title: QUESTION ÉCRITE E-2328/99 posée par Alexandros Alavanos (GUE/NGL) à la Commission. Problèmes de santé occasionnés par le fonctionnement d'une usine de traitement des noyaux d'olive à Héraklion, en Crète.

eurovoc_concepts:
Crete
air quality
environmental impact
impact study
industrial pollution
quality of the environment

text: 8. 8. 2000 FR Journal officiel des CommunautØs europØennes C 225 E/103 paragraphe 2 de la directive 89/106/CEE du Conseil en ce qui concerne les aciers de ferraillage et de prØcontrainte pour bØton (1). En ce qui la concerne, la Commission continuera (cid:224) soutenir les travaux du ComitØ europØen de normalisation du fer et de l(cid:146)acier (ECISS) dans le cadre du ComitØ europØen de normalisation (CEN) pour l(cid:146)Øtablissement des normes harmonisØes. Toutefois, concernant la qualitØ des produits, et notamment leur aptitude (cid:224) une mise en (cid:156)uvre ou une utilisation appropriØe, il appartient aux parties prenantes, acheteur et vendeur, de prØvoir dans leurs contrats toutes les dispositions adØquates. L(cid:146)utilisation des produits sidØrurgiques Øtant soumise, (cid:224) l(cid:146)intØrieur de la CommunautØ, (cid:224) des systŁmes de surveillance et de contr(cid:244)le techniques qui excluent l(cid:146)utilisation de matØriaux non conformes aux normes dans les secteurs sensibles, en cas de falsification de certificats de qualitØ l(cid:146)infraction relŁve du droit privØ. (1) JO L 240 du 2. 9. 1997. (2000/C 225 E/104) QUESTION (cid:201)CRITE E-2328/99 posØe par Alexandros Alavanos (GUE/NGL) (cid:224) la Commission (13 dØcembre 1999) Objet: ProblŁmes de santØ occasionnØs par le fonctionnement d(cid:146)une usine de traitement des noyaux d(cid:146)olive (cid:224) HØraklion, en CrŁte Une usine de traitement des noyaux d(cid:146)olive implantØe (cid:224) HØraklion, en CrŁte, et dont les activitØs, particuliŁrement polluantes, provoquent des exhalaisons fØtides, est une source de nuisances pour les habitants de la rØgion, pour le fonctionnement de l(cid:146)h(cid:244)pital de la ville, du TEI (Institut d(cid:146)enseignement technologique) et de nombreuses Øcoles et garderies voisines. MalgrØ les protestations formulØes par les autoritØs locales et prØfectorales, et en dØpit des avis nØgatifs rendus par la commission compØtente des infrastructures techniques et de l(cid:146)environnement, le ministŁre de l(cid:146)environnement, de l(cid:146)amØnagement du territoire et des travaux publics persiste (cid:224) renouveler le permis d(cid:146)exploitation de cette usine. La Commission peut-elle rØpondre aux questions suivantes: 1. L(cid:146)ensemble de l(cid:146)installation a-t-il prØalablement fait l(cid:146)objet d(cid:146)une Øtude d(cid:146)impact environnemental assortie des expertises techniques requises? 2. A-t-il ØtØ procØdØ (cid:224) toutes les mesures prØvues ainsi qu(cid:146)(cid:224) une Øvaluation des actions proposØes dans le passØ? 3. La Commission a-t-elle l(cid:146)intention d(cid:146)intervenir pour obtenir la fermeture dØfinitive de l(cid:146)usine confor- mØment (cid:224) la demande formulØe, entre autres instances, par le secrØtaire gØnØral de la rØgion de CrŁte auprŁs du ministŁre de l(cid:146)environnement, de l(cid:146)amØnagement du territoire et des travaux publics? RØponse donnØe par Mme Wallstr(cid:246)m au nom de la Commission (17 janvier 2000) La Commission n(cid:146)est pas au courant si une Øtude d(cid:146)impact environnemental est effectuØe pour l(cid:146)usine en question. Il incombe aux autoritØs nationales de contr(cid:244)ler si les exigences de la directive 85/337/CEE comme modifiØ par la directive 97/11/CE du Conseil du 3 mars 1997 concernant l(cid:146)Øvaluation des incidences de certains projets publics et privØs sur l(cid:146)environnement (1) sont satisfaites. La Commission n(cid:146)a pas d(cid:146)information concernant la pollution provoquØe par cette usine ou l(cid:146)approbation d(cid:146)une Øtude d(cid:146)Øvaluation d(cid:146)impact environnemental relative (cid:224) cette installation. Afin de pouvoir s(cid:146)adresser aux autoritØs hellØniques et instruire cette affaire, l(cid:146)Honorable Parlementaire est priØ d(cid:146)envoyer (cid:224) la Commission un dossier dØcrivant les activitØs polluantes de cette usine. (1) JO L 73 du 14. 3. 1997


title: WRITTEN QUESTION E-2277/99 by Inger Schörling (Verts/ALE) to the Commission. Purchase of holiday homes by foreign nationals.

eurovoc_concepts:
Austria
Finland
Sweden
acquisition of property
derogation from EU law
foreign national
secondary residence

formats: html pdf print

text: C 303 E/42 Official Journal of the European Communities EN 24. 10. 2000 There are no plans to set up a supervisory authority at European level. However, the European Union supports Member States(cid:146) actions by specific measures to improve judicial cooperation in this area. In particular, there is a draft joint action to combat child pornography on the Internet, on which the Council Presidency decided to consult the European Parliament before the Amsterdam Treaty entered into force and which will be transformed into a decision on which the Council will consult the European Parliament in accordance with Article 39 of the Treaty on European Union. The Honourable Member will also note that the proposal for a Directive on certain aspects of electronic commerce on the international market contains provisions limiting the responsibility of access providers. Lastly, the Council has adopted a joint position of the Member States to be defended in negotiations in the Council of Europe on a Convention on cybercrime, which also covers measures against criminal offences committed via the Internet. With the same goal in mind, on 25 January 1999 under Decision 276/1999/EC the European Parliament and the Council adopted a multiannual Community action plan on promoting safer use of the Internet by combating illegal and harmful content on global networks. The action plan covers the period 1 January 1999 to 31 December 2002; EUR 25 million has been allocated to its implementation. (1) Article 2 of the Council Act of 26 July 1995 drawing up the Convention based on Article K. 3 of the Treaty on European Union, on the establishment of a European Police Office (OJ C 316, 27. 11. 1995, p. 5). (2) Article 1 of the Council Decision of 3 December 1998 supplementing the definition of the form of crime (cid:145)traffic in human beings(cid:146) in the Annex to the Europol Convention (OJ C 26, 30. 1. 1999, p. 21). (2000/C 303 E/038) WRITTEN QUESTION E-2277/99 by Inger Sch(cid:246)rling (Verts/ALE) to the Commission (13 December 1999) Subject: Purchase of holiday homes by foreign nationals Most countries used to restrict foreign nationals to purchase property. Sweden has a derogation from the current rules until the end of the year, but all parties now agree that such restrictions should be scrapped. the right of A potential problem that would eventually have to be resolved is that house prices in attractive areas could skyrocket to such an extent that locals find themselves priced out of the property market. In the long run, this could mean that communities wither away and come to life only during the summer months. Many coastal municipalities in particular are deeply concerned about such trends. interests are According to an ECJ judgment last summer, acceptable provided that certain conditions are met. They must not, for instance, be discriminatory or more stringent than is required to achieve their objectives. laws designed to protect or promote local What, in the Commission(cid:146)s view, are acceptable regional or local factors which Member States may take into account, and what must the objective of such laws be? Answer given by Mr Bolkestein on behalf of the Commission (4 February 2000) The EC Treaty stipulates, in Article 56 (ex Article 73b), that (cid:145)(cid:133) all restrictions on the movement of capital between Member States and between Member States and third countries shall be prohibited(cid:146). This rule is applicable to the acquisition of real estate by non-residents, since such acquisition is a capital movement. The EC Treaty provides for some exceptions to this general rule. Of relevance in the present context is Article 58 (ex Article 73d) of the EC Treaty which allows Member States (cid:145)to take measures which are that Article also stipulates that such justified on grounds of public policy or public security(cid:146). But 24. 10. 2000 EN Official Journal of the European Communities C 303 E/43 measures (cid:145)(cid:133) shall not constitute a means of arbitrary discrimination or a disguised restriction on the free movement of capital (cid:133)(cid:146). Moreover, judgements of the Court of justice (e. g. Case 17/92) indicate that economic grounds as such are not acceptable grounds for an exception. The mere fact that the opening of borders for capital movements puts an upward pressure on prices does not justify an exception from the freedom of such movements. However, if a large demand for secondary homes in a certain, but limited, area leads to undesirable social consequences such as that described by the Honourable Member, certain restrictions on the acquisition of second homes may be justified on grounds mentioned in the EC Treaty. Such restrictions could be accomplished by town and country planning guidelines, which may restrict the building of second homes and the use of existing buildings as second homes in certain limited areas, reserving those areas in a municipality or region to other land uses. The applicability of such measures was confirmed in a joint declaration on secondary residences (Declaration no. 5 in the Treaty of Accession of Austria, Finland and Sweden), which states that (cid:145)nothing in the (cid:146)acquis communautaire(cid:145) prevents individual Member States from taking national, regional or local measures regarding secondary residences, provided that they are necessary for land-use planning and environmental protection and apply without direct or indirect discrimination between nationals of the Member States (cid:133)(cid:146). That declaration recalls that discrimination vis-(cid:224)-vis non-residents, in particular Community nationals, must be avoided when applying such planning guidelines. The recent Court judgement mentioned by the Honourable Member (Konle vs. Austria of June 1999) provides further interpretation of this condition, as well as recalling the need to observe proportionality (cid:145)(cid:133) to the extent that a Member State can justify its requirement of prior authorisation by relying on a town and country planning objective such as maintaining in the general interest, a permanent population and an economic activity independent of the tourist sector in certain regions, the restrictive measure inherent in such a requirement can be accepted only if it is not applied in a discriminatory manner and if the same result cannot be achieved by other less restrictive procedures(cid:146) (Case C-302/97). The Commission(cid:146)s answer to the Honourable Member(cid:146)s question is therefore that a Member State may apply town and country guidelines which include a restriction on the acquisition of second homes in certain limited areas, if there is a clear risk of social disruption. Such a restriction must be clearly non- discriminatory, that is, it must also apply to the residents or nationals of the Member State in question. The regime implementing the restriction shall not constitute a disguised (indirect) discrimination. Furthermore, the regime must be proportional to the aim of the restriction. Following the Court of justice(cid:146)s judgement in Konle vs. Austria, a prior authorisation scheme should not be used, since there exist other, preferable, implementation schemes, such as, for instance a declaration procedure. Furthermore, a restriction may not be applied if there exist other, preferable, means to accomplish the purpose of safeguarding the residential needs of for instance, by subsidised rents or municipal housing projects. inhabitants of modest financial means, local (2000/C 303 E/039) WRITTEN QUESTION P-2286/99 by Bart Staes (Verts/ALE) to the Commission (24 November 1999) Subject: Amendment to the EU chocolate directive In late October the Council adopted an amendment to the EU chocolate directive which results in a lowering of the cocoa standard for chocolate. Once the amended directive enters into force, chocolate producers will be able to use cheaper raw materials which are cocoa substitutes. In eight of the fifteen EU Member States the term (cid:145)chocolate(cid:146) is currently limited to products with 25 % cocoa components, 14 % milk and no vegetable fat. This amendment to the cocoa directive will inflict serious social and economic damage on the cocoa- producing countries and the cocoa farmers. Moreover, the amended directive is clearly at variance with the international cocoa agreement of 1995 in which all cocoa-importing countries, including the fifteen Member States of the EU, undertook to encourage consumption of cocoa


title: SKRIFTLIG FORESPØRGSEL E-2361/99 af Theresa Villiers (PPE-DE) til Kommissionen. Rådets direktiv 96/29/Euratom.

