelal niet erg hoog zĳn. Artikel 81, lid 1 Overeenkomst tussen ondernemingen (39) Wel is bekend dat het gebruik van de acceptgiro sinds 1992 geleidelĳk licht is gedaald. Zo bedroeg het aantal acceptgiro-opdrachten (inclusief actieaccept) dat via in 1991 ongeveer 237 Interpay/BGC werd verwerkt miljoen (met een totale waarde van 101 miljard NLG) en in 1998 ongeveer 217 miljoen (derhalve een daling van ongeveer 7,6 % in vier jaar). In dezelfde periode is het gebruik van de automatische incasso fors toegenomen. In 1991 bedroeg het aantal incasso-opdrachten ongeveer 227 miljoen (met een totaalbedrag van ongeveer 224 miljard NLG), in 1998 zo'n 534 miljoen (derhalve een stĳging van ongeveer 135 %) (24). Het toegenomen gebruik van automatische incasso's kan met name worden toegeschreven aan voorlichtingscampagnes van banken en incassanten (onder het motto „betaal op maat”) gericht op de bevordering van het gebruik van goedkopere betaalinstrumenten. Volgens Interpay neemt het gebruik van incasso's toe ten koste van acceptgiro's, vooral bĳ de particuliere debiteur, en ten koste van handgeschreven overboekingen (25). (40) Concluderend kan worden gesteld dat, ondanks de verschillen in karakteristieken tussen de acceptgiro en de automatische incasso, mag worden aangenomen dat er bĳ een relatieve prĳsstĳging van het product acceptgiro ten opzichte van de automatische incasso, tot op zekere hoogte door debiteuren zal worden overgestapt naar de automatische incasso. Het feit dat het gebruik van de acceptgiro sinds 1992, kort na de invoering van tarife- ring voor acceptgiro's aan crediteuren en dus mogelĳke is doorberekening aan debiteuren, geleidelĳk licht gedaald zou hiervoor een aanwĳzing kunnen zĳn. Van belang is ook dat de door de banken en incassanten blĳkbaar met succes gevoerde campagne „betaal op maat” tot een daling van het gebruik van de acceptgiro heeft geleid ten gunste van de automatische incasso. De automatische incasso dient derhalve tot op zekere hoogte als substituut voor de acceptgiro te worden beschouwd. Als relevante productmarkt dient daarom te worden aangemerkt de acceptgiro en de automatische incasso. De relevante geografische markt (41) Gelet op het feit dat de acceptgiro een binnenlands betalingssysteem is, dit wil zeggen bedoeld voor beta- lingen tussen debiteuren en crediteuren die in Nederland een betaalrekening aanhouden bĳ een aan het acceptgi- rosysteem deelnemende bank, is de geografisch relevante markt de Nederlandse markt. (42) De banken die de GSA-overeenkomst hebben onderte- kend, respectievelĳk een toetredingsverklaring hebben ondertekend, zĳn ondernemingen in de zin van artikel 81, lid 1, van het Verdrag. De GSA-overeenkomst is derhalve een overeenkomst tussen ondernemingen in de zin van artikel 81, lid 1. Beperking van de mededinging (43) Samenhang relaties binnen vierpart¶enovereenkomst Zoals bĳ de meeste betaalsystemen zĳn bĳ het acceptgi- rosysteem in beginsel vier partĳen betrokken: de debi- teur (de opdrachtgever), de crediteur (de begunstigde/de incassant), de bank van de debiteur en de bank van de crediteur (26). Elke partĳ staat in directe relatie tot twee andere partĳen. Bĳvoorbeeld, de crediterende bank heeft enerzĳds een rechtstreekse relatie met de debiterende bank, die tot uitdrukking komt in de GSA-overeen- komst, en anderzĳds met de incassant, die is neergelegd in het acceptgirocontract. De verschillende relaties in het vierpartĳenbetalingssysteem dienen in onderling verband te worden beschouwd. Prĳsafspraken in één van de rela- ties kunnen een reactie in de andere relaties teweeg- brengen en daarmee gevolgen voor het gebruik van het betalingssysteem als zodanig hebben. (44) De aangemelde overeenkomst met betrekking tot de verrekening van de verwerkingskosten van acceptgiro's heeft direct betrekking op de relatie tussen de credite- rende en de debiterende bank (de interbancaire relatie). De interbancaire prĳsafspraak kan echter ook gevolgen hebben voor zowel de relatie tussen de crediterende bank en de crediteur als voor de relatie tussen de credi- teur en de debiteur, en daarmee voor het functioneren van het acceptgirosysteem als zodanig. De crediterende bank kan immers besluiten