title: Advies van het Comité van de Regio's over de volgende voorstellen "Voorstel voor een richtlijn van de Raad inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur alsmede inzake veiligheidscertificering"

eurovoc_concepts:
charges for use of infrastructure
rail transport
transport company
transport infrastructure

text: C 57/40 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 29. 2. 2000 Advies van het Comité van de Regio’s over de volgende voorstellen: — „Voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 91/440/EEG betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap” — „Voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 95/18/EG betreffende de verlening van vergunningen aan spoorwegondernemingen” — „Voorstel voor een richtlijn van de Raad inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurca- paciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur alsmede inzake veiligheidscertificering” en — „Voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 91/440/EEG betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap” HET COMITE´ VAN DE REGIO’S, (2000/C 57/06) gezien de lijst van Commissievoorstellen die op 1 mei 1999 nog in behandeling zijn en waarvoor de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam een verandering van rechtsgrondslag en/of procedure meebrengt (SEC(1999) 581 def. ); gezien het „Voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 91/440/EEG betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap” en het „Voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 95/18/EG betreffende de verlening van vergunningen aan spoorwegondernemin- gen” en het „Voorstel voor een richtlijn van de Raad inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapa- citeit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur alsmede inzake veiligheidscer- tificering” (COM(1998) 480 def. 2 — 98/0265 SYN — 98/0266 SYN — 98/0267 SYN); gezien het „Voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 91/440/EEG betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap” (COM(95) 337 — def. — 95-0205 COD ex-SYN); gezien het in zijn brief van 3 mei 1999 aangekondigde besluit van de Raad om, overeenkomstig de artikelen 265, eerste alinea, en 71 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, het Comité van de Regio’s over dit onderwerp te raadplegen; gezien het besluit van zijn Bureau van 15 juli 1998 om over dit onderwerp een advies op te stellen en commissie 3 „Trans-Europese netwerken, vervoer, informatiemaatschappij” met de voorbereidende werkzaamheden terzake te belasten; gezien het door commissie 3 op 15 juli 1999 goedgekeurde ontwerpadvies (CDR 58/99 rev. 2) (rapporteur: de heer Tabakidis — GR, PSE); gezien het besluit van de Voltallige Vergadering van 16 september 1999 om dit advies terug naar commissie 3 te verwijzen; gezien het besluit van commissie 3 van 24 september 1999 de rapporteur opdracht te geven verschillende wijzigingsvoorstellen van de heer Bellet in het advies te verwerken, heeft tijdens zijn 31e zitting van 17 en 18 november 1999 (vergadering van 18 november) het volgende advies goedgekeurd. 1. Inleiding 1. 1. Ieder vervoersmiddel moet zijn eigen rol spelen bij het dekken van de vervoersbehoeften in de Gemeenschap. De verschillende vervoerswijzen vullen elkaar in sommige gevallen aan, terwijl ze in andere gevallen met elkaar concurreren. De samenleving zal het meeste baat vinden bij een zo groot mogelijke samenwerking, waarbij de vervoerswijzen elkaar zodanig aanvullen dat er van een echt vervoerssysteem sprake is. Een vervoerssysteem kan pas doeltreffend werken als ieder onderdeel ervan, m. a. w. iedere vervoerswijze, optimaal wordt gebruikt en zich naar gelang van zijn specifieke kenmerken en vooral zijn comparatieve voordelen kan ontwikkelen. Deze doelstelling beantwoordt aan de algemene wens om meer evenwicht tussen spoor- en wegvervoer tot stand te brengen om ecologische en sociale redenen. 1. 2. Bij de discussie over de verschillende vervoerswijzen moet zowel binnen de lidstaten als met betrekking tot de verschillende vervoerswijzen worden uitgegaan van gemeen- schappelijke normen. Deze normen omvatten de principes 29. 2. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 57/41 waarop de prijsstelling is gebaseerd, bijvoorbeeld het principe van niet-discriminerende behandeling, transparantie, enz. 1. 3. De Europese Unie streeft naar een evenwichtige ont- wikkeling van een systeem dat afgestemd is op de werkelijke behoeften en kenmerken van de Europese samenleving, die bepaald worden door de geografische, economische en politie- ke omstandigheden. Binnen dit kader speelt het spoor een belangrijke rol en moet het nog verder aan belang winnen. De voortdurende ontwikkeling van het spoor heeft een aanzienlij- ke sociale (talrijke arbeidsplaatsen), economische (uitvoer en handel) en milieudimensie, en kan ook een wezenlijke bijdrage leveren tot een milieuvriendelijke vervoerssector. 1. 4. Algemeen staat vast dat de volkeren van Europa zich er steeds meer van bewust zijn dat het milieubeleid moet worden ondersteund en bevorderd, zonder daarbij de economi- sche integratie en de vooruitgang in de weg te staan. Het spoor moet ten dienste van duurzame ontwikkeling zijn. In die zin moet ieder politiek programma gericht zijn op een verschuiving van het personen- en goederenvervoer van de weg naar het spoor. in eerste instantie een instrument 1. 5. Een van de belangrijkste voordelen van het spoor ten opzichte van andere vervoerswijzen is voorts ook de grote veiligheid. Dit aspect moet in het Europees vervoerbeleid worden meegenomen. 1. 6. Om de bovenvermelde redenen moet het spoor dan ook het marktaandeel terugwinnen dat het de laatste jaren verloren heeft. Tussen 1990 en 1995 is het marktaandeel van het spoorvervoer in de 15 EU-lidstaten met name gedaald, van 18,8 % naar 14,4 % voor het aantal tonkilometers bij het goederenvervoer en van 6,8 % tot 6 % voor het aantal perso- nenkilometers. Aangezien er de laatste jaren in sommige lidstaten een tegengestelde tendens kan worden waargenomen, is het zaak na te gaan waaraan deze uiteenlopende resultaten in de verschillende lidstaten moeten worden toegeschreven. Het spoor moet aantrekkelijker worden, in het bijzon- 1. 7. der voor vervoer over lange afstanden. Zijn concurrentiepositie moet worden versterkt door middel van een geheel van maatregelen die betrekking hebben op de gehele werking van de spoorwegmarkt, zoals kwaliteit en kwantiteit van de infrastructuur, de tarieven, de betrouwbaarheid van de aange- boden diensten, de verzekering van de continuïteit van het spoorwegnet door een vereenvoudiging van de douaneformali- teiten bij betrekkingen met derde landen, enz. 1. 8. Een belangrijke factor voor de verdere ontwikkeling van het spoor is zijn positie ten opzichte van die van het vervoer over de weg, zijn voornaamste concurrent. Bij het wegvervoer (maar ook in de luchtvaart) heeft liberalisering tot een verhoging van het concurrentievermogen en meer flexibiliteit op de betrokken markten geleid. Dienovereen- komstig zou ook het spoor steeds minder een beschermde markt moeten zijn en beter moeten kunnen inspelen op de huidige behoeften. De spoorwegdiensten moeten hoe dan ook worden verbeterd; daarbij moet in ieder geval het huidige hoge veiligheidsniveau behouden blijven en mogen de arbeidsvoor- waarden van het personeel er niet op achteruit gaan. Binnen het nieuwe wettelijke kader voor de spoorwegen moet veilig- heid een prioriteit zijn en moeten op dit gebied concrete resultaten worden geëist. Het staat de lidstaten daarbij vrij te middelen te kiezen om deze doelstelling te verwezenlijken. Zoals bij het zee- en het luchtvervoer moet de liberalisering stapsgewijze verlopen en moeten tegelijk de nodige begeleiden- de maatregelen worden getroffen, die evenwel niet tot overbo- dige of zelfs gevaarlijke vertragingen mogen leiden. Bij iedere fase in de liberalisering van het spoor moet er een evaluatie komen van de gevolgen van de verschillende maatregelen voor de spoorwegondernemingen en de samenleving in het algemeen. Het CvdR is van mening dat het met het oog op de goedkeuring van de drie richtlijnen van de Europese Commissie noodzakelijk is dat in de lidstaten en de regio’s tegelijkertijd studies naar de mogelijke gevolgen en het effect van de thans geldende richtlijnen worden uitgevoerd. In de meer algemene context van de geplande geleidelijke uitbreiding van de Europe- se Unie met landen van Midden- en Oost-Europa moet immers bijzondere aandacht worden geschonken aan thema’s zoals segmentatie, ordening van de Europese vervoersruimte volgens noord-zuid-assen die perifere en ingesloten regio’s nog meer dreigen te marginaliseren, belasting van het milieu, enz. 2. Algemene opmerkingen 2. 1. De Europese Unie heeft voor de herstructurering van de spoorwegsector reeds drie richtlijnen uitgevaardigd: Richtlijn 91/440 betreffende de ontwikkeling van de spoorwe- gen in de Gemeenschap, Richtlijn 95/18 betreffende de verlening van vergunningen aan spoorwegondernemingen, en Richtlijn 95/19 betreffende de heffingen op het gebruik van spoorweginfrastructuur en de toewijzing van spoorwe- ginfrastructuurcapaciteit. Deze richtlijnen werden voorafge- gaan door de publicatie van een Witboek en een Groenboek over de communautaire spoorwegen. en het 2. 2. Bovenvermelde maatregelen hebben tot doel de markt open te stellen voor nieuwe spoorwegondernemingen, die van de bestaande infrastructuur gebruik zullen kunnen maken. Een eerste stap in die richting werd gezet met Richtlijn 91/440, die een boekhoudkundige scheiding tussen het beheer van de infrastructuur verlenen van spoorwegdiensten voorschrijft. Aldus wordt gegarandeerd dat de kosten van het gebruik van het spoor doorzichtiger worden en worden derhalve ook de voorwaarden gecreëerd voor een billijke en objectieve heffing van gebruiksrechten. De gebruiker zal m. a. w. de reële vervoerskosten moeten betalen, zodat de spoorwegen onder eerlijkere voorwaarden ten dienste van de samenleving kan functioneren. In de praktijk hebben de lidstaten uiteenlo- pende oplossingen gekozen om deze boekhoudkundige schei- ding te realiseren. Sommige lidstaten hebben twee afzonderlij- ke instanties in het leven geroepen waarbij de ene voor de C 57/42 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 29. 2. 2000 infrastructuur en de andere voor het vervoer verantwoordelijk is (Frankrijk, Verenigd Koninkrijk, Zweden, Denemarken, Finland, Portugal en Nederland). Andere lidstaten hebben voor een zogenaamde „geïntegreerde” onderneming gekozen. Hierbij is dezelfde rechtspersoon voor zowel infrastructuur als vervoer verantwoordelijk en wordt een boekhoudkundige scheiding verkregen door o´ f in twee afzonderlijke diensten te Italië, Spanje en voorzien (zoals in Oostenrijk, Duitsland, België), o´ f alleen maar de rekeningen te ontkoppelen (zoals in Luxemburg, Griekenland en Ierland). Opgemerkt zij dat wan- neer deze ontkoppeling binnen dezelfde onderneming gebeurt, er niet echt van een gescheiden balans maar alleen van een gescheiden winst-en-verliesrekening sprake is. De Commissie stelt dan ook voor te preciseren dat een boekhoudkundige scheiding een gescheiden balans dient in te houden. De Commissie stelt voorts voor, gescheiden rekeningen voor het personenvervoer (waarvoor de lidstaten de verplichting tot openbare dienstverlening kunnen doen gelden) en voor het vrachtvervoer (dat meer commercieel gericht is) te hanteren. De spoorwegen beginnen thans dan ook een commer- 2. 3. ciële aanpak te ontwikkelen, die tot dusver volledig ontbrak. Een andere belangrijke stap in die richting is ook het feit dat vrije toegang tot de infrastructuur wordt verzekerd. De belangrijkste bepalingen inzake vrije toegang zijn vastgelegd in Richtlijn 95/18; daarin zijn de voorwaarden opgenomen waaronder spoorwegondernemingen toegang tot de markt kunnen krijgen. Ten slotte zijn bij Richtlijn 95/19 de be- langrijkste principes vastgelegd die zonder onderscheid voor alle ondernemingen in de sector moeten gelden, niet alleen met betrekking tot de tarieven, maar ook ten aanzien van de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit, die vaak beperkt of in andere gevallen verzadigd is. Het CvdR verzoekt de Raad en het Europees Parlement de gevolgen van de tenuitvoerlegging van de richtlijnen voor de duurzame ontwik- keling van de Europese regio’s na te gaan. Aandachtspunten hierbij zijn met name de betaling van rechten voor het gebruik van de infrastructuur, de mogelijke verslechtering van de regionale openbare dienstverlening, het overwicht van het trans-Europese vrachtvervoer dat op alle andere gebruikers prioriteit zal krijgen, de verwaarlozing van spoorwegverbindin- gen naar sommige arme regio’s en de concentratie van economische activiteiten in de thans rijkste regio’s. 3. Voorstellen 3. 1. Wijziging van Richtlijn 91/440 betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap 3. 1. 1. Hoofddoel van de voorgestelde wijziging is de volle- dige en verplichte scheiding tussen de instantie die de infrastructuur beheert, en de eigenlijke spoorwegonderneming. Met uitzondering van de vervoersdiensten die als openbare dienstverlening moeten worden beschouwd, wordt de ver- voersdienst aldus een zuiver commerciële activiteit die de wetten van de markt volgt. De staat blijft uiteraard een cruciale rol spelen: hij heeft een regulerende functie en dient toe te zien op de naleving van de voorschriften. Voorts neemt hij het beheer van de infrastructuur voor zijn rekening en ziet hij aldus toe op de ontwikkeling ervan, de nodige investeringen, de toekomstplanning, de naleving van de veiligheidsvoorschrif- ten en de goede werking van de markt op dit gebied. 3. 1. 2. Voorts is bepaald dat er een scheiding moet zijn tussen personen- en goederenvervoer, althans in de boekhou- ding. Dit onderscheid is van belang omdat hierbij naar gelang van het geval verschillende criteria van toepassing zijn: het goederenvervoer is bijvoorbeeld sterker commercieel gericht, terwijl het personenvervoer nu eens scherp meeconcurreert, dan weer een dienst van openbaar nut is. Door deze scheiding zal de nodige doorzichtigheid worden verkregen in de econo- mische dimensie van de verschillende vervoerstypes. De ontwikkeling van de nationale 3. 1. 3. spoorwe- ginfrastructuur en van de respectieve nationale markten is evenwel niet alleen afhankelijk van een economische kosten/- baten-analyse, maar ook van algemenere aspecten die verband houden met het nationale of maatschappelijke belang, de economische samenhang en de regionale ontwikkeling. Bij de tenuitvoerlegging van maatregelen moeten deze factoren worden meegenomen. In sommige lidstaten met specifieke geografische 3. 