title: Advies van het Economisch en Sociaal Comité over "De noordelijke dimensie van de EU m.i.v. de betrekkingen met Rusland"

eurovoc_concepts:
EU relations
Northern Europe
Russia
international cooperation

text: 20. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 368/39 Advies van het Economisch en Sociaal Comité over „De noordelijke dimensie van de EU m. i. v. de betrekkingen met Rusland” (1999/C 368/14) Het Economisch en Sociaal Comité heeft op 25 februari 1999 besloten om overeenkomstig artikel 23, lid 3 van zijn Reglement van Orde een advies op te stellen over „De noordelijke dimensie van de EU m. i. v. de betrekkingen met Rusland”. De Afdeling „Externe betrekkingen”, die met de voorbereidende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 6 oktober 1999 goedgekeurd. Rapporteur was de heer Hamro-Drotz. Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 367e zitting van 20 en 21 oktober 1999 (vergadering van 20 oktober 1999) het volgende advies uitgebracht, dat met 104 stemmen vo´ o´ r en 2 tegen, bij 3 onthoudingen is goedgekeurd. Inleiding Noord-Europa is door de uitbreiding in 1995 belangrijker geworden voor de EU. Daarnaast wordt de laatste jaren steeds meer waarde gehecht aan het ontwikkelen van de betrekkingen tussen de EU en de Federale Republiek van Rusland. Goede betrekkingen tussen de EU, de afzonderlijke EU-lidstaten, de andere landen in Noord-Europa en Rusland zijn een fundamentele voorwaarde voor meer veiligheid en stabiliteit in Europa. De EU en haar buurlanden in Europa hebben baat bij in Noord- economische groei en een hoger welvaartspeil Europa. Doelgerichte, op gemeenschappelijke belangen gebaseerde samenwerking op alle niveaus, waaronder de dialoog tussen de verschillende actoren van het maatschappelijk middenveld (waaronder de sociale partners, economische organisaties en andere ngo’s), neemt hierin een belangrijke plaats in. Aangezien de noordelijke dimensie én de betrekkingen met Rusland tot de prioriteiten van de EU worden gerekend en er actief aan gewerkt wordt om deze te ontwikkelen, acht het Comité het gewenst hierover advies uit te brengen. Momenteel wordt op beide gebieden gestreefd naar concretere en in- grijpendere maatregelen om de activiteiten voort te zetten. Politiek, economisch en sociaal is de situatie in Rusland nog steeds instabiel. Samen met de zich uitbreidende georganiseer- de misdaad en corruptie plaatst dit de EU voor een grote uitdaging. De enorme verschillen in levensstandaard tussen de Noord-Europese landen vragen ook om maatregelen. Daar- naast is er wat betreft de werking van de arbeidsmarkt, de maatschappelijke dialoog en de positie van de diverse actoren op het maatschappelijk middenveld in de Baltische landen, Polen en met name Rusland nog een lange weg te gaan vergeleken met de EU-lidstaten. In bijlage 1 van het advies wordt de huidige stand van zaken bekeken op het gebied van de noordelijke dimensie van de EU, de ontwikkeling van de betrekkingen tussen de EU en Rusland en andere processen in deze context, met name de Oostzee- samenwerking en de voorbereiding van de kandidaat-lidstaten in Noord-Europa op het EU-lidmaatschap. Het Comité wil de door de EU op gang gebrachte activiteiten ondersteunen met de in dit advies gepresenteerde doelstellin- gen, aanbevelingen en voorstellen voor maatregelen. Ter voorbereiding van dit advies heeft het Comité een vergade- ring belegd in Moskou met vertegenwoordigers van sociaal- economische kringen in Rusland en schriftelijk inlichtingen ingewonnen over de standpunten van de Russische actoren en die van de actoren in naburige kandidaat-lidstaten. Een samenvatting van hun standpunten en antwoorden is opgeno- men in bijlage 2. Het Comité heeft bij het opstellen van dit advies met deze standpunten rekening gehouden. Het Comité heeft over dit onderwerp al eerder verscheidene adviezen en informatieve rapporten uitgebracht. De belangrijk- ste daarvan worden opgesomd aan het einde van bijlage 1. Zij dienen als basis voor het advies zonder dat er echter recht- streeks naar wordt verwezen of uit wordt geciteerd. Het Comité is van plan de maatregelen ter ontwikkeling van de noordelijke dimensie van de EU en ter intensivering van de betrekkingen met Rusland nauwlettend in het oog te houden en te adviseren over verdere maatregelen die volgens het Comité nodig zijn. Zo wil het Comité ertoe bijdragen dat de EU doelgericht verder komt op dit vlak. Doelstellingen 1. Een noordelijke dimensie in het EU-beleid is noodzake- lijk. Er zijn verscheidene redenen waarom de EU een alomvat- tend beleid voor Noord-Europa dient te ontwikkelen. 2. Ruslands betrekkingen met andere landen zijn eeuwen- lang een bepalende factor geweest voor de ontwikkeling van Europa. Ook in de toekomst zullen zij voor de ontwikkeling van Europa een belangrijke rol blijven spelen. Uitgaande van het standpunt dat Rusland voor de EU een strategische partner is, is het belangrijk dat het partnerschap ook de nodige instrumenten ter beschikking gesteld worden. Dit accentueert eens te meer het belang van de Ruslandstrategie van de EU, op grond waarvan de betrekkingen van de Unie en haar lidstaten met Rusland worden gecoördineerd. De gebeurtenissen in de Balkanregio hebben duidelijk gemaakt dat samenwerking tussen de EU en Rusland noodzakelijk is en aangetoond hoe deze gestalte kan krijgen. De gemeenschappe- lijke inspanningen om de Balkan te stabiliseren en weder op te bouwen zullen ook de samenwerkingsinitiatieven van de EU in Oost- en Noord-Europa versterken. Stabilisering dient, met name ter voorkoming van crises, prioriteit te genieten. C 368/40 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 20. 12. 1999 3. Het uitgangspunt van de noordelijke dimensie, waarbij de nadruk wordt gelegd op de positieve interdependentie tussen Rusland, de Oostzeeregio en de EU, acht het ESC juist. Ontwikkeling van de samenwerking in de Oostzeeregio is noodzakelijk, met name omdat de EU en Rusland in dit gebied rechtstreeks met elkaar te maken hebben. In het kader van de noordelijke dimensie dient de aandacht gericht te worden op versterking van de samenwerking tussen de EU, de afzonderlij- ke lidstaten, de kandidaat-lidstaten, de geassocieerde en niet bij de EU aangesloten EER-landen in de Oostzeeregio alsmede Rusland (met name Noord-West-Rusland en Noord-Rusland). Doel van de noordelijke dimensie dient te zijn het verkleinen van de politieke, economische en maatschappelijke kloof tussen de samenlevingen in de verschillende landen. Tegelijk dient de noordelijke dimensie ertoe bij te dragen dat de kandidaat-lidstaten vorderingen kunnen maken om lid te worden van de EU en het partnerschap tussen de EU en Rusland wordt verdiept. De noordelijke dimensie dient de verbindingsschakel te vormen waarmee alle initiatieven op dit vlak aan elkaar worden gekoppeld. Wil het noordelijke dimensie-beleid kans van slagen hebben, dan is een eerste vereiste dat Rusland en de andere derde landen in de Oostzeeregio het beleid steunen en als volwaardige partners eraan meewerken. De noodzaak om goede betrekkingen tussen de landen 4. in Noord-Europa te ontwikkelen is des te evidenter in het vooruitzicht van de aanstaande uitbreiding van de EU naar Midden-Europa en het feit dat de Oostzee dan een binnenzee van de EU wordt en Kaliningrad een Russische enclave in een uitgebreide Unie. Een economisch welvarend en zowel politiek als sociaal stabiel Rusland, dat goede betrekkingen onderhoudt met zijn buurlanden zou voor de EU de beste partner in het Oosten zijn. De noordelijke dimensie moet als instrument een essentiële rol gaan spelen in het bevorderen van het nabuurschap tussen de betrokken landen. 5. Een goed functionerende rechtsstaat en civil society zijn eveneens basisvereisten om de economische groei en welvaart te bevorderen. Het is deze invalshoek die in alle stadia van de ontwikkeling van de noordelijke dimensie en de betrekkingen met Rusland centraal staat. 6. De mededeling van de Commissie van november 1998 over de noordelijke dimensie, de door de Raad in mei 1999 goedgekeurde aanbeveling dienaangaande en de tijdens de Top van Keulen in juni 1999 goedgekeurde Ruslandstrategie en het eerste werkprogramma dat in het kader daarvan is opgesteld, verschaffen adequate richtsnoeren voor het ontwikkelen van de samenwerking. Aanbevelingen Economische groei, een stabielere markt en een daaruit 1. voortvloeiend hoger welvaartspeil en betere werkgelegenheids- situatie dienen in de ontwikkeling van de noordelijke dimensie van de EU voorop te staan. Met een aanzienlijke toename van zowel de binnen- als de buitenlandse investeringen in Rusland en de naburige kandidaat-lidstaten kan dit worden gerealiseerd. De voornaamste belemmering voor investeringen is echter dat de ontwikkeling van het ondernemingsklimaat zich moeilijk laat voorspellen. De situatie in de kandidaat-lidstaten is op dit moment verre van optimaal en in Rusland slecht. Vanuit het oogpunt van een heropleving van de economische ontwikke- ling is het belangrijk dat ervoor gezorgd wordt dat met name in het geval van Rusland investeerders weer vertrouwen krijgen. Doorslaggevend is hier de mate waarin binnenlandse investeringen plaatsvinden. Investeringen kunnen worden gestimuleerd door met name verbetering van de wetgeving op de vennootschapsbelasting, aanpassing van de regelgeving betreffende boekhouding en accountantscontrole aan de regelgeving in de EU-lidstaten en verbetering van de wetgeving op het gebied van investeringen. Door financierings- en borgstellingsstelsels te verbeteren, zodat zij het vertrouwen van financiële instellingen genieten, en door de bankensector toegankelijk te maken voor buitenlandse banken zou de bereidheid tot investeren in de betrokken landen groter worden. De bij de investeringsprojecten betrok- ken partijen dienen hun betrekkingen met de internationale financiële instellingen — Wereldbank (IBHO en IFC), EBWO, EIB en NIB — te regelen en de financiële instellingen dienen te oefenen op de investerings- strengere controle uit bestemmingen om misbruik tegen te gaan. Van belang is ook dat er geloofwaardige regelgeving komt om investeringen