title: Dictamen del Comité de las Regiones sobre la «Comunicación de la Comisión - Plan de acción sobre política de los consumidores 1999-2001»

eurovoc_concepts:
consumer information
consumer protection

text: C 57/74 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 29. 2. 2000 Dictamen del Comité de las Regiones sobre la «Comunicacio´ n de la Comisio´ n — Plan de accio´ n sobre polı´tica de los consumidores 1999-2001» EL COMITE´ DE LAS REGIONES, (2000/C 57/12) vista la «Comunicacio´ n de la Comisio´ n — Plan de accio´ n sobre polı´tica de los consumidores 1999-2001» (COM(1998) 696 final); vista la decisio´ n adoptada por la Mesa el 15 de julio de 1998, de conformidad con el cuarto pa´rrafo del artı´culo 198 C del Tratado constitutivo de la Comunidad Europea, de emitir un dictamen al respecto y asignar su elaboracio´ n a la Comisio´ n 5 (Comisio´ n de Polı´tica Social, Salud Pu´ blica, Proteccio´ n de los Consumidores, Investigacio´ n y Turismo); visto el proyecto de dictamen (CDR 181/99 rev. 2) aprobado por la Comisio´ n 5 el 6 de septiembre de 1999 (ponente: Sr. Jung D, PPE), en su 31o Pleno celebrado los dı´as 17 y 18 de noviembre de 1999 (sesio´ n del 18 de noviembre) ha aprobado por unanimidad el presente Dictamen. 1. Introduccio´ n 1. 1. Situacio´n de partida 1. 1. 1. La globalizacio´ n de los mercados y el progreso tecnolo´ gico afectan cada vez de manera ma´s global y continua al a´mbito de los servicios y productos, ası´ como a los métodos de comercializacio´ n. Incesantemente se ofrecen nuevos pro- ductos a los consumidores. A ello se an˜ ade que en medida creciente los bienes no se producen en los Estados miembros en los que viven los consumidores ni en la Unio´ n Europea. Al compa´s de la innovacio´ n técnica y los avances cientı´ficos se introducen procedimientos y procesos de produccio´ n cada vez ma´s complejos y modernos, cuyas consecuencias a largo plazo, incluidas las que afectan a la salud y seguridad de los consumidores, no han podido ser evaluadas hasta la fecha con certidumbre plena. Esta evolucio´ n plantea a la polı´tica de los consumido- 1. 1. 2. res nuevas tareas y, por consiguiente, influira´ en la futura polı´tica de los consumidores. Los consumidores europeos esperan que los productos y servicios respondan a normas sanitarias y de seguridad elevadas y estas expectativas consti- tuyen, en particular en lo que se refiere a la aplicacio´ n de las medidas, la evaluacio´ n de los riesgos y la actividad legislativa, las pautas que guı´en la polı´tica futura de los Estados miembros y de la Unio´ n Europea. Esta evolucio´ n, caracterizada por una serie de cambios ra´pidos, exigira´ del consumidor un alto grado de conocimientos y de capacidad crı´tica, que hasta la fecha no ha sido siempre factible desarrollar en todos los a´mbitos. La Comisio´ n Europea parte de la base de que esta situacio´ n sometera´ a los gobiernos de los Estados miembros a una presio´ n cada vez mayor y que en el futuro se requerira´ una mayor coordinacio´ n y cooperacio´ n, ası´ como planteamientos ma´s flexibles y adaptados a las necesidades por lo que respecta a la normativa y una formulacio´ n ma´s objetiva de las polı´ticas, basada en una evaluacio´ n cientı´fica independiente. Adema´s, debera´n ampliarse y mejorarse las oportunidades de informa- cio´ n de los consumidores. En el sector de los servicios, también experimentan 1. 1. 3. cambios los mercados y, por ende, las expectativas de los consumidores. Cada vez son ma´s los consumidores no especi- alizados que utilizan servicios financieros complejos, entre otras cosas, en el sector de los planes de pensio´ n de gestio´ n privada. Sin embargo, al contrario que los bienes, los servicios se configuran en funcio´ n de las necesidades individuales de los consumidores, lo que dificulta la comparacio´ n con las ofertas de otros prestadores de servicios y, por consiguiente, es menos intensa la presio´ n para incrementar la competitividad. En este contexto, es preciso que la polı´tica de los consumidores tenga en cuenta la creciente complejidad de la oferta, también en los preceptos legales ya en parte en vigor. 1. 1. 4. Debido a la liberalizacio´ n, la prestacio´ n de determina- dos servicios, cuya gestio´ n era antes exclusivamente pu´ blica, no ha dejado de modificarse en estos u´ ltimos an˜ os. La liberalizacio´ n de estos servicios se justifico´ , sobre todo, por los mayores beneficios que ello aportarı´a a los consumidores gracias al incremento de la competencia. La Comisio´ n Europea sen˜ ala que, en algunos casos, son necesarias medidas adiciona- les para obtener efectivamente los resultados apetecidos. 1. 1. 5. La ra´pida expansio´ n de las nuevas tecnologı´as de la informacio´ n y la comunicacio´ n, sobre todo Internet, ha modificado profundamente los métodos de comercializacio´ n y venta. Internet da a los consumidores la oportunidad de obtener numerosos datos y ofertas. Al mismo tiempo esconde peligros porque sigue sin completarse el marco normativo, en particular en el campo del comercio electro´ nico. La necesidad de actuar en este a´mbito brinda numerosas posibilidades de actuacio´ n en el nivel europeo. 1. 2. Antecedentes El nuevo artı´culo 153 del Tratado de Amsterdam 1. 2. 1. estipula que la Comunidad debe promover los intereses de los consumidores y garantizarles un alto nivel de proteccio´ n, para 29. 2. 2000 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas C 57/75 la Comunidad contribuira´ a proteger la salud, lo cual la seguridad y los intereses econo´ micos de los consumidores, ası´ como a promover su derecho a la informacio´ n, a la educacio´ n y a organizarse para salvaguardar sus intereses. En el Tratado de Maastricht se establecio´ entre los 1. 2. 2. objetivos explı´citos de la UE, por primera vez, la consecucio´ n de un elevado nivel de proteccio´ n de los consumidores. El artı´culo 153 del Tratado de Amsterdam confirma, refuerza y desarrolla este objetivo. También es de importancia esencial para el ulterior desarrollo de la polı´tica de los consumidores que, en el futuro, a la hora de definir y ejecutar otras polı´ticas y acciones comunes de la UE, se tengan en cuenta las exigencias de la proteccio´ n de los consumidores. 1. 2. 3. Este refuerzo de los derechos de los consumidores y la consagracio´ n de la polı´tica de los consumidores como a´mbito de polı´tica especı´fica en el Tratado de Amsterdam fue también una de las exigencias que formulo´ el Comité de las Regiones en su Dictamen de 13 de junio de 1996 acerca de la «Comunicacio´ n de la Comisio´ n sobre las prioridades de la polı´tica de los consumidores 1996-1998» (CDR 221/96 fin) (). 1. 3. Objetivos Los objetivos del presente dictamen del Comité de las Regiones son los siguientes: — aportar una nueva contribucio´ n al refuerzo de la protec- cio´ n de los consumidores y de sus derechos en la Unio´ n Europea; — apoyar a la Unio´ n Europea en la aplicacio´ n del plan de accio´ n sobre polı´tica de los consumidores 1999-2001; — formular propuestas para mejorar la proteccio´ n de los consumidores; — poner de relieve la responsabilidad de los Estados miembros y de los entes regionales y locales en la proteccio´ n de los consumidores en Europa; — contribuir a establecer una cooperacio´ n activa en materia de polı´tica de los consumidores entre la Comisio´ n Europea, los Estados miembros, los entes regionales y locales, las organizaciones empresariales y las asociaciones de consumidores, ası´ como con los consumidores. 2. Contenido del plan de accio´ n sobre polı´tica de los consumidores 1999-2001 En el plan de accio´ n sobre polı´tica de los consumidores 1999-2001 la Comisio´ n Europea traza un marco de tareas cuyos objetivos son conceder una voz ma´s poderosa a los consumidores de toda la UE, garantizar un elevado nivel de salud y seguridad para los consumidores y el pleno respeto de los intereses econo´ micos de los consumidores de la Unio´ n Europea. Estos tres objetivos prioritarios permitira´n a la Unio´ n Europea emprender el camino hacia el nuevo milenio en el a´mbito de la polı´tica de los consumidores. (1) DO C 337 de 11. 11. 1996, p. 49. 2. 1. Una voz ma´s poderosa para los consumidores en toda la UE 2. 1. 1. La Comisio´ n Europea sostiene como punto de partida que los consumidores son responsables en cierta medida de la defensa de sus propios intereses; al mismo tiempo, la creciente complejidad de la situacio´ n y de la cada vez ma´s variada oferta de informacio´ n, debida no en poca medida al desarrollo de la sociedad de la informacio´ n, hacen necesario un apoyo eficaz y objetivo. Ello es va´lido, sobre todo, para determinados grupos de poblacio´ n. 2. 1. 2. Una representacio´ n eficaz de los intereses de los consumidores presupone la existencia de asociaciones eficien- tes de consumidores. Es necesario ofrecer asistencia financiera y técnica para que dichas asociaciones puedan responder de manera eficaz, pra´ctica e independiente a las exigencias de los consumidores en cuanto a informacio´ n, asesoramiento y representacio´ n de sus intereses. A este respecto, en el anexo 1 a su Comunicacio´ n, la Comisio´ n Europea propone medidas de formacio´ n y de formacio´ n continua destinadas a las asociacio- nes de consumidores como medidas complementarias a la oferta de formacio´ n actual. 2. 1. 3. La Comisio´ n Europea subraya la importancia del dia´logo como medio de garantizar que los intereses de los consumidores sean tenidos debidamente en cuenta frente a los intereses de otros actores sociales. Se trata no so´ lo del dia´logo entre los consumidores y las empresas, y entre la Comisio´ n Europea y los entes nacionales, regionales y locales, sino también del dia´logo entre la Comisio´ n Europea y terceros paı´ses y organismos internacionales. 2. 1. 4. Para potenciar la voz de los consumidores, adema´s de fomentar la consulta a las asociaciones de consumidores en la Comisio´ n Europea tiene el proceso decisorio europeo, previsto estimular el dia´logo sectorial entre los consumidores y las empresas con objeto de que, en la medida de lo posible, lleguen a acuerdos de autorregulacio´ n para resolver conflictos reales o potenciales. A fin de tener debidamente en cuenta los intereses de los consumidores, en el futuro se consultara´ al Comité de los Consumidores de la Comisio´ n Europea sobre la aplicacio´ n de la legislacio´ n, la formacio´ n y las campan˜ as de informacio´ n de la Unio´ n Europea. La Comisio´ n promovera´ el dia´logo entre empresas y consumidores mediante la asignacio´ n de recursos para la organizacio´ n de reuniones sectoriales (anuales) en el «nivel inferior», es decir, entre los consumidores y las empresas. 2. 1. 