title: Regolamento (CE) n. 2228/1999 della Commissione, del 20 ottobre 1999, che stabilisce entro quali limiti possono essere accettate le domande di titoli d'importazione presentate nel mese di ottobre 1999 nel quadro dei contingenti tariffari d'importazione per taluni prodotti del settore delle carni suine per il periodo dal 1° ottobre 1999 al 31 dicembre 1999

eurovoc_concepts:
boned meat
import licence
pigmeat
tariff quota

formats: pdf print

text: L 271/16 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 21. 10. 1999 REGOLAMENTO (CE) N. 2228/1999 DELLA COMMISSIONE del 20 ottobre 1999 che stabilisce entro quali limiti possono essere accettate le domande di titoli d'importazione presentate nel mese di ottobre 1999 nel quadro dei contingenti tariffari d'importazione per taluni prodotti del settore delle carni suine per il periodo dal 1o ottobre 1999 al 31 dicembre 1999 LA COMMISSIONE DELLE COMUNITÀ EUROPEE, HA ADOTTATO IL PRESENTE REGOLAMENTO: visto il trattato che istituisce la Comunità europea, visto il regolamento (CE) n. 1486/95 della Commissione, del 28 giugno 1995, recante apertura e modalità di gestione dei settore delle carni contingenti suine (1), modificato dal regolamento (CE) n. 1409/1999 (2), in particolare l'articolo 5, paragrafo 5, tariffari d'importazione del (1) (2) considerando che le domande di titoli di importazione presentate per il quarto trimestre 1999 vertono su quan- titativi inferiori ai quantitativi disponibili e possono pertanto essere interamente soddisfatte; considerando che è opportuno stabilire il quantitativo rimanente che va ad aggiungersi al quantitativo disponi- bile per il periodo successivo, Articolo 1 1. Le domande di titoli d'importazione per il periodo dal 1o ottobre al 31 dicembre 1999, presentate ai sensi del regola- mento (CE) n. 1486/95, sono soddisfatte secondo quanto indi- cato nell'allegato I. 2. Nei primi dieci giorni del periodo dal 1o gennaio al 31 marzo 2000 possono essere presentate, ai sensi del regola- mento (CE) n. 1486/95, domande di titoli d'importazione per il quantitativo globale indicato nell'allegato II. Articolo 2 Il presente regolamento entra in vigore il 21 ottobre 1999. Il presente regolamento è obbligatorio in tutti i suoi elementi e direttamente applicabile in ciascuno degli Stati membri. Fatto a Bruxelles, il 20 ottobre 1999. Per la Commissione Franz FISCHLER Membro della Commissione (1) GU L 145 del 29. 6. 1995, pag. 58. (2) GU L 164 del 30. 6. 1999, pag. 51. 21. 10. 1999 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee L 271/17 ALLEGATO Ι Numero del gruppo Percentuale di accettazione delle domande di titoli d'importazione presentate per il periodo che va dal 1o ottobre al 31 dicembre 1999 G2 G3 G4 G5 G6 G7 Gruppo G2 G3 G4 G5 G6 G7 100 100 100 100 100 100 ALLEGATO II (in t) Quantitativo globale disponibile per il periodo che va dal 1o gennaio al 31 marzo 2000 17 712,1 2 358 1 715,3 3 659 9 000 3 153


title: Advies van het Economisch en Sociaal Comité over "De voor het in Agenda 2000 vastgelegde streven naar een multifunctionele landbouw met voorrang te verwezenlijken landbouw- en milieudoelstellingen"

eurovoc_concepts:
EU environmental policy
agricultural product
common agricultural policy
environmental protection
pollution from agricultural sources
product quality