in een bepaald land te beschermen. Op grond van de overeenkomst inzake partnerschap en samenwerking tussen de EU en Rusland dienen normen en technische voorschriften aan de overeenkomstige EU-regelgeving te wor- den aangepast, bijv. de voorschriften inzake productveiligheid. Ontwikkeling van voor het arbeidsproces relevante factoren (bijv. beroepsopleiding, arbeidsomstandigheden, veiligheid op het werk, stabiliteit van de arbeidsmarkt) heeft ook invloed op investeringsbesluiten. Bepaald moet worden welke gemeenschappelijke econo- 2. mische belangen en gebieden van samenwerking bij de initiatie- ven ter bevordering van economische groei en welvaart prioriteit genieten. Daartoe behoren: — samenwerking op het gebied van handel en productie, o. a. bevordering van de toelevering — verbetering van het ondernemingsklimaat voor het MKB — rechtvaardige privatisering van overheidsbedrijven en aan- passing ervan aan de markteconomie in het kader van herstructurering — ontwikkeling van productie- en transportactiviteiten ge- richt op de benutting van energie (gas, olie en elektriciteit) en omvangrijke bos-en minerale rijkdommen. — ontwikkeling van een multifunctioneel, op de specifieke omstandigheden in de regio afgestemd verkeersnetwerk (incl. grote verkeersaders) waarbij tevens rekening wordt gehouden met de eisen van gecombineerd en transitover- voer. — levensmiddelenvoorziening, o. a. verbetering van de wer- king van de primaire productie, verwerkingsindustrie, vervoer, logistiek, groot- en detailhandel — ontwikkeling van een geïntegreerd telecommunicatie- en IT-netwerk voor de hele regio — ontwikkeling van het milieubeheer, o. a. bescherming van de Oostzee, vermindering van gevaarlijke luchtverontrei- niging, verbetering van de nucleaire veiligheid, bescher- ming van de volksgezondheid o. a. door te zorgen voor drinkwater van een goede kwaliteit en een betere behande- ling van afvalwater 20. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 368/41 — ontwikkeling van een consciëntieuze werkwijze in instellin- gen die belast zijn met het toezicht op de naleving van de regels (mededingingsinstanties, belastingsdienst, product- certificeringsdienst, douane enz. ). — krachtiger optreden tegen georganiseerde misdaad en corruptie — ontwikkeling van beroepsopleidingen voor jongeren gebied, dient meer onder de aandacht te worden gebracht. Niet alleen samenwerking op het gebied van handel, diensten en andere economische terreinen maar ook samenwerking tussen burgers, culturele uitwisselingen, bestrijding van de criminali- teit, bevordering van economische activiteiten op lokaal niveau e. d. zijn belangrijk. In de eerste plaats dient de EU speciale aandacht te besteden aan gebieden waar EU, geassocieerde landen en Rusland gemeenschappelijke grenzen hebben: het district Moermansk, de republiek Russisch Karelië, het district Leningrad, St-Petersburg, het district Pskov en Kaliningrad. Bij de vaststelling van gebieden voor samenwerking dient ook oog te zijn voor de diverse diensten die deze vergen en voor zaken die op maatschappelijk vlak (o. a. op het gebied van werkgelegenheid, opleiding, leefklimaat) nog ontwikkeld moe- ten worden, met name in het kader van de structurele hervormingen van de economie. Daarnaast dienen ook de standpunten en voorstellen van de actoren in de EU in acht te worden genomen. Samenwerking in dezen is nodig, want de projecten dienen gezamenlijk te worden opgezet, gefinancierd en verwezenlijkt. De EU moet de eerste stap zetten door een lijst met projecten op te stellen en hiermee een aanvang te maken. Naast de actuele EU-documenten verdient het aanbeveling bij de voortzetting van de werkzaamheden ook gebruik te maken van andere documenten (1) waarin ingegaan wordt op zaken die in Noord-Europa nog ontwikkeld moeten worden. 3. Afgezien van Rusland zijn alle landen in de regio lid van de WTO of op weg lid te worden. Zij zijn lid van de EU of actief bezig zich op de toetreding voor te bereiden. Het is van belang dat ook Rusland zijn wet- en regelgeving harmoniseert in overeenstemming met de WTO-overeenkomsten. Het is de aangewezen manier om ervoor te zorgen dat in alle landen in de regio het bedrijfsleven duurzame, op samenwerking tussen ondernemingen gebaseerde randvoorwaarden geboden wor- den. Het biedt Russische ondernemingen tevens betere moge- lijkheden om met succes de buitenlandse markt op te gaan. De EU en haar lidstaten dienen Rusland te blijven ondersteunen bij de ontwikkeling van de voorwaarden waaraan het moet voldoen om lid te kunnen worden van de WTO, ook al biedt de situatie in Rusland weinig hoop dat dit snel zal gebeuren. Aanpassing aan de WTO-regels legt een basis voor het starten van onderhandelingen over vrijhandel tussen de EU en Rusland. 4. samenwerking tussen grensregio’s, Bevordering van grensoverschrijdende samenwerking en in alle landen van het (1) Bijv. : Het rapport van de Finse Kamer van Koophandel over de noordelijke dimensie „Views of enterprises in Finland, Estonia and northwestern Russia as regards the northern dimension”, juni 1999, ISBN 951-8967-48-2; Prof. Simon Clarke: „New Forms of Employment and Household Survival Strategies in Russia”, Mos- kou 1999, ISBN 0-9535519-0-3; Baltic Business Advisory Coun- cil: „Survey on Conditions for Growth and Development in the Baltic Sea Region”, mei 1999). Gevolgd dient te worden hoe de regionale en lokale 5. overheden in de geassocieerde landen uit de regio maar vooral in Rusland functioneren. Zij zijn verantwoordelijk voor de uitvoering van wetgeving en voor het toezicht op de naleving ervan. Lokale overheden spelen een cruciale rol bij het bevorderen van verantwoord ondernemen en gunstige in- vesteringsvoorwaarden en bij het bestrijden van criminaliteit. De EU dient haar steun te onderbouwen met maatregelen waarmee lokale overheden de nodige kennis, knowhow en andere middelen worden verschaft ter vervulling van deze taken. Een goed functionerende markteconomie veronderstelt 6. tevens een goed werkende arbeidsmarkt en dialoog tussen zowel de onafhankelijke, representatieve maatschappelijke organisaties onderling als tussen deze organisaties en de overheid. Uit de enquête die ter voorbereiding van dit advies is gehouden en uit andere contacten met maatschappelijke actoren in de landen in de regio die geen lid zijn van de EU (zie bijlage 2) blijkt dat de overheid in een aantal landen randvoorwaarden heeft geschapen voor arbeidsmarktbeleid, overleg tussen overheid en sociale partners en een maatschap- pelijke dialoog. De institutionele structuren en wetgeving laten echter in veel gevallen nog duidelijk te wensen over en de regelingen functioneren slecht. De actoren verklaren weliswaar dat zij o. a. bij de voorbereiding van wetgeving een zekere invloed kunnen uitoefenen, maar bekend is dat zij in veel gevallen niet goed genoeg uitgerust zijn om geloofwaardig de belangen van hun achterban te vertegenwoordigen en deel te nemen aan de maatschappelijke dialoog. De organisaties zijn vaak zwak en onvoldoende representatief en beschikken niet over genoeg middelen. Het Comité heeft de huidige situatie ook belicht in het informatief rapport „Stand van de werkgelegenheid en sociale toestand in de kandidaat-lidstaten”. De kandidaat-lidstaten en Rusland dienen het arbeidsmarkt- beleid, de maatschappelijke dialoog en de daarvoor vereiste institutionele structuur verder uit te bouwen. Er moet toe worden bijgedragen dat de verschillende actoren zich beter kunnen organiseren en hun mogelijkheden kunnen vergroten, dat de voorwaarden waaronder zij functioneren worden verbeterd en dat zij o. a. bij het voorbereiden van wetgeving op regelmatige grondslag worden gehoord. De EU dient deze ontwikkelingsactiviteiten doelgerichter dan nu het geval is te ondersteunen en het ESC heeft de mogelijkheden om hier een eigen bijdrage te leveren. Het Comité stelt met voldoening vast dat in het tweede deel van Bijlage II bij de Conclusies van het Voorzitterschap op de Top van Keulen inzake de Ruslandstra- tegie van de EU (actiegebieden) wordt aangegeven dat de Unie C 368/42 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 20. 12. 1999 ernaar streeft Rusland te betrekken bij de economische en sociale samenwerking in Europa. Hiertoe wil men (zie punt 2. c) de maatschappelijke dialoog bevorderen, eigentijdse werk- nemers- en werkgeversorganisaties in het leven roepen en zich ervoor inzetten dat de belangrijkste ILO-verdragen worden nageleefd. Voorstellen voor maatregelen 1. De EU dient op basis van de conclusies van de Top van Keulen een actieplan voor Noord-Europa uit te werken in het kader van de noordelijke dimensie in het EU-beleid. In dit actieplan dient rekening te worden gehouden met de in dit advies gepresenteerde aanbevelingen. Er dienen zowel korte als langetermijnmaatregelen te worden vastgesteld en het gehele pakket dient zo snel mogelijk te worden goedgekeurd, bij voorkeur al op de Top van Helsinki in december 1999 zodat het besluit kan worden opgenomen in de conclusies van het voorzitterschap. Het actieplan dient vergezeld te gaan van een doelmatig follow-up-mechanisme met nadere bepalingen omtrent uitvoe- ring en verantwoordelijkheid. Op bestuurlijk vlak moet even- eens een en ander geregeld worden: de activiteiten van de EU c. q. de betrokken bestuurlijke eenheden dienen te worden gecoördineerd en geconcentreerd op de prioriteiten van het actieplan. De in de aanbevelingen van het ESC genoemde aan- 2. dachtsgebieden dienen centraal te staan in het actieplan. Er moeten haalbaarheidsstudies worden uitgevoerd, en de investeringen moeten zijn gericht op de prioritaire aandacht- sgebieden. De voedselhulp van de EU en andere westerse landen aan Rusland kan bijv. een nadelig effect hebben op de landbouwproductie van Rusland en zijn buren. Westerse steun zou daarom primair gericht dienen te zijn op modernisering van de landbouwsector en levensmiddelenvoorziening in Rus- land en aanpassing daarvan aan de basisbehoeften van de bevolking. 