title: Verordening (EG) nr. 2443/1999 van de Commissie van 18 november 1999 tot vaststelling van forfaitaire invoerwaarden voor de bepaling van de invoerprijzen van bepaalde soorten groenten en fruit

eurovoc_concepts:
agri-monetary policy
citrus fruit
fruit vegetable
grape
import price
pip fruit

text: 19. 11. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 298/1 I (Besluiten waarvan de publicatie voorwaarde is voor de toepassing) VERORDENING (EG) Nr. 2443/1999 VAN DE COMMISSIE van 18 november 1999 tot vaststelling van forfaitaire invoerwaarden voor de bepaling van de invoerprĳzen van bepaalde soorten groenten en fruit DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeen- schap, (2) vermeld, de forfaitaire waarden bĳ invoer uit derde landen vaststelt. Op grond van de bovenvermelde criteria moeten de forfaitaire invoerwaarden worden vastgesteld op de in de bĳlage bĳ deze verordening vermelde niveaus, Gelet op Verordening (EG) nr. 3223/94 van de Commissie van 21 december 1994 houdende uitvoeringsbepalingen van de invoerregeling voor groenten en fruit (1), laatstelĳk gewĳzigd bĳ Verordening (EG) nr. 1498/98 (2), en met name op artikel 4, lid 1, Overwegende hetgeen volgt: (1) In Verordening (EG) nr. 3223/94 zĳn op grond van de multilaterale handelsbesprekingen in het kader van de Uruguayronde de criteria vastgesteld aan de hand waarvan de Commissie voor de producten en de perioden die in de bĳlage bĳ die verordening zĳn HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 De in artikel 4 van Verordening (EG) nr. 3223/94 bedoelde forfaitaire invoerwaarden worden vastgesteld zoals aangegeven in de bĳlage bĳ deze verordening. in de tabel Deze verordening treedt in werking op 19 november 1999. Artikel 2 Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselĳk in elke lidstaat. Gedaan te Brussel, 18 november 1999. Voor de Commissie Franz FISCHLER Lid van de Commissie (1) PB L 337 van 24. 12. 1994, blz. 66. (2) PB L 198 van 15. 7. 1998, blz. 4. L 298/2 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 19. 11. 1999 bĳ de verordening van de Commissie van 18 november 1999 tot vaststelling van forfaitaire invoerwaarden voor de bepaling van de invoerprĳzen van bepaalde soorten groenten en fruit BĲLAGE GN-code Code derde landen (1) (in EUR/100 kg) Forfaitaire invoerwaarde 0702 00 00 0707 00 05 0709 90 70 0805 20 10 0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90 0805 30 10 0806 10 10 0808 10 20, 0808 10 50, 0808 10 90 0808 20 50 052 204 999 052 628 999 052 204 999 204 999 052 999 052 528 600 999 052 400 508 999 060 388 400 404 800 804 999 052 064 400 720 999 101,8 35,4 68,6 104,3 134,8 119,6 89,1 102,4 95,8 59,0 59,0 51,8 51,8 47,5 77,3 68,2 64,3 152,0 317,7 325,5 265,1 34,7 70,4 87,7 72,1 149,2 22,6 72,8 126,3 65,7 71,0 80,6 85,9 (1) Landennomenclatuur vastgesteld bĳ Verordening (EG) nr. 2645/98 van de Commissie (PB L 335 van 10. 12. 1998, blz. 22). De code „999” staat voor „andere oorsprong”


title: 1999/820/CE: Decisione della Commissione, del 18 novembre 1999, che sospende il riconoscimento di stabilimenti in Slovenia che producono carni fresche, prodotti a base di carne e carni di selvaggina [notificata con il numero C(1999) 3816] (Testo rilevante ai fini del SEE)

eurovoc_concepts:
Slovenia
fresh meat
game meat
meat product
trade restriction
veterinary inspection

formats: html pdf print

text: 11. 12. 1999 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee L 318/31 DECISIONE DELLA COMMISSIONE del 18 novembre 1999 che sospende il riconoscimento di stabilimenti in Slovenia che producono carni fresche, prodotti a base di carne e carni di selvaggina [notificata con il numero C(1999) 3816] (Testo rilevante ai fini del SEE) (1999/820/CE) LA COMMISSIONE DELLE COMUNITÀ EUROPEE, visto il trattato che istituisce la Comunità europea, vista la direttiva 72/462/CEE del Consiglio, del 12 dicembre 1972, relativa a problemi sanitari e di polizia sanitaria all'im- portazione di animali delle specie bovina, suina, ovina e caprina, di carni fresche o di prodotti a base di carne, in provenienza dai paesi terzi (1), modificata da ultimo dalla diret- in particolare l'articolo 5, tiva 97/79/CE (2), vista la direttiva 97/78/CE del Consiglio, del 18 dicembre 1997, che fissa i principi relativi all'organizzazione dei controlli veterinari per i prodotti che provengono dai paesi terzi e che sono introdotti nella Comunità (3), in particolare l'articolo 22, considerando quanto segue: (1) (2) (3) (4) (5) a norma dell'articolo 5 della direttiva 72/462/CEE e dell'articolo 22 della direttiva 97/78/CE, la Commissione adotta una decisione di sospensione del riconoscimento di taluni stabilimenti se, nel corso di ispezioni effettuate in loco da esperti veterinari degli Stati membri o della Commissione, si riscontrano fatti gravi a carico di stabi- limenti riconosciuti; l'Ufficio alimentare e veterinario della Commissione europea ha condotto in Slovenia una missione relativa a controlli in stabilimenti per le carni fresche, stabilimenti per i prodotti a base di carne e stabilimenti per le carni di selvaggina; nel corso di tali controlli, sono stati riscontrati fatti gravi a carico degli stabilimenti riconosciuti che producono carni fresche, prodotti a base di carne e carni di selvag- gina; al fine di evitare rischi per la salute dei consumatori, è necessario avviare iniziative che prevedano il divieto delle importazioni di carni fresche, di prodotti a base di carne e di carni di selvaggina provenienti dalla Slovenia; in tale contesto, deve essere stabilito un termine per l'adozione, da parte delle autorità slovene, di misure adeguate intese ad eliminare quanto prima le carenze constatate; l'accordo europeo con la Repubblica di Slovenia, che è entrato in vigore il 1o febbraio 1999 (4), e in particolare il suo articolo 36 relativo alle restrizioni autorizzate all'importazione, all'esportazione o al transito di merci; (6) (7) il provvedimento di cui sopra deve essere riesaminato alla luce dei risultati di un'ulteriore missione di ispezione dell'Ufficio alimentare e veterinario in Slovenia; le misure previste dalla presente decisione sono conformi al parere del comitato veterinario permanente, HA ADOTTATO LA PRESENTE DECISIONE: Articolo 1 La presente decisione si applica alle carni fresche, alle carni di selvaggina ed ai prodotti a base di carne di bovini, suini, equidi, ovini e caprini. Articolo 2 l'introduzione nel febbraio Gli Stati membri vietano, a decorrere dal 1o 2000, loro territorio di carni, carni di selvaggina e prodotti a base di carne di cui all'articolo 1 prove- nienti dalla Slovenia. Articolo 3 Entro il 1o febbraio 2000, la presente decisione sarà riesami- nata in base ai risultati di un'ulteriore missione di ispezione in Slovenia organizzata dall'Ufficio alimentare e veterinario della Commissione. Articolo 4 Gli Stati membri modificano le misure che applicano agli scambi per adeguarle alle disposizioni della presente decisione. Essi ne informano immediatamente la Commissione. Articolo 5 Gli Stati membri sono destinatari della presente decisione. Fatto a Bruxelles, il 18 novembre 1999. Per la Commissione David BYRNE Membro della Commissione (1) GU L 302 del 31. 12. 1972, pag. 28. (2) GU L 24 del 30. 1. 1998, pag. 31. (3) GU L 24 del 30. 1. 1998, pag. 9. (4) GU L 51 del 26. 2. 1999, pag. 1


title: Advies van het Comité van de Regio's over de "Mededeling van de Commissie aan de Raad, aan het Europees Parlement, aan het Economisch en Sociaal Comité en aan het Comité van de Regio's over een bosbouwstrategie voor de Europese Unie"

