title: 2000/389/CE: Decisión de la Comisión, de 22 de diciembre de 1999, sobre el régimen de ayuda C 39/99 (ex E 2/97) del Reino Unido, «English Partnerships (EP) under the Partnerships Investment Programme (PIP)», en adelante denominado «régimen EP/PIP» [notificada con el número C(1999) 5208] (Texto pertinente a efectos del EEE) (El texto en lengua inglesa es el único auténtico)

eurovoc_concepts:
United Kingdom
aid system
development aid
less-favoured region
regional aid
town and country planning

text: 20. 6. 2000 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas L 145/27 II (Actos cuya publicación no es una condición para su aplicabilidad) COMISIÓN DECISIÓN DE LA COMISIÓN de 22 de diciembre de 1999 sobre el régimen de ayuda C 39/99 (ex E 2/97) del Reino Unido, «English Partnerships (EP) under the Partnerships Investment Programme (PIP)», en adelante denominado «régimen EP/PIP» [notificada con el número C(1999) 5208] (El texto en lengua inglesa es el único auténtico) (Texto pertinente a efectos del EEE) (2000/389/CE) LA COMISIÓN DE LAS COMUNIDADES EUROPEAS, Visto el Tratado constitutivo de la Comunidad Europea y, en particular, el párrafo primero del apartado 2 de su artículo 88, Visto el Acuerdo sobre el Espacio Económico Europeo y, en particular, la letra a) del apartado 1 de su artículo 62, Después de haber emplazado a los interesados para que presen- tasen sus observaciones, de conformidad con los artículos citados (1), y teniendo en cuenta dichas observaciones, Considerando lo siguiente: I. PROCEDIMIENTO (1) (2) Mediante carta de 9 de enero de 1995 el Reino Unido notificó a la Comisión, de conformidad con el apartado 3 del artículo 88 del Tratado CE, el programa de asis- tencia cubierto por el Single Regeneration Budget (SRB) (N 31/95). Esta notificación englobaba varios regímenes, incluido el English Partnerships (EP) under the Partners- hips Investment Programme (PIP) (régimen EP/PIP), que es un régimen de desarrollo regional, relacionados con la financiación pública de proyectos de rehabilitación en Inglaterra. Por carta al Reino Unido de 4 de mayo de 1995 [SG(95) D/5602], la Comisión autorizó el SRB en virtud de la letra c) del apartado 3 del artículo 87 del Tratado CE, relativa a las ayudas destinadas a facilitar el desarrollo económico de determinadas regiones econó- micas. En su decisión la Comisión declaró que determi- (1) DO C 245 de 28. 8. 1999, p. 9. (3) (4) (5) (6) nadas medidas incluidas en el SRB no entraban dentro del ámbito de aplicación del apartado 1 del artículo 87 del Tratado CE. La denominada «rehabilitación urbana (actividades del EP)» era una de esas medidas. Las autoridades británicas han aplicado este régimen partiendo de la base de que ningún programa del EP relacionado con la financiación de proyectos de rehabili- tación conlleva ayudas estatales en el sentido del apar- tado 1 del artículo 87. Tras haber sido aprobado el SRB, la Comisión fue infor- mada del hecho de que en algunos casos los beneficia- rios de la asistencia del EP eran empresas que partici- paban en el comercio intracomunitario. En una reunión celebrada en enero de 1996, la Comi- sión solicitó a las autoridades británicas aclaraciones sobre el funcionamiento del régimen. Entre enero de 1996 y febrero de 1998 se profundi- zaron y analizaron diversos aspectos de la cuestión en varias reuniones y por correspondencia. La Comisión manifestó por primera vez que tenía la intención de proponer medidas apropiadas en aplicación del apartado 1 del artículo 88 del Tratado CE en una reunión con las autoridades británicas celebrada en septiembre de 1997. En octubre de ese mismo año tuvo lugar una visita a la sede central de EP en Londres cuya finalidad era profun- dizar la investigación y las conversaciones sobre una serie de casos con vistas a determinar con mayor preci- sión qué medidas apropiadas había que proponer. (7) (8) (9) L 145/28 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 20. 6. 2000 Finalmente, por carta de julio de 1998 [SG(98) D/6108] la Comisión propuso a las autoridades británicas, sobre la base del apartado 1 del artículo 88 del Tratado CE, medidas apropiadas con relación a uno de los programas de inversión del EP: el régimen EP/PIP. problemática de una zona en su conjunto. Su programa responderá a la necesidad de suelo para diversos fines, como vivienda, la atracción de la inversión interior, infraestructuras, ocio, esparcimiento y mejoras medioambientales. » locales comerciales e industriales, Con tal motivo, se invitó a las autoridades británicas a que diesen su consentimiento a las medidas propuestas en el plazo de veinte días laborables. Las autoridades británicas enviaron su respuesta formal a las medidas apropiadas propuestas en abril de 1999. En su respuesta dichas autoridades no dieron su consentimiento pleno a las medidas propuestas por la Comisión. (12) De ahí que en mayo de 1999 la Comisión decidiese iniciar el procedimiento del apartado 2 del artículo 88 del Tratado CE con relación al régimen EP/PIP. La respuesta oficial de las autoridades del Reino Unido llegó por carta de 29 de julio de 1999. La Comunicación de la Decisión de la Comisión se publicó en el Diario Oficial el 28 de agosto de 1999 (2). Once interesados presen- taron observaciones dentro del plazo fijado de un mes a partir de esa publicación. La Comisión también recibió observaciones de muchos otros interesados fuera de plazo. II. DESCRIPCIÓN DEL RÉGIMEN EP/PIP Naturaleza y orígenes del EP (10) El EP nació el 10 de noviembre de 1993 en virtud de los poderes conferidos por el título III de la Ley de reforma de arrendamientos, vivienda y desarrollo urbano de 1993. Esta Ley entró plenamente en vigor el 1 de abril de 1994. EP (cuya denominación oficial es Urban Regeneration Agency) es un organismo público que no depende de ningún ministerio sino de la Secretaría de Estado para el Medio Ambiente. Para financiarlo, se ha previsto una dotación en el SRB. Los recursos del EP incluyen subven- ciones en forma de ayuda del Ministerio de Medio Ambiente y los ingresos generados por sus actividades, incluida la venta de activos (fundamentalmente la cartera inmobiliaria que recibió de English Estates, la agencia a la que sucedió). Ámbitos que abarca la financiación del EP El EP determina su propios ámbitos prioritarios elabo- rando todos los años documentos de estrategia regional previa evaluación de los datos pertinentes y consulta con indicadores, este los análisis toma en consideración las tasas de desempleo, los resultados de las encuestas sobre tierras abando- nadas, etc. regionales. Entre otros socios Se trata de las zonas siguientes: a) zonas de los objetivos comunitarios nos 1 y 2, b) zonas afectadas por el cierre de minas (un importante objetivo de las actividades del EP; estas zonas no siempre están situadas en zonas asistidas. Debido a su escaso tamaño y con frecuencia a su aislada situación geográfica con respecto de las zonas de desplaza- miento al trabajo —el elemento básico del mapa de ayudas regionales del Reino Unido vigente hasta el 31 de diciembre de 1999—, según las autoridades británicas resulta difícil incorporarlas al mapa), c) «City Challenge» y otras zonas del casco urbano de las ciudades, d) zonas rurales con graves problemas económicos, principalmente las zonas del objetivo europeo no 5b), e) otras zonas asistidas. Como se indicó en la notificación de 9 de enero de 1995, «esta lista no indica un orden de prioridad y el EP puede atender casos urgentes fuera de estas zonas así como tener en cuenta los cambios estructurales regis- trados en la economía local» y, por lo tanto, en principio el EP puede financiar actividades en cualquier punto de Inglaterra. Objetivo global del EP (3) Medios disponibles en virtud del régimen EP/PIP en concreto (11) «El objetivo global de la agencia es la rehabilitación de espacios saneando, desarrollando y reacondicionando terrenos y edificios. Aunque se concentrará en la rehabi- litación de solares, cuando sea posible trabajará en un contexto de rehabilitación más amplio colaborando con socios locales y regionales, al objeto de abordar toda la (13) El EP interviene acogiéndose a distintos programas de inversión. La información que se acaba de facilitar con relación al objetivo del EP y las zonas geográficas afec- tadas es válida para todos los programas del EP en general. (2) Véase la nota 1. (3) Memoria anual correspondiente al ejercicio cerrado el 31 de mayo de 1997 (prefacio al balance general). (14) Sin embargo, la presente Decisión sólo se refiere al PIP, en cuyo marco el EP colabora con promotores pertene- cientes principalmente al sector privado. 20. 6. 2000 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas L 145/29 (15) La financiación prevista por el régimen EP/PIP va dirigida a los promotores con una estrecha vinculación econó- mica con los terrenos que hay que desarrollar, especial- mente lazos de propiedad. Las autoridades británicas han subrayado el hecho de que los terrenos a que idealmente va dirigido este régimen están en manos del sector privado. Este es el principal motivo por el que no se puede organizar un concurso público para adjudicar la financiación pública destinada a su desarrollo. Así pues, la vinculación económica entre el promotor y los terrenos es el criterio por el que se rige el régimen: los solicitantes preparan su propia propuesta de rehabilita- ción al EP y negocian con él el reparto de los riesgos, costes y beneficios. Esta negociación debe desembocar en la práctica en un acuerdo sobre el importe con que se financian los costes de desarrollo, la denominada «dife- rencia de financiación» (véase el considerando 19). (16) En la práctica, la asistencia puede ser de varios tipos, como asesoramiento profesional y técnico, garantías de alquiler para los promotores, subvenciones y otros tipos de inversión conjunta con los promotores, empresas en participación con los promotores, préstamos y garantías sobre préstamos concedidos a los promotores. (17) (18) Método y nivel de asistencia del EP/PIP Según las autoridades del Reino Unido, la clave de la eficacia de la asistencia radica principalmente en el modelo de desarrollo del PIP. Los proyectos se someten a un riguroso examen (desde el punto de vista de la adicionalidad, viabilidad, probidad y participación del sector privado) para asegurarse de que se cumplen los objetivos del EP con el menor coste público posible. terrenos infrautilizados Las autoridades británicas han hecho énfasis en su firme compromiso de mantener este planteamiento basado en la colaboración con el sector privado. El modelo del PIP resulta indispensable por la aparente peculiaridad del mercado inmobiliario inglés, en el que buena parte de los son propiedad privada. La aplicación del Direct Investment Programme (programa de inversión directa), que es la opción alternativa al PIP, exigiría adquirir terrenos privados en todos los casos y asumir plenamente el papel de promotor. Las autoridades británicas se han comprometido a hacer un uso restringido del Direct Investment Programme ya que, según afirman, acarrea un aumento significativo del nivel de gasto público. abandonados o Principales características del régimen EP/PIP Financiación complementaria (19) La financiación del EP se limita estrictamente a cubrir la diferencia entre los costes estimados de desarrollo y el valor final estimado del solar. Se parte, pues, de la base de que, dada la naturaleza de los proyectos emprendidos, el valor final estimado del solar es por definición inferior a los costes estimados de desarrollo, por lo que siempre es necesario colmar esa diferencia de financiación. Un margen de beneficios «razonable» para el promotor (20) Este margen de beneficios «razonable» para el promotor se incluye en los costes estimados de desarrollo, de manera que es financiado por el EP a través de la finan- ciación complementaria. El EP calcula los beneficios «razonables» atendiendo al riesgo del proyecto y a posi- bles comparaciones de mercado. Concretamente, el beneficio autorizado es el beneficio mínimo que acep- taría el promotor para seguir adelante con el proyecto. El EP y el promotor negocian la cuantía del beneficio, que refleja la valoración de los peritos del EP de los márgenes de beneficios predominantes en el mercado para proyectos similares en emplazamientos semejantes. Cláusula de devolución (21) Hay estipulada una cláusula de devolución para recu- perar los beneficios excesivos (normalmente al menos un 50 % de los mismos), mientras que todas las pérdidas («sobrecostes») corren a cargo del promotor. De este modo, el promotor corre con la mayor parte del riesgo, incluido el de que finalmente no se alcance el valor final estimado. Evaluación de costes y valores (22) Todos los costes y valores se calculan teniendo en cuenta las condiciones de mercado. Nuevamente el EP aplica su propio análisis del mercado. Las autoridades británicas estiman que los comentarios del EP sobre la apenas estructura del mercado inmobiliario inglés difieren de los análisis presentados por peritos indepen- dientes u organismos profesionales que representan a tasadores y peritos inmobiliarios de Inglaterra. Según las autoridades británicas, el sistema garantiza que los usuarios finales no reciban ayuda estatal puesto que pagan precios de compra y alquiler que están al nivel del mercado. Al determinar la cuantía de la financiación complementaria, estos precios se tienen en cuenta en el valor final, para lo que son estimados por los peritos del EP. También hay que destacar que en el modo de funciona- miento del régimen EP/PIP la combinación de intereses entre las diferentes partes implicadas (propietarios de los terrenos, promotores y usuarios finales) es la norma, vista la preferencia manifestada por el EP por prestar asistencia a «promotores con una vinculación económica permanente con el solar, como el propietario inicial o el usuario final». Este criterio plantea, a juicio de la Comi- sión, un problema de transparencia a la hora de deter- minar cuál es el verdadero beneficiario de la asistencia del EP y cuantificar la ayuda concedida. L 145/30 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 20. 