eurovoc_concepts:
EAEC
approximation of laws
competence of the Member States
consumer protection
directive (EU)
environmental protection
food inspection
health control
health legislation
import (EU)
ionising radiation
irradiated product
pollution control measures
radioactive pollution
transfrontier pollution

text: 21. 11. 2000 DA De Europ(cid:230)iske F(cid:230)llesskabers Tidende C 330 E/9 1. Mener Kommissionen ikke, at lighedsprincippet bringes i fare ved ikke at overs(cid:230)tte de harmoniserede normer for elevatorer til dansk, finsk, gr(cid:230)sk, italiensk, nederlandsk, portugisisk, spansk og svensk? I bekr(cid:230)ftende fald, hvilket skridt vil Kommissionen tage for at de tekniske normer, som er resultatet af direktivet, ufortłvet bliver oversat til de elleve officielle sprog i Den Europ(cid:230)iske Union? I ben(cid:230)gtende fald, hvilke europ(cid:230)iske retsprincipper p(cid:229)ber(cid:229)ber Kommissionen sig for at begrunde en begr(cid:230)nset overs(cid:230)ttelse (f. eks. tysk, engelsk og fransk) af de harmoniserede normer i direktivet om elevatorer? 2. Kan man tale om en korrekt gennemfłrelse af elevatordirektivet, s(cid:229)l(cid:230)nge de harmoniserede normer ikke overs(cid:230)ttes til de elleve officielle EU-sprog? I bekr(cid:230)ftende fald, hvilke argumenter anfłrer Kommis- sionen for at underbygge denne holdning? I ben(cid:230)gtende fald, er anvendelsen af elevatordirektivet ikke umuligt, s(cid:229)l(cid:230)nge der ikke forel(cid:230)gger en overs(cid:230)ttelse for elevatorbyggere med andre sprog (dansk, finsk, gr(cid:230)sk, italiensk, nederlandsk, portugisisk, spansk og svensk? (1) EFT L 213 af 7. 9. 1995, s. 1. Svar afgivet p(cid:229) Kommissionens vegne af Erkki Liikanen (19. januar 2000) 1. De europ(cid:230)iske standardiseringsorganisationer udarbejder de europ(cid:230)iske standarder p(cid:229) deres officielle sprog. I forbindelse med Den Europ(cid:230)iske Standardiseringsorganisation (CEN) og Den Europ(cid:230)iske KomitØ for Elektroteknisk Standardisering (CENELEC) er de officielle sprog engelsk, fransk og tysk. Det Europ(cid:230)iske Institut for Telekommunikationsstandarder (ETSI) vedtager sine europ(cid:230)iske standarder p(cid:229) engelsk. Disse standarder oms(cid:230)ttes til nationale standarder af de nationale standardiseringsorganisationer. Forretnings- ordenen for de europ(cid:230)iske standardiseringsorganisationer giver mulighed for men kr(cid:230)ver ikke, at europ(cid:230)iske standarder overs(cid:230)ttes. Spłrgsm(cid:229)let om overs(cid:230)ttelse vedrłrer udelukkende de nationale stan- dardiseringsorganisationer og de nationale myndigheder. I nogle medlemsstater er overs(cid:230)ttelse blevet gjort obligatorisk. Som fłlge af den specifikke rolle de harmoniserede standarder spiller, finder Kommissionen, at alle parter burde have adgang til s(cid:229)danne standarder. Afh(cid:230)ngig af sektorens og standardens specifikke karakter samt det behov, der er konstateret p(cid:229) markedet (cid:129) kan dette indeb(cid:230)re, at der er behov for at stille disse standarder til r(cid:229)dighed p(cid:229) de p(cid:229)g(cid:230)ldende landes eget sprog. Kommissionen yder finansiel stłtte til nationale standardiseringsorganisationer, som overs(cid:230)tter harmoniserede standarder til de nationale sprog. 2. Ligesom med alle andre direktiver efter den nye metode er anvendelsen af standarder frivillig inden for rammerne af Parlamentets og R(cid:229)dets direktiv 95/16/EF af 29. juni 1995 om indbyrdes tiln(cid:230)rmelse af medlemsstaternes lovgivning om elevatorer. Direktiver efter den nye metode kan gennemfłres uden standarder eller inden disse foreligger. Fabrikanterne skal opfylde de v(cid:230)sentlige krav i direktiverne men ikke de harmoniserede standarder. Standarderne er et gavnligt v(cid:230)rktłj til at fremme gennemfłrelsen, hvilket forklarer hvorfor de harmoniserede standarder i de fleste tilf(cid:230)lde rent faktisk overs(cid:230)ttes. (2000/C 330 E/008) SKRIFTLIG FORESP(cid:216)RGSEL E-2361/99 af Theresa Villiers (PPE-DE) til Kommissionen (13. december 1999) Om: R(cid:229)dets direktiv 96/29/Euratom Er der i forbindelse med R(cid:229)dets direktiv 96/29/Euratom (1), som tillader tilstedev(cid:230)relse af lave 1. str(cid:229)lingsniveauer i visse produkter, nogen m(cid:229)de, hvorp(cid:229) forbrugere og/eller virksomheder kan forvisse sig om, hvilke produkter der er fri for radioaktiv str(cid:229)ling og hvilke der ikke er? Hvad er Kommissionens definition p(cid:229) et produkt, som er fri for radioaktiv str(cid:229)ling? 2. Forventer Kommissionen, hvad ang(cid:229)r R(cid:229)dets direktiv 96/29/Euratom, som tillader tilstedev(cid:230)relse af lave str(cid:229)lingsniveauer i visse produkter, nogen problemer som fłlge af, at de enkelte medlemsstater C 330 E/10 De Europ(cid:230)iske F(cid:230)llesskabers Tidende DA 21. 11. 2000 anvender forskellige standarder i lovgivningen om produkter med lave str(cid:229)lingsniveauer, f. eks. i forbindelse med import af affald, halvfabrikata og f(cid:230)rdige produkter; udledninger i atmosf(cid:230)ren eller i gr(cid:230)nseover- skridende vandveje samt import af kłd og levende dyr fra oversłiske lande, hvis standarder ikke er s(cid:229) strenge som EU(cid:146)s? (1) EFT L 159 af 29. 6. 1996, s. 1. Svar afgivet p(cid:229) Kommissionens vegne af Margot Wallstr(cid:246)m (17. januar 2000) Ved R(cid:229)dets direktiv 96/29/Euratom af 13. maj 1996 blev der fastsat grundl(cid:230)ggende sikkerhedsnormer til beskyttelse af befolkningens og arbejdstagernes sundhed mod de farer, som er forbundet med ioniserende str(cid:229)ling. Direktivet skal v(cid:230)re gennemfłrt i national lovgivning i maj 2000. Disse normer erstatter de tidligere normer, der var fastsat i R(cid:229)dets direktiv 80/836/Euratom som (cid:230)ndret ved direktiv 84/467/ Euratom (1). Siden de fłrste normer blev indfłrt i 1959, er de blevet (cid:230)ndret med regelm(cid:230)ssige mellemrum under hensyntagen til det łgede kendskab til virkningerne af ioniserende str(cid:229)ling og de praktiske erfaringer med str(cid:229)lingsbeskyttelse. Det nye direktiv behandler spłrgsm(cid:229)let om meget lave tolerancev(cid:230)rdier for radioaktivitet i levnedsmidler p(cid:229) en mere sammenh(cid:230)ngende og restriktiv m(cid:229)de end det tidligere direktiv. De gr(cid:230)nser, under hvilke str(cid:229)lekilder ikke skal anmeldes, er generelt meget lavere end tidligere. Dette sikrer, at s(cid:229)danne varer kan cirkulere frit. Den mulige bestr(cid:229)ling af befolkningen som et resultat af sporm(cid:230)ngder af radioaktivitet er ubetydelig. De grundl(cid:230)ggende sikkerhedsnormer sikrer, at der indfłres ensartede fritagelsesv(cid:230)rdier i medlemsstaternes lovgivning. Desuden indeholder det nye direktiv bestemmelser om fasts(cid:230)ttelse af frigivelsesniveauer for materialer, som kan genvindes eller genanvendes. Disse niveauer fasts(cid:230)ttes af medlemsstaterne under hensyntagen til F(cid:230)llesskabets retningslinjer. Med hensyn til udledninger i atmosf(cid:230)ren eller i vandet p(cid:229)hviler det medlemsstaterne at fasts(cid:230)tte emis- sionsgr(cid:230)nserne under hensyntagen til dosisgr(cid:230)nsen for enkeltpersoner. I henhold til artikel 37 i Euratom- traktaten skal medlemsstaterne dog forsyne Kommissionen med alle almindelige oplysninger vedrłrende planer for bortskaffelse af radioaktivt affald, og Kommissionen afgłr, om iv(cid:230)rks(cid:230)ttelsen af denne plan kan antages at p(cid:229)virke miljłet i andre medlemsstater. Med hensyn til levnedsmidler indeholder R(cid:229)dets direktiv (E(cid:216)F) nr. 737/90 af 22. marts 1990 om betingelser for indfłrsel af landbrugsprodukter med oprindelse i tredjelande som fłlge af ulykken p(cid:229) kernekraftv(cid:230)rket i Tjernobyl (2) bestemmelser om maksimumstolerancev(cid:230)rdier for radioaktivitet for pro- dukter, der indfłres fra tredjelande. Medlemsstaterne skal sikre, at disse tolerancev(cid:230)rdier overholdes. (1) EFT L 265 af 5. 10. 1984. (2) EFT L 82 af 29. 3. 1990. (2000/C 330 E/009) SKRIFTLIG FORESP(cid:216)RGSEL E-2399/99 af Bart Staes (Verts/ALE) til Kommissionen (16. december 1999) Om: Sanering af tidligere tiders asbestforurening i EU Siden 1997 er anvendelse af asbest forbudt p(cid:229) grund af dens sundhedsfare. Denne forurening fra tidligere tider błr derfor fjernes hurtigst muligt og med den stłrst mulige effektivitet. En nłjagtig opgłrelse over asbestforureningen og entydige saneringsretningslinjer er i den sammenh(cid:230)ng af stłrste betydning. 1. R(cid:229)der Kommissionen over en nłjagtig og detaljeret opgłrelse over tidligere anvendelse af asbest i medlemsstaterne baseret p(cid:229) asbestproducenternes salgstal? I ben(cid:230)gtende fald agter Kommissionen at indlede en s(cid:229)dan inventarisering for hurtigt og effektivt at kunne sanere i den n(cid:230)rmeste fremtid?


title: Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2633/1999 της Επιτροπής, της 13ης Δεκεμβρίου 1999, για τον καθορισμό των κοινοτικών τιμών στην παραγωγή και των κοινοτικών τιμών κατά την εισαγωγή για τα γαρίφαλα και τα τριαντάφυλλα για την εφαρμογή του καθεστώτος κατά την εισαγωγή ορισμένων προϊόντων ανθοκαλλιέργειας καταγωγής Κύπρου, Ισραήλ, Ιορδανίας και Μαρόκου καθώς και Δυτικής Όχθης και Λωρίδας της Γάζας

eurovoc_concepts:
common price policy
floriculture
import
import price
producer price
third country

formats: pdf print

text: 14. 12. 1999 EL Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων L 321/17 ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (ΕΚ) αριθ. 2633/1999 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ της 13ης ∆εκεµβρίου 1999 για τον καθορισµό των κοινοτικών τιµών στην παραγωγή και των κοινοτικών τιµών κατά την εισαγωγή για τα γαρίφαλα και τα τριαντάφυλλα για την εφαρµογή του καθεστώτος κατά την εισαγωγή ορισµένων προϊόντων ανθοκαλλιέργειας καταγωγής Κύπρου, Ισραήλ, Ιορδανίας και Μαρόκου καθώς και ∆υτικής Όχθης και Λωρίδας της Γάζας Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, Έχοντας υπόψη: τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, τον κανονισµό (ΕΟΚ) αριθ. 4088/87 του Συµβουλίου, της 21ης ∆εκεµβρίου 1987, για τον καθορισµό των όρων εφαρµογής των προτιµησιακών δασµών κατά την εισαγωγή ορισµένων προϊόντων ανθοκαλλιέργειας καταγωγής Κύπρου, Ιορδανίας και Μαρόκου καθώς και ∆υτικής Όχθης και Λωρίδας της Γάζας (1), όπως τροποποιήθηκε τελευταία από τον κανονισµό (ΕΚ) αριθ. ιδίως το άρθρο 5 παράγραφος 2 στοιχείο α), 1300/97 (2), και Ισραήλ, Εκτιµώντας: ότι, σε εφαρµογή του άρθρου 2 παράγραφος 2 και του άρθρου 3 του κανονισµού (ΕΟΚ) αριθ. 4088/87, κοινοτικές τιµές κατά την εισαγωγή και κοινοτικές τιµές στην παραγωγή καθορίζονται ανά δεκαπενθήµερο για τα µονοανθή γαρίφαλλα (standard), τα πολυα- νθή γαρίφαλα (spray), τα τριαντάφυλλα µε µεγάλο άνθος, τα τριαντάφυλλα µε µικρό άνθος, εφαρµοζόµενες για περίοδο δύο εβδοµάδων· ότι, σύµφωνα µε το άρθρο 1β του κανονισµού (ΕΟΚ) αριθ. 700/88 της Επιτροπής, της 17ης Μαρτίου 1988, περί ορι- σµένων λεπτοµερειών εφαρµογής του καθεστώτος που εφαρµόζεται κατά την εισαγωγή στην Κοινότητα ορισµένων προϊόντων ανθοκαλ- Ιορδανίας και Μαρόκου λιέργειας καταγωγής Κύπρου, Ισραήλ, καθώς και ∆υτικής Όχθης και Λωρίδας της Γάζας (3), όπως τροπο- ποιήθηκε τελευταία από τον κανονισµό (ΕΚ) αριθ. 2062/97 (4), οι τιµές αυτές καθορίζονται για περιόδους δύο εβδοµάδων µε βάση τα σταθµισµένα στοιχεία που παρέχουν τα κράτη µέλη· ότι πρέπει οι τιµές αυτές να καθορίζονται αµέσως για να είναι δυνατόν να καθοριστούν οι δασµοί κατά την εισαγωγή που θα εφαρµοσθούν· ότι γι’ αυτό πρέπει να προβλεφθεί η άµεση εφαρµογή του παρόντος κανονισµού, ΕΞΕ∆ΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ: Άρθρο 1 Οι κοινοτικές τιµές στην παραγωγή και οι κοινοτικές τιµές κατά την εισαγωγή για τα µονοανθή γαρίφαλα (standard), τα πολυανθή γαρίφαλα (spray), τα τριαντάφυλλα µε µεγάλο άνθος και τα τρια- ντάφυλλα µε µικρό άνθος που αναφέρονται στο άρθρο 1β του κανονισµού (ΕΟΚ) αριθ. 700/88, για µία περίοδο δύο εβδοµάδων, καθορίζονται στο παράρτηµα. Άρθρο 2 Ο παρών κανονισµός αρχίζει να ισχύει στις 14 ∆εκεµβρίου 1999. Εφαρµόζεται από τις 15 έως τις 28 ∆εκεµβρίου 1999. Ο παρών κανονισµός είναι δεσµευτικός ως προς όλα τα µέρη του και ισχύει άµεσα σε κάθε κράτος µέλος. Βρυξέλλες, 13 ∆εκεµβρίου 1999. Για την Επιτροπή Franz FISCHLER Μέλος της Επιτροπής (1) ΕΕ L 382 της 31. 12. 1987, σ. 22. (2) ΕΕ L 177 της 5. 7. 1997, σ. 1. (3) ΕΕ L 72 της 18. 3. 1988, σ. 16. (4) ΕΕ L 289 της 22. 10. 1997, σ. 1. L 321/18 EL Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 14. 12. 1999 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Περίοδος: 15 έως 28 ∆εκεµβρίου 1999 (σε EUR ανά 100 τεµάχια) Μονοανθή γαρίφαλα (standard) 15,34 Μονοανθή γαρίφαλα (standard) 8,39 13,04 — — — Πολυανθή γαρίφαλα (spray) Τριαντάφυλλα µε µεγάλο άνθος Τριαντάφυλλα µε µικρό άνθος 9,83 40,61 13,34 Πολυανθή γαρίφαλα (spray) 16,21 12,85 — — — Τριαντάφυλλα µε µεγάλο άνθος Τριαντάφυλλα µε µικρό άνθος 12,66 11,22 — — — — — — — — Κοινοτικές τιµές στην παραγωγή Κοινοτικές τιµές κατά την εισαγωγή Ισραήλ Μαρόκο Κύπρος Ιορδανία ∆υτική Όχθη και Λωρίδα της Γάζας


title: WRITTEN QUESTION E-2302/99 by Brigitte Langenhagen (PPE-DE) to the Commission. Veterinary inspections in establishments producing fishery products and fees charged for such inspections.