eurovoc_concepts:
forestry holding
forestry policy

text: C 57/96 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 29. 2. 2000 12. 7. Dergelijke voorbeelden mogen pas worden verspreid wanneer ze aan een beoordeling zijn onderworpen. Zo dienen bijvoorbeeld externe factoren die het effect van de maatregelen kunnen beïnvloeden, zorgvuldig in kaart te worden gebracht. Het Comité dringt er bij de Commissie op aan, een netwerk van mensen uit de praktijk en onderzoekers uit heel Europa op te zetten. 12. 8. Er moeten meer financieringsmogelijkheden komen om de uitwisseling van ervaringen tussen lokale en regionale instanties in de lidstaten te stimuleren. Verder dient ook voor de financiering van het informatiecentrum en het EU-netwerk een oplossing te worden gevonden. Het Comité dringt er bij de Raad en het Europees Parlement op aan, deze kwesties bij de werkzaamheden betreffende de begroting in aanmerking te nemen. Brussel, 18 november 1999. De voorzitter van het Comité van de Regio’s Manfred DAMMEYER Advies van het Comité van de Regio’s over de „Mededeling van de Commissie aan de Raad, aan het Europees Parlement, aan het Economisch en Sociaal Comité en aan het Comité van de Regio’s over een bosbouwstrategie voor de Europese Unie” (2000/C 57/16) HET COMITE´ VAN DE REGIO’S, gezien de „Mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio’s over een bosbouwstrategie voor de Europese Unie” (COM(1998) 649 def. ) van 18 november 1998; gezien de resolutie van de Raad van 15 december 1998 „Een bosbouwstrategie voor de Europese Unie ()”; gezien Verordening (EG) nr. 1257/1999 van de Raad van 17 mei 1999 inzake steun voor plattelandsont- wikkeling uit het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) (); gezien Verordening (EG) nr. 1261/1999 van het Europees Parlement en de Raad van 21 juni 1999 betreffende het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (); gezien Verordening (EG) nr. 1262/1999 van het Europees Parlement en de Raad van 21 juni 1999 betreffende het Europees Sociaal Fonds (); gezien de Mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement — Klimaatverandering — Naar een Europese post-Kyotostrategie (COM(1998) 353 def. ) van 3 juni 1998; gezien de resolutie van het EP „Een bosbouwstrategie voor de Europese Unie” van 31 januari 1997 (); (1) PB L 160 van 26. 6. 1999, blz. 80. (2) PB L 161 van 26. 6. 1999, blz. 43. (3) PB L 161 van 26. 6. 1999, blz. 48. (4) PB L 55 van 24. 2. 1997, blz. 22. (5) PB C 64 van 27. 2. 1998, blz. 25. 29. 2. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 57/97 gezien de aanbevelingen van het Comité van de Regio’s in zijn advies „Beheer, gebruik en bescherming van bossen in de EU” (CDR 268/97 fin) () van 10 december 1997; gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité „Situatie en problemen van de bosbouw in de Europese Unie en mogelijkheden voor ontwikkeling van het bosbeleid” van 24 april 1997 (); gezien het besluit van de Commissie van 23 november 1998 om het Comité hierover te raadplegen, overeenkomstig artikel 198 C, eerste alinea, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap; gezien het van 7 mei 1999 daterende besluit van zijn Bureau om commissie 2 „Land- en bosbouw, platteland, visserij” met de voorbereiding van het desbetreffende advies te belasten; gezien het door commissie 2 op 30 september 1999 goedgekeurde ontwerpadvies (CDR 184/99 rev. 1) [rapporteurs: Perkkiö (FI, ELDR) en Bertrand (F, EVP)], heeft tijdens zijn 31e zitting van 17 en 18 november 1999 (vergadering van 18 november) het volgende advies uitgebracht. 1. Achtergrond 2. Inleiding 1. 1. De Commissie heeft op 18 november 1998 een mede- deling aan de Raad, het Europees Parlement, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio’s gepubliceerd over een bosbouwstrategie voor de Europese Unie. De Commissie beoogt met deze mededeling een cohe- 1. 2. rente schets voor een bosbouwstrategie voor de Europese Unie te presenteren en daarmee een antwoord te geven op de op 31 januari 1997 door het EP goedgekeurde resolutie over de bosbouwstrategie van de Europese Unie, waarin de Commissie verzocht wordt om met inachtneming van een aantal overwe- gingen en aanbevelingen binnen een termijn van 2 jaar na voornoemde datum een „voorstel van wetgeving voor een Europese strategie voor de bosbouw” in te dienen. 1. 3. In aansluiting op de discussie in het EP heeft het Economisch en Sociaal Comité op 24 april 1997 een advies uitgebracht over de „Situatie en problemen van de bosbouw in de Europese Unie en mogelijkheden voor de ontwikkeling van het bosbeleid”. Het Comité van de Regio’s heeft op 19 november 1. 4. 1997 een initiatiefadvies „Beheer, gebruik en bescherming van de bossen in de EU” uitgebracht, waarin het het belang van bossen voor regionale ontwikkeling en welzijn onderstreept. Verder zijn bosbouw en duurzame ontwikkeling van bossen in diverse CvdR-adviezen als thema aan de orde gekomen. 1. 5. De Raad heeft op 15 december 1998 een resolutie uitgebracht over een bosbouwstrategie voor de EU, voorname- lijk gebaseerd op de analyse en richtsnoeren van de Commissie. 2. 1. Het totale bosareaal van de EU bedraagt ca. 130 miljoen ha, d. w. z. 36 % van de totale landoppervlakte van de EU. Ca. 87 miljoen ha daarvan is exploiteerbaar bos. Kenmerkend voor de bossen in Europa zijn de variatie in bio-klimatologische eigenschappen en diversiteit in bodem- gesteldheid. De eigendomssituatie verschilt per regio. 65 % van de bossen in de EU is particulier bezit. De gemiddelde grootte van bosbedrijven bedraagt minder dan 5 ha. In Griekenland en Ierland is tweederde van de bossen in handen van de staat, terwijl in België, Duitsland, Frankrijk, Italië en Spanje lokale gemeenschappen een belangrijke rol spelen als boseigenaar. Ook qua vormen van exploitatie en opbrengst van bossen zijn er grote regionale verschillen. De Commissie stelt in haar mededeling dat de bos- 2. 2. bouwstrategie voor de EU in overeenstemming dient te zijn met internationaal goedgekeurde beginselen en verbintenissen. Verdere uitgangspunten van de bosbouwstrategie zijn de diversiteit en multifunctionaliteit van Europas bossen alsmede de erkenning dat ecologische, economische en maatschappelij- ke duurzaamheid noodzakelijk is. In de mededeling van de Commissie wordt de huidige 2. 3. situatie in de bos- en houtsector in de EU uiteengezet, een overzicht gegeven van de lopende EU-maatregelen voor bosbouw en in het kort beschreven hoe de bosbouwzaken geregeld worden op EU-niveau. Als specifieke onderwerpen in samenhang met bosbouw worden instandhouding van de biologische diversiteit van bossen, bevordering van het gebruik van hout als energiebron, belang van bossen voor het afrem- men van het proces van klimaatverandering en boscertificering naar voren gehaald. 2. 4. Voornaamste uitgangspunten van de mededeling zijn: (1) PB C 206 van 7. 7. 1997, blz. 128. (2) IPF, Intergovernemental Panel on Forests. — de huidige EU-maatregelen op bosbouwgebied, C 57/98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 29. 2. 2000 — de door de Commissie voorgestelde bosbouwmaatregelen in de in het kader van Agenda 2000 goedgekeurde verorde- ning betreffende plattelandsontwikkeling, — de door de Commissie voorgestelde EU-steunmaatregelen ter bevordering van landbouw en plattelandsontwikkeling in de kandidaat-lidstaten in Midden- en Oost-Europa. 2. 5. De oprichtingsverdragen van de EU bieden geen rechts- grondslag voor een te voeren gemeenschappelijk bosbouwbe- leid. De in de strategie als hoofddoelstelling nagestreefde bevordering van duurzame ontwikkeling en duurzaam beheer van bossen dienen daarom met bijvoorbeeld nationale en regionale bosprogramma’s en andere, vergelijkbare instrumen- ten van de lidstaten nader te worden gedefinieerd en uitge- voerd. Ook EU-maatregelen kunnen hiervoor worden ingezet als dit overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel is en hierdoor een meerwaarde wordt bereikt. Beheer, instandhouding en duurzame ontwikkeling 2. 6. van bossen zijn in het huidige EU-beleid een essentieel thema op terreinen als landbouw en plattelandsontwikkeling, milieu, handel, interne markt, onderzoek, industrie, ontwikkelingssa- menwerking en energie. Gemeenschappelijke maatregelen worden, uitgaande 2. 7. van het subsidiariteitsbeginsel, in de EU-bosbouwstrategie nuttig geacht op gebieden als plattelandsontwikkeling, bescher- ming van bossen tegen luchtvervuiling en bosbranden, ontwik- keling van een informatie- en communicatiesysteem voor de bosbouw, onderzoek en ontwikkeling en ontwikkelingssamen- werking. 3. 1. 2. Ook de principes van duurzaam beheer en duurzame exploitatie van bossen worden in de praktijk d. m. v. nationale en regionale bosbouwprogramma’s en andere, vergelijkbare instrumenten op lidstaatniveau gedefinieerd en uitgevoerd. De EU-strategie moet dan ook worden gezien als een aanvulling op nationale bosbouwprogramma’s en heeft als doel ervoor te zorgen dat EU-maatregelen zoveel mogelijk effect hebben. EU-maatregelen kunnen o. a. worden ingezet ter ondersteuning van nationaal bosbouwbeleid waarmee uitvoering wordt gege- ven aan internationale verdragen. 3. 1. 3. Ook zonder dat er een gemeenschappelijk bosbouw- beleid is, zijn beheer en exploitatie van bossen in het huidige EU-beleid belangrijke thema’s op terreinen als regionaal en milieubeleid. Wegens de cruciale rol van bosbouw op het vlak van plattelandsontwikkeling zijn bosbouwmaatregelen op EU-niveau vaak in het plattelandsbeleid opgenomen. De versnippering van bosbouwaangelegenheden over de diverse EU-beleidsterreinen en D. -G. ’s afhankelijk van het onderwerp, is er de oorzaak van dat op EU-niveau bosbouwmaatregelen en -principes in geen enkel verband in hun geheel worden beschouwd. 3. 1. 4. In de bosbouwstrategie wordt erop gewezen dat internationale verbintenissen inzake bosbouw het belang be- nadrukken van een efficiënte coördinatie tussen de diverse beleidsterreinen die van invloed zijn op de bosbouw. Coördina- tie van de maatregelen ter bijvoorbeeld de bosbouw is geboden alsook een betere communicatie en meer samenwerking tussen de diverse actoren. 2. 8. Bij de discussie over een bosbouwstrategie voor de Europese Unie zijn de lokale overheden op tweeërlei wijze betrokken, namelijk: — enerzijds zijn zij belast met en verantwoordelijk voor het creëren en instandhouden van plaatselijke voorzieningen, met name op het platteland; — anderzijds beheren zij bossen, waardoor ook zij een schakel in de „bosbouwketen” vormen. 3. 1. 5. De EU kent een permanent comité voor de bosbouw, waarin vertegenwoordigers van de lidstaten en de Commissie zetelen, en twee adviescomités. De middelen voor de coördina- tie van bosbouwzaken binnen de Commissie zijn zeer beperkt. Ook de strategie bevat geen concrete maatregelen die hierin verandering brengen. Het Comité is van oordeel dat de Commissie meer middelen beschikbaar moet stellen voor de bos- en houtsector, om de voorgestelde bosbouwstrategie te kunnen uitvoeren. Wat betreft de interne coördinatie dient de Commissie de zaken zo goed mogelijk te verdelen tussen de bevoegde eenheden die op dit vlak werkzaam zijn. 3. EU-bosbouwstrategie: algemene standpunten 3. 1. Bosbouwbeleid: een nationale aangelegenheid 3. 2. Duurzame bosbouw De verantwoordelijkheid voor het beheer van Euro- 3. 1. 1. pa’s bossen ligt in de eerste plaats bij de lidstaten. In de verdragen tot oprichting van de EU zijn namelijk geen bepalingen opgenomen voor een gemeenschappelijk bos- bouwbeleid. Als uitgangspunt geldt nadrukkelijk dat bosbouw en de daarmee samenhangende commerciële activiteiten door het spel van de vrije marktfactoren bepaald. 3. 2. 1. Zoals in de mededeling wordt aangegeven, vormen de diversiteit en multifunctionaliteit van bossen alsmede de erkenning dat ecologische, economische en maatschappelijke duurzaamheid noodzakelijk is, de grondslag voor de EU- bosbouwstrategie. Deze uitgangsbasis kan juist worden geacht, mits rekening wordt gehouden met regionale verschillen qua structuur, exploitatievormen en eigendomsstructuren van bossen. 29. 2. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 57/99 3. 2. 2. Ook in uiteenlopend internationaal verband heeft de EU zich verplicht tot economisch, ecologisch en maatschappe- lijk duurzame bosbouw. In 1992 zijn tijdens de VN-Milieu- en ontwikkelingstop in Rio de Janeiro principes goedgekeurd voor duurzame ontwikkeling en duurzame bosbouw. Deze bosbouwprincipes hebben, hoewel niet bindend, de afgelopen jaren de basis gevormd voor actieve, internationale bosbou- wonderhandelingen, waaraan landen uit heel de wereld deelne- men. 3. 2. 3. De internationale discussie over bosbouwbeleid is in de jaren 1995-1997 voortgezet in het Intergouvernementele is het Panel voor bossen (IPF) (). Opvolger van dit panel Intergouvernementeel VN-forum voor bossen (IFF) (), dat tot het jaar 2000 de zaken zal waarnemen. Doel is tot een internationaal verdrag voor bossen te komen. Een dergelijk verdrag dient, voor zover mogelijk, juridisch bindend te zijn, om wereldwijd efficiënt aan bescherming, duurzaam beheer en duurzame exploitatie en ontwikkeling van bossen te kunnen werken. Ondanks aanbevelingen en eerder gesloten verdragen nemen de bosrijkdommen en het bosareaal nog steeds af. 3. 2. 4. In Europees verband hebben landen zich tijdens de Europese ministeriële conferenties voor bosbouw (Straatsburg 1990, Helsinki 1993 en Lissabon 1998) verplicht tot het principe van duurzaam beheer en gebruik van bosrijkdommen. In dit paneuropese proces worden duurzaam beheer en gebruik gedefinieerd als: Het beheer en gebruik van bossen met behoud van hun diversiteit, productiviteit, verjongingsvermogen, vitali- teit alsmede hun vermogen om nu en in de toekomst belangrijke ecologische, economische en maatschappelijke functies op lokaal, nationaal en mondiaal niveau te vervullen, zonder dat bij de uitoefening van deze bosbouwactiviteiten schade wordt toegebracht aan andere ecosystemen. 3. 3. Economisch belang van de bos- en houtsector 3. 3. 1. In de mededeling van de Commissie wordt een overzicht gegeven van de bosrijkdommen in de EU. Vergeleken met boreale en tropische bossen in andere delen van de wereld lijken deze onbelangrijk. Dit neemt niet weg dat de EU sinds de toetreding van Finland, Oostenrijk en Zweden de op een na grootste producent van papier en gezaagd hout, de grootste importeur van bos- en houtproducten en de op twee na grootste exporteur van bos- en houtproducten in de wereld is. 3. 3. 2. Economisch gezien zijn de bosrijkdommen van de EU dus van zeer grote betekenis. Momenteel bedraagt de waarde van de productie van de op bosbouw gebaseerde bedrijfstakken bijna 300 miljard euro en biedt de sector direct of indirect aan miljoenen mensen werk. 3. 3. 3. Het Comité is van mening dat het economisch belang van bossen niet goed uit de verf komt in de mededeling van de Commissie over de bosbouwstrategie. In het document wordt op verdienstelijke wijze het belang van bossen voor de plattelandsontwikkeling, de instandhouding van de biodiversi- teit en het milieu uiteengezet. Het belang van bossen vanuit het oogpunt van de houtproductie en de exploitatie van bosrijkdommen blijft daarentegen onderbelicht. (1) IFF, Intergovernemental Forum on Forests. 3. 3. 4. Ook aan andere vormen van exploitatie van bossen wordt in de strategie te weinig aandacht besteed. Dit geldt met name voor de toeristische en recreatieve functie van bosgebieden, die regionaal gezien een zeer belangrijke rol kunnen spelen, onder ander vanuit het oogpunt van de werkgelegenheid. 3. 3. 5. De Commissie bereidt een mededeling voor over de houtverwerkende industrie en de verbetering van haar concurrentiepositie. Dit is een zeer actueel en interessant thema. De nu nog in aanwas zijnde bossen in Europa bieden de houtverwerkende industrie immers in principe mogelijkheden tot capaciteitsvergroting. Daarnaast kunnen verhoging van de veredelingsgraad en ontwikkeling van nieuwe producten de toegevoegde waarde van ondernemingen in de bos- en houtsector aanzienlijk doen stijgen. Anderzijds plaat- sen de marktwerking in de houtverwerkende industrie en de globalisering van de markt de actoren in de houtverwerkende industrie en de houtproducenten voor nieuwe situaties. 3. 3. 6. Zoals reeds eerder is geconstateerd, heeft de bos- en houtsector met de toetreding van Finland, Oostenrijk en Zweden economisch gezien aan belang gewonnen op EU- niveau. Bos- en houtsector en houtverwerkende industrie dienen in de EU dan ook meer als één geheel te worden beschouwd. Voor de economie en de werkgelegenheid is het van cruciaal belang dat de houtverwerkende industrie in de EU haar concurrentievermogen behoudt. 3. 4. Agenda 2000 — hervorming 3. 4. 1. Hoeksteen van de strategie zijn de door de Commissie voorgestelde bosbouwmaatregelen in de in het kader van Agenda 2000 goedgekeurde verordening betreffende platte- landsontwikkeling. De verordening, die in het voorjaar van 1999 werd goedgekeurd, omvat een uitgebreid pakket maatre- gelen voor plattelandsontwikkeling, waarbij algehele maat- schappelijke en economische ontwikkeling, werkgelegenheid, milieuaspecten en duurzame ontwikkeling centraal staan. De bosbouwmaatregelen in de verordening dienen als een onderdeel van dit geheel te worden gezien. Bovengenoemde verordening stipuleert de voortzet- 3. 