6. 2000 III. MEDIDAS APROPIADAS PROPUESTAS POR LA COMISIÓN EN VIRTUD DEL APARTADO 1 DEL ARTÍCULO 88 DEL TRATADO CE (23) Para mayor información, se hace una sucinta referencia a las medidas que la omisión propuso en julio de 1998 en virtud del procedimiento del apartado 1 del artículo 88 del Tratado CE para ayudar a las autoridades británicas a acomodar el régimen a la normativa sobre ayudas esta- tales. Conceptos de trabajo (24) Con espíritu de colaboración con las autoridades nacio- nales en el contexto del procedimiento del apartado 1 del artículo 88 del Tratado CE y tras haber analizado el funcionamiento del régimen, la Comisión definió dos conceptos que han de servir principalmente para deter- minar en qué circunstancias puede concederse ayuda en el sentido del apartado 1 del artículo 87 del Tratado CE en aplicación del régimen EP/PIP: a) desarrollo a medida: desarrollo concebido para satis- facer las necesidades de un usuario final conocido en el momento en que se inician las obras de desarrollo; b) desarrollo especulativo: desarrollo de un solar con vistas a que sirva para distintos usos, todavía desco- nocidos en el momento de tomar la decisión de desarrollarlo. (25) El motivo que llevó a la Comisión a proponer estos conceptos es que del modo como se aplica actualmente el régimen no siempre es posible determinar con certeza quién es el verdadero beneficiario de la ayuda. De ahí que la Comisión haya considerado que el usuario final es el beneficiario de la ayuda en caso de desarrollo a medida, mientras que en caso de desarrollo especulativo lo es el propietario de los terrenos o el promotor, dada la estrecha vinculación económica entre el promotor y los terrenos. (26) Las autoridades británicas no han cuestionado estos conceptos e hipótesis de trabajo, que sirvieron de punto de partida para ulteriores discusiones. Concepto de «irregularidades del solar» (27) Cuando las conversaciones ya estaban avanzadas, las autoridades del Reino Unido pusieron especial énfasis en el hecho de que el régimen EP/PIP está dirigido principal- mente a los solares que han sufrido graves daños medioambientales cuyos causantes son desconocidos. las Las autoridades británicas han presentado una definición genérica de citando «irregularidades del problemas medioambientales y de infraestructura que impiden que un solar sea comercializable. A su juicio, la financiación necesaria para corregir las «irregularidades del solar» no puede considerarse ayuda estatal, ya que se limita al importe necesario para poner el solar en condi- ciones de comercialización. solar» (28) La Comisión propuso diversas medidas apropiadas. (29) Se pidió a las autoridades británicas que administrasen el régimen EP/PIP como un régimen de ayuda regional ateniéndose a las normas sobre ayudas estatales perti- nentes, en particular, las Directrices sobre ayudas esta- tales de finalidad regional (4) y el mapa de regiones asistidas del Reino Unido. Se indicó que, de este modo, el régimen EP/PIP les permitiría conceder ayuda regional por un importe equivalente a la «financiación comple- mentaria». Se propuso que, en el caso del desarrollo a medida, la ayuda se concediese directamente al usuario final, mientras que, en el del desarrollo especulativo, se concedería al promotor o al propietario de los terrenos. (30) La Comisión propuso que todas las valoraciones, incluidos los costes, valores finales estimados y precios de venta y alquiler a los usuarios finales incluidos en la financiación complementaria y el cálculo de la cláusula de devolución los realizaran tasadores oficiales indepen- dientes. (31) A juicio de la Comisión, el programa no concede una ayuda estatal en el sentido del apartado 1 del artículo 87 del Tratado CE si el inversor (propietario del terreno o usuario final) realiza en el solar actividades irrelevantes para el comercio intracomunitario. (32) (33) (34) (35) La Comisión indicó que, cuando el propietario del terreno, el promotor o el usuario final sean empresas activas en sectores sujetos a normas comunitarias espe- ciales sobre ayudas estatales, sería precisa una notifica- ción individual. La Comisión señaló que podrían aprovecharse las posibi- lidades que ofrecen las Directrices comunitarias sobre ayudas estatales en favor del medio ambiente, especial- mente para ajustar a la normativa comunitaria sobre ayudas estatales la financiación pública destinada a corregir «irregularidades del solar». En respuesta a las medidas apropiadas, las autoridades británicas su propia definición restringida de desarrollo a medida a las normas sobre ayuda regional. aceptaron someter En cuanto al desarrollo especulativo, las autoridades del Reino Unido sostenían que la financiación del EP no constituye en modo alguno una ayuda estatal porque el producto en cuestión (tierra abandonada en Inglaterra) no es objeto de comercio entre Estados miembros. (4) DO C 74 de 10. 3. 1998, p. 4. 20. 6. 2000 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas L 145/31 (36) Los argumentos presentados por las autoridades britá- nicas no disiparon las dudas de la Comisión sobre la existencia de ayuda estatal en el régimen EPlPIP y su compatibilidad con el mercado común. De ahí que deci- diese iniciar el procedimiento del apartado 2 del artículo 88 del Tratado CE. procedimientos normales del sector (como exige el orga- nismo profesional, el Royal Institute of Chartered Surve- yors), de manera que el perito sea personal y profesio- nalmente responsable de la tasación. Cuando el valor del desarrollo supere los 5 millones de libras esterlinas, habrá que efectuar otra tasación independiente. IV. COMENTARIOS DE LAS BRITÁNICAS AUTORIDADES (37) Las autoridades británicas respondieron a la carta de la Comisión de incoación del procedimiento del apartado 2 del artículo 88 del Tratado CE por carta de 29 de julio de 1999. En su carta las autoridades británicas modi- fican ciertos puntos de la posición que mantuvieron en su carta de respuesta a la propuesta de medidas apro- piadas. La posición global de las autoridades británicas puede resumirse, pues, de la manera que se expone a continua- ción. Desarrollo a medida (38) Las autoridades británicas aceptan tratar tales desarrollos de conformidad con las Directrices de la Comisión y con los mapas de regiones asistidas. Las autoridades britá- nicas incluyen en el concepto de «desarrollo a medida» todos los usos industriales y la mayoría de los de oficina. En el caso de los proyectos a medida, el beneficiario de la ayuda será el usuario final del solar. Cuando en un proyecto de desarrollo a medida el usuario final sea una empresa activa en sectores sujetos a normas comunitarias sobre ayuda estatal especiales, se presentará una notificación individual a la Comisión. Se explicará qué otras formas de ayuda distintas de las subvenciones prevé el régimen EP/PIP, a fin de que la Comisión pueda evaluar la ayuda que suponen. Se respetarán las normas especiales sobre ayuda estatal para empresas en crisis, PYME, protección del medio ambiente y sectores sensibles. Los sectores del trans- porte, la agricultura y la pesca no entran dentro del ámbito de aplicación de este régimen. (39) autoridades británicas también han propuesto Las cambiar el proceso de valoración, que en la actualidad corre a cargo de uno de los tasadores profesionales del EP. Así, proponen que en el futuro todas la tasaciones realizadas por el EP sean registradas y firmadas como si se tratase de tasaciones independientes, siguiendo los (40) Además, en el futuro el promotor (no sólo en proyectos a medida) tendrá que adjudicar todos los contratos «de obra» mediante concurso. Si el precio de la oferta de mejor relación calidad-precio es inferior a los costes previstos al valorar el proyecto, el EP se decantará por el precio de la oferta, volverá a calcular la financiación necesaria y modificará el acuerdo de desarrollo en conse- cuencia. Desarrollo especulativo (41) (42) (43) Las autoridades británicas mantienen su postura de que no hay ayuda estatal. Conforme a la sentencia del Tribunal de Justicia de las Comunidades Europeas en los asuntos acumulados 296/82 y 318/82: Países Bajos y Leeuwarder Papierwaren Fabriek contra Comisión (5), la Comisión está obligada a exponer las circunstancias en que el comercio intracomunitario se ve afectado en caso de financiación de proyectos de desarrollo especulativo. Para ello, según las autoridades británicas, la Comisión debe examinar el mercado de referencia, el lugar de producción en dicho mercado y las características del comercio intracomunitario del producto en cuestión entre Estados miembros. En el presente caso, las autori- dades británicas opinan que la Comisión no podrá cumplir el requisito que le impone el Tribunal de Justicia, del insignificantes mercado intracomunitario de desarrollo inmobiliario. dimensiones dada las Posible aplicación de las Directrices sobre ayudas estatales en favor del medio ambiente Las autoridades británicas mostraron interés por deter- minar si algunos aspectos del régimen EP/PIP entran dentro del ámbito de aplicación de las Directrices comu- nitarias sobre ayudas estatales en favor del medio ambiente (6), al objeto de amparar con ellas la financia- ción de las «irregularidades del solar» tanto en los desarrollos a medida como en los especulativos. V. OBSERVACIONES DE LOS INTERESADOS Presentaron observaciones dentro del plazo que expiraba el 28 de septiembre de 1999: English Partnerships, North West Development Agency, Durham County Council, Newcastle City Council, Derwentside District Council, City of Sunderland, One NorthEast, Local Government Association, Advantage West Midlands, Association of North East Councils y East of England Development Agency. También se recibieron observa- ciones de muchos otros interesados fuera de plazo. Es de señalar que todas las observaciones fueron presentadas por autoridades públicas o agencias locales y regionales de desarrollo y coinciden en gran medida con los comentarios del Gobierno del Reino Unido. (5) Recopilación 1985, p. 809. (6) DO C 72 de 10. 3. 1994, p. 3. L 145/32 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 20. 6. 2000 r e s u m i r C a b e c i o n e s r e c i b i d a s : a s í l a s p r i n c i p a l e s o b s e r v a - CE, de manera que no es de descartar una reflexión sobre la existencia de ayuda estatal con arreglo a dicha disposición: (44) (45) El régimen EP/PIP ha resultado ser un programa de rehabilitación de gran éxito. Ha demostrado ser muy eficaz en comparación con el Direct Investment Programme y se han aprovechado bien los fondos utili- zados. Sin la colaboración con el sector privado y los acuerdos del EP para conceder financiación complemen- taria, muchos proyectos no habrían salido adelante. Las normas sobre ayudas regionales no resultan apropiadas para proyectos de rehabilitación, ya que la financiación del EP estaría sujeta a los límites máximos de intensidad de ayuda regional y limitada a las regiones asistidas, con lo que se restringirían sustancialmente la cuantía de la ayuda y las zonas beneficiarias de la misma. Los intere- sados temen que algunas zonas industriales abandonadas que actualmente pueden desarrollarse con financiación del EP no queden incluidas en el mapa de ayuda regional dada la metodología seguida para su elaboración. tiene por objeto prestar El mecanismo de financiación complementaria permite subsanar esta deficiencia del mercado y hacer comerciali- zables activos que no lo son. Este mecanismo no ha sido concebido como una ayuda a empresas individuales, sino que a proyectos». Además, el importe de la financiación complementaria es el mínimo necesario para que el proyecto se lleve a cabo. Para calcular la financiación complementaria, el EP examina el proyecto en su conjunto y su futura comerciabilidad y procuran reservar al solicitante un «beneficio normal semejante al que obtendría con otra inversión». «asistencia (46) El régimen EP/PIP no restringe la competencia; antes bien, la fomenta. Además, es un programa que está abierto a todo tipo de participantes. (47) Uno de los interesados subrayó que las medidas propuestas, por la Comisión no son claras en lo tocante al tipo de beneficiarios (promotores, propietarios de terrenos y usuarios finales) y a las categorías de terrenos. La aplicación de esas propuestas, tal como se han formulado, resultaría problemática en el caso de los denominados proyectos de «uso mixto», que combinan desarrollo de infraestructuras, desarrollo especulativo y desarrollo a medida. (48) La mayoría de las partes pidió que se fijase un período de transición para los proyectos que están en fase de evaluación y realización. VI. EVALUACIÓN DE LA AYUDA Existencia de la ayuda a) la colaboración entre los sectores público y privado ha permitido sacar mejor partido de los fondos disponibles; en otras palabras, resulta menos costoso para el erario que se gestione el