de kosten van de interban- caire verrekening door te berekenen door een verhoging van de commissie die zĳ aan de crediteur in rekening brengt. Op zĳn beurt kan de crediteur besluiten deze extra kosten door te berekenen aan de klant die van de acceptgiro gebruik maakt. In dat geval kunnen klanten besluiten over te stappen op een ander betalingssysteem dat door hun bank of door een concurrerende bank wordt aangeboden. (45) Deze potentiële stroom van acties en reacties is een onderscheidend kenmerk van betaalsystemen zoals het acceptgirosysteem, dat in aanmerking dient te worden genomen bĳ het onderzoek naar het bestaan van mede- dingingbeperkingen: een prĳsrestrictie in een van de vier relaties in een betalingssysteem, zoals een multilaterale interbancaire verrekening, kan niet adequaat in beschou- wing worden genomen door alleen de effecten in die relatie te bezien, maar daarenboven moeten ook de effecten worden bezien voor alle relaties en daarmee de effecten voor het betalingssysteem als zodanig. (24) Jaarverslag BGC 1993, jaarverslag Interpay 1996, brief van Interpay van 18 februari 1999. (25) Jaarverslag Interpay 1996, blz. 30 en 31. (26) De bank van de debiteur en de crediteur kan dezelfde zĳn; in dat geval is er sprake van een intrabancaire transactie. 21. 10. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 271/35 (46) De multilaterale interbancaire vergoeding Technisch gezien kan een eenvormig acceptgirosysteem, te weten een betaalsysteem waar crediteuren en debi- teuren gebruik van kunnen maken ongeacht bĳ welke bank zĳ een rekening aanhouden, alleen bestaan op een bepaalde multilaterale grondslag. Zo zĳn collectieve afspraken over technische specificaties en over procedu- rele aspecten van de verwerking van transacties noodza- kelĳk voor het goede functioneren van het systeem. Verder is het praktisch gezien noodzakelĳk dat er tussen de bĳ de transactie betrokken banken overeenstemming bestaat over de eventuele onderlinge verrekening van kosten: wel of geen verrekening en indien wel verreke- ning, hoeveel. Gelet op de bĳzondere kenmerken van een betalingssysteem zoals het acceptgirosysteem zullen dergelĳke onderhandelingen vanzelfsprekend a priori dienen te worden gevoerd, wat wil zeggen voordat het betalingssysteem door de banken daadwerkelĳk wordt aangewend voor de behandeling van door hun clientèle uitgevoerde betalingstransacties. Immers, de aard van een betalingssysteem brengt mee dat vanaf het moment dat de betalingstransactie in gang wordt gezet bĳ debi- teuren en crediteuren ook zekerheid dient te bestaan dat de transactie onverwĳld door de betrokken banken wordt uitgevoerd. Aangezien de keuze van de banken die de transactie uitvoeren wordt bepaald door hun respectieve rekeninghouders die gebruik maken van het product acceptgiro zĳn de banken vanaf dat moment als het ware „partenaires obligées” geworden, dit wil zeggen partners die tot samenwerking met elkaar verplicht worden. Onderhandelingen over de prĳs zĳn derhalve slechts reëel indien zĳ van tevoren plaatsvinden. Indien de banken tot de invoering van een interbancaire verre- kening besluiten, kan overeenstemming over de hoogte daarvan in principe zowel bilateraal als multilateraal worden bereikt. (47) In het onderhavige geval hebben de banken besloten tot een eenvormig multilateraal tarief, zĳ het dat dit tarief, sinds 1992, een maximum is. Het is ook mogelĳk dat een aantal banken het voortouw neemt door bilateraal tarieven overeen te komen en dat de andere banken dan aansluiting zoeken bĳ een van deze banken zodat deze reeks bilaterale tarieven ook voor hen gelden (27). Banken zouden ook multilateraal een bepaalde formule voor het berekenen van een interbancaire vergoeding, met van bank tot bank verschillende parameters, kunnen over- eenkomen (28). (48) De Commissie is van oordeel dat een afspraak over een bilateraal interbancair tarief normaal buiten het toepas- singsgebied van artikel 81, lid 1, valt. Een afspraak over een multilateraal interbancair tarief daarentegen is een beperking van de mededinging die onder artikel 81, lid 1, valt, omdat daardoor de vrĳheid van de banken zelf hun eigen tarievenbeleid te bepalen, aanzienlĳk wordt beperkt (29). Hieruit volgt dat de multilateraal vastge- (27) Zoals het geval was voor de inwerkingtreding van de GSA-overeen- komst 1991. (28) Zoals bĳvoorbeeld in Nederland tot 1998 het geval was voor geld- automaten. (29) Bekendmaking over de toepassing van de communautaire mededin- gingsregels op grensoverschrĳdende creditoverschrĳvingen (PB C 251 van 27. 