4. 2. ting van vroegere EU-maatregelen en bevat een reeks nieuwe maatregelen waarmee duurzaam bosbeheer bevorderd kan worden en aan bepaalde zaken gewerkt kan worden, zoals instandhouding van de biologische diversiteit, tegengaan van klimaatverandering en gebruik van hout als energiebron. Verbetering van het bosmilieu zal één van de fundamentele voorwaarden voor verlening van EU-steun worden. Om de doelstellingen van de verordening te kunnen verwezen- lijken dient er met name voor verenigingen van boseigenaren en lokale instanties technische ondersteuning te komen voor het beheer van grote gebieden van via een uniforme visie beheerde bossen. Eén van de huidige bosbouwmaatregelen die absoluut dient te worden voortgezet, is bebossing in door de C 57/100 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 29. 2. 2000 regio’s aan te wijzen gebieden met het oog op het ecologisch en regionaal-economisch belang van bossen. Om de kosten en het langdurig uitblijven van opbrengsten in het aanvangsstadi- um op te vangen, zijn speciale steunprogramma’s geboden. 3. 4. 3. Het aantal steunmaatregelen voor de bosbouw neemt dankzij de hervorming toe. Er komt meer speelruimte voor nationaal beleid, hetgeen, mits het subsidiariteitsbeginsel en regionale verschillen in acht worden genomen, als positief kan worden beschouwd. Dit maakt het mogelijk in de nationale bestemmingsplannen voor de bosbouw per lidstaat accenten te leggen qua te ondersteunen doelen en omvang van de steun. Hoewel er in principe meer mogelijkheden komen om de bosbouw te steunen, hangt uitbreiding van de steun echter volledig af van de ontwikkeling van het financieel kader op nationaal niveau. 3. 4. 4. Door de hervorming neemt het aantal potentieel begunstigden toe, omdat koppeling van EU-steunmaatregelen aan uitoefening van landbouw ruimer wordt geïnterpreteerd. Dit betekent dat eigenaren van bosbouwbedrijven, verenigin- gen van boseigenaren en gemeenten in aanmerking komen voor steun. Vooral in Duitsland, Frankrijk, Portugal en Spanje vormen de gemeenten een aanzienlijke groep. 3. 4. 5. Naast steun uit het Europees Oriëntatie- en garantie- fonds voor de landbouw, waarvoor de verordening betreffende plattelandsontwikkeling de regels vastlegt, komt de bos- en houtsector ook in aanmerking voor steun uit hoofde van het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling (EFRO) en het Europees Sociaal Fonds (ESF). De nieuwe verordeningen die de voorschriften voor deze steun vastleggen, zijn eveneens in juni dit jaar goedgekeurd. Met middelen van het EFRO zouden renderende investeringen en infrastructuurprojecten, die een positief effect hebben op de werkgelegenheid en economische ontwikkeling in de steungebieden, financieel kunnen worden ondersteund. Te denken valt aan financiële steun voor de uitbouw van het wegennet in afgelegen gebieden, zodat er voldoende wegen komen en exploitatie van bosrijkdommen ook rendement oplevert. Van het ESF zou de sector steun kunnen krijgen voor onder andere uitbreiding van scholing en opleiding op bosbouwgebied. 3. 4. 6. Volgens bepaalde bronnen heeft de EU in de periode 1994-1999 ruim 2,5 miljard euro aan steun ter bijvoorbeeld de bosbouw in de EU uitgegeven. Deze steun is hoofdzakelijk naar Zuid-Europa gegaan, vooral naar Spanje, maar ook naar Duitsland, Frankrijk en Ierland. Ongeveer de helft van de EU-steun is gebruikt voor programma’s voor bebossing van landbouwareaal. De andere helft is besteed aan maatregelen ter verbetering van de efficiëntie van de bosbouw, ontwikkeling van de afzet, bescherming van het milieu en voor het herstellen van schade aan de natuur. 3. 4. 7. De hervorming van Agenda 2000 biedt nieuwe EU-steunmogelijkheden. Een lacune in de bosbouwstrategie is dat niet is nagegaan wat de algehele effecten van de tot dusverre genomen EU-maatregelen ter bijvoorbeeld de bosbouw zijn. Om het steunbeleid te kunnen evalueren, is het essentieel om te weten: — — hoeveel EU-steun in totaal is uitgegeven aan de bosbouw, niveau zijn en hoe de EU-steun verdeeld is en wat de effecten op regionaal — 3. 4. 8. of de gewenste resultaten zijn bereikt. Als gemeenschappelijke EU-doelstelling dient te wor- den nagestreefd dat EU-middelen zo efficiënt mogelijk worden besteed. Een betere follow-up van de EU-steunmaatregelen in het vervolg moet de nodige mogelijkheden bieden om de effecten van de EU-steunmaatregelen te analyseren en steunre- gelingen te ontwikkelen. Het Comité acht het belangrijk dat in het steunbeleid voor bosbouwprogramma’s de principes van een goede marktwerking en efficiënte mededinging in de bos- en houtsector in acht worden genomen. 3. 5. Factoren die een bedreiging vormen voor bossen 3. 5. 1. EU-maatregelen zijn met name nodig ter bestrijding van factoren die een bedreiging vormen voor bossen. De belangrijkste daaronder zijn zich over grote afstanden versprei- dende en grensoverschrijdende luchtvervuiling en bosbranden. Lokaal en regionaal kan zoiets zeer negatieve gevolgen hebben. Voor de bestrijding van luchtvervuiling en bosbranden zijn nationale maatregelen het belangrijkst, de EU ondersteunt deze onder meer met in het kader van de hervorming van Agenda 2000 voorgestelde maatregelen. Het Comité acht deze steun- maatregelen van zeer groot belang. 3. 5. 2. Bossen spelen een specifieke rol in het afremmen van het proces van klimaatverandering. Oorzaak van klimaatveran- dering zijn broeikasgassen. Koolstofdioxide is daarvan het belangrijkste. Bossen in aanwas binden koolstof en fungeren aldus als een soort koolstofopnamepunt. Het binden van koolstof kan worden bevorderd door verbetering van de bescherming en het beheer van bossen, uitbreiding van het bosareaal, vervanging van fossiele brandstoffen door uit duurzaam bosbeheer verkregen hout en vervanging van ener- gie verslindende producten door houtproducten. 3. 5. 3. Met de goedkeuring van het Protocol van Kyoto heeft de EU zich verplicht tot een reductie van de uitstoot van broeikasgassen. De Commissie heeft met betrekking tot dit protocol een mededeling gepubliceerd „Klimaatverandering — Naar een Europese post-Kyotostrategie”. 3. 6. Gebruik van hout als energiebron 3. 6. 1. Een grootschaligere toepassing van hout als ener- giebron leidt tot reductie van de uitstoot van koolstofdioxide bij de energieproductie en tot een hogere graad van zelfvoorzie- ning op het vlak van de energieproductie. Tevens worden voorwaarden geschapen voor nieuwe bedrijfsactiviteiten, voo- ral in het MKB, en wordt de werkgelegenheid gestimuleerd. Bovendien heeft de houtoogst voor energiedoeleinden positie- ve effecten op de economie en het bosbeheer. 3. 6. 2. in haar energiebeleid het gebruik van De EU wil hernieuwbare energiebronnen stimuleren. Dit veronderstelt onder meer een aanzienlijke toename van de op hout gebaseer- de energieproductie. De Commissie kan de ontwikkeling van technische know how op dit gebied bevorderen door onder andere onderzoek alsook onderwijs en opleiding op dit gebied te ondersteunen. Met middelen uit de structuurfondsen zou verder onder andere de toepassing van hernieuwbare ener- giebronnen op nieuwe plaatsen en de oprichting van onderne- mingen op dit gebied bevorderd kunnen worden. 3. 7. Certificering 29. 2. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 57/101 3. 7. 1. Centraal thema in de huidige bosbouwdiscussie is 3. 8. 1. Onderdeel van de strategie is de totstandbrenging het opzetten van een milieukeurstelsel. Ook in de door de Commissie uitgebrachte mededeling over een bosbouwstrate- gie kan dit onderwerp niet onbesproken blijven. Met boscertifi- cering wordt een procedure bedoeld waarbij een derde, onafhankelijke partij een bewijs verstrekt dat bossen die dit certificaat dragen, duurzaam beheerd worden. Doel van de certificering is consumenten en klanten te informeren dat het hout dat als grondstof is gebruikt voor de door hen gekochte producten afkomstig is uit duurzaam beheerde en geëxploiteer- de bossen. 3. 7. 2. Internationaal gezien staat het bosbeheer in Europa op een zeer hoog niveau. Gestreefd wordt met name in de jaren ’90 de principes van duurzaam beheer en gebruik van bossen een essentiële rol te laten spelen in de besluitvorming en planning op bosbouwgebied. Met bijvoorbeeld certificering kan de positieve ontwikkeling in de praktijk van de bosbouw worden weergegeven en aldus de verkoop van houtproducten worden bevorderd. 3. 7. 3. Er zijn twee stelsels die voor certificering van bossen in Europa gebruikt zouden kunnen worden. Het door boseige- naren en houtverwerkende industrie gepropageerde paneuro- pese PEFC-merk en het door milieuorganisaties al eerder ontwikkelde FSC-stelsel. Europese boseigenaren hebben het FSC-stelsel over het algemeen niet geaccepteerd, omdat het volgens hen niet toepasselijk is op de kleinschalige particuliere bosbouw in Europa. Dit neemt niet weg dat het stelsel in een aantal delen van Europa van kracht is. Momenteel wordt eraan gewerkt om het stelsel beter aan te passen aan de situatie in Europa. 3. 7. 4. Bij het PEFC-merk wordt in paneuropees verband ernaar gestreefd een overkoepelend systeem voor de in de lidstaten te ontwikkelen certificeringsstelsels op te zetten. Zo kan rekening worden gehouden met de situatie in elk land. In het algemeen staat men positief tegenover de ontwikkeling van een dergelijk PEFC-stelsel. Het is evenwel wenselijk, dat milieuorganisaties betrokken worden bij het opzetten van het stelsel. 3. 7. 5. De Commissie juicht in de mededeling de ontwikke- ling van een paneuropees certificeringsstelsel toe. Als onderdeel van de bosbouwstrategie overweegt de Commissie aanvullende maatregelen, bijv. juridische instrumenten voor de harmonise- ring van basisvoorwaarden voor vrijwillige certificerings- en keurmerkinitiatieven. Men dient echter wel voor ogen te houden dat certificeringsinitiatieven uitsluitend een zaak van de marktpartijen zijn. 3. 7. 6. Het Comité is van oordeel dat de bos- en houtsector en de houtverwerkende industrie baat hebben bij de ontwikke- ling van een certificeringsstelsel voor bossen. Certificering is een efficiënt communicatiemiddel om aan te geven op wat voor een hoog niveau het bosbeheer in Europa staat. Het stelsel dient rekening te houden met de kleinschaligheid van de bosbouw in Europa en de regionale verschillen in de structuur, eigendomsverhoudingen en exploitatievormen van bossen. Te verwachten is dat in de toekomst ook andere natuurlijke rijkdommen een item worden in de certificerings- discussie. Daarbij komen dan de met boscertificering opgedane ervaringen goed van pas. 3. 8. Bruikbare en uniforme gegevens inzake Europa’s bossen. van een informatie- en communicatiesysteem voor de bos- bouw (Efics). Doel is vergelijkbare, objectieve informatie te verkrijgen over de bos- en houtsector in de EU. In het stelsel zal relevante informatie over EU-maatregelen ter bijvoorbeeld de bosbouw en basisinformatie over nationaal en regionaal bosbouwbeleid en programma’s in de lidstaten worden opge- nomen. Verder zullen gegevens worden verzameld en analyses worden gemaakt van de toekomstige ontwikkelingen in de bos- en houtsector vanuit het oogpunt van de handel, industrie, werkgelegenheid en het milieu. 3. 8. 2. De doelstellingen zijn ambitieus. Anderzijds wordt de behoefte aan uniforme informatie steeds groter, of het nu gaat om de toepassing van paneuropese criteria en indicatoren voor duurzame bosbouw, follow-up gegevens in verband met factoren die een bedreiging vormen voor bossen, ontwikkeling van certificeringsstelsels of beoordeling en follow-up van EU-maatregelen. 3. 8. 3. Het Comité juicht activiteiten om de kwaliteit en beschikbaarheid van gegevens over maatregelen te verbeteren toe. Dit biedt mogelijkheden om op de diverse niveaus communicatiesystemen te ontwikkelen met behulp waarvan de samenwerking tussen de verschillende actoren in de bos- en houtsector verbeterd kan worden en betere basisinformatie omtrent deze sector verstrekt kan worden, onder meer aan het grote publiek. 4. Conclusies 4. 1. Het Comité is van oordeel dat duurzaamheid het uitgangspunt voor bosbeheer en exploitatie van bossen moet zijn. Daarbij dient zowel met economische als met ecologische en maatschappelijke aspecten rekening te worden gehouden. 4. 2. Het Comité benadrukt dat het belang van en de situatie in de bos- en houtsector en houtverwerkende industrie alsook de meest voorkomende exploitatievormen in bosgebieden per regio aanzienlijk variëren. Men doet er daarom goed aan in bosbouwaangelegenheden het subsidiariteitsbeginsel te hante- ren m. a. w. elke lidstaat zijn eigen bosbouwbeleid te laten uitstippelen. 4. 3. Daar bosbouw toch al in diverse contexten aan de orde komt in het EU-beleid, acht het Comité het verder van belang dat er naast het nationaal beleid een gemeenschappelijke bosbouwstrategie op EU-niveau komt. Om deze strategie te kunnen verwezenlijken, dient de Commissie meer middelen beschikbaar te stellen ter bijvoorbeeld de bos- en houtsector en de coördinatie tussen de actoren versterken, onder meer door versterking van de positie van het Permanent Comité voor de bosbouw. 4. 4. Het Comité is van mening dat de Commissie op C 57/102 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 29. 2. 2000 verdienstelijke wijze het belang van bossen voor de platteland- sontwikkeling, de instandhouding van de biodiversiteit en het milieu uiteen heeft gezet. Het belang van de economische exploitatie van bossen blijft daarentegen onderbelicht. Explo- itatie van hout- en andere bosrijkdommen vormt echter in grote delen van het bosareaal de belangrijkste vorm van exploitatie. Daardoor is de instandhouding van bossen verze- kerd als bron van welvaart en werkgelegenheid in Europa. Regionaal gezien zijn bossen ook een belangrijke economische factor vanwege hun toeristische en recreatieve functie. Het belang van bossen dient ook in de EU-steun voor onderzoek in de bos- en houtsector tot uiting te komen. Zo dient de „keten van het hout in de bosbouw”, die o. m. via het Fairprogramma werd gecreëerd en gerealiseerd, ook tijdens de verdere O & TO-activiteiten de nodige aandacht te krijgen. 4. 5. Door het gebruik van hout als energiebron, en alle daaruit voortvloeiende positieve gevolgen voor bijvoorbeeld de reductie van de uitstoot van broeikasgassen, neemt het belang van bossen voor de economie en de werkgelegenheid toe. De Commissie dient de ontwikkeling van technische know how op dit gebied te bevorderen door onderzoek en onderwijs dienaangaande te ondersteunen. 4. 6. Het Comité acht het van belang dat de Commissie de resultaten en regionale effecten van de tot dusverre genomen EU-bosbouwmaatregelen nauwkeuriger onderzoekt. Ook een actieve follow-up met betrekking tot de realisatie van de doelstellingen van de in het kader van de hervormingsvoorstel- len van Agenda 2000 in te voeren bosbouwmaatregelen is wenselijk. Volgens het CvdR dient de aan de bos- en houtsector te verlenen steun een restrictief karakter te krijgen en zodanig van opzet te zijn dat hierdoor de mededinging niet in het gedrang kan komen en het vrije spel der marktfactoren niet wordt belemmerd. Wel dient hierbij rekening te worden gehouden met het feit dat de bos- en houtsector niet altijd aan de hand van economische criteria kan worden beoordeeld. Zo zijn er bepaalde berg- c. q. geomorfologisch gevoelige regio’s waar de belangrijkste functie van bossen eruit bestaat als bodembescherming te dienen en omliggende gebieden te vrijwaren van aardverschuivingen, lawines en overstromingen. Gezien de belangrijke rol die de EU speelt bij het sturen 4. 7. en regelen van internationale bosbouwaangelegenheden, is het Comité van mening dat de EU expliciet ernaar dient te streven wereldwijd tot een net zo hoog niveau van duurzame bosbouw te komen als in de EU. 4. 8. Het Comité juicht de ontwikkeling van vrijwillige certificeringsstelsels toe. Met bijvoorbeeld certificaten kan immers het hoge niveau van bosbeheer in Europa worden aangegeven en aldus de verkoop en het concurrentievermogen van houtproducten worden bevorderd. Certificeringsstelsels dienen rekening te houden met de kleinschaligheid van de bosbouw in Europa en de regionale verschillen in de structuur, eigendomsverhoudingen en exploitatievormen van bossen. Het Comité stelt nadrukkelijk dat de Commissie bij haar maatregelen ter harmonisatie van de certificeringsstelsels voor bossen rekening dient te houden met het feit dat de stelsels op vrijwillige participatie gebaseerde, marktgerichte instrumenten zijn waarbij producenten, industrie en afnemers van houtpro- ducten de eigenlijke actoren zijn. 4. 9. Het Comité onderstreept dat het belangrijk is een Europees informatie- en communicatiesysteem voor de bos- bouw (Efics) te ontwikkelen, met behulp waarvan alomvatten- de en uniforme informatie kan worden vergaard over de bos- en houtsector in Europa. De algemene communicatie en voorlichting zijn hiermee gebaat. Brussel, 18 november 1999. De voorzitter van het Comité van de Regio’s Manfred DAMMEYER () PB C 56 van 26. 2. 1999, blz. 1