1. 4. of geopolitieke kenmerken zal een andere aanpak bij de ontwikkeling van de spoorwegmarkt moeten worden gehante- erd. Ieder gebied in de Gemeenschap zal afzonderlijk moeten worden bekeken en daarbij zullen met de specifieke omstandig- heden rekening moeten worden gehouden. Dit hoeft evenwel geen negatieve gevolgen te hebben of een bedreiging te vormen voor de communautaire strategie om de spoorwegen te saneren. Ten einde de spoorwegen weer vitaal te maken en 2. 4. hun marktaandeel in het personen- en goederenvervoer te vergroten moet volgens de Europese Unie in de praktijk worden gestreefd naar nauwe samenwerking tussen alle spoor- wegmaatschappijen, met name op het gebied van het interna- tionale goederen- en passagiersvervoer en ten slotte ook op het gebied van het nationale goederenvervoer. De voorstellen van de Europese Commissie voor nieuwe richtlijnen (wijziging van Richtlijn 91/440 en van Richtlijn 95/18 en intrekking van Richtlijn 95/19) gaan in die richting. 3. 2. Voorstel voor een richtlijn tot wijziging van Richtlijn 95/18 betreffende de verlening van vergunningen aan spoorwegonder- nemingen 3. 2. 1. In de voorgestelde richtlijn is bepaald dat spoorwe- gondernemingen die de in artikel 10 van Richtlijn 91/440 bedoelde diensten verlenen, een vergunning moeten krijgen van de lidstaat waar zij gevestigd zijn. Deze vergunning is in 29. 2. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 57/43 de hele Gemeenschap geldig. De vergunning wordt verleend onder bepaalde voorwaarden, zoals beroepsbekwaamheid, financiële draagkracht en goede naam. 3. 2. 2. Hoofddoel van de voorgestelde richtlijn is doorzich- tigheid en gelijke behandeling van spoorwegondernemingen; tevens moet aldus worden verzekerd dat alle veiligheids- voorschriften en -voorwaarden in een open markt in acht worden genomen met het oog op de goede werking van een spoorwegsysteem ten dienste van de gebruiker, en derhalve ook van de samenleving. is het Nieuw in dit voorstel 3. 2. 3. feit dat verplichte vergunningverlening nu ook kan gelden voor ondernemingen die stads-, voorstads- of perifere spoorwegdiensten aanbieden. Elke lidstaat of elke regio met verantwoordelijkheden op het gebied van de spoorwegen en met een eigen spoorwegnet moet zelf uitmaken of ondernemingen met dergelijke activiteiten op zijn grondgebied een vergunning moeten aanvragen. In het vooruitzicht van een steeds grotere liberalisering van de markt kunnen de lidstaten van deze regeling goed gebruik maken. 3. 3. Voorstel tot opheffing van Richtlijn 95/19/EG betreffende de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur en de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit 3. 3. 1. Bij het kiezen van een bepaald vervoermiddel laten gebruikers van vervoersdiensten zich door een aantal factoren leiden. De kwaliteit en de betrouwbaarheid van de aangeboden dienst zijn van bijzonder belang, maar de prijs van de dienst speelt een doorslaggevende rol. De heffingen die met name voor het vervoer per spoor moeten worden betaald, zijn van grote invloed op de uiteindelijke prijs van het vervoerde product (afwenteling van de kosten). Via dit mechanisme kunnen stimulansen worden gecreëerd om vervoersactiviteiten van de weg naar het spoor te verschuiven. Het voorstel heeft tot doel het kader vast te stellen 3. 3. 2. voor de toewijzing van capaciteit en voor de heffing van rechten voor het gebruik van de infrastructuur. Een aanzienlijk deel van de prijs die de gebruiker moet betalen, wordt bepaald door de kosten van de infrastructuur. Volgens de voorgestelde richtlijn houdt een deel van de kosten ook verband met de infrastructuurschaarste. Dit zou voor problemen kunnen zorgen bij de tenuitvoerlegging, als de infrastructuurbeheerder geen enkele speelruimte heeft om besluiten te nemen of maatregelen te treffen om storingen in het systeem in de mate van het mogelijke te verhelpen. 3. 3. 3. De toewijzing van vervoerscapaciteit aan spoorwe- gondernemingen moet door een onafhankelijke instantie ge- beuren die los staat van de ondernemingen en actoren die spoorwegdiensten verlenen (gezien het eventuele belangen- conflict). Hoewel deze instantie rekening zal moeten houden met de doelstellingen en voorschriften van de Europese nationale en regionale besturen en ondernemingen, moet haar beleid en werking terwille van de transparantie worden een andere hogere gecontroleerd door instantie. Deze infrastructuurbeheerder zal dan ook op het gebied van tarieven niet van starre en vooraf vastgestelde criteria mogen uitgaan, maar zich op bedrijfspolitieke overwegingen moeten baseren. Doorzichtigheid en gelijke behandeling van alle ondernemin- gen waaraan toegang tot de spoorwegmarkt is verleend, zijn absoluut noodzakelijk. Dit betekent evenwel niet dat de infrastructuurbeheerder over geen speelruimte mag beschikken om de specifieke omstandigheden van het door hem beheerde infrastructuurnet in zijn besluiten mee te nemen. De toe te rekenen kosten voor het gebruik van de 3. 3. 4. spoorweginfrastructuur moeten worden bepaald aan de hand van soortgelijke methodes als bij de andere concurrerende vervoersmiddelen, met name het wegvervoer. Het is niet zinvol door te gaan met internalisering of het toerekenen van de externe kosten van het spoorvervoer als in de sector wegver- voer geen soortgelijk tariferingsprincipe wordt gehanteerd. De methodologische en politieke problemen bij een dergelijke aanpak zijn overigens bekend. En het is nog meer bekend dat het spoor een vervoermiddel is met veel lagere externe kosten dan het wegvervoer. Er zou evenwel kunnen worden gedacht aan een tarifering binnen de spoorwegsector waarbij rekening wordt gehouden met de vooruitgang op milieugebied; zo zouden op milieuvriendelijkere treinen lagere heffingen kun- nen worden geheven dan op treinen die gebruik maken van technologieën die minder milieuvriendelijk zijn (naar analogie met de verschillende tarieven die in het wegvervoer voor het eurovignet gelden, overeenkomstig het besluit van de Vervoerraad van 1 december 1998). Voorts moet worden voorkomen dat tarifering op basis van de marginale kosten leidt tot minder spoorwegverbindingen in plattelandsgebieden. 3. 3. 5. Tenslotte moeten het nieuwe begrip „gemachtigde aanvrager” en diens rol volledig duidelijk worden gemaakt. Deze nieuwe categorie moet op de spoorwegmarkt ingang kunnen vinden zonder de goede werking van het systeem in gevaar te brengen. Volgens de ontwerprichtlijn kan spoorwe- ginfrastructuurcapaciteit worden verworven door „een natuur- lijke persoon of een rechtspersoon die om commerciële redenen of in verband met het algemeen belang heeft bij de verwerving van infrastructuurcapaciteit om een spoorweg- te exploiteren, en die aan de noodzakelijke eisen dienst heeft voldaan, zodat hij capaciteit kan reserveren”. Deze „gemachtigde aanvragers” kunnen dus zowel spoorwegonder- nemingen zijn als andere personen of instanties die vervoer lokale gemeenschappen, touroperators, willen organiseren: vrachtvervoerders,. Het CvdR is met name bezorgd over de uitbreiding van dit recht tot vrachtvervoerders. Een en ander zou kunnen leiden tot een markt zoals de markt van het wegvervoer, waarbij de concurrentie ernstig wordt verstoord. 4. Voorstellen voor begeleidende maatregelen 4. 1. Met het oog op een volledige herstructurering van de spoorwegsector ten dienste van de samenleving moeten de voorgestelde regelingen vergezeld gaan van passende begelei- dende maatregelen. Daarbij kan aan het volgende worden gedacht: C 57/44 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 29. 2. 2000 — uitstippeling op nationaal en communautair niveau van sociale maatregelen voor werknemers in de spoorwegsec- tor; — bevordering van technische en institutionele maatregelen voor de spoorwegen, zoals het garanderen van technische compatibiliteit en waar mogelijk ook interoperabiliteit van netwerken, versterking van „freight freeways”; — vaststelling van de voorwaarden waaronder van de overe- engekomen afgeweken (overheidssteun, enz. ), met name in het kader van de verplichting tot het verstrekken van diensten van openbaar regelingen worden kan nut;— duidelijke omschrijving van de rol van de staat, zodat een optimale werking van het spoorwegsysteem wordt verzekerd, zowel op het stuk van concurrentievermogen als qua dienstverlening van openbaar nut die de spoorwegen verstrekken. „Voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 91/440/EEG betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap” () Inleiding 5. Sinds begin jaren ’90 is bij de Europese Unie het besef 5. 1. ontstaan dat er speciale maatregelen moeten worden genomen ten behoeve van de spoorwegen in de EU in een streven om een evenwichtige ontwikkeling van alle takken van vervoer te waarborgen en iets te doen aan de steeds slechter wordende marktpositie van het railvervoer. 5. 2. Door structurele, economische en historische factoren is de ontwikkeling van de verschillende vervoerswijzen in iedere lidstaat echter anders verlopen, hetgeen vaak als oorzaak van de aanzienlijke concurrentiedistorsies tussen de takken van vervoer wordt aangewezen. Eén van de belangrijkste doelstellingen van het gemeenschappelijk vervoerbeleid is een evenwichtige ontwikkeling van een vervoersysteem dat beantwoordt aan de werkelijke behoeften en is afgestemd op de geografische, economische en politieke situatie in Europa. 5. 3. Tegelijkertijd groeit het besef onder de Europese bevol- king dat bescherming van het milieu een absolute noodzaak is bij het streven naar een duurzame economische ontwikkeling in het kader van de Europese integratie. In dit licht is ook de veiligheid van het vervoer een aspect dat niet veronachtzaamd mag worden. Door de ontwikkeling van de spoorwegen een impuls te geven, kan aan de bezorgdheid op deze punten tegemoet worden gekomen, terwijl tegelijkertijd voor een betere verdeling van het vervoer over de verschillende takken wordt gezorgd. Gelet op de noodzakelijkerwijs pas op langere termijn te verwachten economische voordelen moet tegelijkertijd een beleid worden uitgestippeld dat gericht is op ontwikkeling van alle spoorlijnen, met inbegrip van de minder belangrijke trajecten (in tegenstelling tot het thans in vele landen gevoerde beleid waarbij weinig gebruikte trajecten worden afgeschaft). Alleen door zoveel mogelijk Europese industriegebieden via het spoor met elkaar te verbinden zal het wegvervoer kunnen worden verminderd, met alle economische en milieuvoordelen vandien. 5. 4. De eerste stap richting modernisering van de spoorwe- gen werd gezet met Richtlijn 91/440/EEG inzake de ontwikke- ling van de spoorwegen in de Gemeenschap. 6. Richtlijn 91/440/EEG 6. 1. Richtlijn 91/440/EEG heeft tot doel, bepaalde funda- mentele structuren binnen de spoorwegen tot stand te brengen om de sector transparanter en meer volgens de eisen van de markt te laten functioneren. Daartoe werd bijvoorbeeld be- paald dat voor het infrastructuurbeheer en de dienstverlening aparte boekhoudingen moesten worden gevoerd. 6. 2. In het streven naar openstelling van de van oudsher beschermde markt voor railvervoer voorziet artikel 10 van de richtlijn in een zekere liberalisering van de toegang tot de markt voor transitovervoer. Deze liberalisering kent echter haar grenzen: alleen internationale samenwerkingsverbanden van spoorwegmaatschappijen die internationale vervoer- diensten verrichten, en ondernemingen die gecombineerde vervoerdiensten verrichten, worden tot de markt toegelaten. 7. Voorstel tot wijziging van Richtlijn 91/440/EEG 7. 1. Vier jaar na vaststelling van de richtlijn heeft de Commissie nu een voorstel tot wijziging ervan ingediend. Zij wil artikel 10 dusdanig wijzigen dat iedere onderneming die diensten in het goederenvervoer, gecombineerd vervoer of het internationaal reizigersvervoer verricht, toegang tot de spoorweginfrastructuur krijgt. 7. 2. Over deze volgende fase van de liberalisering van de spoorwegmarkt hebben de lidstaten tot op heden geen politie- ke overeenstemming weten te bereiken. 7. 3. Vanzelfsprekend dient de liberalisering van de spoor- wegmarkt stapsgewijs plaats te vinden. De mate van liberalise- ring van de spoorwegmarkt verschilt duidelijk van lidstaat tot lidstaat, doordat tot enkele jaren geleden een gemeenschappe- lijk beleid ontbrak. 7. 4. Met haar nieuwe voorstel wil de Commissie ontegen- zeggelijk meer vaart achter de liberalisering zetten, een benade- ring die beslist aanvaardbaar is om de spoorwegen een impuls te geven. Er moet echter nog wel worden bezien wat de gevolgen van de voorgestelde maatregelen zijn voor sommige lidstaten waar de situatie op dit gebied anders is dan in de andere lidstaten. Zo mag niet worden voorbijgegaan aan de belangrijke rol die de spoorwegen in veel landen op het vlak 29. 2. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 57/45 van de werkgelegenheid en de openbare dienstverlening spelen. Er moeten dan ook strategieën worden gehanteerd waarbij niet alleen de economische belangen maar ook de sociale functie van de spoorwegen wordt verzekerd. Juist in dit licht kan men zich afvragen wat het meest 7. 5. geschikte moment is voor dit soort maatregelen. Over deze kwestie zou een politieke discussie gevoerd kunnen worden om overeenstemming te bereiken. Voordat er onomkeerbare beleidsmaatregelen worden getroffen, zouden alle denkbare scenario’s moeten worden bestudeerd, vooral in samenhang met een reëel en aanvaardbaar tijdschema. Bovendien moet iedere maatregel gericht zijn op een zo goed mogelijke integratie van alle regio’s van de Europese Unie, om zo de sociaal-economische samenhang in de hele Europese Unie te technische compatibiliteit van de conventionele spoorwegen. Brussel, 18 november 1999. waarborgen. 8. Conclusies 8. 1. Wil een solide basis voor politieke overeenstemming kunnen worden gecreëerd, dan moet er binnen de lidstaten naar een gemeenschappelijke noemer worden gezocht. Wat het railvervoer betreft, kan men er weliswaar van overtuigd zijn dat de goede weg is ingeslagen, maar blijft het toch noodzakelijk om een passend tijdschema te hanteren voor de tenuitvoerlegging van nationale en EU-maatregelen om de werkgelegenheid in de sector te handhaven, alsmede voor de bevordering van de goederen-snelspoorwegen en de vaststel- ling van de voorwaarden waaronder afwijkingen van de regelgeving kunnen worden toegestaan, zoals het toekennen van staatssteun om de openbare dienstverlening te kunnen waarborgen, enz. Daarbij moet ook in begeleidende maatrege- len worden voorzien, bijvoorbeeld met betrekking tot de De voorzitter van het Comité van de Regio’s Manfred DAMMEYER


