title: Advies van het Comité van de Regio's over de "Mededeling van de Commissie aan de lidstaten tot vaststelling van de richtsnoeren voor programma's in het kader van de communautaire initiatieven waarvoor de lidstaten aanvragen voor steun uit hoofde van het Equal-initiatief kunnen indienen"

eurovoc_concepts:
EU initiative
Structural Funds
cross-border cooperation
deprived urban area
equal treatment
rural development

text: C 156/18 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 6. 6. 2000 Advies van het Comité van de Regio’s over: — de „Mededeling van de Commissie aan de lidstaten — vaststelling van de richtsnoeren voor het communautaire initiatief voor plattelandsontwikkeling (Leader+)”, — de „Mededeling van de Commissie aan de lidstaten tot vaststelling van de richtsnoeren voor programma’s in het kader van de communautaire initiatieven waarvoor de lidstaten aanvragen voor steun uit hoofde van het Equal-initiatief kunnen indienen”, en — de „Mededeling van de Commissie aan de lidstaten tot vaststelling van de richtsnoeren voor het communautaire initiatief op het gebied van trans-europese samenwerking ter stimulering van een harmonische en evenwichtige ontwikkeling van de Europese Unie — Interreg” (2000/C 156/04) HET COMITE´ VAN DE REGIO’S, gezien de Mededeling van de Commissie aan de lidstaten tot vaststelling van de richtsnoeren voor een communautair initiatief op het gebied van trans-Europese samenwerking ter stimulering van een harmonieuze en evenwichtige ontwikkeling van de Europese ruimte (Interreg), COM(1999) 479 def. ; gezien de Mededeling van de Commissie aan de lidstaten tot vaststelling van de richtsnoeren voor het communautaire initiatief voor plattelandsontwikkeling (Leader+), COM(1999) 475 def. ; gezien de Mededeling van de Commissie aan de lidstaten tot vaststelling van richtsnoeren voor programma’s in het kader van de communautaire initiatieven (PCI’s) waarvoor de lidstaten aanvragen voor steunverlening uit hoofde van het Equal-initiatief kunnen indienen, COM(1999) 476 def. ; gezien het besluit van de Commissie van 25 oktober 1999 om het Comité overeenkomstig artikel 265, eerste alinea, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap over dit onderwerp te raadplegen; gezien het besluit van zijn Bureau van 2 juni 1999 om commissie 1 „Regionaal beleid, Structuurfondsen, economische en sociale samenhang, grensoverschrijdende en interregionale samenwerking” te belasten met de voorbereiding van het advies; gezien de bijdrage van commissie 5 „Sociaal beleid, volksgezondheid, consumentenbescherming, onderzoek, toerisme” (rapporteur: mevrouw Sexton, lid van de Longford County Council (IRL/ELDR); gezien de bijdrage van commissie 2 „Landbouw, plattelandsontwikkeling, visserij” (rapporteur: de heer Correia, voorzitter van de gemeenteraad van Tavira (P/EVP); gezien het door commissie 1 op 1 december 1999 goedgekeurde ontwerpadvies (CDR 219/99 rev. 3) (rapporteur: mevrouw Storm Rasmussen, voorzitter van de regioraad van Kopenhagen, DK/PSE), heeft tijdens zijn 32e zitting van 16 en 17 februari 2000 (vergadering van 17 februari) het volgende advies uitgebracht. 1. Inleiding 1. 1. Naar aanleiding van de mededeling van de Commissie over de communautaire initiatieven in de periode 2000- 2006 (werkprogramma van de Commissie, nr. 97/020) en de Mededeling van de Commissie aan de lidstaten tot vaststelling van de richtsnoeren voor een communautair initiatief op het gebied van trans-Europese samenwerking ter stimulering van een harmonieuze en evenwichtige ontwikkeling van de Euro- pese ruimte (Interreg), COM(1999) 479 def. , heeft het Comité van de Regio’s besloten een advies over dit onderwerp op te stellen. Met dit advies wil het Comité een bijdrage leveren tot de discussie over de communautaire initiatieven Interreg, Leader+ en Equal in de komende steunverleningsperiode. Het initiatief Urban wordt hier niet behandeld. 1. 2. Het Comité verzoekt de Commissie en de vertegen- woordigers van de lidstaten in de beheerscomités van de 6. 6. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 156/19 verschillende communautaire initiatieven, erop toe te zien dat de belangen van de regio’s en gemeenten volgens de aanbevelingen in dit advies worden behartigd. 2. Algemene opmerkingen 2. 1. De communautaire initiatieven zijn zeer belangrijk en interessant voor de lokale en regionale overheden in de EU. Juist zij zijn vaak belast met het beheer van de programma’s en de uitvoering van de projecten. Het Comité is dan ook zeker te spreken over het feit dat in de nieuwe Structuurfondsperiode meer aandacht aan de rol van de lokale en regionale overheden m. b. t. de communautaire initiatieven wordt geschonken. 2. 2. Het Comité wijst erop dat de uitwerking en de uitvoering van plannen en programma’s overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel in de eerste plaats onder de bevoegdheid van de lokale en regionale overheden vallen. 2. 3. Het Comité kan zich in principe vinden in de voorge- stelde concentratie van de steunverlening bij de communautai- re initiatieven, waardoor er van de huidige dertien nog vier initiatieven zullen overblijven. Bij de inhoud van de initiatieven is niet alleen het continuïteitsbeginsel in acht genomen, maar is ook rekening gehouden met de huidige ontwikkelingen. Interreg: grensoverschrijdende, transnationale en inter- regionale samenwerking om een harmonieuze en evenwichtige ontwikkeling van het Euro- pese grondgebied te bevorderen; Leader+: plattelandsontwikkeling; Equal: transnationale samenwerking om nieuwe me- thoden te ontwikkelen waarmee iedere vorm van discriminatie en ongelijkheid op de ar- beidsmarkt kan worden bestreden; Urban: sociaal-economische stadsdelen met acute problemen. vernieuwing in Het Comité verwelkomt de vereenvoudiging van de 2. 4. in die zin dat elk communautair initiatief steunverlening, slechts door één Structuurfonds gefinancierd kan worden. Interreg en Urban worden gefinancierd via het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO), Leader+ door het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) en Equal door het Europees Sociaal Fonds (ESF). In het kader van elk communautair initiatief moeten maatregelen uitgevoerd kunnen worden die door de andere fondsen worden gedekt. Dit betekent dat bijvoorbeeld Interreg via het EFRO ook activiteiten moet kunnen steunen die normaal onder het ESF of het EOGFL vallen. Aldus wordt ervoor gezorgd dat de steunverlening bij elk communautair initiatief meer wordt gericht op de problemen die moeten worden opgelost, en op de behoeften van de overheden die de middelen besteden. Daardoor zal de administratieve rompslomp worden vermin- derd, al wordt wel een extra inspanning van de voor de structuurfondsen verantwoordelijke instanties gevergd. 2. 5. De communautaire initiatieven vormen een aanvulling op de overige Structuurfondsinitiatieven in het kader van de programma’s voor de gebieden die onder doelstelling 1, 2 of 3 vallen. De programma’s in het kader van de communautaire initiatieven moeten dan ook worden afgestemd op de program- meringsdocumenten van de lidstaten en de operationele pro- gramma’s. 2. 6. Het Comité stelt tot zijn genoegen vast dat een van de belangrijkste beginselen bij de nieuwe communautaire initiatieven is dat wordt uitgegaan van een „bottom up”- benadering en dat het regionale en het lokale niveau een grotere verantwoordelijkheid en rol krijgen (partnerschaps- beginsel). Het Comité vindt dat de lokale en regionale overhe- den een centrale rol moeten krijgen, zowel bij uitwerking van de programma’s als bij de uitvoering en de evaluatie. De lokale en regionale overheden staan het dichtst bij de burgers en weten daardoor hoe de uitdagingen het best kunnen worden aangegaan. In verband daarmee is het zinvol nogmaals op te merken dat ook bij de toepassing van het programma door de lidstaten wordt uitgegaan van een solide partnerschap met de organisaties en verenigingen die de met de uitvoering van het programma belaste lokale en regionale overheden vertegen- woordigen. De bestuurs- en evaluatiestructuren moeten zo eenvou- 2. 7. dig mogelijk en zo min mogelijk bureaucratisch zijn, en de goedkeuringsprocedures moeten worden ingekort; daarom moeten de bestuursstructuren effectiever worden gemaakt. 2. 8. De communautaire initiatieven steunen initiatieven met een bijzonder Europees karakter. De steunverlening mag daarom niet afhankelijk zijn van de vraag of het project in kwestie al dan niet wordt uitgevoerd in een gebied dat onder één van de Structuurfondsdoelstellingen valt. Daarentegen is het de taak van het structuurbeleid om d. m. v. de aanwijzing van doelstellingregio’s en de regionale programma’s bij te dragen tot inkomensnivellering tussen de regio’s. 2. 9. Het Comité acht het van belang dat samenwerkende partners op gelijke voet bij de communautaire initiatieven worden betrokken. 2. 10. De Raad heeft op 1 juli 1999 bepaald dat er 10,4 mil- jard EUR (prijzen 1999) wordt uitgetrokken voor de commu- nautaire initiatieven; daarvan gaat 4,875 miljard naar Interreg, 700 miljoen naar Urban, 2,020 miljard naar Leader+ en 2,847 miljard naar Equal. 2. 11. Het Comité neemt kennis van het feit dat de steunver- lening t. b. v. de communautaire initiatieven in de periode 2000-2006 wordt beperkt. Interreg 3. Opmerkingen t. a. v. Interreg 3. 1. Doel van het nieuwe Interreg-initiatief is het bevorde- ren van grensoverschrijdende, transnationale en interregionale samenwerking om een evenwichtige ontwikkeling in Europa te waarborgen. C 156/20 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 6. 6. 2000 Het Comité is verheugd over de grotere rol van de 3. 2. lokale en regionale overheden binnen Interreg III. 3. 3. Het Comité acht het een goede zaak dat wordt voortgebouwd op de ervaringen met de eerdere Interreg- programma’s en met de innovatieve acties in het kader van artikel 10 van de EFRO-verordening. 3. 4. Het initiatief telt drie onderdelen: Onderdeel A: grensoverschrijdende samenwerking t. b. v. de bevordering van een geïntegreerde regionale ontwikkeling tussen grensregio’s, waaronder externe en maritieme grenzen (Interreg III A); Onderdeel B: transnationale samenwerking t. b. v. een har- monieuze en duurzame ontwikkeling binnen grote groepen Europese regio’s — macro- regio’s (Interreg III B); Onderdeel C: interregionale samenwerking t. b. v. het uitwis- selen van ervaringen op het gebied van regio- nale ontwikkeling en cohesiebeleid en -tech- nieken en t. b. v. netwerkvorming m. b. t. aspec- ten op het vlak van het regionaal beleid (Interreg III C). 3. 5. Het Comité vindt dat de programma’s uit hoofde van bovengenoemde onderdelen elkaar niet mogen overlappen, maar dat zij elkaar moeten aanvullen en zo een reeks samenwerkingsvormen en -verbanden mogelijk moeten ma- ken. Zo dienen zowel overheden die nog maar weinig ervaring met interregionale samenwerking hebben opgedaan, als regio’s en steden die op dit gebied meer ervaren zijn, in staat te worden gesteld aan de Interreg-samenwerking deel te nemen. Het beheer van de Interreg-middelen zou wezenlijk 3. 6. vereenvoudigd moeten worden door de besluitvorming in de praktijk in handen te geven van de betrokken partners en door de juiste balans te creëren tussen vereenvoudiging en flexibiliteit, om er op deze manier voor te zorgen dat de middelen zo snel en efficiënt mogelijk worden uitbetaald. Daartoe dient de verdeling van de verantwoordelijkheden tussen het verticale en horizontale partnerschap te worden verduidelijkt, de bureaucratische rompslomp te worden ver- minderd en dienen het toezicht, de evaluatie en de controle te worden verscherpt, om aldus een beter en gezond financieel beheer te kunnen waarborgen. De Commissie vindt het belangrijk dat er echte grens- 3. 7. overschrijdende en transnationale activiteiten en bestuurlijke eenheden worden opgezet. Echte grensoverschrijdende samen- werking wordt gekenmerkt door een gemeenschappelijke besluitvormingsstructuur, die zowel de ontwikkeling van pro- gramma’s, de selectie en financiering van projecten als een gemeenschappelijke bestuursstructuur omvat. Het Comité stelt 3. 8. tot zijn voldoening vast dat de Commissie één geldbedrag (globale subsidie) rechtstreeks aan elk Interreg III-programma wil toekennen. De programma’s functioneren het best wanneer van het „bottom up”-beginsel wordt uitgegaan, d. w. z. dat de lokale en regionale partners zelf het initiatief nemen en de regionale, lokale en sociale partners samen de projecten selecteren. In onderling overleg wordt dan besloten welke activiteiten binnen het programma passen en dus gesteund moeten worden. Het Comité stelt tot zijn genoegen vast dat het 3. 9. vaststellen en ontwikkelen van structuren voor gemeenschap- pelijke programmering, follow-up en beheer (technische bij- stand) tot 100 % gesteund kunnen worden. 3. 10. De structuur, taken en middelen van de overheid verschillen van lidstaat tot lidstaat. Gezien de ervaringen die met de huidige Interreg-programma’s zijn opgedaan, stelt het Comité voor, bepaalde particuliere middelen gelijk te stellen aan publieke cofinanciering bij EU-steun — met inachtneming van de mededingingsregels. Het gaat om middelen van bijvoor- beeld vakbeweging, ngo’s of verenigingen die meer algemene doelstellingen steunen. Cofinanciering moet dan dus worden beoordeeld aan de hand van de bestemming i. p. v. de herkomst van de middelen. 3. 11. De lijst met grensgebieden die in aanmerking komen voor steun uit hoofde van Interreg II A en geografische afba- keningen van de macroregio’s die onder Interreg II B vallen, is bij de nieuwe Interreg-richtsnoeren aangepast. 3. 12. Het Comité steunt het voorstel van de Commissie om een Waarnemingspost voor grensoverschrijdende, transnatio- nale en interregionale samenwerking op te richten, mits deze niet bekostigd wordt met middelen die voor de Interreg- programma’s zijn bestemd. Er bestaat grote behoefte aan een systeem om ervaringen met interregionale samenwerking te coördineren, uit te wisselen en te verspreiden. 