3. Middelen van EU-steunprogramma’s als Tacis, Phare, Interreg enz. dienen te worden ingezet voor de uitvoering van het actieplan. Om het maximale profijt te trekken uit de beperkte middelen van deze programma’s dienen ze objectief en met oog voor de verschillende doelstellingen te worden gecoördineerd. Uit de verkregen informatie blijkt dat de uitvoering en het beheer van de programma’s nog ernstige gebreken vertonen: zo zijn de projecten niet afgestemd op de belangrijkste doelstellingen, is het aantal programma’s en projecten onvoldoende en werkt een en ander traag. De EU dient dan ook gericht te werken aan verbetering van de efficiëntie van de steunprogramma’s en het beheer ervan. De bedoeling is dat de nieuwe TACIS-verordening begin 2000 in werking treedt. Er moet beter worden ingespeeld op de behoeften van de landen die voor steun in aanmerking komen, en anderzijds een groter beroep worden gedaan op de eigen verantwoordelijkheid van deze landen inzake ontwikkeling en uitvoering van steunmaatregelen en financiering. dag leggen, om de efficiëntie van de steunprogramma’s te verbeteren en de geloofwaardigheid van de programma’s niet in het gedrang laten komen. Voor het verwezenlijken van de doelstellingen is het van fundamenteel belang dat het verkrijgen van hulp aan strenge voorwaarden wordt gebonden. Ook het gebruik van steungelden voor andere doeleinden dan waarvoor zij oorspronkelijk bestemd zijn, dient te worden voorkomen. Er dient doelbewust te worden overgegaan tot maatregelen waarmee corruptie, witwassen van geld en oprichting van ondernemingen die als dekmantel fungeren, afdoende kunnen worden tegengegaan. 4. De EU dient het actieplan voor Noord-Europa op bilate- raal niveau verder uit te bouwen met de kandidaat-lidstaten en EER-landen in de regio en Rusland. Daarnaast dient de EU een geregelde multilaterale dialoog op gang te brengen tussen de EU-lidstaten en andere landen in de regio om gezamenlijk gemeenschappelijke belangen en prioriteiten vast te stellen. Deze dialoog zou ook moeten worden gekoppeld aan de activiteiten van de samenwerkings- fora in de regio (de CBSS en de BEAC). De EU moet deze regionale samenwerking ondersteunen en met volledige inzet deelnemen aan de uitvoering van projecten. 5. Activiteiten en doelstellingen van de EU en andere actoren ter ondersteuning van Noord-Europa en Rusland dienen te worden gecoördineerd. De EU dient het initiatief te nemen om een multilaterale dialoog op gang te brengen tussen alle betrokken partijen, incl. de steun ontvangende landen. De EU dient in het kader van het actieplan voor Noord-Europa de samenwerking op dit gebied ook in de context van de transatlantische dialoog te bevorderen. 6. In het kader van het actieplan dient ervoor gezorgd te worden dat de actoren van de civil society kunnen deelnemen aan het ontwikkelingswerk, bijv. door middel van: — een geëigend consultatiemechanisme, bijv. een advies- comité, waarmee het maatschappelijk middenveld betrok- ken wordt bij de uitvoering van dit actieplan. — systematische samenwerking tussen de EU en Rusland als onderdeel van de uitvoering van hun overeenkomst inzake partnerschap en samenwerking. In dit verband kan ook worden bekeken of het mogelijk is een speciaal adviesor- gaan op te richten, waarvan o. a. het Economisch en Sociaal Comité deel uit zou maken. Deze kwestie dient nader te worden bestudeerd in het werkprogramma van het voorzitterschap voor de EU-strategie t. a. v. Rusland. — het onmiddellijk van kracht worden van de artikelen in de Europa-overeenkomsten m. b. t de oprichting van een de diverse actoren in de samenleving vertegenwoordigend adviesorgaan voor kandidaat-lidstaten waarvoor een derge- lijk adviesorgaan nog niet is opgericht. Met name voor Rusland geldt dat de controle op het beheer van de steungelden dient te worden versterkt. Het mag niet langer voorkomen dat een deel van de steun verdwijnt bij instanties die weinig van doen hebben met economische ontwikkeling. De EU moet zo snel mogelijk voor een degelijke controle zorgen en daarbij de nodige strengheid aan de — steun voor het opzetten van een multilateraal samenwer- kingsverband tussen de actoren uit de landen in het betrokken gebied en voor het intensiveren van de betrek- kingen tussen de actoren in Rusland en de kandidaat- lidstaten in de regio enerzijds en de diverse Europese samenwerkingsverbanden anderzijds. 20. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 368/43 Wat Rusland betreft, dienen ter bevordering van de werking van de arbeidsmarkt en de sociale dialoog o. a. meer middelen te worden uitgetrokken voor het speciale TACIS-programma voor bijstand op het vlak van de implementering van de sociale hervorming en de arbeidsverhoudingen. Wat de kandidaat- lidstaten betreft, moet de Commissie onder meer de in haar Mededeling betreffende aanpassing en bevordering van de sociale dialoog verwoorde belofte gestand doen om ook deze landen te steunen. Bovendien dienen de steunmaatregelen van de Commissie voor directe technische bijstand en bijstand op het gebied van informatie (TAIEX-eenheid) te worden versterkt. Het Economisch en Sociaal Comité dient te worden gehoord bij de voorbereiding van bovengenoemde activiteiten. Het heeft ook de mogelijkheden om een eigen bijdrage te leveren aan de verwezenlijking ervan en het tot stand brengen van de nodige contacten. Brussel, 20 oktober 1999. De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité B. RANGONI MACHIAVELLI Advies van het Economisch en Sociaal Comité over „Transparantie in en deelname van de civiele samenleving aan de Millenniumronde van de Wereldhandelsorganisatie” (1999/C 368/15) Het Economisch en Sociaal Comité heeft op 27 mei 1999 besloten om, overeenkomstig artikel 23 (derde alinea) van zijn Reglement van Orde, een advies op te stellen over „Transparantie in en deelname van de civiele samenleving aan de Millenniumronde van de Wereldhandelsorganisatie”. De Afdeling „Externe betrekkingen”, die met de voorbereidende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 6 oktober 1999 goedgekeurd. Rapporteur was de heer Van Dijk. Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 367e zitting (vergadering van 20 oktober 1999) het volgende advies uitgebracht, dat met 103 stemmen vo´ o´ r en 1 stem tegen, bij 5 onthoudingen is goedgekeurd. 1. Betrokkenheid van maatschappelijke organisaties In de afgelopen jaren is de belangstelling van NGO’s 1. 1. en sociale partners voor internationale handel sterk toegeno- men (1). Deze belangstelling kwam reeds tot uitdrukking bij de onderhandelingen voor de GATT-Uruguay-ronde. Bij de besprekingen over het Multilateraal Akkoord over Investerin- gen (MAI) kwam de betrokkenheid tot een climax. Vooral veel NGO’s klaagden over een gebrek aan openheid van de onderhandelaars over de onderwerpen die besproken werden en de gevolgen van de te sluiten overeenkomst voor de verschillende landen en groeperingen. Het wantrouwen werd in de loop van de onderhandelingen slechts vergroot door de afhoudende reactie van de regeringsvertegenwoordigers. Daarnaast ontstond het gevoel dat alleen de geïndustrialiseerde landen voordelen hadden van deze afspraken. De belangstelling van NGO’s voor de internationale 1. 2. handel wordt nu grotendeels ingegeven door achterdocht. Veel organisaties staan sceptisch ten opzichte van de onderhandelin- gen en vrezen dat de regeringen van de deelnemende landen (1) In dit advies wordt onderscheid gemaakt tussen sociaal- economische belangengroepen enerzijds en NGO’s anderzijds. onvoldoende oog hebben voor de belangen die maatschappelij- ke organisaties of groeperingen behartigen en voor de belangen van de onderontwikkelde landen. Dat kwam het duidelijkst tot uitdrukking bij de OESO-onderhandelingen over het MAI. Gebrek aan informatieverschaffing en mogelijkheden voor beïnvloeding leken belangrijke oorzaken voor de wantrouwige houding van de NGO’s. Om een dergelijke reactie bij de komende WTO-onderhandelingen te voorkomen, meent het ESC dat de betrokkenheid van maatschappelijke organisaties optimaal moet worden georganiseerd. In dit advies wil het vooral ingaan op de betrokkenheid van maatschappelijke organisaties bij de totstandkoming van nieuwe overeenkom- sten. Over de mogelijkheden voor maatschappelijke organi- saties om ook betrokken te worden bij de handhaving van de gesloten overeenkomsten, spreekt het ESC zich in dit advies niet uit. 1. 3. Het ESC heeft een lange traditie als het gaat om zijn belangstelling voor internationale handel. Op dit terrein heeft het ESC vele adviezen en initiatiefadviezen uitgebracht. Hier- door heeft het altijd het belang van dit onderwerp voor de sociaal-economische kringen willen aantonen. De meest recente adviezen van het ESC op dit terrein zijn:


title: Règlement (CE) n° 2222/1999 de la Commission, du 20 octobre 1999, fixant les prix représentatifs et les montants des droits additionnels à l'importation des mélasses dans le secteur du sucre

eurovoc_concepts:
CCT duties
import
molasses
representative price

formats: pdf print