title: Entschließung des Europäischen Parlaments zur Lage in der Region der Großen Seen, insbesondere zu Ruanda

eurovoc_concepts:
International Criminal Tribunal
Rwanda
ruling
war crime

formats: pdf print

text: 7. 7. 2000 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften C 189/239 Donnerstag, 18. November 1999 5. ersucht alle Kriegführenden, die elementarsten Menschenrechte zu respektieren und insbesondere den humanitären Organisationen einen direkten und freien Zugang zu den Orten zu ermöglichen, in denen sich die Flüchtlinge und Vertriebenen aufhalten; fordert die Regierung Burundis auf, die Entsendung von UN- und/oder OAU-Militär-beobachtern zum 6. Schutz der Mitarbeiter der Hilfsorganisationen und für die Bereitstellung der humanitären Hilfe zu erlauben; 7. bekräftigt erneut, wie wichtig es ist, daß unter der Schirmherrschaft der UNO und der OAU eine internationale Konferenz über Frieden, Sicherheit und Stabilität in der Region der Großen Seen mit Beteiligung aller Regierungen der Region veranstaltet wird; besteht darauf, daß die Nachbarländer den Friedensprozeß in Burundi weiterhin unterstützen, indem in keinster Weise dazu benutzt wird, die Sicherheit des 8. sie dafür sorgen, daß ihr Hoheitsgebiet burundischen Volkes zu bedrohen; 9. wiederholt die von ihm erhobene Forderung nach einem internationalen Embargo für die Ausfuhr von Waffen und Munition nach Burundi und in die Region der Großen Seen insgesamt und fordert den Rat und die Mitgliedstaaten auf, ihre Verpflichtungen hinsichtlich der Kontrolle von Waffenexporten in die Region, die Verhinderung ihres illegalen Verkaufs und des Schmuggels, der ihrer Finanzierung dient, ein- zuhalten; ruft die internationale Gemeinschaft und insbesondere die Europäische Union auf, die humanitäre 10. Hilfe für die gefährdete Bevölkerung, die Vertriebenen und die burundischen Flüchtlinge aufzustocken; 11. beauftragt seine Präsidentin, diese Entschließung der Kommission, dem Rat und den Regierungen der Mitgliedstaaten, den Regierungen Burundis, Ugandas, der Demokratischen Republik Kongo, Tansanias sowie den Vereinten Nationen, der PAM, UNICEF und der OAU zu übermitteln. 12. Ruanda B5-0276, 0294 und 0300/1999 Entschließung des Europäischen Parlaments zur Lage in der Region der Großen Seen, insbeson- dere zu Ruanda Das Europäische Parlament, = unter Hinweis auf seine früheren Entschließungen zur Lage in Ruanda, A. B. C. D. E. in der Erwägung, daß die Berufungskammer des Internationalen Strafgerichtshofs für Ruanda am 3. November 1999 beschloß, Jean Bosco Barayagwiza wegen eines Formfehlers auf freien Fuß zu setzen, trotz der Tatsache, daß ihm sechs Verbrechen im Zusammenhang mit dem Völkermord vorge- worfen werden, in der Erwägung, daß Jean Bosco Barayagwiza in leitender Stellung eines ruandischen Haßsenders tätig war, der offen zum Abschlachten von Tutsis und gemäßigten Hutus im Land aufrief, in der Erwägung, daß die Regierung von Kigali daraufhin beschlossen hat, die Zusammenarbeit mit dem internationalen Gerichtshof von Arusha auszusetzen und den Besuch der Chefanklägerin des Arusha-Tribunals, Carla del Ponte, im Land auf unbestimmte Zeit zu verschieben, in der Erwägung, daß die Aussetzung der Mitarbeit Ruandas schwerwiegende Folgen für die Fähigkeit des Tribunals haben wird, die Verfahren durchzuführen, da die meisten Zeugen aus Ruanda kommen, in der Erwägung, daß die Arbeit des internationalen Tribunals generell durch übermäßige Ver- zögerungen und äußerst schleppende Ermittlungen und Verfahren gekennzeichnet ist; dies ist unter anderem darauf zurückzuführen, daß ein großer Mangel an Staatsanwälten und Richtern herrscht, mit dem Ergebnis, daß das Tribunal seit seiner Einrichtung vor fünf Jahren erst vier Verfahren abge- schlossen hat, F. in der Überzeugung, daß es notwendig ist, daß das internationale Tribunal die Wahrheit über den Völkermord von 1994 in Ruanda herausfindet und die Anstifter und die Verantwortlichen für diese Massaker der Justiz übergibt, um der bisherigen Straffreiheit ein Ende zu machen, C 189/240 Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften DE 7. 7. 2000 Donnerstag, 18. November 1999 1. bedauert den Beschluß des internationalen Tribunals, Jean Bosco Barayagwiza aus formaljuristischen Gründen freizulassen; es besteht die Gefahr, daß die Glaubwürdigkeit des Tribunals dadurch stark geschwächt wird; fordert das internationale Tribunal auf, seinen Beschluß noch einmal zu überprüfen und die Schwere 2. der Anschuldigungen gegen Jean Bosco Barayagwiza zu bedenken und insbesondere die Entscheidung auf- zuheben, daß er wegen der Anklagepunkte, für die er ursprünglich verurteilt wurde, nicht noch einmal vor dieses Gericht gestellt werden kann; ist 3. fest davon überzeugt, daß es nie eine Immunität vor Strafverfolgung wegen Völkermord- anschuldigungen geben darf, und fordert das internationale Tribunal auf, seine Kriterien für Wiederauf- nahmeverfahren zu überprüfen, um zu vermeiden, daß sich eine derartige Situation künftig wiederholt; fordert die ruandische Regierung auf, ihren Entschluß zu überdenken und uneingeschränkt mit dem 4. Arusha-Tribunal zusammenzuarbeiten; 5. fordert den Generalsekretär der Vereinten Nationen sowie die Chefanklägerin des Internationalen Gerichtshofs auf, dringend die notwendigen Maßnahmen zu ergreifen, damit das Arusha-Tribunal seine Aufgabe, d. h. die Aufdeckung der Wahrheit über den Völkermord von 1994, ohne weitere Verzögerungen erfüllen kann; 6. ruft die Vereinten Nationen und die Europäischen Union auf, die bislang geleistete Arbeit des inter- nationalen Tribunals zu evaluieren, so daß im Rahmen einer Bewertung festgestellt werden kann, ob = zeitlich befristet = zusätzliche Mittel notwendig sind, damit das Tribunal die Ermittlungen und die Ver- fahren gegen die des Völkermords Verdächtigten abschließen kann; 7. beauftragt seine Präsidentin, diese Entschließung der Kommission, dem Rat, dem Internationalen Strafgerichtshof für Ruanda, den Generalsekretären der UN und der OAU sowie der Regierung von Ruanda zu übermitteln. 13. Pakistan B5-0269, 0277, 0278, 0286 und 0296/1999 Entschließung des Europäischen Parlaments zur Ausrufung des Notstands in Pakistan Das Europäische Parlament, = unter Hinweis auf seine früheren Entschließungen zu Pakistan, zu den Konflikten zwischen Pakistan und Indien und zu allgemeinen Fragen in Südasien, A. B. C. D. E. in der Erwägung, daß das pakistanische Militär unter Führung von Armeechef General Pervez Musharraf am 12. Oktober 1999 die Verfassungsstrukturen außer Kraft gesetzt und aufgehoben, den Notstand ausgerufen und den amtierenden Ministerpräsidenten Nawaz Sharif verhaftet und abgesetzt hat, in der Erwägung, daß es den in letzter Zeit gewählten Regierungen Pakistans nicht gelungen ist, Maß- nahmen zur Bekämpfung der Korruption, zur Beendigung schwerwiegender Menschenrechtsver- letzungen und der Praxis der Zwangsarbeit, die jede wirtschaftliche Entwicklung und jeden sozialen Fortschritt verhindern, und zur Herstellung der Sicherheit im Land zu ergreifen, in der Erwägung, daß sich die Wirtschaftslage Pakistans ständig verschlechtert hat und die Finanzlage an einen Punkt gelangt ist, an dem eine Umstrukturierung der Auslandsverschuldung unvermeidlich geworden ist, in der Erwägung, daß die pakistanische Armee das fundamentalistische Hardliner-Regime der Taliban in Afghanistan unterstützt hat, in der Erwägung, daß militante Fundamentalisten, die auch von den Taliban unterstützt werden, in Pakistan tätig sind und die Stabilität des Landes und die Achtung der Menschenrechte insbesondere von Frauen und religiösen Minderheiten, ernsthaft bedrohen,