4. Onderdeel A — grensoverschrijdende samenwerking (Interreg III A) 4. 1. Vele van de huidige landsgrenzen in Europa zijn deze eeuw vastgesteld. De conflicten en het wantrouwen die ontstaan wanneer een grens wordt gewijzigd, maken maar langzaam plaats voor vreedzame coëxistentie en positieve samenwerking. Vooral de regio’s die hun grens met Midden- en Oost-Europese landen delen, merken dat een grens eerder twee landen scheidt dan hen bijeenbrengt. Daarom is het van groot belang dat steun t. b. v. samenwerking tussen regio’s binnen en buiten de EU prioriteit blijft krijgen, ook als het gaat om kustregio’s. 6. 6. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 156/21 4. 2. Grensoverschrijdende samenwerking kan wezenlijk bij- dragen tot een beter historisch, cultureel en politiek wederzijds begrip, en tot het uit de weg trachten te ruimen van bijvoor- beeld taalkundige, culturele, politieke en bestuurlijke belem- meringen. Het Comité is het met de Commissie eens dat de 4. 3. huidige Interreg II A-regio’s als uitgangspunt moeten worden genomen voor de vast te stellen nieuwe programma’s op het gebied van grensoverschrijdende samenwerking. Bovendien stelt het Comité met voldoening vast dat in de richtsnoeren de betekenis van de buitengrenzen wordt onderstreept. Inter- reg III A zal er in belangrijke mate toe bijdragen dat regionale verschillen in levensstandaard worden gelijkgetrokken, met name aan de lange grens tussen de EU en Rusland. Dank zij dit programma zullen de Baltische landen die op de nominatie staan om lid te worden van de EU, zich gemakkelijker het ontwikkelingsbeleid van de Unie eigen kunnen maken. 4. 4. Voor eilanden of regio’s die aan de zee grenzen, verlopen communicatie en contacten over zee. De maritieme communicatiewegen moeten worden verbeterd en uitgebreid, om de samenhang m. b. t. arbeidsmarkt, bedrijfsleven, onder- wijssector en culturele leven over de grenzen in de interne markt te verbeteren. Er moet derhalve enige mate van flexibili- teit worden betracht zodat de eilanden van dit onderdeel A kunnen profiteren, met name de ultraperifeer gelegen gebieden, die geconfronteerd worden met het verdwijnen van het communautair initiatief Regis. Het Comité stelt dan ook tot zijn voldoening vast dat 4. 5. bepaalde maritieme grenzen steun via Interreg III A blijven ontvangen. Vooral eilanden en geïsoleerde en perifere gebieden zullen hiervan profiteren en bestaande, goed functionerende en natuurlijke samenwerkingsregio’s zullen in aanmerking voor steun blijven komen. Er bestaan heel wat voorbeelden van echte grensover- 4. 6. schrijdende Interreg-bestuursstructuren, zoals de Eurregio’s. Hoewel Eurregio’s steunen op decentrale, transnationale po- litieke en bestuursstructuren, meent het Comité dat samenwer- king binnen het kader van een Eurregio geen voorwaarde voor het verkrijgen van steun via Interreg III A mag zijn, maar wel als pluspunt moet worden gezien. De Commissie wil voor iedere nationale grens slechts 4. 7. één programma vaststellen, met speciale subprogramma’s voor kleinere grensoverschrijdende samenwerkingsgebieden. Juist Interreg III A-regio’s hebben echter hun eigen politieke prio- riteiten, die niet onder één centraal programma per nationale grens kunnen worden ondergebracht. Het is tevens in strijd met het „bottom up”-principe om het bestuurlijke en financiële besluitvormingsproces uit het horizontale partnerschap tussen de regionale, lokale en sociale partners in de regio’s te lichten. Het Comité dringt er daarom op aan, de onafhankelijkheid van elk van de programma’s voor samenwerkingsverbanden over één en dezelfde nationale grens te handhaven. 4. 8. Het Comité is verheugd dat de Commissie een groot aantal uiteenlopende terreinen voorstelt waarop samenwerken- de regio’s grensoverschrijdende ontwikkelingsstrategieën kun- nen implementeren. De grensoverschrijdende programma’s weerspiegelen de specifieke uitdagingen waaraan ieder grens- gebied het hoofd moet bieden. Het is daarom belangrijk dat de lijst met samenwerkingsthema’s een breed scala initiatieven dekt en bijvoorbeeld ook plaats biedt aan lokale en regionale samenwerking op mediagebied. 4. 9. De Interreg III A-programma’s moeten flexibeler wor- den opgezet, zodat de samenwerking tussen de programma’s op vier niveaus wordt verbeterd: de programmeringsfase, het politiek niveau, het beheer en dat van de projecten zelf. Het moet mogelijk zijn dat twee of meer programma’s gemeenschappelijke doelstellingen nastreven, activiteiten coör- dineren of gemeenschappelijke projecten steunen. Waar zulks redelijk is, moet in het kader van Interreg III A-programma’s ook steun kunnen worden gegeven aan regio’s die meer dan twee landen omvatten, zoals bijvoorbeeld het grensgebied tussen België, Frankrijk en Luxemburg. 4. 10. Het Comité kan zich vinden in de regel dat maximaal 20 % van de middelen t. b. v. een grensoverschrijdend program- ma kan worden toegekend aan projecten en activiteiten in gebieden die aan grensregio’s grenzen. Voorwaarde voor deze steun is wel dat het hele grensgebied hiervan dient te profiteren, bijvoorbeeld door verbetering van de mobiliteit. 5. Onderdeel B — transnationale samenwerking (Inter- reg III B) 5. 1. De samenwerking in het kader van onderdeel B onder- scheidt zich van die in het kader van onderdeel A, onder meer doordat het geografische gebied en het aantal partners groter zijn (macroregio’s). Er wordt steun verleend aan samenwerking op het gebied van ruimtelijke ordening en regionale ontwikke- ling. Bij onderdeel B kan worden samengewerkt met aangren- zende regio’s buiten de EU, voor zover het om projecten gaat die tot ontwikkeling en ondersteuning van gemeenschappelijke strategieën voor macroregio’s bijdragen. Interreg III B dient een groter werkterrein te krijgen 5. 2. dan het huidige Interreg II C-programma. Er moet niet alleen steun kunnen worden gegeven aan analyses en studies, maar ook aan projecten met meer zichtbare resultaten, zoals klein- schalige (infrastructuur)investeringen en proefprojecten. Zo wordt het gemakkelijker om de activiteiten en bevindingen te meten. Bovendien dient het begrip „ruimtelijke ordening” dusdanig te worden verruimd dat ook feitelijke regionale ontwikkeling en stimulering van het bedrijfsleven, onderzoek en technologische ontwikkeling, bevordering van de werkgele- genheid en onderwijs kunnen worden gesteund. Als Interreg een positieve bijdrage tot het toekomstige 5. 3. ruimtelijke-ordeningsbeleid van de EU moet leveren, dienen de operationale programma’s in het kader van dit initiatief zoveel C 156/22 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 6. 6. 2000 mogelijk in overeenstemming te zijn met de doelstellingen van (EROP). het Europees Ruimtelijk Ontwikkelingsperspectief in Interreg III B en EROP dienen elkaar te ondersteunen, die zin dat de doelstellingen van EROP — evenwichtiger polycentrisch grondgebied, duurzame ontwikkeling, even- wichtigere vervoersinfrastructuur en respect voor natuur en cultureel erfgoed — door middel van concrete projecten worden verwezenlijkt. 5. 4. Het Comité vindt dat de macroregio’s van onderdeel B open moeten staan voor regio’s die een positieve bijdrage tot een duurzame, harmonieuze en evenwichtige ontwikkeling kunnen leveren. Regio’s die als natuurlijk achterland functione- ren en met macroregio’s verbonden zijn, moeten in staat worden gesteld, aan projecten uit hoofde van Interreg III B deel te nemen. 5. 5. Het huidige Interreg II C-programma komt over als een programma dat door de nationale overheid wordt gedo- mineerd en waarvan ook regionale overheden gebruik kunnen maken. Het programma is echter niet gebaseerd op de ontwikkelingsprioriteiten van de lokale en regionale overheden voor de geografische gebieden die onder de projecten vallen. Daarom dient nauwgezet te worden nagegaan in hoeverre de programmerings- en bestuursstructuren van het huidige Interreg II C gehandhaafd moeten worden bij de nieuwe Inter- reg III B-programma’s. Het Comité is van oordeel dat bij de afbakening van 5. 6. Interreg III B-regio’s ook de betrokken regio’s of groepen regio’s zélf hun fiat moeten kunnen geven. Bovendien moet hierbij eerst worden nagegaan of de afbakening van de Interreg II C-regio’s wel als uitgangspunt mag worden gebruikt. Daarbij dient rekening te worden gehouden met het feit dat de tenuitvoerlegging van de operationele programma’s in sommige Interreg II C-regio’s de nodige vertraging heeft opge- lopen. 6. Onderdeel C — interregionale samenwerking (Inter- reg III C) 6. 1. In het kader van onderdeel C zal steun worden gegeven aan samenwerking tussen regio’s in heel Europa. Niet alle regio’s en gemeenten beschikken immers over de juiste geografische omstandigheden, ervaring, capaciteit of grootte om aan grensoverschrijdende of transnationale samenwerking in het kader van onderdeel A of B te kunnen deelnemen. Het Comité is dan ook ingenomen met dit nieuwe initiatief en benadrukt dat er middelen moeten worden uitgetrokken voor netwerkvorming en voor kleinschalige interregionale projecten t. b. v. de uitwisseling van ervaringen. Het Comité stelt zich kritisch op tegenover het idee 6. 2. om de bestuurlijke eenheden van onderdeel B te belasten met de uitwerking en het beheer van de programma’s in het kader van onderdeel C. De B-programma’s zijn bedoeld voor macroregio’s en voor projecten op het vlak van ruimtelijke ordening en regionale ontwikkeling. De transnationale pro- gramma’s in het kader van onderdeel C hebben een andere invalshoek en de bestuurlijke eenheden van onderdeel B vol- doen niet noodzakelijkerwijs aan de vereiste voorwaarden om programma’s uit te werken voor gebieden in de hele EU, op een breder werkterrein dan bij de B-programma’s het geval is. 6. 3. Onderdeel III dient dusdanig te worden opgezet dat: — voor interregionale samenwerking een eigen plaats wordt ingeruimd binnen het communautaire initiatief Interreg III; — interregionale samenwerking — als instrument voor de dialoog in heel Europa en het uitwisselen van ervaringen inzake de rol van lokale en regionale overheden bij de uitvoering van EU-maatregelen — een aanvulling vormt op de andere onderdelen, en — bevordering van interregionale samenwerking geschiedt op basis van een autonoom en decentraal programmabeheer. 6. 4. De Interreg III C-programma’s moeten in geografisch of thematisch opzicht samenhangen of op een andere manier bepaalde kenmerken gemeen hebben. Het Comité vindt dat onderdeel C een innovatiever en specifieker karakter zou moeten hebben; de mogelijkheid zou moeten bestaan om steun toe te kennen aan samenwerkingspatronen die niet in aanmerking voor subsidie uit hoofde van onderdeel A of B komen. 6. 5. Er zou, met het oog op de uitbreiding van de Unie, een aantal geografische programma’s kunnen worden opgezet, die uitsluitend door de decentrale overheden op basis van gemeenschappelijke politieke prioriteiten voor de ontwikke- ling van het desbetreffende gebied en mede met steun van Phare, Tacis en MEDA worden beheerd. Een dergelijk gemeen- schappelijk kader zou beslissingen moeten kunnen nemen over het toekennen van steun aan projecten waarbij partners van binnen èn buiten de EU zijn betrokken en die beantwoor- den aan de feitelijke behoeften en prioriteiten van de lokale en regionale overheden voor de regio’s. 6. 6. Het Comité is verheugd dat voor de overheden van regio’s met een ontwikkelingsachterstand, van eilanden en van geïsoleerde en perifere regio’s speciale voorzieningen zijn getroffen om — via onderdeel C — steun te blijven ontvangen. 7. Coördinatie tussen Interreg III en steun aan derde landen 7. 1. Er moeten eenvoudigere en samenhangende proce- dures worden uitgewerkt om de samenwerking met de Midden- en Oost-Europese landen en het Middellandse-Zeegebied te versterken en deze landen op te nemen in het EU-beleid. Daarom is het noodzakelijk dat de coördinatie tussen Phare, Tacis en MEDA en de EU-instrumenten ter ondersteuning van de Balkanlanden die niet onder het Phare-programma vallen, enerzijds en Interreg III anderzijds wordt verbeterd. 6. 6. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 156/23 7. 2. De aanstaande uitbreiding van de EU rechtvaardigt interregionale samenwerking. Samenwerking en uitwisseling van ervaringen zijn belangrijk voor de voorbereiding van de kandidaat-lidstaten op het lidmaatschap van de Europese Unie en daarmee voor de Europese integratie en solidariteit. Coördinatie van de steunverlening gaat gepaard met de volgende problemen: Volgens de nieuwe richtsnoeren zal Phare CBC (cross 7. 3. border co-operation) alleen onderdeel A kunnen cofinancieren, terwijl cofinanciering van onderdeel B mogelijk is via het Pretoetredingsinstrument voor structuurbeleid (ISPA) of Main- stream Phare. De B-projecten zijn echter te kleinschalig om daarvoor in aanmerking komen: ISPA verleent alleen steun aan projecten op het gebied van vervoer en milieu met een budget van meer dan 5 miljoen euro, terwijl Mainstream Phare alleen projecten boven de 2 miljoen euro steunt. 7. 4. De procedures en begrotingen van de programma’s zijn niet op elkaar afgestemd: Phare, ISPA en Tacis werken met éénjarige begrotingen, terwijl de begroting bij Interreg een meerjarige looptijd heeft. Dit betekent dat de projecten aan uiteenlopende termijnen zijn gebonden. De programma’s hebben verschillende doelstellingen 7. 5. en actieterreinen. Interreg III B richt zich op ruimtelijke or- dening, terwijl Phare is bedoeld om de kandidaat-lidstaten te helpen voorbereiden op hun toetreding tot de EU, en Tacis de omschakeling van landen in de voormalige Sovjet-Unie moet vergemakkelijken. Aangezien de richtsnoeren per programma verschillen, moeten er meerdere aanvragen voor hetzelfde project worden ingediend. Doordat de goedkeuringstermijn per programma verschilt, lopen de projecten onnodig vertra- ging op. 7. 6. Het Comité stelt voor, op de begroting van Phare, Tacis en MEDA middelen te reserveren voor cofinanciering van Interreg III-projecten. De transnationale beheerscomités van Interreg zouden dan projecten kunnen voordragen die waard zijn gesteund te worden. periode 2000-2006, nl. 4,875 miljard euro, voor Interreg III is bestemd. 