text: L 271/4 FR Journal officiel des Communautés européennes 21. 10. 1999 RÈGLEMENT (CE) No 2222/1999 DE LA COMMISSION du 20 octobre 1999 fixant les prix représentatifs et les montants des droits additionnels à l'importation des mélasses dans le secteur du sucre LA COMMISSION DES COMMUNAUTÉS EUROPÉENNES, vu le traité instituant la Communauté européenne, vu le règlement (CE) no 2038/1999 du Conseil du 13 septembre 1999 portant organisation commune des marchés dans le secteur du sucre (1), vu le règlement (CE) no 1422/95 de la Commission du 23 juin 1995 établissant les modalités d'application pour l'importation de mélasses dans le secteur du sucre et modifiant le règlement (CEE) no 785/68 (2), et notamment son article 1er, paragraphe 2, et son article 3, paragraphe 1, considérant ce qui suit: (1) (2) (3) Le règlement (CE) no 1422/95 prévoit que le prix caf à l'importation de mélasses, ci-après dénommé «prix repré- sentatif», est établi conformément au règlement (CEE) no 785/68 de la Commission (3); ce prix s'entend fixé pour la qualité type définie à l'article 1er du règlement précité. Le prix représentatif de la mélasse est calculé pour un lieu de passage en frontière de la Communauté, qui est Amsterdam; ce prix doit être calculé à partir des possibi- lités d'achat les plus favorables sur le marché mondial établies sur la base des cours ou des prix de ce marché ajustés en fonction des différences de qualité éventuelles par rapport à la qualité type; la qualité type de la mélasse a été définie par le règlement (CEE) no 785/68. les plus Pour la constatation des possibilités d'achat favorables sur le marché mondial, il doit être tenu compte de toutes les informations relatives aux offres faites sur le marché mondial, aux prix relevés sur des marchés importants dans les pays tiers et aux opérations de vente conclues dans le cadre des échanges internatio- naux, dont la Commission a connaissance, soit par l'in- termédiaire des États membres, soit par ses propres moyens; lors de cette constatation, aux termes de l'article 7 du règlement (CEE) no 785/68, on peut se fonder sur une moyenne de plusieurs prix, à condition que cette moyenne puisse être considérée comme représentative de la tendance effective du marché. (4) Il n'est pas tenu compte des informations lorsque la marchandise n'est pas saine, loyale et marchande ou lorsque le prix indiqué dans l'offre ne porte que sur une faible quantité non représentative du marché; doivent (1) JO L 252 du 25. 9. 1999, p. 1. (2) JO L 141 du 24. 6. 1995, p. 12. (3) JO L 145 du 27. 6. 1968, p. 12. également être exclus les prix d'offre qui peuvent être considérés comme non représentatifs de la tendance effective du marché. Afin d'obtenir des données comparables relatives à la mélasse de la qualité type, il importe, selon la qualité de la mélasse offerte, d'augmenter ou de diminuer les prix en fonction des résultats obtenus par l'application de l'article 6 du règlement (CEE) no 785/68. Un prix représentatif peut être exceptionnellement main- tenu à un niveau inchangé pendant une période limitée lorsque le prix d'offre qui a servi de base pour l'établisse- ment précédent du prix représentatif n'est pas parvenu à la connaissance de la Commission et les prix d'offre disponibles, qui ne semblent pas être suffisamment représentatifs de la tendance effective du marché, entraî- neraient des modifications brusques et considérables du prix représentatif. Lorsqu'il existe une différence entre le prix de déclenche- ment pour le produit en cause et le prix représentatif, il y a lieu de fixer des droits à l'importation additionnels dans les conditions visées à l'article 3 du règlement (CE) no 1422/95; en cas de suspension des droits à l'importa- tion en application de l'article 5 du règlement (CE) no 1422/95, il y a lieu de fixer des montants particuliers pour ces droits. L'application de ces dispositions conduit à fixer les prix représentatifs et les droits additionnels à l'importation des produits en cause comme indiqué à l'annexe du présent règlement. Les mesures prévues conformes à l'avis du comité de gestion du sucre, au présent règlement sont (5) (6) (7) (8) (9) A ARRÊTÉ LE PRÉSENT RÈGLEMENT: Article premier Les prix représentatifs et les droits additionnels applicables à l'importation des produits visés à l'article 1er du règlement (CE) no 1422/95 sont fixés comme indiqué en annexe. Article 2 Le présent règlement entre en vigueur le 21 octobre 1999. 21. 10. 1999 FR Journal officiel des Communautés européennes L 271/5 Le présent règlement est obligatoire dans tous ses éléments et directement applicable dans tout État membre. Fait à Bruxelles, le 20 octobre 1999. Par la Commission Franz FISCHLER Membre de la Commission du règlement fixant les prix représentatifs et les montants des droits additionnels applicables à l'importation des mélasses dans le secteur du sucre ANNEXE Code NC Montant du prix représentatif par 100 kg nets du produit en cause Montant du droit additionnel par 100 kg nets du produit en cause (en EUR) Montant du droit à appliquer à l'importation du fait de la suspension visée à l'article 5 du règlement (CE) no 1422/95 par 100 kg nets du produit en cause (2) 1703 10 00 (1) 1703 90 00 (1) 6,10 6,93 0,30 0,14 — — (1) Fixation pour la qualité type telle que définie à l'article 1er du règlement (CEE) no 785/68, modifié. (2) Ce montant remplace, conformément à l'article 5 du règlement (CE) no 1422/95, le taux du droit du tarif douanier commun fixé pour ces produits


title: Parere del Comitato economico e sociale sul tema «I più urgenti obiettivi agroambientali perseguibili nel contesto dell'agricoltura multifunzionale prospettata dall'Agenda 2000"

eurovoc_concepts:
EU environmental policy
agricultural product
common agricultural policy
environmental protection
pollution from agricultural sources
product quality

formats: html pdf print

text: C 368/68 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 20. 12. 1999 delle città e del territorio, ma tra i cardini di questa iniziativa va sempre inserita, come imprescindibile, la qualità della vita di tutti i cittadini dell’Unione. Ed è questa la sintesi perfetta delle sfide che il futuro ci pone. Bruxelles, 21 ottobre 1999. La Presidente del Comitato economico e sociale Beatrice RANGONI MACHIAVELLI Parere del Comitato economico e sociale sul tema «I più urgenti obiettivi agroambientali perseguibili nel contesto dell’agricoltura multifunzionale prospettata dall’Agenda 2000» (1999/C 368/20) Il Comitato economico e sociale, in data 28 gennaio 1999, ha deciso, conformemente al disposto dell’articolo 23, terzo comma del Regolamento interno, di elaborare un parere sul tema di cui sopra. La Sezione «Agricoltura, sviluppo rurale, ambiente» incaricata di preparare i lavori in materia ha formulato il parere sulla base del rapporto introduttivo del relatore Colombo il 28 settembre 1999. Il Comitato economico e sociale ha adottato il 20 ottobre 1999, nel corso della 367a sessione plenaria, con 93 voti favorevoli, 1 contrario e 4 astensioni, il seguente parere. 1. Introduzione 1. 1. Il 24 e 25 marzo 1999, in occasione del Vertice di Berlino, il Consiglio europeo ha varato quella che esso stesso ha definito «una riforma equa e valida della Politica agricola comune. Il contenuto di tale riforma consentirà all’agricoltura di essere multifunzionale, sostenibile, competitiva e diffusa, su tutto il territorio europeo, comprese le regioni con problemi specifici, di salvaguardare il paesaggio, di preservare l’ambiente naturale e di fornire un contributo fondamentale alla vita rurale, nonché di venire incontro alle preoccupazioni ed alle esigenze dei consumatori per quanto riguarda la qualità e la sicurezza dei prodotti alimentari, la protezione dell’ambiente e la salvaguardia del benessere degli animali» (1). 1. 2. La riforma, anzitutto, ha riassorbito il Regolamento (CEE) n. 2078/92 (2), adottato come misura di accompagna- mento per sostenere la diffusione di pratiche agricole a minor impatto ambientale e compensare gli agricoltori per gli interventi di conservazione dell’ambiente. Tale regolamento, che prevede l’adesione volontaria attraverso accordi individua- li, che stabiliscono il rispetto di determinati vincoli tecnici e produttivi ovvero la valorizzazione di particolari elementi (1) Consiglio europeo di Berlino del 24/25 marzo 1999. Conclusioni della presidenza. DN: DOC/99/1 del 26. 3. 1999. (2) Divenuto Regolamento n. 1257/1999, in GU L 160 del 26. 6. 1999. naturali all’interno dell’azienda agricola a fronte della erogazio- ne di incentivi finanziari, ha rappresentato fino ad oggi lo strumento operativo più importante per assicurare la maggiore integrazione della dimensione ambientale nelle politiche agri- cole. 1. 2. 1. La novità più importante del pacchetto Agenda 2000 e dei nuovi regolamenti recentemente approvati riguarda la definizione di alcune condizioni comuni applicabili ai paga- menti corrisposti direttamente agli agricoltori nell’ambito dei regimi di sostegno della PAC. Gli Stati membri adottano le misure che ritengono opportune in materia ambientale, tenuto conto della situazione specifica dei terreni agricoli utilizzati e della produzione utilizzata. Tali misure possono comprendere l’erogazione di aiuti in cambio di impegni agroambientali e la fissazione di requisiti ambientali obbligatori di carattere gene- rale e di requisiti ambientali specifici da soddisfare per poter beneficiare dei pagamenti diretti. Gli Stati membri dovranno definire sanzioni appropriate e commisurate alla gravità delle conseguenze ecologiche risultanti dalla mancata osservanza delle norme di buona pratica agricola definite in via ammini- strativa, da parte degli Stati, secondo standard di uniformità, previa consultazione delle organizzazioni professionali agrico- le. Essi possono prevedere una riduzione o, se del caso, la soppressione dei benefici derivanti dai regimi di sostegno se non sono soddisfatti i requisiti specifici. 20. 12. 1999 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee C 368/69 1. 2. 2. Sul merito di questa misura, il Comitato rimanda al parere adottato il 10 settembre 1998 (1) e prende atto del pacchetto di decisioni adottate in materia nonché della Comu- nicazione della Commissione «Orientamenti per un’agricoltura sostenibile» (2). Il Comitato constata che questa parte della riforma si 1. 3. situa sulla linea dei suoi precedenti pareri, in particolare di quello elaborato in base al suo diritto di iniziativa e adottato il 14 settembre 1994, a larga e significativa maggioranza, sul tema «Contratto agricoltura e società» (3). Ispirato dal «Documento di Granada» (4) del novembre 1. 4. 1992, il parere del Comitato evidenziava il carattere multifun- zionale dell’agricoltura comunitaria ed identificava gli elementi per un «contratto» tra produttori agricoli, mondo rurale e società nell’Unione europea. Veniva cosı` ribadito quanto il Comitato aveva, 1. 5. in sostanza, affermato nel settembre 1988, nei due pareri sulle Comunicazioni della Commissione «Avvenire del mondo rura- le» e «Ambiente e agricoltura» (5) e cioè che, a fronte della trasformazione radicale del secolare mondo rurale dell’Unione, sia come territorio agricolo, sia come società, l’agricoltura deve mantenere il suo ruolo fondamentale e centrale di asse portante della società rurale, attraverso la duplice funzione di garante della soddisfazione quantitativa e qualitativa dei bisogni fonda- mentali della popolazione e di custode del patrimonio naturale ed ambientale. Già allora, il Comitato evidenziava come la comple- 1. 