title: Yttrande från Regionkommittén om "Förslag till rådets direktiv om ändring av direktiv 95/18/EG om tillstånd för järnvägsföretag"

eurovoc_concepts:
rail transport
trade licence
transport company

text: C 57/40 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 29. 2. 2000 Yttrande från Regionkommittén om: — ”Förslag till rådets direktiv om ändring av direktiv 91/440/EEG om utvecklingen av gemenskapens järnvägar”, — ”Förslag till rådets direktiv om ändring av direktiv 95/18/EG om tillstånd för järnvägsföretag”, — ”Förslag till rådets direktiv om tilldelning av järnvägsinfrastrukturkapacitet och uttag av infrastrukturavgifter och utfärdande av säkerhetsintyg”, och — ”Förslag till rådets direktiv om ändring av direktiv 91/440/EEG om utveckling av gemen- skapens järnvägar” (2000/C 57/06) BAKGRUND ”Sammanställning över de förslag som är under behandling den 1 maj 1999 — med angivande av den nya rättsliga grunden och/eller en ändring av lagstiftningsförfarandet till följd av Amsterdamfördragets ikraftträdande” (SEK(1999) 581 slutlig, bilaga 2). ”Förslag till rådets direktiv om ändring av direktiv 91/440/EEG om utvecklingen av gemenskapens järnvägar”, ”Förslag till rådets direktiv om ändring av direktiv 95/18/EG om tillstånd för järnvägsföretag” och ”Förslag till rådets direktiv om tilldelning av järnvägsinfrastrukturkapacitet och uttag av infrastruktur- avgifter och utfärdande av säkerhetsintyg” (KOM(1998) 480 slutlig — 98/0265 COD — 98/0266 SYN — 98/0267 SYN). ”Förslag till rådets direktiv om ändring av direktiv 91/440/EEG om utveckling av gemenskapens järnvägar” [KOM(95) 337 slutlig — 95/0205(COD (f. d. SYN)]. Rådets beslut, meddelat i en skrivelse av den 3 maj 1999, att rådfråga Regionkommittén i detta ärende i enlighet med artikel 265 första stycket och artikel 71 i EG-fördraget. Presidiets beslut av den 15 juli 1998 att utarbeta ett yttrande i denna fråga och att ge utskott 3 — transeuropeiska nät, transporter, informationssamhället — i uppdrag att bereda ärendet. Det utkast till yttrande (CdR 58/99 rév. 2) som antogs av utskott 3 den 15 juli 1999; föredragande: Nı´kos Tabakı´dis (EL-PSE). Plenarförsamlingens beslut av den 16 september 1999 att hänskjuta ärendet till utskott 3. Det beslut som utskott 3 fattade vid sammanträdet den 24 september 1999 att ge föredraganden i uppdrag att inkludera ett antal ändringsförslag framlagda av Marc Bellet. Med beaktande av ovanstående antog Regionkommittén följande yttrande vid sin 31:a plenarsession den 17-18 november 1999 (sammanträdet den 18 november). 1. Inledning 1. 1. Varje transportslag har sin egen roll att spela när det gäller att tillgodose transportbehoven i gemenskapen. I vissa fall kompletterar transportslagen varandra, i andra fall konkur- rerar de. Samhällsnyttan är störst när samordningsvinsterna är som störst, dvs. när transportslagen kompletterar varandra maximalt och man kan tala om ett verkligt transportsystem. För att transportsystemet skall kunna fungera effektivt krävs att systemets alla delar, dvs. samtliga transportslag, utnyttjas och utvecklas med hänsyn till sina särskilda egenskaper och, i synnerhet, sina komparativa fördelar. En sådan målsättning ligger i linje med den gemensamma viljan att få bättre balans mellan väg- och järnvägstransporterna av miljömässiga och sociala skäl. 1. 2. I debatten om de olika transportslagen måste man utgå från ett antal gemensamma principer som gäller alla 29. 2. 2000 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning C 57/41 transportslag och i samtliga medlemsstater. Dessa kriterier, som skall ligga till grund för prissättningen, omfattar bl. a. icke-diskriminering och insyn. EU eftersträvar ett balanserat transportsystem som 1. 3. utformats efter samhällets verkliga behov och egenskaper (till exempel geografiska, ekonomiska och politiska förutsättnin- gar). I denna bemärkelse är järnvägen av stor betydelse men dess roll kan stärkas ytterligare. Att även fortsättningsvis utveckla järnvägen är viktigt för samhället (många sysselsätt- ningstillfällen står på spel), ekonomin (export och handel) och miljön (järnvägen kan i hög grad bidra till en miljövänligare transportpolitik). 1. 4. Rent generellt kan man notera en ökad medvetenhet bland Europas medborgare om att det är nödvändigt att slå vakt om och främja miljöpolitiken, utan att denna politik hindrar den ekonomiska integrationen eller ekonomiska framsteg. Järnvägen bör utgöra ett prioriterat instrument i arbetet mot en hållbar utveckling. I linje därmed bör samtliga flytta över transporten av politiska projekt syfta till att passagerare och gods från vägar till järnvägar. 1. 5. En av järnvägstransporternas främsta fördelar är den höga säkerheten i jämförelse med andra transportslag. Säker- heten måste ingå i en europeisk transportpolitik. 1. 6. Järnvägen bör därför ta tillbaka de marknadsandelar som gått förlorade under de senaste åren. Denna minskning var särskilt tydlig under perioden 1990-1995, när järnvägens andel av de totala godstransporterna i EU:s 15 medlemsstater föll från 18,8 % till 14,4 % (tonkilometer) och andelen av de totala passagerartransporterna minskade från 6,8 % till 6 % (passagerarkilometer). Skulle man märka avvikande tendenser i vissa medlemsstater är det nödvändigt att utvärdera orsakerna till denna utveckling. 1. 7. Järnvägen måste bli mer attraktiv, särskilt i fråga om transporter över långa avstånd. Dess konkurrenskraft bör stärkas genom en rad åtgärder som omfattar järnvägens samtliga funktioner: infrastrukturens kvalitet och omfattning, prissättning, pålitlighet, garantier för kontinuitet i järnvägstra- fiken, avskaffande av vissa tullformaliteter vid gränsen till tredje land osv. 1. 8. En viktig faktor när det gäller att främja järnvägens ställning är dess konkurrenskraft gentemot den största konkur- renten: vägtransporterna. Avregleringarna på vägtranspor- tområdet (men även av flygtrafiken) genom en ökad flexibilitet på dessa marknader har stärkt dessa transportslags konkur- renskraft. A¨ ven järnvägen bör slå in på detta spår och successivt ge avkall på sin ställning som skyddad marknad samt anpassa sig mer till dagens behov. Dagens höga säkerhets- nivå skall emellertid motsvara minimistandard när de nödvändiga förbättringarna inom järnvägssektorn genomförs. Personalens arbetsvillkor får inte heller försämras. Säkerheten skall alltid prioriteras i den nya rättsliga ram som skall utarbetas för järnvägen och skall utgöra ett krav i fråga om verksamhetens resultat. Det står dock varje medlemsstat fritt att själv bestämma hur detta resultat skall uppnås. Avregleringen bör ske successivt, precis som när väg- och flygtrafiken avreglerades, samtidigt som åtföljande åtgärder vidtas — dock utan att dessa ger upphov till onödiga eller skadliga förseningar. De olika åtgärdernas konsekvenser för järnvägen och för samhället i stort bör utvärderas under avregleringens samtliga etapper. Om kommissionens tre direk- tiv antas anser kommittén att det är mycket viktigt att jämförbara studier genomförs i alla medlemsstater och regio- ner för att utvärdera effekterna av dem samt de resultat som de nu gällande direktiven har haft. Man bör i synnerhet fästa uppmärksamhet vid segmenteringen och formningen av de europeiska transportnäten i nord-sydlig utsträckning, vilket kan leda till ökad marginalisering av de perifera och isolerade regionerna, påfrestningar på miljön, osv. mot bakgrund av den mer planerade allmänna utvidgningen i form av de central- och östeuropeiska ländernas gradvisa inträde i EU. 2. Allmänna kommentarer 2. 1. Europeiska unionen har redan utfärdat tre direktiv med avseende på omorganisationen av gemenskapens järnvägar: direktiv 91/440/EEG om utvecklingen av gemenskapens järnvägar, direktiv 95/18/EG om tillstånd för järnvägsföretag, samt direktiv 95/19/EG om tilldelning av järnvägsinfrastruk- turkapacitet och uttag av infrastrukturavgifter. Dessa direktiv föregicks av en grönbok och en vitbok om gemenskapens järnvägar. 2. 2. Målet med alla dessa lagstiftningsåtgärder är att öppna marknaden för nya järnvägsföretag, som skall kunna använda den befintliga infrastrukturen. Det första steget i den riktningen var att skilja mellan förvaltning av infrastrukturen och tillhan- dahållande av transporttjänster genom att utfärda direktiv 91/440/EG. På så vis åstadkommer man ökad insyn i kostna- derna för att använda järnvägarna, och skapar följaktligen förutsättningar för rättvisa och objektiva infrastrukturavgifter. Det innebär bland annat att användarna bör betala de verkliga transportkostnaderna, så att järnvägarna kan drivas på villkor C 57/42 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 29. 2. 2000 som är sundare för samhället som helhet. I praktiken har medlemsstaterna valt olika lösningar för att åstadkomma denna bokföringsmässiga åtskillnad. Vissa medlemsstater har skapat två olika enheter, en som har ansvaret för infrastruktu- ren och en som ansvarar för transporterna (Frankrike, Storbri- tannien, Sverige, Danmark, Finland, Portugal och Nederländer- na). Vissa andra har valt så kallade ”integrerade” företag. I ett sådant har samma juridiska person ansvaret för både infrastrukturen och transporterna, och den bokföringsmässiga åtskillnaden åstadkoms genom att dessa uppgifter fördelas på två olika administrativa avdelningar (som i O¨ sterrike, Tyskland, Italien, Spanien och Belgien) eller genom att de helt enkelt förs på skilda konton (som i Luxemburg, Grekland och Irland). Man har kunnat observera att en åtskillnad som åstadkommits inom ett och samma företag inte innebär några verkligt skilda balansräkningar utan endast två separata bokföringar av resultatet, och därför föreslår kommissionen att man preciserar att bokföringsmässig åtskillnad innebär att man för separata balansräkningar. Kommissionen föreslår dessutom att skilda konton förs för passagerartrafiken (där staterna kan ställa krav på offentlig service) och för godstrafiken (som har en tydligare kommersiell inriktning). 95/18/EG, förutsättningar 2. 3. I motsats till tidigare börjar järnvägsföretagen följakt- ligen få en mer kommersiell inriktning. Att fritt tillträde till infrastrukturen säkerställts är ytterligare ett viktigt steg i samma riktning. Ramarna för detta fria tillträde fastställdes i direktiv för som skapar järnvägsföretagens tillträde till marknaden. Genom direktiv 95/19/EG fastställdes slutligen de grundprinciper för prissätt- ning som måste tillämpas på ett enhetligt sätt för alla företag inom järnvägssektorn. De skall också tillämpas vid tilldelning av järnvägskapacitet, som ofta är begränsad, och i andra situationer med fullt kapacitetsutnyttjande. ReK uppmanar rådet och Europaparlamentet att undersöka vilka effekter genomförandet av direktiven kommer att ha på en hållbar utveckling i Europas regioner, särskilt genom avgifter för användning av infrastruktur, försämring av regionala all- männyttiga tjänster, hög prioritering av de transeuropeiska transporterna på bekostnad av alla andra användare, äventy- rande av järnvägsförbindelserna med vissa mindre välbeställda regioner samt koncentration av ekonomisk aktivitet till de regioner som i dag är mest välbeställda. 3. Förslag 3. 1. A¨ ndring av direktiv 91/440/EEG om utvecklingen av ge- menskapens järnvägar 3. 1. 1. Grundtanken bakom den föreslagna ändringen är en fullständig och obligatorisk uppdelning mellan operatörer som förvaltar infrastrukturen och själva järnvägstransportföretagen. Därigenom blir tillhandahållandet av transporttjänster en strikt kommersiell verksamhet som lyder under marknadslagarna, med undantag för sådana transporttjänster som har karaktär av allmännyttig tjänst. Staten bör dock alltid spela en central roll när det gäller att utfärda bestämmelser och kontrollera att reglerna följs. Den tar på sig rollen som infrastrukturförvaltare, för att på så vis också kunna kontrollera infrastrukturens utveckling, de investeringar som behövs och den långsiktiga planeringen, samt se till att säkerhetsföreskrifterna följs och att järnvägstransportmarknaden allmänt sett fungerar smidigt. Samtidigt förväntar man sig att passagerartransporter 3. 1. 2. kommer att särskiljas från godstransporter, åtminstone i bokföringsteknisk bemärkelse. Denna uppdelning är viktig eftersom det i så fall går att tillämpa olika kriterier för de två transporttyperna. Godstransporter kommer exempelvis att få en mer utpräglad kommersiell inriktning, medan passagerar- trafiken däremot kan vara mer konkurrensinriktad i vissa delar och tillhandahålla allmännyttiga tjänster på andra håll. Med hjälp av en sådan uppdelning kan man uppnå nödvändig insyn i de ekonomiska aspekterna på de olika transportslagen. 3. 1. 3. Utvecklingen av den nationella järnvägsinfrastruktur- en och motsvarande inhemska marknader styrs inte bara av ekonomiska kostnads-intäktsanalyser, utan även av allmännare faktorer som nationell, ekonomisk och social sammanhållning och regional utveckling. Detta måste tas med i beräkningen när man överväger någon form av åtgärder. 