formats: html pdf print

text: C 368/68 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 20. 12. 1999 verenigbaar is met de ontwikkeling van de steden en het hele grondgebied. Onontbeerlijk voor dat initiatief is dat één van de hoekstenen daarvan wordt gevormd door de kwaliteit van het bestaan van de burgers van de EU. Daarmee is een goede samenvatting gegeven van de uitdagingen waarvoor de EU zich in de toekomst gesteld zal zien. Brussel, 21 oktober 1999. De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité B. RANGONI MACHIAVELLI Advies van het Economisch en Sociaal Comité over „De voor het in Agenda 2000 vastgelegde streven naar een multifunctionele landbouw met voorrang te verwezenlijken landbouw- en milieudoelstellingen” (1999/C 368/20) Het Economisch en Sociaal Comité heeft op 28 januari 1999 besloten, overeenkomstig artikel 23, derde alinea, van het R. v. O. een advies op te stellen over „De voor het in Agenda 2000 vastgelegde streven naar een multifunctionele landbouw met voorrang te verwezenlijken landbouw- en milieudoelstellingen”. De Afdeling „Landbouw, plattelandsontwikkeling, milieu”, die met de voorbereiding van de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 28 september 1999 goedgekeurd. Rapporteur was de heer Colombo. Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 367e Zitting op 20 en 21 oktober 1999 (vergadering van 20 oktober 1999) het volgende advies uitgebracht, dat met 93 stemmen vo´ o´ r en 1 stem tegen, bij 4 onthoudingen, werd goedgekeurd. 1. Inleiding De Europese Raad heeft tijdens de Top van Berlijn van 1. 1. 24 en 25 maart 1999 een als „billijk en nuttig” omschreven hervorming van het GLB opgestart. „De inhoud van die hervorming zal bewerkstelligen dat de landbouw multifunc- tioneel, duurzaam en concurrerend is, over geheel Europa, regio’s met specifieke problemen inbegrepen, gespreid is, in staat is het landschap en de natuur in stand te houden en een wezenlijke bijdrage tot de levensvatbaarheid van het platteland te leveren en kan voldoen aan de wensen en de eisen van de consument op het gebied van de kwaliteit en de veiligheid van het voedsel, de bescherming van het milieu en het welzijn van dieren. ” (1) 1. 2. In deze hervorming wordt in de eerste plaats terugge- grepen naar Verordening (EEG) 2078/92 (2), die is goedgekeurd als begeleidende maatregel om de verspreiding van milieuvrien- delijke landbouwpraktijken te bevorderen en landbouwers die iets doen aan het behoud van het milieu, compensatie te geven. Deze verordening, waarbij landbouwers vrijwillig en individueel overeenkomsten kunnen aangaan om zich, in ruil voor financiële steun, aan bepaalde technische en productiever- plichtingen te houden of bepaalde natuurlijke rijkdommen in (1) Europese Raad van Berlijn van 24 en 25 maart 1999, conclusies van het voorzitterschap (doc. 99/1 van 26 maart 1999). (2) Is geworden Verordening (EG) nr. 1257/1999, PB L 160 van 26. 6. 1999. het landbouwbedrijf te valoriseren, is tot dusver het belangrijk- ste operationele instrument gebleken in het streven naar een zo groot mogelijke integratie van de milieudimensie in het landbouwbeleid. 1. 2. 1. De grootste vernieuwing in het totaalpakket van Agenda 2000 en de onlangs goedgekeurde nieuwe verordenin- gen bestaat erin dat enkele gemeenschappelijke voorwaarden zijn vastgelegd inzake de rechtstreekse betalingen aan landbou- wers in het kader van de steunregelingen van het GLB. Naar gelang van de specifieke situatie van de gebruikte landbouwgronden en de daarop geteelde producten, vaardigen de lidstaten alle wenselijk geachte milieumaatregelen uit. Die maatregelen kunnen inhouden dat, in ruil voor steun, bepaalde specifiek agrarische milieuverplichtingen worden aangegaan en dat aan algemene verplichte en/of specifieke milieu-eisen moet zijn voldaan om voor rechtstreekse betalingen in aanmer- king te komen. De lidstaten zullen adequate sancties moeten instellen die afgestemd zijn op de ernst van de milieugevolgen die ontstaan als niet wordt voldaan aan de in overleg met de landbouworganisaties en volgens uniforme regels door de lidstaten bestuursrechtelijk vastgelegde normen voor goede landbouwpraktijken. Daarnaast kunnen de lidstaten korten op de voordelen van steunmaatregelen of deze zonodig zelfs helemaal opheffen, als niet aan de specifieke milieu-eisen wordt voldaan. 20. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 368/69 1. 2. 2. Voor een verdere bespreking van deze maatregelen verwijst het Comité naar zijn advies van 10 september 1998 (1) en neemt het kennis van de op dit gebied genomen besluiten en de mededeling van de Commissie „Wegen die naar een duurzame landbouw leiden” (2). 1. 3. Het Comité stelt vast dat dit onderdeel van de voorge- stelde hervorming in lijn is met de eerder door hem uitgebrach- te adviezen. Daarbij moet met name worden gedacht aan het op 14 september 1994 met een ruime en significante meerderheid van stemmen goedgekeurde initiatiefadvies over een „Contract tussen landbouw en samenleving” (3). 1. 4. In dit op het „Document van Granada” (november, 1992) (4) geïnspireerde advies legt het Comité de nadruk op het multifunctionele karakter van de communautaire landbouw en geeft het de bouwstenen aan voor een „contract” tussen landbouwproducenten, platteland en samenleving in de Europese Unie. Daarmee bekrachtigt het Comité zijn in grote lijnen al 1. 5. in zijn adviezen over de Mededelingen van de Commissie over resp. „De toekomst van het platteland” en „Milieu en landbouw” (5) (september 1988) naar voren gebrachte mening dat de landbouw, gezien de drastische verandering die de eeuwenoude plattelandswereld in de EU niet alleen als bedrijfs- tak, maar vooral ook als samenlevingsvorm momenteel onder- gaat, zijn wezenlijke en centrale rol als hoeksteen van de plattelandssamenleving moet blijven spelen door de vervulling van een tweeledige functie, namelijk voldoening van de kwantitatieve en kwalitatieve basisbehoeften van de bevolking en instandhouding van het natuurlijk en milieu-erfgoed. 1. 6. Het Comité maakt al in die adviezen van 1988 duidelijk dat de complementariteit tussen landbouw en milieu reden is om te zorgen voor een adequate sturing van productie en ondersteuning van het leven op het platteland, als onderdeel van een tussen landbouwproducenten en alle overige geledin- gen van de maatschappij, met name de consumenten, op te bouwen basis van wederzijds vertrouwen. 1. 7. Hèt middel om dat wederzijdse vertrouwen tussen landbouw en samenleving tot stand te brengen, was volgens het Comité een samenhangend initiatief voor de ontwikkeling van het platteland. Dat initiatief moest worden gegrondvest op het multifunctionele karakter van de landbouw of, anders gezegd, met name op het feit dat met landbouw niet alleen moet worden voldaan aan de behoeften van de hele samen- leving op productie- en sociaal gebied, maar ook aan de milieuvereisten. (1) PB C 407 van 28. 12. 1998, advies over de „Hervorming van de rechtstreekse steun/Agenda 2000”. (2) COM(1999) 22 def. (3) PB C 393 van 31. 12. 1994. (4) Dat „Document van Granada” is de slotverklaring van de „VI dagen van Camerino inzake het plattelandsrecht in de Gemeenschap” (Granada, 27 en 28 november 1992) met aanbevelingen van in landbouw- en EU-recht gespecialiseerde juristen aan het adres van de Europese wetenschappelijke kringen en de EU-instellingen. De tekst ervan is als bijlage bij het advies van het Comité over „Contract tussen landbouw en samenleving” gevoegd. (5) COM(88) 501 def. van 28 juli 1988 en COM(88) 338 def. van 8 juni 1988; adviezen PB C 298 van 27. 11. 1989, blz. 32 en 40; („Toekomst van het platteland”) („Milieu en landbouw”). 1. 7. 1. Van een landbouwondernemer wordt in feite ge- vraagd te zorgen voor een zo efficiënt mogelijke benutting van de door de grond geboden productiemogelijkheden, maar tegelijkertijd ook om bij de exploitatie van de bodem methoden toe te passen die een zo groot mogelijke samenhang vertonen, mèt behoud van landschap en milieu. Er moeten nieuwe „diensten” worden gecreëerd in het kader van een concurrentie- krachtige en rendabele, maar tegelijk milieuvriendelijke land- bouw. Daarbij moeten natuurlijke rijkdommen evenwichtig gebruikt en beschermd worden, moet het innovatievermogen gevrijwaard en het milieu onaangetast blijven. De omschrijving van het begrip „multifunctionele 1. 7. 1. 1. landbouw” kan worden afgeleid uit die benaderingswijze van landbouw, waarbij landbouw wordt gezien als een activiteit die veel verder gaat dan alleen maar de productie van levensmiddelen. 1. 7. 1. 2. Dat begrip „multifunctionele landbouw” is terug te vinden in de volgende verklaring van de Europese Raad van Luxemburg (12 en 13 december 1997): „De Unie wil het huidige Europese landbouwmodel blijven ontwikkelen en tegelijk streven naar versterking van haar interne en externe concurrentiepositie. De Europese land- bouw moet een multifunctionele, duurzame en concur- rerende economische sector zijn die overal op het Europese grondgebied aanwezig is, ook in de gebieden met specifieke problemen. Het in 1992 begonnen hervormingsproces moet worden voortgezet, uitgediept, aangepast en aange- vuld door het uit te breiden tot de mediterrane producten. De hervorming moet oplossingen opleveren die econo- misch gezond, levensvatbaar en sociaal aanvaardbaar zijn en kunnen zorgen voor een billijk inkomen en een juist evenwicht tussen productiesectoren, producenten en regio’s, zonder de concurrentie te verstoren (6). ” Hoe dan ook moet een onderscheid worden ge- 1. 7. 1. 3. maakt tussen een „multifunctionele” en een „pluriforme” landbouw. Met dat laatste wordt gedoeld op een situatie waarin een landbouwer niet-agrarische nevenactiviteiten heeft (ambacht, handel of werk als loontrekker). Om als landbouwer erkend te worden moet de betrokkene daarbij akkerbouw en veeteelt als zijn gewone, maar niet als exclusieve activiteit beoefenen. Er wordt dan dus van uitgegaan dat voor de ontwikkeling van het platteland ook een groei in niet- agrari- sche activiteiten en dienstverlening, c. q. een stimulering van aanvullende of alternatieve bronnen van inkomsten noodzake- lijk is, waardoor de ontvolking een halt kan worden toegeroe- pen en aan het leven op het platteland een nieuw economisch en sociaal elan kan worden gegeven. 1. 7. 1. 4. Multifunctionaliteit (7) betekent dus dat landbou- wers nieuwe taken krijgen, en naast de traditionele landbou- wactiviteiten, ook nieuwe activiteiten verrichten in het kader van een uniform bedrijfsontwikkelingsconcept, waarbij ervoor moet worden gezorgd dat hun speciale positie ten aanzien van belastingen, sociale voorzieningen en pensioenregelingen — in landen met een specifieke regeling voor landbouwers — onaangetast blijft. (6) Europese Raad van Luxemburg, conclusies van het voorzitterschap 12 en 13 december 1997, DN: PRES 97/400 van 15 december 1997 — punt 40. (7) Voor een uitvoerige omschrijving van het begrip „multifunctiona- liteit” zij verwezen naar het advies over „Een beleid ter consolide- ring van het Europese landbouwmodel”. C 368/70 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 20. 12. 1999 1. 8. Maatregelen waarbij landbouw en milieu aan elkaar worden gekoppeld — en waarmee onder meer wordt gebroken met het tot dusver gevoerde beleid dat steeds uitsluitend op structuurverbetering gericht was en dikwijls wordt gezien als wéér een manier om de landbouw te steunen op kosten van de belastingbetaler — vereisen volgens het Comité een dergelijk „solidariteitscontract” tussen alle geledingen van de samen- leving en de landbouwsector. 1. 9. Het Comité heeft daarom met tevredenheid kunnen vaststellen dat zijn standpunt niet alleen is terug te vinden in de conclusies van de in november 1996 te Cork gehouden Europese conferentie over plattelandsontwikkeling (waarin is vastgesteld dat duurzame plattelandsontwikkeling een EU- prioriteit moet zijn en het uitgangspunt moet vormen voor ruimtelijke-ordeningsbeleid, zodat onder andere de ontvolking van het platteland kan worden tegengegaan en de werkgelegen- heid kan worden verbeterd), maar ook in het landbouwhoofd- stuk van Agenda 2000 (1) (waarin de Commissie zich uit- spreekt voor een „Europees landbouwmodel” en daarmee de landbouwsector een belangrijke functie toekent bij de instandhouding van het milieu, omdat landbouw nu eenmaal van oudsher de grootste „grondgebruiker” is). 1. 9. 1. Daarbij dient echter te worden aangetekend dat dit specifieke waardeoordeel over Agenda 2000 het kritische standpunt onverlet laat dat het Comité — in het algemeen en per hoofdstuk — in zijn diverse adviezen over het landbouwhoofdstuk van Agenda 2000 en de daarvan afgeleide afzonderlijke voorstellen voor de hervorming van GMO’s heeft ingenomen (2). 1. 10. In Agenda 2000 staat dat maatregelen ter ondersteu- ning van het inkomen van landbouwers steeds meer een rechtvaardiging moeten vinden in de diensten die dezen aan de samenleving kunnen bewijzen en dat het concurrentiever- mogen van de landbouwsector moet worden gerijmd met de toepassing van productiemethoden die de natuurlijke rijkdommen niet aantasten en het milieu niet of nauwelijks vervuilen, en waarmee kwaliteitsgoederen worden voortge- bracht. 1. 10. 1. De voornaamste eis die tot dusver aan de landbouw is gesteld, namelijk om zoveel mogelijk levensmiddelen te produceren, is dus aan belang aan het inboeten, ten gunste van nieuwe mogelijkheden voor landbouwactiviteiten. Die houden verband met algemene doelstellingen ter verbetering van het welzijn van de samenleving: zij impliceren dat milieuvriendelij- ke productiemethoden worden toegepast en dat recht wordt gedaan aan de intrinsieke eigenschappen en specifieke kenmer- ken van de producten. 1. 10. 2. Het belangrijkste is echter dat voortaan steun wordt uitgekeerd in ruil voor rechtstreeks door landbouwers (1) COM(97) 2000 def. van 15 juli 1997. (2) PB C 73 van 9. 3. 1998, blz. 71; advies over de „Landbouwaspecten van de Mededeling van de Commissie ‘Agenda 2000‘”. PB C 284 van 14. 9. 1998, blz. 55; advies over de „Hervorming van de GMO Granen/Agenda 2000”; PB C 407 van 28. 12. 1998, blz. 196; advies over de „Hervorming van de GMO rundvlees/Agenda 2000”; Idem, blz. 203; advies over de „Hervorming van de GMO melk/Agenda 2000”; Idem, blz. 208; advies over de „Hervorming van de rechtstreekse steun/Agenda 2000”; Idem, blz. 210; advies over de „Hervorming van het EOGFL/Agenda 2000”; Idem, blz. 221; advies over de „Financiering GLB/Agenda 2000”. aangegane gecombineerde landbouw- en milieuverplichtingen. De landbouwers worden niet meer eenvoudigweg schadeloos gesteld voor het braakleggen van landbouwgrond („set aside”- regeling), maar krijgen dus een financiële stimulans die in verhouding staat tot de mate waarin actief aan bescherming van het territorium wordt bijgedragen. 1. 10. 3. Het Comité wijst erop dat moet worden voorkomen dat op ongerechtvaardigde wijze wordt afgeweken van de mededingingsregels, door het opleggen van milieunormen of de toepassing van stringentere milieubeschermingsmaatre- gelen, die de mogelijkheden om de grond naar gelang van de natuurlijke kenmerken daarvan op adequate wijze te benutten, aan banden leggen. Bovendien dient er een reeks normen voor goede landbouwpraktijken te worden opgesteld, die de garantie vormen dat niet alleen de algemene, maar ook de specifieke milieu-eisen worden nageleefd, waarmee landbouwers aan de voorwaarden om in het kader van het hervormde GLB aanspraak te kunnen maken op rechtstreekse steun. Het komt erop neer dat het GLB steeds meer 1. 10. 4. evolueert in de richting van een meer gestructureerd beleid dat voor het gehele platteland geldt. In dat beleid wordt het platteland niet langer gezien als een door achterstand geken- merkte tweederangsgebied, maar biedt het de kans om actie te ondernemen voor een aanzienlijke verbetering van de kwaliteit van het bestaan en voor een zorgvuldige en rationele benutting van de natuurlijke rijkdommen. 