eurovoc_concepts:
Russia
human rights
restriction of liberty
right to justice

text: 7. 7. 2000 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas C 189/237 Jueves, 18 de noviembre de 1999 9. Manifiesta su más firme respaldo al enviado de las Naciones Unidas en Kosovo, Bernard Kouchner, en sus esfuerzos por establecer lo antes posible un gobierno interino legal, en el que estén representados todos los grupos políticos de Kosovo, y le invita "sólo en el caso de que no pueda contarse con un represen- tante local" a nombrar alcalde interino a un representante de la UNMIK; 10. Opina que la Unión Europea debería reconsiderar su financiación de la labor de reconstrucción en Kosovo si no mejora drásticamente la situación de los derechos humanos de todos los habitantes de la provincia; 11. Insta a la Comisión y al equipo encargado de la reconstrucción que den preferencia, con la excep- ción de la ayuda humanitaria, a los proyectos de reconstrucción de aquellos municipios que están inten- tando favorecer un clima de cooperación entre los diferentes grupos étnicos, oponiéndose a las expulsiones y evitando la violencia; 12. Expresa su solidaridad para con todos los representantes de organismos internacionales y ONG que están contribuyendo activamente a la reconstrucción de Kosovo en circunstancias frecuentemente difíciles y peligrosas; Encarga a su Presidenta que transmita la presente resolución al Consejo, a la Comisión, a la OSCE, a 13. la KFOR y al Secretario General de las Naciones Unidas. 10. Derechos humanos: El caso de Alexandr Nikitin B5-0290, 0291, 0295 y 0302/1999 Resolución del Parlamento Europeo sobre el próximo juicio de Alexandr Nikitin El Parlamento Europeo, " Vistas sus resoluciones de 16 de noviembre de 1995 (1), 15 de febrero de 1996 (2) y 18 de septiembre de 1996 (3) sobre el acoso a la Fundación Bellona, la detención de Alexandr Nikitin y el caso de Alexandr Nikitin, respectivamente, " Vistos el Convenio de los Derechos Humanos y las Libertades Fundamentales del Consejo de Europa así como la Constitución rusa, en particular sus artículos 15 (párrafo 3), 54 y 123 (párrafo 3), A. Expresando su satisfacción porque el caso de Alexandr Nikitin lo juzgue un juez civil en el Tribunal de San Petersburgo, B. Consciente de la importancia de este caso para el desarrollo del Estado de Derecho en la nueva Rusia democrática C. Considerando que el Sr. Nikitin aún no puede salir de la ciudad, D. Considerando que el Sr. Nikitin ha sido acusado por octava vez de traición y que no ha tenido acceso al documento de acusación antes del juicio, E. Considerando que el 26 de julio de 1999, el Sr. Nikitin apeló al Tribunal Europeo de Derechos Huma- nos para poner fin a las violaciones de sus derechos, de conformidad con el Convenio sobre los Dere- chos Humanos y las Libertades Fundamentales del Consejo de Europa, 1. Pide a las autoridades rusas que garanticen a Alexandr Nikitin un juicio imparcial y público basado en los principios del Convenio sobre los Derechos Humanos y las Libertades Fundamentales del Consejo de Europa y la Constitución rusa; Insta a las autoridades rusas a facilitar a Alexandr Nikitin el pleno acceso al documento de acusación 2. y al fundamento jurídico de los cargos que se le imputan; (1) DO C 323 de 4. 12. 1995, p. 112. (2) DO C 65 de 4. 3. 1996, p. 162. (3) DO C 320 de 28. 10. 1996, p. 196. C 189/238 Diario Oficial de las Comunidades Europeas ES 7. 7. 2000 Jueves, 18 de noviembre de 1999 Pide a las autoridades rusas que retiren los cargos contra Alexandr Nikitin, basados en decretos 3. retroactivos secretos; Encarga a su Presidenta que transmita la presente resolución a la Comisión, al Consejo, al Gobierno 4. de Rusia, al Consejo de Europa y a la Fundación Bellona. 11. Burundi B5-0267, 0285, 0293 y 0301/1999 Resolución del Parlamento Europeo sobre la situación en Burundi El Parlamento Europeo, " Recordando sus anteriores resoluciones sobre la situación en Burundi, A. Considerando que un conflicto interno ha estado sacudiendo Burundi desde 1993, en el que han fallecido más de 200 000 personas y otras 800 000 han sido desplazadas, de las cuales la mayoría sufre hambre y enfermedades, B. Considerando que el conflicto entró en una nueva fase en mayo de 1999 cuando los distintos grupos de milicias intensificaron sus acciones militares en diferentes regiones del país y también en la capital, Bujumbura, a lo que el Ejército respondió con una serie de operaciones de limpieza y nuevos reagru- pamientos de personas en los llamados campamentos protegidos en un intento controvertido de sepa- rar a la población civil de los rebeldes, C. Consternado por la reciente masacre de numerosos civiles en Bujumbura, así como por el asesinato de nueve personas, entre ellas un representante de la UNICEF y un responsable del PMA en Rutana, en la provincia situada en el sudeste de Burundi, D. Considerando que el 25 de octubre de 1999 el ponente especial de las Naciones Unidas sobre los derechos humanos en Burundi hizo hincapié en el desastre que se registra en este país en relación con los derechos humanos como consecuencia de las ejecuciones arbitrarias masivas a cargo tanto de las milicias como de sectores del Ejército, de los arrestos ilegales, de la tortura y de unas condicio- nes de encarcelamiento inaceptables, E. Considerando que la necesidad de estabilizar la región debe basarse en la justicia y en la persecución de los responsables de la violencia étnica, F. Considerando que en Tanzania se han venido celebrando conversaciones de paz sobre Burundi, pero que hasta la fecha no han desembocado en un acuerdo global, G. Preocupado por las dificultades a las que deben hacer frente la mayor parte de las organizaciones humanitarias para ayudar a la población civil en dificultades, provocadas, en particular, por la falta de seguridad, Condena firmemente la violencia ejercida contra la población civil así como el asesinato de nueve 1. personas, entre las que figuran un representante de la UNICEF y un responsable del PMA en Rutana; Solicita que se celebre una investigación independiente sobre el asesinato de los colaboradores de las 2. Naciones Unidas y de ciudadanos de Burundi en el campo de refugiados situado en el sur de este país; 3. Insta a las autoridades de Burundi a que adopten las medidas necesarias para garantizar la seguridad a la población y el cumplimiento de las directrices fijadas por el ponente especial de las Naciones Unidas para mejorar la horrible situación que se registra en este país en materia de derechos humanos; 4. Pide a todas las partes implicadas en el conflicto que participen y concluyan el proceso de paz de modo que la UE pueda contribuir activamente, conjuntamente con otras agencias internacionales, a conse- guir la paz y la estabilidad en Burundi;


title: Opinion of the Committee of the Regions on 'Migratory flows in Europe'