eurovoc_concepts:
competence of the Member States
fishery product
food inspection
infringement of EU law
regions of Germany

text: 24. 10. 2000 EN Official Journal of the European Communities C 303 E/47 Answer given by Mr Monti on behalf of the Commission (13 December 1999) The Commission fully shares the Honourable Member(cid:146)s concerns about the current situation on the world shipbuilding market and the difficulties facing Community yards. However in its view the various actions decided by the 9 November 1999 Industry Council represent a balanced package of useful measures that should be pursued to tackle the problem of unfair competition. At this stage there are no plans for short- term emergency measures. The Commission will continue to keep the market situation under review and will collate and evaluate all the information and evidence collected pursuant to the Council conclusions on the issue. It will submit its findings to the Council and to the Parliament as soon as necessary in accordance with Article 12 of Council Regulation (EC) No 1540/98 of 29 June 1998 establishing new rules on aid to shipbuilding (1). Following the conclusions of the Council, the Korean side has agreed to participate in bilateral discussions involving industries and administrations from both the Community and Korea in the margins of an Organisation for economic cooperation and development (OECD) working party meeting in Paris in mid- December. In addition, the Commission has encouraged Member States to urge the International monetary fund (IMF) and World Bank to continue investigating whether the conditions and assumptions under which the IMF-led rescue package was given to Korea are fully respected. So far as the Millennium Round negotiations are concerned, these should be launched and concluded as a single undertaking, in order to strike a generally advantageous overall balance of rights and obligations for all World trade organisation (WTO) members. It would be difficult for the Community, at this stage, to identify shipbuilding as a specific sector where it seeks special rules. Nevertheless, the existing agreement on subsidy and countervailing measures includes a dispute mechanism which provides a means to tackle unfair subsidies. As requested by the Council, the Commission stands ready to launch a trade action under the WTO when sufficient supporting evidence has been gathered. As for the Commission(cid:146)s recent negative decision regarding special tax credits paid to the publicly-owned yards in Spain, the Commission was carrying out its duty to monitor that conditions of aid decisions are fully respected. The current difficulties facing Community yards underline the need to ensure that Community aid rules are complied with in order to avoid distortions to intra-Community competition. (1) OJ L 202, 18. 7. 1998. (2000/C 303 E/042) WRITTEN QUESTION E-2302/99 by Brigitte Langenhagen (PPE-DE) to the Commission (13 December 1999) Subject: Veterinary inspections in establishments producing fishery products and fees charged for such inspections Is the Commission aware that the veterinary inspections in establishments producing fishery products, required to be carried out under Directive 91/493/EEC (1), vary in their frequency and nature not only from one country to another within Europe, but from one Land to another within the Federal Republic of Germany? Is it also aware that, contrary to Directive 96/43/EC, there is also a considerable lack of uniformity not only at European level but also among the Federal L(cid:228)nder of Germany with regard to the charging of fees for such inspection and the amount of these fees? C 303 E/48 Official Journal of the European Communities EN 24. 10. 2000 Moreover, is it compatible with Directive 96/43/EC (2) that the fishing industry in at least one Land of the Federal Republic of Germany was accorded a DM 150 000 reduction in fees by the administrative, political and economic authorities? Are these actions in accordance with the above-mentioned EU directives? (1) OJ L 268, 24. 9. 1991, p. 15. (2) OJ L 162, 1. 7. 1996, p. 1. Answer given by Mr Byrne on behalf of the Commission (4 February 2000) Article 3 of Council Directive 91/493/EC of 22 July 1991 laying down the health conditions for the production and the placing on the market of fishery products states that (cid:145)the placing on the market of fishery products caught in their natural environment shall be subject to the following conditions: (cid:133) they must have undergone a health check in accordance with Chapter V of the Annex(cid:146). Chapter V of the Annex states that (cid:145)arrangements for checking and monitoring must be made by the competent authorities (cid:133)(cid:146). Furthermore, Article 7 states that (cid:145)the competent authorities shall approve establishments once they have verified that these establishments meet the requirements of this Directive, with regard to the nature of the activities they carry out(cid:146). The frequency of monitoring of individual fishery product establishments to ensure that they comply with Community requirements is a matter for the relevant Member State authorities, taking account of the nature of the establishment and the result of previous monitoring. The above-mentioned conditions apply throughout the Honourable Member is aware that the inspection checks applied in Germany are not in accordance with the conditions of Council Directive 91/493/EC, the Commission would be grateful for information allowing it to initiate the necessary procedures. the Community. Nevertheless, if The Community rules on the fees applicable to fishery products covered by Directive 91/493/EEC are laid down in Chapter III of Annex A to Council Directive 85/73/EEC, as amended and consolidated by Council Directive 96/43/EC of 26 June 1996 in order to ensure financing of veterinary inspections and controls on live animals and certain animal products and amending Directives 90/675/EEC and 91/496/EEC. Generally speaking, for fishery products covered by Chapter I of Directive 91/493/EEC, the Community rules provide for a flat-rate fee for landed products (€ 1 per tonne for the first 50 tonnes and € 0,5 per tonne thereafter) and for products entering a preparation or processing establishment or coming from a factory ship (€ 1 per tonne). However, Member States have a certain amount of leeway, either to reduce the flat-rate fee (Chapter III, Section I, point 4 of Annex A to Directive 85/73/EEC) or to lay down arrangements for levying fees by hour of work, where actual costs cannot be covered by collecting fees at the flat rate (Chapter III, Section I, point 3 of Annex A to Directive 85/73/EEC). The conditions for reducing flat-rate fees are as follows. Checks to be carried out on landing must be facilitated by means of grading in accordance with the rules or by grouping together first sale transactions, for example in a fish auction or wholesale market. Regarding checks on products to be carried out in establishments, preparation or processing operations must take place on the same site as the first sale or processing or, for a given establishment, operating conditions and guarantees as to the establishment(cid:146)s own checks must allow a reduction in the number of inspection staff needed. Under these circumstances, any difference in fee levels is not in itself incompatible with Directive 85/73/ EEC. In carrying out inspections, the Commission(cid:146)s inspectors also examine the rules on fees. If irregular situations are found, the Commission will initiate the necessary procedures. If the Honourable Member has 24. 10. 2000 EN Official Journal of the European Communities C 303 E/49 any information to the effect that in certain cases the rules applied are incompatible with Community rules, she may forward it to the Commission, which will initiate the required procedures. Article 5(2), first sentence, of Directive 85/73/EEC states that (cid:145)no direct or indirect refund of the fees provided for in this Directive shall be permitted(cid:146). The Commission will contact the German authorities in order to obtain information on the DEM 150 000 reduction granted, according to the Honourable Member, in one German Land. (2000/C 303 E/043) WRITTEN QUESTION E-2336/99 by Anna Karamanou (PSE) to the Council (13 December 1999) Subject: Potentially fatal health hazards arising from exposure to radiation from mobile telephones Recent research by Swedish scientists and other public health experts have shown that exposure to radiation from the use of mobile telephones causes serious damage to the human organism, for example the development of carcinogenic tumours on the brain and the acoustic nerve, together with functional genetic disorders. What measures and policies will the Council telephones and the protection of public health in general? launch with a view to ensuring the safe use of mobile Reply (10/11 April 2000) The Council, on the basis of a proposal from the Commission and after consulting the European Parliament, adopted on 12 July 1999 a Recommendation on the limitation of exposure of the general public to electromagnetic fields (0 Hz to 300 GHz) (1) which aims to provide a Community framework with regard to exposure to electromagnetic fields, with the objective of protecting the public. The Recommendation, which is based solely on established scientific effects, comprises basic restrictions and reference levels which apply to all radiation emitted by electromagnetic fields emanating from electric appliances, including mobile telephones. It is based on advice from the International Commission on Non- Ionising Radiation Protection (ICNIRP) and endorsed by the Commission(cid:146)s Scientific Steering Committee. Concerning, more specifically, the long term-effects to which the Honourable Member refers, the Council has invited the Commission to encourage research on the short and long-term effects of exposure to electromagnetic fields at all relevant frequencies as part of the implementation of the current framework programme of research and to keep the matters covered by this Recommendation under review, with a view to its revision and updating, taking into account also possible effects which are currently the subject of research, including relevant aspects of precaution. The Council, aware of the issues at stake for public health, and in the light of the fact that at international level it has not been proven that such exposure, including from the use of mobile telephones, might cause the development of cancer, has asked the Commission to keep a very open attitude towards ongoing and future research in this area. (1) OJ L 199, 30. 7. 1999, p. 59


title: INTERROGAZIONE SCRITTA E-2309/99 di Carmen Fraga Estévez (PPE-DE) alla Commissione. Importazione di prodotti del Codice 1604.14.00.

eurovoc_concepts:
ACP countries
Andean Community countries
EU market
Thailand
cannery
fishery product
fishing industry
import (EU)
international trade
market research
sea fish
tariff quota

text: 8. 8. 2000 IT Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:224) europee C 225 E/95 (2000/C 225 E/094) INTERROGAZIONE SCRITTA E-2309/99 di Carmen Fraga EstØvez (PPE-DE) alla Commissione Oggetto: Importazione di prodotti del Codice 1604. 14. 00 (13 dicembre 1999) Essendo a conoscenza che esiste una richiesta delle autorit(cid:224) di Tailandia di esportare 8. 000 tonnellate di lombate di tonno nell(cid:146)Unione europea, attraverso l(cid:146)apertura di un contingente autonomo dei prodotti compresi nella partita 1604. 14. 00, tenendo conto che il mercato delle lombate di tonno comunitario si pu(cid:242) considerare sufficientemente coperto dalla produzione interna comunitaria, dalle importazioni che provengono dai paesi del sistema di preferenze generalizzate del Patto Andino e degli ACP, che in caso di necessit(cid:224) i contingenti di queste provenienze potrebbero essere aumentati, e che pertanto non Ł necessario cercare di rifornirsi in altri paesi, e tenendo conto inoltre che il Codice 1604. 14. 00 comprende le conserve di tonno, e che di conseguenza bisogna pensare che l(cid:146)apertura del contingente richiesto dalla Tailandia comporterebbe un danno gravissimo per le industrie comunitarie produttrici di filetti e conserve di tonno, cos(cid:236) come pure per l(cid:146)industria dei paesi SPG-Patto Andino e ACP, si chiede alla Commissione: Quali sono le intenzioni della Commissione rispetto a questa richiesta tailandese? Quando presenter(cid:224) la Commissione secondo il suo impegno con il Consiglio le cifre reali di produzione comunitaria di filetti di tonno e le necessit(cid:224) reali di copertura del fabbisogno? Risposta data dal sig. Fischler in nome della Commissione (14 gennaio 2000) La richiesta delle autorit(cid:224) tailandesi cui allude l(cid:146)onorevole parlamentare Ł stata inviata, stando alle informazioni pervenute alla Commissione, ad un(cid:146)associazione professionale che riunisce le industrie europee del pesce. La Commissione non pu(cid:242) in nessun caso prendere un(cid:146)iniziativa sulla base di un documento che non le Ł stato trasmesso. Inoltre, al momento di elaborare la proposta di apertura e gestione di contingenti tariffari autonomi, la Commissione prende in considerazione unicamente le richieste che le vengono rivolte dagli Stati membri. Effettivamente la Commissione si Ł impegnata ad effettuare una ricerca sull(cid:146)approvvigionamento di filetti di tonno del mercato comunitario a breve e medio termine, come ricorda anche l(cid:146)onorevole parlamentare. L(cid:146)impegno assunto dalla Commissione precisava che la ricerca avrebbe dovuto essere portata a termine entro la fine del 1999. La Commissione trasmetter(cid:224) al Consiglio i risultati della ricerca in parola entro i termini stabiliti. (2000/C 225 E/095) INTERROGAZIONE SCRITTA E-2310/99 di Carmen Fraga EstØvez (PPE-DE) alla Commissione Oggetto: Esportazioni verso l(cid:146)UE di lombate di tonno (13 dicembre 1999) A seguito dell(cid:146)ultima richiesta delle autorit(cid:224) della Tailandia a che l(cid:146)Unione europea apra un nuovo contingente di importazione di 8. 000 tonnellate di prodotti della partita 1604. 14. 00 (filetti e conserve di tonno), tenendo conto che il mercato delle lombate di tonno comunitario si pu(cid:242) considerare sufficiente- mente coperto dalla produzione interna comunitaria, dalle importazioni provenienti dai paesi SPG-Patto Andino e ACP, che in caso di necessit(cid:224) i contingenti di queste provenienze potrebbero essere aumentati, e che pertanto non Ł necessario cercare di rifornirsi in altri paesi, e che come si Ł dimostrato negli ultimi mesi sia le industrie comunitarie sia, eventualmente le industrie appartenenti a paesi SPG possono offrire lombate di tonno alle industrie trasformatrici comunitarie a prezzi di mercato internazionale, e che pertanto risulta molto difficile capire la necessit(cid:224) di aprire questo nuovo contingente per produzioni della Tailandia, si chiede alla Commissione di far conoscere: (cid:129) l(cid:146)elenco delle imprese tailandesi che hanno esportato lombate di tonno nell(cid:146)UE al riparo degli ultimi contingenti aperti;


title: PREGUNTA ESCRITA E-2331/99 de Richard Howitt (PSE) al Consejo. Resolución del Consejo relativa a la comercialización de los sucedáneos de leche materna.