5. Se profundizara´ y ampliara´ el dia´logo entre la Comisio´ n Europea y los consumidores del mercado interior europeo mediante la creacio´ n de nuevos puntos de informa- cio´ n y asesoramiento para los consumidores europeos, las denominadas Euroventanillas. Las Euroventanillas realizara´n cada vez en mayor medida un trabajo de relaciones pu´ blicas, en cooperacio´ n con las asociaciones de consumidores. Para mejorar el flujo de informacio´ n entre todos los interesados y usuarios de estas instalaciones, la Comisio´ n Europea proyecta la creacio´ n de una red que conecte sus servicios y las Euroventanillas. C 57/76 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 29. 2. 2000 2. 1. 6. A juicio de la Comisio´ n Europea, es muy importante contribuir a la promocio´ n de la educacio´ n de los consumidores en los Estados miembros. La Unio´ n contribuira´, en cooperacio´ n con las autoridades nacionales, regionales y locales, a fomentar el intercambio de buenas pra´cticas sobre la integracio´ n de la educacio´ n de los consumidores en el sistema de ensen˜ anza. La Comisio´ n se centrara´ especialmente en el desarrollo de material dida´ctico, la formacio´ n de los profesores y la interaccio´ n entre las escuelas y su entorno local. 2. 2. Un elevado nivel de salud y seguridad para los consumidores en la UE 2. 2. 1. los tres pro´ ximos an˜ os una serie de prioridades: En este a´mbito la Comisio´ n Europea se ha fijado para — Formulacio´ n de polı´ticas sobre una base cientı´fica; — Productos ma´s seguros; — Servicios ma´s seguros; — Mejores medidas de aplicacio´ n, de supervisio´ n y de reac- cio´ n ante las emergencias. 2. 2. 2. En su plan de accio´ n, la Comisio´ n Europea se refiere a los riesgos crecientes que entran˜ a para la salud y seguridad de los consumidores la creciente complejidad de productos y servicios, y pone en evidencia la necesidad de un planteamiento ma´s coherente y objetivo de la formulacio´ n de polı´ticas, sobre la base de una evaluacio´ n cientı´fica e independiente del riesgo. A este respecto, la Comisio´ n considera de capital importancia determinar, evaluar ra´pidamente y responder adecuadamente a los peligros imprevistos para la salud y seguridad de los consumidores. Por ello, uno de los objetivos de la Comisio´ n es 2. 2. 3. consolidar el trabajo de los comités cientı´ficos existentes para mejorar su eficacia, lo que se pretende lograr, entre otras cosas, mediante la elaboracio´ n de directrices armonizadas sobre procedimientos y metodologı´as de los comités. En este sentido, la Comisio´ n proyecta examinar la introduccio´ n de métodos de valoracio´ n crı´tica mediante la utilizacio´ n de la «revisio´ n por los pares» y la cooperacio´ n de los comités cientı´ficos con los organismos nacionales correspondientes a través de una red. Adema´s, la Comisio´ n quiere determinar en qué manera puede mejorarse todo el proceso de gestio´ n del riesgo dentro de un planteamiento coherente del ana´lisis del riesgo en general. Se hace también referencia a la elaboracio´ n de directrices y a una amplia aplicacio´ n del principio de cautela a escala europea. 2. 2. 4. Dado que los riesgos para los consumidores no se detienen en las fronteras exteriores de la Unio´ n Europea, se pretende lograr un consenso internacional sobre el ana´lisis de los riesgos en el a´mbito de la seguridad de los alimentos y la introduccio´ n del principio de cautela. 2. 2. 5. En el a´mbito de la legislacio´ n alimentaria, en el plan de accio´ n se anuncia, adema´s de una Comunicacio´ n sobre medidas en a´mbitos que preocupan especialmente a los consumidores, etiquetado, higiene e inspeccio´ n, la elaboracio´ n de una propuesta de Directiva marco en materia de legislacio´ n alimentaria. También se prevén la simplificacio´ n y el endureci- miento de las directivas en materia de higiene veterinaria y de la Directiva sobre higiene de los alimentos. Otros de los objetivos que se mencionan en el marco de la reforma de la legislacio´ n vigente es el refuerzo de los principios de auto- control por parte de los operadores a lo largo de toda la cadena alimentaria, el control de los operadores por las autoridades nacionales y la realizacio´ n de auditorı´as por parte de la Comisio´ n sobre los controles nacionales. Junto al anuncio de un informe de la Comisio´ n 2. 2. 6. acerca de la aplicacio´ n de la Directiva sobre la seguridad general de los productos, que incluira´ propuestas de modificacio´ n de la Directiva, se hace mucho hincapié, entre otras cosas, en la mejora de la seguridad de los productos infantiles y de los artı´culos de puericultura en el marco de la elaboracio´ n de nuevas normas de productos o de la revisio´ n de las existentes. 2. 2. 7. Para mejorar la proteccio´ n de los consumidores en el sector servicios, esta´ previsto sopesar la necesidad de reforzar la seguridad de los servicios, ası´ como la responsabilidad de los proveedores de servicios. 2. 2. 8. Se mejorara´ y desarrollara´ el sistema de alerta ra´pida para advertir de la presencia de productos peligrosos para los consumidores. Se constituira´, adema´s, una red de expertos a los que se pueda recurrir en caso de emergencia. El objetivo de garantizar la seguridad de los alimentos se alcanzara´ también, en colaboracio´ n con la Oficina Alimentaria y Veterinaria (OAV), en Dublı´n, mediante la aplicacio´ n de un sistema de gestio´ n del riesgo y el establecimiento de controles sobre la totalidad de la cadena de produccio´ n de alimentos, incluidas verificaciones de los servicios de control. Adema´s, la Comisio´ n se refiere expresamente a la posibilidad de incoar procedimien- tos de infraccio´ n a fin de garantizar una aplicacio´ n efectiva de la legislacio´ n de la UE por parte de los Estados miembros. 2. 3. Pleno respeto a los intereses econo´micos de los consumidores de la Unio´n Europea 2. 3. 1. En este apartado la Comisio´ n Europea se refiere al marco normativo existente destinado a promover los intereses llevar a de los consumidores. Una de las tareas que debera´ cabo en los pro´ ximos an˜ os sera´ actualizar y cubrir las carencias reconocidas del marco existente. Adema´s, a juicio de la Comisio´ n, habra´ que velar por conseguir que la legislacio´ n funcione en la pra´ctica. Por ese motivo considera que otras de sus prioridades debe ser mejorar la cooperacio´ n administrativa. Por lo dema´s, la Comisio´ n Europea proyecta tomar medidas para mejorar la aplicacio´ n y transposicio´ n de la legislacio´ n en el derecho nacional. Asimismo, la Comisio´ n Europea sen˜ ala que es preciso encontrar un equilibrio adecuado entre los planteamientos reglamentarios y no reglamentarios (a´mbito de la «legislacio´ n blanda»). 29. 2. 2000 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas C 57/77 2. 3. 2. En el marco de la revisio´ n de las disposiciones vigentes, la Comisio´ n Europea tiene previsto, asimismo, pre- sentar propuestas para actualizar la legislacio´ n vigente en materia de crédito al consumo en relacio´ n con los métodos de venta y las pra´cticas actuales. La Comisio´ n también estudiara´ los diversos planteamientos que existen para combatir el endeudamiento excesivo y, si fuera necesario, elaborara´ una recomendacio´ n. Adema´s, se estudiara´ la posibilidad de introdu- cir mejoras en el marco normativo vigente para los intermedi- arios de seguros a fin de facilitar las actividades transfronterizas. Por otra parte, la Comisio´ n se propone emprender un estudio sobre la puesta en pra´ctica de las recomendaciones que impulso a la figuraban en su «Comunicacio´ n relativa al confianza de los clientes en los medios electro´ nicos de pago». Si los resultados del estudio no son satisfactorios, la Comisio´ n propondra´ una Directiva en este a´mbito. Por lo que respecta al euro, la Comisio´ n centrara´ 2. 3. 3. especialmente su trabajo en la supervisio´ n y aplicacio´ n de las tres Recomendaciones de la Comisio´ n existentes. A este respecto se examinara´n las disposiciones legales relativas a la doble indicacio´ n de los precios y a las medidas de defensa de los intereses de los consumidores en materia de dinero electro´ nico. 2. 3. 4. A la Comisio´ n también le gustarı´a aprovechar la oportunidad que ofrece el requisito de la transmisio´ n de informacio´ n para realizar un estudio completo de la legislacio´ n vigente. En el marco del plan de accio´ n debera´n presentarse los informes siguientes: Antes de finales de 1999: — Informe sobre las cla´usulas abusivas en los contratos celebrados con consumidores. — Informe sobre las posibilidades de establecer medios eficaces a fin de responder a las quejas de los consumidores. 2. 3. 5. La Comisio´ n cuenta entre sus tareas clave, en el marco de este plan de accio´ n, mejorar la aplicacio´ n de la legislacio´ n y la supervisio´ n de la transposicio´ n de la legislacio´ n de la UE. En lo que se refiere a la aplicacio´ n en la pra´ctica de la legislacio´ n, se facilitara´ y fomentara´ la cooperacio´ n administra- tiva en los Estados miembros, entre los Estados miembros y la Comisio´ n, ası´ como entre los Estados miembros y las asociacio- la nes de consumidores. Al mismo tiempo se fomentara´ coordinacio´ n de la vigilancia de la aplicacio´ n de la legislacio´ n por parte de los organismos nacionales. En el a´mbito del acceso de los consumidores a la 2. 3. 6. justicia, la Comisio´ n concedera´ prioridad a la aplicacio´ n pra´ctica de la Directiva relativa a las acciones de cesacio´ n. Adema´s, se apoyara´ la aplicacio´ n de las medidas y recomenda- ciones previstas en la Comunicacio´ n sobre la solucio´ n extraju- dicial de conflictos. La Comisio´ n también estudiara´ si se precisan medidas para facilitar que los consumidores empren- dan colectivamente acciones legales. 2. 3. 7. Finalmente, la Comisio´ n Europea se esforzara´ por hallar la mejor manera de garantizar que los intereses econo´ mi- cos y legales de los consumidores se tengan en cuenta en otras polı´ticas de la UE. En el plan de accio´ n sobre polı´tica de los consumidores se mencionan en primer lugar los servicios de interés general. En este a´mbito el objetivo consistira´ en garantizar un adecuado equilibrio entre la liberalizacio´ n del mercado y el deseo de los consumidores de tener posibilidades reales de elegir en lo que se refiere a la asequibilidad, la calidad del servicio y la transparencia de la oferta. Adema´s, la Comisio´ n seguira´ integrando las cuestiones relacionadas con los consu- midores en sus polı´ticas relativas a la Sociedad de la Informa- cio´ n, ya que, aunque ésta puede aportar grandes beneficios a los consumidores, crea también nuevas situaciones que pueden representar una amenaza para sus intereses, en particular la seguridad de los sistemas de pago y la distribucio´ n de las responsabilidades y las obligaciones. — Informe sobre la Directiva relativa a la publicidad compara- tiva y engan˜ osa. 3. Observaciones generales Antes de finales del an˜ o 2001: — Informe sobre la aplicacio´ n de la Directiva relativa a la venta a distancia. Sin plazo establecido: — Informe sobre la aplicacio´ n de la Directiva relativa a las acciones de cesacio´ n. 3. 