title: Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het "Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad houdende wijziging van Richtlijn 91/308/EEG van 10 juni 1991 tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld"

eurovoc_concepts:
code of conduct
fight against crime
financial institution
financial legislation
law of banking
money laundering

text: C 75/22 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 15. 3. 2000 Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het „Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad houdende wijziging van Richtlijn 91/308/EEG van 10 juni 1991 tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld” (2000/C 75/10) De Raad heeft op 5 oktober 1999 besloten, overeenkomstig artikel 262 van het EG-Verdrag, het Economisch en Sociaal Comité te raadplegen over het voornoemde voorstel. De afdeling „Economische en monetaire unie — economische en sociale samenhang”, die met de voorbereiding van de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar op advies op 10 januari 2000 goedgekeurd; rapporteur was de heer Pelletier. Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 369e zitting van 26 en 27 januari 2000 (vergadering van 26 januari) het volgende advies uitgebracht, dat met 81 stemmen vo´ o´ r, 11 tegen, bij 10 onthoudingen werd goedgekeurd. 1. Inleiding 1. 1. Het Comité was het er in zijn advies van 19 september 1990 over de eerste richtlijn tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld (1) volledig mee eens, intensiever te werken aan de bestrijding van handelingen in verband met vooral drugshandel die door de internationale gemeenschap verwerpelijk worden geacht en daarom als zware delicten worden gekwalificeerd. Verschillende in dat advies gedane suggesties zijn later 1. 2. overgenomen. Het Comité schaarde zich tevens achter de invoering 1. 3. van mechanismen voor het gebruik van informatie die vrijkomt dank zij verplichte formaliteiten bij het bankbedrijf en meer in het algemeen binnen financiële instellingen. 1. 4. Sinds de inwerkingtreding van de eerste richtlijn (1991) hebben Raad, Commissie en Europees Parlement nagenoeg continu ertoe opgeroepen om de bestrijding van georganiseer- de criminaliteit te intensiveren en daartoe een op concrete aanbevelingen gebaseerd algemeen actieprogramma op te stellen [zie met name de resoluties van de Raad van Dublin (december 1999) en het actieprogramma van de Europese Raad van Amsterdam (juni 1997)]. 1. 5. Voorts heeft onlangs nog de Europese Raad van Tampere (15 en 16 oktober 1999) een groot gedeelte van zijn aanbevelingen aan criminaliteitsbestrijding op EU-niveau gewijd. 1. 6. Naast deze aanbevelingen, die strekken tot versterking van de samenwerking tussen de nationale autoriteiten, heeft een hoofdstuk specifiek betrekking op maatregelen ter bestrij- ding van witwaspraktijken. Aanbevolen werd om onderhavig voorstel zo snel mogelijk goed te keuren. 1. 7. Verder heeft de Commissie onlangs een zeer belangrijke mededeling uitgebracht over het „Actieplan van de Europese Unie inzake drugsbestrijding (2000-2004)” (2), waarover het Comité binnenkort advies zal uitbrengen. 2. Algemene opmerkingen Het functioneren van het mondiale financiële systeem 2. 1. wordt door de omvang van de witwaspraktijken verstoord. 2. 2. De herkomst van de met die praktijken gemoeide sommen is uiterst heterogeen. Spectaculair daarbij zijn gevallen als het onttrekken van internationale steun die door het IMF aan landen als Rusland wordt verleend. Moeilijker in kaart te brengen zijn gevallen waarin gespecialiseerde juristenkantoren in nauwe samenwerking met belastingparadijzen het geld door ingewikkelde financiële netwerken loodsen. Dergelijke paradijzen ontsnappen aan de regels en controles die de EU en een groot deel van de westerse wereld sinds een decennium proberen in te voeren. Sinds de inwerkingtreding van de richtlijn (1991) zijn 2. 3. de middelen om witwassen te bestrijden ontegenzeggelijk op drastische wijze opgevoerd. Toch blijft het zaak om optreden en officiële doelstel- 2. 4. lingen van de Unie op dit gebied af te zetten tegen het effect ervan op de omvang van het witwassen en de schattingen van de daaruit resulterende opbrengsten. 2. 5. Het Comité becijferde in zijn advies van 1990 op basis van de toen beschikbare informatie dat de drugshandel goed was voor 300 à 500 miljard dollar. Deze handel loopt nog lang niet terug en zou volgens VN-statistieken en de Financial Action Task Force on Money Laundering (FATF) momenteel 8 % van de wereldhandel uitmaken. Voorts wordt geschat dat met witwaspraktijken jaarlijks 2 à 5 % van het mondiale BBP is gemoeid, oftewel meer dan 1 biljoen dollar. (1) PB C 332 van 31. 12. 1990, blz. 26. (2) COM(1999) 239 def. 15. 3. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 75/23 2. 6. De maatregelen van Unie en lidstaten zijn vooral op het witwassen van drugsgelden gericht en daarmee dreigt uit het oog te worden verloren dat de drugsproblematiek juist bij de wortels, d. w. z. op straat moet worden aangepakt. De verkoop van kleine hoeveelheden aan verslaafden ligt immers aan de basis van alle witwasoperaties. Fundamenteel in het actieplan lijken de criteria waar- 2. 12. aan de FATF momenteel werkt om uit te maken welke landen en gebieden als „niet-medewerkend” kunnen worden gekwalificeerd. De FATF werkt momenteel aan een landenlijst en het is de bedoeling dat deze medio 2000 zal worden gepubliceerd. 2. 7. Witwasbestrijding is onlosmakelijk verbonden met de strijd tegen hen die het geld doorsluizen. Deze personen kunnen deel uitmaken van criminele organisaties met com- plexe structuren. Ook, en dat is eenvoudiger maar uit bestrij- dingsoogpunt onoverzichtelijker, kan het geld worden opge- haald door „dealers” die een grote hoeveelheid kleine bedragen, d. w. z. de opbrengst van de verkopen aan verslaafden verza- melen (1). 2. 8. Het Comité weet dat politionele en gerechtelijke bestrij- ding van de handel in de eerste plaats een zaak van de lidstaten is en buiten de reikwijdte van onderhavige richtlijn valt. Het betreurt evenwel dat in het voorstel geen aandacht wordt geschonken aan het voor de hand liggende verband tussen enerzijds deze bestrijding van de handel en anderzijds die van het witwassen van de opbrengsten ervan. Dit verband moet hoe dan ook worden gelegd. Financiële tussenpersonen, hoezeer zij ook hun best doen, kunnen namelijk nooit voor opsporing, vervolging en berechting zorgen; dat is niet hun taak. 2. 9. De Europese Raad van Tampere (oktober 1999) lijkt zich hiervan wel bewust te zijn wanneer deze „verlangt dat er een operationele Task Force van Europese Hoofden van Politie wordt ingesteld om, in samenwerking met Europol, ervaringen, beste praktijken en informatie uit te wisselen inzake actuele trends in de grensoverschrijdende criminaliteit, en bij te dragen tot de planning van operationele maatregelen” (2). 2. 10. Ook het Comité wees er reeds in zijn advies van 1990 op dat harmonisatie van maatregelen om drugsgebruik te voorkomen het onontbeerlijke complement van de ontwerp- richtlijn vormt (3). Het schaart zich voorts volledig achter het streven 2. 11. van de Commissie om de maatregelen van de FATF tot zoveel mogelijk landen uit te breiden ten einde tot een mondiaal netwerk voor witwasbestrijding te komen. (1) Zie de mededeling van de Commissie betreffende het Actieplan van de Europese Unie inzake drugsbestrijding (2000-2004) en het desbetreffende advies van het Comité — PB C 51 van 23. 2. 2000. (2) Zie conclusies van de Europese Raad van Tampere (15 en 16 oktober 1999). (3) Zie paragraaf 1. 