8. 2. De staatshoofden en regeringsleiders onderstreepten bij de goedkeuring van Agenda 2000 dat vooral nadruk op de grensoverschrijdende activiteiten moet worden gelegd, met het oog op de uitbreiding van de EU. 8. 3. In dit verband dient er wel rekening mee te worden gehouden dat de huidige steunverleningsperiode pas tussen 1997 en 1999 middelen aan Interreg II C zijn toegewezen. Mede daarom en gezien de goede resultaten die met dit initiatief zijn behaald, dient het relatieve gewicht van de transnationale activiteiten te worden vergroot. 8. 4. Het Comité vindt daarom dat de middelen op redelijke wijze tussen Interreg III A en B moeten worden verdeeld, en wel dusdanig dat de steunverlening t. b. v. de grensoverschrij- dende activiteiten in het kader van Interreg II A op peil blijft en tegelijkertijd rekening wordt gehouden met het feit dat pas in de tweede helft van de huidige steunverleningsperiode middelen aan de transnationale activiteiten in het kader van Interreg II C zijn toegekend. Dit betekent dat er minder middelen beschikbaar zijn voor de initiatieven van het nieuwe Interreg III C. Het Comité vindt daarom dat de verdeling van de 8. 5. middelen over de begrotingslijnen van Interreg III in de lijn moet liggen van hetgeen de staatshoofden en regeringsleiders i. v. m. Agenda 2000 hebben besloten, en het accent dus, met name met het oog op de uitbreiding, moet komen te liggen op grensoverschrijdende activiteiten. 8. 6. Om te voorkomen dat bepaalde nationale delen van de transnationale gebieden van Interreg III B vergeleken met aangrenzende gebieden te weinig middelen krijgen, waardoor de beoogde synergie gedeeltelijk zal uitblijven, stelt het Comité van de Regio’s de Commissie voor om de lidstaten te verzoeken hun EFRO-middelen zodanig te verdelen dat er voor interne solidariteit tussen de gebieden en voor echte continuïteit met Interreg II C wordt gezorgd. 7. 7. Het Comité stelt vast dat de Commissie in de richtsnoe- ren voor Interreg streeft naar een betere coördinatie tussen Interreg en de steunverlening aan de buurlanden van de EU in Midden- en Oost-Europa, op de Balkan en het Middellandse- Zeegebied. 9. Aanbevelingen m. b. t. Interreg III Het Comité dringt erop aan dat: 8. Financiering Het Comité is verheugd dat het Interreg-initiatief meer 8. 1. prioriteit krijgt. Het kan zich erin vinden dat de helft van het totale budget voor de communautaire initiatieven in de 1. de lokale en regionale overheden een grotere rol krijgen bij de programmering, uitvoering, selectie en evaluatie, zodat het subsidiariteitsbeginsel volledig wordt geëerbiedigd; 2. het beheer wezenlijk wordt vereenvoudigd door de besluit- vorming in de praktijk in handen te geven van de betrokken partners en door de juiste balans te creëren tussen vereen- voudiging en flexibiliteit, om er op deze manier voor te zorgen dat de middelen snel en efficiënt worden uitbetaald; C 156/24 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 6. 6. 2000 3. het partnerschapsbeginsel wordt nageleefd, d. w. z. dat de regionale, lokale en sociale partners verantwoordelijk zijn voor programmering, financiën en beheer; 4. de programma’s van Interreg A, B en C elkaar aanvullen, in die zin dat zowel overheden die nog maar weinig ervaring met interregionale samenwerking hebben opge- daan, als regio’s die op dit gebied meer ervaren zijn, in staat te worden gesteld aan de Interreg-samenwerking deel te nemen; 5. de Interreg III-programma’s zo flexibel worden gemaakt dat op programmaniveau, politiek en bestuurlijk niveau en projectniveau kan worden samengewerkt; 6. de voor Interreg III beschikbare middelen flexibel worden aangewend en ook toegankelijk zijn voor regio’s die een positieve bijdrage tot een duurzame, harmonieuze en evenwichtige ontwikkeling kunnen leveren; dat regio’s die als natuurlijk achterland functioneren en duidelijk verbonden zijn met macroregio’s, in staat worden gesteld, aan de Interreg III-programma’s deel te nemen; 7. voor alle projecten en partners gelijke steunpercentages worden gehanteerd, ongeacht de vraag of de partners al dan niet afkomstig zijn uit een doelstellinggebied; 8. particuliere middelen ter ondersteuning van algemene doelstellingen worden gelijkgesteld met publieke cofinan- ciering; 9. niet alleen Euregio’s voor het beheer van programma’s en middelen in het kader van Interreg III A in aanmerking kunnen komen; 10. er meerdere Interreg III A-programma’s over de nationale grenzen heen worden opgezet waarvoor nu ook al ver- scheidene programma’s bestaan; 11. de lijst met actieterreinen van Interreg III A een breed scala initiatieven dekt, waarbij ook de mogelijkheid wordt voorzien om binnen relevante thematische gebieden samen te werken; 12. het actieterrein van Interreg III B wordt verruimd, in die zin dat ook steun kan worden verleend aan bijvoorbeeld kleinschalige (infrastructuur)investeringen en proefpro- jecten; 14. wordt afgezien van het idee om de transnationale bestuur- lijke eenheden van onderdeel B te belasten met de uitwer- king en het beheer van de programma’s in het kader van onderdeel C; 15. de coördinatie tussen Phare, Tacis en MEDA enerzijds en Interreg III anderzijds wordt verbeterd; 16. de middelen op redelijke wijze tussen Interreg III A en B worden verdeeld, en wel dusdanig dat de steunverlening t. b. v. de grensoverschrijdende activiteiten op peil blijft en het relatieve gewicht van de transnationale activiteiten wordt vergroot, terwijl tevens voldoende middelen worden uitgetrokken t. b. v. de initiatieven van het nieuwe Inter- reg III C. Equal 10. Opmerkingen t. a. v. Equal 10. 1. Het streven naar maximale werkgelegenheid en naar sociale cohesie vormt voor de Europese Unie een grote uitdaging. In het Verdrag van Amsterdam wordt uitdrukkelijk gewezen op de rol van de Unie bij het bestrijden van sociale uitsluiting en discriminatie. Art. 137 biedt hier de grondslag voor, nl. : „maatregelen die erop gericht zijn de samenwerking tussen de lidstaten aan te moedigen door middel van initiatieven ter verbetering van de kennis, ontwikkeling van de uitwis- seling van informatie en optimale praktijken, bevordering van innoverende benaderingswijzen en evaluatie van erva- ringen teneinde de sociale uitsluiting te bestrijden”. Er zijn niet alleen morele en ethische maar ook 10. 2. economische redenen om de strijd aan te binden tegen werkloosheid en sociale uitsluiting. De snelle modernisering en de invoering van nieuwe technologieën hebben op korte tijd de behoefte aan hoger opgeleide arbeidskrachten overal in de Unie aanzienlijk doen toenemen. Voor wie toegang heeft tot onderwijs en opleiding zijn de mogelijkheden om profijt te trekken van de opkomende informatiemaatschappij onbeg- rensd. Voor lager geschoolden, en zeker voor lager geschoolde werklozen, is de kloof tussen „geschoold” en „ongeschoold” alleen maar groter geworden. Door ervoor te zorgen dat iedereen, en met name de laagst geschoolden, toegang krijgt tot de arbeidsmarkt, kan de Unie ook dàt deel van het menselijk potentieel ontsluiten dat anders verborgen of ongebruikt zou blijven. Nogal wat werkgevers zijn geneigd om, wanneer er niet voldoende geschoolde arbeidskrachten voorhanden zijn, arbeidskrachten uit het buitenland aan te trekken in plaats van werkloze of laag geschoolde arbeidskrachten een adequate opleiding te geven. 13. nauwgezet wordt nagegaan in hoeverre de program- merings- en bestuursstructuren van het huidige Inter- reg II C gehandhaafd moeten worden bij de nieuwe Inter- reg III B-programma’s; 10. 3. Het opstellen van de Europese werkgelegenheidsstra- tegie en van nationale actieplannen heeft geleid tot een hervorming van het Europees Sociaal Fonds (ESF). De Europese werkgelegenheidsstrategie zal bepalend zijn voor de toekomsti- ge doelstellingen en prioriteiten van het ESF. 6. 6. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 156/25 10. 4. Tijdens de programmeringsperiode 1994-1999 vond de steunverlening via het ESF grotendeels plaats binnen het kader van twee communautaire initiatieven: nl. Adapt (aanpassing van de arbeidskrachten aan veranderingen in het bedrijfsleven) en Employment (reïntegratie van werklozedoel- groepen op de arbeidsmarkt). Het Employment-initiatief viel daarbij uiteen in vier onderdelen: NOW, Horizon, Youthstart en Integra. 11. 1. 2. De Commissie vreest wellicht dat de betrokken organisaties en instanties — met name zijzelf — met zoveel administratieve rompslomp geconfronteerd gaan worden dat de projecten in kwestie geen noemenswaardig multipliereffect teweeg zullen brengen. Het Comité is evenwel van oordeel dat het Equal-initiatief, mits op een efficiënte en eenvoudige manier beheerd, wel degelijk effect zal sorteren en dat alle betrokkenen er profijt van zullen trekken. 10. 5. Deze twee communautair initiatieven zijn belangrijke instrumenten om het werkgelegenheids- en arbeidsmarktbeleid te sturen. Zowel Adapt als Employment hebben de weg geëffend voor een preventieve, actieve en innovatieve aanpak van werkgelegenheid- en arbeidsmarktproblemen. Beide initia- tieven hebben bijgedragen tot de verspreiding van de resultaten van geslaagde projecten en programma’s, waardoor zij de basis hebben gelegd voor de invoering van een adequaat arbeidsmarktbeleid in de diverse lidstaten. Bovendien hebben de grensoverschrijdende partnerschappen het „leerproces” ver- sneld. 10. 6. Het nieuwe Equal-initiatief bouwt voort op de ervarin- gen met en de successen van Adapt en Employment. De bedoeling is dat het aanzienlijke potentieel op het vlak van grensoverschrijdende samenwerking — zowel het aaneenkop- pelen van projecten als de samenwerking tussen projectleiders en politieke beleidsvormers — verder zal worden uitgebouwd en dat de Europese werkgelegenheidsstrategie zal worden bijgesteld in het licht van de opgedane ervaringen. De Commissie erkent 10. 7. terecht dat uit Adapt en Employment heel wat lessen kunnen worden getrokken. Er moet worden voortgebouwd op de opgedane ervaring, wat in de eerste plaats geldt voor de projectleiders en degenen die bij het beheer van de initiatieven zijn betrokken. De met de huidige communautaire initiatieven gecreëerde toegevoegde waarde mag in geen geval weer verloren gaan, maar moet nog verder worden uitgebouwd. 11. Aard van de projecten en additionaliteit 11. 1. Aard van de projecten 11. 1. 1. De Commissie wil het in de nieuwe program- meringsperiode over een andere boeg gooien. Zij wil versnip- pering tegengaan door de beschikbare middelen niet langer over een groot aantal kleine projecten te verdelen. Anders dan in de huidige programmeringsperiode wil zij minder projecten steunen om de beschikbare middelen te kunnen reserveren voor een klein aantal omvangrijke en succesvolle projecten. Zij gaat ervan uit dat „kleine” projecten zich minder goed lenen voor grensoverschrijdende samenwerking. Het Comité is van mening dat projecten niet op basis van hun omvang mogen worden beoordeeld of geëvalueerd. Vaak lenen kleine projecten zich beter tot het uitproberen en demonstreren van nieuwe methoden en het verspreiden van nieuwe inzichten. 11. 2. Additionaliteit 11. 2. 1. In het kader van het nieuwe Equal-initiatief dient ook bijzondere aandacht worden geschonken aan de naleving van het additionaliteitsbeginsel. In het kader van de initiatieven Adapt en Employment is gebleken dat het vaak erg moeilijk is om lokale en regionale overheden ertoe te bewegen met de nodige financiële middelen over de brug te komen, met name als het gaat om grootschalige grensoverschrijdende projecten. Als het Equal-budget volledig wordt gereserveerd voor groot- schalige projecten, dan is het gevaar niet denkbeeldig dat sommige lokale en regionale overheden moeten afhaken omdat zij hu´ n deel van de financiële middelen niet kunnen opbrengen. Aangezien dit met kleinere projecten een stuk gemakkelijker is, is het beter om in het kader van dit initiatief ook kleinere projecten te ondersteunen. 12. Maatregelen 12. 1. initiatief steun te verlenen voor drie soorten maatregelen: De bedoeling is om in het kader van het Equal- i) Onderdeel A: transnationale geïntegreerde projecten; ii) Onderdeel B: aaneenkoppeling van projecten en versprei- ding van succesvolle methoden; iii) Onderdeel C: beleidsontwikkelingen. 12. 2. Onderdeel A: transnationale geïntegreerde projecten 12. 2. 1. Met dit soort projecten wil de Commissie de strijd aanbinden tegen discriminatie en ongelijkheid op de arbeidsmarkt. De projecten zullen worden geselecteerd en uitgevoerd op basis van drie criteria: a) innovatie: nagegaan zal worden in hoeverre wordt voortge- bouwd op de ervaringen die met vorige communautaire initiatieven zijn opgedaan; b) betrokkenheid van de „basis”, d. w. z. van diegenen die rechtstreeks bij de bestrijding van discriminatie en ongelijk- heid op de arbeidsmarkt betrokken zijn; c) geïntegreerde aanpak: succesvolle projecten dienen uit verschillende onderdelen te bestaan. De Commissie beveelt aan om bij 12. 2. 2. ieder project drie fasen te onderscheiden: een voorbereidende fase, een operationele fase en een evaluatie- en voorlichtingsfase, waarin de resultaten van het project bekend worden gemaakt. C 156/26 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 6. 6. 2000 12. 2. 3. Het is een goede zaak dat de Commissie deze geïntegreerde projecten uitsluitend via het Europees Sociaal Fonds wil financieren, omdat zulks tot een vereenvoudiging van de procedures zal leiden. 12. 2. 4. Het is van het grootste belang dat de drie in paragraaf 12. 2. 1 genoemde criteria van meet af aan duidelijk worden omschreven om verwarring zoals in het geval van Adapt en Employment te voorkomen. 12. 3. Onderdeel B: aaneenkoppeling van projecten en verspreiding van succesvolle methoden 12. 3. 