1. El Comité de las Regiones toma nota con satisfaccio´ n de que la Comisio´ n Europea ha presentado su Comunicacio´ n relativa a un plan de accio´ n sobre polı´tica de los consumidores 1999-2001 sobre la base del Tratado de Amsterdam, en la que describe las futuras medidas y acciones en materia de polı´tica de los consumidores a la luz de lo dispuesto en el Tratado de Amsterdam y explica en qué sectores pretende centrar sus esfuerzos durante los pro´ ximos tres an˜ os. Adema´s de analizar la legislacio´ n vigente, la Comisio´ n formula- ra´ propuestas para subsanar las carencias del marco reglamen- tario vigente en la actualidad. Estas propuestas se centrara´n previsiblemente en los problemas que plantean los «productos milagrosos», las afirmaciones engan˜ osas relativas a la salud y la venta piramidal. A juicio del Comité de las Regiones, el objetivo 3. 2. especı´fico de proteccio´ n de los consumidores en la Unio´ n Europea que se establece en el artı´culo 153 del Tratado de Amsterdam constituye un complemento necesario del merca- do interior europeo. También desde esta perspectiva, el Comité de las Regiones acoge muy favorablemente la presentacio´ n de este plan de accio´ n por parte de la Comisio´ n. C 57/78 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 29. 2. 2000 3. 3. El Comité de las Regiones considera que el plan de accio´ n sobre polı´tica de los consumidores 1999-2001 de la Comisio´ n es un instrumento fundamental para seguir desarrollando la proteccio´ n de los consumidores a escala europea. Pone de relieve, adema´s, el alcance general del plan de accio´ n y sen˜ ala que su aplicacio´ n llevara´ a concretar las medidas consideradas y, sobre todo, a evaluar cuidadosamente la necesidad de que la Unio´ n Europea adopte decisiones legislativas antes de actuar. 3. 4. El Comité de las Regiones respalda el enfoque propu- esto por la Comisio´ n Europea de reforzar la polı´tica de los consumidores en el nivel europeo, ası´ como las prioridades establecidas, es decir, el fortalecimiento de la posicio´ n de los consumidores en la Unio´ n Europea, la consecucio´ n de un alto nivel en las normas de proteccio´ n de la salud y seguridad de los consumidores y una defensa incondicional de los intereses econo´ micos de los consumidores. No obstante, recuerda que, de conformidad con el artı´culo 153 del Tratado de Amsterdam, la Unio´ n Europea debe limitarse a prestar una contribucio´ n. 3. 5. El Comité de las Regiones sen˜ ala que la polı´tica comunitaria de proteccio´ n de los consumidores no debe guiarse por consideraciones defensivas, sino que debe abordar los problemas existentes con espı´ritu constructivo y de coope- racio´ n después de examinar en profundidad los asuntos y fomentar una participacio´ n activa de los consumidores europe- os en este proceso. 3. 6. Sin embargo, el Comité de las Regiones subraya también que la polı´tica de los consumidores de la UE debe ser coherente con los principios de subsidiariedad y de proporcionalidad, de conformidad con el artı´culo 5 del Tratado de Amsterdam. En particular, en lo que respecta a la intencio´ n de la Comisio´ n Europea de involucrarse ma´s en la aplicacio´ n de las disposiciones, el Comité de las Regiones recuerda que debe respetarse el principio de subsidiariedad. Asimismo, sen˜ ala que la aplicacio´ n de la legislacio´ n de la Unio´ n Europea es competencia de los Estados miembros y, en algunos casos, de las regiones. Pese a que a los consumidores compete cierto grado de 3. 7. responsabilidad en la defensa de sus intereses, a juicio del Comité, deben contar con la proteccio´ n de las autoridades y con el apoyo de las asociaciones de consumidores, sobre todo en lo que atan˜ e al establecimiento de un mercado eficiente con la liberalizacio´ n de las prestaciones de los servicios de interés general y en el a´mbito de la salud y de la valoracio´ n de la ingente cantidad de informacio´ n disponible, transmitida principalmente por los nuevos medios. Debe considerarse fundamental y fomentarse el derecho de los ciudadanos de la Unio´ n Europea a la informacio´ n, a la educacio´ n y a organizarse, como condicio´ n previa al ejercicio de sus derechos. Con todo, el Comité de las Regiones sen˜ ala que, habida cuenta de la evolucio´ n econo´ mica y social de la Unio´ n Europea (por ejemplo, el problema del envejecimiento de la poblacio´ n ()), las autoridades y asociaciones de consumidores deben velar (1) Véase el doc. CDR 388/97 fin — DO C 251 de 10. 8. 1998, p. 36 — Dictamen relativo al Informe de la Comisio´ n Europea sobre la situacio´ n demogra´fica en la Unio´ n Europea 1997. por los intereses de grupos de personas que, debido a desventajas materiales o personales, no pueden asumir plena- mente su propia responsabilidad como consumidores y por ello requieren un apoyo especial. 3. 8. El Comité de las Regiones valora muy favorablemente que la Comisio´ n Europea subraye la importancia de que existan asociaciones de consumidores competentes y eficaces y tenga previsto fomentar estas organizaciones. Esto tiene una relevan- cia especial no so´ lo para los consumidores, sino también para la polı´tica de los consumidores a escala local, regional, nacional y europea. Las asociaciones de consumidores deben ser capaces de canalizar y evaluar la creciente masa de informacio´ n para asesorar eficazmente al consumidor y, por otro lado, representar pragma´ticamente los intereses de los consumidores en el proceso decisorio en el nivel polı´tico. 3. 9. Por ese motivo, conviene también que se entable un dia´logo razonable y en pie de igualdad entre los consumidores y las empresas. A este respecto, el Comité de las Regiones acoge con satisfaccio´ n la intencio´ n de la Comisio´ n Europea de fomentar un dia´logo sectorial y perio´ dico a fin de que se elaboren en lo posible acuerdos de autorregulacio´ n. El enfoque que deja traslucir esta medida, intervenir lo menos posible con actos legislativos, puede contribuir a aliviar la carga de los o´ rganos legislativos, pero, sobre todo, a aumentar el sentido de la responsabilidad de las partes interesadas en los niveles local y regional. No obstante, el Comité de las Regiones subraya expresamente que este enfoque no puede imponerse a expensas de los consumidores y que, en definitiva, debe mantenerse la posibilidad de adoptar medidas legislativas en defensa del consumidor. 3. 10. El Comité de las Regiones valora muy favorablemente también las prioridades mencionadas por la Comisio´ n Europea: consultar sistema´ticamente a los consumidores y estimular una mayor coordinacio´ n del dia´logo sectorial, ası´ como la planeada creacio´ n de redes para poner en comu´ n los conocimientos técnicos en materia de polı´tica de los consumi- dores. A juicio del Comité de las Regiones, a esta red, que con los medios de comunicacio´ n modernos podrı´a funcionar con costes relativamente bajos, deberı´an pertenecer no so´ lo las Euroventanillas, sino también los entes regionales y locales y las asociaciones de consumidores existentes. En aras de la mayor transparencia posible, aspecto de importancia funda- mental para la aceptacio´ n de la Unio´ n Europea por los ciudadanos y para su confianza en el mercado interior, el CDR valora también favorablemente la propuesta de recopilar, codificar y publicar la legislacio´ n nacional y comunitaria sobre consumidores vigente en la actualidad. En particular, el Comité acoge con satisfaccio´ n la 3. 11. intencio´ n expresada por la Comisio´ n Europea de tener ma´s en cuenta los intereses econo´ micos de los consumidores, también en otros a´mbitos polı´ticos. A juicio del Comité de las Regiones, ello debe permitir una mayor coordinacio´ n entre las dema´s polı´ticas de la Unio´ n Europea y la proteccio´ n de los consumi- dores. 29. 2. 2000 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas C 57/79 4. Observaciones especı´ficas 4. 1. El Comité de las Regiones sen˜ ala que una mayor atencio´ n a los intereses de los consumidores reforzara´ de manera esencial la aceptacio´ n de la Unio´ n Europea por parte de los ciudadanos. El rechazo de los ciudadanos se hace ma´s patente en aquellos a´mbitos en los que no se aplican (o no se aplican suficientemente) las medidas esperadas de la Unio´ n Europea como, por ejemplo, en materia de sanidad o en el sector alimentario. La polı´tica comunitaria de los consumidores tiene una enorme importancia estratégica para aproximar a los ciudadanos a la Unio´ n Europea. 4. 2. Debido a la ra´pida adaptacio´ n por parte de los jo´ venes y los nin˜ os a los modernos medios de comunicacio´ n, el Comité de las Regiones considera particularmente importante brindar educacio´ n a estos grupos especı´ficos, pero también a los consumidores crı´ticos y conscientes, sobre todo, de su propia responsabilidad; esta tarea deberı´a ser asumida también por los centros educativos. Hoy en dı´a los jo´ venes se desenvuelven en el mercado interior con mucha ma´s soltura que hace algunos an˜ os. En este sentido, la inclusio´ n de la dimensio´ n europea de la defensa de los consumidores en los objetivos educativos parece una propuesta consecuente. Por ello, el Comité de las Regiones toma nota con satisfaccio´ n de la oferta de la Comisio´ n Europea de aportar una contribucio´ n en este a´mbito, siempre que se tenga en cuenta el respeto del principio de subsidiariedad. 4. 3. El Comité de las Regiones valora favorablemente el propo´ sito de la Comisio´ n Europea de recurrir en el futuro, a la hora de elaborar medidas y decisiones, a procedimientos contrastados cientı´ficamente de ana´lisis y evaluacio´ n de ries- gos. El caso de la EEB y la profunda pérdida de confianza entre los consumidores europeos consiguiente ha mostrado abiertamente la necesidad de un procedimiento de estas caracterı´sticas a escala europea. En el futuro debera´ garantizarse que so´ lo se comercialicen alimentos seguros, sanos y apropi- ados para el consumo humano. 4. 4. Para garantizar la seguridad de los alimentos es necesa- rio cubrir eficaz y globalmente toda la cadena de la produccio´ n alimentaria desde la produccio´ n hasta la venta a los consumi- dores finales. Se insta tanto a los Estados miembros como a los entes regionales y locales a que perfeccionen al ma´ximo las actividades de control y se coordinen en mayor medida entre ellos, con el apoyo de la Comisio´ n Europea. A este respecto, se invita a la Comisio´ n Europea a que concluya lo ma´s ra´pido posible la elaboracio´ n y presentacio´ n de una directiva marco para el conjunto de la legislacio´ n sobre productos alimentarios, en la que se sancionen los principios fundamentales de la legislacio´ n alimentaria comunitaria y se definan claramente los deberes de los interesados. 