eurovoc_concepts:
illegal migration
migratory movement
refugee
right of asylum

formats: html pdf print

text: 29. 2. 2000 EN Official Journal of the European Communities C 57/67 Opinion of the Committee of the Regions on ‘Migratory flows in Europe’ (2000/C 57/10) THE COMMITTEE OF THE REGIONS, having regard to the decision of its Bureau of 2 June 1999, under the 5th paragraph of Article 265 of the Treaty establishing the European Community, to draw up an opinion on ‘Migratory flows in Europe’ and to direct Commission 7 for Education, Vocational Training, Culture, Youth, Sport and Citizens’ Rights to draw up an opinion on the matter; having regard to the contribution of Commission 5, following its meeting on 6 September 1999 (rapporteur: Mr von Plüskow, D, PES); having regard to the draft opinion (CdR 227/99 rev. 2) adopted by Commission 7 on 1 October 1999 (rapporteur: Mr Distaso, I, EPP), unanimously adopted the following opinion at its 31st plenary session of 17 and 18 November 1999 (meeting of 18th November). 1. Introduction A sharp increase in immigration in the EU Member 1. 1. States — with numbers running to several millions — is one of the distinctive features of the 1990s. In some Member States this increased immigration has been the main source of population growth. 1. 2. The underlying causes of the sharp increase in migra- tion to the Member States are rooted primarily in a number of key events: — heavily increased population pressure, particularly in the EU’s neighbour countries to the south, and in the south- east Mediterranean; — the fall of the Iron Curtain, break-up of the Soviet Union, etc. ; — the break-up of Yugoslavia and its impact on the Balkans and the rest of Europe. — The sharp increase in immigration in the EU Member States sometimes has, and continues to have, serious implications for the local and regional authorities. The EU’s local and regional authorities, as the tiers of govern- ment most immediately affected by migration believe they should be able to participate in the decision-making processes of the national governments and international organisations involved in addressing the issue. 1. 3. More specifically, the Apulia region of Italy and the Council of Europe’s Congress of Local and Regional Authori- ties (CLRAE) held an international conference in Bari on 2 and 3 October 1997 on Local and regional authorities in the face of Mediterranean migration: From intolerance to development. The conference sought 1. 4. to bring the issue to the attention of the general public and of national and local administrations. It issued a final declaration, and led to the involvement of the CLRAE Plenary Assembly which, on the basis of the report submitted by the Apulia region, approved a resolution (No. 69/98) and recommendation (No. 50/98) which it forwarded to the Council of Europe’s Committee of Ministers. 1. 5. These papers stressed the grave and complex nature of the phenomenon, and noted that it was likely to continue for a long time. They also put forward a full-scale strategy for addressing a problem that would ultimately affect the whole of Europe, although its most immediate effects would be felt on the northern shores of the Mediterranean. If not handled properly, the phenomenon could generate intolerance and xenophobia and fuel organised crime, with serious implica- tions for public order. 1. 6. More specifically, in its recommendation No. 50/98, the CLRAE appealed to the European Union ‘to contribute towards establishing common rules concerning migration flows in the Mediterranean Basin and to recognise Mediterra- nean local and regional authorities as border authorities when they engage in transfrontier or interterritorial co-operation to promote practical schemes for the reception of immigrants and the development of their countries of origin’. The severity of the problem is aggravated by the far 1. 7. from accurate picture given by the statistics in this field. Here there is a large grey area as regards the figures for illegal immigration. Clandestine immigration exists in all Member States. Improved border controls backed by stronger police action against people in the Member States who profit from illegal immigration are essential short-term measures. The scale of illegal immigration seems to be far greater in the southern Member States, partly because of their proximity to the heavily populated Maghreb countries and the crisis-ridden Balkans and partly because of geographical difficulties in protecting their borders. C 57/68 EN Official Journal of the European Communities 29. 2. 2000 2. General comments 2. 1. Given that immigration-related issues come under the responsibility both of the Member States and of local and regional authorities, depending on the particular aspects considered, the Committee of the Regions intends to play a more active part in the EU’s decision-making processes. The changes and additions brought in by the Amster- 2. 2. dam Treaty have equipped the European Union to play a significant role in terms both of studies and research and of legislation. This should enable it to draw the unilateral migration measures of individual Member States together to establish a European system for the fair and equitable sharing of asylum seekers between countries, first distinguishing as a matter of principle between refugees who are covered by the Geneva Convention and those who are not. With this in mind, the Committee of the Regions welcomes the Action Plan of the Council and the Commission for the implementation of the provisions of the Treaty of Amsterdam, which was approved at the European Council meeting held in Vienna on 11 and 12 December 1998. This action plan provides, inter for the development of a comprehensive migration alia, strategy. Furthermore, the COR explicitly supports the recent decisions taken at the Tampere European Council on 15 and 16 October 1999, which give prominence to the development of a common EU asylum and migration policy 2. 3. Swift action to manage migratory flows in Europe is needed in order to safeguard basic human rights and pave the way for the fight against racism, xenophobia and social marginalisation. Migratory flows within and to Europe are a normal and desirable phenomenon from which the host countries and regions can profit for a number of reasons (especially cultural, demographic and economic. Consequently, the European Council notes quite rightly in its decisions of 15 and 16 October 1999 that the management of these migratory flows is a matter for the whole Union, which must be tackled jointly and must include the following elements: — partnership with the countries of origin — common EU asylum system — fair treatment of third country nationals. 2. 4. The migration issue must be tackled from an overall perspective, taking care not to confuse the root problem with the symptoms. persecution, inadequate public safety resulting from unstable public institutions, and the all-pervading nature of organised crime. 2. 6. All these problems combine to fuel migratory flows. Destabilising factors such as the Balkan crisis and population growth, affecting in particular the inadequately developed south coast of the Mediterranean, then aggravate the situation further. To make a real impact in this area, the European Union 2. 7. must intervene, using all appropriate financial and other resources, not just with support schemes to step up security in the Member States but also with carefully designed measures to tackle the above-mentioned root problems. 2. 8. The objective should be to break the vicious circle that lies behind many of the modern-day scourges affecting the European Union, such as adult and child prostitution, trade in human organs and the spread of dangerous drugs. Only by fighting the root problems will it be possible 2. 9. to cut the resulting migratory flows down to normal levels. 3. Specific comments 3. 1. Clearly, the migration phenomenon must be approa- ched from two angles. The first is that of the host countries and the second that of the countries of origin. 3. 2. Host countries These countries need: a) b) reception policies, not least to face up to the emergency sparked by the Balkan crisis (Kosovo); the need to step up reception facilities is particularly urgent in bordering regions; integration policies, to help immigrants escape from the clutches of organised crime into a virtuous circle; this type of policy is needed throughout Europe and should be based on agreements between the European Union, national governments and local and regional authorities. 2. 5. Migratory flows are without doubt the manifestation of complex problems such as endemic poverty, economic and social decline, ethnic tensions, political and gender-specific To gauge these policies correctly, it is first necessary to 3. 3. define the various categories of refugee in detail, for subsequent reference. 29. 2. 2000 EN Official Journal of the European Communities C 57/69 — Asylum seekers These are people who either are waiting for a response to their asylum request or have registered as asylum seekers with the host government or with the UNHCR (Office of the United Nations High Commissioner for Refugees). — Refugees with humanitarian status These are people who are seeking protection, who do not satisfy refugee status criteria as provided under the conventions on refugees, but who have been granted a temporary residence permit. The objective should be to decide on a single mecha- nism for the fair treatment of refugees in this category, to replace the many varied rules on humanitarian status currently applicable in the EU Member States. — Internally displaced people Internal displacement of people is rare in the Member States. — Illegal immigrants These are people who are not covered by official statistics, who are easy prey for criminal organisations, and who represent a massive ‘clandestine’ phenomenon. 3. 4. In view of the complex nature of migration and of the various factors fuelling it, rather than acting independently and presenting an idea to the Commission, the Council and the European Parliament, the Committee of the Regions should ultimately set up a working party of representatives and experts from the COR’s Commissions 5 and 7, which could liaise on an ongoing basis with the European Commission and make a specific and useful contribution to the existing decision-making process. 3. 5. Countries of origin 3. 5. 4. All the stops must be pulled out to buttress local government systems and back up democratic processes, in order to create the right climate for development policy to take root, in accordance with the principle of subsidiarity. 3. 5. 5. The aim should also be to establish proper social control and prevent the international community’s develop- ment support schemes from benefiting criminal organisations. 3. 5. 6. Numerous initiatives set up by European Union bodies have confirmed that this phenomenon is complex and widespread and a major cause for concern, and that it demands an appropriate response, possibly using the new opportunities offered by the Amsterdam Treaty. 3. 6. European Union action 3. 6. 1. More specifically, the Committee of the Regions notes the following recent EU initiatives: — the proposal for a Council Decision establishing a Commu- nity action programme to promote the integration of refugees (1); — the Joint Action adopted by the Council on the basis of Article K. 3 of the Treaty on European Union and the related Commission proposal establishing measures to provide practical support in relation to the reception and the voluntary repatriation of refugees, displaced persons and asylum applicants (2); — the establishment of a high-level working group on asylum and migration (7 and 8 December 1998); — the draft Joint Action adopted by the Council on the basis of Article K. 3 of the Treaty on European Union on the creation of an early warning system for the transmission immigration and facilitator of networks (3); information on illegal — the immigration and asylum initiatives and debate on these issues at the European Parliament plenary session in April 1999; 3. 5. 1. Development plans must be made for the countries of origin, in addition to the urgently required reception and integration policies mentioned above. — current research into how the procedural and substantive aspects of dealing with asylum and refugee issues can be harmonised. 3. 5. 2. Cooperation policies must be applied to spur local and sectoral measures, involving those European businesses which have closer contact with these areas. 3. 6. 2. Although these initiatives highlight the urgency of the situation, they focus on just a few aspects and seem to lack overall vision. The COR welcomes the Tampere decisions on a 3. 5. 3. Master programmes for local development are nee- ded to promote micro-enterprises, set up health services and develop education systems. (1) COM(1998) 731 final — 98/0356 (CNS). (2) COM(1998) 733 final. (3) 99/0909(CNS). C 57/70 EN Official Journal of the European Communities 29. 2. 2000 new common European asylum policy, new measures to combat organised crime, and the renewed call for, on the one hand, the creation of the right climate for a new migration strategy, and on the other, the practical implementation of the most important features of the strategy. Active dialogue in the joint working party involving COR Commissions 5 and 7 and EU Commission representatives could pave the way for the framing of such a strategy. 3. 6. 3. Once again, emergency action must make way for an emphasis on planning, (which should also involve assessing the scope of action to be taken following unforeseen events and providing a sufficient fund for emergencies), as suggested in the Commission communication of 23 February 1994 (1) on immigration and asylum policies. In this communication, the Commission states the need for a comprehensive approach based on three distinct but related elements: — addressing migratory pressure; — keeping migratory flows under control; — and bolstering integration policies for legally resident immigrants. 3. 6. 4. This would set the scene for various possible multip- lying effects between the various cooperation operators: go- vernments, local authorities, NGOs, businesses, universities and, importantly, civil society organisations. 3. 6. 5. It would further the above-mentioned aim of redu- cing migratory flows to normal levels by helping the countries of origin to reach an adequate level of development, addressing the roots of problems rather than just the symptoms. 3. 6. 6. To promote stability in the Balkans, the Committee of the Regions believes that the actions taken by the United Nations, the European Union and the Organisation for Security and Cooperation in Europe (OSCE), which will certainly have a positive impact on the situation, should be followed up, for instance, by financing schemes for completing Corridor No. 8 and other similar measures. The aim should be to launch a process of development in the area to make this axis the focus for a policy to integrate the Balkan countries into the European Union. Such a move would certainly have a welcome effect on current migratory flows. 3. 6. 7. Were the international community or the European Union to estimate the cost of taking too little or no action to (1) COM(94) 23 final. overcome the causes of the migratory flows, they would have further grounds to devise and launch an investment Ideally, therefore, programme for the countries of origin. ‘border policies’ should be strengthened and border regions in particular given the chance to take part in defining and implementing development policies. 3. 6. 8. The Committee of the Regions is certain that a firm policy of solidarity could transform migratory flows from a problem into a resource for Europe. 4. Conclusions 4. 1. The above comments show how complex migration- related issues are. They are often of considerable relevance to regional and local authorities, which almost always end up having to implement the migration decisions taken at national level. Consequently it is essential that the Committee of the Regions should be consulted by the Commission and the European Parliament on the subject of migratory flows and on related Commission proposals that affect the interests and responsibilities of local and regional authorities. Furthermore, the Committee of the Regions believes that the following specific objectives should be pursued, in order to control migratory flows: a) the Commission, preferably, should take the initiative and host a conference of representatives of national and regional authorities, local bodies and NGOs, with a view to drawing up useful guidelines and specific measures, as part of an overall strategy; the aim should be to design a programme to back reception and integration projects in the host countries and development projects in the count- ries of origin; b) the Commission should draw up a programme to improve information flows, in part by holding ad hoc seminars on the multiple causes of emigration, while paying particular attention to health care and social security systems in the Member States; c) an information network covering the European Union, the accession countries and the countries of origin should be set up to study and monitor migratory flows, by tightening the links between existing centres and the future observato- ry, recommended by the Apulia Region and the CLRAE — Congress of Local and Regional Authorities of Europe — (Resolution No. 69/98) as a means of devising specific intervention policies; reference should also be made to positive measures launched by the Commission, in con- junction with Eurostat in particular; 29. 2. 2000 EN Official Journal of the European Communities C 57/71 d) a working party, made up of members and experts from COR Commissions 5 and 7, cooperating with the Commission where appropriate, should be established in the longer term to furnish a link between local/regional authorities and Commission and Member State initiatives, partly so as to prepare properly for the conference mentioned under point a); e) the potential of the Euro-Mediterranean agreements should be tapped and cross-border cooperation policies stepped up, with the establishment of a reserve fund for emergency action to defend the EU borders and provide initial reception facilities; f) within the framework of on-going efforts to harmonise procedures for dealing with asylum and refugee issues, the Council and the European Parliament should recognise the importance of the UN Convention on the Rights of the Child when addressing these matters. Brussels, 18 November 1999. The President of the Committee of the Regions Manfred DAMMEYER Opinion of the Committee of the Regions on the ‘Proposal for a Council Decision establishing a Community action programme to promote the integration of refugees’ (2000/C 57/11) THE COMMITTEE OF THE REGIONS, having regard to the Commission proposal for a Council Decision establishing a Community action programme to promote the integration of refugees (COM(1998) 731 final) (1); having regard to the decision of the Council of 6 July 1999 to consult the Committee on the subject in accordance with the first paragraph of Article 265 of the Treaty establishing the European Community; having regard to the decision of its Bureau of 15 September 1999 to direct Commission 5 ‘Social Policy, Public Health, Consumer Protection, Research and Tourism’ to draw up the relevant opinion; having regard to the draft opinion (CdR 347/99) adopted by Commission 5 on 6 September 1999 (rapporteur: Mr von Plüskow, D/PSE), adopted the following opinion by a unanimous vote at its 31st plenary session (meeting of 18 November). 1. Background the initial results have been published and, according to the Commission, are positive. Since 1998 the general budget of the European Union 1. 1. has contained three interlinked budget headings for measures to help asylum seekers, displaced persons and refugees. So far these measures have been implemented by the Commission in the form of pilot projects. For this purpose the European Parliament provided EUR 10 million in both 1997 and 1998. The pilot projects have been fully assessed by outside experts; (1) OJ C 36, 10. 2. 1999, p. 20. At the suggestion of the European Parliament, the 1. 2. Commission is now presenting a proposal for a comprehensive plan, based on the measures that already exist. This plan, which comes under the general heading of EU social policy, includes the present proposal for an action programme to promote the integration of refugees in the European Union, based on Article 235 EC Treaty