6. mentarità tra agricoltura ed ambiente sollecita un orientamento appropriato della produzione ed una promozione del mondo rurale, nell’ambito di un reciproco rapporto di fiducia da instaurare tra produttori agricoli e le altre componenti della società ed in particolare i consumatori. 1. 7. Lo strumento alla base di questo reciproco rapporto di fiducia tra settore primario e società è stato cosı` individuato dal Comitato in una coerente iniziativa di sviluppo rurale, fondata sulla multifunzionalità dell’attività agricola, vale a dire, in particolare, sulla sua capacità a rispondere ai bisogni della collettività, non solo in termini produttivi e sociali, ma anche ambientali. (1) GU C 407 del 28. 12. 1998. Parere sul «Regime di sostegno diretto/Agenda 2000». (2) COM(1999) 22 def. (3) GU C 393 del 31. 12. 1994, pag. 86. (4) Il «Documento di Granada» è la dichiarazione conclusiva delle «VI giornate camerti di diritto comunitario» svoltesi a Granada il 27 e 28 novembre 1992, indirizzata da studiosi del diritto agrario e comunitario alla comunità scientifica europea ed alle istituzioni comunitarie. Il testo del «Documento di Granada» è allegato al parere del Comitato «Contratto agricoltura e società». (5) COM(88) 501 def. del 28. 7. 1988 e COM(88) 338 def. dell’8. 6. 1988. Pareri: GU C 298 del 27. 11. 1989 pag. 32 e 40. (Avvenire del mondo rurale) (Ambiente e agricoltura). 1. 7. 1. All’imprenditore agricolo si chiede, in sostanza, di raggiungere insieme ai risultati di efficienza produttiva dei beni fondiari, anche la coesione e coerenza dei modi di valorizzazione del suolo, con la salvaguardia dei valori paesisti- ci ed ambientali. Nuovi «servizi» sono da recuperare attraverso un’agricoltura competitiva e redditizia ma, nello stesso tempo, ecocompatibile ovvero in equilibrio, nell’utilizzazione e nella protezione, con le risorse naturali, salvaguardandone la capa- cità di rinnovamento e la stabilità ecologica. 1. 7. 1. 1. Deriva da questo tipo di inquadramento, la defini- zione di «agricoltura multifunzionale», vale a dire di un’attività che va ben oltre la semplice produzione di beni alimentari. 1. 7. 1. 2. Il concetto di «agricoltura multifunzionale» riposa sull’affermazione del Consiglio europeo di Lussemburgo del 12 e 13 dicembre 1997 secondo cui: «L’Unione ha la volontà di continuare a sviluppare l’attuale modello di agricoltura europea ricercando al tempo stesso una maggiore competitività interna ed esterna. L’agricoltu- ra europea deve, in questo settore economico, essere multifunzionale, sostenibile, competitiva e presente su tutto il territorio europeo, comprese le regioni con proble- mi specifici. Occorre proseguire, approfondire, adattare e completare il processo di riforma avviato nel 1992, estendendolo alle produzioni mediterranee. La riforma deve consentire il conseguimento di soluzioni economica- mente sane e fattibili, socialmente accettabili e tali da garantire redditi equi nonché un giusto equilibrio tra settori di produzione, produttori e regioni, evitando distorsioni di concorrenza (6). » 1. 7. 1. 3. Bisogna, in ogni caso, distinguere tra «multifunzio- nalità» e «pluriattività». Con questa seconda formula si indica il caso in cui l’agricoltore svolga anche altre attività (artigianali, commerciali, di lavoro subordinato), richiedendosi, infatti, che l’attività di coltivazione e di allevamento sia abituale ma non esclusiva ai fini del riconoscimento della «professionalità». Si tiene, cioè, conto dell’esigenza che lo sviluppo rurale sia sostenuto dall’incremento di attività e servizi «extra-agricoli» ovvero dall’incentivazione di fondi complementari o alternativi di reddito capaci di invertire la tendenza allo spopolamento e potenziare la vitalità economica ed il calore sociale del vivere in campagna. Cosı`, attraverso la multifunzionalità (7) l’agricoltore 1. 7. 1. 4. è chiamato ad assolvere nuovi compiti, realizzando lo svolgi- mento di attività in parte tradizionali ed in parte innovative, in una logica unitaria di sviluppo dell’impresa, facendo salvo — laddove esistono difformi disposizioni nell’ordinamento nazionale — lo speciale trattamento tributario, previdenziale e pensionistico. (6) Consiglio europeo di Lussemburgo — 12/13 dicembre 1997 — Conclusioni della presidenza — DN: PRES 97/400 de 15. 12. 1997 (Punto 40). (7) Cfr. per una più ampia definizione del concetto di multifunziona- lità il parere «Una politica per il consolidamento del modello agricolo europeo», al punto 3. C 368/70 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 20. 12. 1999 1. 8. A parere del Comitato le iniziative agroambientali — differenziandosi, tra l’altro, dalle tradizionali misure volte esclusivamente al miglioramento delle strutture di produzione e quindi sovente interpretate come un’ulteriore forma d’assi- stenza al settore primario a carico del contribuente — sollecita- no questo patto di solidarietà di tutte le componenti della società civile nei confronti dell’agricoltura. Il Comitato ha quindi constatato con compiacimento 1. 9. come questa sua posizione sia stata, in buona sostanza, condivisa, prima, nelle conclusioni della Conferenza europea sullo sviluppo rurale tenutasi a Cork nel novembre 1996 — ove lo sviluppo rurale sostenibile è stato indicato quale priorità dell’Unione europea e fondamento di ogni politica del territorio al fine, tra l’altro, di contenere lo spopolamento e promuovere l’occupazione — poi, nel capitolo agricolo dell’«Agenda 2000» (1) ove, nel prefigurare un «modello euro- peo d’agricoltura», la Commissione ha riconosciuto al settore agricolo l’importante funzione ambientale che gli deriva dall’essere, da sempre, la più importante forma di uso del territorio. E` opportuno precisare che con l’apprezzamento 1. 9. 1. qui espresso su questa impostazione dell’«Agenda 2000», il Comitato non intende in nessun modo infirmare la valutazione critica, globale e per settore di produzione, che ha già espresso nei diversi pareri sul capitolo agricolo dell’«Agenda 2000» e sulle singole proposte di riforma delle OCM che ne sono derivate (2). sostituendo la logica del semplice indennizzo per l’abbandono delle terre «set-aside» da parte dell’agricoltore, con quella della incentivazione proporzionale all’assunzione di servizi di protezione attiva del territorio. Il Comitato rileva la necessità di evitare distorsioni 1. 10. 3. ingiustificate delle regole di concorrenza, in conseguenza della imposizione di vincoli ambientali ovvero di un regime accentuato di protezione, che si risolvano in una limitazione delle possibilità di utilizzo conveniente delle terra secondo la naturale vocazione. Occorre, inoltre, redigere una serie di norme di buona pratica agricola idonee a garantire, oltre al rispetto dei requisiti ambientali obbligatori di carattere generale anche l’osservanza dei requisiti ambientali specifici, che la riforma della PAC richiede agli agricoltori per poter beneficiare dei pagamenti diretti. 1. 10. 4. In sostanza, l’evolversi della PAC tende a confonder- si con una più articolata politica che ha per oggetto l’intero territorio rurale, da non considerare più quale spazio caratteriz- zato da condizioni di arretratezza e subalternità, ma come occasione di intervento per favorire un sensibile miglioramento della qualità della vita ed un’utilizzazione accorta e razionale delle risorse naturali. 1. 10. Secondo «Agenda 2000», le politiche di sostegno al reddito dovranno trovare sempre maggiore giustificazione nei servizi che gli agricoltori saranno in grado di fornire alla collettività e la competitività del settore dovrà coniugarsi con tecniche produttive in grado di conservare le risorse naturali, ridurre e possibilmente evitare l’inquinamento ambientale e fornire prodotti di qualità. 1. 11. Nel constatare come in questo modo, l’Unione euro- pea si prefigga, con più coerenza ed incisività che in passato, di valorizzare il lavoro agricolo e le attività di tutela e di gestione del territorio e di puntare ad una ulteriore diffusione delle tecniche di produzione ecocompatibili, il Comitato, con questo parere, intende contribuire all’individuazione: 1. 10. 1. In altri termini, mentre diminuisce l’esigenza, tradi- zionalmente ritenuta predominante, di incrementare la produ- zione di beni alimentari, si apre la possibilità di nuovi sbocchi all’attività agricola per finalità generali di benessere della collettività, che prevedono l’applicazione di metodi ecocompa- tibili e la valorizzazione delle caratteristiche intrinseche e della specificità dei prodotti. — degli obiettivi più urgenti di tutela del territorio rurale, di prevenzione dei danni ambientali e di conservazione delle risorse naturali, il cui conseguimento dovrebbe generare, soprattutto in montagna e nelle altre zone naturalmente svantaggiate, la sicurezza delle attività economiche e, di conseguenza, una reale permanenza delle persone, il ricambio generazionale e l’occupazione; 1. 10. 2. Cio` che più conta, è prevista l’erogazione di aiuti in cambio di «impegni» diretti nel campo agroambientale, (1) COM(97) 2000 def. del 15. 7. 1997. (2) GU C 73 del 9. 3. 1998, pag. 71. Parere su «Gli aspetti agricoli della Comunicazione della Commissione “Agenda 2000”»; GU C 284 del 14. 9. 1998, pag. 55. Parere sulla «Riforma OCM Cereali/ Agenda 2000»; GU C 407 del 28. 12. 1998, pag. 196. Parere sulla «Riforma OCM Carni bovine/Agenda 2000»; Ibidem, pag. 203. Parere sulla «Riforma OCM Latte/Agenda 2000»; Ibidem, pag. 208. Parere sul «Regime di sostegno diretto /Agenda 2000»; Ibidem, pag. 210. Parere sulla «Riforma FEAOG/Agenda 2000»; Ibidem, pag. 221. Parere su «Finanziamento PAC/Agenda 2000». — delle misure prioritarie orientate ad una sempre più incisiva promozione della qualità e delle tipicità dei prodotti alimentari, per rispondere alle richieste che la società rivolge all’agricoltura in materia di qualità e di sanità delle produzioni e di compatibilità ambientale; — delle incentivazioni necessarie per consentire il manteni- mento delle attività a presidio del territorio e la valorizza- zione della vocazione qualitativa dell’agricoltura europea, coniugando la difesa dell’ambiente con la necessità d’au- mentare l’efficienza del sistema produttivo dell’Unione a fronte dell’aumentata competitività dei mercati internazio- nali. 20. 