programa siguiendo este modelo que el del Direct Investment Programme. Asimismo, se observa que tal como se aplica el régimen teóricamente no hay verdaderos límites para el volumen de financiación que puede recibir un proyecto, o dicho de otra manera, para la financia- ción complementaria concedida con relación a los costes de inversión; b) la financiación va destinada a corregir una deficiencia del mercado: el que se intente remediar una defi- ciencia del mercado con financiación pública para empresas individuales no permite descartar la posibi- lidad de que haya empresas activas en el comercio intracomunitario que reciban ayuda con arreglo al apartado 1 del artículo 87 del Tratado CE; c) la financiación se limita al mínimo necesario para sacar adelante el proyecto. Esta alegación no tiene en cuenta el hecho de que en determinados casos (por ejemplo, grandes empresas en regiones no asistidas) está prohibido conceder ayuda estatal en el sentido del apartado 1 del artículo 87 del Tratado CE. Por lo tanto, la Comisión tiene que examinar, tomando en consideración los argumentos esgrimidos por el Gobierno y los interesados a lo largo del procedimiento, si se cumplen las condiciones necesarias para aplicar el apartado 1 del artículo 87 del Tratado CE. El análisis que sigue es válido para los dos tipos de desarrollo, a medida y especulativo, salvo que se indique lo contrario. «Ayuda»: la financiación del EP ofrece un incentivo financiero cuantificable al promotor para permitirle llevar a cabo las obras de desarrollo en un solar «cuyo estado o ubicación no atrae a los inversores privados» (citando al EP). Esta circunstancia se reitera en varias ocasiones en los documentos presentados por las autori- dades del Reino Unido: — «se darán incentivos a los inversores para que elijan solares que el EP considera prioritarios», — «apenas se habría invertido en estas zonas sin la intervención de la agencia», — «la asistencia del EP sirve para liberar al privado de un activo no comercializable». inversor (50) (51) (49) En primer lugar hay que destacar que las circunstancias invocadas por el que se exponen a continuación, Gobierno del Reino Unido o los interesados, no excluyen automáticamente la existencia de ayuda estatal en el sentido del apartado 1 del artículo 87 del Tratado (52) importe correspondiente a la financiación comple- El mentaria lo propone el propio promotor y la cuantía final se determina tras el procedimiento interno de examen del EP. Se considera que este importe constituye la financiación que necesita el promotor (incluye parte de los costes del proyecto y un beneficio «razonable» 20. 6. 2000 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas L 145/33 para el promotor) para acometer el proyecto. Por lo tanto, la Comisión considera que el importe íntegro de la financiación complementaria constituye el incentivo necesario para poner en marcha el proyecto, esto es, la ayuda en cuestión. mente a los promotores propietarios de los terrenos en cuestión en determinadas zonas prioritarias. (57) Así las cosas, la Comisión considera que no cabe descartar la posibilidad de que el EP/PIP coloque a deter- minadas empresas en una situación más ventajosa que la de otras empresas y entre, así, dentro del ámbito de aplicación del apartado 1 del artículo 87 del Tratado CE (7). (53) En cuanto a los usuarios, las garantías dadas por las autoridades británicas de que los usuarios finales pagan precios de mercado sólo excluyen la posibilidad de que medie ayuda en los casos en que los precios son deter- minados por tasadores objetivos con arreglo a criterios objetivos. (54) «Ayudas otorgadas por los Estados miembros o mediante fondos estatales»: el EP es un organismo público financiado por el Ministerio de Medio Ambiente que defiende el interés público y persigue objetivos de carácter público. El hecho de que el EP se rija por ciertos principios de mercado, como sacar la mayor rentabilidad posible a sus inversiones, no significa que no sea una entidad pública. Esta condición de entidad pública del EP implica que puede mostrarse propenso a financiar proyectos de desarrollo de alto riesgo, poco lucrativos o que no atraen a los inversores si cumplen objetivos de interés público o de naturaleza pública. Por el contrario, nadie espera que una entidad privada que opere en condiciones normales de mercado tome en considera- ción objetivos de interés público o de naturaleza pública a la hora de tomar decisiones. (58) (59) (60) (55) subvenciones principalmente «Bajo cualquier forma»: la financiación del EP se canaliza a través de «una amplia gama de mecanismos» que van desde a garantías de alquiler, operaciones conjuntas con promotores que pueden adoptar la forma de una participación en una sociedad anónima, préstamos y garantías sobre prés- tamos concedidos a los promotores. La Comisión consi- dera que, cualquiera que sea su forma, esta ayuda entra dentro del ámbito de aplicación del apartado 1 del artículo 87 del Tratado CE. La ayuda falsea la competencia «en la medida en que afecta a los intercambios comerciales entre Estados miembros». Según el Tribunal de Justicia, el que una ayuda afecte o no a los intercambios comerciales entre Estados miembros no depende de los fines para los que se concede la ayuda, sino de los efectos que produce (8). El análisis de la Comisión sigue la línea marcada por la sentencia del Tribunal de Justicia en el asunto 248/84: Alemania contra Comisión (9), que se refiere a un régimen de ayuda similar al EP/PIP y no a un caso individual y en la que el Tribunal declaró lo siguiente: «En la motivación de su decisión sobre la compatibi- lidad de un programa de ayudas con el mercado común, la Comisión puede limitarse a estudiar las características del programa en cuestión para apre- ciar si, por la cuantía o por el elevado porcentaje de las ayudas, por las características de las inversiones fomentadas o por otras circunstancias previstas por el programa, éste concede una ventaja sensible a los beneficiarios en relación con sus competidores y puede beneficiar sustancialmente a empresas que participan en los intercambios entre Estados miem- bros. » empresas de El régimen EP/PIP es un programa de ayuda orientado a la rehabilitación y desarrollo de terrenos y pueden parti- cipar en el empresas de todos los sectores, salvo el transporte, la agricultura y la pesca. Además, en el caso del desarrollo a medida, en la práctica ha habido casos en los que los beneficiarios de financiación del EP eran empresas activas en el comercio entre Estados miem- bros. Este régimen también financia proyectos de desarrollo especulativo de los sectores, salvo los ya mencionados. La Comisión estima que la financiación discrecional del EP no sólo afecta a las empresas activas en el comercio de terrenos abando- nados en Inglaterra, sino también a las empresas que conciben y llevan a cabo proyectos de desarrollo inmo- biliario, actividad que puede registrar un alto grado de movilidad entre Estados miembros. A la vista de las características generales del régimen, la Comisión consi- dera que puede beneficiar a empresas activas en el comercio intracomunitario tanto en el caso de los proyectos de desarrollo a medida como en los de desarrollo especulativo. todos (56) «La ayuda favorece a determinadas empresas» (criterio de selectividad): el EP presta asistencia selectiva a determi- nados promotores previo examen de un gran número de proyectos. En la actualidad el promotor es el beneficiario directo de la asistencia y resulta fácil determinar su identidad, ya que es quien presenta la propuesta de desarrollo. El criterio de selectividad también se cumple por el hecho de que el EP presta asistencia preferente- (61) Por consiguiente, se cumplen las condiciones necesarias para la aplicación del apartado 1 del artículo 87 del Tratado CE con relación tanto al desarrollo a medida como al especulativo. (7) Asunto C-241/94: Francia contra Comisión (Recopilación 1996, p. I-4551), apartados 22, 23 y 24. (8) Asunto 173/73: Italia contra Comisión (Recopilación 1974, p. 709), apartado 13. (9) Recopilación 1987, p. 4013. L 145/34 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 20. 6. 2000 (62) En cuanto al beneficiario de la ayuda, salvo en los casos en que una de las partes está activa en un sector sujeto a normas comunitarias sobre ayuda estatal especiales, la Comisión estima que, al menos en el caso de las normas sobre ayudas regionales, puede no ser esencial deter- minar cual de las partes, el usuario final o el propietario de los terrenos o el promotor, es el beneficiario de la ayuda. En cualquiera de los casos, habrán de respetarse las normas sobre ayudas regionales. En tales circunstan- cias y a efectos de la aplicación del régimen, la Comisión considera que cabe presumir que el beneficiario de la ayuda es el usuario final en el caso del desarrollo a medida (propuesta que acepta el Reino Unido) y el propietario de los terrenos o el promotor en el caso del desarrollo especulativo. En casos dudosos en los que a efectos de la normativa sobre ayudas estatales resulte importante determinar quién es el beneficiario de la ayuda, puede ser necesaria una notificación individual. Cuando una de las partes esté activa en un sector sujeto a normas comunitarias sobre ayuda estatal especiales, la Comisión exige una notificación individual con arreglo al apartado 3 del artículo 88 del Tratado CE y se reserva su análisis de la identidad del beneficiario o beneficiarios de la ayuda. (65) (66) (67) Por lo que se refiere al desarrollo a medida, las autori- dades británicas han aceptado aplicar al régimen EP/PIP la normativa sobre ayudas regionales y las demás normas sobre ayuda estatal pertinentes. De ahí que la ayuda para desarrollo a medida prevista por el régimen EP/PIP pueda considerarse compatible con el mercado común. Sin embargo, las autoridades británicas no han aceptado la propuesta de la Comisión de que se notifique el régimen cuando alguno de los participantes (que no sea el usuario final) en el proyecto (el propietario de los terrenos o el promotor) esté activo en sectores sujetos a normas comunitarias sobre ayuda estatal especiales. En cuanto al desarrollo especulativo, es de señalar que el régimen EP/PIP se está aplicando como si no encerrase ayuda estatal. Dado que se está aplicando sin tener en cuenta la normativa sobre ayudas estatales, es incompa- tible con el mercado común. HA ADOPTADO LA PRESENTE DECISIÓN: Compatibilidad de la ayuda Artículo 1 (63) Una vez demostrado que el régimen EPlPIP conlleva ayuda estatal con arreglo al apartado 1 del artículo 87 del Tratado CE, sólo puede declararse compatible con el mercado común si se aplica de manera tal que pueda acogerse a las excepciones de las letras a) y c) del apar- tado 3 del artículo 87 del Tratado CE. (64) Para ello, el régimen, tanto en los casos de desarrollo a medida como especulativo, debe ser conforme a las normas sobre ayudas estatales pertinentes, particular- mente las Directrices sobre ayudas estatales de finalidad regional (10), las Directrices multisectoriales sobre ayudas regionales a grandes proyectos de inversión (11), la Comunicación de la Comisión relativa a los elementos de ayuda en las ventas de terrenos y construcciones por parte de los poderes públicos (12), las Directrices comuni- en favor del medio estatales tarias ambiente (13), las Directrices sobre ayudas de salvamento y de reestructuración de empresas en crisis (14), las Direc- trices las ayudas PYME (15), las Directrice sobre ayudar a empresas de zonas urbanas desfavorecidas (16) y las normas sobre ayudas estatales a sectores sensibles (fibras sintéticas, vehículos de motor, construcción naval, acero, carbón, transporte, pesca y agricultura). sobre ayudas comunitarias estatales sobre a (10) DO C 74 de 10. 3. 1998, p. 4. (11) DO C 107 de 7. 4. 1998, p. 1. (12) DO C 209 de 10. 7. 1997, p. 3. (13) DO C 72 de 10. 3. 1994, p. 3. (14) DO C 288 de 9. 10. 1999, p. 2. (15) DO C 213 de 23. 7. 1996, p. 4. (16) DO C 146 de 14. 5. 1997, p. 6. El régimen EP/PIP, en su versión modificada por la aceptación parcial de las medidas apropiadas (mencionadas en el punto 65), es compatible con el mercado común, siempre que: — la parte del régimen relativa al desarrollo especulativo cumpla las normas sobre ayudas estatales (mencionadas en el punto 64), — las autoridades del Reino Unido notifiquen, de conformidad con el apartado 3 del artículo 88 del Tratado CE, tanto en caso de desarrollo a medida como especulativo, todos los casos en que alguno de los participantes en el proyecto esté activo en un sector sensible (mencionados al final del punto 64). Artículo 2 La presente Decisión pone fin a la autorización concedida por la Comisión para el régimen EP/PIP al amparo del régimen N 31/95 (Single Regeneration Budget) tal como fue comuni- cado por el Reino Unido por carta de 4 de mayo de 1995. Los proyectos que haya sido objeto de, al menos, una solicitud formal presentada antes de la fecha de adopción de la presente Decisión se tramitarán como hasta la fecha con arreglo al régimen N 31/95. Artículo 3 El Reino Unido informará a la Comisión, en el plazo de un mes a partir de la presente Decisión, de las medidas adoptadas en cumplimiento de la misma. 20. 6. 2000 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas L 145/35 El destinatario de la presente Decisión será el Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda del Norte. Artículo 4 Hecho en Bruselas, el 22 de diciembre de 1999. Por la Comisión Mario MONTI Miembro de la Comisión