title: Resolutie van het Europees Parlement over de tiende verjaardag van het VN-Verdrag over de rechten van het kind

eurovoc_concepts:
EU Charter of Fundamental Rights
UN convention
child labour
child protection
children's rights
right to education
sexual mutilation

text: 7. 7. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 189/241 Donderdag, 18 november 1999 F. overwegende dat generaal Musharraf heeft aangekondigd dat het Pakistaanse leger unilateraal zou overgaan tot demilitarisering van de grens met India door terugtrekking van alle strijdkrachten die in het recente verleden bij deze grens waren samengetrokken, maar geen melding maakte van enige de-escalatie langs de betwiste controlelijn in Kasjmir, G. overwegende dat de EU-steun aan economische hervorming in Pakistan afhangt van een positieve gezindheid jegens de democratie en eerbiediging van grondwettelijke rechten, herinnert in dit verband aan de gemeenschappelijke waarden die een weerspiegeling vormen van de 1. democratische beginselen die door de Europese Unie worden aangehangen, veroordeelt daarom de staats- greep door het Pakistaanse leger ten stelligste en stelt zich achter de verklaring van de EU-Top van Tam- pere en het standpunt dat door de Raad is ingenomen; is verheugd over de missie van de Europese Unie voor onderzoek ter plaatse in Pakistan onder leiding 2. van het EU-voorzitterschap; 3. doet een beroep op de Pakistaanse militaire regering de democratie en een legitiem parlementair proces te herstellen door onverwijlde wederinvoering van het rechtsstelsel, machtsoverdracht aan een waar- nemende burgerregering en aankondiging van een nauwkeurig tijdschema voor het houden van nieuwe verkiezingen; onderstreept de belangrijke rol van Pakistan bij het bevorderen van de stabiliteit in de regio en ver- 4. zoekt de militaire junta alle vormen van steun aan het Talibaan-regime te beëindigen overeenkomstig de sancties die de Veiligheidsraad van de VN aan Afghanistan heeft opgelegd en ook voor veiligheid en gelijke behandeling van vrouwen en godsdienstige minderheden in te staan; doet een beroep op de nieuwe autoriteiten de dialoog met India te versterken en de spanningen op 5. het subcontinent met vreedzame middelen op te lossen; herhaalt zijn oproep tot Pakistan en India om toe te treden tot de wereldomspannende non-proliferatieregeling en de Comprehensive Test Ban Treaty (het verdrag inzake een algeheel verbod op nucleaire tests) te ondertekenen; dringt er bij de Pakistaanse autoriteiten op aan niet te trachten de voormalige premier Sharif aan een 6. showproces te onderwerpen en onderstreept dat alle processen open en eerlijk gevoerd moeten worden; 7. verzoekt de Raad de ondertekening van de samenwerkingsovereenkomst verder uit te stellen en de toekomst van de EU-steun aan Pakistan opnieuw te bezien in het licht van het herstel van de op de grond- wet gebaseerde rechtsorde; 8. onderstreept dat de corruptiebestrijding in het land een prioriteit voor Pakistan moet zijn en dat de internationale financiële samenwerking met Pakistan afhankelijk moet worden gesteld van werkelijke voort- gang in deze sector; 9. verzoekt de Commissie haar actieve steun te verlenen aan speciale hulpprogramma’s ter verbetering van de omstandigheden voor kinderen en vrouwen, toegang tot micro-kredieten te ondersteunen en steun te geven aan lokale mensenrechten-NGO’s en groepen uit de burgermaatschappij; verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad, de Paki- 10. staanse autoriteiten die momenteel aan de macht zijn, de SAARC en de Verenigde Naties. 14. Rechten van het kind B5-0256, 0257, 0258, 0264, 0265 en 0266/1999 Resolutie van het Europees Parlement over de tiende verjaardag van het VN-Verdrag over de rech- ten van het kind Het Europees Parlement, A. overwegende dat op 20 november 1999 de tiende verjaardag van het VN-Verdrag over de rechten van het kind wordt gevierd en dat alle lidstaten dit verdrag geratificeerd hebben, C 189/242 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen NL 7. 7. 2000 Donderdag, 18 november 1999 B. overwegende dat de opvoeding van kinderen en jongeren de eerste bekommernis van elke volwassene moet zijn die zelfstandige persoonlijkheden wil vormen die geweld afwijzen, dat een klein kind alleen rechten heeft, en dat de plichten ontstaan met het bewustzijn dat door de opvoeding gewekt wordt, C. overwegende dat kinderen en in het bijzonder gehandicapte kinderen en kinderen van minderheden onder discriminatie te lijden hebben of geen toegang tot onderwijs hebben, D. overwegende dat het recht op een scholing een fundamenteel recht is waarbij jongens en meisjes als gelijken moeten worden behandeld, E. F. betreurend dat seksuele exploitatie van kinderen, kinderprostitutie en @ pornografie alsmaar toenemen en er bij de Europese Unie op aan dringend alles in het werk te stellen om deze plaag een halt toe te roepen, in het besef dat over de hele wereld momenteel minstens 300. 000 kinderen onder de achttien verwik- keld zijn in oorlogshandelingen en een oproep doend om een algemeen verbod in te stellen op het inlijven en inzetten van kinderen in gewapende conflicten; overwegende dat volgens de statuten van het Internationaal Strafhof de werving en het gebruik van kindsoldaten als oorlogsmisdaden worden beschouwd, G. overwegende dat de Commissie het voornemen te kennen heeft gegeven om met een mededeling over de rechten van kinderen te komen, H. overwegende dat kinderen momenteel niet aan bod komen in het Verdrag van Amsterdam, zodat er in het grootste deel van het EU-beleid en de communautaire programma’s en wetgeving geen rekening wordt gehouden met kinderen, en dat zij in de wetgevingen van de lidstaten van de Unie niet altijd een prioriteit vormen, I. overwegende dat het VN-Verdrag een belangrijke functie vervuld heeft door regeringen ertoe aan te zetten om hun interne beleidsvoering aan te passen en daarmee de rechten van het kind te erkennen, wenst formeel te erkennen en te herdenken dat het op 20 november 1999 10 jaar geleden is dat het 1. VN-Verdrag over de rechten van het kind aangenomen is, en dat het de situatie van miljoenen kinderen overal ter wereld heeft helpen verbeteren; 2. is verheugd over de opneming van een ontwerpbepaling over kinderen en jongeren in het nieuwe Verdrag van Lomé en roept de EU en de ACS-landen op ervoor te zorgen dat deze bepaling ook daadwer- kelijk in dit verdrag wordt opgenomen; 3. roept de lidstaten van de Europese Unie ertoe op de tenuitvoerlegging van artikel 12 van het Verdrag over de rechten van het kind te bevorderen en kinderen en jongeren bij alle passende stadia van de besluit- vorming te betrekken; verheugt zich over het voorstel tot opneming in een toekomstig Europees Verdrag van een Europees 4. Handvest van fundamentele rechten waarin de specifieke rechten van het kind worden vermeld; 5. verzoekt de lidstaten tijdens de volgende intergouvernementele conferentie een rechtsgrondslag aan te nemen voor de bevordering en bescherming van de rechten van het kind, zoals omschreven in het VN- Verdrag over de rechten van het kind; beschouwt het als een essentiële voorafgaande voorwaarde dat nieuwe vormen van beleidsvoering die 6. ingevoerd worden op EU-niveau, doorgelicht worden om er zeker van te zijn dat ze geen negatieve invloed uitoefenen op de kinderen, en dat diezelfde vorm van bescherming ook moet gelden bij de toekomstige uitbreiding van de Europese Unie; 7. dringt bij alle lidstaten aan op de ratificatie van de nieuwe IAO-conventie inzake het verbod op en de ogenblikkelijke stopzetting van de ergste vormen van kinderarbeid, waaronder alle vormen van slavernij, de handel in en het smokkelen van kinderen, het gebruik van kinderen als afbetaling van schulden, lijf- eigenschap en dwangarbeid, waaronder de gedwongen of verplichte rekrutering van kinderen voor de inzet in gewapende conflicten, kinderprostitutie en pornografie, het gebruik van kinderen voor het smokkelen van drugs, en werk dat schade toebrengt aan de gezondheid en de veiligheid van kinderen; 8. verzoekt de lidstaten hun steun uit te spreken voor de goedkeuring van een facultatief protocol bij het VN-Verdrag voor de rechten van het kind, waarin de rekrutering en de inzet van kinderen jonger dan 18 jaar in gewapende conflicten wordt verboden; 7. 7. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 189/243 Donderdag, 18 november 1999 dringt er bij de EU-lidstaten op aan om de bestaande wetgeving ter bestrijding van genitale vermin- 9. king van vrouwen strikt ten uitvoer te leggen; verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad en de rege- 10. ringen van de lidstaten. 15. Situatie in Tsjetsjenië B5-0259, 0260, 0261, 0262 en 0263/1999 Resolutie van het Europees Parlement over Tsjetsjenië Het Europees Parlement, @ gezien zijn eerdere resoluties over de situatie in Tsjetsjenië en met name zijn resolutie van 7 oktober 1999 (1), @ gezien zijn instemming op 30 november 1995 met de sluiting van een partnerschaps- en samenwer- kingsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten enerzijds en de Russische Federatie anderzijds (2), alsmede zijn instemming op 11 juni 1997 met de sluiting van het protocol bij de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun lid- staten en de Russische Federatie (3) en met de gemeenschappelijke strategie van de Europese Unie ten aanzien van Rusland die in juni 1999 door de Raad is goedgekeurd, @ gezien de informatieve reis van de fungerend voorzitter van de Raad naar Ingoesjetië op 30 oktober 1999, @ gezien de verklaring van de Raad van Ministers van Buitenlandse Zaken op 15 november 1999 over de situatie in Tsjetsjenië, @ gezien zijn besluit de stemming over het verslag over een overeenkomst voor wetenschappelijke en technologische samenwerking met Rusland, uit te stellen, A. vastbesloten het strategisch partnerschap met Rusland te versterken als het gaat om economische inte- gratie en samenwerking met behoud van de stabiliteit en veiligheid in Europa en elders, B. ernstig bezorgd over de verdere escalatie van het conflict in Tsjetsjenië dat op de crisis in Dagestan volgde, en met name de herhaalde willekeurige aanvallen op burgerdoelen, C. de territoriale onschendbaarheid van de Russische Federatie beklemtonend, D. herinnerend aan de verplichtingen die Rusland in zijn partnerschapsovereenkomst met de EU is aan- gegaan ten aanzien van mensenrechten en democratische waarden, E. geschokt door de humanitaire situatie tengevolge van de verdere militaire operaties in Tsjetsjenië en het onevenredig gebruik van militaire macht, die hebben geleid tot een steeds toenemend aantal slachtoffers onder burgers en tot de verdrijving van 350. 000 mensen waarvan bijna 200. 000 in Ingoesjetië toevlucht hebben gevonden, F. opmerkend dat deze vluchtelingen in ondragelijke omstandigheden moeten leven zonder voldoende onderdak, voedsel en medische zorg en onder steeds slechtere sanitaire omstandigheden, G. bezorgd over het lot van de resterende vluchtelingen in Tsjetsjenië en de herhaalde pogingen van de Russische autoriteiten om hen bij de Tsjetsjeense grens tegen te houden, H. verheugd over de enorme inspanningen die de buurlanden van Tsjetsjenië verrichten om de vluchte- lingen onderdak te bieden, (1) (2) (3) Teksten aangenomen in de genoemde vergadering, punt 1. PB C 339 van 18. 12. 1995, blz. 45. PB C 200 van 30. 06. 1997, blz. 66