eurovoc_concepts:
baby food
international trade
marketing

text: 1. 8. 2000 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas C 219 E/149 vez, puede confiar dicho transporte o incluso la entrega a otras personas f(cid:237)sicas u otra empresa. En conjunto, el procedimiento no garantiza en ningœn caso los intereses del remitente, teniendo en cuenta ademÆs que Øste se ve obligado, por regla general, a aceptar las condiciones de recepci(cid:243)n y transporte de los documentos y paquetes por las empresas en cuesti(cid:243)n. ¿QuØ opina la Comisi(cid:243)n sobre este asunto y, en concreto, sobre la ausencia de normas que garanticen los intereses de los remitentes en los casos de env(cid:237)o transfronterizo de documentos y paquetes? Respuesta del Sr. Byrne en nombre de la Comisi(cid:243)n (24 de enero de 2000) No existe reglamentaci(cid:243)n comunitaria en lo concerniente a la seguridad del env(cid:237)o y reparto de documentos y paquetes transportados por compaæ(cid:237)as pœblicas o privadas. Esta cuesti(cid:243)n estÆ sujeta a la legislaci(cid:243)n nacional. (2000/C 219 E/188) PREGUNTA ESCRITA E-2331/99 de Richard Howitt (PSE) al Consejo (13 de diciembre de 1999) Asunto: Resoluci(cid:243)n del Consejo relativa a la comercializaci(cid:243)n de los sucedÆneos de leche materna En relaci(cid:243)n con la Resoluci(cid:243)n del Consejo de 18 de junio de 1992 sobre la comercializaci(cid:243)n de los sucedÆneos de leche materna en pa(cid:237)ses terceros por los fabricantes establecidos en la Comunidad (1) y, mÆs concretamente, sus apartados 2 y 5, ¿podr(cid:237)a explicar el Consejo el tØrmino «autoridades competentes» utilizado en el apartado 2? (1) DO C 172 de 8. 7. 1992, p. 1. Respuesta (14 de febrero de 2000) El tØrmino «autoridades competentes» utilizado en el apartado 2 de la Resoluci(cid:243)n del Consejo a la que se refiere Su Seæor(cid:237)a hace referencia a las autoridades competentes en los pa(cid:237)ses terceros interesados, permaneciendo Østos, por supuesto, libres de designar a dichas autoridades. (2000/C 219 E/189) PREGUNTA ESCRITA E-2352/99 de Freddy Thielemans (PSE) a la Comisi(cid:243)n (13 de diciembre de 1999) Asunto: Calidad de los alimentos ¿Tiene conocimiento la Comisi(cid:243)n de que los quesos de tipo Parmigiano-Reggiano y Grana Padano contienen presuntamente grandes cantidades de cobre, que alcanzan niveles hasta veinte veces superiores a los autorizados para los quesos de calidad DOC? Es sabido que las sales de cobre presuntamente utilizadas en la leche por sus propiedades antifermentativas son muy t(cid:243)xicas. ¿Piensa la Comisi(cid:243)n poner en marcha un sistema de alerta rÆpida? Respuesta del Sr. Byrne en nombre de la Comisi(cid:243)n (24 de enero de 2000) La Comisi(cid:243)n conoce los hechos seæalados por Su Seæor(cid:237)a. Esta situaci(cid:243)n ya fue puesta en conocimiento de la Comisi(cid:243)n y de los Estados miembros durante una misi(cid:243)n de su Oficina Alimentaria y Veterinaria que tuvo lugar en marzo de 1999. El informe de la misi(cid:243)n (informe no XXIV/1099/99) puede consultarse en Internet (http://europa. eu. int/comm/dg24/health/vi/reports/index_en. html)


title: ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2351/99 υποβολή: Rosa Miguélez Ramos (PSE) προς το Συμβούλιο. Το μέλλον της ευρωπαϊκής ναυπηγικής βιομηχανίας.

eurovoc_concepts:
EU industrial policy
International Monetary Fund
Japan
South Korea
Spain
State aid
World Bank
privatisation
restriction on competition
shipbuilding
tariff negotiations
terms for aid

text: C 280 E/24 Epi·shmh Efhmeri·da tvn Eyrvpai¤kv·n Koinoth·tvn EL 3. 10. 2000 To Symboy·lio tvn Ypoyrgv·n Biomhxani·aw ua syne·luei thn Tri·th 9 Noembri·oy. Skopey·ei to Symboy·lio na perila·bei to zh·thma ayto· sthn hmerh·sia dia·tajh thw synedri·ashw; Ea·n nai, poia me·tra skopey·ei na la·bei; (1) EE L 202 thw 18. 7. 1998, sel. 1. (2000/C 280 E/023) GRAPTH ERVTHSH E-2351/99 ypobolh·: Rosa Miguélez Ramos (PSE) prow to Symboy·lio Ue·ma: To me·llon thw eyrvpai¤kh·w nayphgikh·w biomhxani·aw (13 Dekembri·oy 1999) Meta· thn kri·sh toy 1973, ta eyrvpai¤ka· nayphgei·a ype·sthsan polle·w anadiarurv·seiw poy ei·xan vw syne·peia thn apv·leia ue·sevn ergasi·aw kai thn ei·sodo se kri·sh perifereiv·n tvn opoi·vn h eyhmeri·a syndeo·tan me th drasthrio·thta ayth· kai th dra·sh thw vw atmomhxanh·w gia toyw ypo·loipoyw tomei·w thw oikonomi·aw. Oi time·w, o·pvw anagnvri·zei h i·dia h Epitroph·, synexi·zoyn thn ptvtikh· toyw porei·a. H timh· tvn neo·teyktvn skafv·n e·pese, metajy· Ianoyari·oy 1997 kai Marti·oy 1999, apo· 15 e·vw 31,5 %. H kata·stash ayth· ejhgei·tai, se mega·lo baumo·, apo· to gegono·w o·ti orisme·new asiatike·w xv·rew, kyri·vw h No·tia Kore·a, pvloy·n ta proi¤o·nta toyw me zhmi·a, se time·w poy merike·w fore·w ei·nai e·vw kai kata· 30 % xamhlo·terew tvn anti·stoixvn timv·n sthn Eyrv·ph, xa·riw se shmantike·w epidoth·seiw oi opoi·ew epitre·poyn th diath·rhsh aytoy· toy emporikoy· nta·mpigk. Pe·ran tvn distaktikv·n energeiv·n tiw opoi·ew anakoi·nvse to Symboy·lio Ypoyrgv·n Biomhxani·aw stiw 9 Noembri·oy, poia epei·gonta me·tra ei·nai diateueime·nh na la·bei h Epitroph· ype·r tvn eyrvpai¤kv·n nayphgei·vn se kri·sh, v·ste na diasfalisuei· h epibi·vsh· toyw; (cid:201)labe h Epitroph· ypo·ch thw to dieune·w periba·llon, poy kyriarxei·tai apo· tiw ane·ntimew praktike·w thw No·tiaw Kore·aw, o·tan apofa·sise, uevrv·ntaw to kratikh· epido·thsh, na zhth·sei thn epistrofh· posoy· 18 disek. 451 ekat. pesetv·n poy ei·xan xorhghuei· vw forologike·w pistv·seiw ston tome·a thw nayphgikh·w biomhxani·aw sthn Ispani·a; Poia me·tra proti·uetai na la·bei h Epitroph· gia th diasfa·lish tvn ue·sevn apasxo·lhshw ston nayphgiko· tome·a thw Eyrvpai¤kh·w (cid:201)nvshw; Pv·w ske·ptetai na prostatey·sei to me·llon toy tome·a aytoy·, apo· ton opoi·o ejartv·ntai xilia·dew misuvtoi·; Poiew ei·nai oi prota·seiw thw Epitroph·w gia ton prv·to gy·ro diapragmatey·sevn poy ua diejaxuei· sto Sia·tl peri· ta te·lh toy e·toyw, me sto·xo thn prostasi·a thw eyrvpai¤kh·w nayphgikh·w biomhxani·aw apo· tiw ane·ntimew praktike·w tri·tvn xvrv·n; Koinh· apa·nthsh stiw grapte·w ervth·seiw E-2290/99, 2311/99, E-2351/99 (13 Marti·oy 2000) Eiw apa·nthsh prow tiw ervth·seiw kai tiw ey·logew anhsyxi·ew tvn ajio·timvn boyleytv·n, to Symboy·lio 1. ypenuymi·zei kat(cid:146) arxa·w o·ti (cid:129) en ge·nei, to kauestv·w tvn enisxy·sevn prow th nayphgikh· biomhxani·a die·petai apo· tiw diata·jeiw toy kanonismoy· (EK) ariu. 1540/98 toy Symboyli·oy thw 29hw Ioyni·oy 1998 (1), (cid:129) eidiko·tera, sy·mfvna me ton kanonismo· (EK) ariu. 1013/97 toy Symboyli·oy thw 2 Ioyni·oy 1997 (2), h Epitroph· ene·krine enisxy·seiw ype·r orisme·nvn ypo· anadia·rurvsh nayphgi·vn sth Germani·a kai thn Ispani·a. Kata· th sy·nodo poy pragmatopoi·hse stiw 9 Noembri·oy 1999, to Symboy·lio «Biomhxani·a» e·labe gnv·sh 2. dy·o xvristv·n ekue·sevn thw Epitroph·w poy aforoy·n anti·stoixa (cid:129) thn kata·stash thw pagko·smiaw nayphgikh·w biomhxani·aw (e·kuesh poy katarti·suhke sy·mfvna me to a·ruro 12 toy kanonismoy· (EK) ariu. 1540/98), (cid:129) ton e·legxo tvn programma·tvn anadia·rurvshw tvn nayphgei·vn sth Germani·a kai thn Ispani·a (4h e·kuesh poy katarti·suhke sy·mfvna me to a·ruro 2 toy kanonismoy· (EK) ariu. 1013/97). 3. 10. 2000 EL Epi·shmh Efhmeri·da tvn Eyrvpai¤kv·n Koinoth·tvn C 280 E/25 Sto te·low tvn ergasiv·n toy ep(cid:146) aytoy· toy shmei·oy, to Symboy·lio ene·krine sympera·smata sxetika· me thn 3. kata·stash thw pagko·smiaw nayphgikh·w biomhxani·aw, ek tvn opoi·vn epishmai·nontai eidiko·tera, kai synoptika·, ta ako·loyua shmantika· stoixei·a: (cid:129) h anhsyxi·a poy eje·frase to Symboy·lio gia thn kri·sh poy die·rxetai ayto·w o tome·aw lo·gv toy pleona·zontow dynamikoy· kai thw praktikh·w tvn poly· xamhlv·n timv·n poy efarmo·zei h Dhmokrati·a thw Kore·aw, kauv·w kai to ai·thma· toy prow thn Epitroph· na epanala·bei to dia·logo me ayth· th xv·ra prokeime·noy na teuei· e·na te·rma s(cid:146) ayte·w tiw aue·mitew antagvnistike·w praktike·w, (cid:129) h pro·sklhsh prow th biomhxani·a, ta kra·th me·lh kai thn Epitroph· na sygkentrv·soyn o·so to dynato·n perisso·tera apodeiktika· stoixei·a ayth·w thw antiantagvnistikh·w symperifora·w, prokeime·noy na analhfuei· h kata·llhlh dra·sh sto plai·sio toy POE, (cid:129) h epei·goysa e·kklhsh prow to DNT kai thn Pagko·smia Tra·peza na ereynh·soyn ea·n throy·ntai oi o·roi ba·sei tvn opoi·vn xorhgh·uhke h eni·sxysh sth Dhmokrati·a thw Kore·aw meta· thn oikonomikh· kri·sh, h pro·sklhsh prow thn Epitroph· kai ta kra·th me·lh na kataba·loyn ne·ew prospa·ueiew sto plai·sio tvn armo·divn dieunv·n organismv·n, symperilambanome·noy toy OOSA, v·ste na efarmostoy·n xvri·w kauyste·rhsh kano·new poy na ejasfali·zoyn to uemito· antagvnismo·. Te·low, oloklhrv·nontaw ta sympera·smata· toy, to Symboy·lio eje·frase thn ikanopoi·hsh· toy gia thn apo·fash thw Epitroph·w na ekplhrv·sei tiw ypoxrev·seiw thw sy·mfvna me to a·ruro 12 toy proanaferue·ntow kanonismoy· ariu. 1540/98 (3), kai na toy ypoba·lei sxetikh· e·kuesh mo·liw parastei· ana·gkh. To Symboy·lio, ypo· th sy·nuesh· toy vw Symboyli·oy Biomhxani·aw, proti·uetai na eggra·cei to paro·n shmei·o sthn hmerh·sia dia·tajh thw 18hw Mai(cid:138)oy 2000. (1) (2) (3) EE L 202 thw 18. 7. 1998, sel. 1 e·vw 10. EE L 148 thw 6. 6. 1997, sel. 1 e·vw 3. «`ruro 12H Epitroph· ua ypoba·llei sto Symboy·lio taktika· e·kuesh gia thn kata·stash poy epikratei· sthn agora· kai ekti·mhsh peri· toy an ta eyrvpai¤ka· nayphgei·a ui·gontai apo· antiantagvnistike·w praktike·w. An diapistvuei· o·ti h biomhxani·a parabla·ptetai apo· opoiesdh·pote te·toiew praktike·w, h Epitroph· ua protei·nei sto Symboy·lio, efo·son endei·knytai, me·tra gia thn antimetv·pish toy problh·matow. H prv·th e·kuesh ua ypoblhuei· sto Symboy·lio to argo·tero thn 31h Dekembri·oy 1999. ». (2000/C 280 E/024) GRAPTH ERVTHSH P-2296/99 ypobolh·: Mihail Papayannakis (GUE/NGL) prow to Symboy·lio Ue·ma: Paroxh· anurvpistikh·w boh·ueiaw sto Ira·k (30 Noembri·oy 1999) Sy·mfvna me to a·ruro tvn «FINANCIAL TIMES», oi HPA kai h M. Bretani·a askoy·n pie·seiw ston Geniko· Grammate·a toy OHE prokeime·noy na antikatasth·sei ton nyn syntonisth· thw anurvpistikh·w boh·ueiaw k. Von Sponeck, epeidh· to·lmhse na ekue·sei ta ejoyuenvtika· apotele·smata tvn epi· enneaeti·a kyrv·sevn se ba·row toy plhuysmoy· toy Ira·k. Dedome·noy o·ti kai o prohgoy·menow apestalme·now toy OHE sth Bagda·th apomakry·nuhke gia toyw i·dioyw akribv·w lo·goyw kai o·ti oi tvrine·w ektimh·seiw anafe·royn o·ti 5. 000 paidia· xa·noyn th zvh· toyw ka·ue me·ra apo· e·lleich basikv·n farma·kvn, ervta·tai to Symboy·lio ea·n proti·uetai na anapty·jei prvtoboyli·ew v·ste h paroxh· thw anurvpistikh·w boh·ueiaw prow to Ira·k na apodesmeytei· apo· thn apai·thsh gia plh·rh afoplismo· toy. Uevrei· to Symboy·lio o·ti h sta·sh tvn Hnvme·nvn Politeiv·n kai thw M. Bretani·aw ape·nanti sto Ira·k katadeikny·oyn thn perifro·nhsh tvn kybernh·sev·n toyw ape·nanti ston OHE, o opoi·ow e·xei ejelixuei· s e·nan Organismo· xvri·w antikei·meno poy den mporei· na epiba·lei tiw entole·w toy; Apa·nthsh (13 Marti·oy 2000) To Symboy·lio shmeiv·nei o·ti o Geniko·w Grammate·aw tvn Hnvme·nvn Eunv·n pare·teine prosfa·tvw gia e·na e·tow ako·ma thn entolh· toy syntonisth· thw anurvpistikh·w boh·ueiaw toy OHE


