title: Resolutie van het Europees Parlement over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over de benadering van de WTO-millenniumronde door de EU (COM(1999) 331 - C5-0155/1999 - 1999/2149(COS))

text: 7. 7. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 189/213 Donderdag, 18 november 1999 3. WTO-millenniumronde A5-0062/1999 Resolutie van het Europees Parlement over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over de benadering van de WTO-millenniumronde door de EU (COM(1999) 331 ( C5-0155/1999 ( 1999/2149(COS)) Het Europees Parlement, (cid:1) gezien de mededeling van de Commissie (COM(1999) 331 (cid:1) C5-0155/1999 (cid:1) 1999/2149(COS)), (cid:1) onder verwijzing naar zijn resoluties van (cid:1) 14 december 1995 over de mededeling van de Commissie inzake de wereldwijde harmonisatie van de bepalingen over directe investeringen (1); (cid:1) 14 november 1996 over het mededingingsbeleid in de nieuwe commerciële ordening en de mede- deling van de Commissie over handel en milieu (2); (cid:1) 11 maart 1998 over de onderhandelingen in het kader van de OESO over een multilaterale over- eenkomst inzake investeringen (3); (cid:1) 18 juni 1998 over de tweede ministerconferentie van de Wereldhandelsorganisatie (4); (cid:1) 13 januari 1999 over de tweede ministerconferentie van de Wereldhandelsorganisatie over de mededeling van de Commissie „Verband tussen het handelsstelsel en de internationaal erkende arbeidsnormen” (5); (cid:1) 4 mei 1999 over de multilaterale handelsbetrekkingen: de EU en haar partners in de derde wereld (6), (cid:1) gezien de verklaring van de WTO-ministerconferentie van 20 mei 1998, waarin het kader wordt vast- gelegd van de voorbereidingen voor de vaststelling van de agenda voor een nieuwe multilaterale onderhandelingsronde, (cid:1) gezien het verslag van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie en de adviezen van de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebe- leid, de Economische en Monetaire Commissie, de Commissie juridische zaken en interne markt, de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consu- jeugd, mentenbeleid, de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, de Commissie cultuur, onderwijs, media en sport en de Commissie ontwikkelingssamenwerking (A5-0062/1999), A. overwegende dat het multilaterale handelsstelsel het mogelijk heeft gemaakt dat in de afgelopen vijftig jaar de mondiale handel 17 maal zo groot is geworden, tweemaal zoveel als de toename van de totale economische productie, zonder dat de economische ongelijkheid in de wereld wezenlijk is afgenomen en zonder dat deze vooruitgang systematisch tot uiting is gekomen in een verbetering van de kwaliteit van het bestaan en van de betrekkingen tussen de mensen, B. overwegende dat de huidige liberalisering van de handel voor grote delen van de bevolking van ont- wikkelingslanden, en met name de armsten onder hen, geen merkbare voordelen heeft; dat derhalve in het wereldhandelssysteem ten volle rekening moet worden gehouden met de belangen en de noden van de ontwikkelingslanden; C. overwegende dat het Europees Parlement het belang erkent van het partnerschap van de EU met de ACS-landen, en met name de toezeggingen die aan deze ontwikkelingslanden zijn gedaan uit hoofde van de Overeenkomst van Lomé en de opvolgingsovereenkomsten daarbij, (1) (2) (3) (4) (5) (6) PB C 17 van 22. 1. 1996, blz. 175. PB C 362 van 2. 12. 1996, blz. 243. PB C 104 van 6. 4. 1998, blz. 143. PB C 210 van 6. 7. 1998, blz. 222. PB C 104 van 14. 4. 1999, blz. 63. PB C 279 van 1. 10. 1999, blz. 34. C 189/214 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen NL 7. 7. 2000 Donderdag, 18 november 1999 D. overwegende dat de vrije, eerlijke en sociale wereldhandel verder moet worden ontwikkeld en gecon- solideerd in het kader van het multilaterale wereldhandelsstelsel; overwegende dat protectionistische maatregelen de ontwikkelingslanden zouden belemmeren en hun mogelijkheden om deel te nemen in de internationale verdeling van werk zouden beperken; dat protectionisme een verslechtering van werkomstandigheden in de ontwikkelingslanden veroorzaakt en haaks staat op de doelen die zij zeg- gen te steunen, E. F. overwegende dat de toenemende mundialisering van de economische bedrijvigheid de verdere ontwik- keling van multilaterale regelingen vereist, die garanderen dat alle landen profiteren van de ontwikke- ling van de handel, met inachtneming van de verscheidenheid van situaties en bestaansmiddelen van de ontwikkelingslanden, zodat de belangen van Europa en derde landen gelijkelijk worden behartigd; overwegende dat er een grotere behoefte bestaat aan middelen voor een juist en doelmatig beheer van het mundialiseringsproces, door een verbeterde samenwerking tussen de WTO en andere internatio- nale instellingen, zoals de instellingen van Bretton Woods en andere VN-organisaties, ten einde een grotere coherentie te brengen in het commerciële, monetaire, financiële en politieke bestel, G. overwegende dat met de oprichting van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) in 1995 een institutio- neel kader voor het multilaterale handelsstelsel tot stand is gebracht en dat deze organisatie dringend gedemocratiseerd moet worden en een transparantere werkwijze moet krijgen, H. overwegende dat het in december 1994 zijn instemming heeft betuigd met de uitkomst van de onder- handelingen in het kader van de Uruguay-ronde van de GATT, I. J. overwegende dat in de overeenkomst inzake de Uruguay-ronde bepaald werd dat uiterlijk eind 1999 nieuwe onderhandelingen zouden beginnen over de handel in landbouwproducten en de dienstverle- ning („built-in agenda”), evenwel van mening dat de landbouw een van de agendapunten van de komende multilaterale han- delsbesprekingen in Seattle moet zijn, K. overwegende dat de interpretatie en toepassing van de WTO-regels een belangrijk negatief effect heeft gehad op een reeks beleidsvormen in de EU en derde landen en op wetgeving met niet-commerciële oogmerken; overwegende dat hierdoor op zijn beurt ernstige bezorgdheid is gerezen over de verhou- ding tussen de WTO-regels en andere rechtmatige nationale en internationale beleidsdoelstellingen, L. overwegende dat de uitvoering en volledige naleving van de overeenkomsten van de Uruguay-Ronde het uitgangspunt voor alle nieuwe onderhandelingen moeten zijn, 1. is ingenomen met het voorstel van de Commissie om op de ministersconferentie van de WTO in Seattle te pleiten voor het houden van een alomvattende onderhandelingsronde (millenniumronde), die afgezien van de onderwerpen van de „built-in agenda” andere belangrijke sectoren omvat, zodat voor alle deelnemers een evenwichtig onderhandelingsresultaat kan worden bereikt, en die een bijdrage kan leveren aan economische groei in de gehele wereld en noodzakelijk is voor het behoud en het scheppen van wel- vaart en werkgelegenheid in Europa en de wereld; onderstreept het belang van deze onderhandelingen die niet alleen een wijdere openstelling van de 2. markt ten doel hebben, maar die als reactie op de versnelde mondialisering van de wereldmarkten ook als een eerste stap naar de uitwerking van een werkelijk allesomvattend structureel kader kunnen leiden; stemt in met de mededeling van de Commissie, waarin het algemene onderhandelingsconcept voor 3. de millenniumronde wordt ontwikkeld en waarin zij een groot aantal verlangens overneemt die in eerdere ontwerpresoluties van het Parlement waren opgenomen, en wijst erop dat de voorgestelde onderhande- lingsterreinen als een totaalpakket moeten worden opgevat, waarbij moet worden uitgegaan van het begin- sel van een enkele overeenkomst, om ervoor te zorgen dat gedurende het gehele onderhandelingsproces gelijke aandacht wordt geschonken aan de prioriteiten van alle WTO-leden; 4. kan begrip opbrengen voor het voorstel de millenniumronde tot drie jaren te beperken, maar is van mening dat bij twijfel het onderhandelingsresultaat belangrijker is dan de tijdige afsluiting van de onder- handelingen; 5. hecht zeer veel waarde aan een binnen de Unie uitgewerkte, coherente onderhandelingsstrategie van Europa, waardoor zo goed mogelijk kan worden geprofiteerd van de kansen die dit algemene onderhande- lingsconcept biedt; dit geldt zowel voor de algemene elementen voor het oplossen van vraagstukken, het flexibel nastreven van de onderhandelingsdoelen als voor de organisatie van het verloop van de onderhan- delingen; 7. 7. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 189/215 Donderdag, 18 november 1999 Diverse sectoren De handel in landbouwproducten en visserij 6. stelt vast dat de besluiten van de Europese Raad van Berlijn over de hervorming van het Gemeen- schappelijk Landbouwbeleid de onderhandelingsbasis vormen, die de Unie in staat moet stellen het Euro- pese agrarische model dat gebaseerd is op familiebedrijven, en gekenmerkt wordt door multifunctionaliteit, een duurzame productie van landbouwartikelen en het beheer van het milieu en de instandhouding van het platteland, te beschermen; meent dat in verband met de pluriforme aard van het Europese landbouw- model bijzondere aandacht moet worden besteed aan die vormen van landbouw die het meeste gevaar lopen, zoals kleine familiebedrijven, minder-begunstigde gebieden en gebieden waar het milieu onder druk staat; beklemtoont het belang van de handel in landbouwproducten waarvan Europa de op één na grootste exporteur en de grootste importeur is; 7. onderstreept dat de Europese landbouw moet blijven deelnemen aan de internationale handel en hiervan moet kunnen profiteren zonder dat de fundamentele beginselen van het Gemeenschappelijk land- bouwbeleid in het gedrang komen; wijst op de speciale wens van de ontwikkelingslanden die een vrije toegang tot de markt verlangen 8. voor hun landbouwproducten, wat van cruciaal belang is voor het welslagen van de millenniumronde; is van mening dat de EU erop dient toe te zien dat de WTO-voorschriften voor de landbouwsector 9. geen nadelige gevolgen hebben voor de economieën van ontwikkelingslanden en dat de veiligheid van de voedselvoorziening moet worden gezien als een multifunctioneel aspect van de landbouw; dringt aan op de handhaving van de bepalingen in het kader van de WTO-overeenkomst voor land- 10. bouw, die het enerzijds mogelijk maakt steun te blijven verlenen aan milieugerichte programma’s en deze uit te breiden tot een reeks relevante niet-commerciële doelstellingen, en anderzijds de overgang te onder- steunen naar een duurzame en milieuvriendelijke landbouw, met inbegrip van normen voor het welzijn van de dieren; eist een openbaarmaking en aanpassing van de landbouwsteunregelingen van de lidstaten der WTO, 11. om een eerlijke beoordeling van de landbouwsubsidies mogelijk te maken; wijst erop dat bij een liberalisering van de handel in de visserijsector rekening moet worden gehou- 12. den met het bestaande wettelijk kader, en met name met het Internationale Zeerechtverdrag van de VN en de doelstellingen van de internationale overeenkomsten inzake milieubescherming en het beheer van de natuurlijke hulpbronnen en dringt derhalve aan op de opstelling van een objectieve lijst van gevoelige producten teneinde te garanderen dat de internationale visserij zich houdt aan de beginselen van verant- woorde vangmethoden; wijst op de belangrijke rol die het gemeenschappelijk visserijbeleid van de EU speelt, niet alleen omdat het bijdraagt aan het behoud van de werkgelegenheid en de sociaal-economische structuur, maar ook gezien de fundamentele bijdrage ervan aan de voorziening van de Europese markt; Consumentenbescherming 13. verlangt dat bij de herziening van de overeenkomst inzake sanitaire en fytosanitaire maatregelen, het voorzorgsbeginsel als fundament voor een voedselveiligheidsbeleid zodanig wordt vastgelegd, dat de Unie ook in de toekomst haar beleid van voedselveiligheid en bescherming van de consument en het milieu op een hoog niveau kan voortzetten; is vooral ingenomen met het standpunt van de Unie dat het voorzorgbeginsel in de regelgeving van 14. de WTO, en met name in artikel XX GATT, uitdrukkelijk moet worden opgenomen; 15. benadrukt de noodzaak van een geharmoniseerde definitie van het voorzorgbeginsel, teneinde mis- verstanden of interpretatieverschillen te voorkomen; merkt op dat de definitie van het voorzorgbeginsel, zoals dit op de conferentie over milieu en ontwikkeling in Rio werd goedgekeurd, een wereldwijd aanvaard model zou kunnen worden en dringt aan op erkenning van deze definitie binnen de WTO; meent dat de structuur en de werkmethoden van de Codex Alimentarius aan een radicale herziening moeten worden onderworpen om een open en democratische besluitvorming mogelijk te maken met betrekking tot de veiligheid van voedingsmiddelen en acht het voorts van belang dat passende maatregelen voor de voedsel- veiligheid worden vastgesteld; C 189/216 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen NL 7. 7. 2000 Donderdag, 18 november 1999 16. merkt op dat het voorzorgsbeginsel uit hoofde van het EU-Verdrag een juridisch bindend criterium is voor de evaluatie van acties en is daarom ingenomen met het feit dat de Commissie heeft erkend dat dit beginsel een integrale plaats dient te krijgen binnen de WTO-regels; spreekt echter de waarschuwing uit dat niet moet worden geprobeerd de reikwijdte hiervan te beperken of de toepassing ervan op enigerlei wijze ondergeschikt te maken aan commerciële belangen; 17. dringt in het kader van de SPS- en TBT-overeenkomsten aan op niveau’s van aanvaardbare risico’s, die afhankelijk zijn van in internationaal overleg overeengekomen richtsnoeren en wijst in dit verband op de belangrijke rol die overeenkomsten tot wederzijdse erkenning spelen bij het oplossen van geschillen; wijst erop dat etikettering niet de oplossing vormt voor geschillen over voedselveiligheid, maar dat 18. etikettering de keuzevrijheid van de consument verbetert; Dienstverlening 19. stelt vast dat de overeenkomst inzake dienstverlening (GATS) in de eerste vijf jaar van haar bestaan vooral in de sectoren van de financiële dienstverlening en de telecommunicatie een aanzienlijke voortgang van de liberalisering mogelijk heeft gemaakt; 20. benadrukt dat de onderhandelingen alomvattend moeten zijn en een diepgaander en breder pakket van betere toezeggingen van alle WTO-landen tot markttoegang en nationale behandeling met zich mee moeten brengen, waarbij de GATS-regels verscherpt moeten worden met het doel een transparant en voor- spelbaar milieu van regelgeving te verzekeren; in de onderhandelingen moeten ook de nog onvoltooid gebleven besprekingen over specifieke kwesties (waarborgen, subsidies, overheidsaanschaffingen) worden opgenomen; 21. is verheugd over het feit dat in een tijd van instabiliteit op de financiële markten de aanvullende overeenkomst over financiële diensten in werking is getreden en zo een bijdrage zal leveren tot trans- parantie van financiële transacties in de wereld en tot verruiming van het kapitaal dat ondernemers en consumenten ter beschikking staat; en verwacht dat de overige WTO-verdragspartijen zich met overtuiging aansluiten bij de overeenkomst inzake financiële diensten; verlangt dat de onderhandelingspartners zich ervoor inzetten dat de Basic Telecommunications 22. Agreement (BTA) verder ontwikkeld wordt en dat nieuwe staten hiertoe toetreden; 23. is ervan overtuigd dat (cid:1) met inachtneming van publieke gevoeligheid met betrekking tot sectoren of diensten van publiek belang (cid:1) andere sectoren moeten worden opgenomen; dringt erop aan dat een verdere liberalisering geen aantasting mag betekenen van de rechten die de lidstaten krachtens het Verdrag hebben om de rol te bepalen die de particuliere en de overheidssector spelen bij het aanbieden van ge- zondheids- en onderwijsdiensten en hun recht om de voorziening van dergelijke diensten te reguleren; dringt er bij de Commissie op aan te worden geraadpleegd alvorens andere sectoren worden opgenomen; 24. verlangt dat sectoren en vormen van dienstverlening die een bijzondere maatschappelijke functie hebben, zoals bijvoorbeeld het gezondheids-, onderwijs- en cultuurbeleid, uitsluitend worden behandeld in een door de betrokken staat gedefinieerd kader en dringt er bij de EU op aan ervoor te zorgen dat deze sectoren niet aan de orde worden gesteld in het kader van de herziening van de GATS-overeenkomst; 25. is van mening dat vooruitgang in de richting van verdergaande liberalisering niet ten koste mag gaan van het vermogen van lidstaten om de toegang tot openbare diensten te reguleren teneinde een uni- versele dekking ervan te garanderen; 26. bevestigt met het oog op de speciale rol van de Europese audiovisuele sector bij de instandhouding van een cultureel pluralisme, een gezonde economie en de vrijheid van meningsuiting, zijn verknochtheid aan het beginsel van vrijheid van actie in de sector van het audiovisuele beleid, zoals dat ook in de Uru- guay-Ronde werd erkend; is van oordeel dat de regels van de GATS inzake culturele diensten, met name in de audiovisuele sector, geen bedreiging mogen vormen voor de culturele verscheidenheid en autonomie van de verdragspartijen bij de WTO; 27. dringt aan op oprichting van een arbitragesysteem voor de goedkeuring van subsidie aan minder- heidstalen en culturen, welke zowel werkelijk noodzakelijk zijn en een zo gering mogelijke verstoring van de internationale mededinging veroorzaken; Overheidsopdrachten 28. is van mening dat de besluiten van de Uruguay-Ronde in de sector openbare aanschaffingen sub- stantieel geconsolideerd moeten worden en dat bovendien beginselen als transparantie, wederkerigheid en gelijke behandeling van autochtonen moeten worden toegepast; bij verdere onderhandelingen moet reke- ning worden gehouden met het dan bereikte ontwikkelingsniveau; 7. 7. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 189/217 Donderdag, 18 november 1999 Electronische handel 29. meent dat de electronische handel permanent in het kader van de GATS moet worden opgenomen en wereldwijd moet worden gestimuleerd; dat bovendien de nodige internationale afspraken moeten wor- den gemaakt over de beginselen op de terreinen van aansprakelijkheid, belastingheffing, standaardisering en technische normen en (cid:1) met name voor kleine en middelgrote ondernemingen (cid:1) bestaande handels- belemmeringen geleidelijk moeten verdwijnen; ondersteunt het initiatief van de Commissie dat alle GATS-bepalingen, of die nu betrekking hebben 30. op algemene verplichtingen (Meest Begunstigde Natie, transparantie, binnenlandse regulering, mededinging, betalingen en transfers) of specifieke overeenkomsten (markttoegang, nationale behandeling of aanvullende toezeggingen) en algemene ontheffingen in het kader van de GATS, ook van toepassing zijn op elektroni- sche leveringen; Investeringen en mededingingsbeleid 31. wenst dat bij de totstandbrenging van een multilateraal rechtscorpus voor directe investeringen uit het buitenland in het kader van de WTO als zijnde de geschikte instelling enerzijds op een voor hun aanvaardbare wijze rekening wordt gehouden met de belangen van de ontwikkelingslanden en anderzijds met de wetgevingen van de lidstaten op sociaal, milieu- en cultureel gebied, en dat hierbij niet dezelfde problemen ontstaan als met de in het kader van de OESO voorbereide MOI; stelt voor dat de drieledige beginselverklaring van de IAO over multinationale ondernemingen en 32. sociaal beleid, de OESO-beginselen van multinationale ondernemingen, alsmede de „principals of corporate governance” worden opgenomen in een ontwerp van