1. De bedoeling is uit hoofde van dit onderdeel steun te verlenen voor projecten op een beperkt aantal nauwkeurig afgebakende terreinen. Het Comité is van oordeel dat de lokale en regionale instanties samen met de lidstaten en de Commissie moeten kunnen beslissen welke terreinen hiervoor in aanmer- king komen. De Commissie beveelt ook aan dat iedere lidstaat concrete voorstellen formuleert voor de onderlinge aaneenkoppeling van de projecten en de verspreiding van de resultaten van succesvolle projecten. Het Comité is van oordeel dat de lokale en regionale instanties ook daarbij actief moeten worden betrokken. 12. 4. Onderdeel C: beleidsontwikkeling 12. 4. 1. Het is een goede zaak dat de Commissie met de lidstaten wil gaan samenwerken om de aan het licht gekomen succesvolle methoden te „vertalen” in concrete beleidsmaatre- gelen op de terreinen waarop Equal van toepassing is. Het Comité pleit in dit verband vooral voor het ontwikkelen van methoden voor het vergelijken en verspreiden van de resultaten van de uitgevoerde projecten. 13. Tenuitvoerlegging van Equal 13. 1. De Commissie beveelt aan dat iedere lidstaat d. m. v. een coördinatie-instantie een nationaal programma laat voor- bereiden, uitgaande van de Europese werkgelegenheidsstrategie en van de overeengekomen thema’s. Wanneer deze program- ma’s eenmaal zijn goedgekeurd, is het aan de lidstaten om regelmatig oproepen voor projecten te lanceren en nationale toezichtcomités in te stellen, die de tenuitvoerlegging van het initiatief op de voet moeten volgen. Het Comité is van oordeel dat de regionale en lokale overheden op het niveau van de lidstaten een belangrijke rol kunnen spelen en ervoor kunnen zorgen dat Equal een succes wordt. Het is van mening dat de regionale en lokale instanties vertegenwoordigd dienen te zijn in de nationale toezichtcomités, waar zij, uitgaande van hun eigen lokale en regionale ervaringen, een sturende rol kunnen spelen. 14. Doelgerichte maatregelen Het Comité is bezorgd over het feit dat het voorstel 14. 1. van de Commissie niet voorziet in vaste budgetten voor bepaalde bevolkingsgroepen, in tegenstelling tot de regeling die in het kader van de huidige communautaire initiatieven is getroffen. Alle organisaties die bij de strijd tegen marginalise- ring betrokken zijn, zullen het tegen elkaar moeten opnemen willen zij geld uit het Equal-budget kunnen krijgen. Zo zullen organisaties die de strijd aanbinden tegen discriminatie van gehandicapten moeten concurreren tegen organisaties die opkomen voor gelijke kansen voor vrouwen op de arbeids- markt. Of dit uiteindelijk de beste en meest waardevolle projecten zal opleveren, is nog maar de vraag. Het Comité dringt er dan ook bij de Commissie op aan na te gaan of het niet beter is om in het kader van het Equal-initiatief voor elk van de gemarginaliseerde bevolkingsgroepen een specifiek budget te voorzien. 15. Aanbevelingen m. b. t. Equal 15. 1. Het Comité beveelt aan dat de Commissie bij het opstellen van haar richtsnoeren voor het Equal-initiatief met een aantal punten rekening houdt: 1) Equal is bedoeld om de resultaten van de lopende initiatie- ven Adapt en Employment te consolideren. Nieuwe pro- gramma’s en maatregelen dienen evenwel in een nieuwe context, nl. die van de Europese werkgelegenheidsstrategie, te worden ingebed. Equal moet een instrument worden dat de communautaire, lokale, regionale en nationale instanties helpt bij het bestrijden van sociale uitsluiting op alle terreinen. 2) De administratieve rompslomp met betrekking tot de indiening van de steunaanvragen dient zo beperkt mogelijk te worden gehouden. Vaak laten belangstellenden het afweten omdat zij opzien tegen de al te omslachtige bureaucratische procedures. 3) De gebruikte begrippen — zoals innovatie, transnationaal en mainstreaming — dienen duidelijk te worden gede- finieerd. 4) Er moet voor het nodige toezicht worden gezorgd, zodat de resultaten van de projecten met elkaar kunnen worden vergeleken. 5) Verspreiding van de resultaten van succesvolle projecten op nationaal, regionaal en lokaal niveau is alleen mogelijk als van meet af aan — en dus niet pas na afloop van het project — een adequate strategie voor de verspreiding van de resultaten wordt uitgestippeld. Leader+ 16. Opmerkingen t. a. v. Leader+ Dé grote vernieuwing van het communautair initiatief 16. 1. Leader+ (I en II) hield verband met de aanpak, die in de volgende punten kan worden samengevat: 6. 6. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 156/27 — geïntegreerd optreden: het programma bestrijkt bijna alle mogelijke actiegebieden: — stimulering en technische bijstand voor ontwikkeling — opleiding op verschillende niveaus — oprichting/versterking/modernisering van onderne- mingen — valorisatie van lokale grondstoffen via kleinschalige verwerking — promotie en afzet van lokale diensten en producten — verankering en diversificatie van het plattelandstoe- risme — bescherming en valorisatie van het culturele erfgoed en de milieurijkdommen; — integrerende maatregelen: op elk van deze gebieden wor- den verschillende projecten en activiteiten op touw gezet, die elkaar aanvullen en samenhangend zijn; het gaat dus niét om een samenraapsel van losse projecten; — op territoriale leest geschoeide acties: opzet en tenuitvoer- legging stroken met de middelen, mogelijkheden en ver- wachtingen van een welomschreven grondgebied; — opwaartse dynamiek: de plaatselijke bevolking en organi- saties worden gestimuleerd en gaan inzien dat zij stuk voor stuk schakels zijn in het proces van lokale ontwikkeling; — decentralisatie: het beheer wordt toevertrouwd aan een lokale actiegroep die over een ruime mate van autonomie beschikt, zodat zij de nodige flexibiliteit aan de dag kan leggen. Uit de blauwdruk van Leader+ blijkt dat de voornaam- 16. 2. ste richtsnoeren uit de vorige programma’s worden overgeno- men. Daarnaast is echter ook een nieuw element in de opzet geslopen, nl. de eis dat de in het lokale ontwikkelingsplan voorgestelde strategie toegespitst dient te zijn op één van de thema’s die door de Commissie worden aangegeven. Het CvdR vindt het belangrijk dat de inspanningen zich concentreren op specifieke probleemgebieden. De door de Commissie aangegeven thema’s en doelgroepen kunnen deel uitmaken van een geïntegreerde ontwikkelingsstrategie. Het CvdR wijst er in dit verband op dat de plaatselijke groepen meer dan één thema of doelgroep kunnen kiezen en dringt er bij de lidstaten dan ook op aan, gebruik te maken van de mogelijkheid om de lijst van potentiële thema’s en doelgroepen aan te vullen. Het Comité stelt dan ook voor om dergelijke passages uit de tekst van de ontwerpmededeling van de Commissie aan de lidstaten te schrappen. Het betreft het laatste gedeelte na de komma van de zin zoals geformuleerd onder par. 9 en de gehele laatste zin van par. 10. 16. 3. Bovendien wordt verwezen naar de specifieke ken- merken en het geheel nieuwe karakter van de eigen ontwikke- lingsstrategieën van de verschillende lokale actieplannen, die scherp afsteken tegen de klassieke actieprogramma’s. Een van de kenmerken van die klassieke programma’s is immers juist de sectorale of op een bepaalde doelgroep gerichte aanpak. Dé grote innovatie van Leader+ is dat hier voor het 16. 4. eerst een heel andere en vooruitstrevende aanpak gepromoot wordt, en het is dan ook van cruciaal belang dat op dezelfde voet wordt voortgewerkt. 16. 5. In dit verband zij overigens onderstreept dat een actieplan voor de geïntegreerde ontwikkeling van een plat- telandsgebied niet alleen uit innovatieve acties mag bestaan, initiatieven en projecten moet maar ook een groot aantal omvatten waarmee wordt ingespeeld op de plaatselijke proble- men en verwachtingen. Die lokale impact is een conditio sine qua non wil men meer vaart zetten achter de plaatselijke ontwikkeling. Het innovatieve aspect slaat op het plan in zijn innovatieve acties kunnen in bepaalde geheel. Ook niet gevallen cruciaal blijken voor het voortbestaan en de samen- hang van het hele proces. Tot slot zij er nog op gewezen dat een dergelijke 16. 6. aanpak inhoudt dat de uitwerking en de tenuitvoerlegging van de plannen voor lokale ontwikkeling worden toevertrouwd aan een vereniging voor lokale ontwikkeling, die daarnaast ook de plaatselijke bevolking en organisaties dient te stimuleren en te mobiliseren en hun acties in goede banen dient te leiden. Indien niet wordt geïnvesteerd in de lokale dynamiek, en de belangstelling voor territoriale ontwikkeling niet wordt aangewakkerd, zal Leader+ nooit tot wasdom komen. Het is dus van fundamenteel belang dat in het kader van Leader+ bijzondere aandacht uitgaat naar stimulering en technische bijstand, en dat de nodige middelen worden vrijgemaakt voor een breed spectrum van activiteiten en initiatieven, o. m. de oprichting en werking van animatienet- werken (elk met een afzonderlijke kern en hun eigen uitrusting en personeel), de publicatie van voorlichtings- en publiciteits- materiaal op territoriale maat toegesneden, en de organisatie van feesten en festivals. Ook plattelandsgebieden waar bestaande Leader-groepen wor- den voortgezet, dienen in aanmerking te komen voor (even- tueel beperkte) steun ten behoeve van het verwerven van deskundigheid en voor andere vormen van technische bijstand. Voorts is het van belang te onderkennen dat steeds voorop heeft gestaan dat Leader+ in principe van toepassing kan zijn in alle plattelandsgebieden van de vijftien lidstaten van Europa en dat daarvoor in de richtsnoeren voor de opstelling van plannen geen belemmeringen mogen worden opgeworpen. 16. 7. Ook moet een bijzondere plaats worden ingeruimd voor integrerende acties, waarbij een en dezelfde doelstelling wordt nagestreefd via verschillende vormen van investering die tot synergieën leiden en elkaar aanvullen. C 156/28 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 6. 6. 2000 16. 8. schalige, plaatselijke initiatieven. Van bijzonder belang is het aanmoedigen van klein- 16. 9. Leader+ zou verenigingen en organisaties die zich inzetten voor plaatselijke ontwikkeling meer armslag moeten geven. Om de acties die gericht zijn op stimulering, samenwer- king op territoriaal niveau en netwerkverbindingen tussen plattelandsgebieden zo goed mogelijk ten uitvoer te leggen, moeten met name de CARREFOUR-centra direct bij een en ander worden betrokken. liefst twee jaar de tijd om plaatselijke groepen te selecteren. Deze procedure zou volgens het CvdR niet meer dan bijvoor- jaar in beslag mogen nemen. Gezien de beeld een half ervaringen die tijdens de lopende programmeringsperiode zijn opgedaan, meent het CvdR dat vertraging bij de uitvoering van de programma’s afbreuk zal doen aan de verwezenlijking en het effect van de maatregelen in nieuwe Leader-gebieden, die eerst nog deskundigheid moeten opbouwen. Bovendien kan de verworven deskundigheid in gebieden die opnieuw worden geselecteerd, zo verloren gaan. Er dient aansluiting te worden gezocht bij andere 16. 10. programma’s die gericht zijn op werkgelegenheid, beroepsop- leiding, de ambachtelijke sector en andere sociale sectoren, en die Leader+ een meerwaarde kunnen geven. 16. 14. Het CvdR is van oordeel dat het grootste gedeelte van de financiële middelen naar de eerste van de drie pijlers van het programma moet gaan, nl. geïntegreerde en vernieuwende territoriale strategieën voor plattelandsontwikkeling. Het CvdR telt heel wat lokale verkozenen uit 16. 11. plattelandsgebieden die met specifieke structurele problemen te kampen hebben, en stelt dan ook het grootste belang in Leader+. 16. 12. Stuwende kracht achter de ontwikkeling van plat- telandsgebieden met bepaalde handicaps zijn op de eerste plaats de lokale verkozenen. Zo worden de belangrijkste investeringsprojecten, die erop gericht zijn de werkgelegenheid te bevorderen en de economie nieuw leven in te blazen, gesteund door de lokale autoriteiten. Het zou dan ook een slechte zaak zijn als op Europees, nationaal of regionaal niveau een bureaucratische en dirigistische aanpak zou worden gehanteerd voor Leader+ dat eigenlijk de lokale ondernemings- zin zou moeten stimuleren. 16. 13. dening zo snel mogelijk in werking treedt. Het CvdR dringt erop aan dat de uitvoeringsveror- Bij de selectie van de financieringsaanvragen dient de Commis- sie na te gaan of er werkelijk sprake is van een lokale ontwikkelingsstrategie waarbij diverse partners betrokken zijn. 16. 15. Het CvdR zou graag zien dat ook infrastructuurpro- jecten worden opgenomen in Leader+. Infrastructuurprojecten die daarvoor niet in aanmerking komen, zouden voorrang moeten krijgen bij de selectie van steunaanvragen in het kader van andere programma’s. Het is immers een feit dat een strategie voor plattelandsontwik- keling geen kans van slagen heeft als er niet ook voor de nodige basisinfrastructuur wordt gezorgd. De Commissie stelt dat samenwerking meer dient te 16. 16. omvatten dan alleen het uitwisselen van ervaring. Het CvdR is het daarmee in principe eens, maar wijst er wel op dat de uitwisseling van ervaring als aparte samenwerkingsvorm niet van steun mag worden uitgesloten. De termijn van vijf maanden voor de beoordeling van de steunaanvragen is naar de mening van het CvdR veel te lang. De lokale verenigingen die zich bezig houden met ontwikkeling zijn niet gewend aan dit soort bureaucratische rompslomp en zouden, na de hoge verwachtingen die het Commissievoorstel wekt, moeite hebben met een dermate lange wachttijd. 16. 17. Van preselectie van bepaalde gebieden in een regio zoals dit wordt voorgeschreven in par. 9 van het voorstel inzake de richtsnoeren dient te worden afgezien. 16. 18. De bepaling dat deze regeling alleen voor lokale werkgroepen geldt, zoals wordt voorgesteld in par. 12, eerste alinea, van de richtsnoer, dient te worden geschrapt. Tevens dient erop te worden toegezien dat de uitvoering van de programma’s geen vertraging oploopt. De Commissie geeft de lidstaten na de goedkeuring van de selectiecriteria maar Hetzelfde geldt voor de bepaling dat overheidsinstanties en gekozen vertegenwoordigers niet meer dan de helft van de lokale werkgroepen mogen uitmaken (par. 12, derde alinea). Brussel, 17 februari 2000. De voorzitter van het Comité van de Regio’s Jos CHABERT