3. 1. 4. Vissa EU-länder med speciella geografiska eller ge- opolitiska förhållanden måste tillämpa en annan strategi för utvecklingen av den inhemska järnvägstransportmarknaden. Varje region inom gemenskapen bör bedömas utifrån sina egna speciella förutsättningar, utan att detta för den skull innebär att gemenskapens reformplaner för järnvägstransport- marknaden påverkas negativt eller äventyras. 2. 4. Enligt kommissionen bör målet, framför allt när det gäller internationella gods- och passagerartransporter och inhemska godstransporter, i själva verket vara att få till stånd ett nära samarbete mellan alla järnvägsföretag, snarare än att omstrukturera järnvägarna och öka deras andel av den totala marknaden för gods- och passagerartransporter. Europeiska kommissionens nya förslag till direktiv (om ändring av direk- tiven 91/440/EEG och 95/18/EG och upphävande av direktiv 95/19/EG) utgör ett steg i denna riktning. 3. 2. Förslag till rådets direktiv om ändring av direktiv 95/18/EG om tillstånd för järnvägsföretag Enligt direktivförslaget måste järnvägsföretag som 3. 2. 1. tillhandahåller tjänster i enlighet med artikel 10 i direktiv 91/440/EEG ansöka om tillstånd från den medlemsstat där 29. 2. 2000 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning C 57/43 företaget hör hemma. Ett sådant tillstånd är giltigt i hela gemenskapen. Tillståndstilldelningen är förknippad med vissa villkor, till exempel yrkeskompetens, sund ekonomi och gott rykte. En av grundidéerna i direktivförslaget är en öppen 3. 2. 2. och en rättvis behandling av järnvägsföretagen, men också att man ser till att alla villkor och säkerhetsföreskrifter är uppfyllda på en öppen marknad, så att järnvägssystemet kan fungera smidigt — till fromma för användarna och därigenom för hela samhället. företag arbetar efter, men dess politik och arbetssätt bör underställas kontroll av en högre instans för att möjliggöra insyn. Här kommer man därför att kunna lägga fast en avgiftspolitik på affärsmässig basis, inte utifrån rigida kriterier som fastställts på förhand. Det är viktigt med insyn och överblickbarhet och likformig behandling av alla företag som har rätt att driva verksamhet på järnvägsmarknaden. Infrastrukturförvaltaren bör ges visst handlingsutrymme för att fatta beslut i enlighet med de villkor som vid en viss tidpunkt gäller för det förvaltade infrastrukturnätet. för gäller 3. 2. 3. En nyhet med det aktuella förslaget är att kravet på som tillhandahåller tillstånd också företag järnvägstjänster i en stad, ett stadsområde eller inom en region. Detta innebär att man överlåter till medlemsstaterna, eller till de regioner som har behörighet i järnvägsfrågor och som disponerar ett eget nät, att avgöra om det skall krävas tillstånd för företag som bedriver sådan verksamhet inom deras territorium. Inför perspektivet med en alltmer avreglerad marknad skulle detta förfarande med fördel kunna användas av medlemsstaterna. 3. 3. Förslag till rådets direktiv avseende ändring av direktiv 95/19/EG om tilldelning av järnvägsinfrastrukturkapacitet och uttag av infrastrukturavgifter 3. 3. 1. När en transportköpare står inför valet av konkret transportmedel baserar sig detta val på en rad faktorer. Särskilt stor betydelse har den berörda transporttjänstens kvalitet och pålitlighet, men även priset spelar en avgörande roll. De avgifter som är förknippade med en järnvägstransport får stor effekt på den transporterade varans slutliga pris (övervältring av kostnader). En sådan mekanism kan åstadkomma att transporter flyttas över från väg till järnväg. 3. 3. 2. Direktivets syfte är att fastställa en ram för tilldelning av järnvägsinfrastrukturkapacitet och uttag av avgifter för utnyttjande av infrastrukturen. En avsevärd del av det pris som nyttjaren betalar återspeglar kostnader med koppling till infrastrukturen. Enligt förslaget till direktiv beror en del av kostnaderna på att infrastrukturen är otillräcklig. Detta kan leda till problem både under genomförandefasen, om infra- strukturförvaltaren inte har tillräckligt manöverutrymme när beslut skall fattas, och i samband med de åtgärder som måste vidtas för att i möjligaste mån rätta till brister i systemet. av Fördelningen 3. 3. 3. infrastrukturkapacitet mellan järnvägsföretagen bör vara en uppgift för ett organ som är fristående från de företag och aktörer som svarar för järnvägstjänster (med tanke på intressekonflikten i sådana fall). Detta organ skall beakta de målsättningar och regler som europeiska — nationella och regionala — organisationer och 3. 3. 4. Kostnader med koppling till utnyttjandet av järnvägs- infrastrukturen skall fastställas enligt samma metoder som används för andra transportslag med konkurrensvillkor, till exempel vägtransporter. Man bör inte internalisera kostnader- na — det vill säga räkna in de externa kostnaderna för järnvägstransporter i priserna — om inte samma princip används när priserna fastställs för vägtransporter. De me- todmässiga och politiska problemen med en sådan angreppsmetod är välkända, och det är i ännu högre grad känt att järnvägstransporternas externa kostnader är mycket lägre än vägtransporternas. Det går emellertid att införa en intern prissättning inom järnvägssektorn som tar hänsyn till miljön, exempelvis genom att sätta lägre avgifter för tågsätt som är utformade efter miljövänliga föreskrifter än för de mindre miljövänliga (i linje med de olika priserna på vägtransporternas ”eurovinjetter” av den 1 december 1998). Man måste dessutom se till att avgifter för att täcka marginalkostnaderna inte försämrar järnvägsservicen i jordbruksregionerna. (transport) beslut rådets enligt 3. 3. 5. Slutligen är det nödvändigt med en heltäckande definition av vad som menas med det nya begreppet ”godkänd sökande” och vilken roll dessa skall spela. När järnvägsmark- naden öppnas för denna nya kategori får systemets funktion inte äventyras. I direktivförslaget fastställs att alla fysiska eller juridiska personer med ett kommersiellt intresse eller intresse av offentliga tjänster för tillhandahållande av infrastrukturka- pacitet för utförande av järnvägstjänster kan begära tillgång till järnvägskapacitet och beviljas detta. Dessa ”godkända sökande” kan förutom järnvägsföretag även bestå av varje aktör som kan idka trafik: lokala myndigheter, resebyråer, speditörer osv. Det är enligt ReK synnerligen oroande att rätten utvidgas till speditörerna, eftersom detta kan leda till att en marknad skapas efter förebild av vägmarknaden, men som kännetecknas av en allvarlig snedvridning av konkurrensen. 4. Förslag till åtföljande åtgärder För att denna 4. 1. av järnvägssektorn skall komma hela samhället till godo bör de föreslagna bestämmelserna följas upp med lämpliga komplette- rande åtgärder: fullständiga omstrukturering C 57/44 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 29. 2. 2000 — Socialpolitiska insatser både på nations- och EU-nivå för de järnvägsanställda. — Tekniska och på lagstiftningsmässiga järnvägsområdet, t. ex. teknisk kompatibilitet, i möjligaste mån kombinerade transporter och främjande av godskorri- dorer (”freight freeways”). åtgärder — Formulering av förutsättningarna för att avvika från de föreslagna bestämmelserna (statligt stöd m. m. ), till exempel när det föreligger förpliktelse att svara för allmänna tjänster. — En tydlig avgränsning av statens roll när det gäller att säkerställa att järnvägssystemen fungerar väl, både med avseende på den nödvändiga konkurrensen och i fråga om de samhällstjänster som järnvägarna svarar för. ”Förslag till rådets direktiv om ändring av direktiv 91/440/EEG om utvecklingen gemenskapens järnvägar” (1) av 5. Inledning EU har sedan början av nittiotalet uppmärksammat 5. 1. behovet av att vidta särskilda åtgärder för att utveckla ge- menskapens järnvägar. Till grund ligger en önskan om att alla transportmedel skall utvecklas på ett likvärdigt sätt samtidigt som man vill sätta stopp för tillbakagången i fråga om marknadsandelar för gemenskapens järnvägsföretag. 5. 2. Av strukturella, ekonomiska och historiska anledningar har de olika transportsätten utvecklats olika i EU:s medlemssta- ter, vilket anses ligga till grund för betydande konkurrenssned- vridningar mellan transportsätten. Ett av de viktigaste politiska målen inom ramen för den gemensamma transportpolitiken är att utveckla ett transportsystem som syftar till att svara på verkliga behov samt det europeiska samhällets inbyggda särdrag, dvs geografiska, ekonomiska och politiska för- hållanden. Å andra sidan märks en ökad medvetenhet bland 5. 3. Europas medborgare om att det är nödvändigt att slå vakt om miljön och samtidigt säkerställa en hållbar och långsiktig ekonomisk utveckling inom ramen för den europeiska integra- tionen. Man får inte heller bortse från de olika transportsättens grad av säkerhet. Dessa frågor, liksom en större jämvikt mellan olika transportsätt bör beaktas när järnvägarna förnyas. För att nå ekonomiska föredelar på längre sikt krävs det dock att man utvecklar en politik som stärker samtliga järnvägssträckor, dvs. även de mindre (något som går tvärte- mot den politik som tillämpas i ett flertal länder där icke (1) KOM(95) 337 slutlig — 95/0205 COD (f. d. SYN). vinstgivande linjer läggs ned). Endast genom att garantera järnvägsförbindelser för ett så stort antal av Europas in- dustriområden som möjligt kan man minska vägtransporterna, något som ger såväl ekonomiska som miljömässiga fördelar. Direktiv 91/440 kan ses som ett första steg för att 5. 4. utveckla gemenskapens järnvägar. 6. Direktiv 91/440/EEG 6. 1. Direktiv 91/440 syftar framför allt till att upprätta grundläggande strukturer inom ramen för gemenskapens järnvägar för att göra sektorn mer öppen och marknadsanpas- sad. Särskiljandet av räkenskaperna för infrastrukturförvaltnin- gen och transportverksamheten bör ses som ett led i denna riktning. 6. 2. I samma anda av liberalisering av järnvägssektorn, som av tradition varit skyddad, föreskrivs i direktivets artikel 10 att marknaden för transittrafik delvis bör öppnas. Liberaliseringen är dock inte fullständig utan begränsas till internationella järnvägssammanslutningar inom ramen för internationella transporttjänster företag som utför kombinerade godstransporter. samt 7. Förslaget till ändring av direktiv 91/440/EEG 7. 1. Fyra år efter det att direktivet lagts fram, utarbetade kommissionen ett förslag till ändring av artikel 10 i syfte att liberalisera tillträdet till järnvägsinfrastruktur för alla varutrans- portföretag, kombinerade transporttjänster samt internationel- la persontransporter. Det finns ännu inget samförstånd mellan medlemssta- liberaliseringen av marknaden för 7. 2. terna om nästa steg i järnvägstransporter. 7. 3. Det är uppenbart att en liberaliseringen av marknaden för järnvägstransporter bara kan ske etappvis. Eftersom det för några år sedan saknades en gemenskapspolitik på området skiljer sig marknaderna för järnvägstransporter inom med- lemsstaternas mycket åt i fråga om liberalisering. av till ändring Förslaget 7. 4. artikel 10 i direktiv 91/440/EEG föreskriver en mera omfattande liberalisering, vilket ligger i linje med en vitalisering av järnvägarna. Det återstår dock att se vilka följder sådana politiska åtgärder kommer att få på ett visst antal medlemsstater vilkas situation avviker från de andras. Den sociala roll som järnvägen spelar i fråga om arbetstillfällen och offentlig service måste t. ex. tas i beaktande. 29. 2. 2000 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning C 57/45 Det krävs följaktligen strategier som inte bara tar hänsyn till ekonomiska intressen, utan som även ser till järnvägstrafikens sociala funktion. 8. Slutsatser 7. 5. Frågan är när det är som bäst att genomföra dessa politiska åtgärder. Diskussioner på politisk nivå skulle kunna leda till en överenskommelse. Innan oåterkalleliga politiska åtgärder vidtas bör man granska alla olika möjligheter inom ramen för en konkret och godtagbar tidsram. Målet för samtliga politiska åtgärder bör dessutom vara att integrera alla EU:s regioner i syfte att säkerställa social och ekonomisk sammanhållning i hela EU. Bryssel den 18 november 1999. 8. 1. Det är viktigt att bland medlemsstaterna hitta en gemensam nämnare i syfte att uppnå en politisk kompromiss. A¨ ven om framsteg görs i fråga om järnvägsutveckling måste den rätta tidsplanen för genomförande upprättas utan att kompletterande åtgärder utesluts, som bland annat teknisk bokföring av konventionella järnvägar, nationell politik och gemenskapspolitik för att skydda arbetstillfällen inom sektorn, främjandet av godskorridorer, fastställandet av villkor för undantag som t. ex. statsstöd i syfte att säkra skyldigheten att tillhandahålla offentliga tjänster osv. Regionkommitténs ordförande Manfred DAMMEYER