title: Verordnung (EG) Nr. 2629/1999 der Kommission vom 13. Dezember 1999 zur Festlegung besonderer Regeln für die Verwaltung und Aufteilung bestimmter durch die Verordnung (EG) Nr. 517/94 des Rates für das Jahr 2000 eingeführter Höchstmengen für Textilien

eurovoc_concepts:
import policy
management
market-sharing agreement
quantitative restriction
textile product
third country

text: L 321/8 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften 14. 12. 1999 VERORDNUNG (EG) Nr. 2629/1999 DER KOMMISSION vom 13. Dezember 1999 zur Festlegung besonderer Regeln für die Verwaltung und Aufteilung bestimmter durch die Verord- nung (EG) Nr. 517/94 des Rates für das Jahr 2000 eingeführter Höchstmengen für Textilien DIE KOMMISSION DER EUROPÄISCHEN GEMEINSCHAFTEN — gestützt auf den Vertrag zur Gründung der Europäischen Gemeinschaft, (6) gestützt auf die Verordnung (EG) Nr. 517/94 des Rates vom 7. März 1994 über die gemeinsame Regelung der Einfuhren von Textilwaren aus bestimmten Drittländern, die nicht unter bila- terale Abkommen, Protokolle, andere Vereinbarungen oder spezifische fallen (1), zuletzt geändert durch die Verordnung (EG) Nr. 2542/1999 der Kommission (2), insbesondere auf Artikel 17 Absätze 3 und 6 und Artikel 21 Absätze 2 und 3, in Verbindung mit Artikel 25 Absatz 3, Einfuhrregelungen gemeinschaftliche in Erwägung nachstehender Gründe: (1) (2) (3) (4) (5) Der Rat hat durch die Verordnung (EG) Nr. 517/94 Höchstmengen für die Einfuhr bestimmter Textilwaren mit Ursprung in bestimmten Drittländern eingeführt und hat in Artikel 17 Absatz 2 jener Verordnung vorgesehen, daß die Höchstmengen in chronologischer Reihenfolge des Eingangs der Mitteilungen der Mitgliedstaaten nach dem „Windhundverfahren“ verteilt werden. Die Verordnung (EG) Nr. 517/94 sieht in Artikel 17 Absatz 3 vor, daß unter gewissen Umständen auf Vertei- lungsmethoden zurückgegriffen werden kann, die von der Verteilungsmethode abweichen, die ausschließlich auf der chronologischen Reihenfolge des Eingangs der Mitteilungen der Mitgliedstaaten beruht, und daß die Höchstmengen in Raten aufgeteilt werden können oder ein Teil einer spezifischen mengenmäßigen Beschrän- kung für Anträge zurückgestellt werden kann, denen ein Nachweis über frühere Einfuhren beigefügt ist. Um die Kontinuität des Handels nicht zu stören, ist es ferner wünschenswert, vor Beginn des Quotenjahres die Modalitäten der Verwaltung und Aufteilung der Höchst- mengen, wie sie durch die Verordnung (EG) Nr. 517/94 für das Jahr 2000 festgelegt wurden, anzupassen. Die durch die Verordnung (EG) Nr. 2650/98 der Kommission (3) zur Festlegung besonderer Regeln für die Verwaltung und Aufteilung bestimmter durch die Verordnung (EG) Nr. 517/94 des Rates für das Jahr 1999 eingeführter Höchstmengen für Textilien geschaf- fenen Maßnahmen waren zufriedenstellend. Um möglichst viele Unternehmer zufriedenzustellen, erscheint es daher angebracht, die Verteilungsmethode, die auf dem chronologischen Eingang der Mitteilungen der Mitgliedstaaten nach dem „Windhundverfahren“ beruht, dergestalt anzupassen, daß die Mengen, die (7) (8) jedem Unternehmer auf dieser Grundlage zuerkannt werden, auf eine Höchstmenge begrenzt werden. Es ist dennoch angezeigt, soweit möglich eine gewisse Kontinuität des Handels zu gewährleisten, und zu diesem Zweck gilt es — auch aus Gründen einer wirk- samen Verwaltung der Kontingente — als angemessen, den Unternehmern die Möglichkeit zu geben, 2000 einen ersten Antrag auf Erteilung einer Einfuhrgenehmi- gung für solche Mengen einzureichen, die sie im Laufe des Jahres 1999 für dieselbe Kategorie und aus demselben Drittland eingeführt haben. Im Hinblick auf eine optimale Ausnutzung der Höchst- mengen erscheint es angebracht, daß, sofern noch Mengen innerhalb der Höchstmengen vorhanden sind, jeder Unternehmer nach der 50%igen Ausnutzung einer Einfuhrgenehmigung einen neuen Antrag auf Erteilung einer Einfuhrgenehmigung stellt, der jedoch nicht eine vorher festgesetzte Menge überschreiten darf. Im Interesse einer guten Verwaltung ist es zweckmäßig, die Geltungsdauer der Einfuhrgenehmigungen auf neun Monate ab Ausstellungsdatum zu beschränken und die Erteilung dieser Genehmigungen durch die Mitglied- Entscheidung der staaten nach Übermittlung der Kommission an die Mitgliedstaaten zu gestatten, voraus- gesetzt, der betreffende Unternehmer kann das Vorhan- densein eines Vertrags nachweisen und — außer in den dafür speziell vorgesehenen Fällen — bestätigen, daß er nicht bereits innerhalb der Gemeinschaft gemäß dieser Verordnung Begünstigter einer Einfuhrgenehmigung für die betreffende Kategorie und das betreffende Land ist. Die zuständigen Behörden der Mitgliedstaaten sind jedoch berechtigt, auf Antrag des betreffenden Einführers die Geltungsdauer der Genehmigungen, welche zum Zeitpunkt des Antrags auf Verlängerung mindestens zu 50 % ausgeschöpft sind, um drei Monate, jedoch höch- stens bis zum 31. März 2001, zu verlängern. (9) Um etwaige Probleme infolge der Auswirkungen der Jahrtausendumstellung auf die Computersysteme zu vermeiden, wird mit der Zuteilung der Einfuhrgenehmi- gungen im Dezember 1999 begonnen. (10) Die in dieser Verordnung vorgesehenen Maßnahmen entsprechen der Stellungnahme des durch die Verord- nung (EG) Nr. 517/94 eingesetzten Ausschusses — HAT FOLGENDE VERORDNUNG ERLASSEN: Artikel 1 (1) ABl. L 67 vom 10. 3. 1994, S. 1. (2) ABl. L 307 vom 2. 12. 1999, S. 14. (3) ABl. L 335 vom 10. 12. 1998, S. 43. Durch diese Verordnung werden besondere Regeln für die Verwaltung der durch die Verordnung (EG) Nr. 517/94 für das Jahr 2000 eingeführten Höchstmengen festgelegt. 14. 12. 1999 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften L 321/9 Artikel 2 Artikel 4 Die in Artikel 1 genannten und in Anhang IIIB und IV der Verordnung (EG) Nr. 517/94 aufgeführten Höchstmengen werden in chronologischer Reihenfolge des Eingangs der Mittei- lungen der Mitgliedstaaten bei der Kommission über die Anträge der einzelnen Unternehmer, die die im Anhang für jeden Unternehmer festgesetzten Mengen nicht überschreiten, gemäß dem „Windhundverfahren“ verteilt. Diese Höchstmengen gelten jedoch nicht für diejenigen Unter- nehmer, die bei ihrem ersten Antrag für das jahr 2000 für jede Kategorie und jedes betreffende Drittland gegenüber den zuständigen nationalen Behörden auf der Grundlage der ihnen für das Jahr 1999 ausgestellten Einfuhrgenehmigungen nach- weisen können, daß sie aus demselben Drittland für dieselbe Kategorie tatsächlich höhere Mengen als die genannten Höchst- mengen eingeführt haben. Bei diesen Unternehmern darf die von den zuständigen Behörden genehmigte Menge im Rahmen der verfügbaren Mengen nicht höher liegen als die 1999 tatsächlich aus demselben Drittland und für dieselbe Kategorie eingeführte Menge. Artikel 3 Alle Einführer, die eine Einfuhrgenehmigung zu 50 % oder mehr der Menge ausgeschöpft haben, die ihnen gemäß dieser Verordnung zuerkannt wurde, können eine neue Genehmigung für dieselbe Kategorie und dasselbe Ursprungsland beantragen, sofern sie nicht die im Anhang aufgeführten Höchstmengen übersteigt und Mengen innerhalb der Höchstmengen noch erhältlich sind. Anträge auf Einfuhrgenehmigungen können ab dem 20. Dezember 1999, 10 Uhr Brüsseler Zeit, von den zuständigen Behörden der Mitgliedstaaten an die Kommission übermittelt werden. Die Geltungsdauer der Einfuhrgenehmigungen beträgt neun Monate ab Ausstellungsdatum, beginnt jedoch nicht vor dem 1. Januar 2000 und endet in jedem Fall am 31. Dezember 2000. Auf den vor dem 1. Januar 2000 ausgestellten Genehmi- gungen vermerken die zuständigen Behörden der Mitglied- staaten in Feld 13 (weitere Einzelheiten): „Diese Genehmigung ist ab 1. Januar 2000 gültig. “ Die zuständigen Behörden der Mitgliedstaaten sind jedoch berechtigt, auf Antrag des betroffenen Einführers die Geltungs- dauer der Genehmigungen um drei Monate, auf keinen Fall aber über den 31. März 2001 hinaus, zu verlängern, wenn die Genehmigungen zum Zeitpunkt der Antragstellung zu minde- stens 50 % ausgeschöpft sind. Die Einfuhrgenehmigungen werden von den zuständigen Behörden der Mitgliedstaaten erst nach der Übermittlung der Kommissionsentscheidung und nur dann erteilt, wenn der betroffene Unternehmer das Bestehen eines Vertrages nach- weisen kann und unbeschadet des Artikels 3 durch eine schrift- liche Erklärung bestätigt, daß er nicht schon innerhalb der Gemeinschaft für die betroffenen Kategorien und Länder eine Einfuhrgenehmigung dieser Verordnung in Anwendung erhalten hat. Artikel 5 Diese Verordnung tritt am 1. Januar 2000 in Kraft. Artikel 4 gilt ab 20. Dezember 1999. Diese Verordnung ist in allen ihren Teilen verbindlich und gilt unmittelbar in jedem Mitglied- staat. Brüssel, den 13. Dezember 1999 Für die Kommission Pascal LAMY Mitglied der Kommission L 321/10 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften 14. 12. 1999 ANHANG Höchstmengen nach Artikel 2 Drittland Kategorie Einheit Höchstmenge Nordkorea 1 2 3 4 5 6 7 8 9 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 24 26 27 28 29 31 36 37 39 59 61 68 69 70 73 74 75 76 77 78 83 87 Kilogramm Kilogramm Kilogramm Stück Stück Stück Stück Stück Kilogramm Paar Stück Stück Stück Stück Stück Kilogramm Stück Kilogramm Stück Stück Stück Stück Stück Stück Stück Kilogramm Kilogramm Kilogramm Kilogramm Kilogramm Kilogramm Stück Stück Stück Stück Stück Kilogramm Kilogramm Kilogramm Kilogramm Kilogramm 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 2 500 2 500 5 000 5 000 14. 12. 1999 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften L 321/11 Drittland Kategorie Einheit Höchstmenge Nordkorea (Fortsetzung) Republiken Bosnien-Herzegowina Kroatien Föderative jugoslawische Republik 109 117 118 142 151A 151B 161 1 2 2a 3 5 6 7 8 9 15 16 67 1 2 2a 3 5 6 7 8 9 15 16 67 1 2 2a 3 5 6 7 8 9 15 16 67 Kilogramm Kilogramm Kilogramm Kilogramm Kilogramm Kilogramm Kilogramm Kilogramm Kilogramm Kilogramm Kilogramm Stück Stück Stück Stück Kilogramm Stück Stück Kilogramm Kilogramm Kilogramm Kilogramm Kilogramm Stück Stück Stück Stück Kilogramm Stück Stück Kilogramm Kilogramm Kilogramm Kilogramm Kilogramm Stück Stück Stück Stück Kilogramm Stück Stück Kilogramm 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 20 000 20 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 20 000 20 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 20 000 20 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000 5 000