9. 1995, blz. 3, punt 40). stelde interbancaire vergoeding als bedoeld in artikel 5 van de GSA-overeenkomst ertoe strekt dat de mededin- ging in de zin van artikel 81, lid 1, wordt beperkt omdat zĳ de vrĳheid van de aan de overeenkomst deelnemende banken beperkt om in bilaterale onderhandelingen de hoogte van een vergoeding voor de verwerking van acceptgiroformulieren vast te stellen (30). (49) De praktĳk toont aan dat bilaterale onderhandelingen over interbancaire vergoedingen voor de elektronische verwerking van acceptgiro's technisch mogelĳk zĳn. Zo bestonden, voordat de GSA-overeenkomst van kracht werd, bilaterale afspraken over een vergoeding van deze kosten tussen sommige grote banken. (50) Weliswaar kunnen de aan de GSA-overeenkomst deelne- mende banken, sinds de wĳziging van het vaste tarief in een maximumtarief op 26 maart 1992, bilateraal een (lagere) interbancaire verrekening voor de verwerking van de acceptgiroformulieren overeenkomen. Tot op heden heeft echter geen van de deelnemende banken van deze mogelĳkheid gebruik gemaakt. De wĳziging van de interbancaire verrekening van een vast in een maximumtarief heeft derhalve geen enkele praktische betekenis gehad. tarief (51) (52) vergoeding interbancaire In haar mededeling betreffende grensoverschrĳdende creditoverschrĳvingen heeft de Commissie erop gewezen dat de beperking van de mededinging waartoe de strekt, waar- eenvormige schĳnlĳk ook tot gevolg zal hebben dat het gedrag van banken jegens hun cliënten er ongunstig door wordt beïnvloed. In het acceptgirosysteem heeft de interban- caire vergoeding een mededingingbeperkend effect op de relatie tussen de (crediterende) banken en hun cliënten, aangezien vaststaat dat crediterende banken de door hen te betalen interbancaire vergoeding systematisch doorbe- rekenen aan hun cliënten (de incassanten). De door de verschillende banken gehanteerde tarieven voor incas- santen voor de verwerking van acceptgiroformulieren zĳn weliswaar niet eenvormig, maar door de doorbere- kening van de interbancaire verrekening zĳn de gehan- teerde tarieven wel op nagenoeg uniforme wĳze structu- reel verhoogd. Het interbancaire tarief fungeert dus in feite als een bodem voor de tarifering van cliënten. Volgens antwoorden op een verzoek om inlichtingen van 23 december 1991 aan de drie grote banken blĳkt dat voor de invoering van de interbancaire verrekening geen van de drie banken zakelĳke cliënten (direct) kosten in rekening bracht voor het gebruik van acceptgiro's en dat erna een tarief van 0,45 NLG (bĳlageloze bĳschrĳ- ving) werd ingevoerd, door de ABN AMRO vanaf 1 juli 1991 (de datum van de inwerkingtreding van de GSA- overeenkomst 1991), door de Rabobank vanaf 1 september 1991 (zĳ het dat het tarief van 0,45 NLG een minimumtarief betrof, afhankelĳk van aantal, soort en informatieverstrekking) en door de toenmalige NMB Postbank Groep per 1 januari 1992 (31). Daarbĳ (30) Vgl. Nederlandse Bankiersvereniging (Beschikking 89/512/EEG van de Commissie, PB L 253 van 30. 8. 1989, blz. 1, overweging 56). Het beroep van de NVB tegen deze beschikking werd niet ontvan- kelĳk verklaard door het Gerecht van eerste aanleg op 17 september 1992 (zaak T-138/89, Jurisprudentie 1992, blz. II-2181). (31) Uit de antwoorden van diverse banken op het verzoek om inlich- tingen van 5 augustus 1997 en van 18 januari 1999 blĳkt dat in 1997-1999 door nagenoeg al deze banken nog steeds een stan- daardtarief van 0,45 NLG (bĳlageloze bĳschrĳving) wordt gehan- teerd, zĳ het dat in de praktĳk tot op zekere hoogte afwĳkingen van het standaardtarief mogelĳk zĳn. L 271/36 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 21. 10. 