4. 5. El Comité de las Regiones acoge favorablemente el propo´ sito de la Comisio´ n de presentar una Comunicacio´ n sobre medidas en a´mbitos que preocupan especialmente a los consumidores, como etiquetado, higiene e inspeccio´ n. En este sentido se insta a la Comisio´ n a que extienda sustancialmente la obligacio´ n del etiquetado de los productos alimentarios para que los consumidores reciban una informacio´ n completa sobre el contenido, componentes y origen de todos los alimentos, especialmente en el caso de los productos alimentarios que contengan organismos genéticamente modificados o que se hayan elaborado a partir de organismos genéticamente modifi- cados o con la ayuda de éstos. El Comité de las Regiones insiste en que un completo etiquetado de los productos alimentarios redundara´ también en interés de los consumidores que padez- can algu´ n tipo de alergia. So´ lo la completa informacio´ n sobre el contenido y componentes permitira´ a este grupo de consumidores elegir los productos alimentarios que no presen- ten riesgo alguno. 4. 6. Es también necesario que el principio de cautela se convierta en una nocio´ n primordial de la Comisio´ n Europea, los Estados miembros y los entes regionales y locales. El Comité de las Regiones insta a la Comisio´ n Europea a que concrete este principio para su aplicacio´ n en la pra´ctica y formule orientaciones claras y eficaces para la aplicacio´ n del principio de cautela. El Comité de las Regiones sen˜ ala que la aplicacio´ n 4. 7. proporcional y conforme de la legislacio´ n comunitaria en los Estados miembros es necesaria para el funcionamiento del mercado interior europeo y la confianza del consumidor, y debe verificarse. La evaluacio´ n del rendimiento de las instancias de control y de las autoridades competentes, también mediante el recurso a las técnicas de auditorı´a, es un medio apropiado para determinar si, en el a´mbito del control de los productos alimentarios, las medidas de vigilancia necesarias se aplican en el mercado interior de manera eficiente y de forma uniforme. Ello contribuira´ a una aplicacio´ n homogénea de la legislacio´ n comunitaria. A este respecto, el Comité destaca, sin embargo, que la tarea de la vigilancia de los productos alimentarios es y debe seguir siendo competencia de los Estados miembros y de los entes regionales y locales. 4. 8. El Comité de las Regiones apoya a la Comisio´ n Europea en su propo´ sito de encomendar a las organizaciones de normalizacio´ n europeas la elaboracio´ n de nuevas normas de productos o de revisar las normas existentes, sobre todo en los a´mbitos de la seguridad de los productos infantiles y artı´culos de puericultura. Los consumidores europeos deberı´an, no obstante, participar de manera adecuada en los procedimientos de normalizacio´ n pendientes. 4. 9. El Comité de las Regiones acoge con satisfaccio´ n la intencio´ n de la Comisio´ n Europea de mejorar y desarrollar el sistema de alerta ra´pida en caso de productos que constituyan un peligro para la salud de los consumidores. A fin de que las autoridades competentes de los Estados miembros, en particular en el sector de los alimentos, sean capaces de reaccionar con rapidez y eficacia, se considera imprescindible limitar las notificaciones de alerta a los casos que representen una amenaza grave para la salud y comunicar a las autoridades competentes de los Estados miembros también cualquier dato u´ til acerca de los canales de distribucio´ n de los productos peligrosos que les permitan intervenir con amplitud y eficacia. Debe establecerse una distincio´ n clara entre las comunicacio- nes cuyo u´ nico propo´ sito es dar una informacio´ n general y las notificaciones de alerta. C 57/80 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 29. 2. 2000 4. 10. El Comité de las Regiones reconoce que los compro- misos asumidos por las empresas a tı´tulo voluntario o los acuerdos voluntarios entre las asociaciones de consumidores y las empresas constituyen un complemento encomiable o una alternativa a los preceptos legales. Sin embargo, el objetivo de este tipo de compromisos o de acuerdos asumidos a tı´tulo voluntario debe ser conseguir un elevado nivel de proteccio´ n de los consumidores. Adema´s, para que sean eficaces es muy importante la aplicacio´ n reglamentaria y el control de estos instrumentos. El Comité de las Regiones celebra expresamente la 4. 11. intencio´ n de la Comisio´ n Europea de actualizar las disposicio- nes vigentes sobre el crédito al consumo y de adaptarlas a la situacio´ n y a las modalidades de comercializacio´ n actuales. 4. 12. Existe un interés particular en que los consumidores europeos puedan participar sin restricciones en las posibilida- des que ofrece la comunicacio´ n electro´ nica y el comercio electro´ nico en proceso de desarrollo. Esto no so´ lo supone una mayor evolucio´ n en el a´mbito técnico, sino que también exige una mayor adaptacio´ n del marco legislativo. El Comité de las Regiones sen˜ ala expresamente que las condiciones marco que deberı´an garantizar la proteccio´ n de los consumidores en la sociedad de la informacio´ n so´ lo pueden establecerse de forma razonable en el nivel europeo o en el plano mundial. 4. 13. El debate actual sobre la propuesta de Directiva relativa a la comercializacio´ n a distancia de servicios financie- ros destinados a los consumidores demuestra que los Estados miembros siguen coincidiendo mayoritariamente en que el punto de partida de las deliberaciones deben constituirlo las disposiciones de la Directiva marco sobre la comercializacio´ n a distancia. También hay consenso en que, teniendo en cuenta la situacio´ n actual de la armonizacio´ n del derecho civil, no es justificable la plena armonizacio´ n en el marco de la Directiva mencionada. El Comité de las Regiones respalda la postura de que, por el contrario, hay que dar prioridad al establecimiento de normas mı´nimas, ya que éstas permiten a los Estados miembros garantizar un elevado nivel de proteccio´ n. El Comité de las Regiones acoge favorablemente la 4. 14. intencio´ n de la Comisio´ n Europea de estudiar si es necesario y razonable facilitar que los consumidores emprendan colectiva- mente acciones legales. No obstante, sen˜ ala que en algunos Estados miembros existen objeciones de fondo sobre la ampliacio´ n de los derechos de queja de las asociaciones de consumidores, ya que se considera que todos los consumidores pueden ejercer sin trabas su derecho individual. 5. Conclusiones a favor de que en el futuro se preste una mayor atencio´ n, también desde la perspectiva de la proteccio´ n de los consumi- dores, a la gran utilizacio´ n de medicamentos, sobre todo antibio´ ticos, y a la higiene en la crı´a de ganado y, por ende, en la produccio´ n de alimentos de origen animal. 5. 2. El Comité de las Regiones insta a la Comisio´ n Europea a que represente expresamente los intereses de los consumidores europeos en lo tocante a la salud, la seguridad y los aspectos econo´ micos también en los foros internacionales correspon- dientes, ası´ como en el marco de las negociaciones comerciales internacionales. 5. 3. El Comité de las Regiones sen˜ ala, adema´s, la necesidad de avanzar en la equiparacio´ n de la legislacio´ n europea de proteccio´ n de los consumidores sobre la base de normas mı´nimas. De este modo, los Estados miembros seguira´n teniendo la posibilidad de ir ma´s alla´ del nivel de proteccio´ n mı´nimo a escala nacional, de ser necesario, y de conformidad con el Tratado, y de tener debidamente en cuenta las particula- ridades nacionales en las medidas de aplicacio´ n. 5. 4. El Comité de las Regiones es consciente de que los consumidores europeos esta´n cada vez ma´s interesados en disponer de informacio´ n sobre el origen y la composicio´ n de los productos que se encuentran en el comercio. Por consiguiente, se insta a la Comisio´ n a que extienda sustancial- mente la obligacio´ n del etiquetado de los productos alimenta- rios en aras de la proteccio´ n del consumidor. Por otra parte, el Comité verı´a con buenos ojos que se simplificara también la legislacio´ n sobre la indicacio´ n del origen regional de los productos. Teniendo en cuenta la creciente globalizacio´ n de los 5. 5. mercados, los consumidores deben ser protegidos de las infracciones cometidas por los agentes comerciales que operan a escala internacional. Por ello, la Comunidad deberı´a aumentar sus esfuerzos también en aquellos a´mbitos que se refieren a la proteccio´ n de los consumidores en los mercados globalizados. 5. 6. El Comité de las Regiones acoge con satisfaccio´ n que la Comisio´ n Europea considere como objetivo propio el fortalecimiento de la defensa de los intereses de los consumido- res tanto a escala europea como internacional. El Comité de las Regiones insta a la Comisio´ n Europea a que, también en el marco del proceso de ampliacio´ n, otorgue a la proteccio´ n de los consumidores la importancia que merece y a que apoye a los Estados candidatos para que desarrollen sus propios sistemas de proteccio´ n de los consumidores en el nivel nacional. En opinio´ n del Comité de las Regiones, para ello es imprescindible el desarrollo de una cooperacio´ n transnacional duradera entre las organizaciones regionales de consumidores de los Estados miembros y de los candidatos a la futura adhesio´ n. Los consumidores europeos juzgara´n la polı´tica de los 5. 1. consumidores de la Unio´ n Europea, sobre todo, por sus logros para que en la Unio´ n Europea se comercialicen exclusivamente alimentos sanos e irreprochables, ası´ como productos y artı´culos seguros. Por ello, el Comité de las Regiones insta a que esto se convierta en una de las prioridades principales del trabajo para los pro´ ximos tres an˜ os. Asimismo, se pronuncia El Comité de las Regiones se pronuncia a favor de 5. 7. realizar esfuerzos para codificar las disposiciones legales contenidas en las directivas sobre proteccio´ n de los consumi- dores. Es razonable, por ejemplo, armonizar los diferentes derechos de rescisio´ n y los plazos, unificar las definiciones de consumidor y de empresa y elaborar una formulacio´ n general para la cla´usula del derecho internacional privado. 29. 2. 2000 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas C 57/81 5. 8. El Comité de las Regiones considera que debe darse prioridad a la cualificacio´ n y la creacio´ n de redes entre las actuales asociaciones de consumidores en los niveles local, regional y nacional por encima de la creacio´ n de nuevas Euroventanillas, ya que aquéllas constituyen los puntos de contacto ma´s importantes con los consumidores normales. El Comité de las Regiones celebra el proyecto de 5. 