12. 1999 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee C 368/71 2. Gli obiettivi più urgenti di tutela del territorio rurale, di prevenzione dei danni ambientali e di conservazio- ne delle risorse naturali 2. 1. La salvaguardia della destinazione agricola del suolo 2. 1. 1. Di fronte ai continui attentati al paesaggio e all’iden- tità territoriale dei luoghi, è la campagna a subire l’offesa di un’occupazione e compromissione del proprio habitat, con il rischio di degrado dei tradizionali sistemi di regimazione delle acque e di conservazione del suolo. La continua estensione dei centri abitati e la localizza- 2. 1. 2. zione di insediamenti di ogni genere — con le relative infrastrutture — in zone sede di fiorenti attività agricole, ha contribuito, in particolare, alla segmentazione della maglia strutturale dei fondi rustici ed alla conquista di una spazialità urbana delle superfici naturali con significative sequenze di alterazione del paesaggio. 2. 1. 2. 1. Il Comitato richiama l’attenzione sul fatto che le aree rurali non possono continuare ad essere considerate come riserve di suoli, bensı` come parti integranti di un unico programma di utilizzazione del territorio, che condizionano il processo di pianificazione ai vari livelli, mediante il rispetto delle rispettive vocazioni e destinazioni d’uso in sede di approvazione degli strumenti urbanistici e di ogni intervento edilizio. 2. 1. 3. La disattivazione di numerose aziende ed il conse- guente processo di desertificazione e di abbandono di intere aree, peraltro, sono tali da provocare fenomeni di degrado del territorio non meno rilevanti dell’inquinamento, per cui, a la possibilità parere del Comitato, non puo` sottovalutarsi di sostenere, attraverso la conversione, accompagnata dalla previsione di idonei aiuti, verso «l’agricoltura sostenibile» di aziende a prevalente conduzione familiare (in grado di assicura- re il conseguimento di rese produttive soddisfacenti e di buona qualità nel rispetto del giusto equilibrio tra tutti gli elementi presenti nell’ecosistema) forme di presidio umano dello spazio rurale per la difesa delle risorse naturali in quanto beni collettivi insostituibili e non riproducibili. 2. 1. 3. 1. Uguale disponibilità deve essere, inoltre, assicurata alla valorizzazione dell’imprenditoria giovanile con particolare riferimento all’insediamento ed all’ampliamento delle unità produttive, definendo speciali disposizioni in materia creditizia e fiscale. In sede di applicazione nazionale il riconoscimento e l’erogazione di incentivi deve essere riservata specialmente alla costituzione di cooperative capaci di soddisfare la domanda di servizi nel settore ambientale e migliorare le condizioni di trasformazione e di commercializzazione dei prodotti. 2. 2. Misure specifiche per le zone svantaggiate e per la montagna una tendenza all’abbandono all’interno delle quali ha un particolare rilievo ed estensione la montagna. Nelle zone svantaggiate, caratterizzate da condizioni di depressione, anche se modellate da aspetti paesistici e morfologici di notevole interesse, l’intervento pubblico in funzione di una modificazio- ne delle strutture sociali e di riequilibrio della distribuzione dei redditi, ha come necessità, da un lato, quella di offrire particolare attenzione alla garanzia dei servizi pubblici di base (scuole, ospedali, trasporti) anche ove non ricorrano i parametri dimensionali altrove necessari e, dall’altro lato, quella di concentrare investimenti e promuovere lo sviluppo di iniziative produttive strettamente connesse alla salvaguardia la cui progressiva alterazione rende ormai dell’ambiente, rovinose frane, alluvioni ed altre perturbazioni naturali. 2. 2. 2. Prendendo avvio dal riconoscimento del ruolo cen- trale che l’agricoltura assolve per la valorizzazione delle zone svantaggiate e caratterizzate da fenomeni di spopolamento proprio per la sua interazione con le risorse naturali, il Comitato ritiene che occorre realizzare, in un più ampio contesto di solidarietà sociale, un rafforzamento dell’azione pubblica a sostegno effettivo del progresso di queste aree, affinché con la formazione di aziende vitali mediante la piena utilizzazione delle potenzialità produttive e l’incoraggiamento alle famiglie coltivatrici attraverso un soddisfacente riconosci- mento dei valori tradizionali, sia realizzato l’interesse collettivo alla costruzione di un ambiente favorevole all’esistenza dell’uo- mo ricompresovi, finalmente, come elemento centrale. 2. 2. 3. Riguardo all’agricoltura di montagna vanno incorag- giate forme di certificazione e valorizzazione dei prodotti tipici della produzione agroforestale. 2. 3. L’uso «multiplo» dei parchi e delle riserve naturali 2. 3. 1. Al fine di garantire la conservazione della natura ed il mantenimento di valori culturali di interesse paesaggistico, si manifesta una tendenza a proteggere aree importanti nell’assetto del territorio. In effetti, nello studio delle complesse relazioni che 2. 3. 2. legano tutte le risorse della natura in una situazione di equilibrio, il Comitato tiene a precisare come l’esigenza di conservazione non sia da intendere nel senso di «impedimento assoluto alla loro utilizzazione», ma occorra ricercare le condizioni di un’equilibrata coesistenza. 2. 3. 2. 1. In questo senso, il Comitato afferma la necessità di realizzare un «uso multiplo »di parchi e riserve naturali, che devono essere considerati non come isole sottratte ad un programma di sviluppo e luoghi di divieti, ma come luoghi di ricerca e di sperimentazione, laddove possibile, di modalità di integrazione tra uomo e ambiente. 2. 2. 1. Considerando le disparità strutturali e naturali tra le diverse regioni agricole e la esigenza di conferire alle azioni di salvaguardia ambientale anche il significato di rivitalizzazione dell’economia rurale, il Comitato rivolge una particolare attenzione alle zone svantaggiate o, comunque, caratterizzate da un’agricoltura scarsamente produttiva a causa di difficili condizioni naturali, nonché da una bassa densità abitativa o da 2. 3. 3. Il Comitato individua la specialità di tali aree nella funzione di asservimento ad interessi diversificati rispetto a quelli semplicemente conservativi della natura, quale, in particolare, lo sviluppo economico della collettività residente, mediante la promozione di forme appropriate di turismo e delle tradizionali attività agro-silvo-pastorali condotte secondo metodi sostenibili. C 368/72 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 20. 12. 1999 2. 4. La salvaguardia della biodiversità A fronte di un fenomeno di progressiva erosione a 2. 4. 1. livello genetico, di specie ed ecosistemico, determinata dalla riduzione delle capacità naturali di miglioramento genetico ed al degrado ambientale, l’esigenza fondamentale per la salvaguardia della diversità biologica consiste, a parere del Comitato, nella conservazione degli ecosistemi, degli habitat naturali e nel mantenimento delle specie nei loro ambienti naturali. Appare necessario tener presente, pero` , che la conser- 2. 4. 2. vazione della biodiversità implica, oltre alla tutela degli ecosi- stemi e delle specie, animali e vegetali, anche il raggiungimento dell’obiettivo fondamentale dello sviluppo sostenibile, secondo modelli e processi che rispettino, in particolare, i tempi della rigenerazione delle risorse. 2. 4. 3. Il Comitato sottolinea come l’agricoltura rivesta in questo contesto un ruolo di particolare rilievo, per il contributo essenziale che puo` dare alla realizzazione di un corretto assetto del territorio, combattendone le forme di degrado ambientale, al mantenimento degli habitat e dell’interazione tra i diversi ecosistemi nell’ottica di un utilizzo sostenibile delle risorse e di uno sviluppo rispettoso delle varietà animali e vegetali. Una strategia di sostegno delle azioni promosse nel 2. 4. 4. rispetto della biodiversità puo` comportare, inoltre, per il settore agricolo investimenti addizionali legati all’espansione delle opportunità economiche per il più elevato valore aggiun- to, il miglior assortimento della produzione e l’incremento dell’offerta dei servizi legati alla fruizione del patrimonio naturale, con un più ampio accesso del pubblico nell’ambito del tempo libero. 2. 5. Le azioni proposte dal Comitato per il recupero e la valorizza- zione del sistema insediativo e dei servizi territoriali 2. 5. 1. Il Comitato è del parere che occorra innanzitutto perseguire un freno all’esodo rurale ed il miglioramento della qualità della vita con la promozione dell’occupazione, specie nelle regioni a più elevata disoccupazione (montagna ed altre zone naturalmente svantaggiate). Cio` , attraverso: — la realizzazione e l’adeguamento delle reti di servizi amministrativi per l’approntamento di livelli di qualità essenziali alla promozione di finalità informative a suppor- to delle attività produttive-turistico-ricettive; — la realizzazione di opere di manutenzione del territorio con particolare riguardo al patrimonio forestale attraverso specifici interventi di prevenzione e difesa dagli incendi boschivi e di regimazione delle acque; — l’avvio di azioni di politica creditizia e di semplificazione amministrativa per l’insediamento di imprese agricole territoriali il cui indirizzo produttivo sia rivolto, in preva- lenza, alla valorizzazione dei sistemi vegetali e delle diversità naturali attraverso la scelta di produzioni tipiche e di qualità, legate alla cultura ed alle tradizioni locali; — lo sviluppo delle fonti di energia rinnovabile, attraverso investimenti nell’adozione di tecnologie di produzione dell’energia eolica, solare e da biomasse; — gli investimenti nella creazione di servizi per la mobilità, con sistemi di organizzazione plurimodale; — il sostegno alle pratiche colturali ed ai metodi d’allevamen- to che promuovono i valori della biodiversità. Il Comitato valuta, in ogni caso, che la politica di 2. 