5 van het advies over het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld — PB C 322 van 31. 12. 1990, blz. 86. 2. 13. De Europese Raad van Tampere wees er met klem op dat akkoorden moeten worden gesloten met off shore-centra buiten de Gemeenschap zodat, overeenkomstig de aanbevelin- gen van de FATF, effectief en transparant kan worden samen- gewerkt. 2. 14. Witwassen moet op mondiale schaal worden bestre- den en daarom betreurt het Comité dat Raad en Commissie niet méér aandacht besteden aan de binnen de Verenigde Naties en het Internationaal Monetair Fonds (IMF) overeengekomen maatregelen. 2. 15. Het IMF heeft tijdens zijn laatste jaarvergadering (september 1999) andermaal bevestigd, vastbesloten te zijn om de georganiseerde criminaliteit, drugshandel en witwassen te bestrijden. De afstemming tussen EU en IMF dient dan ook te worden verbeterd. Laatstgenoemde instelling is namelijk de enige die in staat is om maatregelen naar EU-model op internationaal niveau ingang te doen vinden. 2. 16. Ook het Comité vindt dat binnen de Unie uiterst strikte normen moeten worden uitgevaardigd die verder gaan dan het bijstellen van de 40 FATF-aanbevelingen door op witwasgebied voor bepaalde beroepsgroepen strengere bepa- lingen op te voeren. De richtlijn van 1991 bevatte voor bepaalde financiële beroepsgroepen de verplichting, een ge- dragscode voor hun personeel en een gedetailleerde gebruiks- aanwijzing van de richtlijn op te stellen. Het lijdt nauwelijks twijfel dat de beroepsgroepen die nu onder het werkingsgebied van de richtlijn zullen vallen, dit ook zullen doen. 2. 17. De toetredingslanden dienen de bestaande EU-regel- geving betreffende witwasbestrijding hoe dan ook te accepte- ren. Zij mogen niet volstaan met een formele aanvaarding van de richtlijn. Het dient vast te staan dat zij concrete maatregelen nemen om deze uit te voeren (versterking van politionele en gerechtelijke middelen, deelname aan maatregelen van de FATF, Interpol, Tracfin, enz. ). 2. 18. In de partnerschapsakkoorden met de toetredingslan- den dient als essentiële bepaling te worden opgenomen dat de Commissie op bestrijdingsgebied de technische bijstand aan deze landen zal opvoeren. 2. 19. De Commissie moet vooral oog hebben voor het gevaar dat tijdens de overgangsperiode naar de euro, waarvan de modaliteiten nog voor niemand vaststaan, witgewassen munt ter omwisseling in euro zal worden aangeboden. De meldingsplicht (vanaf 15 000 euro) is immers zeer gemakkelijk C 75/24 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 15. 3. 2000 te omzeilen door in verschillende kantoren bedragen aan te bieden die onder deze drempel liggen. In ieder geval zal het moeilijk zijn om een onderscheid te maken tussen gewoon spaargeld en geld dat ter witwassing wordt aangeboden. 2. 20. De motivering van het bankpersoneel en de kwaliteit van de meldingen kunnen door efficiënte feedback van de onderzoeksautoriteiten naar de banken worden verbeterd. Ook kunnen de banken op die manier beoordelen of de door hen geboden opleiding toereikend is. Ten slotte zou deze feedback de banken voor onoplettendheid ten aanzien van witwasprak- tijken moeten behoeden. Over het geheel kunnen met een effectief feedbacksysteem de bestrijdingsresultaten dus worden verbeterd. Uiteraard kunnen de nationale autoriteiten het onder- 2. 21. zoeksgeheim (secret de l’instruction) niet schenden, maar de feedback moet in ieder geval algemene informatie en statistisch materiaal omvatten. Idealiter zou er op vertrouwelijke basis ook wat specifieke informatie aan de rapporterende instelling moeten worden gegeven: bijv. een bevestiging van ontvangst van de aanmelding van de verdachte transactie, informatie, (binnen de grenzen van het onderzoeksgeheim) over het door de bevoegde autoriteiten genomen besluit en een copie van de eventuele gerechtelijke uitspraak. 3. Toepassing van de richtlijn van 1991 3. 1. Het Comité neemt er nota van dat de Commissie Raad en Europees Parlement in twee verslagen (1) heeft medegedeeld dat de richtlijn van 1991 goed door de lidstaten en het bankbedrijf ten uitvoer is gelegd, waarbij met name de banken echt hebben geprobeerd om de opbrengsten van criminele activiteiten uit het financiële stelsel te weren. De opmerkingen van de Commissie worden bevestigd 3. 2. door informatie van de FATF en het verslag van het IMF. 3. 3. Nu de controles in het bankbedrijf zijn aangescherpt, zoeken witwassers andere middelen om de illegale herkomst van gelden aan het oog te onttrekken. Bestrijding van deze pogingen vormt een grote uitdaging voor niet alleen de EU maar de gehele internationale gemeenschap. 4. Actieprogramma ter bestrijding van de georganiseerde criminaliteit 4. 1. De Raad schaart zich in de considerans van de ontwerprichtlijn volledig achter het actieprogramma van de Commissie. 4. 2. Verder is het witwasverbod in die zin aangescherpt dat witwassen nu als delict in het strafrecht van alle lidstaten is opgenomen, hetgeen een flinke stap vooruit vormt. (1) COM(95) 54 def. en COM(1998) 401 def. 5. Verbod op het witwassen van geld De Raad heeft overeenkomstig de aanbeveling van de 5. 1. FATF van 1996 op 3 december 1998 zijn goedkeuring gehecht aan de toepassing van artikel 6 van het Verdrag van Straatsburg dat betrekking heeft op witwasmisdrijven. Verder worden de opbrengsten van alle „ernstige strafbare feiten” (waarop maximaal meer dan 1 jaar en minimaal 6 maanden staat) krachtens deze bepaling binnen het werkingsgebied van het strafrecht gebracht. Hiermee wordt de bestrijding, die oor- spronkelijk slechts op criminaliteit in verband met de drugs- handel betrekking had, aanzienlijk uitgebreid. 6. Onder de richtlijn vallende activiteiten van de finan- ciële sector 6. 1. Financiële instellingen worden in het ontwerp overeen- komstig de aanbevelingen van het Europees Parlement gede- finieerd. Deze definitie omvat ook wisselkantoren, geldoverma- kingskantoren en beleggingsondernemingen als omschreven in de Richtlijn Beleggingsdiensten (RBD). 7. Onder de richtlijn vallende activiteiten buiten de financiële sector 7. 1. De Commissie stelt met instemming van het Europees Parlement voor om het toepassingsgebied van de richtlijn uit te breiden tot „beroepsgroepen en bedrijfscategorieën waarvan in redelijkheid mag worden aangenomen dat ze voor witwas- sen misbruikt worden”. Zij baseert zich daarbij op de conclusies van de Europese Raad van Dublin (december 1996) en de jaarlijkse verslagen van de FATF waarin wordt opgemerkt dat „op het gebied van witwastechnieken steeds meer gebruik (wordt gemaakt) van niet-bancaire financiële instellingen en van niet-financiële ondernemingen. Dit wordt toegeschreven aan het feit dat banken de antiwitwasverplichtingen alsmaar beter naleven”. Het Europees Parlement stelde in zijn resolutie van 7. 2. toepassingsgebied van de richtlijn maart 1999 voor, het significant uit te breiden tot: onroerend-goedmakelaars, kunsthandelaren, veilingmeesters, casino-exploitanten, wissel- kantoorhouders, geldtransporteurs, notarissen, accountants, advocaten, belastingconsulenten en financiële controleurs. De instanties die zich met witwaspraktijken hebben 7. 3. beziggehouden, waaronder het Office for Drug Control van de VN en de Groep op hoog niveau Georganiseerde Criminaliteit (opgericht door de Europese Raad van Dublin), hebben allen geconstateerd dat bij deze praktijken steeds vaker (vooral juridische) specialisten worden ingeschakeld om ingewikkelde netwerken van plankvennootschappen, trust funds, enz. op te zetten om herkomst en eigenaar van verdachte fondsen aan het zicht te onttrekken (2). (2) Zie „Drug money in a changing world: Economic reform and criminal finance” — UN International drug control programma 1996, waarin de cruciale rol wordt geschetst van met name op de Caribische eilanden gevestigde „International business companies” die door criminele organisaties worden gebruikt omdat het nagenoeg onmogelijk is om de herkomst van de grote geldsom- men die zij beheren te achterhalen. 