title: Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/93/WE z dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisów elektronicznych

eurovoc_concepts:
electronic signature
legal status
market access
single market

text: 13/t. 24 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 239 31999L0093 L 13/12 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 19. 1. 2000 DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 1999/93/WE z dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisów elektronicznych PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2 oraz art. 55 i 95, uwzględniając wniosek Komisji (1), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (2), uwzględniając opinię Komitetu Regionów (3), stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (4), a także mając na uwadze, co następuje: (1) (2) (3) (4) Dnia 16 kwietnia 1997 r. Komisja przedłożyła Parlamen- towi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno- Społecznemu i Komitetowi Regionów komunikat w spra- wie handlu Inicjatywy elektronicznego. Europejskiej dotyczącej Radzie, Europejskiemu, Dnia 8 października 1997 r. Komisja przedłożyła Parla- mentowi Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów komunikat zatytułowany „Zapewnić bezpieczeństwo i zaufanie w komunikacji elektronicznej — W stronę ram europejskich w zakresie podpisów cyfrowych i szyfrowa- nia”. Dnia 1 grudnia 1997 r. Rada wezwała Komisję do przygo- towania, możliwie najszybciej, projektu dyrektywy Parla- mentu Europejskiego i Rady w sprawie podpisów cyfro- wych. Komunikacja elektroniczna i handel elektroniczny wyma- gają „podpisów elektronicznych” i usług powiązanych umożliwiających uwierzytelnianie danych; rozbieżne reguły odnoszące się do prawnego uznawania podpisów elektronicznych i akredytacja podmiotów świadczących usługi certyfikacyjne w Państwach Członkowskich mogą stanowić poważną przeszkodę w komunikacji elektronicz- nej jasne ramy wspólnotowe dotyczące warunków stosowanych do podpisów elektro- nicznych wzmacniają zaufanie i ogólną akceptację nowych technologii; przepisy prawne Państw Członkowskich nie powinny ograniczać swobodnego przepływu towarów i usług na rynku wewnętrznym. i handlu elektronicznym; (5) Należy wspierać współdziałanie produktów podpisu elek- tronicznego; zgodnie z art. 14 Traktatu, rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych na którym (1) Dz. U. C 325 z 23. 10. 1998, str. 5. (2) Dz. U. C 40 z 15. 2. 1999, str. 29. (3) Dz. U. C 93 z 6. 4. 1999, str. 33. (4) Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 13 stycznia 1999 r. (Dz. U. C 104 z 14. 4. 1999, str. 49). Wspólne stanowisko Rady z dnia 28 czerwca 1999 r. (Dz. U. C 243 z 27. 8. 1999, str. 33) i decyzja Par- lamentu Europejskiego z dnia 27 października 1999 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym). Decyzja Rady z dnia 30 listopada 1999 r. zagwarantowany jest swobodny przepływ towarów; muszą być spełnione zasadnicze wymogi specyficzne dla produktów podpisu elektronicznego, aby w ten sposób zapewnić swobodny przepływ na rynku wewnętrznym i tworzyć zaufanie do podpisów elektronicznych, bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 3381/94 z dnia 19 grudnia 1994 r. ustanawiającego wspólnotowy system kontroli wywozu produktów pod- wójnego Rady 94/942/WPZiB z dnia 19 grudnia 1994 r. w sprawie przy- jętego przez Radę wspólnego działania dotyczącego kon- troli wywozu produktów podwójnego zastosowania (6). zastosowania (5) decyzji oraz (6) (7) (8) (9) Niniejsza dyrektywa nie harmonizuje świadczenia usług w odniesieniu do poufności informacji, jeśli są one objęte przepisami krajowymi odnoszącymi się do porządku i bez- pieczeństwa publicznego. Rynek wewnętrzny zapewnia swobodny przepływ osób, i osoby w wyniku czego obywatele Unii Europejskiej mające miejsce zamieszkania w Unii Europejskiej muszą coraz częściej wchodzić w kontakt z władzami Państwa Członkowskiego, innego niż to, w którym mają swoje miejsce zamieszkania; dostępność komunikacji elektro- nicznej mogłaby w tej sytuacji być bardzo użyteczna. Szybki rozwój technologiczny i globalny charakter Inter- netu wymagają podejścia które uwzględnia różne techno- logie i usługi pozwalające na uwierzytelnianie danych drogą elektroniczną. Podpisy elektroniczne wykorzystywane będą w wielu róż- nych aplikacjach komputerowych i okolicznościach, co spowoduje pojawienie się szeregu nowych usług i produk- tów, związanych lub stosujących podpisy elektroniczne; definicja takich produktów i usług nie powinna ograniczać się do wystawiania i zarządzania certyfikatami, lecz powinna zawierać wszystkie pozostałe usługi i produkty, które korzystają z podpisów elektronicznych lub są z nimi związane, takie jak usługi dotyczące rejestrowania, znako- wania czasem, prowadzenia spisów, informatyczne lub konsultacyjne, związane z podpisami elektronicznymi. (10) Rynek wewnętrzny umożliwia podmiotom świadczącym usługi certyfikacyjne rozwój ich międzynarodowej działal- ności, w celu zwiększenia ich konkurencyjności i tym samym daje konsumentom i przedsiębiorstwom nowe możliwości bezpiecznej wymiany informacji i bezpiecz- nego handlu drogą elektroniczną bez względu na granice; w celu pobudzania świadczenia usług certyfikacyjnych na poziomie wspólnotowym w otwartych sieciach, podmioty powinny mieć możliwość swobodnego świadczenia ich bez uprzedniego zezwolenia; uprzednie zezwolenie ozna- cza nie tylko zezwolenie, gdzie podmioty świadczące (5) Dz. U. L 367 z 31. 12. 1994, str. 1. Ostatnio zmienione rozporządze- niem (WE) nr 837/95 (Dz. U. L 90 z 21. 4. 1995, str. 1). (6) Dz. U. L 367 z 31. 12. 1994, str. 8. Ostatnio zmieniona decyzją 99/193/WPZiB (Dz. U. L 73 z 19. 3. 1999, str. 1). 240 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 13/t. 24 usługi certyfikacyjne musiałyby otrzymać decyzję władz krajowych przed dopuszczeniem do świadczenia usług certyfikacyjnych, ale również inne środki mające ten sam skutek. (11) Systemy dobrowolnej akredytacji, które mają na celu zwiększenie poziomu świadczonych usług, mogą ofero- wać podmiotom świadczącym usługi certyfikacyjne wła- ściwe ramy dla poprawy ich usług w celu osiągnięcia wymaganego poziomu zaufania, bezpieczeństwa i jakości poprzez rozwój rynku; konieczne jest by systemy te zachę- cały do rozwoju najlepszych praktyk podmiotów świad- czących usługi certyfikacyjne; podmioty świadczące usługi certyfikacyjne powinny mieć wolny wybór w odniesieniu do przystąpienia i korzystania z systemów akredytacji. (12) Usługi certyfikacyjne mogą być świadczone przez organy publiczne, osoby prawne lub fizyczne, jeżeli działają zgod- nie z prawem krajowym; Państwa Członkowskie nie zabra- niają podmiotom świadczącym usługi certyfikacyjne dzia- łania poza dobrowolnym systemem akredytacji; należy zadbać, aby te systemy akredytacji nie ograniczały konku- rencji w dziedzinie usług certyfikacyjnych. (13) Państwa Członkowskie mogą decydować o tym, jak zapew- nić nadzór nad przestrzeganiem przepisów niniejszej dyrektywy; niniejsza dyrektywa nie wyklucza możliwości tworzenia systemów nadzoru opartych o sektor prywatny; niniejsza dyrektywa nie zobowiązuje podmiotów świad- czących usługi certyfikacyjne do składania wniosku o nadzór w ramach jakiegokolwiek obowiązującego systemu akredytacji. (14) Ważne jest uzyskanie równowagi między potrzebami kon- sumentów i potrzebami przedsiębiorców. (15) Załącznik III zawiera wymogi dla bezpiecznych urządzeń służących do składania podpisów w celu zapewnienia funkcjonalności zaawansowanych podpisów elektronicz- nych; nie obejmuje on całego środowiska systemowego, w którym działa urządzenie; funkcjonowanie rynku wewnętrznego wymaga od Komisji oraz Państw Człon- kowskich szybkiego działania, aby umożliwić powołanie organów odpowiedzialnych za ocenę zgodności bezpiecz- nych urządzeń służących do składania podpisów z wymo- gami załącznika III; aby sprostać wymaganiom rynku ocena ta musi być przeprowadzana skutecznie i w odpo- wiednim czasie. (16) Niniejsza dyrektywa przyczynia się do stosowania i uzna- nia prawnego podpisów elektronicznych we Wspólnocie; nie są konieczne żadne ramy regulacyjne w odniesieniu do podpisów elektronicznych stosowanych wyłącznie w sys- temach opierających się na dobrowolnych cywilnopraw- nych porozumieniach między określoną liczbą uczestni- ków; swoboda stron w ustalaniu zasad i warunków, zgodnie z którymi akceptują one elektronicznie podpisane dane, powinna być respektowana, w granicach dopusz- czalnych przez prawo krajowe; należy uznać skuteczność prawną podpisów elektronicznych używanych w tych sys- temach i ich dopuszczalności jako dowodów w postępo- waniu sądowym. (17) Celem niniejszej dyrektywy nie jest harmonizowanie kra- jowych przepisów dotyczących prawa zobowiązań, w szczególności dotyczących zawierania i wykonywania umów lub innych pozaumownych przepisów formalnych dotyczących podpisów; dlatego przepisy w sprawie sku- teczności prawnej podpisów elektronicznych nie naruszają krajowych przepisów formalnych dotyczących zawierania umów, ani zasad ustalania miejsca zawarcia umowy. (18) Przechowywanie i kopiowanie danych do składania pod- pisu mogłoby stanowić zagrożenie dla prawnej skuteczno- ści podpisów elektronicznych. (19) Podpisy elektroniczne stosowane będą w sektorze publicz- nym w administracjach krajowych i wspólnotowych oraz w komunikacji między tymi administracjami, jak też mię- dzy nimi i obywatelami oraz podmiotami gospodarczymi, np. przy zamówieniach publicznych, podatkach, ubezpie- czeniach społecznych, opiece zdrowotnej i wymiarze sprawiedliwości. (20) Zharmonizowane kryteria odnoszące się do skutków prawnych podpisów elektronicznych zagwarantują spójne ramy prawne w całej Wspólnocie; w prawie krajowym ustalone są różne wymogi dotyczące mocy prawnej pod- pisu odręcznego; certyfikaty mogą służyć potwierdzaniu tożsamości osoby podpisującej się elektronicznie; zaawan- sowane podpisy elektroniczne oparte o kwalifikowane certyfikaty mają na celu wysoki poziom bezpieczeństwa; zaawansowane podpisy elektroniczne oparte o kwalifiko- wane certyfikaty i stworzone przy użyciu bezpiecznego urządzenia służącego do składania podpisów, mogą zostać uznane za prawnie równoważne podpisom odręcznym tylko wtedy, gdy spełnione są wymogi dla podpisów odręcznych. (21) W celu wspierania ogólnej akceptacji elektronicznych metod uwierzytelniania należy zapewnić, żeby podpisy elektroniczne mogły stanowić dowód w postępowaniu sądowym we wszystkich Państwach Członkowskich; uzna- nie prawne podpisów elektronicznych powinno opierać się na obiektywnych kryteriach i nie powinno być powią- zane z zezwoleniem danego podmiotu świadczącego usługi certyfikacyjne; określenie obszarów prawa, w któ- rych można używać dokumentów elektronicznych i pod- pisów elektronicznych podlega prawu krajowemu; niniej- sza dyrektywa nie narusza zdolności sądów krajowych do stanowienia o zgodności z wymaganiami niniejszej dyrek- tywy; nie narusza ona również reguł krajowych dotyczą- cych swobody sądowej oceny dowodów. (22) Podmioty świadczące usługi certyfikacyjne które świadczą powszechnie swoje usługi certyfikacyjne podlegają krajo- wym przepisom dotyczącym odpowiedzialności. (23) Rozwój międzynarodowego handlu elektronicznego wymaga międzynarodowych porozumień z udziałem pań- stw trzecich; w celu zapewnienia współdziałania na skale globalną, korzystne mogłoby być zawarcie porozumień z trzecimi w sprawie reguł wielostronnych państwami w zakresie wzajemnego uznawania usług certyfikacyjnych. 