5. 2. sviluppo rurale dovrebbe attenersi al principio di sussidiarietà valorizzando il patrimonio delle tradizioni e della cultura delle comunità rurali oltre che le diversità regionali. 2. 5. 3. Le condizioni dello sviluppo rurale, sono legate alla specificità del contesto socioeconomico e naturale locale e richiedono modalità di intervento notevolmente differenziate. Si propone, dunque, un modello coerente con le vocazioni produttive di partenza in cui assume un ruolo centrale la valorizzazione qualitativa e della tipicità dei prodotti locali ottenibili con tecniche più rispettose dell’ambiente e del benessere degli animali. 3. Misure prioritarie orientate ad una più incisiva promo- zione della qualità e della tipicità dei prodotti alimen- tari 3. 1. La crescente domanda di qualità ambientale, consen- tendo una concorrenza merceologica fondata sulla diversifica- zione del prodotto anziché sulla riduzione dei costi di produ- zione, puo` sicuramente favorire l’affermazione dei prodotti nei quali le caratteristiche locali diventano caratteristiche di tipicità. 3. 1. 1. In relazione a questi prodotti si aprono nuovi spazi in cui l’agricoltura puo` riuscire a riallacciare un rapporto più diretto con il consumatore, soddisfacendo le sue preferenze ed i suoi bisogni ed assumendo una più rilevante funzione di garante del prodotto. 3. 1. 2. La tutela della salute e della sicurezza degli operatori e dei cittadini deve essere uno degli obiettivi espliciti dell’offerta di tecnologia alle imprese agrarie. 3. 1. 2. 1. Le norme sanitarie devono tutelare la salute dei cittadini e nel contempo tener conto della necessità di non rendere le modalità di produzione agricola perfettamente omologhe con quelle industriali. Le produzioni di qualità permettono di perseguire 3. 2. molteplici obiettivi: — abbandonare la logica degli incrementi di produzione come unico obiettivo, considerando anche il valore aggiunto per il consumatore finale e quindi la valorizzazione della qualità del prodotto; 20. 12. 1999 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee C 368/73 — sostenere lo sviluppo dei sistemi locali valorizzando le risorse umane e naturali presenti in un dato territorio, nonché le tradizioni e gli usi radicati nelle comunità locali; — promuovere un più equilibrato rapporto della filiera agroa- limentare attraverso lo sviluppo di attività locali operanti in nicchie apprezzate dai consumatori più sofisticati; 3. 3. 1. 2. L’intervento proposto è nella direzione di valoriz- zare i prodotti di area più ampia delle dimensioni locali o regionali alle quali tradizionalmente si riferisce l’assegnazione di denominazioni o indicazioni protette e della stessa proiezio- ne territoriale locale legata all’idea di tipicità attraverso il riconoscimento della loro designazione di origine o marchio identificativo della produzione nazionale. — preservare i mestieri e le conoscenze locali, integrando in locali connesse all’attività particolare attività artigianali agricola multifunzionale; — garantire produzioni alimentari con caratteristiche organo- lettiche non sempre riscontrabili nella produzione di massa. Risulta, dunque, prioritario garantire la qualità dei 3. 3. prodotti agricoli per le conseguenze positive quanto: — alla salute ed alla sicurezza del consumatore nonché al rispetto dei requisiti di salubrità ambientale; — alla corrispondenza fra le caratteristiche promesse e quelle effettivamente erogate; — alla costanza delle caratteristiche essenziali garantite; — alle modalità adottate nel ciclo produttivo; — al rispetto dell’ambiente anche attraverso la riduzione dell’uso di fertilizzanti e fitofarmaci e l’introduzione di sistemi di agricoltura integrata; — alle attività complementari (turismo, artigianato, commer- cio, ecc. ) indotte a livello locale; — al riferimento al territorio. Tali aspetti possono essere apprezzati dai cittadini in quanto contribuenti e consumatori per i tangibili benefici in termini di qualità e salubrità della vita e dell’alimentazione. 3. 3. 1. Con la protezione della provenienza, sul piano dell’informazione ai consumatori, si puo` promuovere un prodotto tipico, differente dagli altri anche per le caratteristiche del ciclo di produzione e delle condizioni dei luoghi, accen- tuandone la valorizzazione per il consumatore. 3. 3. 1. 1. Si tratta di riconoscere, in termini espressi, che l’etichetta del prodotto possa contenere il riferimento ad una certa origine geografica da cui proviene e alle modalità particolari di coltivazione e produzioni, anche in assenza di una denominazione comunitaria (DOP, IGP) (1), quando esista un forte legame con il territorio. (1) DOP: Denominazione di Origine Protetta. 3. 3. 1. 3. Tali prodotti, infatti, sono destinati ad un consumo di massa, attraverso i grandi circuiti distributivi; essi devono pertanto soddisfare i bisogni dei consumatori di una effettiva corrispondenza delle qualità e delle caratteristiche tipiche possedute, anche grazie alla spendibilità dell’identità geografica e alle garanzie offerte dalla filiera agroalimentare del sito. A parere del Comitato, il forte radicamento territo- 3. 3. 1. 4. riale delle produzioni agricole di qualità, oltre a mantenere all’interno delle comunità locali una parte prevalente del valore aggiunto richiede e favorisce, inoltre, lo sviluppo dei settori economici collegati (turismo, artigianato), offrendo ulteriore impulso allo sviluppo rurale per tipologia ed innovatività degli investimenti proposti (qualità, sicurezza, ambiente). 3. 4. Proposte del Comitato per la valorizzazione delle opportunità di conservazione e gestione delle risorse naturali da realizzare insieme con lo sviluppo di attività produttive complementari a tali obiettivi 3. 4. 1. Ad integrazione di questo quadro anche le organizza- zioni economiche dei produttori sono chiamate a svolgere un ruolo di promozione, di applicazione di metodi e tecniche adeguati, di garanzia dei controlli e in particolare del rispetto della qualità dichiarata, di diffusione delle conoscenze sulla diversità del prodotto tipico. Il Comitato ritiene altresı` che gli enti territoriali in 3. 5. cooperazione con le organizzazioni economiche dei produttori possano sviluppare attività produttive complementari agli obiettivi di conservazione e gestione delle risorse naturali, quali a titolo d’esempio: — l’avvio di iniziative di educazione (fin dalla scuola primaria) e di formazione destinate alla riattivazione delle potenzia- lità lavorative locali; — la creazione di imprenditoriale imprese; iniziative di supporto alla specificità alle locale l’assistenza finanziaria e — il recupero delle attività lavorative aventi una caratterizza- zione territoriale (antichi mestieri e tecniche di produ- zione); — lo sfruttamento delle potenzialità turistiche attraverso la valorizzazione delle produzioni di qualità e tipiche legate a specifici contesti territoriali; — la creazione di reti di commercializzazione (anche con l’ausilio di nuove tecnologie) dei prodotti di qualità, esterne all’area locale di produzione; C 368/74 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 20. 12. 1999 — l’avvio di politiche del lavoro connesse all’inserimento nelle dinamiche produttive di servizi imprenditoriali offerti dall’agricoltore in particolare per il recupero e la conserva- zione del territorio. — nella realtà di agricoltura intensiva l’insufficiente correzio- ne di un uso ecologicamente distorto delle risorse naturali si in situazioni di deterioramento suscettibile di recupero a costi elevati; traduca, con maggiore probabilità, 4. Incentivazioni necessarie per il mantenimento delle attività a presidio del territorio e per l’aumento dell’efficienza del sistema produttivo 4. 1. Il riorientamento degli obiettivi tecnici dell’impresa agricola — dalla massimizzazione della produttività in termini quantitativi, alla valorizzazione della dimensione qualitativa — passa attraverso il riconoscimento del ventaglio di beni legati alle specifiche caratteristiche dell’attività di e servizi coltivazione, allevamento e silvicoltura, soprattutto, nelle forme tradizionali connesse allo sfruttamento del suolo. La diffusione sul 4. 2. territorio delle imprese agricole determina la necessità di valutare il contributo determinante recato alla salvaguardia delle risorse naturali, ma anche alla difesa ed al potenziamento del tessuto produttivo e sociale delle economie locali. — nella realtà di agricoltura marginale, la natura e l’entità degli incentivi non siano tali da contrastare sufficientemente il fenomeno di abbandono dell’attività agricola. 4. 5. 2. Per questo, il nuovo disegno di Agenda 2000, ormai adottato e tradotto in regolamentazione, riconoscendo il ruolo decisivo dell’agricoltore nella tutela dell’ambiente e nella gestione delle zone rurali, attribuisce maggiore completezza alla disciplina degli aiuti comunitari diretti, all’ammoderna- mento delle aziende agricole ed al miglioramento della loro redditività. 4. 6. Resta, infine, centrale il problema relativo alla valuta- zione delle esternalità e alla necessità di provvedimenti in grado di disincentivare quelle negative e favorire quelle positive. 4. 6. 1. Tra l’altro, un modello di sviluppo integrato delle aree rurali è destinato a consentire un’integrazione anche di reddito ed occupazionale che suggerisce politiche del lavoro orientate ad un’impostazione meno rigida e settoriale. 4. 3. L’attenzione rivolta a questo ruolo dell’agricoltura è, allo stato, non rilevante né incisiva in termini di misure concrete e disponibilità finanziaria. 4. 7. Tra le iniziative ammissibili, il Comitato individua: a) l’istituzione di premi per interventi di: 4. 3. 1. Rimane ancora da valutare sino a che punto il rispetto dell’ambiente debba essere un dovere non remunerato oppure un servizio da compensare. 4. 