title: Reglamento (CE) n° 364/2000 de la Comisión, de 17 de febrero de 2000, por el que se fijan las restituciones a la exportación en el sector de la carne de porcino

eurovoc_concepts:
export refund
pigmeat

formats: pdf print

text: L 46/18 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 18. 2. 2000 REGLAMENTO (CE) No 364/2000 DE LA COMISIÓN de 17 de febrero de 2000 por el que se fijan las restituciones a la exportación en el sector de la carne de porcino LA COMISIÓN DE LAS COMUNIDADES EUROPEAS, Visto el Tratado constitutivo de la Comunidad Europea, Visto el Reglamento (CEE) no 2759/75 del Consejo, de 29 de octubre de 1975, por el que se establece una organización común de mercados en el sector de la carne de porcino (1), cuyas últimas modificaciones las constituyen el Acta de adhe- sión de Austria, de Finlandia y de Suecia y el Reglamento (CE) no 3290/94 (2), y, en particular, el segundo párrafo del apartado 3 de su artículo 13, Considerando lo siguiente: (1) (2) (3) (4) En virtud de lo dispuesto en el artículo 13 del Regla- mento (CEE) no 2759/75, la diferencia entre los precios de los productos contemplados en el apartado 1 del artículo 1 de dicho Reglamento, en el mercado mundial y en la Comunidad, puede cubrirse mediante una restitu- ción a la exportación. La aplicación de dichas normas y criterios a la situación actual de los mercados de la carne de porcino conduce a fijar la restitución como sigue. Para los productos del código NC 0210 19 81 es conve- niente fijar la restitución en un importe que tenga en cuenta, por una parte, las características cualitativas de los productos de dicho código NC y, por otra parte, la evolución previsible de los costes de producción en el mercado mundial. Es conveniente, no obstante, garan- tizar el mantenimiento de la participación de la Comu- nidad en el comercio internacional para determinados productos típicos italianos del código NC 0210 19 81. Por razón de las condiciones de competencia en deter- minados terceros países que son tradicionalmente los mayores importadores de productos de los códigos NC 1601 00 y 1602, es conveniente prever para dichos productos un importe que tenga en cuenta dicha situa- ción. Es conveniente, no obstante, garantizar que la resti- tución únicamente se conceda para el peso neto de las materias comestibles, con exclusión del peso de los huesos que pudieran contener dichos preparados. De conformidad con el artículo 13 del Reglamento (CEE) no 2759/75, la situación del mercado mundial o las exigencias específicas de determinados mercados pueden hacer necesaria la diferenciación de la restitución para los productos mencionados en el artículo 1 del Regla- mento (CEE) no 2759/75 según su destino. Conviene fijar las restituciones teniendo en cuenta las modificaciones de la nomenclatura de los productos para las restituciones, establecida en el Reglamento (CEE) no 3846/87 de la Comisión (3), cuya última modificación la constituye el Reglamento (CE) no 2765/1999 (4). Las medidas previstas en el presente Reglamento se ajustan al dictamen del Comité de gestión de la carne de porcino. (5) (6) (7) HA ADOPTADO EL PRESENTE REGLAMENTO: Artículo 1 Se establece en el anexo la lista de los productos a cuya exportación se concede la restitución contemplada en el artí- culo 13 del Reglamento (CEE) no 2759/75 y los importes de dicha restitución. Artículo 2 El presente Reglamento entrará en vigor el 21 de febrero de 2000. El presente Reglamento será obligatorio en todos sus elementos y directamente aplicable en cada Estado miembro. Hecho en Bruselas, el 17 de febrero de 2000. Por la Comisión Franz FISCHLER Miembro de la Comisión (1) DO L 282 de 1. 11. 1975, p. 1. (2) DO L 349 de 31. 12. 1994, p. 105. (3) DO L 366 de 24. 12. 1987, p. 1. (4) DO L 338 de 30. 12. 1999, p. 1. 18. 2. 2000 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas L 46/19 ANEXO del Reglamento de la Comisión, de 17 de febrero de 2000, por el que se fijan las restituciones a la exportación en el sector de la carne de porcino Código del producto Destino de la restitución (1) Importe de la restitución Código del producto Destino de la restitución (1) Importe de la restitución (en EUR/100 kg de peso neto) (en EUR/100 kg de peso neto) 0203 11 10 9000 0203 12 11 9100 0203 12 19 9100 0203 19 11 9100 0203 19 13 9100 0203 19 15 9100 0203 19 55 9110 0203 19 55 9310 0203 21 10 9000 0203 22 11 9100 0203 22 19 9100 01 02 01 02 01 02 01 02 01 02 01 02 01 02 01 02 01 02 01 02 01 02 15,00 40,00 15,00 40,00 15,00 40,00 15,00 40,00 15,00 40,00 10,00 25,00 15,00 40,00 10,00 25,00 15,00 40,00 15,00 40,00 15,00 40,00 0203 29 11 9100 0203 29 13 9100 0203 29 15 9100 0203 29 55 9110 0210 11 31 9110 0210 11 31 9910 0210 12 19 9100 0210 19 81 9100 0210 19 81 9300 1601 00 91 9000 1601 00 99 9110 1602 41 10 9210 1602 42 10 9210 1602 49 19 9120 01 02 01 02 01 02 01 02 04 04 04 04 04 04 03 04 03 04 04 03 04 03 15,00 40,00 15,00 40,00 10,00 25,00 15,00 40,00 90,00 90,00 20,00 95,00 76,00 28,00 50,00 25,00 40,00 62,00 34,00 50,00 25,00 45,00 (1) Los destinos se identifican como sigue: 01 Polonia, República Checa, República Eslovaca, Hungría, Rumanía, Bulgaria, Eslovenia, Letonia, Lituania, Estonia 02 todos los destinos, a excepción de los destinos 01 03 Rusia 04 todos los destinos. NOTA: Los códigos de productos, incluidas las notas a pie de página, se definen en el Reglamento (CEE) no 3846/87 de la Comisión