1. 11. Uit deze maatregelen van de EU blijkt volgens het Comité dat op een doortastendere en samenhangendere wijze dan in het verleden de nadruk wordt gelegd op de landbouwac- tiviteit, maar ook op de bescherming en het beheer van het plattelandsgebied, en dat de inspanningen met name worden toegespitst op de bevordering van milieuvriendelijke productie- methoden. Het Comité wil daaraan met dit advies een steentje bijdragen, door te wijzen op: — de met de meeste spoed te verwezenlijken doelstellingen in verband met de bescherming van het platteland, de preventie van milieuschade en het behoud van de natuurlij- ke rijkdommen, waardoor, met name in berggebieden en andere streken met natuurlijke handicaps, de instandhou- ding van economische activiteiten kan worden gegaran- deerd, zodat de ontvolking van het platteland daadwerke- lijk wordt tegengegaan, de nieuwe generatie ook nog een toekomst op het platteland wordt geboden en de werkgelegenheid op het platteland verzekerd blijft; — de met voorrang te verwezenlijken doelstellingen voor een doortastendere promotie van kwaliteits- en streekpro- ducten als antwoord op de in de samenleving bestaande vraag naar gezonde, op milieuvriendelijke wijze geteelde landbouwproducten van hoge kwaliteit; — de onontbeerlijke stimulerende maatregelen voor de in- standhouding van de activiteiten die gericht zijn op de bescherming van het platteland en de bevordering van de speciale opdracht van de Europese landbouw om kwaliteitsproducten voort te brengen, door milieu- bescherming te koppelen aan de door het toegenomen concurrentievermogen van de internationale markten noodzakelijk geworden vergroting van de efficiëntie van het EU-productiesysteem. 20. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 368/71 2. De met de meeste spoed te verwezenlijken doelstellin- gen in verband met de bescherming van het platteland, de preventie van milieuschade en het behoud van de natuurlijke rijkdommen 2. 1. Handhaving van de landbouwbestemming van grond 2. 1. 1. Gezien de voortdurende aantastingen van het land- schap en de aanslagen op de territoriale integriteit van plattelandsgebieden, moet het platteland veeleer worden gezien als het slachtoffer van inbeslagneming en aantasting als woongebied, met het risico van de ineenstorting van het traditionele systeem voor watervoorziening en bodembehoud. 2. 1. 2. Het voortdurende uitdijen van de woongebieden en de vestiging van allerhande bedrijven — met de bijbehorende infrastructuur — in streken met een florerende landbouwac- tiviteit, hebben met name geleid tot de verkaveling van het platteland en de verstedelijking van natuurgebieden, waardoor het landschap aanzienlijke veranderingen heeft ondergaan. Het Comité wijst erop dat plattelandsgebieden niet 2. 1. 2. 1. langer mogen worden beschouwd als voorraadkamers waaruit grond kan worden geput, maar als integrerend onderdeel van één enkel grondbenuttingsprogramma, dat bepalend is voor de planning op meerdere niveaus. Daarbij moet telkens wanneer instrumenten voor de stedelijke ontwikkeling of bouwprojecten worden goedgekeurd, de natuurlijke gebruiks- bestemming van ieder gebied in acht worden genomen. De omstandigheid dat tal van bedrijven hun activitei- 2. 1. 3. ten staken, alsook de daaruit voortvloeiende woestijnvorming en ontvolking van hele gebieden, zijn verschijnselen die inmiddels zo ernstig zijn geworden dat kan worden gesproken van een territoriaal verval dat in ernst niet onderdoet voor de milieuvervuiling. Daarom vindt het Comité dat niet genoeg waarde kan worden gehecht aan de mogelijkheid om, door middel van de overschakeling — met adequate financiële steun — op „duurzame” landbouw voornamelijk in gezinsbedrijven (die in staat zijn voldoende opbrengst te genereren en kwali- teitsproducten voort te brengen zonder aantasting van het ecologisch evenwicht), bewoningsvormen van plattelands- gebieden te bevorderen die tot doel hebben de natuurlijke rijkdommen als onvervangbare en niet-reproduceerbare collec- tieve goederen te beschermen. 2. 1. 3. 1. Een dergelijke bereidheid moet er ook zijn als het erom gaat het ondernemerschap van jongeren zoveel mogelijk tot ontplooiing te laten komen, vooral met het oog op de vestiging van nieuwe en de uitbreiding van bestaande bedrijven, door speciale krediet- en belastingregelingen. Op nationaal niveau moeten met name coöperaties erkenning krijgen, en dient voor de oprichting daarvan steun te worden verleend, waarmee kan worden voldaan aan de vraag naar milieudiensten en verbetering kan worden gebracht in de voorwaarden voor de verwerking en afzet van landbouwproducten. 2. 2. Specifieke maatregelen voor bergstreken en probleemgebieden 2. 2. 1. Gezien de structurele en natuurlijke verschillen tus- sen de diverse landbouwgebieden en de noodzaak dat milieu- beschermingsmaatregelen ook relevant zijn voor de opleving van de economie van het platteland, vestigt het Comité met name de aandacht op de probleemgebieden of, in ieder geval, op gebieden met een nauwelijks productieve landbouw als gevolg van moeilijke natuurlijke omstandigheden, een lage bevolkingsdichtheid of een bevolking die geneigd is om het platteland de rug toe te keren. Onder die laatste gebieden nemen bergstreken een speciale en belangrijke plaats in. Overheidsmaatregelen die bedoeld zijn om de sociale structuur te veranderen of het evenwicht in de inkomensverdeling te herstellen, dienen in benadeelde gebieden die achterop zijn geraakt, maar wel over mooie landschappen en interessante morfologische kenmerken beschikken, enerzijds vooral gericht te zijn op het garanderen van de verlening van openbare basisdiensten (scholen, ziekenhuizen, vervoer), o´ o´ k in gebieden waar niet is voldaan aan de criteria die daarvoor elders gelden, maar anderzijds ook op de concentratie van de investeringen en de bevordering van de ontwikkeling van productieve initiatieven. Al die inspanningen moeten een nauw verband vertonen met de instandhouding van het milieu, waarvan de geleidelijke aantasting tot gevolg heeft dat aardverschuivingen, overstromingen en andere verstoringen van de natuurlijk omstandigheden rampzalige vormen gaan aannemen. 2. 2. 2. Het Comité ziet in dat landbouw, vanwege haar interactie met de natuurlijke rijkdommen, een cruciale rol speelt als het gaat om de ontwikkeling van benadeelde en door ontvolking geteisterde gebieden. Daarom moet, in de ruimere context van maatschappelijke solidariteit, worden bewerkstel- ligd dat het optreden van de overheid doeltreffender gericht wordt op de vooruitgang in deze gebieden. Op die manier kan door de oprichting van levensvatbare bedrijven — middels de volle benutting van het beschikbare productiepotentieel en stimulering van landbouwersgezinnen doordat op bevredigen- de wijze erkenning wordt gegeven aan de traditionele waarden — het collectieve belang wordt gediend, dat erin bestaat een „mensvriendelijke” leefomgeving te creëren, waarin de mens een spilfunctie bekleedt. 2. 2. 3. Voor de landbouw in bergstreken zouden regelingen moeten worden gestimuleerd voor het afgeven van certificaten voor en de valorisering van streekproducten van land- en bosbouw. 2. 3. Rijk geschakeerd gebruik van natuurparken en -reservaten 2. 3. 1. Met het oog op natuurbescherming en instandhou- ding van belangrijke culturele waarden, is er een trend om in het kader van de ruimtelijke ordening uitgestrekte gebieden te beschermen. 2. 3. 2. Bij het bestuderen van het complexe evenwicht tussen de natuurlijke rijkdommen wijst het Comité erop dat natuurbe- houd niet moet worden begrepen als een absoluut beletsel om die natuurlijke rijkdommen te benutten, maar als een noodzaak om de voorwaarden te verwezenlijken waarin een evenwichtig samenleven van mens en natuur mogelijk wordt. 2. 3. 2. 1. In het licht van het voorgaande pleit het Comité voor een rijke schakering van benuttingsmogelijkheden voor natuurparken en -reservaten. Natuurparken en -reservaten moeten niet worden gezien als geïsoleerde gebieden die buiten ontwikkelingsprogramma’s vallen en/of als „verboden gebieden”, maar als gebieden die, waar mogelijk, geschikt zijn voor onderzoek naar integratiemogelijkheden van mens en milieu en voor experimenten op dat gebied. Volgens het Comité is een speciaal kenmerk van deze 2. 3. 3. gebieden dat daarmee uiteenlopende belangen kunnen worden gediend die verder gaan dan alleen natuurbehoud, met name de economische ontwikkeling van de in die gebieden woonachtige bevolking door de bevordering van geschikte vormen van toerisme en van de traditionele activiteiten (land- en bosbouw, het houden van vee op weidegebied), waarbij milieuvriendelijke methoden worden toegepast. C 368/72 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 20. 12. 1999 2. 4. Instandhouding van de biodiversiteit 2. 4. 1. Tegen de achtergrond van de geleidelijke afbraak van genetisch materiaal, soorten en ecosystemen als gevolg van de geringere capaciteit van de natuur om zelf genetische verbeteringen teweeg te brengen, maar ook van de milieuver- vuiling, impliceert instandhouding van de biodiversiteit vol- gens het Comité dat moet worden gezorgd voor de instandhou- ding van de ecosystemen, van de natuurlijke habitats en van de soorten in hun natuurlijke leefomgeving. 2. 4. 2. Daarbij mag echter niet uit het oog worden verloren dat met instandhouding van de biodiversiteit niet alleen op de bescherming van ecosystemen en planten- en diersoorten wordt gedoeld, maar ook op de verwezenlijking van het voornaamste doel, namelijk duurzame ontwikkeling volgens modellen en werkwijzen waarbij met name rekening wordt gehouden met de voor de regeneratie van de natuurlijke rijkdommen benodigde tijd. 2. 4. 3. Het Comité legt de nadruk op de belangrijke rol die daarbij voor landbouw is weggelegd: landbouw kan wezenlijk bijdragen tot de totstandbrenging van een adequate ordening van de plattelandsruimte door de diverse vormen van milieu- vervuiling te bestrijden en te zorgen voor de instandhouding van de habitats en van de interactie tussen de diverse ecosyste- men. Het doel moet zijn dat een duurzaam gebruik van de natuurlijke rijkdommen wordt bevorderd en dat een ontwikkeling op gang wordt gebracht waarbij de dier- en plantensoorten in ere worden gehouden. 2. 4. 4. Een strategie ter bevordering van maatregelen voor de instandhouding van de biodiversiteit kan voor de landbouw- sector ook nog inhouden dat aanvullende investeringen wor- den gedaan om zoveel mogelijk economische mogelijkheden te creëren waardoor aan producten een zo groot mogelijke waarde kan worden toegevoegd, de keur van aangeboden producten optimaal wordt gemaakt en steeds meer diensten worden aangeboden in verband met de exploitatie van het natuurlijke erfgoed, met een grotere toegankelijkheid voor het publiek met het oog op vrijetijdsbesteding. 2. 5. Door het Comité voorgestelde acties voor herstel en kwalitatieve verbetering van de vestigingsstructuur op het platteland en van de territoriale dienstverlening 2. 5. 1. Volgens het Comité moet om te beginnen de ontvol- king van het platteland een halt worden toegeroepen en de kwaliteit van het bestaan worden verbeterd door meer werkgelegenheid te creëren, vooral in bergstreken en andere benadeelde gebieden waar de werkloosheid het grootst is. Daartoe stelt het de volgende acties voor: — totstandbrenging en aanpassing van de netwerken voor een degelijke administratieve dienstverlening om de voor- lichting te verstrekken ter ondersteuning van productieve, toeristische en opvangactiviteiten; — landschapsonderhoud, met speciale aandacht voor bossen (met name bosbrandpreventie en bescherming tegen bos- branden, waterregulering); — kredietverlening en vereenvoudiging van de administratie- ve formaliteiten ten behoeve van landbouwbedrijven die zich op het platteland willen vestigen met de bedoeling voor teelten te kiezen die voornamelijk gericht zijn op de optimale exploitatie van de aanwezige vegetatie en de instandhouding van de natuurlijke verscheidenheid, door streekproducten en kwaliteitsproducten te gaan telen die verbonden zijn aan de lokale cultuur en tradities; — ontwikkeling van bronnen voor vervangbare energie door investeringen in de toepassing van technieken voor de productie van wind-, zonne- of biomassa-energie; — investeringen in de opzet van diensten voor de bevordering van de mobiliteit volgens plurimodale organisatiesystemen; — ondersteuning van akkerbouw- en fokmethoden die de biodiversiteit ten goede komen. 2. 5. 2. Het beleid voor plattelandsontwikkeling moet vol- gens het Comité in ieder geval worden geënt op het subsidia- riteitsbeginsel, waardoor recht wordt gedaan aan het erfgoed aan tradities en cultuur van de plattelandsgemeenschappen, en ook aan de regionale diversiteit. De voorwaarden waaronder de ontwikkeling van het 2. 5. 3. platteland tot stand moet worden gebracht, variëren naar gelang van het specifieke karakter van de lokale context (sociale en economische kenmerken, natuurlijke rijkdommen) en vereisen dan ook een uiterst gedifferentieerde aanpak. Daarom wordt een model voorgesteld dat uitgaat van het oorspronkelijke productiepatroon in een regio, met in de eerste plaats aandacht voor kwaliteitsverbetering en promotie van de typische lokale producten die worden voortgebracht met milieu- en diervriendelijke productietechnieken. 3. De met voorrang te verwezenlijken doelstellingen voor een doortastendere promotie van streek- en kwaliteitsproducten 3. 1. De groeiende vraag naar een gezond milieu, waarin concurrentie gebaseerd is op diversifiëring van het produc- tieaanbod in plaats van op verlaging van de productiekosten, kan ongetwijfeld in het voordeel spelen van producten die door de aanduiding van hun lokale herkomst als streekproducten in de handel worden gebracht. Dergelijke producten kunnen een doorbraak bete- 3. 1. 1. kenen, omdat de landbouw daarmee opnieuw een hechtere band krijgt met de consument: op die manier kan weer worden tegemoetgekomen aan diens voorkeur en behoeften en kan de landbouw weer beter haar functie gaan vervullen als hoeder van de kwaliteit van een product. 3. 1. 2. Het technologisch aanbod aan landbouwbedrijven moet uitdrukkelijk ook de bescherming van de gezondheid en de veiligheid van landbouwer en burgers tot doel hebben. 3. 1. 2. 1. Sanitaire regelgeving moet daarom niet alleen gericht zijn op de bescherming van de volksgezondheid, maar ook beantwoorden aan de noodzaak om te voorkomen dat de productiemethoden van de landbouw met die van de industrie worden gelijkgetrokken. Aan het streven naar een kwaliteitsproductie zitten 3. 2. velerlei facetten: — het credo dat alléén moet worden geprobeerd om steeds meer te produceren, wordt losgelaten, omdat er nu ook aandacht komt voor de toegevoegde waarde van een product voor de eindgebruiker, en dus voor een verbetering van de kwaliteit daarvan; 20. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 368/73 — er wordt steun gegeven aan de ontwikkeling van lokale productiesystemen, waarmee wordt ingespeeld op de mo- gelijkheden van de ter plekke beschikbare arbeidskrachten en natuurlijke rijkdommen, en van de tradities en gebrui- ken van de plaatselijke bevolking; — er wordt gezorgd voor het herstel van evenwichtige verhoudingen in de agro-levensmiddelensector, door steun te geven aan plaatselijke productieactiviteiten in sectoren die speciaal bestemd zijn voor de meest veeleisende consumenten; — de (vak)kennis van de lokale bevolking wordt in ere gehouden, vooral doordat plaatselijke ambachtelijke activi- teiten worden gekoppeld aan het multifunctionele karakter van de landbouw; — de productie van levensmiddelen met organoleptische eigenschappen die niet altijd te vinden zijn bij massapro- ductie, wordt mogelijk gemaakt. Het komt er dus vooral op aan de kwaliteit van een 3. 