9. recopilar sistema´ticamente, codificar y publicar la legislacio´ n nacional, regional y comunitaria vigente sobre consumidores. Asimismo, propone incluir también en una base de datos de estas caracterı´sticas los compromisos asumidos por las empresas a tı´tulo voluntario. 5. 10. El Comité de las Regiones pide a la Comisio´ n Europea que le informe con cierta regularidad sobre la aplicacio´ n del plan de accio´ n y los progresos alcanzados. Bruselas, 18 de noviembre de 1999. El Presidente del Comité de las Regiones Manfred DAMMEYER Dictamen del Comité de las Regiones sobre la «Preparacio´ n de la aplicacio´ n del Protocolo de Kioto» (2000/C 57/13) EL COMITE´ DE LAS REGIONES, vista la Comunicacio´ n de la Comisio´ n al Consejo y al Parlamento Europeo del 19 de mayo de 1999 — «Preparacio´ n de la aplicacio´ n del Protocolo de Kioto» — COM(1999) 230 final; vista la decisio´ n de la Comisio´ n, de 28 de mayo de 1999, de consultarle sobre este asunto de conformidad con el primer pa´rrafo del artı´culo 265 del Tratado constitutivo de la Comunidad Europea; vista la decisio´ n de la Mesa de 2 de junio de 1999, en la que se encomienda la preparacio´ n del dictamen a la Comisio´ n 4 (Comisio´ n de Ordenacio´ n del Territorio, Polı´tica Urbana, Energı´a y Medio Ambiente); visto el Protocolo relativo a la reduccio´ n de las emisiones de gases de efecto invernadero aprobado en Kioto en la III Conferencia de las Partes signatarias del Convenio Marco de las Naciones Unidas sobre el cambio clima´tico (III CP) celebrada entre los dı´as 1 y 12 de diciembre de 1997; vista la Comunicacio´ n de la Comisio´ n al Consejo y al Parlamento Europeo «Consolidar la integracio´ n medioambiental en la polı´tica energética comunitaria» — COM(1998) 571 final; visto el Dictamen del Comité de las Regiones de 18 de septiembre de 1997 sobre el tema «Cambio clima´tico y energı´a» (CDR 104/97 fin) (); visto el Dictamen del Comité de las Regiones de 16 de julio de 1998 sobre la «Comunicacio´ n de la Comisio´ n — Energı´a para el futuro: fuentes de energı´a renovables — Libro Blanco para una Estrategia y un Plan de Accio´ n Comunitarios» — COM(97) 599 final (CDR 57/98 fin) (); visto el Dictamen del Comité de las Regiones de 19 de noviembre de 1998 sobre la «Comunicacio´ n de la Comisio´ n sobre el medio ambiente y el empleo (Hacia una Europa sostenible)» (CDR 75/98 fin) (); (1) DO C 379 de 15. 12. 1997, p. 11. (2) DO C 315 de 13. 10. 1998, p. 5. (3) DO C 51 de 22. 2. 1999, p. 41


title: Advies van het Comité van de Regio's over de "Mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement - Voorbereiding van de uitvoering van het Protocol van Kyoto"

eurovoc_concepts:
air quality
environmental protection
greenhouse gas
pollution control measures

formats: html pdf print

text: 29. 2. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 57/81 5. 8. Opleiding en koppeling van de bestaande nationale, regionale en lokale consumentenorganisaties hebben voorrang op de oprichting van nog meer Euro-infocentra. Deze organisa- ties vormen namelijk de belangrijkste contactpunten voor de gewone consument. 5. 9. Het Comité schaart zich achter het streven om het Europese, nationale en regionale consumentenrecht te structu- reren, te bundelen en te publiceren. Het stelt voor, ook vrijwillige verplichtingen van ondernemingen in een dergelijke databank op te nemen. 5. 10. Ten slotte wordt de Commissie verzocht om het Comité met passende regelmaat over de uitvoering van het actieplan en de daarbij bereikte resultaten te berichten. Brussel, 18 november 1999. De voorzitter van het Comité van de Regio’s Manfred DAMMEYER Advies van het Comité van de Regio’s over de „Mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement — Voorbereiding van de uitvoering van het Protocol van Kyoto” (2000/C 57/13) HET COMITE´ VAN DE REGIO’S, gezien de Mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over de „Voorbereiding van de uitvoering van het Protocol van Kyoto” van 19 mei 1999 (COM(1999) 230 def. ); gezien het besluit van de Commissie van 28 mei 1999 om het Comité op grond van artikel 265, eerste alinea, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap te raadplegen; gezien het besluit van het Bureau van 2 juni 1999 om commissie 4 („Ruimtelijke ordening, stadsbeleid, energie, milieu”) te belasten met de voorbereiding van een advies over dit onderwerp; gezien het Protocol betreffende de reductie van broeikasgasemissies, zoals in het verlengde van het VN-Raamverdrag inzake klimaatverandering goedgekeurd tijdens de Derde Conferentie der Partijen in Kyoto (1-10 december 1997); gezien de Mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over „Een krachtiger integratie van het milieu binnen het energiebeleid van de Gemeenschap” (COM(1998) 571 def. ); gezien het eerder op 18 september 1997 door het Comité van de Regio’s uitgebrachte advies „Klimaatveranderingen en energie” (CDR 104/97 fin ()); gezien het eerder op 16 juli 1998 door het Comité van de Regio’s uitgebrachte advies „Energie voor de toekomst: duurzame energiebronnen — Witboek voor een communautaire strategie en actieplan” (COM(97) 599 def. ) (CDR 57/98 fin ()); gezien het eerder op 19 november 1998 door het Comité van de Regio’s uitgebrachte advies „Mededeling van de Commissie over milieu en werkgelegenheid: bouwen aan een duurzaam Europa” (COM(97) 592 def. ) (CDR 75/98 fin ()); (1) PB C 379 van 15. 12. 1997, blz. 11. (2) PB C 315 van 13. 10. 1998, blz. 5. (3) PB C 51 van 22. 2. 1999, blz. 41. C 57/82 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 29. 2. 2000 gezien het eerder op 19 november 1998 door het Comité van de Regio’s uitgebrachte advies „Mededeling van de Commissie inzake de uitbreiding van de Gemeenschap en het milieu: een strategie met het oog op de toetreding van de kandidaat-lidstaten in Midden- en Oost-Europa” (COM(1998) 294 def. ) (CDR 267/98 fin ()); gezien het eerder op 11 maart 1999 door het Comité van de Regio’s uitgebrachte advies „Vervoer en CO2 — De uitwerking van een gemeenschappelijke benadering” (COM(1998) 204 def. ) (CDR 230/98 fin ()); gezien het ontwerpadvies (CDR 295/99 rev. 1), dat op 7 oktober 1999 met algemene stemmen door commissie 4 is goedgekeurd (rapporteur: Penttilä, FIN, PES), heeft tijdens zijn 31e zitting van 17 en 18 november 1999 (vergadering van 18 november) het volgende advies uitgebracht, dat met algemene stemmen is goedgekeurd. 1. Inleiding 1. 1. Op 19 mei 1999 heeft de Commissie een voor de Raad en het Europees Parlement bestemde Mededeling over de voorbereiding van de uitvoering van het Protocol van Kyoto gepubliceerd. 1. 2. In deze Mededeling spreekt de Commissie haar be- zorgdheid uit over de inwerkingtreding van het Protocol van Kyoto. Het is zaak dat dit Protocol door zoveel mogelijk Partijen wordt geratificeerd. De EU zou het voortouw dienen te nemen bij de uitvoering van de in het Protocol aangegane verplichtingen. Naar de mening van de Commissie bestaat ter vermin- 1. 3. dering van de uitstoot behoefte aan krachtiger initiatieven, beleidsbeslissingen en maatregelen, zowel per lidstaat als in onderling overleg tot stand te komen resp. op EU-niveau. De Commissie vindt dat de verantwoordelijkheid voor 1. 4. het actief terugdringen van de uitstoot in de eerste plaats berust bij de lidstaten, die meer vaart dienen te zetten achter hun besluitvorming, zodat er een begin kan worden gemaakt met de uitvoering van de maatregelen. 1. 5. Volgens de Commissie kunnen maatregelen op EU- niveau een aanvulling vormen op de nationale initiatieven. Op de Top van Helsinki (1999) zouden reeds afspraken kunnen worden gemaakt over de integratie van milieu-aspecten (met name op het gebied van broeikasgassen) in alle andere centrale beleidsgebieden. De Commissie wil dat er snel besluiten worden genomen inzake energieheffingen en de voorstellen op het gebied van energie en vervoer. 1. 6. De Commissie vertrouwt erop dat de uitstoot van broeikasgassen kan worden teruggedrongen via milieuconve- nanten die met het bedrijfsleven worden gesloten, en roept de bedrijfsorganisaties op om nog dit jaar te laten blijken of zij hierin geïnteresseerd zijn. De Commissie hecht belang aan bewakings- en verifica- 1. 7. tiesystemen bij het vaststellen van de richting waarin de uitstoot zich beweegt, en van de effecten die de maatregelen hebben, zowel op nationaal als op internationaal niveau. (1) PB C 51 van 22. 2. 1999, blz. 33. (2) PB C 198 van 14. 7. 1999, blz. 3. 1. 8. De in het verdrag van Kyoto voorziene mechanismen die de Partijen een zekere mate van vrijheid garanderen („flexibele mechanismen”), dienen nader te worden uitgewerkt. Wat de handel in emissierechten betreft moet er een breed opgezette raadpleging van belanghebbenden worden georgani- seerd. Als uitgangspunt zou, aldus het voorstel van de Commis- sie, een Groenboek kunnen dienen. 1. 9. De Commissie stelt voor, de EIB en de EBWO te laten onderzoeken welke mogelijkheden er zijn voor de financiering van op emissiereductie gerichte investeringen en technologie- overdracht. Daarbij zou kunnen worden gedacht aan speciale kredieten. Ook de mogelijkheid van het koppelen van officiële ontwikkelingshulp aan projecten die gericht zijn op emissiere- ductie, vraagt volgens de Commissie om nadere studie en om de actieve participatie van de ontwikkelingslanden. 1. 10. Uit de Mededeling van de Commissie blijkt dat het uitbreidingsproces kan bijdragen tot gunstiger voorwaarden voor emissiereductie in de kandidaat-landen. 1. 11. Op de in 1998 te Buenos Aires gehouden Conferentie (COP4) lag het accent niet alleen op de in het Protocol van Kyoto overeengekomen maatregelen per land, maar ook op de evaluatie van de daarin genoemde flexibele mechanismen en de verdere ontwikkeling daarvan. 1. 12. Om te bereiken dat de uitstoot in de onderontwikkel- de en landen in ontwikkeling wordt teruggedrongen en de opnamepunten van kooldioxide bewaard blijven, staan de verdragsluitende staten naast de eigen maatregelen o. a. de volgende flexibele mechanismen ter beschikking: handel in emissierechten (ET), gezamenlijke uitvoering (JI) en mechanis- men voor schone ontwikkeling (CDM). De regels voor de toepassing hiervan werden voorbereid en besproken tijdens de Conferentie der Partijen in 1999 te Bonn (COP5), terwijl besluiten dienaangaande worden genomen tijdens de COP6 in 2000 te Den Haag. 2. Algemene opmerkingen 2. 1. Het CvdR acht de Mededeling over de uitvoering van het Protocol van Kyoto een belangrijk document en de erin voorgestelde maatregelen dringend noodzakelijk. 2. 