13/t. 24 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 241 (24) Dla wzmocnienia zaufania użytkowników do komunika- cji elektronicznej i do handlu elektronicznego podmioty świadczące usługi certyfikacyjne muszą przestrzegać prze- pisów dotyczących ochrony danych i prywatności. (25) (26) Przepisy dotyczące stosowania pseudonimów w certyfika- tach nie stanowią przeszkody dla Państw Członkowskich przed wymaganiem potwierdzenia tożsamości osób zgod- nie z prawem wspólnotowym lub krajowym. Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przy- jmuje się zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. , ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (1). (27) Komisja przeprowadzi, dwa lata po wykonaniu niniejszej dyrektywy, kontrolę, aby między innymi stwierdzić, czy postęp technologiczny lub zmiany w stanie prawnym nie stworzyły przeszkód w realizacji celów niniejszej dyrek- tywy; powinna zbadać wpływ powiązanych dziedzin tech- nicznych, a następnie przedłożyć sprawozdanie Parlamen- towi Europejskiemu i Radzie. (28) Zgodnie z określonymi w art. 5 Traktatu zasadami pomoc- niczości i proporcjonalności, cel stworzenia zharmonizo- wanych ram prawnych odnoszących się do dostarczenia podpisów elektronicznych i świadczenia usług powiąza- nych, nie może zostać osiągnięty w wystarczającym stop- niu przez Państwa Członkowskie i tym samym możliwe jest osiągnięcie go w większym stopniu przez Wspólnotę; niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ: Artykuł 1 Zakres Celem niniejszej dyrektywy jest ułatwienie stosowania podpisów elektronicznych oraz przyczynienie się do ich uznania prawnego. Ustanawia ona ramy prawne odnoszące się do podpisów elektronicznych i niektórych usług certyfikacyjnych, w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Dyrektywa nie obejmuje aspektów związanych z zawieraniem i ważnością umów lub innych zobowiązań prawnych, dla których wymagana jest określona forma przewidziana przez prawo krajowe lub wspólnotowe, nie narusza ona również zasad i ograniczeń odnoszących się do stosowania z dokumentów określonych w prawie krajowym lub wspólnotowym. Artykuł 2 Definicje Do celów niniejszej dyrektywy: 1. „podpis elektroniczny” oznacza dane w formie elektronicz- nej dodane do innych danych elektronicznych lub logicznie z nimi powiązane i służące jako metoda uwierzytelnienia; (1) Dz. U. L 184 z 17. 7. 1999, str. 23. 2. „zaawansowany podpis elektroniczny” oznacza podpis elek- troniczny spełniający następujące wymogi: a) przyporządkowany jest wyłącznie podpisującemu; b) umożliwia ustalenie tożsamości podpisującego; c) stworzony jest za pomocą środków, które podpisujący może mieć pod swoją wyłączną kontrolą; i d) jest tak powiązany z danymi, do których się odnosi, że każda późniejsza zmiana danych jest wykrywalna; „podpisujący” oznacza osobę posiadającą urządzenie służące do składania podpisów, która działa w imieniu własnym lub w imieniu osób prawnych lub fizycznych, lub podmiotu, którego jest przedstawicielem; „dane służące do składania podpisu” oznacza niepowtarzalne dane, takie jak kody lub prywatne klucze kryptograficzne, które są używane przez podpisującego do składania podpisu elektronicznego; „urządzenie służące do składania podpisów” oznacza skonfi- gurowane oprogramowanie lub sprzęt używane do wyko- rzystania danych służących do składania podpisu; „bezpieczne urządzenie służące do składania podpisów” oznacza urządzenie służące do składania podpisów, które spełnia wymogi załącznika III; „dane służące do weryfikacji podpisu” oznacza dane, takie jak kody lub publiczne klucze kryptograficzne, używane do celów weryfikacji podpisu elektronicznego; „urządzenie służące do weryfikacji podpisów” oznacza skonfigurowane oprogramowanie lub sprzęt używane do wykorzystywania danych służących do weryfikacji podpisu; „certyfikat” oznacza zaświadczenie elektroniczne, za pomocą którego dane służące do weryfikacji podpisu są przyporząd- kowane osobie i potwierdzają tożsamość tej osoby; 3. 4. 5. 6. 7. 8. 9. 10. „certyfikat kwalifikowany” oznacza certyfikat spełniający wymogi ustanowione w załączniku I i wystawiany przez podmiot świadczący usługi certyfikacyjne, który spełnia wymogi ustanowione w załączniku II; 11. „podmiot świadczący usługi certyfikacyjne” oznacza podmiot lub osobę prawną bądź fizyczną, która wystawia certyfikaty lub świadczy inne usługi związane z podpisami elektronicz- nymi; 12. „produkt podpisu elektronicznego” oznacza oprogramowa- nie lub sprzęt, względnie ich istotne składniki, które mają być użyte przez podmiot świadczący usługi certyfikacyjne do świadczenia usług podpisu elektronicznego lub do składania lub weryfikacji podpisów elektronicznych; 13. „dobrowolna akredytacja” oznacza jakiekolwiek zezwolenie, które ustala prawa i obowiązki związane ze świadczeniem usług certyfikacyjnych, przyznane na wniosek danego pod- miotu świadczącego usługi certyfikacyjne przez organ publiczny bądź prywatny, który jest właściwy do ustalania tych praw i obowiązków oraz do nadzorowania ich prze- strzegania, gdy podmiot świadczący usługi certyfikacyjne nie jest uprawniony do korzystania z praw wynikających z zez- wolenia, zanim nie otrzyma decyzji tego organu. 242 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 13/t. 24 Artykuł 3 Dostęp do rynku 2. Państwa Członkowskie zapewnią, że produkty podpisu elek- tronicznego, spełniające wymogi niniejszej dyrektywy, znajdują się w swobodnym obrocie na rynku wewnętrznym. 1. Państwa Członkowskie nie uzależniają świadczenia usług certyfikacyjnych od uprzedniego zezwolenia. 2. Bez uszczerbku dla przepisu ust. 1, Państwa Członkowskie mogą wprowadzić lub utrzymywać, systemy dobrowolnej akre- dytacji, które mają na celu poprawę poziomu świadczonych usług certyfikacyjnych. Wszelkie wymogi związane z tym systemem muszą być obiektywne, przejrzyste, proporcjonalne i niedyskry- minujące. Państwa Członkowskie nie mogą ograniczać liczby akredytowanych podmiotów świadczących usługi certyfikacyjne z powodów objętych zakresem niniejszej dyrektywy. 3. Państwa Członkowskie zapewniają stworzenie właściwego systemu umożliwiającego nadzór podmiotów świadczących usługi certyfikacyjne, które mają swoją siedzibę na ich terytorium i powszechnie wydają kwalifikowane certyfikaty. 4. Zgodność bezpiecznych urządzeń służących do składania podpisu z wymogami ustanowionymi w załączniku III, stwier- dzają właściwe organy publiczne lub prywatne, powołane przez Państwa Członkowskie. Komisja, zgodnie z procedurą ustano- wioną w art. 9, formułuje kryteria do których Państwa Członkow- skie się odwołują w celu ustalenia, czy taki organ może być powołany. Zgodność z wymogami ustanowionymi w załączniku III stwier- dzona przez organy określone w akapicie pierwszym, uznawana są przez wszystkie Państwa Członkowskie. 5. Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9, przyznać numery referencyjne dla powszechnie uznanych norm dotyczących produktów podpisu elektronicznego i opublikować je w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Jeśli produkt podpisu elektronicznego odpowiada tym normom, Państwa Członkowskie przyjmują domniemanie, że spełnia on wymogi o których mowa w załączniku II lit. f) i w załączniku III. 6. Państwa Członkowskie i Komisja działają wspólnie w celu wspierania rozwoju i stosowania urządzeń służących do weryfi- kacji podpisu, uwzględniając zalecenia w sprawie bezpiecznej weryfikacji podpisu zawarte w załączniku IV i w interesie konsu- menta. 7. Państwa Członkowskie mogą poddać stosowanie podpisów elektronicznych w sektorze publicznym ewentualnym wymogom dodatkowym. Wymogi te muszą być obiektywne, przejrzyste, proporcjonalne i niedyskryminujące, i mogą odnosić się jedynie do szczególnych cech danych aplikacji. Wymagania te nie mogą stanowić przeszkód dla trans-granicznych usług dla obywateli. Artykuł 4 Reguły rynku wewnętrznego 1. Każde Państwo Członkowskie stosuje przepisy krajowe, wydane na mocy niniejszej dyrektywy, do mających siedzibę na ich terytorium podmiotów świadczących usługi certyfikacyjne i ich usług. Państwa Członkowskie nie mogą ograniczać świad- czenia usług certyfikacyjnych pochodzących z innego Państwa Członkowskiego w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą. Artykuł 5 Skutki prawne podpisów elektronicznych 1. Państwa Członkowskie zapewnią, że zaawansowane podpisy elektroniczne oparte o kwalifikowany certyfikat i złożone za pomocą bezpiecznego urządzenia służącego do składania podpi- su: a) spełniają wymogi prawne podpisu w odniesieniu do danych w formie elektronicznej w ten sam sposób, co podpis odręczny w odniesieniu do danych znajdujących się na papierze; oraz b) są dopuszczalne jako dowód w postępowaniu sądowym. 2. Państwa Członkowskie zapewnią, żeby nie odmawiano pod- pisowi elektronicznemu skuteczności prawnej i dopuszczalności jako dowód w postępowaniu sądowym jedynie dlatego, że: — jest w formie elektronicznej, lub — nie jest oparty na kwalifikowanym certyfikacie, lub — nie jest oparty na kwalifikowanym certyfikacie pochodzącym od akredytowanego podmiotu świadczącego usługi certyfika- cyjne, lub — nie jest złożony za pomocą bezpiecznego urządzenia służą- cego do składania podpisu. Artykuł 6 Odpowiedzialność 1. Państwa Członkowskie zapewniają co najmniej, że podmiot świadczący usługi certyfikacyjne, wystawiający powszechnie certyfikaty będące certyfikatami kwalifikowanymi lub gwarantu- jący powszechnie takie certyfikaty, odpowiada za szkody wyrzą- dzone podmiotowi, osobie prawnej lub fizycznej, które w uzasad- niony sposób pokładają zaufanie w certyfikacie: a) w zakresie zgodności wszelkich informacji zawartych w kwali- fikowanym certyfikacie w momencie jego wydania oraz w zakresie kompletności danych przewidzianych dla certyfi- katu kwalifikowanego; b) w odniesieniu do zapewnienia, w momencie wydania certyfi- katu podpisujący określony w certyfikacie kwalifikowanym posiadał dane służące do składania podpisu, które odpowia- dają podanym lub określonym w certyfikacie danym służącym do weryfikacji podpisu; c) w odniesieniu do zapewnienia, że w przypadkach, gdy pod- miot świadczący usługi certyfikacyjne tworzy zarówno dane służące do składania podpisu, jak i dane służące do weryfika- cji podpisu, mogą być one użyte w sposób dopełniający; chyba że podmiot świadczący usługi certyfikacyjne udowodni, że zachował należytą staranność. 13/t. 24 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 243 2. Państwa Członkowskie zapewniają co najmniej, że podmiot świadczący usługi certyfikacyjne, który wystawił certyfikat będący certyfikatem kwalifikowanym, odpowiada za szkodę wyrządzoną podmiotowi, osobie prawnej lub fizycznej, które w uzasadniony sposób pokładają zaufanie w certyfikacie, w przypadku niespeł- nienia obowiązku rejestracji odwołania certyfikatu, chyba że pod- miot świadczący usługi certyfikacyjne udowodni, że zachował należytą staranność. 3. Państwa Członkowskie zapewniają, że podmioty świadczące usługi certyfikacyjne mogą podawać w certyfikacie kwalifikowa- nym ograniczenia zakresu użycia certyfikatu, pod warunkiem że ograniczenia te są rozpoznawalne dla osób trzecich. Podmiot świadczący usługi certyfikacyjne nie odpowiada za szkody, które wynikają z użycia wykraczającego za te ograniczenia. 4. Państwa Członkowskie zapewniają, że podmioty świadczące usługi certyfikacyjne mogą podawać w certyfikacie kwalifikowa- nym granicę wartości transakcji, do której może być użyty certy- fikat; pod warunkiem że granica ta jest rozpoznawalna dla osób trzecich. Podmiot świadczący usługi certyfikacyjne nie odpowiada ze szkody wynikające z przekroczenia górnej granicy. 