3. product te toetsten aan de positieve effecten daarvan op: — de gezondheid en veiligheid van de consument, en de naleving van de vereisten inzake milieuhygiëne; — de overeenstemming tussen de beloofde en de daadwerke- lijke eigenschappen van het product; — het feit dat de gegarandeerde hoofdkenmerken van een product altijd aanwezig zijn; — de gebruikte productiemethoden; — de milieuvriendelijkheid van het product (via terugdringing van het gebruik van meststoffen en fytofarmaceutische producten, invoering van systemen voor een geïntegreerde landbouw); — de aanvullende activiteiten (bijvoorbeeld toerisme, am- bacht, handel) die als gevolg van deze productie lokaal op gang worden gebracht; — de verwijzing naar de territoriale herkomst. Die kenmerken kunnen door stadsbewoners in hun hoedanig- heid van belastingplichtigen en consumenten op hun waarde worden beoordeeld in het licht van de concrete voordelen daarvan voor de kwaliteit van het bestaan en om de voeding, de volksgezondheid en de veiligheid van de levensmiddelen. 3. 3. 1. Wat de voorlichting van de consument betreft, kan promotie voor een streekproduct gevoerd worden door de herkomst te beschermen, omdat die het verschil uitmaakt met alle andere producten, al was het maar vanwege de typische productiecyclus en plaatselijke productievoorwaarden. Het zwaartepunt wordt op die manier gelegd bij de valorisatie van het product ten behoeve van de consument. 3. 3. 1. 1. Er zou uitdrukkelijk moeten worden toegestaan dat op het etiket van een product een verwijzing naar een bepaalde geografische herkomst en naar de specifieke verbouw- en productiemethoden staat, o´ o´ k als aan dat product geen communautaire benaming is toegekend (beschermde oor- sprongsbenaming, beschermde geografische aanduiding), maar er wel sprake is van een sterke band met het territorium. 3. 3. 1. 2. Het doel van de voorgestelde actie is te komen tot een valorisatie van producten uit gebieden die niet samenvallen met de lokale en regionale dimensie waarop „benamingen” of „beschermde aanduidingen” van oudsher betrekking hebben, en tevens groter zijn dan het lokale territorium waaraan het begrip „streekproduct” doet denken. Die valorisatie is mogelijk door erkenning van de oorsprongsbenaming van die producten of van het keurmerk waarmee de nationale productie wordt geïdentificeerd. 3. 3. 1. 3. Deze producten zijn immers bedoeld voor mas- saconsumptie, langs de grote distributiekanalen. Daarom moet worden voldaan aan de wensen van de consumenten die een daadwerkelijke overeenstemming willen tussen de kwaliteit en de typische eigenschappen van een product, ook doordat het begrip „geografische identiteit” nagegaan kan worden en dankzij de agro- levensmiddelenindustrie worden geboden. garanties die door de plaatselijke 3. 3. 1. 4. De sterke territoriale verankering van agrarische kwaliteitsproducten heeft niet alleen als consequentie dat een overgroot deel van de toegevoegde waarde binnen de lokale leefgemeenschap blijft, maar vereist en bevordert bovendien dat aanverwante bedrijfstakken (bijvoorbeeld toerisme, am- bacht) tot ontplooiing komen. Op die manier wordt een extra impuls gegeven aan de ontwikkeling van het platteland naar gelang van het soort investeringen dat wordt voorgesteld en het vernieuwende karakter daarvan (kwaliteit, veiligheid, milieu). 3. 4. Voorstellen van het Comité voor de vergroting van de mogelijk- heden om natuurlijke rijkdommen in stand te houden en te beheren, en voor het opzetten van aanvullende productieve activiteiten Ter aanvulling van het voorgaande zouden ook de 3. 4. 1. producentenorganisaties zich met de promotie van producten moeten bezighouden. Daarnaast zouden zij de juiste methoden en werkwijzen moeten toepassen, de nodige controles moeten uitvoeren en vooral erop moeten toezien dat de aangegeven kwaliteit met de werkelijkheid overeenstemt. Ook moet zoveel mogelijk voorlichting worden gegeven over de verscheidenheid aan streekproducten. Het Comité is verder van mening dat territoriale 3. 5. organisaties in samenwerking met producentenorganisaties, tal van activiteiten kunnen ontplooien als aanvulling op activiteiten voor de instandhouding en het beheer van de natuurlijke rijkdommen, zoals: — programma’s voor onderwijs (vanaf de lagere school) en opleiding om het lokaal aanwezige arbeidspotentieel weer aan werk te helpen; — maatregelen om het specifieke karakter van lokale onderne- mingen kracht bij te zetten, alsmede het verlenen van financiële steun aan het bedrijfsleven; — eerherstel voor typische territoriale beroepsactiviteiten (oude beroepen en productietechnieken); — benutting van de mogelijkheden voor toerisme door de valorisatie van streekgebonden kwaliteitsproducten; — oprichting van netwerken (ook met behulp van nieuwe technologieën) voor het verhandelen buiten de regio van lokale kwaliteitsproducten; C 368/74 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 20. 12. 1999 — bevordering van de werkgelegenheid door de dienstver- lening van landbouwbedrijven, met name met het oog op het herstel en de instandhouding van het territorium, in de productiedynamiek te integreren. 4. Noodzakelijke stimulansen voor de instandhouding van de activiteiten ter bescherming van het territo- rium en voor de verhoging van de doeltreffendheid van het productiestelsel De bijsturing van de technische doelstellingen van het 4. 1. landbouwbedrijf (van maximalisering van de geproduceerde hoeveelheden tot optimalisering van de kwaliteit van de producten) moet worden gebaseerd op de erkenning van alle goederen en diensten die de specifieke kenmerken van landbouw, veeteelt en bosbouw uitmaken, met name in de traditionele vormen van activiteiten die verband houden met de exploitatie van de bodem. De territoriale spreiding van de landbouwbedrijven is 4. 2. bepalend als het erom gaat na te gaan in hoeverre landbouw een doorslaggevend rol speelt bij de instandhouding van de natuurlijke rijkdommen, maar ook bij de bescherming en versterking van het productiestelsel en de sociale onder- bouwing van de lokale economie. 4. 3. Momenteel is er nog nauwelijks aandacht voor deze functie van de landbouw en is de weinige aandacht dié er is, nog niet vertaald in concrete maatregelen en financiële steun. 4. 3. 1. De vraag rijst ook of milieuvriendelijk gedrag een dienstverlening is die geen beloning behoeft of die juist wel moet worden vergoed. 4. 4. Alleen door het multifunctionele karakter van land- bouw te onderkennen, kan voorgoed de relatie productie/ milieu worden omgedraaid, waarbij de natuurlijke rijkdommen tegelijkertijd worden productieve milieu- bestanddelen en als algemene nutsgoederen waarop het lokaal welzijn is gebaseerd. gezien als 4. 4. 1. Het gevolg daarvan is een meer gematigde benadering van de beperkende regels voor de productieve aanwending van natuurlijke rijkdommen en de uitbreiding van het productie- potentieel. 4. 5. De doeltreffendheid van het optreden van de overheid hangt af van de continuïteit van de begeleidende maatregelen. Factoren die de lokale uitvoering daarvan hinderen, dienen uit de weg te worden geruimd, om de negatieve gevolgen daarvan te beperken, alsook om te bewerkstelligen dat duurzame milieupraktijken worden ingevoerd en dat het nieuwe instru- mentarium van het landbouwbeleid onverkort ten uitvoer wordt gelegd, teneinde op het platteland nieuwe werkgelegen- heidskansen te scheppen. — bij intensieve landbouw is de kans groot dat de huidige onvoldoende bijsturing van een in ecologisch opzicht verkeerd gebruik van de natuurlijke rijkdommen de toe- stand dermate verslechtert dat het milieuherstel achteraf heel veel geld gaat kosten; — in het geval van de marginale landbouw zijn aard en omvang van de stimulerende maatregelen niet ingrijpend genoeg om de trend om de landbouwactiviteit te staken, te keren. 4. 5. 2. In dat opzicht betekent de nieuwe inmiddels goed- gekeurde en in regelgeving omgezette versie van Agenda 2000, waarin wordt gewezen op de doorslaggevende rol van landbouwers voor de bescherming van het milieu en het beheer van de plattelandsgebieden, een welkome aanvulling op de regeling voor rechtstreekse betalingen, modernisering van landbouwbedrijven en vergroting van hun rentabiliteit. 4. 6. Ten slotte is er dan ook nog het cruciale probleem van de evaluatie van exogene factoren en de noodzaak van maatregelen om de positieve of negatieve invloed daarvan te vergroten of af te zwakken. 4. 6. 1. Zo heeft onder meer een model voor de geïntegreerde ontwikkeling van plattelandsgebieden ten doel om inkomen en werkgelegenheid te vergroten. Daartoe is een flexibeler en minder sectorgebonden beleid nodig. Voorbeelden van aanvaardbare maatregelen zijn vol- 4. 7. gens het Comité: a) de invoering van een stelsel van premies voor — de bescherming en de bevordering van de verspreiding van in het wild levende en met uitsterving bedreigde dieren; — herstel van landschappen en/of milieu en een grotere toegankelijkheid daarvan voor het publiek; — herbebossing of terrioriale onderhoudswerkzaamhe- den met het oog op brandpreventie; — aanpassing van fokkerijen aan de noodzaak om het milieu-effect daarvan zo gering mogelijk te maken, mede met inachtneming van het welzijn van de dieren; Dergelijke premies moeten worden toegekend op grond van objectieve criteria en meetbare resultaten. b) het sluiten van convenanten met landbouwers voor dienst- verlening op het gebied van: — milieuherstel — instandhouding van de biodiversiteit — onderhoud en herstel van de bodem 4. 5. 1. Aan de simpele voortzetting van de toepassing van de huidige begeleidende maatregelen, ook als daarvoor méér financiële middelen worden uitgetrokken, zodat van de opge- dane ervaring profijt kan worden getrokken, is een tweeledig risico verbonden: — waterregulering en toezicht op waterafvoer; c) steun voor de bescherming van het territorium en het milieu; 20. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 368/75 d) steunverlening om te bevorderen dat landbouwers zich vestigen op het platteland, in berggebieden of in andere gebieden met natuurlijke handicaps. 4. 8. De steun aan in onderling overleg tot stand gebracht beleid geldt met name voor de instandhouding van natuurge- bieden met een hoge biologische waarde, omdat het beheer van natuurparken en -reservaten grotendeels afhankelijk is van landbouwbeleidsmaatregelen die bepalend zijn voor de specifieke kenmerken van het territorium. 4. 8. 1. De slotsom is dat het multifunctionele karakter van de landbouw een economisch beleid vereist dat minimaal aan de volgende voorwaarden voldoet: a) instandhouding van de sociale structuur van de plattelands- bevolking en van de kwaliteit van het bestaan op het platteland; b) beheersmaatregelen die variëren naar gelang van het daadwerkelijke potentieel van de betrokken gebieden; c) maatregelen voor een nieuw evenwicht tussen overheids- en particuliere belangen bij het beheer van de natuurlijke rijkdommen; d) evaluatie van de exogene factoren in de balansen van de ondernemingen. 5. Een contract tussen landbouw en overheid ter instand- houding van het milieu 5. 1. Volgens het Comité moeten in het nieuwe beroeps- beeld van de landbouwer de diensten worden opgenomen die deze aan de natuur bewijst. Bovendien moet de landbouwer de nodige kwalificaties verwerven om met grotere verantwoorde- lijkheid deel te nemen aan een geprogrammeerd beheer van het milieu. Daarom dringt het Comité erop aan dat overheidsin- 5. 1. 1. stanties met individuele landbouwers of met verenigingen van landbouwers op vrijwillige basis adequate convenanten kunnen sluiten waarin hun taken worden toevertrouwd in verband met het opzetten en onderhouden van land- en bosbouwactivi- teiten, de instandhouding van het milieu op het platteland, alsook activiteiten en dienstverlening voor het herstel en/of het inrichten van het watervoorzieningssysteem op het platte- land, en de bescherming en verbetering van milieu en land- schap. 5. 1. 2. Die op vrijwillige basis gesloten convenanten dienen bepalingen te bevatten omtrent doelstellingen en aard van de diensten voor het gewone onderhoud en beheer van het territorium, de looptijd van het convenant en vermelding van dienovereenkomstige overheidssteun. Ter vereenvoudiging en versnelling van de toewijzingsprocedures kunnen de overheids- instanties bovendien — mits er met het te verrichten werk Brussel, 20 oktober 1999. maar weinig geld gemoeid is en de bijbehorende verplichtingen niet boven een bepaalde drempel uitkomen — methoden invoeren waardoor opdrachten voor te verrichten diensten rechtstreeks kunnen worden toegewezen. 5. 1. 3. Ten slotte wil het Comité nog bijzondere aandacht vragen voor de verbetering van kennis en vaardigheden van landbouwers om zo hun beroepsstatus op te trekken. De snelle wijzigingen van de markt en veranderingen ten aanzien van de beschikbare technische middelen, alsook het feit dat nieuwe vormen van producties ontstaan, maken een geheel van maatregelen noodzakelijk op het gebied van opleiding, onder- zoek en begeleiding, met name om landbouwers voor te bereiden op het beheer van ondernemingen die investeren in de overschakeling op een milieuvriendelijke productie en de toepassing van vanuit milieu-oogpunt efficiënte oplossingen met het oog op de bescherming van het territorium. 6. Conclusies 6. 1. Het Comité kan een belangrijke rol spelen bij het toe- zicht op de duurzaamheid van de resultaten van het door de hervorming van het GLB opgestarte beleid, met het oog op de verhoging van het concurrentievermogen van landbouwbedrij- ven en de valorisatie van de productie-activiteiten. Hoe dan ook moet de landbouwsector zich voortaan pragmatisch richten op de aanpassing aan veranderingen die momenteel in het marktbeleid worden aangebracht, met als einddoel de ontwikke- ling van een Europees model voor een duurzame en geïntegreer- de landbouw. Het Comité pleit daarom voor steun aan de tenuitvoerlegging van de nieuwe maatregelen voor de platte- landsontwikkeling en de vaststelling van de nieuwe criteria voor de toewijzing van overheidsmiddelen om het werkloo- sheidsprobleem op te lossen en regionaal verval tegen te gaan. Hierbij moet vooral worden gedacht aan de bevordering van een beleid voor steun aan het creëren van infrastructuur voor het platteland en de landbouwondernemingen, herstel van de con- currentiepositie van plaatselijke producten door de nadruk te leggen op de kwaliteit en het streekgebonden karakter daarvan, en verhoging van het landbouwinkomen door diversifiëring van de activiteiten van landbouwbedrijven, doelstellingen dus die onder één noemer kunnen worden gebracht in het begrip „mul- tifunctionaliteit”. 6. 2. Volgens het Comité moet het onderhavige advies wor- den gezien als een richtsnoer waarvan de inhoud moet worden getoetst aan de programma’s voor steun aan plattelandsontwik- keling die de lidstaten zullen indienen in het kader van de nieuwe Verordening (EG) nr. 1257/1999. Bovendien is de verwachting dat de nog uit te werken milieu/landbouw-indicatoren, waarom is gevraagd door de Raden van Cardiff en Wenen met het oog op de integratie van milieubescherming in alle vormen van beleid, belangrijke beoordelingscriteria zullen opleveren. Een eerste nuttige stap in die richting is al gezet door het gezamenlijk onderzoek over „Landbouw en milieu” van Eurostat, het D. -G. landbouw en het D. -G. milieu van de Commissie. Het Comité hoopt dat eind dit jaar al concrete resultaten aan de Top van Helsinki zullen kunnen worden voorgelegd. De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité B. RANGONI MACHIAVELLI