1999 bevestigde de NMB Postbank uitdrukkelĳk dat aan de zakelĳke cliënt de helft van de kosten van het op elek- tronisch niveau brengen van de acceptgiro's, met andere woorden het bedrag van de interbancaire vergoeding, werd toegerekend (32). Uit documenten in het dossier blĳkt dat ook de Rabobank, de ABN AMRO en andere deelnemers aan de GSA-overeenkomst de interbancaire vergoeding integraal doorberekenen (33). hoogte — de automatische incasso, bevat echter ook een interbancaire vergoeding. (56) De GSA-overeenkomst is derhalve een overeenkomst die ertoe strekt en ook tot gevolg heeft dat de mededinging binnen de gemeenschappelĳke markt wordt verhinderd, beperkt of vervalst met name door het rechtstreeks of zĳdelings bepalen van de aan- en verkoopprĳzen in de lid 1, onder a). zin van artikel 81, (53) Niet is gebleken dat de banken afspraken hebben gemaakt over het systematisch doorberekenen van het interbancaire tarief. De GSA-overeenkomst laat hun expliciet de vrĳheid om zelfstandig te beslissen over het al dan niet doorberekenen. Wanneer echter banken indi- vidueel beslissen om het betrokken tarief door te bere- kenen dan is dit een rechtstreeks gevolg van het bestaan van de GSA-overeenkomst, aangezien deze een econo- mische kostenpost bĳ de crediterende bank legt die er voorheen niet was. Zonder interbancair tarief valt er niets door te berekenen. In deze zin heeft de overeenge- komen interbancaire vergoeding een mededingingbeper- kend effect op de relatie crediterende bank en incassant. voor intrabancaire (54) Het mededingingbeperkend effect van de multilaterale interbancaire vergoeding op de relatie crediterende bank- cliënt wordt versterkt doordat elk van de deelnemende banken acceptgirotransacties eenzelfde tarief voor haar klanten (crediteuren) heeft ingevoerd als voor interbancaire acceptgirotransacties, ook al geldt de GSA-overeenkomst alleen voor interban- caire transacties. Hiermee wordt het zakelĳke incas- santen onmogelĳk gemaakt te ontsnappen aan de tarife- ring van het gebruik van acceptgiroformulieren. Bĳ het uitblĳven van tarifering of bĳ een lagere tarifering van intrabancaire acceptgiro-overschrĳvingen zouden zĳ immers de mogelĳkheid hebben gehad bĳ verscheidene banken een rekening te openen teneinde het intraban- caire karakter van hun betalingsverkeer te versterken en de (hogere) tarieven voor interbancaire acceptgiro-over- schrĳvingen te vermĳden. (55) De beperking van de mededinging is merkbaar omdat alle banken die in Nederland deelnemen aan het accept- girosysteem aan de GSA-overeenkomst gebonden zĳn. De overeenkomst is marktdekkend. Een voldoende sterke concurrentie tussen systemen kan de gevolgen van een interbancair tarief voor de tarieven die aan de cliënten in rekening worden gebracht beperken, althans in zoverre in de andere systemen geen vergelĳkbare interbancaire tarieven bestaan (34). Het enige alternatief voor het acceptgirosysteem, te weten — tot op zekere (32) Bĳlage 8 bĳ het antwoord van de NMB Postbank Groep van 29 januari 1992. Zie ook de brief van de ING Bank van 21 januari 1993 aan een zakelĳke relatie. (33) Zie brieven aan zakelĳke relaties van de ABN AMRO van 18 en 24 oktober 1991, brief van de ABN Bank Nederland van 4 juli 1991, brief van de Rabobank Heerlen van 31 maart 1992, brief van de Hollandse Koopmansbank van 6 februari 1992, brief van de Bank Mendes Gans NV van 18 december 1991 en brief van de Commerzbank Nederland NV van 13 november 1993. (34) Zie in deze zin ook punten 41 en 42 van de bekendmaking i. v. m. grensoverschrĳdende creditoverschrĳvingen (zie noot 29). In de mededeling overeenkomstig artikel 19, lid 3, van Verordening nr. 17 heeft de Commissie gesteld dat zĳ voornemens was een positief standpunt in te nemen ten aanzien van de GSA-overeenkomst. In het licht van het arrest van het Hof van Justitie van 21 januari 1999, Bagnasco/Banca Popolare di Novara, gevoegde zaken C- 215/96 en C-216/96 (35), is de Commissie tot de conclusie gekomen dat de GSA-overeenkomst buiten de reikwĳdte van artikel 81, lid 1, valt omdat niet voldaan is aan het vereiste van een merkbaar effect op de handel tussen de lidstaten. Dit kan als volgt worden toegelicht. Beïnvloeding van de handel tussen lidstaten Algemeen (57) Het is vaste rechtspraak dat een overeenkomst tussen ondernemingen, om de handel tussen de lidstaten ongunstig te kunnen beïnvloeden, op