title: Propuesta de reglamento del Consejo relativo a la creación del sistema «Eurodac» para la comparación de las impresiones dactilares de los solicitantes de asilo y otros extranjeros (COM(1999) 260 - C5-0082/1999 - 1999/0116(CNS))

eurovoc_concepts: judicial cooperation in criminal matters in the EU

formats: pdf print

text: 7. 7. 2000 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas C 189/227 Jueves, 18 de noviembre de 1999 5. Eurodac* A5-0059/1999 Propuesta de reglamento del Consejo relativo a la creación del sistema «Eurodac» para la compara- ción de las impresiones dactilares de los solicitantes de asilo y otros extranjeros (COM(1999) 260 ) C5-0082/1999 ) 1999/0116(CNS)) Esta propuesta se modifica como sigue: TEXTO DE LA COMISIÓN ENMIENDAS DEL PARLAMENTO (Enmienda 1) Título y texto Sustitúyase en todo el texto la palabra «extranjero» por el término «nacional de un país tercero». (Enmienda 2) Título Propuesta de reglamento (CE) del Consejo relativo a la creación del sistema «Eurodac» para la comparación de las impresiones dactilares de los solicitantes de asilo y otros extranjeros Propuesta de reglamento (CE) del Consejo relativo a la creación del sistema «Eurodac» para la comparación de las impresiones dactilares de los solicitantes de asilo y otros nacionales de paí- ses terceros, con vistas a facilitar la aplicación del Conve- nio de Dublín (Enmienda 3) Considerando 5 (5) Es también necesario exigir a los Estados miembros que tomen rápidamente las impresiones dactilares de los solicitantes de asilo y de los extranjeros interceptados con ocasión del cruce irregular de una frontera comunitaria exterior, siempre que ten- gan al menos 14 años de edad; (5) Es también necesario exigir a los Estados miembros que tomen rápidamente las impresiones dactilares de los solicitantes de asilo y de los nacionales de países terceros interceptados con ocasión del cruce irregular de una frontera comunitaria exterior, siempre que tengan al menos 18 años de edad; (Enmienda 4) Considerando 8 (8) La conservación debe acortarse en ciertas situaciones espe- ciales donde no existe la necesidad de conservar los datos dac- tiloscópicos durante ese tiempo; que los datos dactiloscópicos deberían borrarse inmediatamente una vez que los extranjeros obtienen la ciudadanía de la Unión; (8) La conservación debe acortarse en ciertas situaciones espe- ciales donde no existe la necesidad de conservar los datos dac- tiloscópicos durante ese tiempo; que los datos dactiloscópicos se borrarán inmediatamente una vez que la persona en cues- tión haya obtenido un permiso de residencia; (Enmienda 5) Artículo 4, apartado 1 1. Los Estados miembros tomarán sin demora las impresio- nes dactilares de todo solicitante de asilo mayor de 14 años y transmitirán rápidamente a la unidad central los datos enume- 1. Los Estados miembros tomarán sin demora las impresio- nes dactilares de todo solicitante de asilo mayor de 18 años y transmitirán rápidamente a la unidad central los datos enume- C 189/228 Diario Oficial de las Comunidades Europeas ES 7. 7. 2000 Jueves, 18 de noviembre de 1999 TEXTO DE LA COMISIÓN rados en las letras a) a f) del apartado 1 del artículo 5. El pro- cedimiento para tomar las impresiones dactilares se adoptará de acuerdo con la práctica del Estado miembro de que se trate. ENMIENDAS DEL PARLAMENTO rados en las letras a) a f) del apartado 1 del artículo 5. El pro- cedimiento para tomar las impresiones dactilares se adoptará de acuerdo con la práctica del Estado miembro de que se trate y de conformidad con las salvaguardias establecidas en el Convenio Europeo de Derechos Humanos y en la Conven- ción de las Naciones Unidas sobre los Derechos del Niño. (Enmienda 6) Artículo 4, apartado 6, segundo párrafo (nuevo) Si de los resultados de la comparación efectuada por la unidad central no se desprende claramente una concordan- cia auténtica de las impresiones dactilares, el Estado miem- bro que solicitó la comparación será considerado Estado miembro de origen e iniciará el procedimiento de asilo. (Enmienda 7) Artículo 7 Los datos relativos a una persona que haya adquirido la nacio- nalidad de un Estado miembro se suprimirán de la base de datos central antes que expire el plazo mencionado en el artículo 6, con arreglo al apartado 3 del artículo 15, tan pronto como el Estado miembro de origen tenga conocimiento de que la per- sona interesada ha adquirido la ciudadanía de la Unión. Los datos relativos a una persona que haya adquirido la nacio- nalidad de un Estado miembro o haya obtenido el estatuto de refugiado o una forma de protección subsidiaria o com- plementaria u otro estatuto jurídico se suprimirán, con arre- glo al apartado 3 del artículo 15, tan pronto como el Estado miembro de origen tenga conocimiento de que la persona inte- resada ha adquirido la ciudadanía de la Unión o ha obtenido el estatuto de refugiado o una forma de protección subsi- diaria o complementaria u otro estatuto jurídico. (Enmienda 9) Artículo 10, apartado 2, letra d) (nueva) c bis) el nacional de un país tercero haya obtenido el estatuto de refugiado o una forma de protección sub- sidiaria o complementaria, u otro estatuto jurídico. (Enmienda 10) Artículo 11, apartado 1, primer párrafo 1. Para comprobar si un extranjero presente ilegalmente en el territorio de un Estado ha presentado anteriormente una solici- tud de asilo en otro Estado miembro, cada Estado miembro podrá comunicar a la unidad central las impresiones dactilares que haya tomado de todo extranjero que se encuentre en tal situación y que tenga, como mínimo, 14 años de edad, junto con el número de referencia atribuido por el Estado miembro en cuestión. 1. Para comprobar si un nacional de un país tercero pre- sente ilegalmente en el territorio de un Estado ha presentado anteriormente una solicitud de asilo en otro Estado miembro, cada Estado miembro podrá comunicar a la unidad central las impresiones dactilares que haya tomado de todo nacional de un país tercero que se encuentre en tal situación y que tenga, como mínimo, 18 años de edad, junto con el número de referencia atribuido por el Estado miembro en cuestión. (Enmienda 11) Artículo 12, apartado 1 1. Los datos relativos a una persona que haya sido recono- cida y admitida como refugiado en un Estado miembro, se bloquearán en la base de datos central. Este bloqueo será realizado por la unidad central siguiendo instrucciones del Estado miembro de origen. 1. Los datos relativos a una persona que haya sido recono- cida y admitida como refugiado en un Estado miembro, se borrarán de la base de datos central. 7. 7. 2000 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas C 189/229 TEXTO DE LA COMISIÓN Jueves, 18 de noviembre de 1999 ENMIENDAS DEL PARLAMENTO (Enmienda 12) Artículo 15, apartado 4 bis (nuevo) 4 bis. No se transmitirán datos ni se permitirá el acceso a los mismos a autoridades de Estados no pertenecientes a la UE, ni a organismos o autoridades de un Estado miem- bro distintos de aquel que recopila los datos originales mencionados en los artículos 4 y 8, salvo que medie un consentimiento expreso y por escrito de las autoridades comunes de control. Resolución legislativa del Parlamento Europeo sobre la propuesta de reglamento del Consejo rela- tivo a la creación del sistema «Eurodac» para la comparación de las impresiones dactilares de los solicitantes de asilo y otros extranjeros (COM(1999) 260 ) C5-0082/1999 ) 1999/0116(CNS)) (Procedimiento de consulta) El Parlamento Europeo, C Vista la propuesta de la Comisión al Consejo (COM(1999) 260), C Consultado por el Consejo, de conformidad con el apartado 1 del artículo 63 del Tratado UE (C5-0082/1999), C Visto el artículo 67 de su Reglamento, C Vistos el informe de la Comisión de Libertades y Derechos de los Ciudadanos, Justicia y Asuntos Interiores y la opinión de la Comisión de Asuntos Jurídicos y Mercado Interior (A5-0059/1999), 1. Aprueba la propuesta de la Comisión así modificada; Pide a la Comisión que modifique en consecuencia su propuesta de conformidad con el apartado 2 2. del artículo 250 del Tratado CE; Pide al Consejo que le informe, en caso de que pretenda apartarse del texto aprobado por el Parla- 3. mento; Pide que se le consulte de nuevo en caso de que el Consejo se proponga modificar sustancialmente la 4. propupesta de la Comisión; 5. Encarga a su Presidenta que transmita su posición al Consejo y a la Comisión. 6. «Efecto del año 2000»: sectores nucleares civil y militar B5-0268, 0279, 0292 y 0303/1999 Resolución del Parlamento Europeo sobre el problema informático del efecto 2000 en los sectores civil y militar El Parlamento Europeo, C Vistas la responsabilidad que incumbe a la UE en el ámbito de los accidentes graves y sus consecuen- cias, en lo que se refiere a la contaminación radiactiva y química, así como su papel en la seguridad nuclear con arreglo al Tratado Euratom,