een WTO-afspraak over investeringen; is van mening dat over elke investeringsovereenkomst op WTO-niveau zou moeten worden onderhandeld; 33. bepleit dan ook onderhandelingen voor een multilaterale investeringsovereenkomst in het kader van de millenniumronde, die, ten opzichte van de talrijke bilaterale overeenkomsten, buitenlandse investeerders een betere rechtsbescherming en een grotere juridische duidelijkheid verschaft en voor de ontvangende staten de mogelijkheid openlaat te streven naar een duurzame economische en milieuvriendelijke ontwik- keling; 34. wijst erop dat de openstelling der markten die tussen de WTO-verdragspartijen is overeengekomen, belemmerd kan worden door praktijken in de particuliere sector die strijdig zijn met de vrije mededinging, en is dan ook voorstander voor het opnemen in het multilaterale handelsstelsel van regels voor een effec- tief mededingingsbeleid; 35. beklemtoont dat een dergelijke overeenkomst de grondbeginselen voor een effectief mededingings- beleid moet vastleggen, via de instelling van uniforme minimumnormen ter voorkoming van concurrentie- vervalsende praktijken zoals het vormen van kartels, het misbruiken van een dominante marktpositie, en verticale of horizontale concurrentiebeperkingen, en via de oprichting van onafhankelijke mededingings- autoriteiten in alle lidstaten van de WTO die zorgen voor de naleving van minimumnormen voor de mededingingswetgeving, waarbij wordt vermeden dat het bedrijfsleven zich moet aanpassen aan verschil- lende nationale interpretaties van het mededingingsrecht; 36. wijst er in dit verband op dat invoering en toepassing van multilaterale regels voor een doeltreffend mededingingsbeleid van de WTO-Verdragspartijen er op langere termijn toe kan leiden dat er minder gebruik hoeft te worden gemaakt van de thans nog noodzakelijke handelspolitieke beschermingsmaatrege- len in het kader van het antidumpingbeleid; Douanerechten en technische handelsbelemmeringen spreekt zich uit voor een verdere aanzienlijke verlaging van de douanerechten op industrieproduc- 37. ten en voor vermindering van de toptarieven („tariff peaks”) en de met name voor de ontwikkelingslanden nadelige escalatie van douanerechten; 38. dringt er bij de Commissie op aan om tijdens de onderhandelingen rekening te houden met de behoeften van kleine en middelgrote ondernemingen, met name wat betreft de noodzaak van een vereen- voudiging van de procedures en voorschriften op het gebied van de douane en de productcertificatie; 39. erkent de noodzaak dat de ontwikkelingslanden concrete voordelen moeten kunnen trekken uit de onderhandelingsronde wil het mogelijk zijn de millenniumronde van de WTO tot een goed einde te bren- gen; is daarom ingenomen met het voorstel van de EG om in Seattle toezeggingen te doen, voorafgaande C 189/218 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen NL 7. 7. 2000 Donderdag, 18 november 1999 aan het begin van de onderhandelingen, met betrekking tot invoerrechtvrije toegang tot bijna alle produc- ten voor de minst ontwikkelde landen (LDCs), en daarbij rekening te houden met de exportbelangen van deze landen; stelt voor verdere toezeggingen te doen met betrekking tot de vermindering van de tariefbar- rières, de resterende douanerechten geleidelijk af te schaffen en de armere landen te helpen hun handels- capaciteit op te bouwen; 40. meent dat de onderhandelingen over de douanerechten en niet-tarifaire handelsbelemmeringen ertoe moeten leiden dat de voorwaarden voor de toegang tot de markt principieel op grond van wederkerigheid worden vastgesteld, waardoor het de Europese industrie mogelijk wordt op eerlijke voorwaarden wereld- wijd te concurreren, met name in sectoren waar een ongelijke toegang tot de markt concurrentievervalsing in de hand kan werken; wijst op het belang dat de WTO heeft bij een verdere versoepeling van de wereldhandel onder 41. eerbiediging van de kwaliteit van het bestaan van de bevolkingen; 42. is van mening dat de millenniumronde een unieke politieke kans vormt om de bestaande bepalin- gen van de overeenkomst te versterken, een beslissing te nemen over een aantal hangende kwesties en de werkingssfeer van bepaalde regels uit te breiden in het belang van zowel het bedrijfsleven als de consu- ment; 43. benadrukt de noodzaak om bestaande niet-tarifaire en technische handelsbelemmeringen af te schaf- fen en de invoeren van nieuwe niet-tarifaire en technische handelsbelemmeringen te voorkomen met een adequaat en juridisch bindend toezicht- en besluitvormingsproces over deze kwesties; Handel en milieu 44. betreurt het dat de werkzaamheden van de WTO op dit terrein tot dusverre nog niet tot concrete resultaten hebben geleid en acht het absoluut noodzakelijk dat de verenigbaarheid tussen regelingen inzake het handelsbeleid en de vereisten voor duurzame ontwikkeling worden verzekerd; is namelijk van oordeel dat de liberalisering van de handel ook tot een stijgend verkeersvolume kan leiden en dat er bijzondere aandacht moet worden geschonken aan de milieuschade die door het vervoer wordt veroorzaakt; is in dit verband verheugd over het feit dat de met de EU geassocieerde landen in Midden- en Oost- 45. Europa en Turkije het instrumentarium van de EU op het gebied van het handels- en milieubeleid geleide- lijk overnemen; 46. spreekt zich derhalve uit voor integratie van de onderhandelingen over dit thema in de millennium- ronde, waarbij aan de overige partijen duidelijk moet worden gemaakt dat de EU hiermee niet streeft naar protectionistische doeleinden in de vorm van het zogenaamde „ecoprotectionisme”, maar dat de gezond- heid van de burgers van haar lidstaten voor haar de hoogste prioriteit heeft; 47. beseft dat de WTO geen vervanging betekent voor het sluiten van multilaterale milieuovereenkom- sten (MEA’s), maar meent dat de WTO-praktijk internationale milieu-overeenkomsten moet erkennen en moet toelaten dat er lessen worden getrokken betreffende de procedure om conflicten te regelen; dringt er bij de EU-onderhandelaars op aan ervoor te zorgen dat landen die zijn toegetreden tot de multilaterale milieu-overeenkomsten, deze overeenkomsten effectief maken op hun eigen grondgebied door wetgeving en andere maatregelen; 48. merkt op dat het EU-beleid inzake het welzijn van dieren gevolgen heeft ondervonden van de WTO-wensen en is daarom ingenomen met het voorstel van de Raad en de Commissie om in de toekom- stige onderhandelingen aandacht te schenken aan deze kwestie; 49. verzoekt de Commissie te waarborgen dat het vraagstuk van de productieprocessen en (cid:1) methoden (PPM’s) in de onderhandelingen wordt opgenomen om voor de consument een onderscheid mogelijk te maken tussen producten op de basis van hun PPM’s en om na te gaan of het haalbaar is handelsmaat- regelen toe te staan tegen producten indien duidelijk kan worden aangetoond dat er bij de productie sprake is geweest van belangrijke en grensoverschrijdende schade aan het milieu en ervoor te zorgen dat de genomen maatregelen zowel van niet-discriminatoire aard zijn (met betrekking tot binnenlandse en buitenlandse goederen) als evenredig met de berokkende schade; deze mogelijkheid tot onderzoek moet ook worden geboden voor problemen die worden veroorzaakt door de uiterst strenge wettelijke voorschrif- ten die gelden voor de Europese landbouwproducenten op het gebied van de milieu- en de dierenbescher- ming; wijst erop dat met name rekening dient te worden gehouden met stabiliserende maatregelen en uit- werkingen op het wereldklimaat; 50. onderstreept dat op alle terreinen van de Wereldhandelsorganisatie en in de in het kader van de millenniumronde te sluiten overeenkomsten rekening moet worden gehouden met het idee van milieube- scherming (mainstreaming); 7. 7. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 189/219 Donderdag, 18 november 1999 Bescherming van de intellectuele eigendom houdt vast aan de noodzaak van een effectieve bescherming van de intellectuele eigendom als essen- 51. tieel element van een eerlijk handelsverkeer; 52. is zich bewust van de problemen van veel ontwikkelingslanden om de in het kader van de over- eenkomst inzake de handelsaspecten van de intellectuele eigendom (TRIP’s) aangegane verplichtingen na te komen en verzoekt de Commissie derhalve deze partijen met het oog op het voeren van een doeltreffend beleid inzake de bescherming van de intellectuele eigendom omvangrijke technische steun te bieden die met het oog op de uitwerking en toepassing van doeltreffende kadervoorwaarden vereist is; 53. is van mening dat de „ingebouwde agenda” over TRIPs betreffende uitbreiding van de protectie op basis van aanduidingen van geografische oorsprong en de registratie van octrooien kritisch moeten worden gevolgd; aanvullende overeenkomsten op de TRIP-overeenkomst moeten voorzichtig worden benaderd, en er moet rekening worden gehouden met problemen en belangen van alle landen en van gebruikers en houders van rechten; initiatieven die buiten de WTO, met name in WIPO en andere officiële internationale instellingen worden genomen, moeten in overweging worden genomen; 54. geeft zich ook rekenschap van de bezwaren die geopperd zijn tegen het octrooieren van levende organismen, aan de orde gesteld door vele landen en verzoekt de Commissie de bestaande TRIP’s-overeen- komst te evalueren. Zou uit deze evaluatie blijken dat veranderingen noodzakelijk zijn, dient de Commissie dienovereenkomstig te handelen; 55. wijst in het bijzonder op de noodzaak om in het kader van de TRIP’s-overeenkomsten tot een betere bescherming van geografische herkomstaanduidingen te komen, daar deze in de concurrentiestrijd een essentiële troef voor de Europese landbouwproducten vormen; wenst dat wordt onderzocht in welke mate een TRIP’s-overeenkomst merken effectief beschermt die in