title: Reglamento (CE) n° 372/2000 de la Comisión, de 17 de febrero de 2000, por el que se fija la restitución máxima a la exportación de trigo blando en el marco de la licitación contemplada en el Reglamento (CE) n° 2010/1999

eurovoc_concepts:
EU Member State
award of contract
common wheat
export refund
export tax

text: L 46/30 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 18. 2. 2000 REGLAMENTO (CE) No 372/2000 DE LA COMISIÓN de 17 de febrero de 2000 por el que se fija la restitución máxima a la exportación de trigo blando en el marco de la licitación contemplada en el Reglamento (CE) no 2010/1999 LA COMISIÓN DE LAS COMUNIDADES EUROPEAS, Visto el Tratado constitutivo de la Comunidad Europea, Visto el Reglamento (CEE) no 1766/92 del Consejo, de 30 de junio de 1992, por el que se establece la organización común de mercados en el sector de los cereales (1), cuya última modifi- cación la constituye el Reglamento (CE) no 1253/1999 (2), Visto el Reglamento (CE) no 1501/95 de la Comisión, de 29 de junio de 1995, por el que se establecen determinadas disposi- ciones de aplicación del Reglamento (CEE) no 1766/92 del Consejo en lo que respecta a la concesión de las restituciones a la exportación y a las medidas que deben adoptarse en caso de perturbación en el sector de los cereales (3), cuya última modifi- cación la constituye el Reglamento (CE) no 2513/98 (4), y, en particular, su artículo 7, Considerando lo siguiente: (1) (2) El Reglamento (CE) no 2010/1999 de la Comisión (5) ha abierto una licitación de la restitución y/o del gravamen a la exportación de trigo blando a determinados Estados ACP. En virtud del artículo 7 del Reglamento (CE) no 1501/95, la Comisión, basándose en las ofertas comunicadas y con arreglo al procedimiento establecido en el artículo 23 del Reglamento (CEE) no 1766/92, puede decidir fijar una restitución máxima a la exportación siguiendo los criterios a que se refiere el artículo 1 del Reglamento (CE) no 1501/95. En este caso, el contrato se adjudicará al licitador o licitadores cuya oferta sea igual o inferior a la restitución máxima, y al licitador o licitadores cuya oferta se refiera a un gravamen a la exportación. (3) (4) La aplicación de los criterios precitados a la situación actual de los mercados del cereal considerado lleva a fijar la restitución máxima a la exportación en el importe indicado en el artículo 1. Las medidas previstas en el presente Reglamento se ajustan al dictamen del Comité de gestión de los cereales. HA ADOPTADO EL PRESENTE REGLAMENTO: Artículo 1 Para las ofertas comunicadas del 11 al 17 de febrero de 2000 en el marco de la licitación contemplada en el Reglamento (CE) no 2010/1999, la restitución máxima a la exportación de trigo blando se fijará en 32,45 EUR/t. Artículo 2 El presente Reglamento entrará en vigor el 18 de febrero de 2000. El presente Reglamento será obligatorio en todos sus elementos y directamente aplicable en cada Estado miembro. Hecho en Bruselas, el 17 de febrero de 2000. Por la Comisión Franz FISCHLER Miembro de la Comisión (1) DO L 181 de 1. 7. 1992, p. 21. (2) DO L 160 de 26. 6. 1999, p. 18. (3) DO L 147 de 30. 6. 1995, p. 7. (4) DO L 313 de 21. 11. 1998, p. 16. (5) DO L 248 de 21. 9. 1999, p. 19


title: SKRIFTLIG FRÅGA P-0514/00 från Marianne Thyssen (PPE-DE) till kommissionen. Mekanismer för kompensation till kakaoodlare.

eurovoc_concepts:
ACP countries
EU aid
cocoa
confectionery product
directive (EU)
farmer

formats: html pdf print

text: 26. 1. 2001 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning C 26 E/53 F(cid:246)retr(cid:228)dare f(cid:246)r den finansiella aktionsgruppen f(cid:246)r att bek(cid:228)mpa penningtv(cid:228)tt och kommittØn f(cid:246)r skatte- fr(cid:229)gor inom Organisationen f(cid:246)r ekonomiskt samarbete och utveckling (OECD) har (cid:246)verv(cid:228)gt hur systemen f(cid:246)r att bek(cid:228)mpa penningtv(cid:228)tt skulle kunna st(cid:228)rkas och hur effektiviteten inom mekanismerna f(cid:246)r informa- tionsutbyte i skattefr(cid:229)gor skulle kunna f(cid:246)rb(cid:228)ttras. OECD har ocks(cid:229) angivit bristen p(cid:229) informationsutbyte som en viktig faktor n(cid:228)r det g(cid:228)ller att identifiera skatteparadis. D(cid:228)rf(cid:246)r rekommenderar den att l(cid:228)nder som inte har regler om rapportering av bofasta skattebetalares internationella transaktioner och verksamheter i utlandet b(cid:246)r (cid:246)verv(cid:228)ga att anta s(cid:229)dana regler samt att l(cid:228)nder utbyter information som erh(cid:229)llits enligt dessa regler. OECD avser att offentligg(cid:246)ra en f(cid:246)rteckning (cid:246)ver skatteparadis senare i (cid:229)r och kommer att granska m(cid:246)jligheten att samordna mot(cid:229)tg(cid:228)rder mot r(cid:228)ttsv(cid:228)senden som (cid:228)r ovilliga att samarbeta f(cid:246)r att bek(cid:228)mpa skadlig skattekonkurrens. Gemenskapen har redan antagit direktiv b(cid:229)de f(cid:246)r att bek(cid:228)mpa penningtv(cid:228)tt och f(cid:246)r att tillhandah(cid:229)lla (cid:246)msesidigt bist(cid:229)nd p(cid:229) omr(cid:229)det f(cid:246)r direkt och indirekt beskattning. Det senare innefattar s(cid:228)rskilt best(cid:228)m- melser om informationsutbyte mellan skattemyndigheter f(cid:246)r att bek(cid:228)mpa skatteflykt och skatteundan- dragande i gemenskapen. D(cid:228)rut(cid:246)ver har gemenskapen g(cid:229)tt i spetsen f(cid:246)r att fastst(cid:228)lla behovet av samordnat handlande och f(cid:246)r att vidta konkreta (cid:229)tg(cid:228)rder f(cid:246)r att angripa skadlig skattekonkurrens, inklusive inom medlemsstaternas tillh(cid:246)rande och associerade omr(cid:229)den. (2001/C 26 E/067) SKRIFTLIG FR¯GA P-0514/00 fr(cid:229)n Marianne Thyssen (PPE-DE) till kommissionen ˜mne: Mekanismer f(cid:246)r kompensation till kakaoodlare (17 februari 2000) Europaparlamentet har f(cid:246)r n(cid:228)rvarande uppe till andra behandling f(cid:246)rslaget om (cid:228)ndring av direktivet om kakao- och chokladprodukter f(cid:246)r m(cid:228)nsklig konsumtion. Fast(cid:228)n resultatet av detta medbeslutandef(cid:246)rfarande (cid:228)nnu inte (cid:228)r k(cid:228)nt ser det ut som om chokladdirektivet av 1973 skulle komma att genomg(cid:229) en grundlig f(cid:246)r(cid:228)ndring. Huvudpunkten i samband d(cid:228)rmed best(cid:229)r i att efter en tid skulle inte bara kakaosm(cid:246)r utan ocks(cid:229) andra vegetabiliska fetter vara till(cid:229)tna i choklad. Med tanke p(cid:229) att det skall g(cid:229) r(cid:228)tt till i relationerna mellan syd och nord och utg(cid:229)ende fr(cid:229)n v(cid:229)ra r(cid:228)ttsliga f(cid:246)rpliktelser enligt LomØavtalen och det internationella kakaoavtalet tycker jag att det s(cid:228)ger sig sj(cid:228)lvt att kakaoodlarna p(cid:229) ett eller annat s(cid:228)tt borde f(cid:229) en tillfredsst(cid:228)llande kompensation och f(cid:229) hj(cid:228)lp med en eventuell oml(cid:228)ggning till andra odlingsformer. Finns det n(cid:229)gon r(cid:228)ttslig grund utg(cid:229)ende fr(cid:229)n vilken kommissionen kunde utveckla initiativ med tanke p(cid:229) detta? Om s(cid:229) (cid:228)r fallet: vilken (cid:228)r denna grund? Planerar kommissionen utveckla n(cid:229)gra initiativ i saken? Om inte: vad (cid:228)r det som hindrar kommissionen att g(cid:246)ra n(cid:229)got? Svar fr(cid:229)n Poul Nielson p(cid:229) kommissionens v(cid:228)gnar (27 mars 2000) En uppskattning av det f(cid:246)reslagna direktivets (1) effekt p(cid:229) anv(cid:228)ndning av vegetabiliska fetter andra (cid:228)n kakaosm(cid:246)r vid chokladtillverkning (cid:228)r varken m(cid:246)jlig att genomf(cid:246)ra innan direktivet tr(cid:228)der i kraft eller motiverad mot bakgrund av best(cid:228)mmelserna i den gemensamma st(cid:229)ndpunkt som antogs av r(cid:229)det i december 1999 (2). R(cid:229)det samtyckte exempelvis till att begr(cid:228)nsa vegetabiliska fetter till de som (cid:228)r av tropiskt ursprung och tillverkade av AVS-l(cid:228)nder i Afrika, V(cid:228)stindien och Stillahavsomr(cid:229)det. Dessutom kan vegetabiliska fetter endast uppg(cid:229) till 5 % och endast tills(cid:228)ttas till det minimiinneh(cid:229)ll kakaosm(cid:246)r som kr(cid:228)vs f(cid:246)r varje produkt. Slutligen (cid:228)r det inte uppenbart i vilken utstr(cid:228)ckning vegetabiliska fetter kommer att bli mer anv(cid:228)nda (cid:228)n de (cid:228)r f(cid:246)r n(cid:228)rvarande. Alla dessa inslag m(cid:229)ste (cid:246)verv(cid:228)gas n(cid:228)r man bed(cid:246)mer best(cid:228)mmelser- C 26 E/54 Europeiska gemenskapernas officiella tidning SV 26. 1. 2001 nas effekt p(cid:229) AVS-l(cid:228)nderna och andra kakaoproducenter och detta kan endast ske n(cid:228)r direktivet har genomf(cid:246)rts. Om en uppskattning av effekten skulle bli n(cid:246)dv(cid:228)ndig i framtiden f(cid:246)rutses enligt den gemensamma st(cid:229)ndpunkten en studie efter det att direktivet till(cid:228)mpats i 36 m(cid:229)nader. N(cid:228)r det g(cid:228)ller kompensations(cid:229)tg(cid:228)rder inf(cid:246)rs genom det avtal som ers(cid:228)tter LomeÆvtalet en s(cid:228)rskild mekanism som (cid:228)r utformad f(cid:246)r att erbjuda st(cid:246)d till l(cid:228)nder som (cid:228)r k(cid:228)nsliga f(cid:246)r fluktuationer fr(cid:229)n exportinkomster, i synnerhet int(cid:228)kter fr(cid:229)n jordbruks- och gruvsektorn. Om ett land (cid:228)r starkt beroende av kakaosektorn kan det, beroende p(cid:229) ett antal kriterier som r(cid:246)r exportf(cid:246)rlusternas storlek och landets offentliga finanser, dra f(cid:246)rdel av st(cid:246)dsystemet. De ber(cid:246)rda AVS- l(cid:228)nderna kan besluta att inrikta detta till(cid:228)ggsst(cid:246)d, om det tilldelas, p(cid:229) att kompensera kakaoodlare eller hj(cid:228)lpa dem att diversifiera sina gr(cid:246)dor. (1) EGT C 231, 9. 8. 1996. (2) EGT C 10, 13. 1. 2000. (2001/C 26 E/068) SKRIFTLIG FR¯GA E-0517/00 fr(cid:229)n Hiltrud Breyer (Verts/ALE) till kommissionen (28 februari 2000) ˜mne: Milj(cid:246)medicinskt tillbud i Frankfurt (f. d. bost(cid:228)der f(cid:246)r amerikanska soldater) De f(cid:246)re detta bost(cid:228)derna f(cid:246)r amerikanska soldater utg(cid:246)r en h(cid:228)lsorisk f(cid:246)r de nya hyresg(cid:228)sterna, eftersom mycket stora m(cid:228)ngder cancerframkallande klister som inneh(cid:229)ller tj(cid:228)ra tidigare har anv(cid:228)nts i dem (t. ex. till 80 procent n(cid:228)r det g(cid:228)ller parkettgolv) samt (cid:228)ven giftigt PCB och pesticider (t. ex. DDT). K(cid:228)nner kommissionen till att de ber(cid:246)rda myndigheterna har f(cid:246)rhindrat att lagstadgad milj(cid:246)informa- 1. tion har tillhandah(cid:229)llits? Delar kommissionen uppfattningen att det inneb(cid:228)r en allvarlig f(cid:246)rsummelse n(cid:228)r riskbed(cid:246)mningen 2. inte p(cid:229) ett tillr(cid:228)ckligt s(cid:228)tt tar h(cid:228)nsyn till sm(cid:229) barn (under sex (cid:229)r) som (cid:228)r den mest utsatta gruppen? Delar kommissionen uppfattningen att myndigheterna (cid:228)r skyldiga att till(cid:228)mpa st(cid:246)rsta f(cid:246)rsiktighet och 3. (cid:246)ppenhet i f(cid:246)rh(cid:229)llande till de ber(cid:246)rda? Delar kommissionen uppfattningen att f(cid:246)roreningar i byggnader m(cid:229)ste tillm(cid:228)tas st(cid:246)rre betydelse i 4. framtiden? Delar kommissionen uppfattningen att det i enlighet med artikel 17 i direktivet om milj(cid:246)information 5. inte b(cid:246)r vara m(cid:246)jligt f(cid:246)r offentliga myndigheter att med h(cid:228)nvisning till undantagsbest(cid:228)mmelser h(cid:229)lla inne information som, om den offentliggjordes, skulle kunna avv(cid:228)rja allvarliga risker f(cid:246)r m(cid:228)nniskors h(cid:228)lsa? Delar kommissionen uppfattningen att de senaste vetenskapliga r(cid:246)nen m(cid:229)ste beaktas i samband med 6. riskbed(cid:246)mningar? Svar fr(cid:229)n Margot Wallstr(cid:246)m p(cid:229) kommissionens v(cid:228)gnar (14 april 2000) Kommissionen delar parlamentsledamotens uppfattning att det (cid:228)r n(cid:246)dv(cid:228)ndigt att man till(cid:228)mpar (cid:246)ppenhet mot Europas medborgare, s(cid:228)rskilt n(cid:228)r det g(cid:228)ller milj(cid:246)- och h(cid:228)lsofr(cid:229)gor. I artikel 3 i r(cid:229)dets direktiv 90/313/EEG av den 7 juni 1990 om r(cid:228)tt att ta del av milj(cid:246)information (1) f(cid:246)reskrivs att offentliga myndigheter skall l(cid:228)mna ut information om milj(cid:246)n till varje fysisk eller juridisk person p(cid:229) dennes beg(cid:228)ran och utan att kr(cid:228)va att sk(cid:228)len f(cid:246)r beg(cid:228)ran anges. V(cid:228)gran att l(cid:228)mna ut s(cid:229)dan