2. Het CvdR gaat ervan uit dat de gevolgen van het broeikaseffect voor het leven op aarde en de bestaansvoorwaar- den van de mens, vooral op de lange termijn, algemeen worden onderkend. Door het voortdurend warmer worden van de dampkring overal op aarde en het smelten van de ijskappen 29. 2. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 57/83 stijgt de zeespiegel. Ook binnen de EU zal men terdege rekening moeten houden met onvoorziene veranderingen in bepaalde gebieden. De risico’s die deze klimaatverandering met zich mee brengt, zoals plotselinge meteorologische ver- schijnselen die zich plaatselijk voordoen, en als gevolg daarvan rampen van nog grotere omvang, kunnen naast menselijk leed ook ernstige economische schade opleveren. 2. 3. Naar de mening van de Commissie en o. g. v. de EMB-rapporten heeft de EU moeite om de in 1997 tijdens de VN-conferentie te Kyoto voor de periode 2008-2012 overeengekomen emissiereductie van 8 % te halen. In plaats van een daling vertoont de uitstoot sinds 1994 een stijging. Op dit moment is de verwachting dat de uitstoot van broeikasgassen tot het jaar 2010 zal toenemen met 6 % (bij ongewijzigd beleid). Volgens sommige schattingen zouden de industrielanden hun uitstoot met 30 à 35 % moeten verminderen, wil men voorkomen dat de gemiddelde tempera- tuur van de aardbol tegen het jaar 2100 met meer dan 1,5° C is gestegen. Kan de EU de bepalingen van het Verdrag van Kyoto 2. 4. niet nakomen, dan zal dit het vertrouwen ondermijnen in haar over het algemeen zo vooruitstrevende, baanbrekende en ambitieuze beleidslijnen op het gebied van klimaat. De moeite die de EU heeft om een begin te maken met maatregelen, gericht op vermindering van de eigen uitstoot, is een ernstig probleem dat zijn weerslag heeft op de betrekkingen met zowel de niet Annex I landen als de andere verdragsluitende staten. 2. 5. Uitstoot van broeikasgassen doet zich voor op vrijwel alle gebieden waar economische bedrijvigheid plaatsvindt, zoals in de energiesector, het verkeer, de industrie, particuliere huishoudens en de landbouw. Vooral de energieproductie op basis van fossiele brandstoffen, en in het bijzonder het verkeer zijn er debet aan dat de uitstoot van broeikasgassen toeneemt. 2. 6. Met name de sterk toenemende intensivering van het personen- en goederenvervoer is een bedreiging voor de reductiedoelstellingen in de EU, ook al zou men erin slagen om dank zij speciale convenanten met de auto-industrie de uitstoot per auto te verminderen. In de periode 1985-1996 is het energieverbruik in de vervoerssector gestegen met 40 % en de verwachting is dat hier tegen het jaar 2010 nog eens een stijging van 30 % bovenop komt. 2. 7. Daarentegen wordt in een EMB-rapport uit 1999 over de toestand van het milieu voorspeld dat de uitstoot van CO2 door de industrie in de periode 1990-2010 zal afnemen met 15 %. De verwachting is dat de uitstoot door huishoudens en de dienstensector de komende jaren nauwelijks zal veranderen. Ook bij de productie van elektriciteit en warmte zal het niveau van 1990 in ieder geval tot het jaar 2010 constant kunnen blijven. 2. 8. Tekenend voor de situatie in de kandidaat-lidstaten en andere dicht bij de EU gelegen landen op weg naar een vrijemarkteconomie, is dat daar de uitstoot door de energie- intensieve industrie afneemt en tegelijkertijd het vervoer een groter aandeel van de uitstoot voor zijn rekening neemt. Van de kandidaat-lidstaten heeft het merendeel het Protocol van Kyoto ondertekend. Deze landen, de overige nabuurlanden van de EU op weg naar een vrijemarkteconomie en de andere niet Annex I landen die het Protocol van Kyoto hebben ondertekend, kennen ieder hun eigen problematiek als het gaat om emissiereductie, en hebben daartoe de steun van de EU nodig. 2. 9. Aan de eis van reductie van broeikasgasemissies valt naar de mening van het CvdR niet gemakkelijk te voldoen. Daarom dienen de betrokken partijen opnieuw duidelijk te worden geïdentificeerd. Om het proces van klimaatverandering af te remmen en de bepalingen van het Protocol van Kyoto na te komen, zijn er op EU-, nationaal en lokaal niveau vergaande besluiten en maatregelen nodig die op ecologisch, economisch en sociaal verantwoorde wijze een duurzame ontwikkeling waarborgen. Besluitvorming en beïnvloedingsproces dienen zich dicht bij de burger af te spelen. 2. 10. Terugdringing van de uitstoot van broeikasgassen is een veelomvattend en globaal maatschappelijk vraagstuk. Het is meer dan alleen een kwestie van een op duurzame ontwikkeling gericht milieubeleid of van energie- en verkeers- beleid. Overeenkomstig het Verdrag van Amsterdam dient het door de EU als geheel en de lidstaten afzonderlijk gevoerde beleid op het gebied van landbouw, werkgelegenheid, sociale zaken en structuurfondsen te worden geïntegreerd in het energie- en milieubeleid en diverse onderzoeks- en financie- ringsprogramma’s. 3. Bijzondere opmerkingen In het Protocol van Kyoto worden energieproductie, 3. 1. industrie, verkeer en landbouw aangemerkt als de belangrijkste actiegebieden. De Commissie heeft besloten om hieraan nog particuliere huishoudens en de dienstensector toe te voegen. Onder „dienstensector” vallen ook allerlei openbare diensten (zoals kinderopvang, scholen, sociale en gezondheidszorg), die voornamelijk op lokaal en regionaal niveau worden verleend. Het begrip is echter zeer ruim. Het dekt de meest verschillende activiteiten — kleinschalige en grootschalige — en er is een groot aantal mensen bij betrokken: van een één- of tweemanskapperszaakje tot een multinationaal ontwerpbureau en van taxichauffeur tot hotel. Qua hoeveelheid uitstoot, emissiebronnen, economi- 3. 2. sche en technische mogelijkheden om uitstoot terug te dringen en tijdsbestek waarbinnen maatregelen effect sorteren, verschilt de situatie per streek en per gemeente. Niettemin is er op plaatselijk niveau over het algemeen een keur van instrumenten voorhanden. 3. 3. Gemeenten en regio’s zijn dikwijls verantwoordelijk voor de productie en distributie van energie, landgebruik en ruimtelijke ordening, planning van verkeersroutes en aanleg van wegen, openbaar vervoer, zuivering van afvalwater en afvalbehandeling. 3. 4. In tal van EU-lidstaten zijn het ook de lokale en regionale overheden die de taak hebben, nationale milieuwet- geving in praktijk te brengen en officieel belast zijn met milieubescherming op plaatselijk niveau. Zo zijn het plaatselij- ke bestuurders die exploitanten op grond van de wet emissie- vergunningen verlenen, controle en toezicht uitoefenen op de emissies en zich tevens naar vermogen bezighouden met voorlichtingsactiviteiten. C 57/84 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 29. 2. 2000 3. 5. Milieuproblemen dienen opgelost te worden op de plaats waar deze zich voordoen. De plaatselijke overheid heeft de meeste expertise in huis en is de instantie die vaak, dicht bij de burger, een beslissende rol speelt bij de samenleving rakende kwesties op het gebied van broeikasgassen. Het effect dat maatregelen sorteren, is ook vaak direct of indirect zichtbaar op plaatselijk niveau, hetgeen voor acceptatie in brede kring zorgt. 3. 6. De diverse instrumenten ter bestrijding van klimaatve- randering hebben tal van positieve langere-termijngevolgen voor de burgers. Als plaatselijk de kwaliteit van de lucht verbetert, bijvoorbeeld in regio’s met druk verkeer, industriere- gio’s of dichtbevolkte stedelijke regio’s, heeft dit een positief effect op de gezondheid, de kwaliteit van het bestaan en het welzijn van de bewoners. 3. 7. Minder uitstoot van broeikasgassen die de ozon in de bovenste luchtlagen vernietigen, leidt er bijvoorbeeld toe dat de productiviteit in land- en bosbouw toeneemt en er minder zonnestraling voor doordringt tot het aardoppervlak. ultraviolette schadelijke de mens 3. 8. Daarnaast kunnen op emissiereductie gerichte maatre- gelen economisch gezien gunstig uitpakken voor de burgers, bijv. wanneer een traditioneel systeem van energieproductie- en distributie op efficiëntere leest wordt geschoeid, het aandeel warmtekrachtkoppeling wordt verdubbeld, een verdubbeling wordt bereikt van energie-efficiency, energiebesparing en gebruik van vernieuwbare energiebronnen, en ecologische projecten worden gestimuleerd. Bij het in gebruik nemen van hernieuwbare energiebronnen is een centrale rol weggelegd voor bedrijven die op commerciële basis energie produceren. Reeds nu leveren tal van bedrijven, onder andere om redenen van imagoverbetering, energie op basis van hernieuwbare grondstoffen. Naarmate de energiemarkt verder liberaliseert, kunnen ook consumenten gaan eisen dat energie wordt geproduceerd in overeenstemming met het beginsel van duurzame ontwikkeling. 3. 9. Prioritair is in dit verband de terugdringing van de nog steeds toenemende CO2-emissies van het wegverkeer en met name de toepassing van het met de Europese organisatie van autofabrikanten gesloten milieuconvenant (ACEA). Inmiddels zijn zuinige technologieën ontwikkeld, maar daarvoor is wel betere brandstof nodig dan waarvan in Richtlijn 98/79/EG wordt gesproken. Met ontzwavelde brandstoffen kunnen auto- fabrikanten dan nieuwe zuinige motoren, bijvoorbeeld otto- motoren met directe benzine-injectie, op de markt brengen. Door ontwikkeling en productie van nieuwe milieu- 3. 10. en energietechnologie ter bestrijding van klimaatverandering en door bevordering van vernieuwbare energiebronnen en onderzoek hiernaar ontstaat ook nieuwe werkgelegenheid en verbetert het concurrentievermogen van het bedrijfsleven. De windenergie-sector in Denemarken is hier een goed voorbeeld van. 3. 11. Als instanties die diensten verlenen aan de eigen burgers, zijn plaatselijke overheden zelf ook belangrijke ener- gieverbruikers en uitvoerders van projecten waarbij invloed kan worden uitgeoefend op de hoeveelheid uitstoot. Het verwarmen, koelen en verlichten van gebouwen, de zorg voor de gemeentelijke technische infrastructuur (straatverlichting, watervoorziening, afvalbehandeling e. d. ) — bij dit alles wordt veel energie verbruikt. Wat betreft het energieverbruik in gemeentelijke gebouwen is men er bijvoorbeeld op basis van energie-audits in geslaagd om via regulateurs en aanpassingen van de functioneringstijd een aanzienlijke daling te bewerkstel- ligen. Ook dank zij nieuwe lampen en methoden bij de verlichting van wegen en straten wordt energie bespaard. Tevens is men erin geslaagd om de hoeveelheid stroom die wordt gebruikt bij het pompen van schoon water en afvalwater, terug te dringen m. b. v. frequentie-omzetters. 3. 12. Het CvdR is zich ervan bewust dat bepaalde verstrek- kende, op emissiereductie gerichte besluiten ook negatieve structurele effecten kunnen hebben voor gemeenten en regio’s en voor de bestaansvoorwaarden ter plaatse. Om de negatieve effecten voor de economie zoveel mogelijk te beperken en ervoor te zorgen dat de maatregelen instemming vinden, dienen zowel op nationaal niveau als voor de EU in haar geheel steunmechanismen te worden ontwikkeld. 