title: 2000/57/EF: Kommissionens beslutning af 22. december 1999 om systemet for tidlig varsling og reaktion i henhold til Europa-Parlamentets og Rådets beslutning nr. 2119/98/EF med henblik på epidemiologisk overvågning af og kontrol med overførbare sygdomme (meddelt under nummer K(1999) 4016)

eurovoc_concepts:
EU Member State
disease prevention
epidemiology
health control
infectious disease
information network

formats: html pdf print

text: L 21/32 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 26. 1. 2000 II (Retsakter hvis offentliggørelse ikke er obligatorisk) KOMMISSIONEN KOMMISSIONENS BESLUTNING af 22. december 1999 om systemet for tidlig varsling og reaktion i henhold til Europa-Parlamentets og Rådets beslutning nr. 2119/98/EF med henblik på epidemiologisk overvågning af og kontrol med overførbare sygdomme (meddelt under nummer K(1999) 4016) (2000/57/EF) KOMMISSIONEN FOR DE EUROPÆISKE FÆLLESSKABER HAR — (4) under henvisning til traktaten om oprettelse af Det Europæiske Fællesskab, under henvisning til Europa-Parlementets og Rådets beslutning nr. 2119/98/EF af 24. september 1998 om oprettelse af et net til epidemiologisk overvågning af og kontrol med overførbare sygdomme i Fællesskabet (1), særlig artikel 1 og 7, og ud fra følgende betragtninger: (1) (2) (3) Ifølge beslutning nr. 2119/98/EF skal der oprettes et EF-dækkende net til fremme af samarbejde og samord- ning mellem medlemsstaterne med fra Kommissionen med henblik på bedre forebyggelse af og kontrol i Fællesskabet med de kategorier af overførbare sygdomme, der er anført i bilaget til den pågældende beslutning; nettet skal bruges til epidemiologisk overvåg- ning af de pågældende sygdomme og til oprettelse af et system for tidlig varsling og reaktion; bistand de sygdomme og særlige sundhedsspørgsmål, systemet for tidlig varsling og reaktion på fællesskabsplan skal omfatte, bør afspejle Fællesskabets aktuelle behov og navnlig den ekstra gennemslagskraft på fællesskabsplan; systemet for tidlig varsling og reaktion skal omfatte de tages op af de enkelte medlemsstaters emner, der kompetente sundhedsmyndigheder, eller som er konsta- teret ved indsamling af data i henhold til artikel 4 i beslutning nr. 2119/98/EF; (5) (6) (1) EFT L 268 af 3. 10. 1998, s. 1. nærværende beslutning bør gøre det lettere at integrere EF-nettet med andre systemer for hurtig varsling, der er etableret på nationalt plan eller på fællesskabsplan, vedrørende sygdomme og særlige områder, systemet for tidlig varsling og reaktion på fællesskabsplan skal omfatte. EF-nettet bør derfor med henblik på gennem- førelsen af beslutningen først og fremmest fungere ved hjælp af Euphin-HSSCD (Health Surveillance System for Communicable Diseases within the European Public Health Information Network), der omfatter tre dele: a) et system for tidlig varsling og reaktion til indberet- ninger af nærmere angivne farer for befolkningen, som indsendes af de kompetente sundhedsmyndig- heder, der i hver medlemsstat afgør, hvilke foranstalt- ninger der er påkrævet for at beskytte folkesund- heden b) udveksling oplysninger mellem godkendte instanser og myndigheder i medlemsstaterne vedrø- rende folkesundhed af c) specifikke net mellem godkendte medlemsstaterne i instanser og myndigheder vedrørende sygdomme udvalgt til epidemiologisk overvågning; udviklingen af ny, relevant teknologi følges regelmæssigt og tages i betragtning med henblik på forbedringer af Euphin-HSSCD som det system, der anvendes; de i denne beslutning fastsatte foranstaltninger er i over- ensstemmelse med udtalelse fra det udvalg, der er nedsat ved artikel 7 i beslutning nr. 2119/98/EF — 26. 1. 2000 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 21/33 VEDTAGET FØLGENDE BESLUTNING: Artikel 3 Artikel 1 1. Fællesskabsnettets system for tidlig varsling og reaktion forbeholdes de begivenheder eller indikationer på en af de begivenheder, der er fastsat i bilag I, i det følgende benævnt »begivenheder«, der i sig selv eller sammen med andre lignende begivenheder udgør en fare eller en potentiel trussel mod folke- sundheden. De enkelte medlemsstaters instanser og/eller myndigheder 2. skal indsamle og udveksle alle nødvendige oplysninger om sådanne begivenheder, f. eks. ved at benytte det nationale over- vågningssystem, den del af EF-nettet, der vedrører epidemiolo- gisk overvågning, eller andre fællesskabssystemer til indsamling af data. Artikel 2 I bilag II, punkt 1, fastsættes procedurerne for udveksling 1. af oplysninger, der er en indikation på en begivenhed (niveau 1: udveksling af oplysninger). 2. I bilag II, punkt 2, og punkt 3, fastsættes de procedurer, der skal anvendes, når en begivenhed udgør en potentiel trussel mod folkesundheden (niveau 2: potentiel fare), eller når en begivenhed udgør en påvist fare for folkesundheden (niveau 3: påvist fare). I bilag II, punkt 4, fastsættes procedurerne for informa- 3. tion over for offentligheden og erhvervslivet. 1. Medlemsstaternes kompetente myndigheder sender hvert år senest den 31. marts Kommissionen en rapport om de procedurer, de har anvendt i forbindelse med alle begivenheder som led i systemet for tidlig varsling og reaktion. Medlemssta- ternes kompetente myndigheder kan desuden, når de finder det hensigtsmæssigt, rapportere om specifikke begivenheder af særlig betydning. I rapporten behandler Kommissionen på grundlag af 2. rapporterne anvendelsen af systemet for tredje varsling og reak- tion, og foreslår om nødvendigt ændringer. Artikel 4 Denne beslutning får virkning fra 1. januar 2000. Artikel 5 Denne beslutning er rettet til medlemsstaterne. Udfærdiget i Bruxelles, den 22. december 1999. På Kommissionens vegne David BYRNE Medlem af Kommissionen Begivenheder, der skal indberettes til systemet for tidlig varsling og reaktion BILAG I 1. Udbrud af overførbare sygdomme, der berører mere end én EU-medlemsstat. 2. Geografiske eller tidsmæssige koncentrationer (clustering) af sygdomstilfælde af beslægtet type, når der er mulighed for, at årsagen er et patogen, og der er risiko for, at sygdommen kan sprede sig til andre medlemsstater. 3. Geografiske eller tidsmæssige koncentrationer (clustering) af sygdomstilfælde af beslægtet type uden for Fællesskabet, når der er mulighed for, at årsagen er et patogen, og der er risiko for, at sygdommen kan spredes til Fællesskabet. 4. En overførbar sygdom eller et smitstof, der kræver en samordnet fællesskabsindsats i rette tid for at blive bragt under kontrol, og som optræder for første gang eller på ny. L 21/34 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 26. 1. 2000 Procedurer for information, samråd og samarbejde som led i systemet for tidlig varsling og reaktion BILAG II 1. Varslingsniveau 1: udveksling af oplysninger (1) Hvis oplysninger, der er indsamlet i en eller flere medlemsstater, eller som kommer fra andre anerkendte kilder, tyder på, at en begivenhed sandsynligvis vil opstå, skal de kompetente myndigheder, der afgør, hvilke foranstalt- ninger der i de enkelte berørte medlemsstater er påkrævet for at beskytte folkesundheden, straks via nettet underrette de tilsvarende myndigheder i de øvrige medlemsstater og Kommissionen om omstændighederne og baggrunden. Når de kompetente myndigheder i de berørte medlemsstater har modtaget sådanne oplysninger, skal de afgive udtalelse om, hvorvidt det er nødvendigt, at der iværksættes foranstaltninger af andre medlemsstater eller en samordnet fællesskabsindsats med bistand fra Kommissionen. (2) Kommissionen og de berørte medlemsstater sikrer løbende, gensidig og hurtig udveksling af de oplysninger, de modtager, og holder de øvrige medlemsstater løbende underrettet. (3) De kompetente offentlige sundhedsmyndigheder i de berørte medlemsstater foretager i samarbejde med instan- serne og/eller myndighederne straks en vurdering af de indsamlede oplysninger for at bestemme, om der foreligger en begivenhed, der kan udgøre en fare for folkesundheden. (4) Kommissionen kan indkalde udvalget for EF-nettet eller eksperter, som udvalget peger på, til et ekstraordinært møde for at sikre, at eventuelle foranstaltninger er gennemskuelige og effektive. 2. Varslingsniveau 2: potentiel fare Hvis oplysninger om en begivenhed eller indikationer på en begivenhed tyder på en fare eller en potentiel fare for folkesundheden, skal de enkelte berørte medlemsstaters kompetente sundhedsmyndigheder straks underrette de tilsvarende myndigheder i de øvrige medlemsstater og Kommissionen om arten og omfanget af den potentielle fare og om de foranstaltninger, de agter at gennemføre selv eller sammen med andre berørte medlemsstater, med Kommissionen eller med andre. 2. 1. Kontrol og vurdering De kompetente offentlige sundhedsmyndigheder i de berørte medlemsstater foretager i samarbejde med instanserne og/eller myndighederne straks en vurdering af de indsamlede oplysninger for at bestemme, om der foreligger en begivenhed, der kan udgøre en fare for folkesundheden. Der skal tilbydes faglig bistand i form af sagkundskab i praktisk epidemiologi, laboratoriebistand samt klinisk eller anden væsentlig sagkundskab med henblik på yderligere undersøgelser i medlemsstaterne. Bistanden kan ydes af Fællesskabet eller en enkelt medlemsstat, hvis den berørte medlemsstat anmoder herom. Kommissionen hjælper med at koordinere udformningen af forholdsregler over for potentielle farer for folkesund- heden. Kommissionen kan indkalde udvalget for EF-nettet eller eksperter, som udvalget peger på, til et ekstraordinært møde for at koordinere den nødvendige indsats. 2. 2. Deaktivering Såfremt det i den endelige risikovurdering konkluderes, at den potentielle fare ikke har udviklet sig til en fare for folkesundheden, og der udelukkende er behov for en indsats på lokalt plan, underretter de kompetente sundheds- myndigheder i de berørte medlemsstater straks de tilsvarende myndigheder i de øvrige medlemsstater og Kommissionen om arten og omfanget af de foranstaltninger, de har truffet eller agter at træffe. Hvis ikke andre medlemsstater eller Kommissionen kommer med indvendinger inden for tre dage, er der ikke behov for yderligere foranstaltninger fra systemet for tidlig varsling og reaktion. 3. Varslingsniveau 3: påvist fare Hvis en begivenhed indebærer fare for folkesundheden, skal de enkelte berørte medlemsstaters kompetente sundheds- myndigheder straks underrette de tilsvarende myndigheder i de øvrige medlemsstater og Kommissionen om arten og omfanget af den potentielle fare og om de foranstaltninger, de agter at gennemføre selv eller sammen med andre berørte medlemsstater, med Kommissionen eller med andre. 3. 1. Koordinering af foranstaltninger De kompetente offentlige sundhedsmyndigheder i de berørte medlemsstater skal straks underrette de øvrige medlemsstater og Kommissionen om virkningen og resultaterne af de foranstaltninger, der er truffet. Medlemsstaterne og Kommissionen koordinerer supplerende foranstaltninger på fællesskabsplan i overensstemmelse med artikel 3 og artikel 6 i beslutning nr. 2119/98/EF. 26. 1. 2000 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 21/35 Kommissionen skal bistå medlemsstaterne med at koordinere deres indsats for at imødegå faren for folkesundheden og for at sikre befolkningens beskyttelse. Kommissionen kan indkalde udvalget for EF-nettet eller repræsentanter, der er udnævnt af udvalget, til et ekstraordi- nært møde for at koordinere indsatsen. 3. 2. Deaktivering De berørte medlemsstater aftaler, hvornår alarmen skal deaktiveres, og orienterer de øvrige medlemsstater og Kommissionen herom. 4. Information til offentligheden og de berørte erhverv Hvis der opstår en begivenhed, skal medlemsstaterne straks stille relevant informationsmateriale til rådighed for de berørte erhverv og offentligheden og underrette dem om de foranstaltninger, der er truffet. Kommissionen og medlemsstaterne skal underrette de berørte erhverv og offentligheden om retningslinjer, der er aftalt på fællesskabsplan, og de skal straks oplyse derom, når der ikke længere er fare for folkesundheden