15. 3. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 75/25 7. 4. De Commissie heeft bovengenoemd voorstel van het Parlement grotendeels overgenomen, maar koestert nogal wat twijfels over de opname van kunsthandelaren en veiling- meesters. Hun activiteiten acht zij namelijk „moeilijk exact af te bakenen en te definiëren”, terwijl ook de toepassing van de regels moeilijk controleerbaar zou zijn als deze beroepsgroe- pen ertoe verplicht zouden worden om hun cliënten „op adequate wijze te identificeren”, en hun vermoedens van witwassen bij de bevoegde nationale autoriteiten te melden. 7. 5. Voorts vindt de Commissie dat uitbreiding van de richtlijn tot kunsthandelaren eveneens de vraag doet rijzen of de desbetreffende verplichtingen ook niet zouden moeten gelden voor alle handelaren in luxe-voorwerpen, zoals handela- ren in luxewagens, juweliers of postzegel- en munthandelaren. 7. 6. Wat advocaten betreft, is het ontwerp terughoudend en wordt rekening gehouden met hun zwijgplicht en beroeps- geheim. De verplichtingen van de richtlijn zouden dus niet gelden voor advocaten wanneer zij een cliënt in rechte vertegenwoordigen of verdedigen. 7. 7. Buiten deze gevallen kunnen de lidstaten advocaten de mogelijkheid geven om hun verdenkingen aan hun balie of een gelijkwaardige beroepsorganisatie kenbaar te maken in plaats van deze bij de gewone anti-witwasautoriteiten te melden. In sommige lidstaten mogen advocaten echter finan- ciële transacties verrichten en fondsen in bewaring hebben. Dit compliceert de toepassing van de richtlijn op de advocatuur. 7. 8. Voorts dienen passende straffen te worden ingevoerd voor het geval een meldingsplichtige advocaat nalaat verden- kingen aan zijn balie te rapporteren. 7. 9. Notarissen en andere onafhankelijke beoefenaars van juridische beroepen vallen uitsluitend onder de voorschriften van het ontwerp wanneer het gaat om „specifieke financiële of zakelijke handelingen waarbij het gevaar voor witwassen het grootst is”. 8. Identificatie van cliënten bij transacties op afstand 8. 1. Wat identificatie van cliënten betreft, bevat het ontwerp voor transacties op afstand dezelfde aanbevelingen als voor alle overige transacties. De Commissie blijft enigszins in het vage over de toepassing van de regeling op transacties die via Internet worden uitgevoerd. 8. 2. De Europese Raad van Amsterdam benadrukte in zijn actieprogramma ter bestrijding van de georganiseerde criminaliteit dat technologische innovaties als Internet en elektronisch bankieren zeer efficiënte hulpmiddelen zijn voor criminaliteit, fraude en corruptie. De Europese Raad wees er verder op dat preventie- en repressiemaatregelen bijna altijd achter dergelijke criminele activiteiten aanlopen (1). 8. 3. Met elektronische overboekingen (Internet) zijn geen tijdsintervallen gemoeid en deze transfers kunnen met behulp van voor iedereen beschikbare eenvoudige technieken gemak- kelijk spoorloos worden verborgen. Het verleggen van transac- ties naar een „niet-medewerkend” land of het werken met een plankvennootschap volstaan om het nut van controle binnen de EU volledig te neutraliseren. 8. 4. Hieruit volgt dat niet de overboekingen maar de actoren op de financiële markten moeten worden gecontro- leerd. Het Comité benadrukte dit dan ook zijn advies van 27 januari 1999 (2) over de regels voor instellingen die elektro- nisch geld uitgeven. Het wees met name op de gevaren die in het leven worden geroepen wanneer aan uitermate soepele regelgeving onderworpen instellingen voor elektronisch geld tot de markt worden toegelaten. 8. 5. De Commissie vindt op goede gronden dat de banken toereikende procedures moeten hebben voor de identificatie van cliënten in het geval van financiële transacties op afstand. Het Comité denkt echter dat de bijlage bij het ontwerp niet de juiste instrumenten hiervoor bevat. 8. 6. Ook wanneer er geen direct contact tussen bank en cliënt bestaat, kan laatstgenoemde toch afdoende worden geïdentificeerd „door overlegging van bewijsstukken (te) ver- langen”, zoals voorgeschreven in artikel 3 van de richtlijn en door de banken in de praktijk gebracht. De identificatie kan onder meer worden toevertrouwd aan een lasthebber of een betrouwbare derde persoon (bijv. een ander krediet- of financiële instelling, een notaris of een ambassade) of kan ook bij aangetekend schrijven geschieden. 8. 7. Met name sinds de recente goedkeuring van de richtlijn inzake een gemeenschappelijk kader voor elektronische hand- tekeningen kunnen ook deze als bewijsstuk dienen. Het Comité vindt niet dat de opkomst van financiële transacties op afstand de invoering van nieuwe identificatieregels wettigt. 8. 8. In tegendeel, flexibiliteit is een absolute voorwaarde om de snelle ontwikkelingen op het gebied van telebankieren bij te houden. Voor die flexibiliteit kan worden gezorgd door de term „bewijsstukken” ruim uit te leggen. De banken moeten uitsluitend worden verplicht om bij financiële operaties op afstand toereikende bewijsstukken voor de identificatie van hun cliënten te bezitten en dienen vrij gelaten te worden in de keuze van de identificatiemethode. Over het algemeen bevat de bijlage een aantal goede voorbeelden van mogelijke identifi- catieprocedures bij afstandstransacties, maar deze zullen waar- schijnlijk snel achterhaald zijn door de opkomst van nieuwe methoden met betrekking tot bankieren op afstand en identifi- catie. 8. 9. Wordt besloten de bijlage te handhaven, dan verzoekt het Comité Raad en Parlement duidelijk te maken dat de bijlage niet bindend is en uitsluitend dient als richtsnoer waarin op niet-limitatieve wijze identificatiemogelijkheden worden geboden bij financiële transacties op afstand. Met een dergelijke vrijblijvendheid blijft er ruimte voor de nodige flexibiliteit ter zake van identificatie bij deze transacties. (1) Inleiding bij het actieprogramma ter bestrijding van de georgani- seerde criminaliteit — Amsterdam 28 april 1997. (2) PB C 101 van 12. 4. 1999, blz. 6. C 75/26 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 15. 3. 2000 9. Uitwisseling van informatie De Commissie stelt voor, informatie uit te wisselen 9. 1. over witwaspraktijken die „onwettige activiteiten (opleveren en) schadelijk zijn voor de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen” (zie de artikelsgewijze opmerkingen met kritiek op deze uitbreiding). 10. Periodieke evaluatie van het optreden van de Unie 10. 1. De Commissie wil slechts op gezette tijden verslag uitbrengen aan Raad en Parlement. Het Comité denkt dat het in dit verband over veel deskundigheid beschikt en betreurt dan ook dat het niet zal worden geraadpleegd over de uitbreiding van een richtlijn waarover wel zijn advies is gevraagd. 11. Artikelsgewijze opmerkingen — Artikel 1 (vervangt artikel 1 van Richtlijn 91/308) 1) De uitbreiding van het werkingsgebied van de richtlijn tot wissel- en geldovermakingskantoren, alsook tot verzekerings- (voor zover deze activiteiten uitoefenen die door de richtlijn worden bestreken) en beleggings- ondernemingen levert geen bezwaren op voor zover het gaat om een aanvulling van de definities van de basisrichtlijn 77/780/EEG. 2) Gewezen dient te worden op het belang van opname in de richtlijn van in de Gemeenschap gevestigde bijkantoren van financiële instellingen met hoofdkan- toor binnen of buiten de Gemeenschap. 