Internet als sectorbenamingen worden gebruikt; 56. beschouwt het toestaan van langere overgangsperioden voor het nakomen van de verplichtingen op grond van de TRIP’s-overeenkomst aan de armste ontwikkelingslanden in het kader van de millennium- ronde als een mogelijkheid om dit probleem op te lossen, maar spreekt zich uit tegen uitgebreide nieuwe onderhandelingen over deze overeenkomst en beklemtoont dat de TRIP’s-overeenkomsten moeten bijdra- gen tot een ruimere overdracht van technologie en know-how aan de ontwikkelingslanden; Handel en ontwikkeling 57. is ervan overtuigd dat een open multilateraal handelsstelsel ook in overeenstemming is met de belangen van de ontwikkelingslanden op het stuk van een duurzame economische ontwikkeling, maar onderstreept tevens dat in het kader van de WTO beter rekening moet worden gehouden met de specifieke eisen, met name van de armste ontwikkelingslanden, en beklemtoont dat verschillende landen de toestem- ming moeten hebben om verschillende nationale ontwikkelingsstrategieën te volgen, zonder daarbij te worden gehinderd door de WTO-regels; 58. ondersteunt de doelstelling om ervoor te zorgen dat de onderhandelingen een werkelijke „ontwikke- lingsronde” worden en dringt er bij de Commissie op aan om op alle onderhandelingspunten van de mil- lenniumronde bijzondere aandacht te schenken aan het aspect van het ontwikkelingsbeleid 59. beklemtoont de noodzaak de ontwikkelingslanden hulp te beiden bij de opbouw van hun potentieel, zodat zij volledig kunnen participeren in de WTO en de onderhandelingen van de millenniumronde, hun onderhandelingscapaciteit te versterken en hen te helpen een beter gebruik te maken van het arbitrage- orgaan van de WTO; 60. erkent de bijzondere betekenis van het ontwikkelingspartnerschap van de EU met de ACS-landen en verzoekt de Commissie er derhalve voor te zorgen dat ook onder de nieuwe WTO-regels een substantieel, doeltreffend en samenhangend ontwikkelingsbeleid van de EU mogelijk blijft, met inbegrip van alle moge- lijkheden die het kader van de Overeenkomst van Lomé biedt; 61. dringt erop aan dat van het Systeem van Algemene Preferenties beter gebruik wordt gemaakt als een stimulans voor de noodzakelijke tenuitvoerlegging van de maatschappelijke en milieuclausules door de ontwikkelingslanden; dringt er bij andere geïndustrialiseerde landen op aan dergelijke stimuleringsmaatre- gelen goed te keuren, om betere maatschappelijke en milieunormen te bevorderen; C 189/220 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen NL 7. 7. 2000 Donderdag, 18 november 1999 Fundamentele arbeidsnormen 62. is verheugd dat de Commissie zich gevoelig heeft getoond voor zijn wens naar het rekening houden met de fundamentele arbeidsnormen van de IAO in het wereldhandelssysteem, en verwacht dat zij dit onderwerp op de ministersconferentie van Seattle opnieuw krachtig aan de orde zal stellen; 63. ondersteunt het onlangs in de Raad bereikte akkoord om aan te dringen op de oprichting van een permanent gezamenlijk werkforum van IAO en WTO voor arbeid, mundialisering en arbeidskwesties en voor te stellen dat het mandaat hiervan een dialoog tussen alle belanghebbende partijen moet omvatten over de relatie tussen handelsbeleid, handelsliberalisering, ontwikkeling en fundamentele arbeidsrechten; 64. herinnert eraan dat de WTO-lidstaten in 1998 een Verklaring inzake de grondbeginselen en funda- mentele rechten op arbeid en het vervolg daarop hebben aangenomen en dat deze verklaring een gemeen- schappelijk uitgangspunt voor alle internationale organisaties moet vormen; 65. meent dat de IAO-kernnormen voor arbeid en de fundamentele rechten van de werknemers in de WTO-overeenkomst moeten worden opgenomen en dringt derhalve aan op een gemeenschappelijk werk- programma van de WTO en de IAO om concreet gestalte te geven aan de verklaring van de IAO-Confe- rentie van 1998 over de grondbeginselen en fundamentele rechten in het arbeidsleven, bijvoorbeeld door de oprichting van een permanent forum; 66. acht het in dit verband van groot belang dat de IAO een waarnemersstatus in de WTO krijgt; 67. beschouwt het recht op de oprichting van vrije vakbonden en vrije werkgeversorganisaties als een fundamenteel mensenrecht en als hoeksteen voor het creëren van een sociale markteconomie, zodat een beschermingsniveau wordt bereikt dat overeenkomt met de stand van de ontwikkeling op een bepaald moment; en gaat ervan uit dat de ongehinderde en billijke tenuitvoerlegging van dit recht ook aan de orde komt in de gemeenschappelijke werkgroep van WTO en IAO; 68. steunt met klem initiatieven die de ontwikkelingslanden tot naleving van fundamentele sociale nor- men aansporen en hen bij de integratie in de wereldeconomie helpen, en doet dan ook een beroep op de in de WTO vertegenwoordigde industrielanden de ontwikkelingslanden op het gebied van school- en beroepsopleiding hulpmodellen aan de hand te doen, zodat de ontwikkelingslanden via eigen inspanningen vooral kunnen optreden tegen industriële vormen van kinderarbeid, alsmede op het gebied van „gender main-streaming”; Arbitrageprocedure stelt vast dat de nieuwe arbitrageprocedure van de WTO haar waarde in vele gevallen heeft bewe- 69. zen, maar dat door een aantal van haar uitspraken op een omstreden wijze commerciële belangen voor- rang kregen boven belangen van andere aard; doet een beroep op de WTO-leden om op dejuiste wijze gebruik te maken van de arbitrageprocedure; pleit voor grotere doorzichtigheid van de arbitrageprocedure van de WTO, met name voor de toe- 70. gang van het publiek tot de procedures, die in overeenstemming is met het parajuridische karakter van de panels, en ziet vol verwachting uit naar een onafhankelijke internationale handelsjurisdictie in het kader van de arbitrageprocedures; 71. verzoekt de Commissie de relatie tussen de arbitrageprocedure van de WTO enerzijds en de arbi- trageprocedures in het kader van internationale overeenkomsten anderzijds tot voorwerp van onderhande- lingen te maken en daarbij te waarborgen dat in het kader van de arbitrageprocedure van de WTO een beroep kan worden gedaan op andere verplichtingen; Institutionele aspecten verzoekt de EU-lidstaten tijdens de ministerconferentie in Seattle en in het verloop van de gehele 72. millenniumronde een gesloten front te vormen, zodat de Commissie als leidster van de onderhandelingen van de EU bij de onderhandelingen het volle gewicht van de EU in de schaal kan werpen; verzoekt de Commissie niet in te stemmen met een beperkte onderhandelingsagenda waarin niet 73. wordt verwezen naar de behoefte aan een ruime onderhandelingsronde; 7. 7. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 189/221 Donderdag, 18 november 1999 74. doet een beroep op de Raad en de Commissie om de mogelijkheid te onderzoeken van oprichting van een parlementaire vergadering voor de WTO, ten einde tot een grotere mate van democratische ver- antwoording te komen; verzoekt de Commissie haar werkzaamheden tijdens de ministersconferentie in Seattle in nauw 75. overleg met de kandidaat-lidstaten van de EU en de met de EU geassocieerde ontwikkelingslanden te coör- dineren, om brede consensus over het door de EU voorgestelde algemene onderhandelingsconcept te berei- ken en de Unie in staat te stellen een belangrijke rol te spelen bij de millenniumronde; ondersteunt van harte de noodzaak van grotere transparantie, eerlijkheid en voorspelbaarheid in het 76. gehele onderhandelingsproces, waarbij rekening moet worden gehouden met de belangen en wensen van het maatschappelijk middenveld; beschouwt het als een vanzelfsprekende taak van het Europees Parlement om in Europa de toon aan 77. te geven bij de politieke opinievorming over de millenniumronde; 78. is verheugd over het initiatief van de Commissie een „duurzaamheidseffectrapportage” te verrichten voor de nieuwe ronde en ondersteunt het idee van een voortdurend programma voor effectrapportage, met inbegrip van gendereffectrapportage; verzoekt de Commissie de effectrapportage van eerdere liberalisering- processen niet te veronachtzamen; 79. dringt aan op de opstelling van een gedragscode inzake milieu- en arbeidsnormen voor multinatio- nale Europese ondernemingen die in derde landen werkzaam zijn en soortgelijke initiatieven elders in de wereld; verzoekt de Commissie het Parlement, in overeenstemming met de toezeggingen die door de Com- 80. missaris voor handel tijdens de hoorzittingen van het EP zijn gedaan, vóór en ook tijdens de ministerscon- ferentie in Seattle en in het verloop van de gehele millenniumronde uitvoerig te informeren en volgens een na de ministersconferentie van Seattle op te stellen minimaal tijdschema op basis van zijn resoluties de wezenlijk elementen van de onderhandelingsstrategie van de EU met het Parlement te bespreken, in de vorm van een continue grootschalige raadpleging; en beklemtoont de grote behoefte aan nieuwe procedu- res voor een volledige informatievoorziening over de werkzaamheden, het tijdschema en de besluiten van het comité-133; behoudt zich het recht voor de Commissie overeenkomstig artikel 97, lid 5 van zijn Reglement in 81. het verloop van de millenniumronde aanbevelingen te geven over de afzonderlijke onderhandelingsthema’s en verzoekt de Commissie naar behoren met dergelijke aanbevelingen rekening te houden; dringt erop aan dat het aan het einde van de millenniumronde overeenkomstig de instemmings- 82. procedure van artikel 300 van het EG-Verdrag over de resultaten ervan wordt geraadpleegd; 83. verzoekt zijn delegatie het in deze resolutie vastgestelde standpunt over de millenniumronde tijdens de ministerconferentie in Seattle aan de vertegenwoordigers van de overige WTO-partijen uiteen te zetten en dit standpunt tegenover hen daadkrachtig te verdedigen; dringt er bij de Raad op aan om voor de goedkeuring van onderhandelingsrichtsnoeren, die de Raad 84. na de opening van de nieuwe onderhandelingsronde van de WTO zal vastleggen, het Europees Parlement te raadplegen; 85. dringt er bij de Raad op aan om, voor het afsluiten van verdragen, of het nu in de vorm is van specifieke sectoriële overeenkomsten of over een algemeen pakket („single undertaking”), het Europees Par- lement te raadplegen; dringt er bij de Raad en de Commissie op aan het Europees Parlement regelmatig en tijdig te infor- 86. meren over alle specifieke sectoriële onderhandelingen en het hierover te raadplegen; 87. verlangt dat er op de volgende Intergouvernementele Conferentie veranderingen in het Verdrag worden aangebracht, waarbij het gezag van de Commissie om namens de Europese Unie te onderhandelen wordt uitgebreid tot andere gebieden van goederenhandel, en met name de handel in diensten en intellec- tueel eigendom; 88. verlangt dat op de volgende Intergouvernementele Conferentie veranderingen in het Verdrag wor- den aangebracht, waarbij het Europees Parlement een formele rol krijgt bij de WTO-onderhandelingen en waarbij het Parlement het automatische recht krijgt zijn instemming te betuigen met elke WTO-overeen- komst; * * verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad, de regeringen 89. en parlementen van de lidstaten en het secretariaat-generaal van de WTO. *