title: Регламент (ЕО) № 2789/1999 на Комисията от 22 декември 1999 година за определяне на стандартите за търговия с десертно грозде

eurovoc_concepts:
grape
marketing standard

formats: html pdf print xhtml

text: 03/т. 30 BG Официален вестник на Европейския съюз 121 31999R2789 L 336/13 ОФИЦИАЛЕН ВЕСТНИК НА ЕВРОПЕЙСКИТЕ ОБЩНОСТИ 29. 12. 1999 РЕГЛАМЕНТ (ЕО) № 2789/1999 НА КОМИСИЯТА от 22 декември 1999 година за определяне на стандартите за търговия с десертно грозде КОМИСИЯТА НА ЕВРОПЕЙСКИТЕ ОБЩНОСТИ, като взе предвид Договора за създаване на Европейската общност, като взе предвид Регламент (ЕО) № 2200/96 на Съвета от 28 октомври 1996 г. относно общата организация на пазара на плодове и зеленчуци (1), последно изменен с Регламент (ЕО) № 1257/1999 (2), и по-специално член 2, параграф 2 от него, като има предвид, че: (1) (2) (3) (4) Десертното грозде фигурира в приложение I към Регламент (ЕО) № 2200/96 сред продуктите, за които трябва да бъдат приети стандарти. Регламент (ЕИО) № 1730/87 на Коми- сията относно определяне на стандартите за качество на десертното грозде (3), последно изменен с Регламент (ЕО) № 888/97 (4), е бил обект на множество изменения, поради което вече не осигурява яснота от юридическа гледна точка. Регламент (ЕИО) № 1730/87 следва да бъде отменен и пра- вилата, съдържащи се в него, следва да бъдат преработени. За тази цел, поради съображения за яснота на световния пазар, следва да се вземат предвид препоръчаните стандарти за десертното грозде от Работната група по стандартизация на бързоразвалящи се продукти и развитие на качеството към Икономическата комисия за Европа на Организацията на обединените нации (ООН/ИКЕ). от пазара премахването Приложението на тези стандарти следва да има за после- дица с незадоволително качество, привеждане на продукцията в съответствие с изискванията на потребителите и улесняване на търговските взаимоотношения на основата на лоялна конкуренция, като допринесе по този начин за подобрява- нето на рентабилността на производството. продуктите на Стандартите се прилагат на всички етапи от търговията; транспортирането на дълги разстояния, складирането за определен период и различните манипулации, на които продуктите са подложени, могат да предизвикат някои изменения, дължащи се на биологичното развитие на тези техния нетраен характер. При продукти или на (1) ОВ L 297, 21. 11. 1996 г. , стр. 1. (2) ОВ L 160, 26. 6. 1999 г. , стр. 80. (3) ОВ L 163, 23. 6. 1987 г. , стр. 25. (4) ОВ L 126, 17. 5. 1997 г. , стр. 11. приложението на стандартите на етапите от търговията, следващи етапа на експедиране, следва да се държи сметка за тези изменения. Тъй като продуктите от клас „Екстра“ трябва да бъдат обект на изключително внимателно сорти- ране и пакетиране, единственото допустимо отклонение при тях може да бъде намалението на свежестта и твърдостта им. (5) (6) Търсенето на малки опаковки, съдържащи десертно грозде от различни сортове или различен произход, нараства. Сле- дователно тази форма на представяне на десертното грозде следва да бъде разрешена и следва съответно да се адаптират разпоредбите, засягащи маркировката. Мерките, предвидени в настоящия регламент, са в съответ- ствие със становището на Управителния комитет по пресни плодове и зеленчуци, ПРИЕ НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ: Член 1 Стандартите за търговия с десертно грозде, включено в код по КН 0806 10 10, са определени в приложението. Стандартите се прилагат за всички етапи от търговията, при условията, определени в Регламент (ЕО) № 2200/96. Въпреки това, на етапите, следващи експедирането, по отношение на предписанията на стандартите продуктите могат да покажат: — незначителна загуба на свежест и твърдост, — за продуктите, класирани в класове, различни от клас „Екстра“, незначителни изменения, дължащи се на тяхното развитие и на техния нетраен характер. Член 2 Регламент (ЕИО) № 1730/87 се отменя. Член 3 Настоящият регламент влиза в сила на третия ден след датата на публикуването му в Официален вестник на Европейските общности. Той се прилага от първия ден на месеца, следващ този на неговото влизане в сила. 122 BG Официален вестник на Европейския съюз 03/т. 30 Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко във всички държави-членки. Съставено в Брюксел на 22 декември 1999 година. За Комисията Franz FISCHLER Член на Комисията 03/т. 30 BG Официален вестник на Европейския съюз 123 ПРИЛОЖЕНИЕ СТАНДАРТИ ЗА ДЕСЕРТНОТО ГРОЗДЕ I. ОПРЕДЕЛЕНИЕ НА ПРОДУКТА Настоящите стандарти се прилагат за десертното грозде от сортове, произхождащи от Vitis vinifera L. , предназначени за доставяне на потребителя в свежо състояние, с изключение на десертното грозде, предназначено за индустриална преработка. II. РАЗПОРЕДБИ ОТНОСНО КАЧЕСТВОТО Стандартите имат за цел да определят изискванията за качество, които трябва да притежава десертното грозде след подготовка и пакетиране. А. Минимални характеристики. Във всички класове, като се държи сметка за специфични разпоредби, предвидени за всеки клас и допустимите отклонения, гроздовете и зърната трябва да бъдат: — здрави; изключват се продуктите, засегнати от гниене или влошаване на качеството, които биха ги направили негодни за консумация, — чисти, практически свободни от видими чужди тела, — практически свободни от вредители, — практически свободни от увреждания, причинени от вредители, — свободни от повишена повърхностна влажност, — свободни от чужд мирис и/или вкус. Освен това, зърната трябва да бъдат: — цели, — добре оформени, — нормално развити. Пигментацията, дължаща се на слънцето, не е недостатък. Гроздовете трябва да са набрани внимателно. Десертното грозде трябва да бъде достатъчно развито и достатъчно узряло. Развитието и състоянието на десертното грозде трябва да бъде такова, че да му позволи: — да издържи на транспортиране и товаро-разтоварна дейност, и — да пристигне в задоволително състояние на неговото местоназначение. Б. Класификация. Десертното грозде се класифицира в три посочени по-долу класа: i) клас „Екстра“ Десертното грозде, класифицирано в този клас, трябва да бъде с най-високо качество. Гроздовете трябва да притежават типичната форма, развитие и оцветяване за сорта, като се държи сметка за района на производство, и да бъде лишено от всякакви недостатъци. Зърната трябва да бъдат твърди, добре захванати, равномерно разпределени по чепката и практически покрити с естествения им мъх. ii) клас I Класифицираното в този клас десертно грозде трябва да бъде с добро качество. Гроздовете трябва да притежават типичната форма, развитие и оцветяване на сорта, като се държи сметка за района на производство. Зърната трябва да бъдат твърди, добре захванати и във възможно по-голяма степен покрити с естествения им мъх. Въпреки това, те могат да бъдат по-неравномерно разпределени на чепката, отколкото при клас „Екстра“. Въпреки това, те могат да притежават следните леки недостатъци, при условие че те не нанасят вреда на общия вид на продукта, на неговото качество, на неговото съхранение и представянето му в опаковката: — лек недостатък на формата, — лек недостатък на оцветяването, — много леки слънчеви изгаряния, засягащи само кожицата. iii) клас II Този клас включва десертно грозде, което не може да бъде класифицирано в горните класове, но отговаря на минималните характеристики, определени по-горе. 124 BG Официален вестник на Европейския съюз 03/т. 30 Гроздовете могат да притежават леки недостатъци на формата, развитието и оцветяването, при условие че основните характеристики на сорта, като се държи сметка за района на производство, не са променени. Зърната трябва да са достатъчно твърди и захванати, и в колкото е възможно по-голяма степен покрити с естествения им мъх. Те могат да бъдат по-неравномерно разпределени по чепката, отколкото в клас I. Те могат да притежават следните недостатъци, при условие че запазват своите основни характеристики по отношение на качеството, на съхранението и на представянето: — недостатъци във формата, — недостатъци в оцветяването, — леки слънчеви изгаряния само по кожицата, — леки натъртвания, — леки увреждания на кожицата. III. РАЗПОРЕДБИ ОТНОСНО РАЗМЕРА Размерът се определя от теглото на грозда. За десертното грозде, култивирано в парник и за десертното гроздето, култивирано на лозе, съответно сортове с едри и дребни зърна, е предвидено минимално изискване за тегло на грозд, както следва: Десертно грозде, култивирано в парник Десертно грозде, култивирано на лозе Сорт с едри зърна Сорт с дребни зърна Клас „Екстра“ Клас I Клас II 300 гр. 250 гр. 150 гр. 200 гр. 150 гр. 100 гр. 150 гр. 100 гр. 75 гр. Списъкът на сортовете, култивирани в парник и сортовете, култивирани на лозе, с едри и с дребни зърна, е даден в допълнението към настоящите стандарти. За всички класове: във всяка малка опаковка с нетно тегло, което не превишава 1 килограм, се допуска един грозд с по-малко от минималното тегло, за да може да се достигне посоченото тегло, при условие че той отговаря на всички други изисквания на посочения клас. В случай, че името на посочения на маркировката сорт липсва в списъка, фигуриращ в допълнението към настоящите стандарти, се изисква минималното тегло за сортовете с едри зърна. IV. РАЗПОРЕДБИ ОТНОСНО ДОПУСТИМИТЕ ОТКЛОНЕНИЯ За продуктите, които не съответстват на изискванията на посочения клас, се допускат отклонения в качеството и размера. А. Отклонения в качеството i) клас „Екстра“ 5 % от теглото на гроздовете, неотговарящо на характеристиките на този клас, но отговарящи на тези на клас I или, по изключение, допуснати в отклоненията за този клас. ii) клас I 10 % от теглото на гроздовете, неотговарящо на характеристиките на този клас, но отговарящи на тези на клас II или, по изключение, допуснати в отклоненията за този клас. iii) клас II 10 % от теглото на гроздовете, неотговарящо на характеристиките на този клас, нито на минималните характеристики, с изключение на продукцията, засегната от гниене или всякакво друго влошаване на качеството, което ги прави негодни за консумация. Б. Отклонения в размера i) клас „Екстра“ и клас I 10 % от гроздовете, неотговарящи на изискванията за размера на съответния клас, но отговарящи на изискванията за следващия по-нисък клас. ii) клас II 10 % от гроздовете, неотговарящи на изискванията за размера на класа, но с тегло, което не е под 75 грама. 