4. Solo il riconoscimento di un’agricoltura multifunzio- nale puo` definitivamente invertire il rapporto tra processi produttivi e ambiente, assumendo le risorse naturali al tempo stesso quali fattori produttivi ambientali e beni di utilità pubblica sui quali si basano le condizioni di benessere locale. 4. 4. 1. Ne discende, infatti, una più temperata accettazione del quadro dei vincoli di limitazione d’uso produttivo delle risorse e l’ampliamento delle potenzialità produttive delle stesse. 4. 5. L’efficacia dell’intervento pubblico è legata alla conti- nuità degli interventi di accompagnamento. Occorre eliminare i fattori che ne hanno condizionato localmente l’applicazione, favorendo la riduzione degli effetti negativi e l’introduzione di pratiche e comportamenti sostenibili in senso ambientale oltre che la piena e completa attuazione della nuova strumentazione di politica agraria al fine di creare nuove opportunità occupa- zionali nelle zone rurali. — salvaguardia ed incremento della fauna selvatica per quanto riguarda le specie in via di estinzione; — riqualificazione paesistico-ambientale e migliore acces- so al pubblico; — rimboschimento o manutenzione del territorio per la prevenzione degli incendi; — adattamento degli allevamenti alla riduzione dell’im- patto ambientale anche tenendo conto del benessere degli animali. Tali premi vanno assegnati in funzione di criteri oggettivi e sulla base di risultati misurabili. b) convenzioni con agricoltori per la fornitura di servizi di: — restauro ambientale; — salvaguardia della biodiversità; — manutenzione e sistemazione del suolo; 4. 5. 1. Il semplice proseguimento delle attuali misure d’ac- compagnamento, anche attraverso il rafforzamento finanzia- rio, per tener conto dell’esperienza acquisita, deve far fronte ad un duplice rischio che: — interventi di regimazione idrica e di controllo del deflusso delle acque; c) sostegno alla protezione territoriale e ambientale; 20. 12. 1999 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee C 368/75 d) l’attribuzione di aiuti per promuovere la residenza degli agricoltori nelle aree agricole nonché in quelle di montagna e di altre zone naturalmente svantaggiate. corrispettivi dovuti non superino una determinata soglia, le amministrazioni potranno prevedere, forme di inoltre, assegnazione diretta per lo svolgimento dei servizi. 4. 8. Il sostegno delle politiche contrattate vale in particolare per la preservazione dei siti di alto valore biologico, in quanto la gestione dei parchi e delle riserve naturali è largamente determinata dalle politiche agricole che orientano l’evoluzione dei caratteri del territorio. 4. 8. 1. In sostanza, la valorizzazione di un’agricoltura multi- funzionale richiede un’impostazione di politica economica fondata almeno sui seguenti punti: a) mantenimento del tessuto sociale e della qualità della vita dei residenti nelle aree rurali; b) gestione differenziata in base alla reale potenzialità delle aree; c) previsione di un nuovo equilibrio tra interessi pubblici e privati nella gestione delle risorse naturali; d) valutazione delle esternalità nei bilanci di impresa. 5. Un contratto tra l’agricoltura e la pubblica amministra- zione a salvaguardia dell’ambiente 5. 1. A parere del Comitato, la rivalutazione della professio- nalità dell’imprenditore agricolo passa attraverso la valorizza- zione dei servizi naturalistici e la promozione di una più qualificata responsabilità operativa in una gestione program- mata dell’ambiente. 5. 1. 1. In quest’ottica, il Comitato auspica che le pubbliche amministrazioni possano stipulare apposite convenzioni su base volontaria con gli imprenditori agricoli, singoli o associati, per l’affidamento di attività di sistemazione e manutenzione agraria, forestale e degli ambienti rurali, nonché di lavori e servizi attinenti al riassetto ed alla sistemazione idraulica del territorio, alla difesa ed alla valorizzazione dell’ambiente e del paesaggio. 5. 1. 2. Tali convenzioni stipulate volontariamente dovranno contenere disposizioni relative agli obiettivi ed alle tipologie dei servizi di manutenzione e gestione ordinarie del territorio, la durata dell’accordo e l’indicazione dei corrispettivi erogati dalla pubblica amministrazione. Per la semplificazione e per l’accelerazione delle procedure di affidamento, nell’ipotesi in cui il valore dei lavori da effettuare sia di modesta entità ed i Bruxelles, 20 ottobre 1999. 5. 1. 3. Il Comitato riserva ancora una particolare attenzione al miglioramento delle conoscenze e delle competenze degli agricoltori attraverso la elevazione della loro professionalità. Il rapido modificarsi degli orientamenti del mercato e delle disponibilità di mezzi tecnici, nonché lo sviluppo di nuove tipologie produttive richiedono di poter fare affidamento su un consistente impegno in favore di iniziative di formazione, ricerca ed assistenza specialmente per preparare gli agricoltori alla gestione di aziende che investano nella riconversione ecologica, nella ricerca di soluzioni ecoefficienti e, cioè, funzionali al presidio del territorio. 6. Conclusioni 6. 1. Il Comitato ritiene di poter svolgere un importante ruolo di verifica della sostenibilità dei risultati a cui la politica di riforma della PAC potrà condurre in direzione della valorizzazione e della competitività degli insediamenti e delle attività produttive. In ogni caso, il futuro del settore dovrà essere pragmaticamente rivolto a governare i mutamenti in corso nelle politiche di mercato, puntando a realizzare un modello europeo di agricoltura integrata e sostenibile. L’auspi- cio del Comitato è rivolto, dunque, nella direzione di sostenere l’attuazione delle nuove misure di sviluppo delle aree rurali e di adottare i nuovi criteri per l’allocazione delle risorse pubbliche in risposta ai problemi occupazionali e di degrado del territorio, favorendo una politica di supporto infrastruttura- le per lo spazio rurale e le imprese agricole, il recupero della concorrenzialità dei prodotti locali attraverso la valorizzazione qualitativa e la tipicità, il miglioramento del livello dei redditi attraverso la diversificazione delle attività aziendali; tutto cio` si puo` compendiare nell’obiettivo della multifunzionalità. 6. 2. Il Comitato reputa il presente parere come un contribu- to orientativo, da verificare alla luce dei programmi che saranno presentati dagli Stati membri per il sostegno allo sviluppo rurale nell’ambito del nuovo Regolamento (CE) n. 1257/1999. Importanti elementi di valutazione sono altresı` attesi dall’elaborazione di indicatori agro-ambientali, come richiesto dai Consigli di Cardiff e di Vienna per l’integrazione della protezione ambientale in tutte le politiche. Un primo utile esercizio è costituito dallo studio su «Agricoltura e ambiente» realizzato in collaborazione tra Eurostat, la DG Agricoltura e la DG Ambiente della Commissione. Il Comitato auspica che risultati tangibili siano già sul tappeto entro la fine dell’anno, per il Consiglio di Helsinki. La Presidente del Comitato economico e sociale Beatrice RANGONI MACHIAVELLI


title: Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2228/1999 της Επιτροπής, της 20ής Οκτωβρίου 1999, για καθορισμό ορίων εντός των οποίων δύνανται να γίνουν αποδεκτές οι αιτήσεις που υποβλήθηκαν τον Οκτώβριο 1999 για άδειες εισαγωγής, βάσει των καθεστώτων δασμολογικών ποσοστώσεων εισαγωγής για ορισμένα προϊόντα του τομέα του χοιρείου κρέατος, για την περίοδο από την 1η Οκτωβρίου έως τις 31 Δεκεμβρίου 1999

eurovoc_concepts:
boned meat
import licence
pigmeat
tariff quota

text: L 271/16 EL Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 21. 10. 1999 ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (ΕΚ) αριθ. 2228/1999 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ της 20ής Οκτωβρίου 1999 για καθορισµό ορίων εντός των οποίων δύνανται να γίνουν αποδεκτές οι αιτήσεις που υποβλήθηκαν τον Οκτώβριο 1999 για άδειες εισαγωγής, βάσει των καθεστώτων δασµολογικών ποσοστώσεων εισαγωγής για ορισµένα προϊόντα του τοµέα του χοιρείου κρέατος, για την περίοδο από την 1η Οκτωβρίου έως τις 31 ∆εκεµβρίου 1999 Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, ΕΞΕ∆ΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ: Έχοντας υπόψη: τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, τον κανονισµό (ΕΚ) αριθ. 1486/95 της Επιτροπής, της 28ης Ιου- νίου 1995, για το άνοιγµα και τον τρόπο διαχείρισης δασµολο- γικών ποσοστώσεων εισαγωγής στον τοµέα του χοιρείου κρέα- τος (1), όπως τροποποιήθηκε από τον κανονισµό (ΕΚ) αριθ. 1409/ 1999 (2), και ιδίως το άρθρο 5 παράγραφος 5, Εκτιµώντας: (1) (2) ότι οι αιτήσεις χορήγησης αδειών εισαγωγής που υπο- βλήθηκαν για το τέταρτο τρίµηνο του 1999 αφορούν ποσότητες χαµηλότερες από τις διαθέσιµες ποσότητες και, συνεπώς, δύνανται να ικανοποιηθούν πλήρως· ότι πρέπει να καθορισθεί το πλεόνασµα που προστίθεται στη διαθέσιµη ποσότητα για την επόµενη περίοδο, Άρθρο 1 Οι αιτήσεις αδειών εισαγωγής που υποβάλλονται για την 1. περίοδο από την 1η Οκτωβρίου έως τις 31 ∆εκεµβρίου 1999 βάσει του κανονισµού (ΕΚ) αριθ. 1486/95, θα γίνουν αποδεκτές σύµφωνα µε όσα προβλέπονται στο παράρτηµα Ι. Κατά τη διάρκεια των δέκα πρώτων ηµερών της περιόδου από 2. 1ης Ιανουαρίου έως 31 Μαρτίου 2000, οι αιτήσεις αδειών ει- σαγωγής για τις συνολικές ποσότητες που αναφέρονται στο παράρτηµα ΙΙ πρέπει να υποβάλλονται σύµφωνα µε τον κανονισµό (ΕΚ) αριθ. 1486/95 Άρθρο 2 Ο παρών κανονισµός αρχίζει να ισχύει στις 21 Οκτωβρίου 1999. Ο παρών κανονισµός είναι δεσµευτικός ως προς όλα τα µέρη του και ισχύει άµεσα σε κάθε κράτος µέλος. Βρυξέλλες, 20 Οκτωβρίου 1999. Για την Επιτροπή Franz FISCHLER Μέλος της Επιτροπής (1) ΕΕ L 145 της 29. 6. 1995, σ. 58. (2) ΕΕ L 164 της 30. 6. 1999, σ. 51. 21. 10. 1999 EL Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων L 271/17 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ I Ποσοστό έγκρισης υποβληθεισών πιστοποιητικών εισαγωγής για την περίοδο από 1ης Οκτωβρίου έως τις 31 ∆εκεµβρίου 1999 100 100 100 100 100 100 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ II (σε t) Συνολική διαθέσιµη ποσότητα για την περίοδο από 1ης Ιανουαρίου έως την 31η Μαρτίου 2000 17 712,1 2 358 1 715,3 3 659 9 000 3 153 Οµάδα G2 G3 G4 G5 G6 G7 Οµάδα G2 G3 G4 G5 G6 G7