title: Kommissionens förordning (EG) nr 2232/1999 av den 20 oktober 1999 om ändring av det korrektionsbelopp som tillämpas på exportbidraget för spannmål

eurovoc_concepts:
cereals
export refund

text: 21. 10. 1999 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning L 271/23 KOMMISSIONENS FÖRORDNING (EG) nr 2232/1999 av den 20 oktober 1999 om ändring av det korrektionsbelopp som tillämpas på exportbidraget för spannmål EUROPEISKA GEMENSKAPERNAS KOMMISSION HAR ANTAGIT DENNA FÖRORDNING framtid bör det korrektionsbelopp som för närvarande tillämpas på exportbidraget för spannmål ändras. med beaktande av Fördraget om upprättandet av Europeiska gemenskapen, 3. samma Korrektionsbeloppet procedur som exportbidraget; det kan ändras under perioden mellan fastställelserna. fastställas skall efter med beaktande av rådets förordning (EEG) nr 1766/92 av den 30 juni 1992 om den gemensamma organisationen av mark- naden för spannmål (1), senast ändrad genom kommissionens förordning (EG) nr 1253/1999 (2), särskilt artikel 13. 8 i denna, och av följande skäl: 1. 2. Det korrektionsbelopp som tillämpas på exportbidraget för spannmål fastställs i kommissionens förordning (EG) nr 2195/1999 (3). för På grundval av dagens cif-priser och cif-priser terminsleverans och med hänsyn till den utveckling som kommer att ske på marknaden inom en överskådlig HÄRIGENOM FÖRESKRIVS FÖLJANDE. Artikel 1 Det korrektionsbelopp som avses i artikel 1. 1 a, b och c i förordning (EEG) nr 1766/92 och som tillämpas på förutfast- ställda exportbidrag för de produkter som avses, med undantag av malt, ändras till det som anges i bilagan till den här förord- ningen. Denna förordning träder i kraft den 21 oktober 1999. Artikel 2 Denna förordning är till alla delar bindande och direkt tillämplig i alla medlemsstater. Utfärdad i Bryssel den 20 oktober 1999. På kommissionens vägnar Franz FISCHLER Ledamot av kommissionen (1) EGT L 181, 1. 7. 1992, s. 21. (2) EGT L 160, 26. 6. 1999, s. 18. (3) EGT L 267, 15. 10. 1999, s. 49. L 271/24 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 21. 10. 1999 till kommissionens förordning av den 20 oktober 1999 om ändring av det korrektionsbelopp som tillämpas på exportbidraget för spannmål BILAGA Produktnummer Bestämmelseland (1) Nuvarande 10 Period 1 11 Period 2 12 Period 3 1 Period 4 2 Period 5 3 Period 6 4 (EUR/t) 1001 10 00 9200 1001 10 00 9400 1001 90 91 9000 1001 90 99 9000 1002 00 00 9000 1003 00 10 9000 1003 00 90 9000 1004 00 00 9200 1004 00 00 9400 1005 10 90 9000 1005 90 00 9000 1007 00 90 9000 1008 20 00 9000 1101 00 11 9000 1101 00 15 9100 1101 00 15 9130 1101 00 15 9150 1101 00 15 9170 1101 00 15 9180 1101 00 15 9190 1101 00 90 9000 1102 10 00 9500 1102 10 00 9700 1102 10 00 9900 1103 11 10 9200 1103 11 10 9400 1103 11 10 9900 1103 11 90 9200 1103 11 90 9800 — 01 — 04 02 01 — 03 02 — 01 — 01 — — — 01 01 01 01 01 — — 01 — — 01 01 — 01 — — 0 — 0 0 0 — 0 0 — 0 — 0 — — — 0 0 0 0 0 — — 0 — — 0 0 — 0 — — –1,00 — 0 0 0 — –25,00 0 — 0 — 0 — — — 0 0 0 0 0 — — 0 — — 0 0 — 0 — — –2,00 — 0 0 0 — –25,00 0 — 0 — 0 — — — 0 0 0 0 0 — — 0 — — 0 0 — 0 — — –3,00 — –3,00 –3,00 0 — –25,00 0 — 0 — 0 — — — –4,11 –3,84 –3,54 –3,27 –3,06 — — 0 — — 0 0 — 0 — — –4,00 — –4,00 –4,00 0 — –25,00 0 — 0 — 0 — — — –5,48 –5,12 –4,72 –4,36 –4,08 — — 0 — — 0 0 — 0 — — — — –4,00 — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — –4,00 — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — (1) Bestämmelseländerna identifieras på följande sätt: 01 alla tredje länder, 02 andra tredje länder, 03 Förenta staterna, Kanada och Mexiko, 04 Mauretanien, Mali, Niger, Senegal, Burkina Faso, Gambia, Guinea-Bissau, Guinea, Kap Verde, Sierra Leone, Liberia, Elfenbenskusten, Ghana, Togo, Tchad, Centralafri- kanska reubliken, Benin, Kamerun, Ekvatorialguinea, São Tomé och Príncipe, Gabon, Kongo, Demokratiska republiken Kongo, Rwanda, Burundi, Angola, Zambia, Malawi, Moçambique, Namibia, Botswana, Zimbabwe, Lesotho, Swaziland, Seychellerna, Komorerna, Madagaskar, Djibouti, Etiopien, Eritrea och Mauritius. Obs: Zonerna är de som definieras i kommissionens ändrade förordning (EEG) nr 2145/92 (EGT L 214, 30. 7. 1992, s. 20)


title: Regulamento (CE) n° 2221/1999 da Comissão, de 20 de Outubro de 1999, que fixa o montante máximo da restituição à exportação do açúcar branco para o décimo segundo concurso público parcial efectuado no âmbito do concurso público permanente referido no Regulamento (CE) n° 1489/1999

eurovoc_concepts:
award of contract
export refund
white sugar

text: 21. 10. 1999 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias L 271/3 REGULAMENTO (CE) N. o 2221/1999 DA COMISSÃO de 20 de Outubro de 1999 que fixa o montante máximo da restituição à exportação do açúcar branco para o décimo segundo concurso público parcial efectuado no âmbito do concurso público permanente referido no Regula- mento (CE) n. o 1489/1999 A COMISSÃO DAS COMUNIDADES EUROPEIAS, Tendo em conta o Tratado que institui a Comunidade Europeia, Tendo em contra o Regulamento (CEE) n. o 2038/1999 do Conselho, de 13 de Setembro de 1999, que estabelece a organi- zação comum de mercado no sector do açúcar (1), e, nomeada- mente, o n. o 5, segunda alínea, do seu artigo 18. o, Considerando o seguinte: (1) (2) Por força do Regulamento (CE) n. o 1489/1999 da Comissão, de 7 de Julho de 1999, respeitante a um concurso público permanente para a determinação de direitos niveladores e/ou de restituições à exportação de açúcar branco (2), procedeu-se a concursos públicos parciais para a exportação desse açúcar; Nos termos do n. o 1 do artigo 9. o do Regulamento (CE) n. o 1489/1999, é fixado um montante máximo da resti- tuição à exportação, eventualmente, para o concurso público parcial em causa, tendo em conta, nomeada- mente, a situação e a evolução previsível do mercado do açúcar na Comunidade e no mercado mundial; (3) (4) Após exame das ofertas, é conveniente adoptar, para o décimo segundo concurso público parcial, as disposições referidas no artigo 1. o; Considerando que o Comité de Gestão do Açúcar não emitiu qualquer parecer no prazo limite estabelecido pelo seu presidente, ADOPTOU O PRESENTE REGULAMENTO: Artigo 1. o Para o décimo segundo concurso público parcial de açúcar branco, efectuado no âmbito do Regulamento (CE) n. o 1489/ /1999, o montante máximo da restituição à exportação é fixado em 52,750 EUR/100 kg. Artigo 2. o O presente regulamento entra em vigor em 21 de Outubro de 1999. O presente regulamento é obrigatório em todos os seus elementos e directamente aplicável em todos os Estados-Membros. Feito em Bruxelas, em 20 de Outubro de 1999. Pela Comissão Franz FISCHLER Membro da Comissão (1) JO L 252 de 25. 9. 1999, p. 1. (2) JO L 172 de 8. 7. 1999, p. 27