03/т. 30 BG Официален вестник на Европейския съюз 125 V. РАЗПОРЕДБИ ОТНОСНО ПРЕДСТАВЯНЕТО А. Еднородност Съдържането на всяка опаковка трябва да бъде еднакво и да съдържа само гроздове от еднакъв произход, сорт, качество и степен на узряване. За продуктите, представяни в малки опаковки с нетно тегло, което не превишава 1 килограм, не се изисква еднаквост на сорта и на произхода. По отношение на клас „Екстра“ гроздовете трябва да бъдат с приблизително еднакъв размер и цвят. Видимата част от съдържанието на пакета трябва да бъде представителна за цялото съдържание. Б. Опаковка Десертното грозде трябва да бъде опаковано по начин, който да осигурява подходяща защита на продукта. При клас „Екстра“ гроздовете трябва да бъдат наредени на един ред. Използваните във вътрешността на пакета материали трябва да бъдат нови, чисти и от такова вещество, че да не могат да предизвикат вътрешни или външни увреждания. Използването на материали, и по-специално хартия и стикери, съдържащи търговска информация, е разрешено, при условие че отпечатването или етикетирането са извършени с помощта на нетоксично мастило и лепило. Пакетите трябва да бъдат свободни от всякакви чужди тела, с изключение на случаите на специално представяне, при което се съдържа парче лозова клонка, свързана с дръжката на чепката и която не превишава 5 сантиметра дължина. VI. РАЗПОРЕДБИ ОТНОСНО МАРКИРОВКАТА Всеки пакет трябва да съдържа следните данни, отпечатани със четливи, неизличими и видими отвън знаци, групирани от една и съща страна: А. Идентификация — Опаковчик и/или спедитор: име и адрес или официално издаден или признат код. Независимо от това, когато се използва код (символ), изразът „опаковчик и/или експедитор“ (или съответно съкращение) трябва да бъде поставено в близост до този код (символ). Б. Естество на продукта — „Десертно грозде“, ако съдържанието не е видимо отвън, — име на сорта или, при необходимост, имената на сортовете. В. Произход на продукта — страна на произход (или, при необходимост, страните на произход) и евентуално района на производство или националното, регионално или местно наименование. Г. Търговски характеристики — клас. Д. Официален знак за контрол (не е задължителен). 126 BG Официален вестник на Европейския съюз 03/т. 30 Допълнение НЕИЗЧЕРПАТЕЛНИ СПИСЪЦИ НА СОРТОВЕТЕ (1) Посочените в скоби названия са синоними, които могат да бъдат използвани равностойно в маркировката на пакетите. 1. Десертно грозде, култивирано в парник Alphonse Lavallée (Garnacha roya — Ribier) Black Alicante (Granacke — Granaxa — Grandaxa) Cardinal Canon Hall (Canon Hall Muscat) Colman (Gros Colman) (виж 2, буква a) — Gros Colman) Frankenthal (виж 2, буква a) — Schiava Grossa) Golden Champion (виж 2, буква a) — Baresana) Gradisca (Gradiska) Gros Maroc Léopold III Muscat d’Alexandrie (виж 2, буква a)) Muscat d’Hambourg (виж 2, буква б) Moscato d’Amburgo) Prof. Aberson Royal 2. Десертно грозде, култивирано на лозе а) сортове с едри зърна Aledo (New Cross — Real) Alphonse Lavallée (виж 1) Amasya Siyahi Angela (Angiola) Baresana (Duraca — Golden Champion — Lattuario bianco — Latuario bianco — Littuario bianco — Turchesa — Turchesca — Uva di Bisceglie — Uva rosa — Uva Turca — Varesana) Barlinka Bicane (Napoléon — Perle Impériale — Weisser Damaszaner — Zanta) Bien Donné Blanc d’Edessa (Edessis — Amasya) Bonheur Calmeria Cardinal Coarna noir Dabouki (Barbaroui — Khalili — Salti) Danam Dan Ben-Hannah (Black Emperor) Danlas Datal Dauphine Diagalves (Dependura — Formosa — Pendura — Villanueva) Dimiat (Damiat — Zoumiatico) Dominga (Gloria — Murciana blanca — Uva verde de Alhama) Dona Maria (D. Maria) Emperor (Emperador — Genova — Red Emperador — Red Emperor) (1) Някои от имената, включени в тези списъци от сортове, могат да указват регистрирани или патентовани търговски марки в някои страни. 03/т. 30 BG Официален вестник на Европейския съюз 127 Erenköy Beyazi Erlihane Ferral Flame Tokay Gemre (Pembe Gemre) Golden Hill Gros Colman (Colman Frueher Waelscher — Gros Colmar — Triomphle) Hönüsü Ignea (I. Pirovano 185) Imperial Napoleon (Doña Mariana — Mariana) Italia (Dona Sofia — Idéal — Italian muscat — I. Pirovano 65 — Moscatel Italiano) Kozak Beyazi La Rochelle Lival Matilde Michele Palieri Muscat d’Alexandrie (Moscatellone — Moscatel Romano — Muscat Gordo bianco — Muscat de Grano Gordo — Muscat d’Espagne — Muscat Romano — Muscat blanc d’Alexandrië — Muskaat van Alexandrië — Salamanna — Seramanna — White Hanepoot — Witte Muskaat — Zibibbo) Muscat Madame Mathiasz (Madame Jean Mathiaz) Muscat Supreme Ohanes (Almería — Blanca Legitima — Ohanez — Uva de Almeiria — Uva di Almeria — Uva de Embarque — Uva del Barco) Olivette blanche (Bridal — Olivette de Montpellier — Olivette de Vendemian) Olivette noire (Olivetta nera — Olivetta Vibonese — Cornichon — Preta — Purple Cornichon) Pannonia (Pannonia Gold) Peck Perlona (I. Pirovano 54) Phraoula (Fraoula — Phraoula Kokkini — Phraoula radini) Planta Nova (Coma — Tardana — Tortazon) Prune de Cazouls Ragol (Ahmeur bou Ahmeur — Angelina — Argelina — Imperial roja — Uva de Ragol) Razaki Red Globe Regina (Afouz Ali — Afis Ali — Afuz Ali — Aleppo — Bolgar — Dattier de Beyrouth — Dattero di Negroponte — Galleta — Hafis Ali — Inzolia imperiale — Karaboumou — Kararubun — Mennavacca bianca — Parchitana — Pergolona — Regina di Puglia — Reine — Rasaki — Rosaki blanc — Rosetti — Uva Real — Waltham Cross) Regina nera (Mennavacca nera — Lattuario nero — Olivettona — Regina negra — Rosaki noir) Ribol Ronelle (Black Gem) Salba Schiava grossa (Black Hambourg — Frankenthal — Gross Vernatsch — Imperator — Lamper — Schiavone — Trollinger) Sonita Sugrafive (Early superior seedless) Sugraone (Superior seedless) Sunred Seedless Tchaouch (Chaouch — Parc de Versailles — Tsaoussi) Verico Victoria 128 BG Официален вестник на Европейския съюз 03/т. 30 б) сортове дребни зърна Admirable de Courtiller (Admirable — Csiri Csuri) Albillo (Acerba — Albuela — Blanco Ribera — Cagalon) Angelo Pirovano (I. Pirovano 2) Annamaria (I. Ubizzoni 4) Baltali Beba (Beba de los Santos — Eva) Catalanesca (Catalanesa — Catalana — Uva Catalana) Chasselas blanc (Chasselas doré — Fendant — Franceset — Franceseta — Gutedel — Krachgutedel — White van der Laan) Chasselas rouge Chelva (Chelva de Cebreros — Guareña — Mantuo — Villanueva) Ciminnita (Cipro bianco) Clairette (Blanquette — Malvoisie — Uva de Jijona) Colombana bianca (Verdea — Colombana de Peccioli) Dehlro Delizia di Vaprio (I. Pirovano 46 A) Flame Seedless (Red Flame) Gros Vert (Abbondanza — St Jeannet — Trionfo dell’Esposizione — Verdal — Trionfo di Gerusalemme) Jaoumet (Madeleine de St Jacques — Saint Jacques) Madeleine (Angevine — Angevine Oberlin — Madeleine Angevine Oberlin — Republicain) Mireille Molinera (Besgano — Castiza — Molinera gorda) Moscato d’Adda (Muscat d’Adda) Moscato d’Amburgo (Black Muscat — Hambro — Hamburg — Hamburski Misket — Muscat d’Hambourg — Moscato Preto) Moscato di Terracina (Moscato di Maccarese) Œillade (Black Malvoisie — Cinsaut — Cinsault — Ottavianello — Sinso) Panse precoce (Bianco di Foster — Foster’s white — Sicilien) Perla di Csaba (Càbski Biser — Julski muskat — Muscat Julius — Perle de Csaba) Perlaut Perlette Pizzutello bianco (Aetonychi aspro — Coretto — Cornichon blanc — Rish Baba — Sperone di gallo — Teta di vacca) Precoce de Malingre Primus (I. Pirovano 7) Prunesta (Bermestia nera — Pergola rossa — Pergolese di Tivoli) Regina dei Vigneti (Königin der Weingrten — Muskat Szölöskertek Kizalyneja — Szölöskertek Kizalyneh — Rasaki ourgarias — Regina Villoz — Reina de las Viñas — Reine des Vignes — I. Mathiasz 140 — Queen of the Vineyards) Servant (Servan — Servant di Spagna) Sideritis (Sidiritis) Sultanines (Bidaneh — Kishmich — Kis Mis — Sultan — Sultana — Sultani — Cekirdesksiz — Sultanina bianca — Sultaniye — Thompson Seedless and mutations) Valenci blanc (Valensi — Valency — Panse blanche) Valenci noir (Planta Mula — Rucial de Mula — Valenci negro) Yapincak


title: Decisione n. 2/1999 del Comitato misto CE-Andorra, del 22 dicembre 1999, relativa alle modalità di applicazione del protocollo, firmato a Bruxelles il 15 maggio 1997, sulle questioni veterinarie complementare all'accordo in forma di scambio di lettere tra la Comunità economica europea e il Principato di Andorra

eurovoc_concepts:
Andorra
agreement (EU)
live animal
protocol to an agreement
trade agreement (EU)
veterinary legislation