title: Statistiques en bref. Économie et finances n̊ 4/2000. Indices des prix à la consommation harmonisés : Décembre 1999.

eurovoc_concepts:
consumer price
economic statistics
inflation
price index


title: Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 369/2000 της Επιτροπής, της 17ης Φεβρουαρίου 2000, για καθορισμό της μέγιστης επιστροφής κατά την εξαγωγή σίκαλης στο πλαίσιο του διαγωνισμού που προβλέπεται στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1758/1999

eurovoc_concepts:
award of contract
export refund
export tax
rye
third country

text: 18. 2. 2000 EL Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων L 46/27 ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (ΕΚ) αριθ. 369/2000 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ της 17ης Φεβρουαρίου 2000 για καθορισµό της µέγιστης επιστροφής κατά την εξαγωγή σίκαλης στο πλαίσιο του διαγωνισµού που προβλέπεται στον κανονισµό (ΕΚ) αριθ. 1758/1999 Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, Έχοντας υπόψη: τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, τον κανονισµό (ΕΟΚ) αριθ. 1766/92 του Συµβουλίου, της 30ής Ιουνίου 1992, περί δηµιουργίας κοινής οργανώσεως αγοράς στον τοµέα των σιτηρών (1), όπως τροποποιήθηκε τελευταία από τον κανονισµό (ΕΚ) αριθ. 1253/1999 (2), τον κανονισµό (ΕΚ) αριθ. 1501/95 της Επιτροπής, της 29ης Ιου- νίου 1995, περί θεσπίσεως ορισµένων λεπτοµερών κανόνων εφαρ- µογής του κανονισµού (ΕΟΚ) αριθ. 1766/92 του Συµβουλίου, όσον αφορά τη χορήγηση επιστροφών κατά την εξαγωγή, καθώς και τα µέτρα τα οποία πρέπει να λαµβάνονται σε περίπτωση διατα- ραχής της αγοράς στον τοµέα των σιτηρών (3), όπως τροποποι- ήθηκε τελευταία από τον κανονισµό (ΕΚ) αριθ. 2513/98 (4), και ιδίως το άρθρο 7, Εκτιµώντας: (1) (2) Ότι, µε τον κανονισµό (ΕΚ) αριθ. 1758/1999 της Επι- τροπής (5), προκηρύχθηκε διαγωνισµός για τον καθορισµό της επιστροφής ή/και του φόρου κατά την εξαγωγή σίκαλης προς όλες τις τρίτες χώρες. Ότι το άρθρο 7 του κανονισµού (ΕΚ) αριθ. 1501/95, προ- βλέπει ότι, µε βάση τις ανακοινωθείσες προσφορές, η Επι- τροπή δύναται, σύµφωνα µε τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 23 του κανονισµού (ΕΟΚ) αριθ. 1766/92, να αποφασίσει να καθορίσει µια µέγιστη επιστροφή κατά την εξαγωγή, λαµβάνοντας υπόψη τα κριτήρια που αναφέρονται στο άρθρο 1 του κανονισµού (ΕΚ) αριθ. 1501/95. Ότι στην περίπτωση αυτή, ο διαγωνισµός κατακυρώνεται σ’ εκείνον ή σ’ εκείνους εκ των προσφερόντων των οποίων η προσφορά είναι µικρότερη ή ίση από τη µέγιστη επιστροφή καθώς και σε εκείνον ή σε εκείνους των υποβαλλόντων των οποίων η προσφορά αφορά φόρο κατά την εξαγωγή. (3) (4) Ότι η εφαρµογή των ανωτέρω κριτηρίων στην παρούσα κατάσταση της αγοράς του εν λόγω σιτηρού οδηγεί στον καθορισµό της µέγιστης επιστροφής κατά την εξαγωγή στο ποσό που αναφέρεται στο άρθρο 1. Ότι τα µέτρα που προβλέπονται στον παρόντα κανονισµό είναι σύµφωνα µε τη γνώµη της επιτροπής διαχείρισης σιτηρών. ΕΞΕ∆ΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ: Άρθρο 1 Για τις προσφορές που ανακοινώνονται στο πλαίσιο του διαγωνι- σµού που προβλέπεται στον κανονισµό (ΕΚ) αριθ. 1758/1999 από την 11 έως τις 17 Φεβρουαρίου 2000, η µέγιστη επιστροφή κατά την εξαγωγή σίκαλης καθορίζεται σε 65,99 EUR/t. Ο παρών κανονισµός αρχίζει να ισχύει στις 18 Φεβρουαρίου 2000. Άρθρο 2 Ο παρών κανονισµός είναι δεσµευτικός ως προς όλα τα µέρη του και ισχύει άµεσα σε κάθε κράτος µέλος. Βρυξέλλες, 17 Φεβρουαρίου 2000. Για την Επιτροπή Franz FISCHLER Μέλος της Επιτροπής (1) ΕΕ L 181 της 1. 7. 1992, σ. 21. (2) ΕΕ L 160 της 26. 6. 1999, σ. 18. (3) ΕΕ L 147 της 30. 6. 1995, σ. 7. (4) ΕΕ L 313 της 21. 11. 1998, σ. 16. (5) ΕΕ L 210 της 10. 8. 1999, σ. 3


title: Europaparlamentets resolution om att det behövs en internationell rättegång mot de röda khmererna

eurovoc_concepts:
Cambodia
International Court of Justice
crime against humanity
dictatorship
human rights
ruling