3. 13. Doordat er op internationaal niveau overleg moet worden gevoerd over aanvullende maatregelen in het kader van de in het Protocol van Kyoto genoemde flexibele mechanis- men, is er niet zo snel een begin gemaakt met beleidsbeslissin- gen op nationaal en EU-niveau noch met praktische maatrege- len. Zo hebben de EU-lidstaten en andere Annex I landen — op een enkele uitzondering na — nog niets in praktijk gebracht en nog geen eigen ervaringen opgedaan op het gebied van handel in emissierechten. Voordat hiermee een aanvang kan worden gemaakt, zijn er betrouwbare statistieken, bewaking- sinstrumenten en nationale proefprojecten nodig. 3. 14. Het gebruik van de in het Protokol van Kyoto genoemde mechanismen — handel in emissierechten, geza- menlijke uitvoering en mechanismen voor schone ontwikke- ling — kan internationaal bijdragen aan een kostenefficiënte klimaatbescherming. Daarom moet er zo snel mogelijk duide- lijkheid komen over de regels voor de internationale handel in emissierechten; hierbij moet ook het bedrijfsleven worden betrokken. Verder dienen voorstellen voor een „early crediting system” uitgewerkt te worden. Hiermee kunnen al vo´ o´ r de Kyoto-begrotingsperiode 2008-2012 klimaatprojecten in het kader van de mechanismen voor schone ontwikkeling worden uitgevoerd. 3. 15. Zowel in de lidstaten als bij de EU en haar financie- ringsinstellingen is ruimschoots expertise voorhanden, waar- mee de kandidaat-lidstaten en de andere LMOE geholpen kunnen worden om in het kader van bijv. gemeenschappelijke uitvoering emissiereductie te verwezenlijken. 3. 16. Ook de lokale en regionale overheden in de EU hebben rechtstreekse contacten met de plaatselijke autoriteiten in de kandidaat-lidstaten en andere naburige landen. Knowhow op het gebied van inventarisering en bewaking van emissies alsmede concrete ervaringen met reductiemethoden kunnen worden overgedragen naar deze landen, en wel zodanig dat hiermee tevens een bijdrage wordt geleverd aan het terugdringen van broeikasgasemissies. 29. 2. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 57/85 3. 17. In tal van lidstaten beschikken de plaatselijke overhe- den zelf al over de nodige kennis en instrumenten op het gebied van emissiebewaking, zoals statistieken en programma’s voor emissieberekening (op basis van de aanbevelingen van de IPCC). Gedacht kan worden aan het verzamelen en verspreiden van voorbeelden en ervaringen op het gebied van geslaagde bewakingsmethoden en concrete instrumenten voor emissiere- ductie, bijvoorbeeld d. m. v. best practice-prijsvragen, zowel binnen de EU als in naburige regio’s. 3. 18. De nauw met de problematiek van de ontwikkelings- landen verbonden CDM-projecten zijn tevens te gebruiken voor het versterken van opnamepunten voor kooldioxide, bijvoorbeeld via bebossing. 3. 19. Er zijn diverse sturende instrumenten om terugdrin- ging van broeikasgasemissies af te dwingen. Normstelling (uitstoot per eenheid en energieverbruik per eenheid, emissie- quota resp. -vergunningen), prijsmechanismen (belastingen, heffingen, handel in emissierechten) en vrijwillige afspraken met de daarbij horende economische steunmechanismen (bijv. ter bevordering van vernieuwbare energiebronnen en warm- tekrachtkoppeling) — dit zijn allemaal geschikte en noodzake- lijke middelen ter bereiking van het gestelde doel. Invoering van energie- en milieuheffingen in de 3. 20. lidstaten is een van de belangrijkste middelen om het ook in brede kring aangehangen beginsel van „de vervuiler betaalt” in praktijk te brengen. Het is in beginsel en algemeen gesproken begrijpelijk 3. 21. dat wordt gevraagd om een kosteneffectief emissiereductiebe- leid, maar in de praktijk levert dit problemen op. Vaak is niet duidelijk of hier met kosteneffectiviteit de eigen bedrijfsrentabi- liteit van een particulier ondernemer wordt bedoeld dan wel het algemene maatschappelijke nut, en om welke termijn het gaat. Het zou aanbeveling verdienen, de externe kosten van de maatregelen en de verkregen besparingen te internaliseren in emissie reducerende investeringen. 3. 22. Het blijft moeilijk om een schatting te maken van alle kosten en maatschappelijke voordelen (besparingen) die voortvloeien uit een verminderde uitstoot van broeikasgassen. Wij kennen nog niet eens alle gevolgen, laat staan dat wij een financiële afweging kunnen maken. 3. 23. In het Vijfde Kaderprogramma O&TO van de EU wordt onder andere veel aandacht geschonken aan klimaatk- westies. Bij de uitvoering van het programma dient ook het standpunt van de lokale en regionale overheden naar voren te komen. 3. 24. Waar het gaat om de terugverdientijd van investerin- gen die nodig zijn om emissiereductie te bereiken, stelt elke exploitant zijn eigen eisen. Bijvoorbeeld voor investeringen in energiecentrales waarbij de basisinfrastructuur in het geding is, mag geëist worden dat deze lang is: maar liefst 10 à 20 jaar. Op het gebied van energieverbruik daarentegen zal een kleine tot middelgrote of industriële onderneming willen dat de terugverdientijd van haar energiebesparende investeringen kort is, niet meer dan 2 à 4 jaar. Maar de energiecapaciteit en -hoeveelheid die al dan niet opgebouwd wordt, is even groot. Wat hun economische planning betreft verkeert de op lange termijn denkende en kapitaalkrachtige uitvoerder van projec- ten waarbij betrekkelijk weinig risico wordt gelopen, in een wel heel andere situatie dan degene die naar verhouding meer economisch risico loopt. De vrijwillige convenanten tussen de verschillende 3. 25. betrokken partijen, incl. de daarbij horende economische steunpakketten, zijn geschikte middelen om tot emissiereductie te komen. Zo is het met de Europese auto-industrie overeenge- komen programma ter reductie van CO2-emissie een veelbelo- vend initiatief. Dergelijke overeenkomsten functioneren wel- licht het allerbest als er relatief weinig, maar wel krachtige actoren in het geding zijn. Ze kunnen op nationaal niveau worden afgesloten of voor de gehele EU. Op het gebied van energiebesparing bestaat er in 3. 26. enkele lidstaten de mogelijkheid van convenanten tussen bijvoorbeeld gemeentelijke en nationale overheden. Wat afval- verwerking betreft, zijn er in verschillende lidstaten tal van voorbeelden te noemen van goed functionerende vrijwillige overeenkomsten. De bekendste zijn waarschijnlijk het systeem van statiegeld voor te recycleren flessen en aluminiumblikjes op basis van afspraken met brouwerijen en producenten van frisdranken, het inzamelen van autobanden in samenwerking met de importeurs en fabrikanten ervan en het inzamelen van oud papier en verpakkingsmateriaal en ook van glas. 3. 27. Om het consumptiepatroon van individuele gebru- ikers te beïnvloeden, moeten deze voortdurend kennis aange- reikt krijgen en bewust worden gemaakt, bijv. in de vorm van voorlichtingscampagnes, cursussen en adviezen. Er is behoefte aan meer opleidingen op diverse niveaus. Energiecentrales, verenigingen, onderwijsinstellingen en overheden kunnen goed werk verrichten door verschillende doelgroepen van advies te dienen. Het onderwijs dat kinderen op kleuterleeftijd ontvangen, zal ook op de lange termijn zijn vruchten afwerpen. Dit is een belangrijk element bij het wereldwijd afremmen van het broeikaseffect. Het is absoluut noodzakelijk dat in het algemeen 3. 28. meer bekendheid wordt gegeven aan klimaatverandering en dat energiezaken en milieukwesties, zowel op plaatselijk niveau en dat van de nationale besluitvorming als in EU-verband, worden geïntegreerd. Altener, het programma ter bevordering van hernieuwbare energiebronnen, alsmede de via het SAVE II-programma gesubsidieerde lokale en regionale ener- giebureaus zijn geschikte kanalen voor het verspreiden van informatie gebleken. Bij het inventariseren van broeikasgasemissies en het 3. 29. volgen van de ontwikkelingen op basis van de IPCC- aanbevelingen is het beslist noodzakelijk, na te gaan hoe elke lidstaat zich kwijt van zijn eigen aandeel in de totale lastenverdeling. Emissiebewaking dient ook een lokale en regionale dimensie te krijgen en opgesplitst te worden per actiegebied. Op basis van gegevens over de actuele situatie en de veranderingen die zich voordoen, kunnen maatregelen worden genomen die zijn toegesneden op de behoefte en op specifieke objecten. 3. 30. De op basis van vrijwilligheid door steden en regio’s gelanceerde campagnes voor klimaatbescherming, zoals de campagne Cities for Climate Protection van de ICLEI, en de verschillende lokale programma’s voor duurzame ontwikkeling (LA21) in tal van Europese landen bieden goede mogelijkheden voor concrete klimaatbeschermende maatregelen en voor dicht bij de burger op lokaal en regionaal niveau plaatsvindende besluitvorming waarbij duurzame ontwikkeling een integrerend onderdeel is. Om goede praktijken op plaatselijk niveau te verzamelen en deze onder de aandacht te brengen, kan men bijvoorbeeld gebruik maken van wedstrijden. C 57/86 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 29. 2. 2000 4. Conclusies Het CvdR is van mening dat er maatregelen op 4. 1. nationaal en EU-niveau nodig zijn om uitvoering van het Protocol van Kyoto en de daarin vervatte doelstelling van 8 % emissiereductie mogelijk te maken. 4. 2. Met het oog op het proces van integratie van de verschillende beleidslijnen die raakvlakken hebben met mi- lieukwesties en het klimaat, dringt het CvdR er bij de Europese Raad op aan, tijdens de Top in Helsinki eind dit jaar voortgang te boeken op dit terrein en concrete besluiten te nemen ter vermindering van de uitstoot van broeikasgassen. 4. 3. Naar de mening van het CvdR is het beslist noodzake- lijk dat er in verband met de geweldige uitdaging waarvoor wij ons bij het terugdringen van de uitstoot gesteld zien, veel verschillende lokale actoren worden betrokken bij het uitstip- pelen van nationale klimaatsstrategieën. Het CvdR is van mening dat de lokale en regionale 4. 4. overheden en gemeenten zowel op de korte als de lange duur grote mogelijkheden hebben om invloed uit te oefenen in kwesties op het gebied van broeikasgassen, en dat deze in de meeste landen met elkaar samenvallen. De lokale en regionale overheden dienen daarom als eigen belanghebbende partij in aanmerking te worden genomen bij het uitstippelen van klimaatstrategieën op nationaal en EU-niveau. De Europese Unie heeft zich ten doel gesteld, het 4. 5. percentage hernieuwbare energiebronnen te verdubbelen (12 % in 2010), de warmtekrachtkoppeling eveneens te ver- dubbelen, de energie-efficiency op te voeren en ook het gebruik van aardgas aanzienlijk op te voeren. Naar de mening van het CvdR dient er met spoed te worden overgegaan tot uitvoering van deze maatregelen. Bovendien dient de EU te streven naar opvoering van het percentage voertuigen dat op alternatieve brandstoffen rijdt, zoals waterstofgas, biogas, ethanol en methylester op basis van koolzaad. 