title: Rådets konklusioner af 18. november 1999 om bekæmpelse af tobaksforbruget

eurovoc_concepts:
EU Member State
cooperation policy
exchange of information
public awareness campaign
public health
smoking

text: C 86/4 DA De Europ(cid:230)iske F(cid:230)llesskabers Tidende 24. 3. 2000 R¯DETS KONKLUSIONER af 18. november 1999 om bek(cid:230)mpelse af tobaksforbruget (2000/C 86/03) R¯DET FOR DEN EUROP˘ISKE UNION, bestemmelser i direktiverne om m(cid:230)rkning af og indhold i tobaksvarer; 1. SOM UNDERSTREGER, at det i traktatens artikel 152 fast- s(cid:230)ttes, at der skal sikres et hłjt sundhedsbeskyttelsesniveau ved fastl(cid:230)ggelsen og gennemfłrelsen af alle F(cid:230)llesskabets politikker og aktiviteter, og at der defor błr tages hensyn til sundhedsrisiciene i alle spłrgsm(cid:229)l vedrłrende tobak, herunder afgłrelser vedrłrende det indre marked, afgifter og landbrug; 8. M˘RKER SIG, at der fortsat er v(cid:230)sentlige forskelle mellem medlemsstaternes politikker for kontrol med tobak; 9. FINDER, at bek(cid:230)mpelsen af tobaksforbruget błr v(cid:230)re et af de prioriterede m(cid:229)l for F(cid:230)llesskabets og medlemsstaternes politikker og aktiviteter; 2. SOM ERINDRER OM R(cid:229)dets resolution af 26. november 1996 om begr(cid:230)nsning af rygning i Det Europ(cid:230)iske F(cid:230)lles- skab (1), der indeholder en oversigt over de aktioner, der er iv(cid:230)rksat p(cid:229) dette omr(cid:229)de, og afstikker retningslinjer for yderligere tiltag; 3. SOM ERINDRER OM direktivet om fjernsyn uden gr(cid:230)nser og direktiverne om henholdsvis m(cid:230)rkning og tj(cid:230)reindhold samt om vedtagelsen af Europa-Parlamentets og R(cid:229)dets direktiv 98/43/EF af 6. juli 1998 om indbyrdes tiln(cid:230)rmelse af medlemsstaternes love og administrative bestemmelser om reklame for tobaksvarer og sponsorering til fordel for disse (2); 4. SOM ERINDRER OM R(cid:229)dets forordning (E(cid:216)F) nr. 2075/92 af juni 1992 om den f(cid:230)lles markedsordning for 30. r(cid:229)tobak (3), hvormed der oprettes en f(cid:230)llesskabstobaksfond, og Kommissionens forordning (E(cid:216)F) nr. 2427/93 af 1. september 1993 om gennemfłrelsesbestemmelser til R(cid:229)dets forordning (E(cid:216)F) nr. 2075/92 for s(cid:229) vidt ang(cid:229)r f(cid:230)llesskabsfonden for forskning og oplysning inden for tobak (4); 5. SOM TAGER HENSYN TIL meddelelsen fra Kommissionen af 18. december 1996 om F(cid:230)llesskabets nuv(cid:230)rende og fore- sl(cid:229)ede rolle i bek(cid:230)mpelsen af tobaksforbruget; 6. NOTERER SIG Kommissionens beretning af 8. september 1999 om, hvilke fremskridt der er gjort for beskyttelse af folkesundheden mod skadevirkninger af tobaksforbrug; 7. HILSER MED TILFREDSHED, at Kommissionen vil fremsende et forslag om styrkelse og supplering af de eksisterende (1) EFT C 374 af 11. 12. 1996, s. 4. (2) EFT L 213 af 30. 7. 1998, s. 9. (3) EFT L 215 af 30. 7. 1992, s. 70. Senest (cid:230)ndret ved forordning (EF) nr. 660/1999 (EFT L 83 af 27. 3. 1999, s. 10). (4) EFT L 223 af 2. 9. 1993, s. 3. Senest (cid:230)ndret ved forordning (EF) nr. 1620/95 (EFT 154 af 5. 7. 1995, s. 12). 10. UNDERSTREGER betydningen af at koncentrere indsatsen om de prioriterede omr(cid:229)der, der peges p(cid:229) i Kommissionens beretning, nemlig forebyggelse af rygning, bistand til rygere, der łnsker at holde op med at ryge, samt beskyt- telse mod passiv rygning, og UNDERSTREGER, at unge og kvinder błr prioriteres forbindelse med s(cid:229)danne tiltag; s(cid:230)rlig hłjt i 11. UNDERSTREGER behovet for at udvikle en samlet strategi, der omfatter fłlgende: (cid:151) et effektivt system til overv(cid:229)gning af tobaksforbruget og tobakspolitikkerne og virkningerne heraf i hele F(cid:230)llesskabet samt gennemfłrelsen af f(cid:230)llesskabslovgiv- ningen (cid:151) en samordnet vifte af forskellige EF-instrumenter og -aktiviteter p(cid:229) alle relevante politikomr(cid:229)der (cid:151) et styrket samarbejde mellem medlemsstaterne (cid:151) internationalt samarbejde med navnlig Verdenssund- hedsorganisationen; 12. UNDERSTREGER i den forbindelse betydningen af den plan- lagte rammekonvention om tobakskontrol, som der p(cid:229) den 52. samling i Verdenssundhedsorganisationen i 1999 var enighed om at p(cid:229)begynde udarbejdelsen af; 13. TILSKYNDER MEDLEMSSTATERNE TIL aktivt at stłtte denne samlede strategi gennem de foranstaltninger, de tr(cid:230)ffer, og forel(cid:230)gge Kommissionen regelm(cid:230)ssige og udtłmmende oplysninger; 14. OPFORDRER KOMMISSIONEN TIL at bidrage til den samlede strategi ved at (cid:151) frems(cid:230)tte forslag til en henstilling fra R(cid:229)det om beskyt- telse mod passiv rygning p(cid:229) offentlige steder og p(cid:229) arbejdspladserne 24. 3. 2000 DA De Europ(cid:230)iske F(cid:230)llesskabers Tidende C 86/5 (cid:151) indarbejde aktiviteter med henblik p(cid:229) at nedbringe tobaksforbruget i den fremtidige handlingsplan for folkesundhed under hensyn til resultaterne af midtvejs- evalueringerne (cid:151) stłtte udvekslingen af oplysninger mellem medlemssta- terne vedrłrende de bedste metoder og erfaringer i forbindelse med nedbringelse af tobaksforbruget (cid:151) sikre, at de f(cid:230)llesskabsmidler, der er afsat til forebyg- gende aktiviteter p(cid:229) tobaksomr(cid:229)det fra F(cid:230)llesskabets tobaksfond, anvendes effektivt i samarbejde med natio- nale sundhedsmyndigheder (cid:151) undersłge mulighederne for initiativer til beskyttelse af mindre(cid:229)rige, herunder bestemmelser om salgsbetin- gelser og salg via elektronisk handel (Internet) og auto- mater (cid:151) styrke samarbejdet mellem sundhedsomr(cid:229)det og andre omr(cid:229)der som f. eks. det indre marked og landbrugs- omr(cid:229)det med henblik p(cid:229) at sikre et hłjt sundheds- beskyttelsesniveau p(cid:229) disse omr(cid:229)der (cid:151) undersłge foranstaltninger i forbindelse med afgifter p(cid:229) tobak, der skal sikre, at afgifterne reelt bidrager til at nedbringe tobaksforbruget og forebygge bedrageri og smugling (cid:151) fremme foranstaltninger vedrłrende kontrol med tobak i forbindelse med samarbejdet med ansłgerlandene (cid:151) undersłge mulighederne for at lade tobakskontrolfor- anstaltninger indg(cid:229) i den nye transatlantiske dagsorden og i sundhedssamarbejdet med Canada; 15. OPFORDRER KOMMISSIONEN TIL at foretage en opfłlgning af udviklingen p(cid:229) dette omr(cid:229)de og om nłdvendigt foresl(cid:229) nye foranstaltninger samt til hvert andet (cid:229)r at afl(cid:230)gge rapport om arbejdet og de opn(cid:229)ede resultater


title: Kommissionens forordning (EF) nr. 2448/1999 af 18. november 1999 om bud for udførsel af byg, der er meddelt inden for rammerne af den i forordning (EF) nr. 1701/1999 omhandlede licitation