text: L 31/84 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 5. 2. 2000 II (Atti per i quali la pubblicazione non è una condizione di applicabilità) COMMISSIONE DECISIONE N. 2/1999 DEL COMITATO MISTO CE-ANDORRA del 22 dicembre 1999 relativa alle modalità di applicazione del protocollo, firmato a Bruxelles il 15 maggio 1997, sulle questioni veterinarie complementare all'accordo in forma di scambio di lettere tra la Comunità economica europea e il Principato di Andorra (2000/105/CE) IL COMITATO MISTO, visto l'accordo in forma di scambio di Andorra (1), firmato il 28 giugno 1990 a Lussemburgo, lettere tra la Comunità economica europea e il Principato di in particolare l'articolo 17, visto il protocollo sulle questioni veterinarie complementare all'accordo in forma di scambio di lettere tra la Comunità economica europea e il Principato di Andorra (2), firmato a Bruxelles il 15 maggio 1997, considerando quanto segue: (1) (2) (3) (4) le parti sono desiderose di mantenere i tradizionali flussi di scambi di animali vivi e di prodotti animali tra Andorra e la Comunità europea e di agevolare lo sviluppo di nuovi scambi; a tale riguardo, occorre prevedere che gli scambi avvengano nel rispetto delle norme comunitarie nel settore veterinario; il sottogruppo veterinario ha raccomandato, nella riunione di Andorra del 16 dicembre 1998, di adottare l'elenco delle disposizioni comunitarie che Andorra deve applicare in via prioritaria prima del 1o giugno 2000; occorre prevedere che il recepimento dell'accordo comunitario non pregiudichi l'applicazione delle misure di salvaguardia, in particolare in materia di encefalopatite spongiforme bovina (ESB), DECIDE: Articolo 1 1. Andorra accetta, fatte salve le norme specifiche previste dalla presente decisione, gli animali e i prodotti animali originari della Comunità alle condizioni previste dalle norme che disciplinano gli scambi intracomunitari. 2. paesi terzi Andorra si impegna ad applicare alle importazioni di animali vivi e di prodotti animali provenienti da le norme comunitarie che disciplinano tali importazioni. (1) GU L 374 del 31. 12. 1990, pag. 14. (2) GU L 148 del 6. 6. 1997, pag. 16. 5. 2. 2000 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee L 31/85 Articolo 2 Animali vivi e prodotti oggetto della direttiva 90/425/CEE (1) 1. C o n t r o l l i Gli scambi tra Andorra e gli Stati membri di animali vivi e prodotti che rientrano nella direttiva 90/425/CEE sono assoggettati alle norme di controllo previste da tale direttiva ad esclusione dell'articolo 10 (misura di salvaguardia). Il controllo delle esportazioni provenienti dai paesi terzi è disciplinato dall'articolo 3, paragrafo 2, della presente decisione. 2. I d e n t i f i c a z i o n e Per l'identificazione dei bovini le autorità andorrane recepiscono il regolamento (CE) n. 820/97 (2) e i suoi testi di applicazione. 3. Andorra è integrata nella rete informatizzata di collegamento tra autorità veterinarie («sistema Animo»). Le modalità di tale integrazione sono convenute tra la Commissione e le autorità andorrane. 4. C o n t r i b u t i Le autorità andorrane recepiscono i principi del capitolo I dell'allegato C della direttiva 85/73/CEE (3). Articolo 3 Prodotti animali 1. C o n t r o l l i d e g l i s c a m b i Gli scambi tra Andorra e gli Stati membri sono assoggettati alle norme e ai principi della direttiva 89/662/CEE (4) e dei suoi testi di applicazione, comprese le norme applicabili in caso di non ammissione dei prodotti, ad eccezione dell'articolo 9 (misure di salvaguardia). 2. C o n t r o l l i s u i p r o d o t t i i m p o r t a t i d a p a e s i t e r z i e d e s t i n a t i a d A n d o r r a I controlli riguardanti i prodotti importati da paesi terzi e destinati ad Andorra sono effettuati ai posti d'ispezione frontalieri dai servizi veterinari degli Stati membri in nome e per conto delle autorità andorrane su tutte le importazioni di animali o di prodotti animali destinati ad Andorra e sono accompagnati, per i prodotti animali di cui all'«allegato B» della decisione 93/13/CEE (5) e per gli animali vivi, dal rilascio del documento di transito di frontiera. Il controllo veterinario dovrà essere effettuato prima dell'esecuzione delle operazioni di transito doganale. Per gli animali e i prodotti animali così controllati dovrà essere corrisposto il contributo sanitario previsto al capitolo II dell'allegato A, al capitolo II dell'allegato C e all'allegato I, capitolo III, sezione 2, prodotti della pesca, della direttiva 85/73/CEE. Nei casi previsti sarà utilizzato il sistema Animo. Articolo 4 Mutua assistenza Andorra recepisce la direttiva 89/608/CEE (6). (1) Direttiva 90/425/CEE del Consiglio, del 26 giugno 1990, relativa ai controlli veterinari e zootecnici applicabili negli scambi intracomunitari di taluni animali vivi e prodotti di origine animale, nella prospettiva della realizzazione del mercato interno (GU L 224 del 18. 8. 1990, pag. 29). Direttiva modificata da ultimo dalla direttiva 92/118/CEE (GU L 62 del 15. 3. 1993, pag. 49). (2) Regolamento (CE) n. 820/97 del Consiglio, del 21 aprile 1997, che istituisce un sistema d'identificazione e registra- zione dei bovini e relativo all'etichettatura delle carni bovine e dei prodotti a base di carni bovine (GU L 117 del 7. 5. 1997, pag. 1). (3) Direttiva 85/73/CEE del Consiglio, del 29 gennaio 1985, relativa al finanziamento delle ispezioni e dei controlli sanitari delle carni fresche e delle carni di volatili da cortile (GU L 32 del 5. 2. 1985, pag. 14). Direttiva modificata da ultimo dalla direttiva 97/79/CE (GU L 24 del 30. 1. 1998, pag. 31). (4) Direttiva 89/662/CEE del Consiglio, dell'11 dicembre 1989, relativa ai controlli veterinari applicabili negli scambi intracomunitari, nella prospettiva della realizzazione del mercato interno (GU L 395 del 30. 12. 1989, pag. 13). Diret- tiva modificata da ultimo dalla direttiva 92/118/CEE (GU L 62 del 15. 3. 1993, pag. 49). (5) Decisione 93/13/CEE della Commissione, del 22 dicembre 1992, che fissa le modalità dei controlli veterinari da effettuare ai posti d'ispezione frontalieri della Comunità all'atto dell'introduzione dei prodotti provenienti da paesi terzi (GU L 9 del 15. 1. 1993, pag. 33). Decisione modificata dalla decisione 96/32/CE della Commissione (GU L 9 del 12. 1. 1996, pag. 9). (6) Direttiva 89/608/CEE del Consiglio, del 21 novembre 1989, relativa alla mutua assistenza tra le autorità amministra- tive degli Stati membri e alla collaborazione tra queste e la Commissione per assicurare la corretta applicazione delle legislazioni veterinaria e zootecnica (GU L 351 del 2. 12. 1989, pag. 34). L 31/86 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 5. 2. 2000 Articolo 5 Notifica delle malattie degli animali Andorra recepisce la direttiva 82/894/CEE (1). Le modalità della partecipazione di Andorra al sistema di notifica delle malattie animali (ADNS) sono messe a punto dalla Commissione e dalle autorità andorrane. Articolo 6 Misure di lotta In attesa del recepimento integrale dell'accordo comunitario nel diritto nazionale di Andorra, 1. le autorità andorrane si impegnano ad attuare le misure di lotta previste dalla regolamentazione comunitaria. 2. Le autorità andorrane si impegnano a concertarsi con le competenti autorità spagnole e francesi in vista dell'elaborazione di piani d'urgenza nonché della loro attuazione in caso di comparsa di malattie animali. Articolo 7 Scambi di taluni animali Gli scambi di bovini e suini tra Andorra e gli Stati membri avvengono a norma della direttiva 1. 64/432/CEE (2). 2. 3. 4. Gli scambi di ovini e caprini sono disciplinati dalla direttiva 91/68/CEE (3). Gli scambi di equidi avvengono a norma delle direttive 90/426/CEE (4) e 90/427/CEE (5). Per l'identificazione dei suini, degli ovini e dei caprini Andorra recepisce la direttiva 92/102/CEE (6). Articolo 8 Scambi di taluni prodotti animali 1. Andorra recepisce le direttive 64/433/CEE (7), 72/461/CEE (8), 77/99/CEE (9) e 80/215/CEE (10). Per gli involucri, le ossa, il sangue e altri prodotti Andorra recepisce le disposizioni di cui all'allegato 2. 1, capitoli 2, 5 e 7 della direttiva 92/118/CEE (11). Andorra comunica alle autorità competenti degli Stati membri e alla Commissione gli elenchi degli 3. stabilimenti riconosciuti. (1) Direttiva 82/894/CEE del Consiglio, del 21 dicembre 1982, concernente la notifica delle malattie degli animali nella Comunità (GU L 378 del 31. 12. 1982, pag. 58). Direttiva modificata da ultimo dalla decisione 98/12/CE della Commissione (GU L 4 dell'8. 1. 1998, pag. 63). (2) Direttiva 64/432/CEE del Consiglio, del 26 giugno 1964, relativa a problemi di polizia sanitaria in materia di scambi intracomunitari di animali delle specie bovina a suina (GU 121 del 29. 7. 1964, pag. 1977/64). Direttiva modificata da ultimo dalla direttiva 98/46/CE (GU L 198 del 15. 7. 1998, pag. 22). (3) Direttiva 91/68/CEE del Consiglio, del 28 gennaio 1991, relativa alle condizioni di polizia sanitaria da applicare negli (GU L 46 del 19. 2. 1991, pag. 19). Direttiva modificata da ultimo dalla scambi decisione 94/953/CE della Commissione (GU L 371 del 31. 12. 1994, pag. 14). intracomunitari di ovini e caprini (4) Direttiva 90/426/CEE del Consiglio, del 26 giugno 1990, relativa alle condizioni di polizia sanitaria che disciplinano i movimenti di equidi e le importazioni di equidi in provenienza dai paesi terzi (GU L 224 del 18. 8. 1990, pag. 42). Direttiva modificata da ultimo dall'atto di adesione del 1994. (5) Direttiva 90/427/CEE del Consiglio, del 26 giugno 1990, relativa alle norme zootecniche e genealogiche che discipli- nano gli scambi intracomunitari di equidi (GU L 224 del 18. 8. 1990, pag. 55). (6) Direttiva 92/102/CEE del Consiglio, del 27 novembre 1992, relativa all'identificazione e alla registrazione degli animali (GU L 355 del 5. 12. 1992, pag. 32). (7) Direttiva 64/433/CEE del Consiglio, del 26 giugno 1964, relativa a problemi sanitari in materia di scambi intracomu- nitari di carni fresche (GU 121 del 29. 7. 1964, pag. 2012/64). Direttiva modificata da ultimo dalla direttiva 95/23/CE (GU L 243 dell'11. 10. 1995, pag. 7). (8) Direttiva 72/461/CEE del Consiglio, del 12 dicembre 1972, relativa a problemi di polizia sanitaria in materia di scambi intracomunitari di carni fresche (GU L 302 del 31. 12. 1972, pag. 24). Direttiva modificata da ultimo dall'atto di adesione del 1994. (9) Direttiva 77/99/CEE del Consiglio, del 21 dicembre 1976, relativa a problemi sanitari in materia di scambi intracomu- nitari di prodotti a base di carne (GU L 26 del 31. 1. 1977, pag. 85). Direttiva modificata da ultimo dalla direttiva 97/76/CE (GU L 10 del 16. 1. 1998, pag. 25). (10) Direttiva 80/215/CEE del Consiglio, del 22 gennaio 1980, relativa a problemi di polizia sanitaria negli scambi intra- comunitari di prodotti a base di carni (GU L 47 del 21. 2. 1980, pag. 4). Direttiva modificata da ultimo dall'atto di adesione del 1994. (11) Direttiva 92/118/CEE del Consiglio, del 17 dicembre 1992, che stabilisce le condizioni sanitarie e di polizia sanitaria per gli scambi e le importazioni nella Comunità di prodotti non soggetti, per quanto riguarda tali condizioni, alle normative comunitarie specifiche di cui all'allegato A, capitolo I della direttiva 89/662/CEE e, per quanto riguarda i patogeni, alla direttiva 90/425/CEE (GU L 62 del 15. 3. 1993, pag. 49). Direttiva modificata da ultimo dalla direttiva 97/79/CE (GU L 24 del 30. 1. 1998, pag. 31). 5. 2. 2000 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee L 31/87 4. 5. Detti stabilimenti sono soggetti alle ispezioni comunitarie previste per gli stabilimenti della Comunità. Se necessario, i particolari del timbro saranno precisati a titolo degli adattamenti tecnici. Andorra recepisce il testo della direttiva 85/73/CEE e i contributi previsti all'allegato A, capitolo I di 6. tale direttiva. Articolo 9 Ormoni e residui Andorra recepisce le direttive 96/22 (1) e 96/23 (2), fermo restando che: a) la prima volta, Andorra sottopone il piano all'approvazione del sottogruppo veterinario; b) gli aggiornamenti successivi sono approvati dalla Commissione previa informazione degli Stati membri nell'ambito del comitato veterinario permanente. Articolo 10 Norme per gli animali (specie bovine, ovine, caprine ed equine) soggetti a movimenti transfronta- lieri temporanei 1. Il veterinario ufficiale del paese di spedizione: a) informa, con 48 ore di anticipo, il veterinario ufficiale del paese di destinazione dell'invio degli animali; b) procede all'esame degli animali nelle 48 ore che precedono la loro partenza; gli animali in questione devono essere debitamente identificati; c) rilascia un certificato corrispondente al modello che sarà stabilito dal sottogruppo veterinario; in attesa di tale certificato, continuano ad essere utilizzati i documenti attualmente previsti. Il veterinario ufficiale del paese di destinazione effettua il controllo degli animali non appena questi 2. sono introdotti nel paese di destinazione, per esaminare se sono conformi alle norme previste. 3. 4. Per tutta la durata dello spostamento gli animali devono restare sotto il controllo doganale. Il detentore degli animali deve, in una dichiarazione scritta: a) accettare di conformarsi a tutte le misure prese in applicazione delle disposizioni previste e a qualsiasi altra misura adottata a livello locale, allo stesso titolo di qualsiasi detentore originario della Comunità o di Andorra, b) assumere i costi dei controlli risultanti dall'applicazione della presente direttiva, c) collaborare pienamente all'effettuazione dei controlli doganali o veterinari richiesti dalle autorità ufficiali del paese di spedizione o del paese di destinazione. In caso di comparsa di malattie, le adeguate misure sono adottate di comune accordo dalle compe- 5. tenti autorità veterinarie del paese di spedizione e del paese di destinazione. La questione dei costi eventuali sarà esaminata dalle autorità veterinarie competenti. Se necessario, 6. sarà chiesto l'intervento del sottogruppo veterinario. Articolo 11 Andorra applica anteriormente al 1o giugno 2000 le disposizioni comunitarie riprese in allegato alla presente decisione. (1) Direttiva 96/22/CE del Consiglio, del 29 aprile 1996, concernente il divieto d'utilizzazione di talune sostanze ad tireostatica e delle sostanze β-agoniste nelle produzioni animali e che abroga le direttive 81/ azione ormonica, 602/CEE, 88/146/CEE e 88/299/CEE (GU L 125 del 23. 5. 1996, pag. 3). (2) Direttiva 96/23/CE del Consiglio, del 29 aprile 1996, concernente le misure di controllo su talune sostanze e sui loro loro prodotti e che abroga le direttive 85/358/CEE e 86/469/CEE e le decisioni residui negli animali vivi e nei 89/187/CEE e 91/664/CEE (GU L 125 del 23. 5. 1996, pag. 10). L 31/88 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 5. 2. 2000 La presente decisione entra in vigore il primo giorno del mese successivo a quello della adozione. Articolo 12 Fatto a Bruxelles, addì 22 dicembre 1999. Per il Comitato misto Il Presidente M. MATEU Il riferimento al testo di base comprende i riferimenti a tutte le sue modificazioni nonché ai testi di applicazione. ALLEGATO 1. Direttiva 90/425/CEE (ad eccezione dell'articolo 10; misure di salvaguardia) 2. Regolamento (CE) n. 820/97 (unicamente identificazione dei bovini) 3. Direttiva 85/73/CEE (per i settori pertinenti; contributi) 4. Direttiva 89/662/CEE (ad esclusione dell'articolo 9; misure di salvaguardia) 5. Direttiva 89/608/CEE (mutua assistenza) 6. Direttiva 82/894/CEE (notifica delle malattie degli animali — ADNS) 7. Direttiva 64/432/CEE (bovini e suini) 8. Direttiva 91/68/CEE (ovini e caprini) 9. Direttive 90/426/CEE e 90/427/CEE (equidi) 10. Direttiva 92/102/CEE (identificazione di suini, ovini e caprini) 11. Direttive 64/433/CEE e 72/461/CEE (carni) 12. Direttive 77/99/CEE e 80/215/CEE (prodotti a base di carni) 13. Direttiva 92/118/CEE (allegato 1, capitoli 2, 5 e 7, prodotti vari) 14. Direttive 96/22/CE e 96/23/CE (residui)