4. 6. Het CvdR staat achter het voorstel van de Commissie om tijdig, vo´ o´ r het verstrijken van de gestelde termijn (2008), te beginnen met nationale experimenten op het gebied van de in emissierechten. Tegelijkertijd wenst het CvdR te handel benadrukken dat maatregelen ter bescherming van het klimaat primair in elk land zelf moeten worden doorgevoerd, zulks in overeenstemming met de bepalingen uit het Protocol van Kyoto. 4. 7. Wat betreft de in het Protocol van Kyoto genoemde flexibele mechanismen hecht het CvdR belang aan de mogelijk- Brussel, 18 november 1999. heid van een beleid waarin ontwikkelingshulp en reductie van broeikasgasemissies geïntegreerd zijn. In dit verband mag echter de humanitaire rol van de officiële ontwikkelingshulp niet ondergesneeuwd raken. 4. 8. Naar de mening van het CvdR vormen de twee in het Protocol genoemde flexibele mechanismen die internationaal worden verwezenlijkt — gezamenlijke uitvoering (JI) en het mechanisme voor schone ontwikkeling (CDM) — een goede aanvulling op de in eigen land door de verdragsluitende staten te nemen maatregelen. Zij dienen op natuurlijke wijze te worden geïntegreerd in de op emissiereductie gerichte samen- werking met de kandidaat-lidstaten, landen op weg naar een vrijemarkteconomie en andere niet Annex I landen, alsmede in de opzet van een plaatselijk bestuur in die landen. Naar de mening van het CvdR zouden de lidstaten snel 4. 9. overeenstemming dienen te bereiken over een minimum niveau van energieheffingen. 4. 10. Het CvdR is van mening dat de structurele problemen waarmee de lokale en regionale overheden naar aanleiding van de reductie van broeikasgasemissies worden geconfronteerd, gecompenseerd dienen te worden door middel van financiering op EU- en nationaal niveau. 4. 11. In het kader van de reductie van broeikasgasemissies is er behoefte aan meer middelen voor onderzoek en meer onderwijsinvesteringen, teneinde een alomvattende kosten- batenanalyse te kunnen uitvoeren en de maatschappelijke gevolgen te kunnen inschatten. In het Vijfde Kaderprogramma voor O&TO dient rekening te worden gehouden met het standpunt van de lokale en regionale overheden. Naar de mening van het CvdR dient het systeem van 4. 12. convenanten met de lokale en regionale overheden, gericht op vermindering van de uitstoot van broeikasgassen, te worden bevorderd. Het Comité dringt er bij de EU en de lidstaten op aan om hiertoe een dialoog aan te gaan en steun te geven aan de regio’s in hun streven om het klimaat in de wereld te beschermen. 4. 13. Zowel op EU- als op nationaal niveau dient men gerichte steun te geven aan vrijwilligers, campagnes, program- ma’s en wedstrijden die bijdragen tot verwezenlijking van de reductiedoelstellingen. 4. 14. Ter vermindering van de uitstoot van broeikasgassen door het verkeer dienen er ook middelen beschikbaar te worden gesteld voor het ontwikkelen van vormen van vervoer die afgestemd zijn op plaatselijke behoeften, zoals railvervoer, openbaar vervoer en niet-gemotoriseerd vervoer. De voorzitter van het Comité van de Regio’s Manfred DAMMEYER


title: SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2144/99 van Hiltrud Breyer (Verts/ALE) aan de Commissie. Gebrek aan controle op het vervoer van slachtpaarden.

eurovoc_concepts:
Germany
Italy
animal welfare
application of EU law
equidae
transport of animals

text: 18. 7. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 203 E/107 Investeringen in de schapenteelt kunnen in principe ook worden gefinancierd op grond van Verordening (EG) nr. 950/97 van 20 mei 1997 betreffende de verbetering van de doeltreffendheid van de landbouw- structuur (1), mits de voorwaarden inzake investeringssteun vervuld zijn. Op dezelfde manier kunnen ook andere structurele steunmaatregelen worden overwogen in het kader van regionale programma(cid:146)s uit hoofde van doelstelling 1 of doelstelling 5b. Deze investeringssteun wordt gehandhaafd in de nieuwe Verordening (EG) nr. 1257/1999 van 17 mei 1999 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Oriºntatie- en Garantiefonds (EOGFL) en tot wijziging en intrekking van bepaalde verordeningen (2). Voor wol bestaat er geen specifieke subsidieregeling. Aangezien wol geen landbouwproduct is als bedoeld in Bijlage I (ex Bijlage II) bij het EG-Verdrag, kan in het kader van het EOGFL geen steun worden verleend aan wolproducenten. Richtlijn 93/119/EG van de Raad van 21 december 1993 inzake de bescherming van dieren bij het slachten of doden (3) bevat een aantal bepalingen die terzake als gemeenschappelijke minimumnormen dienen. Het koosjer slachten van schapen en geiten in een abattoir is legaal in de zin van de Richtlijn, gelet op de in artikel 5, lid 2, bepaalde afwijking van het bedwelmingsvoorschrift. De Commissie zal in het licht van de door het geachte parlementslid verstrekte informatie onderzoeken of een verbod op ritueel slachten op het grondgebied van een lidstaat in de gegeven omstandigheden overeenstemt met de algemene regels van het EG-Verdrag. De Commissie is het ermee eens dat verschillen in nationale wetgeving betreffende het toestaan van ritueel slachten van dieren aanleiding kunnen geven tot concurrentievervalsing. Dit dient echter in een ruimere context te worden beoordeeld, waarin rekening wordt gehouden met complexe factoren. De Commissie is er momenteel niet van overtuigd dat het goed zou zijn op dit vlak communautaire regels vast te stellen. (1) (2) (3) PB L 142 van 2. 6. 1997. PB L 160 van 26. 6. 1999. PB L 340 van 31. 12. 1993. (2000/C 203 E/135) SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1991/99 van Mogens Camre (UEN) aan de Commissie (9 november 1999) Betreft: Vervoer van paarden Op 11 oktober 1999 zond de Duitse zender ZDF een programma uit over het vervoer van levende paarden uit de Oostzeelanden naar Italiº. Het programma was geproduceerd door Manfred Karremann. Het vervoer per vrachtauto duurt honderd uur en de dieren bevinden zich in omstandigheden die strijdig zijn met alle beginselen van ethiek ten aanzien van dieren. Is de Commissie van deze transporten op de hoogte en is zij bereid tot actie wegens overtreding van de EU-voorschriften inzake dierenvervoer? (2000/C 203 E/136) SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2144/99 van Hiltrud Breyer (Verts/ALE) aan de Commissie (18 november 1999) Betreft: Gebrek aan controle op het vervoer van slachtpaarden In de laatste tijd zijn op de televisie vele schokkende documentaires te zien geweest over het lijden van slachtpaarden die van Oost-Europa naar Italiº worden vervoerd. Dit lijden zou tenminste kunnen worden beperkt wanneer aan de grensovergangen in Duitsland en Italiº adequaat zou worden gecontroleerd. In de meeste gevallen zijn de vrachtwagens die de dieren vervoeren al meer dan 24 uur onderweg. Bovendien worden reeds bestaande richtlijnen over het vervoer van dieren in enkele lidstaten niet nageleefd. C 203 E/108 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen NL 18. 7. 2000 Kan de Commissie ervoor zorgen dat de controle-instanties het verdere vervoer van paarden alleen 1. toestaan wanneer deze uitgeladen, gevoederd en gedrenkt zijn en 24 uur hebben mogen rusten? Is de Commissie niet ook van mening dat de zorgeloosheid en nalatigheid van de Italiaanse 2. grensambtenaren in Gorizia volstrekt onaanvaardbaar is? 3. Wanneer neemt de Commissie haar verantwoordelijkheid ten aanzien van de controle op reeds bestaande richtlijnen serieus en zal zij het aantal inspecteurs van het Bureau voor levensmiddelen en diergeneeskunde tot twaalf (thans slechts een) verhogen, zoals de Landbouwraad in juni 1995 heeft verlangd? Gecombineerd antwoord van de heer Byrne namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-1991/99 en P-2144/99 (22 december 1999) De Commissie is op de hoogte van de door de Duitse televisie aangekaarte problemen in verband met het welzijn van dieren. Uit de verslagen van haar veterinaire inspectie en de klachten van verschillende dierenbeschermingsorganisaties blijkt ook dat op dit gebied problemen blijven bestaan. Wanneer dieren aankomen aan een grens van de Gemeenschap in een toestand die verder vervoer duidelijk onmogelijk maakt, is het echter de betrokken lidstaat die verplicht is de nodige actie te ondernemen ter bescherming van het welzijn van de dieren in kwestie door hun de nodige verzorging en aandacht te bieden met een voldoende rusttijd. Wat de activiteiten van de Commissie betreft, zijn verscheidene veterinaire inspectiebezoeken uitgevoerd in Gorizia en Prosecco waar de paarden normaliter het grondgebied van de Gemeenschap binnenkomen. Naar aanleiding van de bezoeken zijn gedetailleerde aanbevelingen aan de Italiaanse autoriteiten gedaan en er zijn enige verbeteringen geconstateerd. Jammer genoeg blijkt uit recente klachten en de door de Duitse televisie getoonde beelden dat deze verbeteringen geen blijvend karakter hebben gehad. De Commissie is nog steeds bezig met de werving van inspectiepersoneel en een aantal nieuwe functionarissen heeft specifieke verantwoordelijkheden voor het toezicht op de tenuitvoerlegging van de in de lidstaten van toepassing zijnde wetgeving inzake het welzijn van dieren. De Commissie is zich bewust van het toenemend belang dat consumenten aan het welzijn van dieren hechten en zal er blijven voor zorgen dat aan het welzijn van dieren de nodige aandacht wordt besteed. De Commissie bestudeert de kwestie en zal niet aarzelen om de in artikel 226 (ex artikel 169) van het EG- Verdrag bedoelde procedure in te stellen, mocht dit nodig blijken. De Commissie is van mening dat de meest effectieve manier om een ruime verbetering van de normen voor het welzijn van dieren te bewerkstelligen het streven naar een internationale consensus over deze kwestie is. Daarom zal de Commissie in de onderhandelingsronde van de Wereldhandelsorganisatie trachten ervoor te zorgen dat de kwestie van het welzijn van dieren op multilaterale basis wordt behandeld. (2000/C 203 E/137) SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1994/99 van Paul R(cid:252)big (PPE-DE) aan de Commissie (9 november 1999) Betreft: Verplichte prijsetikettering op Internet De interne handel via Internet is in Oostenrijk gebonden aan de wet prijsetikettering en de richtlijn prijsaanduiding, die vermelding van brutoprijzen verplicht stellen. Zodra handelaars via Internet in verschillende landen verkopen, doen zich twee vragen voor, namelijk of de brutoprijs dient te worden vermeld (in dat geval gelden verschillende BTW-tarieven) of de nettoprijs, en in welke valuta deze moet worden aangegeven