5. Przepisy ust. 1-4 obowiązują bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. , w spra- wie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1). Artykuł 7 Aspekty międzynarodowe 1. Państwa Członkowskie zapewniają, że certyfikaty wystawiane powszechnie przez podmiot świadczący usługi certyfikacyjne z siedzibą w państwie trzecim jako certyfikaty kwalifikowane, są równoważne prawnie certyfikatom wystawianym przez podmiot świadczący usługi certyfikacyjne mający siedzibę na terenie Wspólnoty, jeśli: a) podmiot świadczący usługi certyfikacyjne spełnia wymogi niniejszej dyrektywy i jest akredytowany w dobrowolnym sys- temie akredytacji jednego z Państw Członkowskich; lub b) podmiot świadczący usługi certyfikacyjne mający siedzibę we Wspólnocie spełniający wymogi niniejszej dyrektywy, gwa- rantuje certyfikat; lub c) certyfikat lub podmiot świadczący usługi certyfikacyjne uzna- wane są w ramach umowy dwustronnej lub wielostronnej między Wspólnotą i państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi. 2. W celu ułatwienia ponadgranicznych usług certyfikacyjnych z państwami trzecimi i prawnego uznania zaawansowanych pod- pisów elektronicznych pochodzących z państw trzecich, Komi- sja, w danym wypadku, przedkłada wnioski mające na celu osią- gnięcie umów międzynarodowych mających zastosowanie do usług certyfikacyj- nych. W szczególności, przedkłada w razie potrzeby Radzie wnio- ski o udzielenie stosownych mandatów negocjacyjnych umów dwu — i wielostronnych z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi. Rada stanowi większością kwalifikowaną. efektywnego stosowania norm i 3. W każdym przypadku, gdy Komisja zostanie powiadomiona o trudnościach, które napotykają przedsiębiorstwa Wspólnoty w odniesieniu do dostępu do rynku w państwach trzecich, może w razie konieczności przedstawić Radzie wnioski o stosowne pełnomocnictwa do negocjowania porównywalnych praw dla przedsiębiorstw wspólnotowych w tych państwach trzecich. Rada stanowi kwalifikowaną większością. Środki podjęte na mocy tego ustępu nie naruszają zobowiązań Wspólnoty i Państw Członkowskich wynikających ze stosownych umów międzynarodowych. Artykuł 8 Ochrona danych 1. Państwa Członkowskie zapewnią, że podmioty świadczące usługi certyfikacyjne i krajowe organy właściwe do akredytacji i nadzoru spełniają wymogi dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. , w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych oso- bowych i swobodnego przepływu tych danych (2). 2. Państwa Członkowskie zapewnią, że podmioty świadczące usługi certyfikacyjne, wydające powszechnie certyfikaty, mogą gromadzić dane osobowe tylko bezpośrednio od danej osoby, lub po wyraźnej zgodzie danej osoby i tylko, o ile jest to konieczne do wydania i utrzymania certyfikatu. Dane nie mogą być zbierane ani przetwarzane w żadnym innym celu bez wyraźnej zgody danej osoby. 3. Bez uszczerbku dla skuteczności prawnej pseudonimów na mocy prawa krajowego, Państwa Członkowskie nie zabraniają podmiotom świadczącym usługi certyfikacyjne wydawania certy- fikatów z pseudonimem zamiast nazwiska. Artykuł 9 Komitet 1. Komisja wspomagana jest przez „Komitet ds. Podpisów Elek- tronicznych”, zwany dalej „Komitetem”. 2. Tam gdzie dokonano odwołania do tego ustępu, mają zasto- sowanie art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem prze- pisów jej art. 8. Okres określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące. 3. Komitet przyjmuje swój regulamin. Artykuł 10 Zadania Komitetu Komitet precyzuje wymogi ustanowione w załącznikach do niniejszej dyrektywy, kryteria określone w art. 3 ust. 4 i ogólnie uznane normy dla produktów podpisu elektronicznego, które zostaną ustalone i opublikowane zgodnie z art. 3 ust. 5 zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9 ust. 2. (1) Dz. U. L 95 z 21. 4. 1993, str. 29. (2) Dz. U. L 281 z 23. 11. 1995, str. 31. 244 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 13/t. 24 Artykuł 11 Powiadomienie Artykuł 13 Wykonanie 1. Państwa Członkowskie przekazują Komisji i pozostałym Pań- stwom Członkowskim następujące informacje: a) dane o krajowych dobrowolnych systemach akredytacji włącznie z dodatkowymi wymogami na podstawie art. 3 ust. 7; b) nazwy i adresy krajowych organów właściwych do akredyta- cji i nadzoru oraz organów o których mowa w art. 3 ust. 4; c) nazwy i adresy wszystkich akredytowanych krajowych pod- miotów świadczących usługi certyfikacyjne. 2. Informacje przedkładane zgodnie z ust. 1 i dotyczące zmian w zakresie tych informacji, Państwa Członkowskie przekazują w możliwie najkrótszym czasie. Artykuł 12 Przegląd 1. Komisja sprawdza wykonanie niniejszej dyrektywy i sporzą- dza sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego i Rady najpóź- niej do dnia 19 lipca 2003 r. 2. Przy przeglądzie należy stwierdzić, między innymi, czy zakres stosowania niniejszej dyrektywy powinien zostać zmieniony w obliczu technologicznego i prawnego rozwoju oraz rozwoju rynku. Sprawozdanie obejmuje w szczególności ocenę aspektów harmonizacji na podstawie zebranych doświadczeń. Do sprawoz- dania należy dołączyć, w miarę potrzeb, projekty legislacyjne. 1. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawo- we, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie do dnia 19 lipca 2001 r. i nie- zwłocznie powiadomią o tym Komisję. Podejmowane przez Państwa Członkowskie wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie. 2. Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmą w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą. Artykuł 14 Wejście w życie Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 15 Adresaci Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich. Sporządzono w Brukseli, dnia 13 grudnia 1999 r. W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady N. FONTAINE Przewodniczący S. HASSI Przewodniczący 13/t. 24 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 245 ZAŁĄCZNIK I Wymogi dotyczące certyfikatów kwalifikowanych Certyfikaty kwalifikowane muszą zawierać następujące dane: a) wskazanie, że dany certyfikat został wystawiony jako certyfikat kwalifikowany; b) dane określające podmiot świadczący usługi certyfikacyjne i państwo, w którym ma swoją siedzibę; c) nazwę podpisującego lub pseudonim, który można jako taki rozpoznać; d) zastrzeżenie szczególnej cechy podpisującego, włączane gdy jest to stosowne, w zależności od przeznaczenia certyfikatu; e) dane służące do weryfikacji podpisu, które odpowiadają danym służącym do składania podpisu pozostającym pod kontrolą podpisującego; f) dane dotyczące początku i końca okresu ważności certyfikatu; g) kod identyfikacyjny certyfikatu; h) zaawansowany podpis elektroniczny wystawiającego certyfikat podmiotu świadczącego usługi certyfikacyjne; i) w odpowiednim przypadku, ograniczenia zakresu użycia certyfikatu; oraz j) w odpowiednim przypadku, granice wartości transakcji, do których można stosować certyfikat. 246 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 13/t. 24 ZAŁĄCZNIK II Wymogi wobec podmiotów świadczących usługi certyfikacyjne, wystawiających certyfikaty kwalifikowane Podmioty świadczące usługi certyfikacyjne mają obowiązek: a) udowodnić wiarygodność niezbędną do świadczenia usług certyfikacyjnych; b) zapewnić świadczenie usług szybkich i niezawodnych spisów oraz niezawodnej i natychmiastowej usługi odwo- łania; c) zapewnić aby określenie daty i godziny wystawienia lub cofnięcia certyfikatu mogło być precyzyjnie określone; d) sprawdzić za pomocą stosownych środków zgodnych z prawem krajowym tożsamość i, w odpowiednim przy- padku, cechy szczególne osoby, dla której wydają kwalifikowany certyfikat; e) zatrudnić personel posiadający wiedzę fachową, doświadczenie i kwalifikacje niezbędne do świadczenia usług, w szczególności kompetencje na poziomie zarządzania, wiedze specjalistyczną w zakresie technologii podpisów elektronicznych i znajomość stosownych procedur bezpieczeństwa; muszą również stosować właściwe proce- dury i metody administracyjne i zarządzania, które odpowiadają uznanym normom; f) stosować godne zaufania systemy i produkty, które są chronione przed zmianami i które zapewniają techniczne i kryptograficzne bezpieczeństwo działań do których służą; g) podejmować środki przeciwko fałszowaniu certyfikatów oraz w przypadkach, gdy podmioty świadczące usługi certyfikacyjne tworzą dane służące do składania podpisu, zapewnić poufność podczas procesu tworzenia tych danych; h) dysponować wystarczającymi środkami finansowymi, aby działać zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy, w szczególności aby ponosić ryzyko odpowiedzialności za szkody, na przykład, przez wykupienie odpowied- niego ubezpieczenia; i) przez odpowiedni okres przechowywać wszystkie istotne informacje dotyczące certyfikatu kwalifikowanego, w szczególności w celu udowodnienia certyfikacji w postępowaniu sądowym. Informacje mogą być przechowy- wane w formie elektronicznej; j) nie gromadzić ani nie kopiować danych służących do składania podpisu osób, którym podmiot świadczący usługi certyfikacyjne świadczy usługi zarządzania kluczami; k) przed powstaniem stosunku zobowiązaniowego z osobą ubiegającą się o certyfikat dla wspierania swojego pod- pisu elektronicznego, poinformować tę osobę za pomocą trwałego środka komunikacyjnego o dokładnych warunkach stosowania certyfikatu, do których należą, między innymi, ograniczenia użycia certyfikatu, istnienie systemu dobrowolnej akredytacji i postępowanie w przypadku skarg i rozstrzygania sporów. Informacja ta, które może być przekazywana w formie elektronicznej, musi być sporządzona w formie pisemnej w łatwo zrozumia- łym języku. Istotne elementy tej informacji udostępnia się na wniosek stronom trzecim które powołują się na certyfikat. l) stosować godne zaufania systemy do przechowywania certyfikatów w formie umożliwiającej weryfikację, tak że: — tylko osoby uprawnione mogą wprowadzać i zmieniać dane; — można sprawdzić prawdziwość informacji; — certyfikaty są udostępniane publicznie do celów wyszukiwań tylko w wypadkach gdy właściciel certyfikatu wyraził na to zgodę; — wszelkie zmiany techniczne, które naruszają te wymogi bezpieczeństwa, są widoczne dla operatora. 13/t. 24 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 247 ZAŁĄCZNIK III Wymogi dotyczące bezpiecznych urządzeń służących do składania podpisu elektronicznego 1. Bezpieczne urządzenia służące do składania podpisów muszą przez właściwe środki techniczne i proceduralne zapewnić co najmniej, że: a) dane użyte do złożenia podpisu praktycznie stykają się tylko raz oraz zapewniona jest ich poufność w roz- sądny sposób; b) można mieć wystarczającą pewność, że dane służące do składania podpisu użyte do złożenia podpisu nie mogą, być pozyskane poprzez dedukcję oraz podpis jest chroniony przed fałszowaniem za pomocą aktu- alnie dostępnej technologii; c) dane użyte do złożenia podpisu mogą być chronione przez uprawnionego podpisującego przed użyciem przez innych w sposób godny zaufania. 2. Bezpieczne urządzenia służące do składania podpisu nie mogą zmieniać danych które mają być podpisane ani nie mogą uniemożliwiać, by dane te zostały przedstawione podpisującemu przed złożeniem podpisu. 248 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 13/t. 24 ZAŁĄCZNIK IV Zalecenia dotyczące bezpiecznej weryfikacji podpisu Podczas procesu weryfikacji podpisu należy zapewnić z wystarczającym marginesem bezpieczeństwa, żeby: a) dane użyte do weryfikacji podpisu odpowiadały danym, które widzi weryfikujący; b) podpis był weryfikowany w sposób godny zaufania, a wynik tej weryfikacji był właściwie przedstawiany; c) weryfikujący mógł w razie potrzeby, w sposób godny zaufania określić treść podpisanych danych; d) prawdziwość i ważność certyfikatu wymaganego w czasie weryfikacji były weryfikowalne w sposób godny zaufa- nia; e) wynik weryfikacji i tożsamość podpisującego były pokazywane we właściwy sposób; f) użycie pseudonimu było jasno wskazane; oraz g) wszelkie zmiany mające wpływ na bezpieczeństwo mogły zostać rozpoznane