title: Regulamento (CE) n.° 2448/1999 da Comissão, de 18 de Novembro de 1999, relativo às propostas comunicadas para a exportação de cevada no âmbito do concurso referido no Regulamento (CE) n.° 1701/1999

eurovoc_concepts:
award of contract
barley
export refund
export tax

text: 19. 11. 1999 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias L 298/9 REGULAMENTO (CE) N. o 2448/1999 DA COMISSÃO de 18 de Novembro de 1999 relativo às propostas comunicadas para a exportação de cevada no âmbito do concurso referido no Regulamento (CE) n. o 1701/1999 A COMISSÃO DAS COMUNIDADES EUROPEIAS, Tendo em conta o Tratado que institui a Comunidade Europeia, Tendo em conta o Regulamento (CEE) n. o 1766/92 do Conselho, de 30 de Junho de 1992, que estabelece a organi- zação comum de mercado no sector dos cereais (1), com a última redacção que lhe foi dada pelo Regulamento (CE) n. o 1253/1999 da Comissão (2), Tendo em conta o Regulamento (CE) n. o 1501/95 da Comissão, de 29 de Junho de 1995, que estabelece normas de execução do Regulamento (CEE) n. o 1766/92 do Conselho, no que diz respeito à concessão de restituições à exportação, bem como as medidas a tomar em caso de perturbação, no sector dos cereais (3), com a última redacção que lhe foi dada pelo Regula- mento (CE) n. o 2513/98 (4), e, nomeadamente, o seu artigo 4. o, (1) (2) Considerando que, pelo Regulamento (CE) n. o 1701/ /1999 da Comissão (5), alterado pelo Regulamento (CE) n. o 2322/1999 (6), foi aberto um concurso para a restitu- ição e/ou a imposição à exportação de cevada para todos os países terceiros; Considerando que, em conformidade com o artigo 7. o do Regulamento (CE) n. o 1501/95, a Comissão pode, com base nas propostas comunicadas, de acordo com o (3) (4) processo previsto no artigo 23. o do Regulamento (CEE) n. o 1766/92, decidir não dar seguimento ao concurso; Considerando que, tendo em conta, nomeadamente, os critérios previstos no artigo 1. o do Regulamento (CE) n. o 1501/95, não é conveniente proceder à fixação duma restituição máxima ou imposição mínima; Considerando que as medidas previstas no presente regulamento estão em conformidade com o parecer do Comité de Gestão dos Cereais, ADOPTOU O PRESENTE REGULAMENTO: Artigo 1. o Não é dado seguimento às propostas comunicadas de 12 a 18 de Novembro de 1999 no âmbito do concurso para a restitui- ção ou a imposição à exportação de cevada referido no Regula- mento (CE) n. o 1701/1999. Artigo 2. o O presente regulamento entra em vigor em 19 de Novembro de 1999. O presente regulamento é obrigatório em todos os seus elementos e directamente aplicável em todos os Estados-Membros. Feito em Bruxelas, em 18 de Novembro de 1999. Pela Comissão Franz FISCHLER Membro da Comissão (1) JO L 181 de 1. 7. 1992, p. 21. (2) JO L 160 de 26. 9. 1999, p. 18. (3) JO L 147 de 30. 6. 1995, p. 7. (4) JO L 313 de 21. 11. 1998, p. 16. (5) JO L 201 de 31. 7. 1999, p. 27. (6) JO L 280 de 30. 10. 1999, p. 77


eurovoc_concepts:
environmental risk prevention
impact of information technology
industrial hazard
nuclear accident
nuclear safety
systems interconnection

text: 7. 7. 2000 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende C 189/229 Torsdag, den 18. november 1999 KOMMISSIONENS FORSLAG ÆNDRINGER (Ændring 12) Artikel 15, stk. 4a (nyt) Ingen oplysninger fremsendes til eller gøres tilgæn- 4a. gelige for myndighederne i ikke-medlemsstater eller instanser eller myndigheder i andre medlemsstater end den, der optager de oprindelige oplysninger, der er omhandlet i artikel 4 og 8, medmindre der foreligger udtrykkeligt, skriftligt samtykke fra den fælles tilsynsmyn- dighed. Europa-Parlamentets lovgivningsmæssige beslutning om forslag til Rådets forordning om opret- telse af »Eurodac« til sammenligning af asylansøgeres og visse andre udlændinges fingeraftryk (KOM(1999) 260. C5-0082/1999. 1999/0116(CNS)) (Høringsprocedure) Europa-Parlamentet, (cid:19) der henviser til Kommissionens forslag til Rådet (KOM(1999) 260), (cid:19) hørt af Rådet, jf. EF-traktatens artikel 63, stk. 1, litra a) (C5-0082/1999), (cid:19) der henviser til forretningsordenens artikel 67, (cid:19) der henviser til betænkning fra Udvalget om Borgernes Friheder og Rettigheder, Retsvæsen og Indre Anliggender og udtalelse fra Udvalget om Retlige Anliggender og Det Indre Marked (A5-0059/1999), 1. godkender Kommissionens således ændrede forslag; opfordrer Kommissionen til at ændre sit 2. artikel 250, stk. 2; forslag i overensstemmelse hermed, jf. EF-traktatens opfordrer Rådet til at underrette Parlamentet, hvis det ikke agter at følge den tekst, Parlamentet har 3. godkendt; 4. 5. anmoder Rådet om fornyet høring, hvis det agter at ændre Kommissionens forslag i væsentlig grad; pålægger sin formand at sende Parlamentets holdning til Rådet og Kommissionen. 6. År 2000-problemet inden for den civile og militære nukleare sektor B5-0268, 0279, 0292 og 0303/1999 Beslutning om år 2000-problemet inden for den civile og militære nukleare sektor Europa-Parlamentet, (cid:19) der henviser til EU’s ansvar, for så vidt angår omfattende ulykker og følgerne heraf i forbindelse med radioaktiv og kemisk forurening og EU’s rolle i henhold til Euratom-traktaten, for så vidt angår nuklear sikkerhed, C 189/230 De Europæiske Fællesskabers Tidende DA 7. 7. 2000 Torsdag, den 18. november 1999 (cid:19) der henviser til sin beslutning af 25. februar 1999 om år 2000-computer-problemet (1), hvori Kom- missionen opfordres til hver tredje måned at forelægge en redegørelse, og til de forskellige rapporter fra Kommissionen (KOM(1998) 0102; SEK(1998) 2100; KOM(1999) 275), Det Europæiske Råds kon- klusioner (2) og Rådets resolution af 28. juni 1999 (3) samt arbejdet i G8 og IAEA, (cid:19) der henviser til Kommissionens redegørelse den 8. november 1999 til Udvalget om Industripolitik, Eksterne Økonomiske Forbindelser, Forskning og Energi, A. der noterer sig den stigende internationale bekymring for, at computernes manglende evne til at regi- strere år 2000-datoskiftet kan påvirke kontrolsystemerne på atomanlæg og andre miljøfølsomme anlæg og eksterne strømforsyninger fra netværkene til sådanne anlæg, samt atomslagstyrkernes kom- mando-, kontrol-, kommunikations- og efterretningssystemer, B. der henviser til, at atomkraftværkernes sikkerhedssystemer generelt ikke er digitaliserede, men at over- vågningssystemerne normalt er det; der henviser til, at Kommissionen har erkendt, at der er gjort enorme fremskridt, men at der også er en stigende accept af, at det ikke kan lade sig gøre at få alle sådanne computersystemer gjort år 2000-kompatible, hvilket resulterer i en vis risiko for infrastruktur- sammenbrud og manglende beredskab hos de små og mellemstore virksomheder, C. der bemærker, at der derfor i henhold til respekterede analytikere er en lille, men uacceptabel risiko for alvorlige atomulykker eller andre ulykker, særlig i Central- og Østeuropa og de nye uafhængige stater, især hvor atomanlæggene anvender plutoniumbrændsel, og en tilsvarende risiko for atomkrig ved uheld, D. der henviser til, at der er hundredvis af fungerende atomanlæg og forskningsreaktorer og tusindvis af andre miljøfølsomme anlæg rundt omkring på kloden, og at der findes sådanne anlæg i alle EU-med- lemsstater, samt datafejl tidligere har forårsaget uheld og næsten-ulykker i atomanlæg, E. der henviser til, at datafejl og forkerte signaler også kan påvirke atomslagstyrkerne med potentielt katastrofale følger, især der hvor atomvåben er i allerhøjeste (»hair-trigger«) alarmberedskab som f. eks. i USA og Den Russiske Føderation; der desuden henviser til, at to EU-medlemsstater har atom- slagstyrker, som kan blive berørt af år 2000-problemerne, F. der glæder sig over meddelelsen fra Det Forenede Kongeriges regering om, at den har ændret sine atomslagstyrkers affyringsvarsel fra minutter til dage, G. der henviser til, at Canberra-kommissionen for afskaffelse af atomvåben i 1996 anbefalede, at det allerhøjeste alarmberedskab ophæves for alle atomslagstyrker, helst ved fysisk adskillelse mellem sprængladningerne og fremføringsmidlerne, H. der henviser til, at en række resolutioner fra FN’s Generalforsamling, især resolution 53/77Y »Mod en atomvåbenfri verden: behovet for en ny dagsorden«, har krævet, at alarmberedskabet for atomslag- styrkerne ophæves, 1. opfordrer regeringerne i de lande, der råder over atomvåbenpotentiel, til at tage alle de skridt der er nødvendige for at undgå, at år 2000-problemerne ved uheld eller utilsigtet fører til affyring af atomvåben, og ophæve alarmberedskabet for disse våben; opfordrer alle EU-medlemsstater, der ikke har atomvåben, til på det kraftigste at fremsætte deres 2. synspunkter med henblik herpå; EFT C 153 af 1. 6. 1999, s. 52. (1) (2) Cardiff 15. -16. juni 1998, punkt 44 og 45; Wien 11. -12. december 1998, punkt 52 og 53; Køln 3. -4. juni 1999, punkt 36. EFT C 200 af 28. 6. 1999, s. 2. (3) 7. 7. 2000 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende C 189/231 Torsdag, den 18. november 1999 3. opfordrer alle regeringerne til at instruere alle operatører af atomanlæg eller andre miljøfølsomme anlæg, der ikke kan dokumentere, at de er 100% år 2000-kompatible, om, at sådanne anlæg i det mindste midlertidigt skal lukkes ned ved årtusindskiftet, og at der under alle omstændigheder skal være ekstra strømforsyning til rådighed i op til 60 dage på alle atomanlæg til drift af kølepumper og sikkerhedssy- stemer, samt at der skal sørges for langsigtet back-up for kølebassiner for brugte brændselselementer; fore- slår, at Rådet og Kommissionen her lægger pres på regeringerne, især i Central- og Østeuropa, Rusland og de nye uafhængige stater samt Tyrkiet; henviser endnu en gang til sin ovennævnte beslutning af 25. februar 1999 og bemærker, at der stadig 4. synes at være to specifikke problemer: (cid:19) i nogle af medlemsstaterne er der ikke gjort tilstrækkelige fremskridt, hvilket kan få følger i betragt- ning af den nuværende globale og sektorbestemte integration på tværs af grænserne (cid:19) små og mellemstore virksomheder er mere udsatte for eventuelle sammenbrud end store internationale selskaber, og en række af dem kan komme til at lide store økonomiske tab, hvis de ikke tilpasser sig i tide, hvilket kræver en øjeblikkelig indsats fra Kommissionens og de nationale og regionale administra- tioners side; 5. anbefaler kraftigt, at Det Europæiske Råd i Helsinki, som finder sted kun et par uger før århundrede- skiftet, vedtager relevante foranstaltninger og fremsætter en erklæring over for de europæiske borgere om den konkrete situation, for så vidt angår dette problem, og de potentielle risici; 6. opfordrer OECD’s medlemsstater til straks at stille særlige midler til rådighed for de central- og øst- europæiske lande og de nye uafhængige stater med henblik på at finansiere alternativer til deres atomkraft- værker ved årtusindskiftet og til på mellemlang sigt at nedlukke de atomkraftværker, der ikke længere opfylder internationalt anerkendte sikkerhedsnormer, samt til at finansiere alternative energikilder; pålægger sin formand at sende denne beslutning til Rådet, Kommissionen, FN’s Sikkerhedsråd, med- 7. lemsstaternes, ansøgerlandenes og OECD-medlemmernes regeringer og IAEA. 7. Østtimor B5-0271, 0273, 0280, 0289, 0299 og 0307/1999 Europa-Parlamentets beslutning om Østtimor Europa-Parlamentet, (cid:19) der henviser til sine tidligere beslutninger om situationen i Østtimor, (cid:19) der henviser til resolution nr. 1264/99 fra FN’s Sikkerhedsråd, (cid:19) der henviser til den erklæring, som formandskabet på EU’s vegne fremsatte den 21. september 1999, (cid:19) der henviser til aftalen af 5. maj 1999 mellem Indonesien og Portugal om Østtimor-spørgsmålet og til aftalen af samme dato mellem De Forenede Nationer og den indonesiske og den portugisiske regering om høring af befolkningen i Østtimor gennem en direkte folkeafstemning og om sikkerhedsarrange- menter, A. der henviser til, at resultatet af folkeafstemningen, hvor 78,5% stemte for selvstændighed, er et klart udtryk for den østtimoriske befolknings ønske om uafhængighed, B. der henviser til, at UNAMET og de internationale observatører, herunder Parlamentets og Rådets respektive delegationer, anerkendte folkeafstemningens lovlighed og gyldighed,