title: Dictamen del Comité Económico y Social sobre «La dimensión septentrional de la UE, incluidas las relaciones con Rusia»

eurovoc_concepts:
EU relations
Northern Europe
Russia
international cooperation

text: 20. 12. 1999 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas C 368/39 Dictamen del Comité Econo´ mico y Social sobre «La dimensio´ n septentrional de la UE, incluidas las relaciones con Rusia» (1999/C 368/14) El 25 de abril de 1999, de conformidad con el apartado 3 del artı´culo 23 de su Reglamento Interno, el Comité Econo´ mico y Social decidio´ elaborar un dictamen sobre «La dimensio´ n septentrional de la UE, incluidas las relaciones con Rusia». La Seccio´ n de Relaciones Exteriores, encargada de preparar los trabajos en este asunto, aprobo´ su dictamen el 6 de octubre de 1999 (ponente: Sr. Hamro-Drotz). En su 367o Pleno de los dı´as 20 y 21 de octubre de 1999 (sesio´ n del 20 de octubre de 1999) el Comité Econo´ mico y Social ha aprobado por 104 votos a favor, 2 votos en contra y 3 abstenciones el presente Dictamen. Introduccio´ n La importancia de Europa septentrional para la Unio´ n Europea aumento´ con la ampliacio´ n de 1995. La importancia del desarrollo de las relaciones entre la Unio´ n y la Federacio´ n de Rusia también se ha incrementado en los u´ ltimos an˜ os. Unas buenas relaciones entre la Unio´ n Europea y sus Estados miembros, los dema´s Estados de Europa septentrional y Rusia son requisitos ba´sicos para reforzar la seguridad y la estabilidad. La mejora de la economı´a y del bienestar en Europa septentrio- nal resultara´ beneficiosa para toda la Unio´ n Europea y sus paı´ses vecinos europeos. En este sentido reviste una gran importancia la cooperacio´ n que tiene lugar a todos los niveles y se basa de manera decidida en intereses comunes, y de la que forma parte también la interaccio´ n entre los diferentes agentes de la sociedad civil (por ejemplo, los interlocutores sociales, las organizaciones econo´ micas y otras organizaciones no gubernamentales). El Comité Econo´ mico y Social presenta este dictamen debido a que tanto la dimensio´ n septentrional de la UE como las relaciones de la UE con Rusia forman parte de las prioridades de la Unio´ n y son objeto de un activo desarrollo. En esta fase se pretende profundizar y concretizar la actividad futura en ambas cuestiones. La inestabilidad polı´tica, econo´ mica y social, sobre todo en Rusia, y la extensio´ n de la delincuencia organizada y la corrupcio´ n introducen nuevos desafı´os. La gran diferencia de nivel de vida que separa a los paı´ses de Europa septentrional requiere también la adopcio´ n de medidas. Si se comparan con los de los paı´ses miembros de la UE, los mecanismos del mercado de trabajo, al igual que el dia´logo social y el papel de los diferentes agentes de la sociedad civil organizada todavı´a se encuentran muy poco desarrollados en los paı´ses ba´lticos, en Polonia y, sobre todo, en Rusia. En el anexo I del dictamen se presenta un panorama general de la situacio´ n de la dimensio´ n septentrional de la UE, la evolucio´ n de las relaciones de la UE con Rusia y las dema´s cuestiones generales relacionadas con el tema. Entre ellas figuran, en particular, la cooperacio´ n ba´ltica y la preparacio´ n para la adhesio´ n a la Unio´ n de los paı´ses asociados de Europa septentrional. El Comité Econo´ mico y Social desea respaldar el trabajo puesto en marcha por la UE, para lo cual presenta los objetivos, las recomendaciones y las propuestas de medidas que figuran en el dictamen. En relacio´ n con la preparacio´ n del dictamen, el Comité Econo´ mico y Social ha organizado un encuentro en Moscu´ con representantes de los agentes econo´ micos y sociales de Rusia. El Comité se ha interesado por escrito también acerca de los puntos de vista de los agentes sociales de Rusia y de los paı´ses de la regio´ n candidatos a la adhesio´ n a la UE. En el anexo 2 se recoge un resumen de las opiniones y respuestas recibidas, que se han tenido en cuenta en este dictamen. El Comité Econo´ mico y Social ya ha presentado con anteriori- dad varios dicta´menes y comunicaciones relativos al tema ahora objeto de examen. Los documentos ma´s importantes se relacionan al final del anexo 1. El dictamen se apoya en estos documentos, aunque sin referirse directamente a ellos o repetir las opiniones que contienen. El Comité Econo´ mico y Social va a realizar un seguimiento de las medidas destinadas al desarrollo de la dimensio´ n septentrional de la UE y a estrechar las relaciones de la Unio´ n con Rusia. El Comité tiene la intencio´ n de presentar sus puntos de vista (dicta´menes) sobre las medidas futuras necesarias con el objetivo de respaldar de esta forma el avance decidido de la UE en estas cuestiones. Objetivos 1. La dimensio´ n septentrional es una iniciativa necesaria, ya que la Unio´ n Europea debe desarrollar una polı´tica global sobre Europa septentrional. Las relaciones entre Rusia y los dema´s paı´ses han influido 2. durante siglos de manera decisiva en la evolucio´ n de toda Europa y revestira´n una gran importancia también para la evolucio´ n futura de Europa. Dado que se contempla a Rusia como un socio estratégico, esa cooperacio´ n debe contar también con instrumentos suficientes. De ello se extrae la importancia de la estrategia de la UE para Rusia, que esta´ viviendo para coordinar las relaciones de la UE y sus Estados miembros con dicho paı´s. Los acontecimientos de los Balcanes muestran la necesidad y las posibilidades de cooperacio´ n entre Rusia y la UE. La tarea de estabilizacio´ n y reconstruccio´ n de los Balcanes debe, a su vez, reforzar las iniciativas de cooperacio´ n de la UE en Europa oriental y septentrional. Para lograr la estabilizacio´ n sera´ u´ til centrar los esfuerzos, sobre todo, en evitar las crisis. C 368/40 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 20. 12. 1999 3. El CES considera adecuado el punto de partida de la dimensio´ n septentrional de la Unio´ n, segu´ n el cual en el marco de la misma debe ponerse de relieve la positiva interdependencia existente entre Rusia, la regio´ n ba´ltica y la Unio´ n. El desarrollo de la cooperacio´ n en la regio´ n ba´ltica es indispensable principalmente debido a que esta regio´ n es precisamente el punto de encuentro de la UE y Rusia. La dimensio´ n septentrional debe servir como instrumento para reforzar la cooperacio´ n entre la Unio´ n, sus paı´ses miembros, los paı´ses asociados de la regio´ n ba´ltica, los paı´ses del EEE que no forman parte de la UE y Rusia —en particular, sus zonas noroccidentales y septentrionales—. El objetivo de la dimensio´ n septentrional ha de ser reducir las diferencias polı´ticas, econo´ micas y sociales que separan a estas sociedades. Al mismo tiempo, se debe fomentar con ello la preparacio´ n de los paı´ses asociados de la regio´ n para su adhesio´ n a la Unio´ n y profundizar en la relacio´ n de cooperacio´ n entre la Unio´ n y Rusia. La dimensio´ n septentrional debe servir de aglutinante para articular todas estas aspiraciones. Para lograr el éxito sera´ requisito indispensable que también Rusia y los otros paı´ses de la regio´ n que no forman parte de la UE se comprometan plenamente con la dimensio´ n septentrio- nal y le dediquen la atencio´ n debida. La necesidad de establecer relaciones de buena vecindad 4. entre los paı´ses de Europa septentrional adquiere un relieve especial debido a la pro´ xima ampliacio´ n de la UE en Europa Central y al hecho de que el mar Ba´ltico se esta´ convirtiendo en la pra´ctica en un mar interior de la Unio´ n, y Kaliningrado en un enclave ruso dentro de la Unio´ n ampliada. Una Rusia econo´ micamente pro´ spera y polı´tica y socialmente estable, en buenas relaciones con sus paı´ses vecinos, es el mejor paı´s colaborador con que puede contar la Unio´ n en el Este. La dimensio´ n septentrional debe convertirse en el instrumento fundamental para promover las relaciones de vecindad entre estos paı´ses. 5. La mejora del crecimiento econo´ mico y del bienestar depende también de la existencia de un Estado de derecho y de una sociedad civil que funcionen correctamente. Esta reflexio´ n es, por lo tanto, fundamental en todas las fases del desarrollo de la dimensio´ n septentrional y de las relaciones con Rusia. 6. La Comunicacio´ n sobre la dimensio´ n septentrional pre- sentada por la Comisio´ n en noviembre de 1998, la Recomen- dacio´ n aprobada por el Consejo en mayo de 1999, la estrategia sobre Rusia aprobada por la cumbre de Colonia en junio de 1999 y el primer programa de trabajo sobre la misma ofrecen directrices adecuadas para el desarrollo de la cooperacio´ n. Recomendaciones 1. El crecimiento econo´ mico y un mercado ma´s estable, ası´ como la mejora del bienestar y del empleo que traen consigo deben ser valores prioritarios en el desarrollo de la dimensio´ n septentrional de la Unio´ n. En Rusia y en los paı´ses asociados de la regio´ n esto se conseguira´ incrementando significativa- mente las inversiones, tanto las nacionales como las extranje- ras. El mayor obsta´culo para las inversiones es la dificultad para prever la evolucio´ n del entorno operativo. Actualmente, la situacio´ n es deficiente en todos los paı´ses asociados de la regio´ n, y pésima en Rusia. Por lo que respecta a la recuperacio´ n de la economı´a rusa, es importante devolver la confianza a los inversores. El grado de inversio´ n de los propios rusos es un factor clave. Las inversiones se podra´n aumentar, entre otras cosas, modifi- cando la legislacio´ n relativa a la fiscalidad de las empresas, adaptando la contabilidad de las empresas y las normas relativas a la revisio´ n de cuentas a las normas de los paı´ses miembros de la Unio´ n, y mejorando la legislacio´ n sobre inversiones. La devolucio´ n de la confianza a las instituciones financieras en los sistemas de financiacio´ n y garantı´a y la apertura del sector bancario también a los bancos extranjeros harı´a, por su parte, que aumentase el deseo de invertir en los paı´ses en cuestio´ n. Los socios que intervienen en los proyectos de inversio´ n deberı´an consolidar sus relaciones con las fuentes de financiacio´ n internacionales (el Banco Mundial, el BIRD, la CFI, el BERD, el BEI, el BNI). Por su parte, las fuentes de financiacio´ n deben intensificar los controles relativos al destino de las inversiones a fin de evitar los fraudes. También es importante crear unas disposiciones fiables que protejan las inversiones realizadas en un paı´s. De conformidad con el Acuerdo de Asociacio´ n y Cooperacio´ n entre la UE y Rusia, deben unificarse las normas y disposiciones técnicas, incluidas las disposiciones sobre seguridad de los productos, con las normas correspondientes de la UE. La mejora de los trabajo, como la formacio´ n factores relacionados con el profesional, las condiciones laborales, la salud y la seguridad o la estabilidad del mercado de trabajo, influira´n también en las decisiones en materia de inversiones. Para fomentar el crecimiento econo´ mico y el bienestar 2. deben determinarse cua´les son los intereses y a´mbitos de cooperacio´ n econo´ micos comunes ma´s importantes, entre los que figuran: — el fomento de la cooperacio´ n comercial y productiva, incluida la subcontratacio´ n; — la mejora de las condiciones de funcionamiento de las pequen˜ as y medianas empresas; — la privatizacio´ n, de forma justa, de las empresas estatales objeto de reformas estructurales y su adaptacio´ n a la economı´a de mercado; — la mejora de la actividad productiva orientada al aprovecha- miento de la energı´a (gas natural, petro´ leo y electricidad) y de las amplias reservas forestales y minerales, ası´ como la mejora del transporte; — el desarrollo diversificado y conforme a las circunstancias particulares de la regio´ n de las vı´as y redes de comunicacio´ n teniendo en cuenta también las necesidades de los transpor- tes combinados y del tra´fico de tra´nsito; — la mejora del suministro de alimentos, incluidos la produc- la cio´ n en origen y la transformacio´ n, el logı´stica y el comercio al por mayor y al por menor; transporte, — el desarrollo de las telecomunicaciones y de la informa´tica de manera integrada para toda la regio´ n; — la mejora de la proteccio´ n medioambiental como, por ejemplo, la proteccio´ n del Mar Ba´ltico, la reduccio´ n de las emisiones atmosféricas peligrosas, la mejora de la seguridad nuclear, la proteccio´ n de la salud de los ciudadanos, por ejemplo, garantizando un agua potable de buena calidad y mejorando el tratamiento de las aguas residuales; 20. 12. 1999 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas C 368/41 — lograr una capacidad de actuacio´ n responsable por parte de las instituciones encargadas del control del cumpli- miento de las normas (autoridades en materia de compe- tencia, de fiscalidad, una institucio´ n encargada de velar por la certificacio´ n de productos, una institucio´ n de aduanas, etc. ); — reforzar las medidas de lucha contra la delincuencia organizada y la corrupcio´ n; — desarrollar la formacio´ n profesional para los jo´ venes. A la hora de definir los objetivos de cooperacio´ n, deben tenerse en cuenta también los diferentes servicios necesarios para el objetivo de que se trate, ası´ como las necesidades de mejoras sociales derivadas, sobre todo, de los cambios estructurales de la vida econo´ mica (por ejemplo, empleo, educacio´ n, condiciones de vida). Asimismo, al determinar los objetivos de cooperacio´ n, debera´n tenerse también en cuenta los puntos de vista y las propuestas de las partes interesadas de la UE. La cooperacio´ n esta´ justificada, ya que los objetivos precisara´n una planificacio´ n, financiacio´ n y ejecucio´ n conjunta. La UE debe llevar la iniciativa en la elaboracio´ n y puesta en marcha de proyectos pra´cticos. Adema´s de los documentos actuales de la UE existen otros estudios sobre las necesidades de desarrollo (1), que deben aprovecharse en la continuacio´ n de los trabajos. 