grond van haar objectieve bestanddelen feitelĳk en rechtens met een voldoende mate van waarschĳnlĳkheid moet doen verwachten dat zĳ, al dan niet rechtstreeks, daadwer- kelĳk of potentieel, op de handelsstromen tussen lidstaten een zodanige invloed kan uitoefenen, dat de verwezenlĳking van de doelstellingen van een gemeen- schappelĳke markt lidstaten wordt tussen geschaad (36). De ongunstige beïnvloeding van de handel tussen de lidstaten is in de regel het gevolg van verschei- dene factoren, die elk afzonderlĳk niet per se beslissend behoeven te zĳn (37). de (58) Het is tevens vaste rechtspraak dat artikel 81, lid 1, van het Verdrag slechts van toepassing is op overeenkomsten waarbĳ kan worden vastgesteld dat zĳ op merkbare wĳze de handel tussen de lidstaten kunnen beïn- vloeden (38). (59) Voor de beantwoording van de vraag of de GSA-over- eenkomst, en de bepaling inzake de interbancaire verre- kening in het bĳzonder, de handel tussen de lidstaten kan beïnvloeden dienen, in het licht van de bovenge- noemde rechtspraak van het Hof, de volgende factoren in aanmerking te worden genomen. (35) Nog niet gepubliceerd. (36) Zie o. m. het arrest van het Hof van Justitie van 11 juli 1985, Remia/Commissie, zaak 42/84, Jurisprudentie 1985, blz. 2545. (37) Zie o. m. het arrest van het Hof van Justitie van 15 december I-5641, Jurisprudentie 1994, blz. 1994, DLG, zaak C-250/92, rechtsoverweging 54. (38) Zie o. m. het arrest van het Hof van Justitie van 17 juli 1997, Ferriere Nord/Commissie, zaak C-219/95, Jurisprudentie 1997, blz. I-4411, rechtsoverweging 19. 21. 10. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 271/37 GSA-overeenkomst bestr¶kt het gehele Nederlandse grondgebied Participatie niet-Nederlandse banken (60) Vooropgesteld dient te worden dat de GSA-overeen- komst en de daarin vervatte interbancaire vergoeding in het bĳzonder, het gehele Nederlandse grondgebied bestrĳkt. Alle banken die in Nederland de acceptgiro willen aanbieden zullen feitelĳk genoodzaakt zĳn tot de GSA-overeenkomst Immers, aangezien toe te treden. crediteuren en debiteuren niet noodzakelĳkerwĳs bĳ dezelfde bank een rekening aanhouden, zullen banken er zeker van moeten zĳn dat het acceptgiroformulier dat door hun cliënten wordt gebruikt ook door de bank van de tegenpartĳ van hun cliënt wordt geaccepteerd. (61) Het Hof heeft in diverse arresten gesteld dat gedragingen die de mededinging beperken en die het gehele grondge- bied van een lidstaat bestrĳken, naar hun aard een versterking van de nationale drempelvorming tot gevolg hebben, hetgeen de in het Verdrag beoogde economische vervlechting doorkruist (39). Echter, dit is als zodanig nog niet voldoende om te concluderen tot een merkbaar effect op de interstatelĳke handel. Daartoe dienen ook andere factoren in beschouwing te worden genomen. Daarbĳ zĳn de volgende feiten van belang (40). Economische activiteit waarop de acceptgiro betrekking heeft (62) Deelname aan het acceptgirosysteem is niet beperkt tot in Nederland gevestigde ondernemingen (incassanten) en particulieren (opdrachtgevers), maar staat open voor iedereen die een betaalrekening aanhoudt bĳ een aan het acceptgirosysteem deelnemende bank. Echter, de econo- mische activiteiten waarop de betaling per acceptgiro betrekking heeft zĳn grotendeels door contractuele bepa- tot het Nederlandse lingen of uit hun aard beperkt grondgebied, bĳvoorbeeld de levering van goederen en diensten (gas, elektriciteit, telefoon) (41). Voor wat betreft de vraag naar acceptgiro's (d. w. z. cliënten — crediteuren en debiteuren — die gebruik maken van acceptgiro's als betalingsinstrument) dient derhalve geconcludeerd te worden dat het grensoverschrĳdend karakter van de acceptgiro zeer gering is. (39) Zie o. m. de arresten van het Hof van Justitie van 17 oktober Jurisprudentie 1972, Cementhandelaren/Commissie, 1972, blz. 977, rechtsoverweging 29, arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 21 februari 1995, SPO/Commissie, zaak T-29/92, Jurisprudentie 1995, blz. II-289, rechtsoverweging 229. zaak 8/72, (40) Zie het in overweging 56 genoemde arrest. (41) Vgl. ABI; Beschikking 87/103/EEG van de Commissie (PB L 43 van 13. 2. 