title: QUESTION ÉCRITE P-2140/99 posée par Raffaele Costa (PPE-DE) à la Commission. Aides européennes octroyées au secteur du tabac et publicité Marlboro.

eurovoc_concepts:
advertising
common agricultural policy
economic support
health policy
smoking
sponsorship
tobacco
tobacco industry

text: 1. 8. 2000 FR Journal officiel des CommunautØs europØennes C 219 E/99 (2000/C 219 E/127) QUESTION (cid:201)CRITE P-2140/99 posØe par Raffaele Costa (PPE-DE) (cid:224) la Commission (18 novembre 1999) Objet: Aides europØennes octroyØes au secteur du tabac et publicitØ Marlboro La Commission prØsidØe par Romano Prodi a transmis au Conseil, au Parlement europØen, au ComitØ Øconomique et social et au ComitØ des rØgions un rapport sur les progrŁs rØalisØs en matiŁre de protection de la santØ publique contre les effets nocifs du tabagisme, rapport qui a ØtØ publiØ au journal officiel. La Commission estime-t-elle que les faits suivants sont compatibles avec les progrŁs rØalisØs et avec la santØ publique: 1. 2. les aides que l(cid:146)Union europØenne octroie chaque annØe (962 millions d(cid:146)euros, soit prŁs de 1 870 mil- liards de lires pour l(cid:146)annØe 2000) aux producteurs de tabac, et ce (cid:224) l(cid:146)Øvidence pour qu(cid:146)ils puissent continuer (cid:224) produire (cid:224) des prix favorables pour eux-mŒmes, pour les consommateurs et pour les (cid:201)tats qui tirent profit (cid:129) directement ou indirectement (cid:129) du tabac en taxant sa consommation; la publicitØ ØhontØe et spØcieuse qui est faite en faveur des diffØrentes marques de cigarettes (cid:129) en particulier Marlboro (cid:129) (cid:224) travers les reportages et les transmissions tØlØvisØes de compØtitions automobiles sponsorisØes par les divers fabricants de cigarettes, qui sont ainsi (cid:224) mŒme de contourner grossiŁrement les rØglementations qui interdisent la publicitØ en faveur de la consommation de tabac? La Commission peut-elle en outre indiquer comment les subventions relatives au tabac se rØpartissent selon les pays et selon les sociØtØs, du moins pour ce qui est des bØnØficiaires qui ont re(cid:231)u plus de 50 000 euros? RØponse donnØe par M. Byrne au nom de la Commission (8 dØcembre 1999) Les subventions aux producteurs de tabac sont octroyØes au titre de la politique agricole commune (PAC). Un rapport sur ces versements, qui comprenait des propositions de rØforme, a ØtØ prØsentØ au Conseil et au Parlement en 1996 (1). Les dØbats de l(cid:146)ensemble des institutions communautaires Øtaient axØs sur un certain nombre de questions relatives (cid:224) la compatibilitØ des subventions avec les autres objectifs communautaires en matiŁre de protection de la santØ publique. Il a ØtØ dØcidØ que le systŁme d(cid:146)aides, accompagnØ d(cid:146)un certain nombre de rØformes importantes, doit Œtre prolongØ. Cette dØcision a ØtØ vivement influencØe par deux ØlØments importants. PremiŁrement, mettre un terme aux subventions n(cid:146)entra(cid:238)nerait pas une baisse sensible de la consommation du tabac, car les fumeurs consommeraient du tabac importØ reprØsentant dØj(cid:224) les deux tiers de la consommation communautaire. DeuxiŁmement, les producteurs de tabac se concentrent dans les rØgions moins dØveloppØes de la CommunautØ qui ne disposent guŁre de source de revenu et de crØation d(cid:146)emploi de remplacement (cid:224) la production de tabac. Le systŁme de versement des subventions est toutefois soumis (cid:224) un contr(cid:244)le selon les mØcanismes traditionnels applicables pour le contr(cid:244)le de la politique agricole commune. Le Parlement continuera (cid:224) jouer son r(cid:244)le dans ce processus de contr(cid:244)le. Toute dØcision du Parlement relative (cid:224) l(cid:146)incompatibilitØ de ces subventions avec les obligations communautaires plus vastes en matiŁre de santØ publique serait, (cid:224) l(cid:146)Øvidence, prise en compte lors de l(cid:146)Ølaboration des politiques (cid:224) venir dans ce domaine. La question de la publicitØ en faveur de la consommation de tabac (cid:224) la tØlØvision et (cid:224) travers les programmes tØlØvisØs sponsorisØs par les fabricants de cigarettes fait l(cid:146)objet d(cid:146)une directive 89/552/CEE du Conseil, du 3 octobre 1989, visant (cid:224) la coordination de certaines dispositions lØgislatives, rØglemen- taires et administratives des (cid:201)tats membres relatives (cid:224) l(cid:146)exercice d(cid:146)activitØs de radiodiffusion tØlØvisuelle (2), modifiØe en dernier lieu par la directive 97/36/CE (3). Quant au parrainage d(cid:146)ØvØnements («toute contribu- tion publique ou privØe, (cid:224) un ØvØnement ou (cid:224) une activitØ, qui a pour but ou pour effet direct ou indirect de promouvoir un produit du tabac»), l(cid:146)objectif de la directive 98/43/CE du Parlement europØen et du Conseil du 6 juillet 1998 concernant le rapprochement des dispositions lØgislatives, rØglementaires et administratives des (cid:201)tats membres en matiŁre de publicitØ et de parrainage en faveur des produits du tabac (4) est d(cid:146)abandonner progressivement la publicitØ et le parrainage en faveur des produits du tabac. C 219 E/100 Journal officiel des CommunautØs europØennes FR 1. 8. 2000 La rØfØrence aux fonds rØpartis (cid:224) l(cid:146)industrie du tabac selon les (cid:201)tats membres et selon les sociØtØs est erronØe, dans la mesure oø ces aides ne sont accordØes aux producteurs de tabac brut que dans le cadre de la politique agricole commune. (1) COM(96) 554 final. (2) (3) (4) JO L 298 du 17. 10. 1989. JO L 202 du 30. 7. 1997. JO L 213 du 30. 7. 1998. (2000/C 219 E/128) QUESTION (cid:201)CRITE E-2146/99 posØe par Freddy Blak (PSE) (cid:224) la Commission (24 novembre 1999) Objet: Double nationalitØ En Europe, le problŁme du travail illØgal, en particulier dans le secteur de la construction, se pose de maniŁre de plus en plus aiguº. Ces derniers temps, le mouvement syndical europØen fait Øtat d(cid:146)un nombre croissant d(cid:146)exemples d(cid:146)ouvriers polonais de la construction qui, notamment en Allemagne et au Danemark, ont (cid:224) la fois la nationalitØ polonaise et une nationalitØ allemande fictive. La Commission conna(cid:238)t-elle ce problŁme et a-t-elle pris des initiatives (cid:224) mŒme de remØdier (cid:224) cette situation intolØrable? RØponse donnØe par Mme Diamantopoulou au nom de la Commission (19 janvier 2000) La Commission n(cid:146)a pas connaissance de problŁmes causØs par une double nationalitØ fictive de travailleurs dans le secteur de la construction. En tout Øtat de cause, la question de l(cid:146)acquisition de la nationalitØ d(cid:146)un (cid:201)tat membre relevant en principe de la compØtence de l(cid:146)(cid:201)tat membre concernØ, les travailleurs employØs sur son territoire ont sa nationalitØ ou celle d(cid:146)un pays tiers. il appartient (cid:224) ses autoritØs de contr(cid:244)ler et vØrifier si En outre, dans la mesure oø l(cid:146)Honorable Parlementaire vise, par sa question, des situations de dØtachement de travailleurs dans le cadre d(cid:146)une prestation transnationale de service, il peut Œtre utile de rappeler les objectifs de la directive 96/71/CE du Parlement et du Conseil du 16 dØcembre 1996 concernant le dØtachement de travailleurs effectuØ dans le cadre d(cid:146)une prestation de services (1). Cette directive vise (cid:224) assurer une concurrence loyale entre les entreprises prestataires de services tout en garantissant une protection adØquate aux travailleurs dØtachØs. En ce qui concerne son champ d(cid:146)application, il faut souligner que cette directive s(cid:146)applique aux entreprises qui dØtachent des travailleurs dans un autre (cid:201)tat membre sans faire de distinction parmi les travailleurs qu(cid:146)ils soient ressortissants communautaires ou non. Ces derniŁres annØes, au sein du comitØ de dialogue sectoriel «construction», les partenaires sociaux du secteur de la construction au niveau europØen, la FØdØration europØenne des travailleurs du bois et du b(cid:226)timent ainsi que la FØdØration de l(cid:146)industrie europØenne de la construction, ont dØbattu le problŁme du la travail clandestin. Ni au cours de ces dØbats, ni Commission n(cid:146)a ØtØ informØe du problŁme soulevØ par l(cid:146)Honorable Parlementaire. lors d(cid:146)autres contacts avec les partenaires sociaux, (1) JO L 18 du 21. 1. 1997