3) De richtlijn dient eveneens van toepassing te zijn op bijkantoren of dochters van EG-financiële instellingen in derde landen en met name in landen die geen gelijkwaardige toezichts- en bestrijdingsmaatregelen ter zake van witwassen kennen (offshore-gebieden, belastingparadijzen, enz. ). 4) Sub E — definitie van „criminele activiteiten” Deze definitie wordt uitgebreid met de passage „fraude, corruptie of enigerlei andere onwettige activiteit die schade- lijk is of kan zijn voor de financiële belangen van de Europese Gemeenschap”. Het risico bestaat dat financiële instellingen op die manier een onevenredig zware verplich- ting tot aanmelding van verdenkingen wordt opgelegd die veel verder gaat dan de hoofddoelstelling van de richtlijn, te weten bestrijding van drugshandel en georganiseerde criminaliteit. Verder valt te vrezen dat het personeel van deze instellingen uit angst om zich aan eventuele strafbare feiten schuldig te maken, systematisch iedere transactie gaat melden die enigszins twijfelachtig of abnormaal lijkt. 5) De vermelding „schade voor de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen” is wellicht beter bruikbaar bij de bestrijding van BTW-fraude met betrekking tot GLB-restituties, gebruik van de struc- tuurfondsen of van de vele EU-subsidies. 6) Dit soort fraude wordt echter ook door specifieke instanties behandeld (nationale fiscale controleurs en gespecialiseerde EG-organen) (1). Het kan niet anders dan dat de efficiëntie van de bestrijding onder deze veelvuldigheid te lijden heeft. 7) Artikel 280 van het geconsolideerde EG-Verdrag biedt een rechtsgrondslag voor de bestrijding van fraude die schadelijk is voor de financiële belangen van de Europese Unie. De Raad kan op voorstel van de Commissie maatregelen nemen om „in de lidstaten een doeltreffende en gelijkwaardige bescherming te bieden”. — Artikel 2 bis 1) Het Comité vraagt zich af of het opportuun is om kunsthandelaren en veilingmeesters van de beroeps- groepenlijst te schrappen. Met de door deze tussenper- sonen verhandelde goederen kunnen aanzienlijke be- dragen zijn gemoeid, die vaak cash worden betaald en waarbij de identiteit van de koper niet werkelijk wordt nagetrokken. Het staat nagenoeg vast dat met name openbare verkopen mogelijkheden voor discreet en gemakkelijk witwassen bieden. Bij onderhandelingen over transacties van meer dan 15 000 euro moet de identiteit van cliënt dan ook worden vastgesteld. 2) De vermelding van financiële controleurs onder punt 3 lijkt te ver te gaan want dit begrip omvat tevens controleurs die in loondienst bij een bedrijf of een bank werken. Het lijkt beter om te volstaan met het begrip accountants. — Artikel 3, lid 2, tweede alinea 1) In deze bepaling wordt verwezen naar in een bijlage neergelegde procedures voor identificatie van cliënten bij financiële transacties op afstand. 2) Een aantal in de desbetreffende bijlage opgenomen verplichtingen lijken erg zwaar of moeilijk na te komen, zoals: — de eerste betaling van de transactie te verrichten via een rekening, op naam van de cliënt, die bij een kredietinstelling in de Europese Unie, in de Europese Economische Ruimte (punt v), onder b), of in een aan deze richtlijn onderworpen land is geopend; (1) Zie het werkprogramma van de Commissie 1998-1999 inzake fraudebestrijding( COM(1998) 278 def. ) en het ESC-advies dat momenteel daarover wordt opgesteld (R/CES 748/99 rev. 2). 15. 3. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 75/27 — de verschillende modaliteiten voor het natrekken van de identiteit van de tegenpartij wanneer deze een buiten de EU of de EER gevestigde kredietinstel- ling is (punt vi), onder b). 3) Meer in het algemeen mengt de Commissie zich direct in de organisatie van de controleprocedures door de financiële instellingen, hetgeen onnodig en ongewet- tigd is. Ook bevatten richtlijn en bijlage doorgaans geen duidelijke identificatiebepalingen in verband met transacties die via Internet worden verricht. — Artikel 7 1) De verplichting om verdachte transacties te melden, staat centraal in het ontwerp. Hier dienen objectieve criteria te worden genoemd die kunnen fungeren als richtsnoer voor de vraag of transacties al dan niet gemeld moeten worden. Gelet op de aard van verdachte activiteiten kunnen deze criteria echter niet absoluut worden geformuleerd. — Artikel 12, lid 2 1) In de eerste zin van deze bepaling dient de passage „die schadelijk is of kan zijn voor de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen” te worden ge- schrapt (zie in dit verband de opmerkingen die in de paragraaf 4 en 5 over artikel 1 zijn gemaakt). 2) Uit de nieuwe definitie van „kredietinstelling” (artikel 1, onder A) en de achtste inleidende overweging lijkt te kunnen worden afgeleid dat een verdenking van witwassen uitsluitend hoeft te worden aangemeld in het land waar de desbetreffende instelling (hoofd- of bijkantoor dan wel dochter) is gevestigd. Het Comité kan zich in dit voorschrift vinden, maar beveelt aan om ter verduidelijking van deze regel en ter voorkoming van dubbelzinnigheid een lid aan artikel 6 toe te voegen. 12. Conclusies 12. 1. Uit met name van de FATF maar ook uit het bankbedrijf afkomstige informatie blijkt dat de richtlijn van 1991 over het geheel genomen voldaan heeft aan de doelstel- ling, het gebruik van het financiële stelsel ten behoeve van het witwassen van geld terug te dringen. Het is een goede zaak dat het werkingsgebied van 12. 2. deze richtlijn is uitgebreid tot een aantal actoren die bij witwaspraktijken kunnen worden betrokken. 12. 3. Het is begrijpelijk dat de succesvolle toepassing van de in de oorspronkelijke richtlijn neergelegde mechanismen voor Europees Parlement, Raad en Commissie aanleiding vormde om de strafbaarstelling uit te breiden tot de georgani- seerde criminaliteit die niet met drugshandel is verbonden en tot verder alle zware delicten. Meer strafbare feiten enerzijds en meldingsplicht anderzijds zijn echter twee verschillende zaken. 12. 4. Het Comité is het met de Commissie eens dat een uitbreiding van de meldingsplicht wel eens te ver zou kunnen gaan en afbreuk zou kunnen doen aan de actieve betrokken- heid en de bereidheid tot samenwerking van de desbetreffende beroepsgroepen. Er bestaat geen gemeenschappelijke definitie van 12. 5. „ernstige strafbare feiten”. Iedere lidstaat kan zelf een lijst daarvan opstellen. Het Comité heeft met belangstelling gecon- stateerd dat de toezichthouders (FATF en Tracfin in Frankrijk) de voorkeur hebben gegeven aan het concept van „georgani- seerde criminaliteit”, dat nauwkeuriger is dan de samenstelling „ernstige strafbare feiten” van de Commissie. Het risico is reëel dat bestrijdings- en preventieor- 12. 6. ganen zoals Tracfin worden overspoeld door een vloed van aanmeldingen van verdenkingen en daarmee aan slagkracht inboeten. Naarmate meer ervaring wordt opgedaan en op voorwaarde dat de financiële instellingen voldoende feedback krijgen over de doeltreffendheid van hun meldingen, zal het aantal gemelde verdachte transacties wellicht afnemen. Wel moeten door de bevoegde autoriteiten voldoende middelen worden vrijgemaakt om ervoor te zorgen dat de follow up met voortvarendheid wordt aangepakt. 12. 7. Maatregelen van alleen de EU bieden geen soelaas en kunnen zelfs mededingingsdistorsies ten voordele van financiële instellingen uit derde landen in het leven roepen of een van de fundamenten onder het integratieproces, te weten het vrije verkeer van kapitaal, belemmeren. Helaas wordt in het ontwerp, dat hoofdzakelijk 12. 