1987, blz. 51, overweging 37). die banken (63) Niet alleen de vraag, maar ook het aanbod van het acceptgiroproduct acceptgiro's (d. w. z. aanbieden) dient in beschouwing te worden genomen. in belangrĳke mate door bĳkantoren Vast staat dat (filialen) (42) en dochterondernemingen (43) van niet- Nederlandse banken aan het acceptgirosysteem wordt deelgenomen. Volgens opgave van de NVB, namen eind 1997 58 banken aan het acceptgirosysteem deel, waarvan 27 buitenlandse banken. Van deze buitenlandse banken waren tien banken afkomstig uit landen van de Gemeenschap (vĳf dochterondernemingen en vĳf bĳkan- toren). Echter, het aandeel van deze buitenlandse banken in het acceptgirosysteem is relatief gering. Van de in totaal bĳna 100 000 acceptgirocontracten in 1997 kwam het overgrote deel (ongeveer 91 %) voor rekening van de grote banken (ABN AMRO, Rabobank, ING Bank en Postbank). Het aandeel van de buitenlandse banken in afgesloten acceptgirocontracten bedroeg het minder dan 1 %. Ook het aandeel van buitenlandse banken in het aantal verwerkte acceptgirotransacties is zeer gering: minder dan l % voor debiteringen en minder dan 5 % voor crediteringen (44). aantal Belang deelname GSA-overeenkomst voor niet-Neder- landse banken (64) Midden 1997 waren er in totaal 115 banken op de Nederlandse markt actief, waarvan 68 Nederlandse banken en 47 buitenlandse banken (te weten 19 banken uit de Gemeenschap (d. w. z. buitenlandse banken afkom- stig uit lidstaten) en 28 niet-EG banken) (45). Ruim een derde van de buitenlandse banken die in Nederland actief zĳn biedt het acceptgiroproduct dus niet aan. Voor wat betreft de 27 buitenlandse banken die het acceptgi- roproduct wel aanbieden en die zich bĳ de GSA-over- eenkomst hebben aangesloten kan, gelet op het relatief geringe belang van het acceptgiroproduct voor hen (zie overweging 63), moeilĳk worden gezegd dat het aanbieden van het acceptgiroproduct van belang is voor hun beslissing tot de Nederlandse markt toe te treden. (65) Concluderend kan, gelet op het samenstel van bovenge- noemde factoren, niet worden gezegd dat de GSA-over- eenkomst de handel tussen lidstaten op een merkbare wĳze kan beïnvloeden, (42) In verband met de sterke financiële bindingen tussen buitenlandse moedermaatschappĳen en hun filialen die in Nederland zĳn ge- vestigd, moeten filialen als een verlengstuk van de desbetreffende moedermaatschappĳen worden aangemerkt, ongeacht hun juridische status. Ook de activiteiten van deze filialen moet derhalve als een onderdeel van de handel tussen de lidstaten worden beschouwd. Zie arrest van het Hof van Justitie van 27 januari 1987, Verband der Sachversicherer/Commissie; zaak 45/85, Jurisprudentie 1987, blz. 458-460. (43) In Nederland gevestigde dochterondernemingen van buitenlandse banken worden door De Nederlandsche Bank aangemerkt als buitenlandse banken, voor zover althans niet-ingezetenen daarin een belang hebben van 50 % of meer (zie jaarverslag DNB 1991 en antwoord van DNB op verzoek om inlichtingen van 5 augustus 1997). Ook de NVB zelf hanteert deze definitie (zie jaarverslag NVB 1998, blz. 54). Uit het Bagnasco-arrest (zie voetnoot 35) blĳkt dat het Hof niet alleen de deelname van filialen maar ook die van dochterondernemingen van buitenlandse banken van belang acht voor de vraag of er sprake kan zĳn van beïnvloeding van handel tussen de lidstaten. (44) Brief van de NVB van 25 maart 1997 en van 8 maart 1999. (45) Het betreft hier algemene banken, coöperatieve banken, spaar- banken en hypotheekbanken (bĳlage VI bĳ de brief van de NVB van 18 juli 1997). L 271/38 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 21. 10. 1999 HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING GEGEVEN: Artikel 1 Op grond van de haar bekende feiten bestaat er voor de Commissie geen aanleiding krachtens artikel 81, lid 1, van het Verdrag tegen de, door de Nederlandse Vereniging van Banken (NVB) aangemelde GSA-overeen- komst 1991 op te treden. Artikel 2 Deze beschikking is gericht tot: De Nederlandse Vereniging van Banken Singel 236 1016 AB Amsterdam Nederland. Gedaan te Brussel, 8 september 1999. Voor de Commissie Karel VAN MIERT Lid van de Commissie 21. 10. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 271/39 BĲLAGE I Overzicht van de aan de GSA-overeenkomst deelnemende banken (per 31. 12. 1997) 1. ABN AMRO Bank NV 2. Aegon Bank NV 3. Asahi Bank (Nederland) NV 4. ASR Bank NV 5. AVCB Bank NV 6. Banco do Brasil SA 7. Banco do Estado de São Paulo SA 8. Banco Exterior de España SA 9. Bank Bercoop NV 10. Bank Brussel Lambert NV 11. Bank Insinger de Beaufort NV 12. Bank Labouchere NV 13. Bank Mendes Gans NV 14. NV Bank Nederlandse Gemeenten 15. Bank of America NT & SA 16. Bank of Tokyo-Mitsubishi (Holland) NV 17. Banque Artesia Nederland NV 18. Barclays Bank PLC 19. Chang Hwa Commercial Bank (Europe) NV 20. Citibank NA 21. Commerzbank Nederland NV 22. Crediet & Effectenbank NV 23. Dai-Ichi Kangyo Bank Nederland NV 24. NV De Indonesische Overzeese Bank 25. De Nederlandsche Bank NV 26. Delta Lloyd Bank NV 27. Demir-Halk Bank Nederland NV 28. Deutsche Bank AG 29. F. van Lanschot Bankiers NV 30. FGH Bank NV 31. Fortis Bank Nederland NV 32. Frieslandbank NV 33. Fuji Bank Nederland NV 34. Generale Bank Nederland NV 35. GWK Bank NV 36. Hollandse Koopmansbank NV 37. ING Bank NV 38. Kas-Associatie NV 39. KBC Bank Nederland NV 40. Koçbank Nederland NV 41. Korea Exchange Bank 42. Lloyds Bank PLC 43. MeesPierson NV 44. National Bank of Greece 45. Nederlandse Waterschapsbank NV 46. OHRA Bank NV 47. OV-Bank NV 48. Postbank NV 49. Rabobank Nederland 50. Roparco NV 51. San Paolo Bank 52. SBS-Agro Bank Nederland NV 53. SNS Bank Nederland NV 54. Staal Bankiers NV 55. Theodoor Gilissen Bankiers NV 56. Tokai Bank Nederland NV 57. Triodosbank NV 58. United Garanti Bank International NV L 271/40 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 21. 10. 1999 I I E G A L Ĳ B e r u d e c o r p o r i g t p e c c a n e - s g n i t r o t s e k ĳ l e p p a h c s n e e m e g e D ) A S G ( C G B / y a p r e t n I t u u t i t s n i g n i r a e l C l a a r i G k n a b t s o P e l a r t n e c o r i G f o n e t h c a r d p o e l l a t r e e t r o s : t u u t i t s n i g n i r a e l c e d n e f f e r t e b s e d e d r a a n e z e d t r u u t s n e n e k n a b d r e e t r o s e g ( g n i v ĳ r h c s f a ) k n a b e d n e r e t i b e d r a a n e i t a m r o f n i i g n d n e z r e v e h c s i n o r t k e l e n i s ' o r i g t p e c c a m r o v d r e e t r o s e g ( g n i v ĳ r h c s ĳ b ) k n a b e d n e r e t i d e r c r a a n e h c s i n o r t k e l e s n e v e g e g g n i r e d o c e d p o r e i l u m r o f o r i g t p e c c a k n a b e d n e r e t i b e d ) F I M ( f e i r a t r i a c n a b r e t n i l a a r e t a l i t l u m e d n e r e t i b e d e d n a v n e t s o k e d n a v t f l e h ( e t n ë i c i f f e t s e e m e d t e m k n a b ) e d o h t e m s g n i k r e w r e v k n a b e d n e r e t i d e r c r u e t i b e d ) r e v e g t h c a r d p o ( ) t n e m u s n o c ( g n i v ĳ r h c s f a d n e k e t e g i g n d n e z r e v r e i l u m r o f o r i g t p e c c a d r e e d o c e g r o o v i g n d n e z e o t r e i l u m r o f o r i g t p e c c a r u e t i d e r c ) t n a s s a c n i ( , e i g r e n e d l e e b r o o v ĳ b ( ; f ĳ r d e b r e d r o t s o p f o n o o f e l e t ) d n a t s f a p o g n i l a t e b g n i v ĳ r h c s ĳ b k ĳ l e k a z f e i r a t n e t n ë i l c k i u r b e g r o o v s ' o r i g t p e c c a


title: PREGUNTA ESCRITA n. 1597/99 del Marco PANNELLA Kansainvälinen rikostuomioistuin

eurovoc_concepts:
EU Member State
common foreign and security policy
crime against humanity
international court
ratification of an agreement
third country
war crime

text: 29. 1. 2000 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas C 27 E/141 (2000/C 27 E/172) PREGUNTA ESCRITA P-1597/99 de Marco Pannella (NI) al Consejo (8 de septiembre de 1999) Asunto: Tribunal Penal Internacional El 18 de julio de 1998, la Conferencia Plenipotenciaria de Roma aprob(cid:243) el Estatuto del Tribunal Penal Internacional Permanente para los Cr(cid:237)menes de Guerra y Genocidio y los Cr(cid:237)menes contra la Humanidad. Para instaurar el Tribunal Penal Internacional hace falta que un m(cid:237)nimo de 60 pa(cid:237)ses ratifiquen el Estatuto. De momento, 84 pa(cid:237)ses lo han firmado ya, pero s(cid:243)lo 4 lo han ratificado, a saber: el