title: Komission asetus (EY) N:o 2754/1999, annettu 22 päivänä joulukuuta 1999, tiettyjen interventioelinten hallussaan pitämän ja yhteisössä jalostettavaksi tarkoitetun naudanlihan myynnistä ennakolta kiinteästi vahvistettuun hintaan elintarvikeapua varten annetun asetuksen (EY) N:o 822/1999 muuttamisesta

eurovoc_concepts:
beef
export licence
food aid
intervention agency
meat processing industry
sale

text: L 331/36 FI Euroopan yhteisöjen virallinen lehti 23. 12. 1999 KOMISSION ASETUS (EY) N:o 2754/1999, annettu 22 päivänä joulukuuta 1999, tiettyjen interventioelinten hallussaan pitämän ja yhteisössä jalostettavaksi tarkoitetun naudanlihan myynnistä ennakolta kiinteästi vahvistettuun hintaan elintarvikeapua varten annetun asetuksen (EY) N:o 822/1999 muuttamisesta EUROOPAN YHTEISÖJEN KOMISSIO, joka 2) Tässä asetuksessa säädetyt lihan hallintokomitean lausunnon mukaiset, toimenpiteet ovat naudan- ottaa huomioon Euroopan yhteisön perustamissopimuksen, ottaa huomioon naudanliha-alan yhteisestä markkinajärjeste- lystä 27 päivänä kesäkuuta 1968 annetun neuvoston asetuksen (ETY) N:o 805/68 (1), sellaisena kuin se on viimeksi muutettuna asetuksella (EY) N:o 1633/98 (2), ja erityisesti sen 7 artiklan 3 kohdan ja 9 artiklan 2 kohdan, sekä katsoo seuraavaa: 1) Tiettyjen interventioelinten hallussaan pitämän ja yhtei- sössä jalostettavaksi tarkoitetun naudanlihan myynnistä ennakolta kiinteästi vahvistettuun hintaan elintarvi- keapua varten 20 päivänä huhtikuuta 1999 annetussa komission asetuksessa (EY) N:o 822/1999 (3) säädetään interventiotuotteiden myynnistä elintarvikeaputarkoituk- siin. Hyväntekeväisyysjärjestö, jolle jalostetut tuotteet oli tarkoitettu, on ilmaissut aikovansa jakaa tavarat tietyissä kolmansissa maissa. Paikallisen tason ongelmat ovat kuitenkin tähän saakka estäneet kyseisen jakelun. Vienti- lisenssien voimassaoloaikaa olisi jatkettava, jotta ongel- mien ratkaisemiselle voidaan varata riittävästi aikaa. ON ANTANUT TÄMÄN ASETUKSEN: 1 artikla Lisätään asetuksen (EY) N:o 822/1999 5 artiklaan 4 kohta seuraavasti: Sen estämättä, mitä komission asetuksen (EY) N:o ”4. 1445/95 (*) 8 artiklan 1 kohdassa säädetään, tämän asetuksen mukaisesti tuotetuille tuotteille annettujen vienti- lisenssien voimassaoloaika on 12 kuukautta niiden antopäi- västä asetuksen (ETY) N:o 3719/88 21 artiklan 2 kohdan mukaisesti (**). (*) EYVL L 143, 27. 6. 1995, s. 35. (**) EYVL L 331, 2. 12. 1988, s. 1. ” 2 artikla Tämä asetus tulee voimaan seuraavana päivänä sen jälkeen, kun se on julkaistu Euroopan yhteisöjen virallisessa lehdessä. Sitä sovelletaan 22 päivästä huhtikuuta 1999. Tämä asetus on kaikilta osiltaan velvoittava, valtioissa. ja sitä sovelletaan sellaisenaan kaikissa jäsen- Tehty Brysselissä 22 päivänä joulukuuta 1999. Komission puolesta Franz FISCHLER Komission jäsen (1) EYVL L 148, 28. 6. 1968, s. 24. (2) EYVL L 210, 28. 7. 1997, s. 17. (3) EYVL L 104, 21. 4. 1999, s. 9


title: Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2754/1999 της Επιτροπής, της 22ας Δεκεμβρίου 1999, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 822/1999 για την πώληση, με τιμή που καθορίζεται κατ' αποκοπή εκ των προτέρων, βοείου κρέατος που κατέχεται από ορισμένους οργανισμούς παρέμβασης για να μεταποιηθεί στην Κοινότητα με σκοπό την επισιτιστική βοήθεια

text: L 331/36 EL Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 23. 12. 1999 ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (ΕΚ) αριθ. 2754/1999 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ της 22ας ∆εκεµβρίου 1999 για την τροποποίηση του κανονισµού (ΕΚ) αριθ. 822/1999 για την πώληση, µε τιµή που καθορίζεται κατ’ αποκοπή εκ των προτέρων, βοείου κρέατος που κατέχεται από ορισµένους οργανισµούς παρέµβασης για να µεταποιηθεί στην Κοινότητα µε σκοπό την επισιτιστική βοήθεια Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, Έχοντας υπόψη: (2) τα µέτρα που προβλέπονται στον παρόντα κανονισµό είναι σύµφωνα µε τη γνώµη της επιτροπής διαχείρισης βοείου κρέατος, τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, τον κανονισµό (ΕΟΚ) αριθ. 805/68 του Συµβουλίου, της 27ης Ιουνίου 1968, περί κοινής οργανώσεως αγοράς στον τοµέα του βοείου κρέατος (1), όπως τροποποιήθηκε τελευταία από τον κανονι- σµό (ΕΚ) αριθ. 1633/98 (2), και ιδίως το άρθρο 7 παράγραφος 3 και το άρθρο 9 παράγραφος 2, Εκτιµώντας τα ακόλουθα: (1) ο κανονισµός (ΕΚ) αριθ. 822/1999 της Επιτροπής, της 20ής Απριλίου 1999, για την πώληση, µε τιµή που καθορί- ζεται κατ’ αποκοπή εκ των προτέρων, βοείου κρέατος που κατέχεται από ορισµένους οργανισµούς παρέµβασης για να µεταποιηθεί στην Κοινότητα µε σκοπό την επισιτιστική βοήθεια (3) προβλέπει την πώληση προϊόντων παρέµβασης επισιτιστική βοήθεια· η φιλανθρωπική µε σκοπό την οργάνωση γαι την οποία προορίζονταν τα µεταποιηµένα προϊόντα εξέφρασε την πρόθεσή της να διανείµει τα προϊό- ντα σε ορισµένες τρίτες χώρες· δυσκολίες σε τοπικό επίπεδο εµπόδισαν, ωστόσο, µέχρι σήµερα την εν λόγω διανοµή· προκειµένου να δοθεί ο αναγκαίος χρόνος ώστε να υπερ- νικνηθούν οι εν λόγω δυσκολίες, πρέπει να παραταθεί η περίοδος ισχύος των αδειών εξαγωγής για τα εν λόγω εµπο- ρεύµατα· ΕΞΕ∆ΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ: Άρθρο 1 Στον κανονισµό (ΕΚ) αριθ. 822/1999, στο άρθρο 5 προστίθεται η ακόλουθη παράγραφος 4: «4. Κατά παρέκκλιση του άρθρου 8 παράγραφος 1 του κανονισµού (ΕΚ) αριθ. 1445/95 της Επιτροπής (*), η περίοδος ισχύος για τις άδειες εξαγωγής που εκδίδονται για προϊόντα που παρήχθησαν σύµφωνα µε τον εν λόγω κανονισµό είναι δώδεκα µήνες από την ηµεροµηνία έκδοσης, κατά την έννοια του άρθρου 21 παράγραφος 2 του κανονισµού (ΕΟΚ) αριθ. 3719/88 της Επιτροπής (**). (*) ΕΕ L 143 της 27. 6. 1995, σ. 35. (**) ΕΕ L 331 της 2. 12. 1988, σ. 1. » Άρθρο 2 Ο παρών κανονισµός αρχίζει να ισχύει την επόµενη ηµέρα από τη δηµοσίευσή του στην Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Εφαρµόζεται από τις 22 Απριλίου 1999. Ο παρών κανονισµός είναι δεσµευτικός ως προς όλα τα µέρη του και κράτος µέλος. ισχύει άµεσα σε κάθε Βρυξέλλες, 22 ∆εκεµβρίου 1999. Για την Επιτροπή Franz FISCHLER Μέλος της Επιτροπής (1) ΕΕ L 148 της 28. 6. 1968, σ. 24. (2) ΕΕ L 210 της 28. 7. 1997, σ. 17. (3) ΕΕ L 104 της 21. 4. 1999, σ. 9