8. gericht is op het opvoeren van de mogelijkheden van de EG om witwassen te bestrijden, onvoldoende aandacht aan de noodzakelijke internationale samenwerking besteed. 12. 9. Het streven dient te zijn de reikwijdte van de Europese anti-witwasbepalingen zo veel mogelijk uit te breiden tot landen waarvan algemeen bekend is dat deze bij criminele handelingen zijn betrokken. 12. 10. De internationale financiële instellingen (Verenigde Naties, IMF, Wereldbank, EIB, EBRD) moeten samen met de Commissie een handvest of een gedragscode opstellen. Daarin dienen de belangrijkste aanbevelingen van de FATF te worden opgenomen en moet toepassing ervan een van de voorwaarden voor het ontvangen van financiële hulp zijn (1). 12. 11. Passen offshore-centra, die een centrale rol bij het witwassen vervullen en de zwakke schakel bij de bestrijding ervan vormen, de gedragscode niet toe of doen zij afbreuk aan (1) De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties heeft op 10 juni 1998 een standpunt en een actieplan voor de bestrijding van witwassen opgesteld die in hoge mate met de doelstellingen van de Unie overeenkomen. C 75/28 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 15. 3. 2000 de doorzichtigheid van transacties door met name te weigeren het bankgeheim op te heffen, dan dienen ze te worden verwijderd uit internationale stelsels voor orderdoorgifte en overmakingen, zoals SWIFT, enz. Met behulp van de lijst van niet-medewerkende landen die de FATF momenteel opstelt, zal dit snel kunnen gebeuren. Dergelijke maatregelen kunnen alleen door het IMF 12. 12. worden opgelegd en daarom beveelt het Comité de Raad en de Commissie aan, overeenkomsten met deze instelling te sluiten om in de statuten van het Fonds doeltreffende sanctiemechanis- men op te nemen ten aanzien van landen en financiële instellingen die niet aan de witwasbestrijding meewerken. 12. 13. De internationale autoriteiten die het financiële en bancaire stelsel reguleren, de BIB en de centrale banken, moeten met de tenuitvoerlegging van de sancties worden belast. 12. 14. Het Comité spreekt andermaal de hoop uit, nauw bij de evaluatie van de toepassing van de richtlijn te worden betrokken. Brussel, 26 januari 2000. De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité B. RANGONI MACHIAVELLI BIJLAGE bij het advies van het Economisch en Sociaal Comité (overeenkomstig artikel 47, lid 3, van het reglement van orde) De volgende wijzigingsvoorstellen, waarvoor ten minste één kwart van de stemmen werd uitgebracht, werden tijdens de beraadslagingen verworpen: Paragraaf 11, onder 4 als volgt te wijzigen: „Sub E — definitie van ‘criminele activiteiten‘ Deze definitie wordt uitgebreid met de passage fraude, corruptie of enigerlei andere onwettige activiteit die schadelijk is of kan zijn voor de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen. Dit is logisch maar beseft dient te worden dat financiële instellingen en andere instanties die rapporteren wellicht niet verder kunnen gaan dan het constateren van ongebruikelijke transacties die op het eerste gezicht aanleiding tot verdenking geven. Onderzoek behoort niet tot de taak van de financiële instellingen. Te verwachten valt dat er, in ieder geval in de eerste stadia, veelvuldig zal worden gemeld. Daarom moet er met de instellingen afspraken worden gemaakt om de inhoud van de meldingen te preciseren. Ook dienen de nationale autoriteiten de instellingen te informeren om de resultaten van hun meldingen, zodat deze hun vaardigheid bij de assistentie van witwasbestrijding verder kunnen opvoeren. ” Uitslag van de stemming Vo´ o´ r: 30, tegen: 43, onthoudingen: 10. Paragraaf 12. 16: Paragraaf 12. 16 „12. 16. De richtlijn is hoofdzakelijk op witwassen van drugsgelden gericht. Daarmee wordt genegeerd dat het witwassen van gelden die afkomstig zijn van criminele en terroristische activiteiten, alsook van door verschillende belastingtarieven uitgelokte smokkelarij die voor de economie van veel regio’s meer gevolgen heeft dan drugshandel. Dit moet in de richtlijn beter uit de verf komen. ” 15. 3. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 75/29 Motivering De sterke nadruk op de „zo verderfelijke” drugshandel en het daarmee gepaard gaande illegale geld berust op emotionele afkeer van de resultaten van drugsgebruik, waardoor onvoldoende aandacht bestaat voor witwassen van gelden die met „gangbare” criminele handelingen worden gegenereerd. Voorts zal het misbruik van tariefverschillen na de uitbreiding toenemen, omdat naar alle waarschijnlijkheid de meerderheid van de lidstaten dan buiten de eurozone zal vallen. Uitslag van de stemming Vo´ o´ r: 36, tegen: 49, onthoudingen: 10. Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het „Voorstel voor een verordening (EG) van de Raad betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels” (1) (2000/C 75/11) De Raad heeft op 9 september 1999 besloten het Economisch en Sociaal Comité, overeenkomstig de bepalingen van artikel 262 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, te raadplegen over het voornoemde voorstel. De afdeling „Werkgelegenheid, sociale zaken, burgerschap”, die met de voorbereiding van de desbetreffen- de werkzaamheden was belast, heeft haar advies goedgekeurd op 16 december 1999. Rapporteur was de heer Rodrı´guez Garcı´a Caro. Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn op 26 en 27 januari 2000 gehouden 369e zitting (vergadering van 27 januari) het volgende advies uitgebracht, dat met 78 stemmen voor, 5 stemmen tegen, bij 20 onthoudingen, is goedgekeurd. 1. Inleiding 1. 1. In juni 1971 heeft de toenmalige Europese Economi- sche Gemeenschap Verordening (EEG) nr. 1408/71 uitgevaar- digd betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelin- gen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsle- den, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen. 1. 2. Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 59e zitting van januari 1967 een advies (2) over die verordening uitgebracht, waarin het bepaalde opmerkingen over de tekst formuleerde. Sinds de inwerkingtreding van die Verordening en van 1. 3. Verordening (EEG) nr. 574/72 tot vaststelling van de wijze van toepassing van Verordening (EEG) nr. 1408/71, zijn de beide verordeningen verschillende malen gewijzigd en bijgewerkt, om ze aan te passen aan de veranderingen in de nationale wetgevingen, aan de bilaterale overeenkomsten die gesloten zijn tussen de lidstaten en aan de uitbreidingen die de Unie sinds 1971 heeft ondergaan. In 1992 heeft de Europese Raad in Edinburgh (3) de 1. 4. noodzaak erkend van een algehele herziening van de wetgeving met als doel een vereenvoudiging van de coördinatieregels. In de in 1997 door de Commissie ingediende Mededeling getiteld „Actieplan voor het vrij verkeer van werknemers” (4) is (in par. 3. 1. 6) toegezegd dat een voorstel voor herziening en vereenvoudiging van Verordening (EEG) nr. 1408/71 zou worden ingediend als een belangrijke en noodzakelijke stap bij het opheffen van de belemmeringen van het vrije verkeer en van de mobiliteit in de Europese Unie. 1. 5. In zijn advies van 28 mei 1998 over de mededeling van de Commissie houdende voornoemd actieplan (5) heeft het Comité zich positief uitgesproken over de herziening van Verordening 1408/71 en ingestemd met de vereenvoudiging en verbetering van de coördinatie van de stelsels van sociale zekerheid in de Europese Unie. (1) PB C 38 van 12. 2. 1999, blz. 11. (2) PB C 64 van 5. 4. 1967. (3) Europese Raad van Edinburgh 11/12 december 1992, Conclusies van het voorzitterschap (SN 456/92). (4) COM(97) 586 def. (5) CES 806/98 — PB C 235 van 27. 7. 1998