Senegal, Trinidad y Tabago, San Mar(cid:237)no e Italia. Es decir que, aunque todos los Estados miembros de la Uni(cid:243)n han firmado el Estatuto, s(cid:243)lo Italia lo ha ratificado. ¿De quØ informaci(cid:243)n dispone la Presidencia finlandesa sobre el estado del proceso de ratificaci(cid:243)n del Estatuto en los Estados miembros? ¿QuØ iniciativas ha tomado o va a tomar la Presidencia finlandesa para fomentar una ratificaci(cid:243)n rÆpida por parte de los Estados miembros, de modo que el Tribunal pueda empezar a operar antes de finalizado el aæo 2000? AdemÆs, ¿quØ iniciativas ha tomado o va a tomar la Presidencia finlandesa para impulsar a pa(cid:237)ses terceros a firmar y/o ratificar el Estatuto, en particular a aquellos vinculados a la Uni(cid:243)n Europea mediante Acuerdos de Asociaci(cid:243)n, Cooperaci(cid:243)n o Colaboraci(cid:243)n? Respuesta (8 de noviembre de 1999) El Consejo comparte la opini(cid:243)n de que la instauraci(cid:243)n de un tribunal penal internacional permanente 1. (TPI) constituirÆ un paso decisivo para garantizar que aquØllos que cometen delitos graves que afectan a toda la comunidad internacional ya no puedan hacerlo gozando de impunidad. Por ello, la Uni(cid:243)n Europea apoya firmemente la pronta creaci(cid:243)n del tribunal. Todos los Estados miembros de la Uni(cid:243)n Europea han firmado el Estatuto de Roma el 17 de julio de 1998 y estÆn decididos a garantizar que el Tribunal sea operativo cuanto antes. 2. La UE recibe con satisfacci(cid:243)n las primeras ratificaciones del Estatuto y, entre Østas, la de Italia que se llev(cid:243) a cabo el 26 de julio de 1999. Los demÆs Estados miembros se han comprometido a ratificar el Estatuto lo antes posible. La ratificaci(cid:243)n de un convenio importante en materia de legislaci(cid:243)n internacional, cuya aplicaci(cid:243)n afecta, en particular, a las autoridades legales penales nacionales, es una tarea ingente. En el caso de algunos Estados, la ratificaci(cid:243)n del Estatuto exige cambios constitucionales. Los Estados miembros intercambian peri(cid:243)dicamente informaci(cid:243)n sobre la marcha de sus procesos de ratificaci(cid:243)n. Como estimaci(cid:243)n provisional, la mayor(cid:237)a de los Estados miembros prevØ que, si los diferentes pasos legislativos o constitucionales se llevan a cabo segœn lo previsto, podr(cid:237)an ratificar el Estatuto de Roma a finales del pr(cid:243)ximo aæo. Los Estados miembros coordinarÆn estrechamente sus posiciones en el marco de la actual Comisi(cid:243)n Preparatoria para la instauraci(cid:243)n del TPI. La UE tambiØn estÆ actuando para promover la firma y la ratificaci(cid:243)n del Estatuto del TPI en todo le 3. mundo. En su intervenci(cid:243)n en la Asamblea General de las Naciones Unidas del 21 de septiembre, el Presidente del Consejo reafirm(cid:243) el compromiso de la Uni(cid:243)n para que el Estatuto de Roma entre en vigor cuanto antes y urgi(cid:243) a todos los Estados a firmarlo y ratificarlo. Igualmente, en la apertura de la œltima sesi(cid:243)n de la Comisi(cid:243)n Preparatoria del TPI (julio-agosto 1999), la Presidencia distribuy(cid:243) una declaraci(cid:243)n a este efecto. En los mÆrgenes de esta sesi(cid:243)n de la Comisi(cid:243)n Preparatoria, la Presidencia organiz(cid:243) tambiØn una reuni(cid:243)n en la que participaron juristas de los Estados miembros y de los Estados asociados y de los pa(cid:237)ses de la AELC. El objeto de esta reuni(cid:243)n era manifestar la voluntad y la disponibilidad de los Estados miembros de la UE para facilitar a estos pa(cid:237)ses que lo necesiten asistencia jur(cid:237)dica por lo que respecta a cuestiones relacionadas con la ratificaci(cid:243)n del TPI, ya que algunos de ellos hab(cid:237)an mencionado que en este sentido se enfrentaban a dificultades internas. Algunos Estados miembros de la UE presentaron sus soluciones adoptadas a nivel nacional, y se debatieron problemas jur(cid:237)dicos concretos. La UE desea perseguir esta cooperaci(cid:243)n. En sus contactos bilaterales con terceros pa(cid:237)ses, los Estados miembros de la UE tambiØn promueven habitualmente la adhesi(cid:243)n al Estatuto del TPI