3. Excepto Rusia, los paı´ses de la regio´ n son miembros de la OMC o van a serlo, son miembros de la UE o se esta´n adaptando activamente para serlo. Es importante que también Rusia alinee su legislacio´ n y sus reglamentaciones con los acuerdos de la OMC. E´ sta sera´ la mejor forma de asegurarse de que en todos estos paı´ses se puede ofrecer a la actividad econo´ mica un entorno sostenible y orientado a la cooperacio´ n empresarial. Gracias a ello, mejorara´n también las posibilidades de las empresas rusas de instalarse con éxito en los mercados fuera de Rusia. La UE y sus paı´ses miembros deben continuar prestando apoyo a los preparativos para la adhesio´ n de Rusia a la OMC, si bien es cierto que las circunstancias en Rusia no permiten albergar grandes esperanzas en cuanto a una pronta adhesio´ n. La adaptacio´ n a las normas de la OMC sentara´ las bases para iniciar las negociaciones sobre las relaciones de libre comercio entre Rusia y la UE. regio´ n. La cooperacio´ n no ha de ser so´ lo una cooperacio´ n en materia de comercio de mercancı´as y de servicios o de tipo econo´ mico, sino que entre sus objetivos también debe incluir la cooperacio´ n entre los ciudadanos, el intercambio cultural, la lucha contra la delincuencia y el fomento de la actividad empresarial local. Sobre todo las regiones que se encuentran situadas en la frontera comu´ n entre la UE, los paı´ses asociados y Rusia —la regio´ n de Murmansk, la Repu´ blica de Carelia, la regio´ n de Leningrado, la ciudad de San Petersburgo, la regio´ n de Pskov y Kaliningrado— requieren una atencio´ n especial por parte de la Unio´ n. 5. Debe prestarse especial atencio´ n al trabajo de las entida- des regionales y locales de los paı´ses asociados de la regio´ n y, en particular, de Rusia, ya que son los responsables de la entrada en vigor de las leyes y de velar por su cumplimiento. Las entidades locales desempen˜ an un papel fundamental en el fomento de una actividad empresarial responsable y de unas condiciones adecuadas para la inversio´ n, ası´ como en la lucha contra la delincuencia. La UE debe mejorar la eficacia de su apoyo a las acciones que ofrezcan a las entidades locales la informacio´ n, los conocimientos y dema´s recursos necesarios para el desempen˜ o de sus tareas. 6. Una economı´a de mercado pro´ spera exige también un mercado de trabajo que funcione adecuadamente y un dia´logo eficaz entre los agentes sociales independientes y representati- vos, ası´ como entre éstos y la administracio´ n estatal. Las encuestas realizadas y los dema´s contactos mantenidos para la preparacio´ n del dictamen con los agentes sociales de los paı´ses de la regio´ n que no son miembros de la UE (anexo II) han mostrado que la administracio´ n estatal ha creado en la mayorı´a de los paı´ses el marco para el funcionamiento del mercado de trabajo, para las relaciones tripartitas y para el dia´logo social. Sin embargo, las estructuras institucionales y la legislacio´ n resultan en muchos casos claramente deficientes y el sistema funciona incorrectamente. Las organizaciones sen˜ alan que pueden influir, al menos un poco, en la elaboracio´ n de la legislacio´ n, pero, no obstante, se reconoce en muchos casos que no se cuenta con la preparacio´ n suficiente para velar adecuadamente por los intereses ni participar en el dia´logo de la sociedad civil. En muchos casos, las organizaciones son débiles y su representatividad y sus recursos son insuficientes. En el documento informativo del CES («Empleo y situacio´ n social en los paı´ses candidatos a la adhesio´ n») se describe también la situacio´ n reinante. 4. Debe hacerse hincapié en la mejora de la cooperacio´ n transfronteriza e interregional entre todos los paı´ses de la luoteis-venäläisten (1) Algunos ejemplos: Ca´mara Central de Comercio de Finlandia: virolaisten yritysten «Suomalaisten, ja näkemyksiä pohjoisesta ulottuvuudesta», junio de 1999, ISBN 951-8967-48-2; Prof. Simon Clarke «New Forms of Employment and Household Survival Strategies in Russia», Moscu´ 1999, ISBN 0-9535519-0-3; Consejo Consultivo Econo´ mico Ba´ltico: «Survey on Conditions for Growth and Development in the Baltic Sea Region», mayo de 1999. Los paı´ses asociados y Rusia deben consolidar el funciona- miento del mercado de trabajo y el dia´logo social que han puesto en marcha, ası´ como la estructura institucional con ellos relacionada. Debe ayudarse a las diversas organizaciones a organizarse ma´s eficazmente y a mejorar su capacidad y sus condiciones de actuacio´ n, ası´ como garantizar que se les consulta de manera regular, por ejemplo, en el proceso legislativo. La Unio´ n debe contribuir a que este trabajo se lleve a cabo de manera ma´s decidida que hasta el momento, algo a lo que el CES esta´ en situacio´ n de colaborar. El Comité sen˜ ala con satisfaccio´ n que la parte 2 del anexo II de la estrategia de C 368/42 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 20. 12. 1999 la UE para Rusia (a´mbitos de actuacio´ n) declara que la UE, entre otras cosas, pretende integrar a Rusia en un a´rea de cooperacio´ n econo´ mica y social europea mediante (punto 2. c) la promocio´ n del dia´logo social y la creacio´ n de sindicatos y organizaciones empresariales modernas, ası´ como fomentando la adopcio´ n de los principales convenios de la OIT. economı´a. La UE debe establecer sin demora y con firmeza un control eficaz para mejorar los resultados de los programas de asistencia y mantener la confianza en ellos. Para obtener los resultados apetecidos es muy importante establecer criterios estrictos de acceso a las ayudas. También debe evitarse que las ayudas tengan un destino diferente al previsto. Propuestas de medidas 1. La Unio´ n Europea debe desarrollar, sobre la base de las conclusiones de la cumbre de Colonia, un plan de accio´ n de la Unio´ n para Europa septentrional sobre la dimensio´ n septen- trional. En dicho plan deberı´an tenerse en cuenta las recomen- daciones propuestas en este dictamen. Deben definirse las acciones a corto y largo plazo y alcanzar un acuerdo en la materia sin demora, a ser posible, ya en las conclusiones de la Presidencia de la reunio´ n del Consejo Europeo que tendra´ lugar en diciembre de 1999 en Helsinki. El plan de accio´ n debe incluir un mecanismo de seguimiento eficaz en el que se definan la ejecucio´ n y la responsabilidad. Son necesarias disposiciones administrativas: debe coordinarse la actuacio´ n de las unidades administrativas competentes de la Unio´ n y encauzarla hacia los aspectos ma´s importantes del plan. La creacio´ n de una unidad aparte en la Comisio´ n tendrı´a su razo´ n de ser. 2. El plan de accio´ n debe centrarse en los importantes aspectos propuestos en las recomendaciones del CES. Deben iniciarse estudios sobre la viabilidad y debe garantizarse que las inversiones se destinen a los objetivos prioritarios. Por ejemplo, la ayuda alimentaria de la UE y de otros paı´ses occidentales a Rusia puede tener efectos negativos para la produccio´ n agrı´cola de Rusia y sus paı´ses vecinos. La prioridad de la ayuda occidental deberı´a ver la modernizacio´ n de la agricultura y del suministro de alimentos de Rusia y lograr que alcance la capacidad necesaria para responder a las necesidades fundamentales de la poblacio´ n. La utilizacio´ n de los recursos de los programas de 3. asistencia de la Unio´ n (Tacis, Phare, Interreg, etc. ) debe concentrarse en la ejecucio´ n del plan de accio´ n. Debe contarse con una coordinacio´ n imparcial y decidida entre estos progra- mas con el fin de obtener el ma´ximo aprovechamiento de los limitados recursos. Segu´ n las informaciones obtenidas, todavı´a existen graves deficiencias en la ejecucio´ n y administracio´ n de los programas: los proyectos no responden a las necesidades esenciales, los programas y los proyectos son insuficientes y funcionan lentamente, etc. Ası´ pues, la UE debe mejorar decididamente la eficacia de los programas de asistencia y su administracio´ n. El nuevo Reglamento Tacis entrara´ en vigor a principios del an˜ o 2000. Las necesidades de los paı´ses beneficiarios deben tenerse mejor en cuenta, pero también debera´ hacerse hincapié en la propia responsabilidad de estos paı´ses en lo que respecta al funcionamiento y la financiacio´ n. En particular, por lo que se refiere a Rusia, debe reforzarse el control de la gestio´ n de los créditos. Debe resolverse el problema de que parte de las ayudas desaparezca en niveles intermedios que tienen poco que ver con el desarrollo de la Deben establecerse también disposiciones expresas para impe- dir, por ejemplo, la corrupcio´ n, el blanqueo de dinero y la creacio´ n de empresas tapadera. 4. La UE debe seguir desarrollando su plan de accio´ n para Europa septentrional en las relaciones bilaterales con los paı´ses asociados de la regio´ n, los paı´ses miembros del EEE y Rusia. Asimismo, la UE debe tomar la iniciativa para la puesta en marcha de un dia´logo multilateral regular entre la UE y los dema´s Estados de la regio´ n a fin de localizar los intereses y las prioridades comunes. Deberı´a aspirarse a lograr un dia´logo encaminado a articular también las acciones de los consejos de cooperacio´ n de la regio´ n (CEMB, CEAB). La UE debe apoyar esta cooperacio´ n regional y participar plenamente en la ejecucio´ n de los proyectos. 5. Debe intentarse coordinar la accio´ n y los objetivos de la UE y de las dema´s partes interesadas que prestan ayuda a Europa septentrional y a Rusia. En este sentido, la UE deberı´a tomar la iniciativa para que se establezca un dia´logo multilateral entre todas las partes, incluidos los paı´ses benefi- ciarios de la ayuda. Sobre la base de su plan de accio´ n para Europa septentrional, la UE debe fomentar la cooperacio´ n en estas cuestiones también en el marco del dia´logo transatla´ntico. 6. El plan de accio´ n debe garantizar la participacio´ n de las organizaciones de la sociedad civil en las tareas de desarrollo, que incluira´n las siguientes medidas: — debe vincularse a los agentes sociales con la aplicacio´ n del plan de accio´ n para Europa septentrional a través de un mecanismo de consulta adecuado establecido para ello, por ejemplo, un grupo consultivo; — debe establecerse una cooperacio´ n regular entre la UE y los agentes sociales de Rusia como parte de la aplicacio´ n del Acuerdo de Asociacio´ n y Cooperacio´ n; en este sentido, también debe tomarse en consideracio´ n la posibilidad de crear un grupo consultivo del que forme parte el CES. Debe prestarse atencio´ n a esta cuestio´ n en los programas de trabajo de la Presidencia relacionados con la estrategia sobre Rusia de la Unio´ n; — deben aplicarse sin demora los artı´culos de los acuerdos europeos que se refieren a la creacio´ n de un comité consultivo formado por los agentes sociales en aquellos paı´ses asociados en que au´ n no se haya hecho, y — debe alentarse el establecimiento de una cooperacio´ n multilateral entre las organizaciones sociecono´ micas de los paı´ses de la regio´ n, ası´ como la intensificacio´ n de las relaciones de dichas organizaciones de Rusia y de los paı´ses asociados con las diferentes organizaciones de cooperacio´ n europeas en cuestio´ n. 20. 12. 1999 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas C 368/43 En lo que respecta a Rusia, para mejorar el mercado de trabajo y las relaciones tripartitas debe reforzarse, por ejemplo, el programa especı´fico de Tacis sobre Apoyo a la aplicacio´ n de la reforma social y relaciones laborales (cooperacio´ n social y conflictos laborales). Por lo que se refiere a los paı´ses asociados, la Comisio´ n deberı´a, entre otras cosas, hacer efectivo el compromiso expresado en su Comunicacio´ n sobre la adapta- cio´ n y fomento del dia´logo social a escala comunitaria y apoyar también a dichos paı´ses. Adema´s, debe reforzarse la actividad de asistencia técnica directa y de informacio´ n por parte de la Comisio´ n (unidad TAIEX). Deberı´a consultarse al Comité Econo´ mico y Social a la hora de elaborar las mencionadas medidas. El CES también esta´ capacitado para participar en su ejecucio´ n y en el estableci- miento de los contactos necesarios. Bruselas, el 20 de octubre de 1999. La Presidenta del Comité Econo´mico y Social Beatrice RANGONI MACHIAVELLI Dictamen del Comité Econo´ mico y Social sobre la «Transparencia y participacio´ n de la sociedad civil organizada en la Ronda del Milenio de la Organizacio´ n Mundial del Comercio» (1999/C 368/15) El 27 de mayo de 1999, de conformidad con el apartado 3 del artı´culo 23 de su Reglamento Interno, el Comité Econo´ mico y Social decidio´ elaborar un dictamen sobre la «Transparencia y participacio´ n de la sociedad civil organizada en la Ronda del Milenio de la Organizacio´ n Mundial del Comercio». La Seccio´ n de Relaciones Exteriores, encargada de preparar los trabajos en este asunto, aprobo´ su dictamen el 6 de octubre de 1999 (ponente: Sr. van Dijk). En su 367o Pleno de los dı´as 20 y 21 de octubre de 1999 (sesio´ n del 20 de octubre de 1999), el Comité Econo´ mico y Social ha aprobado por 103 votos a favor, 1 en contra y 5 abstenciones el presente Dictamen. 1. Participacio´ n de las organizaciones socioecono´ micas 1. 1. En los u´ ltimos an˜ os se ha incrementado considerable- mente el interés de las ONG y los interlocutores sociales por el comercio internacional (1), interés que ya se habı´a manifestado con ocasio´ n de las negociaciones previas a la Ronda Uruguay del GATT. Con los debates en torno al Acuerdo Multilaboral sobre Inversiones (AMI), dicho interés alcanzo´ su punto culminante. En particular, muchas ONG expresaron su indig- nacio´ n por la falta de transparencia de los negociadores sobre los asuntos tratados y sobre las repercusiones del acuerdo para los diferentes paı´ses y organizaciones. La desconfianza siguio´ en aumento a medida que avanzaban las conversaciones, por las evasivas reacciones de los representantes gubernamentales. Adema´s, tomo´ cuerpo la opinio´ n de que so´ lo los paı´ses industrializados se beneficiarı´an de las negociaciones. El interés de las ONG por el comercio internacional 1. 2. esta´ ahora ten˜ ido en gran medida de suspicacia. Muchas organizaciones muestran su escepticismo por la marcha de las conversaciones y temen que los gobiernos de los paı´ses (1) En el presente Dictamen se hace la distincio´ n entre los interlocuto- res sociales y las ONG. participantes presten una atencio´ n insuficiente a las preocupa- ciones que las organizaciones y los medios sociales y los paı´ses menos desarrollados comparten. Ello se puso de manifiesto ma´s claramente durante las negociaciones de la OCDE sobre el AMI. La escasa informacio´ n y la imposibilidad de ejercer cualquier influencia parecen ser las causas determinantes de la desconfianza de las ONG. Con el fin de prevenir una reaccio´ n parecida con ocasio´ n de las negociaciones de la OMC, el Comité Econo´ mico y Social considera que debe prepararse una participacio´ n tan adecuada como sea posible de los interlocutores sociales. En el presente Dictamen, el CES desea abordar sobre todo la participacio´ n de los interlocutores sociales en la elaboracio´ n de nuevos acuerdos. En relacio´ n con la posibilidad de que los interlocutores sociales participen también en la aplicacio´ n de los acuerdos concluidos, el CES decide no pronunciarse en el presente Dictamen. 1. 3. El Comité Econo´ mico y Social tiene una ya larga tradicio´ n de interés por el comercio internacional, a´mbito en el que ha producido buen nu´ mero de dicta´menes, algunos de iniciativa, con los que ha pretendido mostrar la importancia que este asunto encierra para las organizaciones socioecono´ mi- cas. Los dicta´menes del CES ma´s recientes en este a´mbito son los siguientes:


title: Rozhodnutie Rady z 20. októbra 1999, ktorým sa určuje menovací orgán pre Generálny sekretariát Rady

eurovoc_concepts:
Council of the European Union
Secretary General of an Institution
power to appoint
regulations for civil servants

text: 01/zv. 3 SK Úradný vestník Európskej únie 145 31999D0692 L 273/12 ÚRADNÝ VESTNÍK EURÓPSKYCH SPOLOČENSTIEV 23. 10. 1999 ROZHODNUTIE RADY z 20. októbra 1999, ktorým sa určuje menovací orgán pre Generálny sekretariát Rady (1999/692/ES, ESUO, Euratom) RADA EURÓPSKEJ ÚNIE, ROZHODLA TAKTO: so zreteľom na Služobný poriadok a podmienky zamestnávania ostatných zamestnancov Európskych spoločenstiev, ustanovené nariadením Rady (EHS, Euratom, ESUO) č. 259/68 z 29. febru- ára 1968 (1), naposledy zmeneným a doplneným nariadením (EHS, ESUO, Euratom) č. 1238/1999 (2), najmä na článok 2 slu- žobného poriadku a článok 6 podmienok zamestnávania, keďže: (1) podľa prvého pododseku článku 207 ods. 2 zmluvy o ES, prvého pododseku článku 30 ods. 2 zmluvy o ESUO a prvého pododseku článku 121 ods. 2 zmluvy o Eura- tom-e, v znení Amsterdamskej zmluvy, ktorá nadobudla plastnosť 1. mája 1999, riadi Generálny sekretariát gene- rálny tajomník, Vysoký splnomocnenec pre spoločnú zahraničnú a bezpečnostnú politiku, ďalej len „generálny tajomník“, ktorému pomáha zástupca generálneho tajom- níka; (2) malo by sa prijať nové rozhodnutie, ktorým sa určí meno- vací orgán pre Generálny sekretariát Rady a ktorým sa zru- šia rozhodnutia 63/2/Euratom a 63/9/EHS (3), (1) Ú. v. ES L 56, 4. 3. 1968, s. 1. (2) Ú. v. ES L 150, 17. 6. 1999, s. 1. (3) Rozhodnutia Rady zo 14. mája 1962, ktorými sa určuje menovací orgán pre Sekretariát Rád (Ú. v. ES 5, 16. 1. 1963, s. 33 a s. 34). Článok 1 Pokiaľ ide o Generálny sekretariát Rady, vykonáva právomoci udelené služobným poriadkom menovaciemu orgánu a podmien- kami zamestnávania ostatných zamestnancov na orgán príslušný uzatvárať zmluvy s pracovníkmi: a) Rada, pokiaľ ide o generálneho tajomníka a zástupcu generál- neho tajomníka; b) Rada na návrh generálneho tajomníka, pokiaľ ide o uplatňo- vanie článkov 1, 13, druhého odseku článku 15, článkov 16, 22, 29, 30, 31, 32, 38, 41, 49, 50, 51, 78, 87, 88, 89 a 90 na úradníkov alebo ostatných zamestnancov patriacich do 1. stupňa kategórie A; generálny tajomník je oprávnený delegovať svoje navrhovacie právomoci na zástupcu generál- neho tajomníka; c) v ostatných prípadoch generálny tajomník; generálny tajom- ník je oprávnený delegovať svoje právomoci na zástupcu gene- rálneho tajomníka. Zástupca generálneho tajomníka je oprávnený úplne alebo sčasti delegovať všetky právomoci, ktoré naňho delegoval generálny tajomník, na generálneho riaditeľa administratívy, pokiaľ ide o uplatňovanie podmienok zamestnávania ostat- ných služobného poriadku na úradníkov patriacich do kategórií B, C a D. Toto delegovanie sa však nemôže vzťahovať na právomoci, ktoré naňho boli delegované, pokiaľ ide o menovanie a ukončenie služobného pomeru úradníkov a prijímanie ostatných zamest- nancov. zamestnancov uplatňovanie a 146 SK Úradný vestník Európskej únie 01/zv. 3 Rozhodnutia 63/9/EHS a 63/2/Euratom sa týmto zrušujú. Článok 2 Toto rozhodnutie nadobúda účinnosť dňom jeho prijatia. Článok 3 Toto rozhodnutie sa uverejní v Úradnom vestníku Európskych spoločenstiev. Článok 4 V Bruseli 20. októbra 1999 Za Radu predseda T. HALONEN