title: Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 179/2000 της Επιτροπής, της 26ης Ιανουαρίου 2000, για καθορισμό του μέγιστου ποσού της επιστροφής κατά την εξαγωγή της λευκής ζάχαρης για την 24η τμηματική δημοπρασία που πραγματοποιείται στο πλαίσιο της διαρκούς δημοπρασίας του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1489/1999

eurovoc_concepts:
award of contract
export refund
white sugar

formats: pdf print

text: 27. 1. 2000 EL Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων L 22/39 ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (ΕΚ) αριθ. 179/2000 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ της 26ης Ιανουαρίου 2000 για καθορισµό του µέγιστου ποσού της επιστροφής κατά την εξαγωγή της λευκής ζάχαρης για την 24η τµηµατική δηµοπρασία που πραγµατοποιείται στο πλαίσιο της διαρκούς δηµοπρασίας του κανονισµού (ΕΚ) αριθ. 1489/1999 Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, Έχοντας υπόψη: τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, τον κανονισµό (ΕΟΚ) αριθ. 2038/1999 του Συµβουλίου, της 13ης Σεπτεµβρίου 1999, περί κοινής οργανώσεως αγοράς στον τοµέα της ζάχαρης (1), και ιδίως το άρθρο 18 παράγραφος 5 δεύτερο εδάφιο, η κατάσταση και η προβλεπόµενη εξέλιξη της αγοράς της ζάχαρης στην Κοινότητα και στη διεθνή αγορά· (3) (4) µετά από εξέταση των προσφορών, πρέπει να θεσπιστούν για την 24η τµηµατική δηµοπρασία οι διατάξεις που αναφέρο- νται στο άρθρο 1· τα µέτρα που προβλέπονται στον παρόντα κανονισµό είναι σύµφωνα µε τη γνώµη της επιτροπής διαχείρισης ζάχαρης, Εκτιµώντας τα εξής: ΕΞΕ∆ΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ: (1) (2) δυνάµει του κανονισµού (ΕΚ) αριθ. 1489/1999 της Επι- τροπής, της 7ης Ιουλίου 1999, περί διαρκούς δηµοπρασίας για τον καθορισµό των εισφορών ή/και των επιστροφών κατά την εξαγωγή λευκής ζάχαρης (2), την εξαγωγή της ζάχαρης αυτής· κατά τις διατάξεις του άρθρου 9 παράγραφος 1 του κανονι- σµού (ΕΚ) αριθ. 1489/1999, καθορίζεται ένα µέγιστο ποσό επιστροφής κατά την εξαγωγή, κατά περίπτωση, για την εν λόγω τµηµατική δηµοπρασία, αφού ληφθούν υπόψη, ιδίως, Άρθρο 1 Για την 24η τµηµατική δηµοπρασία λευκής ζάχαρης, που πραγµα- τοποιείται σύµφωνα µε τον κανονισµό (ΕΚ) αριθ. 1489/1999, το ανώτατο ποσό της επιστροφής κατά την εξαγωγή καθορίζεται σε 52,483 EUR/100 kg. Ο παρών κανονισµός αρχίζει να ισχύει στις 27 Ιανουαρίου 2000. Άρθρο 2 Ο παρών κανονισµός είναι δεσµευτικός ως προς όλα τα µέρη του και ισχύει άµεσα σε κάθε κράτος µέλος. Βρυξέλλες, 26 Ιανουαρίου 2000. Για την Επιτροπή Franz FISCHLER Μέλος της Επιτροπής (1) ΕΕ L 252 της 25. 9. 1999, σ. 1. (2) ΕΕ L 172 της 8. 7. 1999, σ. 27


title: Dictamen del Comité Económico y Social sobre la «Propuesta de Directiva del Parlamento Europeo y del Consejo por la que se establece un código comunitario sobre medicamentos veterinarios» (versión codificada)

eurovoc_concepts:
multilingual dictionary
pharmaceutical legislation
public health
veterinary drug
veterinary medicinal product

formats: html pdf print

text: 15. 3. 2000 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas C 75/11 Dictamen del Comité Econo´ mico y Social sobre la «Propuesta de Directiva del Parlamento Europeo y del Consejo por la que se establece un co´ digo comunitario sobre medicamentos veterinarios» (versio´ n codificada) (2000/C 75/03) El 4 de octubre de 1999, de conformidad con el artı´culo 95 del Tratado constitutivo de la Comunidad Europea, el Consejo decidio´ consultar al Comité Econo´ mico y Social sobre la propuesta mencionada. La Seccio´ n de Agricultura, Desarrollo Rural y Medio Ambiente, encargada de preparar los trabajos en este asunto, aprobo´ su dictamen el 17 de diciembre de 1999 (ponente: Sen˜ or Braghin). En su 369o Pleno de los dı´as 26 y 27 de enero de 2000 (sesio´ n del 26 de enero), el Comité Econo´ mico y Social ha aprobado por 119 votos a favor y 2 abstenciones el presente Dictamen. 1. Introduccio´ n 2. Observaciones generales 1. 1. La propuesta de Directiva que se examina tiene por objeto la codificacio´ n y consiguiente sustitucio´ n de las diferen- tes directivas relativas a la aproximacio´ n de las legislaciones de los Estados miembros sobre medicamentos veterinarios que han ido sucediéndose desde la aprobacio´ n de las Directivas 81/851/CEE y 81/852/CEE del Consejo, de 28 de septiembre de 1981. 1. 1. 1. La operacio´ n de codificacio´ n se realiza en aras de la simplificacio´ n, claridad, transparencia y correcta comprensio´ n del Derecho comunitario, en aplicacio´ n de la Decisio´ n de la Comisio´ n de 1 de abril de 1987 y de las conclusiones de la Presidencia del Consejo Europeo de Edimburgo celebrado en diciembre de 1992. La nueva Directiva, dirigida a codificar las normas 1. 2. expresamente enumeradas en la parte A del Anexo II, que contiene la lista de las directivas derogadas, debera´ ser aprobada respetando plenamente el proceso legislativo comunitario habitual, de acuerdo con el procedimiento previsto en el artı´culo 251 del Tratado. 1. 3. La propuesta de codificacio´ n examinada se ha elabo- rado sobre la base de los textos de los actos publicados en el Diario Oficial, por lo que no puede realizarse ninguna modificacio´ n sustancial de los actos objeto de dicha codifica- cio´ n. La Comisio´ n se limita, por tanto, a reagrupar los textos citados, realizando en ellos u´ nicamente las modificaciones formales necesarias. 1. 4. La Comisio´ n ha tenido en cuenta el hecho de que, entretanto, el Reglamento (CEE) no 2309/93 del Consejo (1) ha establecido procedimientos comunitarios para la autorizacio´ n y supervisio´ n de medicamentos de uso veterinario, y ha creado la Agencia Europea para la Evaluacio´ n de Medicamentos (2) 1. 5. La propuesta de codificacio´ n relativa a los medicamen- tos veterinarios se ha elaborado paralelamente a la propuesta de codificacio´ n de las directivas relativas a los medicamentos de uso humano, sobre la cual el Comité ha emitido ya su Dictamen (3). 2. 1. El Comité considera positiva la operacio´ n de codifica- cio´ n propuesta, ya que constituye un punto de referencia esencial para las autoridades competentes de los Estados miembros. Responde a una necesidad que se hacı´a sentir desde hace an˜ os, incluida finalmente en el programa de trabajo de la Comisio´ n de 1998 y que se encuentra ahora en la fase de propuesta. El Comité espera que el método de trabajo acele- rado, pactado con el acuerdo interinstitucional de 20 de noviembre de 1994, permita la ra´pida adopcio´ n de los correspondientes actos codificados, para que la Directiva pueda entrar en vigor el 1 de enero de 2000, como dispone el artı´culo 99, o, por lo menos, en el primer semestre del 2000. La operacio´ n de codificacio´ n es completa, en la medida 2. 