title: Kommissionens forordning (EF) nr. 2451/1999 af 18. november 1999 om fastsættelse af maksimumsrestitutionen ved udførsel af havre inden for rammerne af den i forordning (EF) nr. 1897/1999 omhandlede licitation

eurovoc_concepts:
award of contract
export refund
oats

formats: pdf print

text: L 298/12 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 19. 11. 1999 KOMMISSIONENS FORORDNING (EF) Nr. 2451/1999 af 18. november 1999 om fastsættelse af maksimumsrestitutionen ved udførsel af havre inden for rammerne af den i forordning (EF) nr. 1897/1999 omhandlede licitation KOMMISSIONEN FOR DE EUROPÆISKE FÆLLESSKABER HAR — under henvisning til traktaten om oprettelse af Det Europæiske Fællesskab, under henvisning til Rådets forordning (EØF) nr. 1766/92 af juni 1992 om den fælles markedsordning for korn (1), 30. senest ændret ved forordning (EF) nr. 1253/1999 (2), under henvisning til Kommissionens forordning (EF) nr. 1501/ 95 af 29. juni 1995 om visse gennemførelsesbestemmelser til Rådets forordning (EØF) nr. 1766/92 for så vidt angår ydelse af eksportrestitutioner for korn samt de foranstaltninger, der skal træffes inden for kornsektoren i tilfælde af markedsforstyr- relser (3), senest ændret ved forordning (EF) nr. 2513/98 (4), under henvisning til Kommissionens forordning (EF) nr. 1897/ 1999 af 2. september 1999 om en særlig interventionsforan- staltning for korn i Finland og Sverige (5), ændret ved forord- ning (EF) nr. 2096/1999 (6), særlig artikel 8, og ud fra følgende betragtninger: (1) (2) En licitation over eksportrestitutionen for havre, der er produceret i Finland og Sverige til eksport fra Finland og Sverige til alle tredjelande, blev åbnet ved forordning (EF) nr. 1897/1999; i artikel 8 i forordning (EF) nr. 1897/1999 er det fastsat, at Kommissionen på grundlag af de meddelte bud efter proceduren i artikel 23 i forordning (EØF) nr. 1766/92 kan beslutte at fastsætte en maksimumseksportrestitu- tion under hensyntagen til kriterierne i artikel 1 i forord- ning (EF) nr. 1501/95; i dette tilfælde gives der tilslag til den eller de bydende, hvis bud er lig med eller lavere end maksimumsrestitutionen; (3) (4) anvendelse af ovennævnte kriterier på den nuværende markedssituation for den pågældende kornart medfører, at maksimumseksportrestitutionen fastsættes til det i artikel 1 nævnte beløb; de i denne forordning fastsatte foranstaltninger er i over- ensstemmelse med udtalelse fra Forvaltningskomitéen for Korn — UDSTEDT FØLGENDE FORORDNING: Artikel 1 For bud, der meddeles fra den 12. indtil den 18. november 1999 inden for rammerne af den i forordning (EF) nr. 1897/ 1999 omhandlede licitation, fastsættes maksimumseksportresti- tutionen for havre til 59,96 EUR/t. Artikel 2 Denne forordning træder i kraft den 19. november 1999. Denne medlemsstat. forordning er bindende i alle enkeltheder og gælder umiddelbart i hver Udfærdiget i Bruxelles, den 18. november 1999. På Kommissionens vegne Franz FISCHLER Medlem af Kommissionen (1) EFT L 181 af 1. 7. 1992, s. 21. (2) EFT L 160 af 26. 6. 1999, s. 18. (3) EFT L 147 af 30. 6. 1995, s. 7. (4) EFT L 313 af 21. 11. 1998, s. 16. (5) EFT L 233 af 3. 9. 1999, s. 10. (6) EFT L 257 af 2. 10. 1999, s. 4


title: Parere sul Comitato delle regioni in merito alla «Comunicazione della Commissione al Consiglio, al Parlamento europeo, al Comitato economico e sociale e al Comitato delle regioni sulla strategia forestale dell'Unione europea»

eurovoc_concepts:
forestry holding
forestry policy

formats: html pdf print

text: C 57/96 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 29. 2. 2000 12. 7. Prima di diffondere le buone prassi è necessario effettuarne una valutazione. Occorre ad esempio identificare fattori esterni che possono influire sui con precisione i risultati dei diversi provvedimenti. Il Comitato raccomanda alla Commissione di adoperarsi per collegare in rete sia tirocinanti che ricercatori di tutta l’Europa. 12. 8. Il Comitato è dell’opinione che, al fine di incentivare gli scambi tra enti locali e regionali degli Stati membri, sia necessario ampliare gli strumenti di finanziamento ad essi destinati. E` altrettanto importante risolvere la questione del finanziamento del centro di informazioni e della rete europea. Raccomanda percio` al Consiglio dell’Unione e al Parlamento europeo di far sı` che, nell’ambito delle procedure di bilancio, si tenga conto di queste esigenze di finanziamento. Bruxelles, 18 novembre 1999. Il Presidente del Comitato delle regioni Manfred DAMMEYER Parere sul Comitato delle regioni in merito alla «Comunicazione della Commissione al Consiglio, al Parlamento europeo, al Comitato economico e sociale e al Comitato delle regioni sulla strategia forestale dell’Unione europea» (2000/C 57/16) IL COMITATO DELLE REGIONI, vista la «Comunicazione della Commissione al Consiglio, al Parlamento europeo, al Comitato economico e sociale e al Comitato delle regioni sulla strategia forestale dell’Unione europea» (COM(1998) 649 def. ); vista la Risoluzione del Consiglio del 15 dicembre 1998 relativa ad una strategia forestale per l’Unione europea (); visto il Regolamento (CE) n. 1257/1999 del Consiglio del 17 maggio 1999 sul sostegno allo sviluppo rurale da parte del Fondo europeo agricolo di orientamento e di garanzia (FEAOG) (); visto il Regolamento (CE) n. 1261/1999 del Parlamento europeo e del Consiglio del 21 giugno 1999 relativo al Fondo europeo di sviluppo regionale (); visto il Regolamento (CE) n. 1262/1999 del Parlamento europeo e del Consiglio del 21 giugno 1999 relativo al Fondo sociale europeo (); vista la Comunicazione della Commissione al Consiglio e al Parlamento europeo — «I cambiamenti climatici — Verso una strategia dell’Unione europea successiva alla Conferenza di Kyoto» (COM(1998) 353 def. ); vista la Risoluzione del Parlamento europeo del 31 gennaio 1997 sulla «Strategia forestale dell’Unione europea» (); (1) GU C 56 del 26. 2. 1999, pag. 1. (2) GU L 160 del 26. 6. 1999, pag. 80. (3) GU L 161 del 26. 6. 1999, pag. 43. (4) GU L 161 del 26. 6. 1999, pag. 48. (5) GU C 55 del 24. 2. 1997, pag. 22. 29. 2. 2000 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee C 57/97 vista le raccomandazioni formulate dal Comitato nel parere sul tema «Utilizzazione, gestione e protezione delle foreste nell’Unione europea» (CdR 268/97 fin) (); vista il parere del Comitato economico e sociale, del 24 aprile 1997, in merito a «Situazione e problemi della silvicoltura nell’Unione europea e possibilità di sviluppo delle politiche forestali» (); vista la decisione della Commissione europea del 23 novembre 1998, di consultare il Comitato in merito a tale argomento, conformemente al disposto dell’art. 198C, primo comma, del Trattato che istituisce la Comunità europea; vista la decisione del suo Ufficio di presidenza del 7 maggio 1999 di incaricare la Commissione 2 «Agricoltura, sviluppo rurale, pesca», della preparazione del parere in materia; visto il progetto di parere (CdR 184/99 riv. 2) formulato dalla Commissione 2 il 30 settembre 1999 [relatrice: Perkkiö (FIN, ELDR); correlatore: Bertrand (F, PPE)], ha adottato all’unanimità il 18 novembre 1999, nel corso della 31a sessione plenaria, il seguente parere. 1. Contesto 2. Introduzione 1. 1. Il 18 novembre 1998 la Commissione ha presentato una Comunicazione al Consiglio, al Parlamento europeo, al Comitato economico e sociale e al Comitato delle regioni sulla strategia forestale dell’Unione europea. 1. 2. La comunicazione della Commissione risponde a due obiettivi: presentare un progetto coerente di strategia forestale dell’Unione europea e dare una risposta alla risoluzione su tale strategia, adottata il 31 gennaio 1997 dal Parlamento europeo. Quest’ultimo invitava la Commissione a presentare entro due anni «una proposta legislativa sulla strategia forestale europea» conforme ad una serie di considerazioni e raccomandazioni. 2. 1. 130 milioni di ettari del territorio dell’UE, equivalenti al 36 % della sua superficie totale, sono coperti da foreste. Si stima che 87 milioni di ettari di foreste siano utilizzabili. Le foreste europee sono caratterizzate da differenti condizioni bioclimatiche e del terreno. La proprietà delle foreste varia da una zona all’altra. Il 65 % delle foreste è di proprietà privata. La superficie media delle proprietà forestali è inferiore a cinque ettari. In Grecia e in Irlanda due terzi delle foreste sono di proprietà dello Stato, mentre in Belgio, Spagna, Italia, Germa- nia e Francia, una quota consistente è di proprietà degli enti locali. Anche le forme di sfruttamento delle foreste e l’utilità che se ne ricava variano in modo notevole da una zona all’altra. Nell’ambito della discussione avviata dal Parlamento, il 1. 