eurovoc_concepts:
award of contract
barley
export refund
export tax

text: 19. 11. 1999 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 298/9 KOMMISSIONENS FORORDNING (EF) Nr. 2448/1999 af 18. november 1999 om bud for udførsel af byg, der er meddelt inden for rammerne af den i forordning (EF) nr. 1701/1999 omhandlede licitation KOMMISSIONEN FOR DE EUROPÆISKE FÆLLESSKABER HAR — under henvisning til traktaten om oprettelse af Det Europæiske Fællesskab, under henvisning til Rådets forordning (EØF) nr. 1766/92 af 30. juni 1992 om den fælles markedsordning for korn (1), senest ændret ved Kommissionens forordning (EF) nr. 1253/ 1999 (2), under henvisning til Kommissionens forordning (EF) nr. 1501/ 95 af 29. juni 1995 om visse gennemførelsesbestemmelser til Rådets forordning (EØF) nr. 1766/92 for så vidt angår ydelse af eksportrestitutioner for korn samt de foranstaltninger, der skal træffes inden for kornsektoren i tilfælde af markedsforstyr- relser (3), senest ændret ved forordning (EF) nr. 2513/98 (4), særlig artikel 4, og ud fra følgende betragtninger: (1) (2) En licitation over restitutionen og/eller afgiften ved udførsel af byg til alle tredjelande blev åbnet ved Kommissionens forordning (EF) nr. 1701/1999 (5), ændret ved forordning (EF) nr. 2322/1999 (6); i overensstemmelse med artikel 7 i forordning (EF) nr. 1501/95 kan Kommissionen på grundlag af de meddelte forordning bud efter fremgangsmåden i artikel 23 i (EØF) nr. 1766/92 beslutte, at licitationen skal være uden virkning; under henvisning til bl. a. kriterierne i artikel 1 i forord- ning (EF) nr. 1501/95 bør der ikke fastsættes nogen maksimumsrestitution eller minimumsafgift; de i denne forordning fastsatte foranstaltninger er i over- ensstemmelse med udtalelse fra Forvaltningskomitéen for Korn — (3) (4) UDSTEDT FØLGENDE FORORDNING: Artikel 1 De bud, der er meddelt fra den 12. indtil den 18. november 1999 inden for rammerne af den i forordning (EF) nr. 1701/ 1999 omhandlede licitation over restitutionen eller afgiften ved udførsel af byg, skal være uden virkning. Artikel 2 Denne forordning træder i kraft den 19. november 1999. Denne medlemsstat. forordning er bindende i alle enkeltheder og gælder umiddelbart i hver Udfærdiget i Bruxelles, den 18. november 1999. På Kommissionens vegne Franz FISCHLER Medlem af Kommissionen (1) EFT L 181 af 1. 7. 1992, s. 21. (2) EFT L 160 af 26. 9. 1999, s. 18. (3) EFT L 147 af 30. 6. 1995, s. 7. (4) EFT L 313 af 21. 11. 1998, s. 16. (5) EFT L 201 af 31. 7. 1999, s. 27. (6) EFT L 280 af 30. 10. 1999, s. 77


title: Stellungnahme des beratenden Ausschusses für die Kontrolle von Unternehmenszusammenschlüssen anlässlich seiner 71. Sitzung am 18. November 1999 zum Entwurf einer Entscheidung über die Sache IV/M.1610 — Deutsche Post

eurovoc_concepts:
Germany
advisory committee (EU)
economic concentration
exchange of information
fine
postal service

text: C 106/2 DE Amtsblatt der Europ(cid:228)ischen Gemeinschaften 6. 4. 2001 STELLUNGNAHME des beratenden Ausschusses f(cid:252)r die Kontrolle von Unternehmenszusammenschl(cid:252)ssen anl(cid:228)sslich seiner 71. Sitzung am 18. November 1999 zum Entwurf einer Entscheidung (cid:252)ber die Sache IV/M. 1610 (cid:151) Deutsche Post (2001/C 106/02) 1. Der Beratende Ausschuss teilt die Auffassung der Kommission, dass die Deutsche Post in ihrer Anmel- dung unrichtige und entstellte Angaben im Sinne des Artikels 14 Absatz 1 Buchstabe b) der Verordnung (EWG) Nr. 4064/89 gemacht hat. 2. Der Beratende Ausschuss teilt die Auffassung der Kommission, dass die Deutsche Post in ihren Ant- worten auf Auskunftsverlangen unrichtige Angaben im Sinne des Artikels 14 Absatz 1 Buchstabe c) der Verordnung (EWG) Nr. 4064/89 gemacht hat. 3. Der Beratende Ausschuss teilt die Auffassung der Kommission, dass die Deutsche Post in ihrer Anmel- dung und in ihren Antworten vors(cid:228)tzlich unrichtige und entstellte Angaben gemacht hat. 4. Der Beratende Ausschuss teilt die Auffassung der Kommission, dass gegen die Deutsche Post sowohl gem(cid:228)(cid:223) Artikel 14 Absatz 1 Buchstabe b) als auch gem(cid:228)(cid:223) Artikel 14 Absatz 1 Buchstabe c) der Verordnung (EWG) Nr. 4064/89 eine Geldbu(cid:223)e festgesetzt werden sollte. 5. Der Beratende Ausschuss teilt die Auffassung der Kommission in Bezug auf Art und Schwere des Verstosses bei der Festsetzung der H(cid:246)he der Geldbu(cid:223)e. 6. Der Beratende Ausschuss stimmt dem von der Kommission vorgeschlagenen Geldbu(cid:223)ebetrag zu. 7. Der Beratende Ausschuss fordert die Kommission auf, allen anderen von den Mitgliedsstaaten im Laufe der Er(cid:246)rterung angesprochenen Fragen Rechnung zu tragen. 8. Der Beratende Ausschuss empfiehlt die Ver(cid:246)ffentlichung seiner Stellungnahme im Amtsblatt der Euro- p(cid:228)ischen Gemeinschaften


eurovoc_concepts:
Pakistan
economic situation
military regime
nuclear non-proliferation
peacekeeping
political situation

text: C 189/240 Diario Oficial de las Comunidades Europeas ES 7. 7. 2000 Jueves, 18 de noviembre de 1999 Lamenta la decisión del TPI de poner en libertad al Sr. Barayagwiza debido a tecnicismo jurídicos por 1. cuanto podría socavar gravemente la credibilidad del Tribunal; Pide al TPI que revise su decisión, teniendo en cuenta la gravedad de las acusaciones que pesan sobre 2. el Sr. Barayagwiza, y en particular que anule su decisión de que el Sr. Barayagwiza no pueda volver a ser juzgado en el Tribunal por las acusaciones por las que fue procesado en un principio; 3. Manifiesta su firme convencimiento de que nunca podrá existir inmunidad para las acusaciones de genocidio, y pide al TPI que revise sus condiciones para un nuevo juicio, con objeto de evitar que se produzca de nuevo una situación similar en el futuro; 4. Pide al Gobierno rwandés que revise su decisión y coopere plenamente con el TPI de Arusha; 5. Pide al Secretario General de las Naciones Unidas, así como al fiscal general del TPI que tomen urgentemente las medidas necesarias para que el TPI de Arusha pueda llevar a cabo su misión y establecer sin más retrasos la verdad sobre el genocidio de 1994; 6. Pide a las Naciones Unidas y a la UE que evalúen la labor efectuada hasta ahora por el TPI, de forma que pueda determinarse si son necesarios recursos adicionales, limitados en el tiempo, para que el Tribunal termine las investigaciones y los juicios de los sospechosos de genocidio; 7. Encarga a su Presidenta que transmita la presente resolución a la Comisión, al Consejo, al Tribunal Penal Internacional para Rwanda, a las Naciones Unidas, a la Secretaría General de la OUA y al Gobierno de Rwanda. 13. Pakistán B5-0269, 0277, 0278, 0286 y 0296/1999 Resolución del Parlamento Europeo sobre la declaración del estado de emergencia en Pakistán El Parlamento Europeo, 9 Vistas sus Resoluciones anteriores sobre Pakistán, el conflicto entre Pakistán y la India, y asuntos de preocupación general en el Sur de Asia, A. Considerando que el ejército de Pakistán, dirigido por su Jefe de Estado Mayor, el General Musharraf, destituyó y suspendió las estructuras constitucionales el 12 de octubre de 1999, dio a conocer una Proclamación de emergencia, y detuvo y destituyó al Primer Ministro en ejercicio, el Sr. Nawaz Sharif; B. Considerando que los gobiernos elegidos recientemente en Pakistán no han adoptado las medidas necesarias para hacer frente a la corrupción ni para poner fin a las graves infracciones de los derechos humanos y a la práctica de los trabajos forzados, lo que ha impedido el desarrollo económico y el progreso social y el restablecimiento de la seguridad al país, C. Considerando que la situación económica del país se ha deteriorado constantemente y que su situación financiera ha alcanzado el punto en el que la reestructuración de la deuda externa se ha hecho inevi- table, D. Considerando que el ejército de Pakistán ha estado apoyando al régimen fundamentalista radical de los taliban en Afganistán, E. Considerando que fundamentalistas islámicos, apoyados también por los taliban, actúan en Pakistán y suponen una seria amenaza para la estabilidad del país y el respeto de los derechos humanos, en particular de las mujeres y de las minorías religiosas, 7. 7. 2000 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas C 189/241 Jueves, 18 de noviembre de 1999 F. Constatando que el General Musharraf anunció que el ejército de Pakistán desmilitarizaría unilateral- mente la frontera con la India mediante la retirada de todos los efectivos desplazados recientemente hasta las fronteras, pero que no hizo ninguna referencia a la distensión a lo largo de la disputada línea de control de Cachemira, G. Considerando que el apoyo de la UE a las reforma económicas en Pakistán depende de una actitud positiva hacia la democracia y del respeto de los derechos constitucionales, Recuerda, en este contexto, los valores comunes en los que se basan los principios democráticos que 1. comparte la UE y, por consiguiente, condena enérgicamente el golpe de estado del ejército de Pakistán y apoya la declaración al respecto realizada por la Cumbre de la UE de Tampere, así como la posición adoptada por el Consejo; Acoge con satisfacción la misión de información efectuada por la Unión Europea a Pakistán presidida 2. por la Presidencia de la UE; 3. Insta al Gobierno militar de Pakistán a que restablezca la democracia y un proceso parlamentario legítimo mediante el restablecimiento sin demora alguna del estado de derecho, la transferencia del poder a un gobierno civil provisional y el anuncio de un calendario concreto para la celebración de nuevas elecciones; Subraya el importante papel que desempeña Pakistán en el fomento de la estabilidad regional e insta 4. a la junta militar a que cese totalmente su apoyo al régimen de los taliban, de conformidad con las sancio- nes impuestas por el Consejo de Seguridad de las Naciones Unidas a Afganistán, y a que garantice la seguridad y un trato no discriminatorio a las mujeres y a las minorías religiosas; Insta a las nuevas autoridades pakistaníes a que profundicen el diálogo con la India y a que resuelvan 5. las tensiones en el subcontinente por medios pacíficos; reitera su llamamiento a Pakistán y a la India para que se adhieran al régimen global de no proliferación y para que firmen el Tratado de Prohibición Total de Pruebas Nucleares; Insta a las autoridades de Pakistán a que no intenten organizar un juicio espectáculo del antiguo 6. Primer ministro Sharif e insiste en que todo juicio sea abierto y justo; Solicita al Consejo que siga aplazando la firma del Acuerdo de cooperación con Pakistán y que revise 7. la ayuda a Pakistán teniendo en cuenta el restablecimiento del orden constitucional; 8. Subraya que la lucha contra la corrupción en el país debería ser una prioridad para Pakistán, y que la cooperación financiera internacional con este país deberían depender de la consecución de avances reales en este ámbito; 9. Insta a la Comisión a apoyar activamente los programas de ayuda especial para mejorar las condicio- nes de los niños y de las mujeres, a que apoye el acceso a los microcréditos, y a que apoye a las ONG locales dedicadas a los derechos humanos, así como a los grupos de la sociedad civil; Pide a su Presidenta que transmita la presente resolución a la Comisión, al Consejo, a las autorida- 10. des que en estos momentos están en el poder en Pakistán, a la SAACR y a las Naciones Unidas. 14. Derechos del niño B5-0256, 0257, 0258, 0264, 0265 y 0266/1999 Resolución del Parlamento Europeo sobre el décimo aniversario de la Convención de las Naciones Unidas sobre los Derechos del Niño El Parlamento Europeo, A. Considerando que el 20 de noviembre de 1999 se cumple el décimo aniversario de la Convención de las Naciones Unidas sobre los Derechos del Niño, y que todos los Estados miembros de la UE han ratificado dicha Convención,