2. en que abarca asimismo la Directiva 90/677/CEE relativa a los medicamentos veterinarios inmunolo´ gicos, y la Directiva 92/74/CEE relativa a los medicamentos homeopa´ticos veteri- narios. Por u´ ltimo, el texto se completa con el Anexo I relativo a las «Normas y protocolos analı´ticos, de inocuidad, preclı´nicos y clı´nicos en materia de ensayos de los medicamentos veterina- rios». El texto codificado conserva la terminologı´a utilizada 2. 3. en las directivas originales, sin tener en cuenta su evolucio´ n, y, en particular, las orientaciones publicadas por el Comité de medicamentos veterinarios (4). En las versiones ma´s recientes de las directivas derogadas se observa ya la utilizacio´ n de la terminologı´a de uso corriente, lo que significa que se emplean términos distintos para expresar un mismo concepto en las diferentes lenguas. Por lo tanto, el Comité sugiere que se utilicen en todas las lenguas los términos actualizados y de uso universal, considerando que dichas modificaciones son formales, y no sustanciales. 2. 3. 1. Concretamente, en aras de un funcionamiento eficaz del sistema de farmacovigilancia, el Comité considera u´ til aplicar esta sugerencia con prioridad a los términos «reaccio´ n (1) DO L 214 de 24. 8. 1993. (2) Reglamento citado supra y Directiva 93/40/ CEE sobre la cual el Comité ha emitido ya su Dictamen (DO C 269 de 14. 10. 1991). (3) DO C 368 de 20. 12. 1999, p. 3. (4) Comité adscrito a la Agencia Europea para la Evaluacio´ n de Medicamentos, antiguo Reglamento (CEE) no 2309/93, cuyas funciones se recogen en la Directiva 93/40/CEE, punto 10 del artı´culo 1. C 75/12 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 15. 3. 2000 adversa», ası´ como «efecto secundario» y «efecto no deseado», que ya no son de uso corriente a nivel internacional. De hecho, al facilitar la asimilacio´ n de la evolucio´ n registrada en la transposicio´ n de la directiva a la legislacio´ n nacional se garantiza una verdadera homogeneidad del marco normativo. Por otra parte, el Comité desea que se utilicen siempre 2. 3. 2. los mismos términos para expresar un mismo concepto, por ejemplo: «autorizacio´ n de comercializacio´ n», «resumen de las caracterı´sticas del producto» o «salud pu´ blica». 2. 3. 3. El texto del Anexo I presenta algunas discrepancias en las diversas lenguas, en lo que se refiere a los términos utilizados por problemas de traduccio´ n de la lengua original que dificultan en algunos casos la comprensio´ n a efectos aplicativos. Serı´a conveniente comprobar la homogeneidad de las traducciones poniendo de relieve y justificando las modificaciones consiguientes respecto a los textos originales en sendas notas o en un anexo especı´fico, habida cuenta del cara´cter técnico de los puntos considerados y de la importancia que revisten para la correcta preparacio´ n del expediente de registro. No siempre coincide el texto en las diferentes versio- 2. 3. 4. nes lingüı´sticas, debido probablemente a una traduccio´ n imperfecta del documento original. El Comité insta a la Comisio´ n a que, aprovechando la codificacio´ n propuesta, modifique los artı´culos que no hayan sido traspuestos correcta- mente a partir de la lengua de referencia, teniendo en cuenta asimismo la evolucio´ n de la terminologı´a. El Comité, consciente de la importancia que reviste la 2. 4. codificacio´ n en relacio´ n con la armonizacio´ n de las normas que regulan el sector y la transposicio´ n precisa de la Directiva a las legislaciones nacionales, sugiere a la Comisio´ n que supervise (creando en su caso un equipo de expertos en el que estén representadas todas las lenguas oficiales de la UE) la utilizacio´ n homogénea y coherente de los términos técnicos, y, en particular, que se preste especial atencio´ n a los siguientes términos: — reacciones adversas / efectos secundarios adversos — medicamento veterinario / producto farmacéutico / especi- alidad farmacéutica — titular de la autorizacio´ n de comercializacio´ n / titular de la autorizacio´ n / solicitante (applicant) Bruselas, el 26 de enero de 2000. — salud pu´ blica / salud humana / salud animal. 2. 5. En el Tı´tulo VII se aborda la cuestio´ n de la farmacovigi- lancia, un a´mbito en el que no parecen aplicarse uniforme y plenamente las normas comunitarias. El Comité desea se aclaren contenidos y metodologı´as de aplicacio´ n y que la farmacovigilancia, habida cuenta de su importancia para la proteccio´ n de la salud pu´ blica, figure entre las prioridades a la hora de aplicar la legislacio´ n vigente. 2. 6. En el sector de los medicamentos veterinarios, como en otros sectores, «las divergencias de interpretacio´ n en el seno de las administraciones nacionales, unidas a una cierta renuencia a confiar en la evaluacio´ n cientı´fica de los dema´s Estados miembros y a los prolongados procedimientos admi- nistrativos suplementarios (adopcio´ n de decisiones administra- tivas) han impedido sacar el ma´ximo provecho de los nuevos procedimientos. » (1) El Comité insta a la Comisio´ n a que, a la hora de elaborar las nuevas medidas que tengan en cuenta la experiencia adquirida vele por que la aplicacio´ n del concepto de «riesgo/beneficio» sea siempre el punto de referencia de toda evaluacio´ n cientı´fica de los datos presentados para solicitar la autorizacio´ n de comercializacio´ n de un medicamento veterinario. 2. 7. El Comité desea que se propongan nuevas medidas para los alimentos medicamentosos (que no se recogen como tal en la Directiva examinada), al objeto de garantizar la pureza de los principios activos, los requisitos de calidad, los procedimientos de fabricacio´ n, los controles, y que el conjunto medicamento/veterinario/alimento responda a criterios cuali- tativos precisos en aras de la proteccio´ n de la salud pu´ blica y del bienestar de los animales. 2. 8. El Comité desea asimismo que la Comisio´ n, cuando proceda al examen global del sistema de registro, paralelamente al examen previsto para los medicamentos de uso humano en el an˜ o 2001, aprovechando el considerable y apreciable esfuerzo de codificacio´ n actualmente en curso, establezca como objetivos prioritarios una definicio´ n ma´s sencilla de los la requisitos referentes a la calidad, seguridad y eficacia; verdadera puesta en pra´ctica de las orientaciones del Comité de medicamentos veterinarios, integra´ndolas, cuando proceda, en la nueva legislacio´ n; y la garantı´a de poder elegir libremente los procedimientos de autorizacio´ n (centralizados o por reco- fin de asegurar una amplia nocimiento mutuo), con el disponibilidad de los productos para las diferentes especies animales, incluso de menor importancia, teniendo en cuenta la prioridad absoluta de la proteccio´ n de la salud pu´ blica y de la evolucio´ n del concepto del bienestar animal. (1) Comunicacio´ n de la Comisio´ n sobre los procedimientos comuni- tarios de autorizacio´ n de comercializacio´ n de medicamentos — DO C 229 de 22. 7. 1998. La Presidenta del Comité Econo´mico y Social Beatrice RANGONI MACHIAVELLI