3. Comitato economico e sociale ha adottato il 24 aprile 1997 un parere sul tema «Situazione e problemi della silvicoltura nell’Unione europea e possibilità di sviluppo delle politiche forestali». iniziativa sul Il 19 novembre 1997 il Comitato delle regioni ha 1. 4. adottato un parere di tema «Utilizzazione, gestione e protezione delle foreste nell’Unione europea» in cui viene evidenziata l’importanza delle foreste ai fini dello sviluppo e della prosperità delle regioni. Inoltre, in numerosi pareri del Comitato è menzionata l’importanza della silvicoltu- ra e dello sviluppo sostenibile delle foreste. 1. 5. Il Consiglio ha adottato il 15 dicembre 1998 una risoluzione sulla strategia forestale dell’Unione europea, basata essenzialmente sulla comunicazione e sugli orientamenti ela- borati dalla Commissione. 2. 2. La Commissione osserva che la strategia forestale deve essere valutata nel contesto dei principi e degli impegni stabiliti a livello internazionale. D’altro canto, la strategia forestale è impostata sul riconoscimento della diversità delle foreste europee, del loro ruolo multifunzionale e della necessità di una gestione sostenibile sotto il profilo ecologico, economico e sociale. 2. 3. Il documento della Commissione illustra la situazione attuale della silvicoltura nella Comunità, discute le attuali misure comunitarie in materia e fa una panoramica della gestione delle questioni forestali nell’UE. Aspetti particolar- mente importanti del settore forestale sono la conservazione della biodiversità delle foreste, l’utilizzazione del legno come fonte energetica, il ruolo svolto dalle foreste nel rallentare il cambiamento climatico e la certificazione delle foreste. 2. 4. La proposta si basa principalmente su: (1) GU C 64 del 27. 2. 1998, pag. 25. (2) GU C 206 del 7. 7. 1997, pag. 128. — le azioni comunitarie in corso; C 57/98 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 29. 2. 2000 — le misure forestali di cui alla proposta di regolamento sullo sviluppo rurale presentata nel contesto dell’Agenda 2000; — la proposta relativa al sostegno comunitario a favore dello sviluppo dell’agricoltura e delle aree rurali nei paesi candidati dell’Europa centrale e orientale. 2. 5. I Trattati costitutivi dell’Unione europea non prevedo- no una politica forestale comune. Pertanto l’obiettivo centrale della strategia, che consiste nel migliorare lo sviluppo e la gestione sostenibili delle foreste, va definito e realizzato mediante piani forestali a livello nazionale o locale, o strumenti equivalenti messi a punto dagli Stati membri, e mediante azioni intraprese dalla Comunità europea, nel rispetto del principio di sussidiarietà, qualora cio` comporti un valore aggiunto. Nell’UE la gestione, 2. 6. la conservazione e lo sviluppo sostenibile delle foreste costituiscono aspetti essenziali di politiche comuni esistenti, quali la PAC e lo sviluppo rurale, l’ambiente, gli scambi commerciali, il mercato unico, la ricerca, l’industria, la cooperazione allo sviluppo e l’energia. 2. 7. Nel rispetto del principio di sussidiarietà, si ritiene utile l’azione comunitaria nell’ambito della strategia forestale, in particolare per quanto riguarda le misure di sviluppo rurale, la protezione delle foreste dall’inquinamento atmosferico e dagli incendi, la realizzazione di un sistema di informazione e di comunicazione forestale, le azioni nel settore della ricerca e dello sviluppo e la cooperazione allo sviluppo. Gli enti locali partecipano al dibattito sulla strategia 2. 8. forestale a doppio titolo: — da un lato, a titolo della loro funzione di responsabili dell’assetto dello spazio e della vita locale, segnatamente nel mondo rurale; — dall’altro, in quanto amministratori di beni forestali che inseriscono pertanto, con pieno diritto, nel settore si economico forestale. 3. Osservazioni generali in merito alla strategia forestale dell’UE 3. 1. 2. I principi della gestione e dell’utilizzazione sostenibili delle foreste vengono definiti e realizzati mediante piani forestali a livello nazionale o locale o altri strumenti messi a punto dagli Stati membri. La strategia forestale dell’UE ha l’obiettivo di integrare i programmi forestali nazionali e di garantire che vengano massimizzati i vantaggi delle azioni comunitarie. L’intervento comunitario puo` fornire un sostegno alle politiche forestali nazionali, ad esempio lasciando che accordi internazionali vengono attuati dagli Stati membri. 3. 1. 3. Anche in assenza di una politica forestale comune, le questioni relative alla gestione e alla utilizzazione delle foreste rivestono grande importanza ai fini di politiche in atto quali la politica regionale e quella ambientale. Data la grande importan- za della silvicoltura ai fini dello sviluppo rurale, le misure forestali comunitarie vengono spesso integrate nella politica a favore delle aree rurali. Il fatto che a livello dell’UE le questioni relative alle foreste siano divise tra varie politiche e tra varie direzioni generali, a seconda del tema, ha fatto sı` che le funzioni e i valori delle foreste non vengono necessariamente considerati come un tutto unico in nessun contesto a livello comunitario. 3. 1. 4. Il documento relativo alla strategia forestale osserva che gli impegni internazionali in materia di silvicoltura sottoli- neano i vantaggi di un efficace coordinamento delle politiche forestali tra varie regioni. Occorre coordinare le azioni relative alle foreste ed intensificare la comunicazione e la cooperazione tra i vari soggetti. 3. 1. 5. A livello comunitario è attivo il comitato permanente forestale, composto da rappresentanti degli Stati membri e della Commissione, nonché due comitati consultivi. All’interno della Commissione vengono destinate ben poche risorse al coordinamento delle questioni forestali, e la strategia non presenta misure concrete per correggere tale situazione. A giudizio del Comitato, l’attuazione della strategia presentata richiede un intervento più deciso della Commissione nel settore forestale. All’interno della Commissione occorrerebbe organizzare un coordinamento quanto più possibile efficace tra i servizi responsabili e competenti. 3. 1. Competenza degli Stati membri in materia di politica forestale 3. 2. Una silvicoltura sostenibile 3. 1. 1. Nell’Unione europea la competenza in materia di politica forestale ricade in via prioritaria sugli Stati membri, dato che i Trattati non prevedono una politica forestale comune. E` auspicabile che la silvicoltura e l’attività commerci- ale relativa alle foreste rimangano nell’ambito dell’economia di mercato. 3. 2. 1. Secondo la comunicazione, la strategia forestale è basata sul riconoscimento della diversità delle foreste, della loro multifunzionalità e della loro sostenibilità ecologica, economica e sociale. Si puo` ritenere adeguato tale approccio tenuto conto delle differenze regionali in materia di struttura, forme di utilizzazione e proprietà delle foreste. 29. 2. 2000 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee C 57/99 3. 2. 2. L’UE si è inoltre impegnata in varie sedi internazionali a perseguire una silvicoltura sostenibile sul piano ambientale, economico e sociale. I principi dello sviluppo sostenibile e dell’economia forestale sostenibile sono stati definiti nella Conferenza delle Nazioni Unite sull’ambiente e lo sviluppo, che si è svolta a Rio de Janeiro nel 1992. I principi concordati in tale occasione, sebbene non vincolanti sul piano giuridico, negli ultimi anni sono serviti di base per gli attivi negoziati internazionali, a livello globale, in materia di silvicoltura. 3. 2. 3. Nel periodo 1995-1997 discussioni internazionali in materia di politica forestale sono continuate nell’ambito del Panel intergovernativo sulle foreste, il cui lavoro si prolungherà fino al 2000 nel contesto del forum intergovernativo sulle foreste (PIF). L’obiettivo è di elaborare un accordo mondiale sulle foreste. Tale accordo dovrebbe essere, per quanto possibi- le, giuridicamente vincolante, in modo da avere un impatto adeguato, a livello mondiale, sulla tutela, l’utilizzazione soste- nibile, la gestione e lo sviluppo delle foreste. Nonostante i precedenti trattati e raccomandazioni le risorse forestali mon- diali e la loro superficie continuano a ridursi. 3. 2. 4. Nelle conferenze europee dei ministri competenti per le risorse forestali (Strasburgo 1990, Helsinki 1993, Lisbona 1998) è stato assunto a livello europeo l’impegno di osservare i principi della gestione e dell’utilizzazione sostenibili delle risorse forestali. Nel corso di tale processo paneuropeo, la gestione e l’utilizzazione sostenibili delle foreste sono stati definiti come conservazione della varietà, della produttività, della capacità di rigenerarsi e della vitalità delle foreste, nonché come possibilità di svolgere adesso e in futuro importanti azioni ecologiche, economiche e sociali a livello locale, nazio- nale e mondiale, e di evitare che venga arrecato alcun danno ad altri ecosistemi. 3. 3. Importanza economica del settore forestale 3. 3. 1. Nella comunicazione della Commissione viene fatta una stima del patrimonio forestale comunitario, che non sembra molto vasto se paragonato alle foreste nordiche e tropicali presenti in altre regioni del mondo. Tuttavia, con l’adesione di Austria, Svezia e Finlandia, l’Unione europea è divenuta il secondo produttore mondiale di carta e legno segato, nonché il principale importatore e il terzo esportatore mondiale di prodotti forestali. 3. 3. 