title: PERGUNTA ESCRITA P-0161/00 apresentada por Ole Andreasen (ELDR) à Comissão. Política de informação.

eurovoc_concepts:
EU Member State
EU financing arrangements
France
aid to disaster victims
emergency aid
flood
third country

text: 3. 10. 2000 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias C 280 E/189 A Comissªo teve conhecimento do artigo de imprensa referido pelo Senhor Deputado, sublinhando, porØm, que as cr(cid:237)ticas nele formuladas se referem a um projecto preliminar, que nªo obteve a aprova(cid:231)ªo da Comissªo. O Senhor Deputado poderÆ verificar que o texto da proposta de regulamento sobre o acesso do pœblico aos documentos do Parlamento, do Conselho e da Comissªo responde totalmente (cid:224) suas preocupa(cid:231)ıes. De facto, esta proposta melhora e alarga as normas actuais em vigor nas institui(cid:231)ıes, entre as quais se incluem, nomeadamente, os documentos provenientes de terceiros que se encontrem na posse das institui(cid:231)ıes. AlØm disso, a redefini(cid:231)ªo do seu (cid:226)mbito de aplica(cid:231)ªo de modo algum inibe os cidadªos e as associa(cid:231)ıes de participarem no processo de decisªo e nos trabalhos das institui(cid:231)ıes, participa(cid:231)ªo esta que Ø efectivamente uma condi(cid:231)ªo necessÆria para a tomada de decisªo num sistema democrÆtico. (1) COM(2000) 30 final. (2000/C 280 E/219) PERGUNTA ESCRITA P-0159/00 apresentada por Carl Lang (TDI) (cid:224) Comissªo (26 de Janeiro de 2000) Objecto: Inunda(cid:231)ıes no sul da Fran(cid:231)a Na resposta a uma pergunta do meu colega Jean-Claude Martinez (E-2395/99) (1), a Comissªo respondeu que jÆ nªo existia ajuda de emergŒncia da Comunidade para as v(cid:237)timas de catÆstrofes naturais nos pr(cid:243)prios Estados-membros, propondo a disponibiliza(cid:231)ªo (cid:224)s zonas sinistradas de dota(cid:231)ıes do FEDER ou do FEOGA, mediante o preenchimento de certas condi(cid:231)ıes. Como pensa a Comissªo p(cid:244)r estes mecanismos, notoriamente burocrÆticos e lentos, rapidamente em 1. funcionamento? Como pensa a Comissªo justificar que uma zona sinistrada nªo possa beneficiar dessas ajudas por jÆ 2. nªo se situar numa zona eleg(cid:237)vel para os fundos estruturais na programa(cid:231)ªo 2000-2006? Pensa a Comissªo remediar a profunda injusti(cid:231)a que consiste em conceder ajuda de emergŒncia a 3. pa(cid:237)ses terceiros quando esta Ø recusada aos Estados-membros da UE, medida que poderia tomar restabelecendo, por exemplo, esta rubrica atravØs de um or(cid:231)amento rectificativo para o ano 2000? (1) JO C 225 E de 8. 8. 2000, p. 124. Resposta dada por Michel Barnier em nome da Comissªo (23 de Fevereiro de 2000) Convida-se o Senhor Deputado a consultar a nota de informa(cid:231)ªo adoptada pela Comissªo em 12 de Janeiro de 2000 (1), bem como a interven(cid:231)ªo desta œltima no decurso do debate da sessªo plenÆria de Janeiro de 2000 do Parlamento (2). SEC(2000) 40. (1) (2) Debates do Parlamento europeu (Janeiro de 2000). (2000/C 280 E/220) PERGUNTA ESCRITA P-0161/00 apresentada por Ole Andreasen (ELDR) (cid:224) Comissªo (26 de Janeiro de 2000) Objecto: Pol(cid:237)tica de informa(cid:231)ªo Por ocasiªo do Conselho Europeu de Hels(cid:237)nquia, de 10 e de 11 de Dezembro de 1999, decidiu-se convidar a Comissªo a examinar o problema geral da pol(cid:237)tica de informa(cid:231)ªo da Uniªo. C 280 E/190 Jornal Oficial das Comunidades Europeias PT 3. 10. 2000 Como tenciona a Comissªo proceder relativamente ao estudo em questªo? IncumbirÆ um gabinete externo da sua realiza(cid:231)ªo? Em caso negativo, que servi(cid:231)o ou Direc(cid:231)ªo-Geral serÆ responsÆvel pela respectiva execu(cid:231)ªo? TencionarÆ a Comissªo associar o Parlamento Europeu (cid:224) realiza(cid:231)ªo do estudo em causa? Em caso afirmativo, de que modo se processarÆ essa participa(cid:231)ªo e que (cid:243)rgªos ou comissıes contactarÆ para o efeito? Como coordenarÆ a Comissªo esse estudo e as suas recomenda(cid:231)ıes com o trabalho efectuado pelo ComissÆrio Kinnock sobre uma comunica(cid:231)ªo estratØgica de reforma? Qual o calendÆrio previsto para o referido estudo? Resposta de Viviane Reding em nome da Comissªo (23 de Fevereiro de 2000) A Comissªo tomou nota das conclusıes relativas (cid:224) pol(cid:237)tica de informa(cid:231)ªo tal como foi decidido no Conselho Europeu de Hels(cid:237)nquia de 10 e 11 de Dezembro de 1999 e iniciou os preparativos de uma comunica(cid:231)ªo sobre o «DiÆlogo com os cidadªos». A nova estratØgia terÆ por base parcerias com os Estados- -membros e a sociedade civil e utilizarÆ redes descentralizadas adequadas nos Estados-membros. A Parlamento serÆ associado a todo o processo. A nova estratØgia de comunica(cid:231)ªo que serÆ desenvolvida na perspectiva de uma reforma mais ampla da Comissªo serÆ brevemente apresentada. (2000/C 280 E/221) PERGUNTA ESCRITA P-0162/00 apresentada por Fran(cid:231)oise GrossetŒte (PPE-DE) (cid:224) Comissªo Objecto: Sistema comum do IVA (cid:129) dedu(cid:231)ªo do IVA (26 de Janeiro de 2000) Os artigos 17o e 19o da Directiva 77/388/CEE (1) sªo fonte de grande controvØrsia e de dificuldades de interpreta(cid:231)ªo para os agentes econ(cid:243)micos. Concorda a Comissªo com as interpreta(cid:231)ıes dadas aos pontos seguintes: (cid:129) nos termos do artigo 17o da Directiva 77/388/CEE, Ø vedada a dedu(cid:231)ªo do IVA sobre os encargos suportados para a aquisi(cid:231)ªo de participa(cid:231)ıes numa outra empresa; (cid:129) sempre que qualquer sujeito passivo do IVA exer(cid:231)a simultaneamente actividades isentas e actividades tributÆveis, decorre da estrutura da Directiva 77/388/CEE que, para efeitos de determina(cid:231)ªo da quota dedut(cid:237)vel do IVA, o mØtodo de afecta(cid:231)ªo real deve ser preferido ao mØtodo da percentagem geral de dedu(cid:231)ªo; (cid:129) sempre que, nos termos do no 6 do artigo 17o da Directiva 77/388/CEE, a dedu(cid:231)ªo do IVA suportado na aquisi(cid:231)ªo de ve(cid:237)culos seja limitada, mesmo estando o ve(cid:237)culo exclusivamente afectado a uma actividade econ(cid:243)mica tributÆvel, qualquer posterior transmissªo ou loca(cid:231)ªo com aplica(cid:231)ªo de IVA efectuada pelo mesmo sujeito passivo hÆ-de ter em conta o IVA nªo deduzido no estÆdio anterior; (cid:129) a Directiva 77/388/CEE previu um regime comum para as transmissıes de bens ou as presta(cid:231)ıes de servi(cid:231)os aos pr(cid:243)prios, mas este sistema comum pode ser derrogado pelos Estados-membros ao abrigo do disposto no no 5 do artigo 17o; (cid:129) a dedu(cid:231)ªo do IVA prevista no artigo 17o da Directiva 77/388/CEE pode ser sujeita a um acto da administra(cid:231)ªo fiscal posterior (cid:224) gera(cid:231)ªo do direito (cid:224) dedu(cid:231)ªo, que determine o montante do IVA devido e autorize o reembolso do imposto; (cid:129) se um pequeno comerciante decidir fazer arranjos na via pœblica cont(cid:237)gua (cid:224) sua loja, instalando a(cid:237) um banco e canteiros de flores na perspectiva de chamar os clientes, o IVA sobre os custos do arranjo da via pœblica Ø dedut(cid:237)vel, mesmo que as obras nªo sejam usufru(cid:237)das exclusivamente pelos seus clientes;


title: Regolamento (CE) n. 188/2000 della Commissione, del 26 gennaio 2000, recante abrogazione del regolamento (CE) n. 2767/1999 che istituisce un regime di titoli d'importazione per i pomodori importati dal Marocco

eurovoc_concepts:
Morocco
fruit vegetable
import licence

text: L 22/56 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 27. 1. 2000 REGOLAMENTO (CE) N. 188/2000 DELLA COMMISSIONE del 26 gennaio 2000 recante abrogazione del regolamento (CE) n. 2767/1999 che istituisce un regime di titoli d'importa- zione per i pomodori importati dal Marocco LA COMMISSIONE DELLE COMUNITÀ EUROPEE, visto il trattato che istituisce la Comunità europea, vista la decisione 95/35/CE del Consiglio, del 19 dicembre relativa alla conclusione dell'accordo in forma di 1994, lettere tra la Comunità europea e il Regno del scambio di Marocco in merito al regime d'importazione nella Comunità di pomodori in provenienza dal Marocco (1), e e zucchine originari in particolare l'articolo 3, considerando quanto segue: (1) (2) il regolamento (CE) n. 2767/1999 della Commissione (2) ha istituito un regime di titoli d'importazione per i pomodori freschi del codice NC 0702 00 00 originari e in provenienza dal Marocco; in seguito alle consultazioni avute tra il Marocco e la Comunità europea in conformità del punto 4, ultimo comma, del suddetto accordo in forma di scambio di lettere e tenuto conto in particolare del meccanismo che garantisce che le esportazioni totali di pomodori del Marocco verso la Comunità non supereranno 145 676 tonnellate nel periodo dal 1o novembre 1999 al 31 marzo 2000, la Commissione è in grado di abrogare il regime di titoli all'importazione sopra citato; (3) (4) è opportuno rendere applicabile il presente regolamento dal giorno della sua pubblicazione per agevolare gli scambi in corso e prevedere disposizioni che consentano lo svincolo della cauzione di cui all'articolo 2, paragrafo 2, del regolamento (CE) n. 2767/1999 per i quantitativi non imputati sui titoli prima dell'entrata in vigore del presente regolamento; il comitato di gestione per gli ortofrutticoli non ha emesso alcun parere nel termine fissato dal suo presi- dente, HA ADOTTATO IL PRESENTE REGOLAMENTO: Articolo 1 1. Il regolamento (CE) n. 2767/1999 è abrogato. Su richiesta dell'interessato, 2. i titoli d'importazione rila- sciati a norma del regolamento (CE) n. 2767/1999 sono annul- lati per i quantitativi non imputati alla data d'entrata in vigore del presente regolamento. La cauzione è svincolata. Articolo 2 Il presente regolamento entra in vigore il giorno della pubblica- zione nella Gazzetta ufficiale delle Comunità europee. Il presente regolamento è obbligatorio in tutti i suoi elementi e direttamente applicabile in ciascuno degli Stati membri. Fatto a Bruxelles, il 26 gennaio 2000. Per la Commissione Franz FISCHLER Membro della Commissione (1) GU L 48 del 3. 3. 1995, pag. 21. (2) GU L 333 del 24. 12. 1999, pag. 3