2. Le risorse forestali comunitarie rivestono pertanto grande importanza economica. Attualmente il valore della produzione dell’industria forestale è di quasi 300 miliardi di euro e in essa sono occupati direttamente o indirettamente vari milioni di persone. 3. 3. 3. A giudizio del Comitato la comunicazione della Commissione non dedica sufficiente attenzione all’importanza economica delle foreste. Nel documento viene assai giustamen- te sottolineata l’importanza delle foreste ai fini dello sviluppo rurale, della salvaguardia della biodiversità e dell’ambiente. Ben poca attenzione viene tuttavia dedicata all’importanza delle foreste ai fini della produzione di legno e allo sfruttamento delle risorse forestali. 3. 3. 4. Anche le altre forme di sfruttamento economico delle foreste rivestono nella strategia un ruolo di secondo piano. Cio` vale specialmente per quanto riguarda l’uso turistico e ricreativo delle zone forestali, che puo` svolgere localmente un ruolo molto rilevante, in particolare ai fini dell’occupazione. La Commissione sta preparando una comunicazione 3. 3. 5. sull’industria forestale dell’Unione europea e sul miglioramen- to della sua competitività. L’argomento è particolarmente attuale e importante. In linea di principio le risorse di legno che crescono attualmente nelle foreste europee rendono possibile un aumento della capacità produttiva dell’industria forestale. Aumentando il livello di lavorazione del legno e sviluppando nuovi prodotti, le imprese del settore forestale possono conseguire un considerevole aumento del valore aggiunto. D’altro canto, sia i responsabili del settore silvicolo che i produttori di legno si trovano in una situazione nuova a causa della dipendenza del settore dal mercato e della globalizzazione. 3. 3. 6. Come si è detto, l’importanza economica del settore forestale è cresciuta a livello comunitario con l’adesione di Austria, Svezia e Finlandia. La relazione tra silvicoltura e industria forestale nell’UE va vista in maniera più integrata rispetto a prima. Mantenere la competitività dell’industria forestale dell’Unione è essenziale dal punto di vista economico e occupazionale. 3. 4. La riforma dell’Agenda 2000 3. 4. 1. L’aspetto più importante della strategia è dato dalla proposta di regolamento, presentata dalla Commissione nel quadro dell’Agenda 2000, relativa alle misure forestali per lo sviluppo rurale. Il regolamento sullo sviluppo rurale è stato adottato nella primavera 1999. Esso raccoglie tutte le misure a favore delle zone rurali, attribuendo la massima priorità allo sviluppo socioeconomico generale di tali zone, all’occupazio- ne, all’ambiente e allo sviluppo sostenibile. Le misure in materia di economia forestale previste dal regolamento andrebbero considerate in tale contesto. 3. 4. 2. Il regolamento sullo sviluppo rurale prevede il prose- guimento delle precedenti misure comunitarie di politica forestale e una serie di nuove misure, intese a promuovere l’utilizzazione sostenibile delle foreste e ad affrontare specifici problemi, quali la conservazione della biodiversità, la preven- zione del cambiamento climatico e l’impiego del legno come fonte energetica. Occorre che uno dei criteri di assegnazione del sostegno comunitario sia finalizzato all’obiettivo di miglio- rare la situazione ecologica delle foreste. Il raggiungimento degli obiettivi posti dal regolamento presup- pone in particolare un adeguato sostegno tecnico a favore delle associazioni di piccoli proprietari e dei poteri locali, rivolto a vaste aree gestite unitariamente. Tra le misure comunitarie di politica forestale esistenti, riveste particolare significato il proseguimento del rimboschimento nelle aree C 57/100 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 29. 2. 2000 indicate dalle regioni, se si considera l’importanza dei boschi da un punto di vista ecologico ed economico. Gli elevati costi fatto che tali dell’impiantazione iniziale dei boschi, ed il investimenti fruttino solo dopo lungo periodo, sono argomenti a favore di programmi di sostegno per progetti di questo tipo. La riforma aumenta il numero di misure forestali 3. 4. 3. ammissibili al sostegno. Essa concede maggiore autonomia alle politiche nazionali, il che appare opportuno alla luce del principio di sussidiarietà e tenendo conto delle differenze esistenti tra le varie zone boschive. Gli Stati membri possono quindi definire nei rispettivi programmi nazionali di sviluppo rurale, gli obiettivi preminenti delle misure di sostegno e degli aiuti finanziari. Sebbene in linea di principio il sostegno all’economia forestale potrebbe essere maggiore, tale sostegno dipende completamente dall’evoluzione dei finanziamenti na- zionali. 3. 4. 4. La riforma accrescerà il numero dei potenziali benefi- ciari degli aiuti, dato che il sostegno comunitario diviene meno vincolato all’agricoltura. Tanto i proprietari di foreste quanto le loro organizzazioni e gli enti locali sono potenziali benefici- ari. Gli enti locali costituiscono un gruppo considerevole, almeno in Spagna, Germania, Francia e Portogallo. 3. 4. 5. Alla silvicoltura potranno essere destinati, oltre agli aiuti a carico del Fondo europeo agricolo di orientamento e garanzia, nell’ambito dal regolamento sullo sviluppo rurale, anche quelli a carico del Fondo europeo di sviluppo regionale e del Fondo sociale europeo. Anche i nuovi regolamenti relativi a tali fondi sono stati adottati nel giugno 1999. Il Fondo di sviluppo regionale puo` fornire sostegno sia ad investimenti produttivi che a progetti infrastrutturali in favore dell’occupa- zione e dello sviluppo economico nelle regioni ammesse al sostegno. Il sostegno puo` essere inoltre destinato alla costru- zione di adeguati collegamenti stradali in regioni periferiche, al fine di rendere economicamente giustificato lo sfruttamento delle risorse forestali. Il Fondo sociale puo` essere usato fra l’altro per migliorare la formazione nel settore forestale. Secondo alcune fonti, tra il 1994 e il 1999 l’UE ha 3. 4. 6. fornito aiuti alla silvicoltura comunitaria nella misura di 2,5 miliardi di euro. Tale sostegno è stato diretto principalmente verso l’Europa meridionale, in particolare in Spagna, Germania, Francia e Irlanda. Circa metà degli aiuti complessivi è stata impiegata per finanziare programmi forestali su terreni agrico- li. L’altra metà è stata destinata al miglioramento dell’efficienza della silvicoltura, allo sviluppo del mercato, a misure ambientali o intese a porre rimedio a danni all’ambiente. 3. 4. 7. La riforma di cui all’Agenda 2000 creerà nuove opportunità di impiego delle risorse dell’UE. Uno dei punti deboli della strategia forestale potrebbe consistere nel fatto che finora non è stata effettuata una valutazione esauriente dell’impatto delle misure comunitarie destinate alla silvicoltura. Ai fini della valutazione della politica di sostegno occorre conoscere: — l’ammontare complessivo delle risorse comunitarie che sono state impiegate per misure destinate alla silvicoltura, — la distribuzione e l’impatto delle misure comunitarie a livello regionale, — il grado di realizzazione degli obiettivi perseguiti. 3. 4. 8. Un obiettivo comune dell’UE dovrebbe consistere nell’impiegare nel modo più efficace possibile le risorse comunitarie. Grazie ad un monitoraggio più ravvicinato del sostegno alla silvicoltura sarebbe più semplice valutarne l’impatto e svilupparlo ulteriormente. Il Comitato ritiene importante che le politiche di sostegno dei programmi forestali rispettino il funzionamento del mercato e garantiscano un’effi- cace politica della concorrenza sui mercati dei prodotti fo- restali. 3. 5. Le minacce per la silvicoltura 3. 5. 1. Occorrono misure comuni dell’UE in particolare per far fronte alle minacce che riguardano le foreste, le più gravi delle quali sono l’inquinamento dell’aria, che si espande su vaste aree ed oltre le frontiere, e gli incendi. Tali minacce possono avere un impatto particolarmente negativo a livello locale e regionale. Per farvi fronte sono necessarie delle misure a livello nazionale, cui l’UE si assocerà attraverso le misure di cui all’Agenda 2000. Il Comitato considera tali misure di sostegno estremamente importanti. 3. 5. 2. Le foreste hanno un ruolo rilevante nel rallentare il cambiamento climatico. Questo è causato dai gas a effetto serra, il principale dei quali è l’anidride carbonica. Le foreste fissano il carbonio, fungendo quindi da pozzi di assorbimento del carbonio. Si puo` favorire la fissazione del carbonio migliorando la protezione e la gestione delle foreste, ampliando la superficie boschiva, sostituendo i combustibili fossili con legna ottenuta da foreste gestite in modo sostenibile e sostitu- endo i materiali ad alto consumo energetico con manufatti lignei. Avendo sottoscritto il cosiddetto protocollo di Kyoto, 3. 5. 3. l’UE si è impegnata a ridurre le emissioni di gas ad effetto serra. La Commissione ha pubblicato una comunicazione sui cambiamenti climatici e la strategia successiva alla Conferenza di Kyoto. 3. 6. Il legno come fonte di energia Aumentando l’uso del legno come fonte energetica 3. 6. 1. si riducono le emissioni di anidride carbonica causate dalla generazione di energia, si aumenta l’autoapprovvigionamento energetico, si creano le premesse di nuove attività produttive, in particolare a livello di PMI, e si accresce l’occupazione. Inoltre la raccolta di legno destinato alla combustione ha un impatto positivo sulla gestione forestale e sull’economia. 3. 6. 2. La strategia energetica dell’UE mira ad incrementare l’impiego di fonti energetiche rinnovabili. Cio` comporta un aumento rilevante della quantità di energia ricavata dal legno. La Commissione europea puo` promuovere lo sviluppo della competenza tecnologica in materia favorendo ad esempio la ricerca e la formazione. Il sostegno dei fondi strutturali puo` essere utilizzato per incentivare l’ingresso in tale settore di nuovi utilizzatori e imprese. 29. 2. 2000 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee C 57/101 3. 7. Certificazione 3. 8. Informazioni utili e armonizzate in merito alle foreste europee L’introduzione di un sistema di certificazione am- 3. 7. 1. bientale costituisce attualmente l’argomento più importante della discussione in merito alle foreste. La comunicazione della Commissione in merito alla strategia forestale solleva, come era prevedibile, tale questione. La certificazione viene definita come verifica, da parte di soggetti indipendenti, del fatto che le foreste esaminate sono gestite in maniera sostenibile. La certificazione puo` essere usata per informare i consumatori che il legno con cui sono stati prodotti gli oggetti che comprano proviene da foreste gestite e utilizzate in modo sostenibile. 3. 7. 2. Il livello di gestione delle foreste europee è particolar- mente elevato, se lo si confronta con gli standard internaziona- li. In particolare, negli anni ’90, i principi della gestione e dell’uso sostenibili delle foreste sono divenuti un elemento essenziale delle decisioni in materia di politica e di pianificazio- ne forestali. La certificazione forestale puo` servire a dimostrare i passi in avanti compiuti nel settore silvicolo e quindi a promuovere il commercio di prodotti lignei. 3. 7. 3. Esistono due sistemi europei alternativi di certifica- zione delle foreste, l’etichetta paneuropea PEFC promossa dai proprietari di foreste e dal settore silvicolo e il sistema FSC, elaborato da organizzazioni ambientaliste e in uso da più lungo tempo. I proprietari di foreste europei in generale non hanno approvato la certificazione FSC, perché essa a loro giudizio non è adatta alla silvicoltura europea di piccole dimensioni a conduzione familiare. Tuttavia tale certificazione è utilizzata in alcune parti d’Europa ed è attualmente in corso di adeguamento per renderla più compatibile con le condizioni europee. 3. 7. 4. Vengono fatti degli sforzi a livello paneuropeo per sviluppare l’etichetta PEFC e renderla un regime generale per i futuri sistemi nazionali di certificazione. Grazie a cio` il sistema terrà conto di tutte le condizioni nazionali. La reazione allo sviluppo del sistema PEFC è stata in generale positiva. Sarebbe comunque bene che le organizzazioni ambientaliste venissero coinvolte nella sua messa a punto. La Comunicazione della Commissione valuta positi- 3. 7. 5. vamente lo sviluppo del sistema paneuropeo di certificazione. Il documento afferma che la Commissione sta esaminando iniziative complementari, come ad esempio strumenti giuridici intesi ad armonizzare i requisiti essenziali della certificazione volontaria e delle iniziative di etichettatura. La certificazione rimane comunque una questione di esclusiva competenza dei soggetti presenti sul mercato. Il Comitato ritiene che lo sviluppo della certificazione 3. 7. 6. forestale sarà utile per la silvicoltura e l’industria forestale europee. La certificazione puo` costituire uno strumento effica- ce per far conoscere gli standard elevati della gestione forestale in Europa. Il sistema di certificazione dovrebbe essere in grado di tenere conto della natura della silvicoltura europea, caratterizzata da piccole dimensioni, nonché delle differenze regionali nella struttura, nella proprietà e nei tipi di utilizzazio- ne delle foreste. La discussione in merito alla certificazione si estenderà probabilmente in futuro ad altre risorse naturali, per le quali si potrà fare uso dell’esperienza acquisita con la certificazione forestale. L’introduzione del sistema di 3. 8. 1. informazione e di comunicazione forestale (EFICS) costituisce un aspetto della strategia forestale. L’obiettivo è quello di ottenere dati compa- rabili e oggettivi sul settore forestale comunitario. Il sistema dovrebbe contenere dati sulle misure comunitarie per la silvicoltura e informazioni essenziali sulle politiche e i programmi forestali nazionali o regionali degli Stati membri. in merito al settore Esso raccoglierà inoltre informazioni in relazione a forestale e ne analizzerà gli sviluppi futuri questioni commerciali, industriali, occupazionali e ambientali. Si tratta di obiettivi ambiziosi. Vi è comunque 3. 8. 2. un’esigenza sempre crescente di dati armonizzati riguardanti per esempio l’introduzione di criteri ed indicatori paneuropei della gestione forestale sostenibile, il monitoraggio dei dati relativi alle minacce che incombono sulle foreste, lo sviluppo di sistemi di certificazione e la valutazione o il monitoraggio delle misure comunitarie. 3. 8. 3. Il Comitato si compiace delle azioni dirette a miglio- rare l’accessibilità e la qualità dei dati. Esse forniscono anche l’opportunità di sviluppare sistemi di comunicazione a vari livelli, che possono essere impiegati per migliorare la coopera- zione tra i vari soggetti del settore forestale e fornire ad un pubblico più vasto migliori informazioni di base sulle misure forestali. 4. Conclusioni 4. 1. Il Comitato è convinto che la gestione e l’utilizzazione delle foreste dovrebbero essere guidate dal principio di sosteni- bilità. Tale principio dovrebbe comprendere la sostenibilità ecologica, economica e sociale. Il Comitato sottolinea che l’importanza e le condizioni 4. 2. delle foreste nonché i tipi di silvicoltura variano di molto da una regione all’altra. E` pertanto importante che il processo decisionale in tale settore rispetti il principio di sussidiarietà; in altre parole ciascuno Stato membro dovrebbe elaborare la propria politica forestale. 4. 3. Per il Comitato è importante che l’UE stia elaborando una strategia forestale comune accanto alle politiche forestali nazionali, perché in ogni caso la silvicoltura è rilevante ai fini di numerosi aspetti del lavoro della Comunità. Per attuare la strategia comune la Commissione deve aumentare il proprio coinvolgimento nel settore forestale e migliorare il coordina- mento tra vari soggetti, ad esempio rafforzando il ruolo del comitato permanente forestale. C 57/102 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 29. 2. 2000 4. 4. Secondo il Comitato nella strategia forestale viene giustamente sottolineata l’importanza delle foreste per lo sviluppo rurale, la conservazione della biodiversità e l’ambien- te. All’utilizzazione economica delle foreste viene dedicata troppo poca attenzione. Tuttavia, in vaste regioni boschive, lo sfruttamento delle risorse di legno e di altro tipo costituisce la principale forma di uso delle foreste, pertanto la silvicoltura continuerà certamente ad essere una fonte di prosperità economica e di occupazione in Europa. Le foreste rivestono inoltre grande importanza economica per talune regioni nel contesto del turismo e del tempo libero. L’importanza economica del settore forestale dovrebbe riflet- tersi anche nel sostegno dell’UE alla ricerca forestale. Nel quadro delle future attività di ricerca e sviluppo si deve tenere presente il concetto della «catena forestale del legno», creato e attuato nel quadro del programma FAIR. 4. 5. L’impiego crescente del legno come fonte energetica, che contribuisce a ridurre le emissioni di gas ad effetto serra, sta accrescendo l’importanza economica ed occupazionale delle foreste. La Commissione dovrebbe contribuire al miglio- ramento delle competenze tecniche in tale settore, sostenendo la ricerca e la formazione. 4. 6. Il Comitato ritiene importante che la Commissione valuti in modo più preciso di quanto fatto finora l’efficacia e l’impatto locale delle attuali misure forestali comunitarie. Occorre inoltre procedere ad un attivo monitoraggio del fissati alle misure forestali raggiungimento degli obiettivi nell’ambito dell’Agenda 2000. Bisogna comunque tenere pre- sente che la silvicoltura non puo` essere sempre valutata in termini esclusivamente economici, dato che esistono regioni Bruxelles, 18 novembre 1999. montane e geomorfologicamente sensibili in cui la funzione principale svolta dal bosco è la difesa del suolo e del territorio da frane, valanghe e alluvioni. Il Comitato ritiene che gli aiuti previsti a favore del settore forestale debbano essere concepiti in maniera restrittiva per evitare di creare distorsioni della concorrenza e rispettare le forze di mercato. 4. 7. Tenendo conto del ruolo importante dell’UE nella gestione e risoluzione di questioni forestali internazionali, il Comitato ritiene che l’UE stessa dovrebbe perseguire esplicita- mente, su scala mondiale, lo stesso livello di sostenibilità della gestione forestale che esiste sul suo territorio. 4. 8. Il Comitato è a favore dello sviluppo dei sistemi di certificazione volontari, dato che essi possono servire a dimostrare l’elevato livello della gestione forestale in Europa e a promuovere il commercio e la competitività dei prodotti lignei. I sistemi di certificazione dovrebbero essere fatti in modo da tenere conto delle modeste dimensioni delle aziende silvicole europee, nonché delle differenze regionali di struttura, proprietà e condizioni di utilizzazione delle foreste. Il Comitato sottolinea che le misure della Commissione intese ad armoniz- zare i sistemi di certificazione forestale dovrebbero tenere conto del fatto che tali sistemi sono orientati al mercato e volontari e che i principali soggetti coinvolti sono i produttori, l’industria e gli acquirenti di prodotti lignei. 4. 9. Il Comitato insiste perché venga sviluppato il sistema europeo di informazione e di comunicazione forestale (EFICS) in modo da ottenere dati esaurienti ed omogenei sul settore forestale europeo. Cio` creerà condizioni migliori per la comu- nicazione e l’informazione in generale. Il Presidente del Comitato delle regioni Manfred DAMMEYER