text: C 339/278 Europeiska gemenskapernas officiella tidning SV 29. 11. 2000 Torsdag 17 februari 2000 1. Parlamentet ger uttryck för sin oro för Andrej Babitskijs öde; hans verksamhet var ett exempel på fri och oberoende information under de svåra villkor som råder i krigets Tjetjenien, liksom på arbetsvillkoren för de journalister som försöker informera direkt från krigsskådeplatsen, uppmanar de ryska och tjetjenska myndigheterna att omedelbart 2. lämna klarläggande uppgifter angående denne journalists försvinnande, uppmanar rådet, medlemsstaterna och EU:s höge representant för den gemensamma utrikes- och säkerhetspolitiken att ta kontakt med de ryska och tjetjenska myndig- heterna för att omedelbart få klarhet i hans försvinnande, 3. uppmanar de ryska myndigheterna att omedelbart informera om de villkor som råder i fånglägren, de s. k. ”filtration camps” i Tchernokosovo och Mozdok och påminner om att alla ansvariga för att godtyckligt fängsla, misshandla eller döda civilpersoner kan komma att anklagas för krigsförbrytelser och för brott mot mänskligheten, 4. uppdrar åt talmannen att översända denna resolution till rådet, kommissionen, Europarådet, OSSE, FN:s generalsekreterare, ryska statsduman och federationsrådet och den ryska regeringen samt myndig- heterna i Tjetjenien. 17. Mänskliga rättigheter: Kambodja B5-0154 och 0161/2000 Europaparlamentets resolution om att det behövs en internationell rättegång mot de röda khme- rerna Europaparlamentet utfärdar denna resolution 1 med beaktande av sina tidigare resolutioner om Kambodja, och av följande skäl: A. B. C. D. FN:s generalsekreterare sände den 8 februari 2000 en skrivelse till Kambodjas premiärminister Hun Sen med en uppmaning om att vidta brådskande åtgärder för att inrätta en särskild domstol för att ställa tidigare ledare för röda khmererna inför rätta. FN har uttryckt kraftiga förbehåll mot Kambodjas slutliga förslag till en lag om rättegång mot de tidigare ledarna för röda khmererna där merparten av domarna skulle vara kambodjaner. FN skall snart sända ut en grupp juridiskt sakkunniga till Phnom Penh för att lösa meningsskiljaktig- heter med kambodjanska tjänstemän. FN:s generalsekreterare har pekat ut fyra nyckelfrågor med vittgående konsekvenser för rättegångens karaktär och för att FN till sist skall godkänna den, nämligen att de anklagade självmant skulle över- lämna sig eller arresteras, att det inte skulle bli fråga om någon amnesti eller benådning, att det skulle utses internationella åklagare och en undersökningsdomare och till sist att merparten domare inte skulle vara kambodjaner och att de skulle ha utnämnts i vederbörlig ordning. E. Det är viktigt att de ledare för det demokratiska Kambodja som är ansvariga för närmare 2 miljoner kambodjaners död under perioden 1975-1979 ställs inför rätta. F. Det är oroväckande att oppositionen som öppet anser att rättegången skall äga rum utsatts för hotel- ser och påtryckningar. G. Man kan endast få till stånd en demokratisk process i Kambodja, stabilitet hos de nya institutionerna och en rehabilitering av det civila samhället om de som är ansvariga för folkmordet får en rättvis rättegång vid en oberoende domstol. 29. 11. 2000 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning C 339/279 Torsdag 17 februari 2000 1. Parlamentet stöder fullständigt det nya initiativ som FN:s generalsekreterare Kofi Annan tagit genom sin skrivelse till Kambodjas premiärminister Hun Sen om inrättandet av en särskild internationell domstol för att ställa tidigare ledare för röda khmererna inför rätta, 2. uppmanar med eftertryck den kambodjanska regeringen att låta Ta Mok och andra som anklagas för brott mot mänskligheten och folkmord ställas inför rätta inför en internationell oberoende ad hoc FN- domstol, upprepar att insynen i och opartiskheten hos de rättsliga systemen, det internationella rättsliga sam- 3. arbetet och respekten för de mänskliga rättigheterna, demokratiska principer och rättsstatsprinciperna är aspekter som är av avgörande betydelse för en förnyelse av förbindelserna mellan EU och Kambodja, uppmanar med eftertryck de kambodjanska myndigheterna att avstå från varje slag av åtgärder 4. avsedda att skrämma den demokratiska oppositionen, uppdrar åt talmannen att översända denna resolution till rådet, kommissionen, FN, Sydöstasiatiska 5. nationernas förbund (Asean) samt Kambodjas regering och parlament. 18. Miljökatastrof i Donau B5-0164, 0167, 0168, 0173 och 0179/2000 Europaparlamentets resolution om den ekologiska katastrofen orsakad av cyanidutsläpp från en guldgruva i Rumänien som drabbat floderna Lepos, Somes, Tisza och Donau Europaparlamentet utfärdar denna resolution av följande skäl A. Den ekologiska, miljömässiga,jordbruksmässiga och sociala katastrof som inträffat är mycket oroväck- ande. Den har orsakats av cyanidutsläpp från en guldgruva, belägen i Avrul i Rumänien, som ägs av ett företag som bildats av den rumänska regeringen, Remin S. A. , och det australiensiska företaget Esmeralda Exploration Limited med säte i Perth. B. Mer än 100 000 kubikmeter kraftigt cyanidförgiftat vatten har förorenat floderna Lepos och Somes i Rumänien, Tisza i Ungern och Donau i Serbien och Bulgarien. C. Denna katastrof hotar att drabba Donaudeltat, en av Europas största våtmarker, som omfattar 4 300 kvadratkilometer. D. Koncentrationen av cyanid har uppmätts till mer än 700 gånger över det normala, vilket medför att stora mängder fiskar, fåglar och vattenväxter dör. E. Olyckan har gett oerhörda skador genom att naturens ekosystem skadas, vilket får konsekvenser för den biologiska mångfalden, och genom att gifter kommer in i livsmedelskedjan och förgiftar vatten som används som dricksvatten och inom jordbruket, genom tungmetaller som lagras i floder och ger konsekvenser för befolkningen i området, särskilt fiskare och de som arbetar inom den lokala turist- näringen. 1. Parlamentet uttrycker sitt deltagande med och sitt stöd för de länder som drabbats av katastrofen, 2. anser att EU borde göra en insats för att stödja de samhällen som drabbats av denna ekologiska katastrof och uppmanar grupper inom den vetenskapliga miljön, miljöorganisationer och EU:s institutioner att ge all hjälp som behövs och att delta i det omfattande saneringsarbete som krävs, 3. noterar att Aurulgruvan, enligt den information som finns tillgänglig, var utrustad med teknik som inte uppfyller miljökraven inom EU:s regelverk och uppmanar de rumänska myndigheterna att göra sitt bästa för att påskynda införlivandet av gemenskapens regelverk på området för industriell säkerhet,


title: EU-Romania-assosiaationeuvoston päätös N:o 1/2000, tehty 17 päivänä helmikuuta 2000, assosiaationeuvoston päätöksellä N:o 3/97 käyttöön otetun kaksinkertaisen tarkkailun järjestelmän soveltamisen jatkamisesta 1 päivästä tammikuuta 31 päivään joulukuuta 2000

eurovoc_concepts:
EU Member State
Romania
association agreement (EU)
export monitoring
trade policy

text: 15. 3. 2000 FI Euroopan yhteisöjen virallinen lehti L 67/35 EU—ROMANIA-ASSOSIAATIONEUVOSTON PÄÄTÖS N:o 1/2000, tehty 17 päivänä helmikuuta 2000, assosiaationeuvoston päätöksellä N:o 3/97 käyttöön otetun kaksinkertaisen tarkkailun järjestelmän soveltamisen jatkamisesta 1 päivästä tammikuuta 31 päivään joulukuuta 2000 (2000/214/EY) ASSOSIAATIONEUVOSTO, joka katsoo seuraavaa: (1) Euroopan yhteisöjen ja niiden jäsenvaltioiden sekä Romanian assosiaatiosta tehdyn, 1 päivänä helmikuuta 1995 voimaan tulleen Eurooppa-sopimuksen pöytäkirjan N:o 2 11 artiklassa tarkoitettu yhteydenpitoryhmä kokoontui 6 päivänä lokakuuta 1999 ja päätti suositella sopimuksen 106 artiklalla perustetulle assosiaationeuvostolle, että assosiaationeuvoston päätöksellä N:o 3/97 (1) vuonna 1998 käyttöön otetun kaksinkertaisen tarkkailun järjestelmän, jonka soveltamista jatkettiin päätöksellä N:o 5/98 (2) 1 päivästä tammikuuta 31 päivään joulukuuta 1999, soveltamista jatkettai- siin 1 päivästä tammikuuta 31 päivään joulukuuta 2000. (2) Saatuaan kaikki asiaa koskevat tiedot assosiaationeuvosto on päättänyt noudattaa tätä suositusta, ON PÄÄTTÄNYT SEURAAVAA: 1 artikla Jatketaan päätöksellä N:o 3/97 käyttöön otetun kaksinkertaisen tarkkailun järjestelmän soveltamista 1 päivästä tammikuuta 31 päivään joulukuuta 2000. Mainitun päätöksen johdanto-osassa ja 1 artiklan 1 ja 3 kohdassa olevat viittaukset 1 päivän tammikuuta ja 31 päivän joulukuuta 1999 väliseen ajanjaksoon korvataan viittauksilla 1 päivän tammikuuta ja 31 päivän joulukuuta 2000 väliseen ajanjaksoon. Tämä päätös tulee voimaan päivänä, jona se tehdään. Sitä sovelletaan 1 päivästä tammikuuta 2000. 2 artikla Tehty Brysselissä 17 päivänä helmikuuta 2000. Assosiaationeuvoston puolesta P. ROMAN Puheenjohtaja (1) EYVL L 13, 19. 1. 1998, s. 57. (2) EYVL L 19, 26. 1. 1999, s. 9


eurovoc_concepts:
EU policy
development policy
sustainable development

text: C 339/258 Journal officiel des Communautés européennes FR 29. 11. 2000 Jeudi, 17 février 2000 7. Cohérence des différentes politiques de l’Union avec la politique du dévelop- pement B5-0117, 0120, 0121, 0122 et 0123/2000 Résolution du Parlement européen sur la cohérence des différentes politiques avec la politique du développement Le Parlement européen, (cid:1) vu le traité sur l’Union européenne, (cid:1) vu la résolution du Conseil du 5 juin 1997 sur la cohérence de la coopération au développement de la Communauté européenne avec ses autres politiques, mettant l’accent sur les domaines du renforce- ment de la paix, de la prévention et du règlement des conflits, de la sécurité alimentaire, de la pêche et des migrations, (cid:1) vu l’article 12 de la Convention de Lomé sur la cohérence des politiques de la Communauté et leur impact sur la mise en œuvre de l’accord ACP-UE, (cid:1) vu la déclaration du Conseil sur la politique du développement pour l’an 2000 du 18 novembre 1992, reconnaissant le couplage entre la coopération au développement et les autres politiques communau- taires, ainsi que la nécessité de tenir compte de leur impact sur les pays en développement, (cid:1) vu la demande adressée par le Conseil à la Commission de présenter des rapports annuels sur les progrès réalisés dans ce domaine, ainsi que des propositions relatives à l’action future, et le souhait qu’il a exprimé d’examiner le premier de ces rapports au cours du second semestre de 1998, A. B. C. D. E. F. G. H. rappelant que le traité sur l’Union européenne prévoit que le Conseil et la Commission ont la respon- sabilité d’assurer la cohérence de l’ensemble de l’action extérieure de l’Union dans le cadre de ses politiques en matière de relations extérieures, de sécurité, de commerce, d’économie et de développe- ment, et qu’ils assurent, chacun selon ses compétences, la mise en œuvre de ces politiques, considérant que le chapitre sur la coopération au développement (Titre XX, article 178 du traité CE) (version consolidée) prévoit que la Communauté tient compte des objectifs visés à l’article 177 dans les politiques qu’elle met en œuvre et qui sont susceptibles d’affecter les pays en développement, rappelant que l’article 177 indique que les objectifs du programme de développement de la Commu- nauté concernent le développement économique et social durable, la lutte contre la pauvreté et l’inser- tion des pays en développement dans l’économie mondiale, considérant que la résolution du Conseil de juin 1997 reconnaît implicitement un manque de cohé- rence entre certaines des politiques de l’Union européenne et sa politique de coopération au dévelop- pement, considérant que, dans plusieurs domaines, il a été constaté que ce manque de cohérence nuisait à l’efficacité de la politique au développement de l’Union européenne et, par voie de conséquence, au développement des pays bénéficiaires, rappelant que le Conseil a invité la Commission à présenter des rapports annuels sur les progrès réalisés dans ce domaine et des propositions de suites à donner, la première de ces propositions devant être soumise à l’examen du Conseil au cours du deuxième semestre de 1998, constatant que la Commission n’a fourni aucun rapport sur la mise en œuvre de la résolution précitée, en dépit des rappels pressants du Conseil, considérant que la résolution du Conseil identifie quatre domaines particuliers où la cohérence des politiques est particulièrement importante (établissement de la paix et prévention et résolution des conflits, sécurité alimentaire, pêche, migrations), mais que plusieurs délégations ont fait observer éga- lement qu’il importe d’assurer la cohérence des politiques dans d’autres domaines, tels l’agriculture, le commerce et l’environnement, 29. 11. 2000 FR Journal officiel des Communautés européennes C 339/259 Jeudi, 17 février 2000 I. J. K. L. considérant qu’aucun progrès ne pourra être réalisé en matière de développement durable si l’Union européenne et les autres grands producteurs n’ouvrent pas leur marché aux produits des pays en déve- loppement, s’ils ne mettent pas fin aux subventions nuisibles aux exportations agricoles des pays en développement et qu’il convient de mettre l’accent sur la nécessité de promouvoir la production locale, regrettant le manque de cohérence de l’approche de la Commission en matière de politique des droits de l’homme, laquelle se caractérise par des normes différentes, tant en ce qui concerne la promotion qu’en ce qui concerne les sanctions, suivant les zones géographiques d’intervention, considérant que la protection de l’environnement ne saurait se limiter à des programmes spécifiques mais qu’elle doit faire partie intégrante de la politique du développement dans son ensemble, considérant que la prévention des conflits, notamment les restrictions frappant le commerce des armes avec les pays tiers, doit constituer un élément essentiel de la stratégie de l’Union européenne à l’égard des pays en développement, M. craignant que l’absence de mise en œuvre des politiques qui ont été arrêtées ne sape la légitimité des institutions européennes aux yeux du public, N. O. constatant avec inquiétude que l’interprétation que la Communauté fait des règles de l’OMC, en géné- ral, et de l’article 24 du GATT, relatif à l’établissement de zones de libre-échange, en particulier, est extrêmement stricte et peu conforme à la nécessité de permettre la flexibilité indispensable dans les pourparlers sur le commerce impliquant les pays en voie de développement, constatant que le tarif douanier commun de la Communauté favorise les importations de matières premières par opposition aux biens manufacturés et que les crêtes tarifaires concernent dans une large mesure des produits revêtant un intérêt majeur pour les exportations à destination des pays en voie de développement, tels le textile, l’habillement et les produits alimentaires, œuvrant ainsi au rebours de l’objectif de développement de l’Union européenne de promouvoir la production locale durable et de renforcer l’économie locale des pays en voie de développement, P. soulignant que la révision prévue de la disposition relative aux droits de propriété intellectuelle dans le domaine du commerce des brevets sur des organismes vivants pourrait avoir des répercussions néga- tives sur l’accès des agriculteurs des pays en développement aux semences, Q. préoccupé par les agissements de certaines entreprises transnationales européennes, en contradiction flagrante avec les objectifs de développement de l’Union, notamment lorsqu’elles exportent des pro- duits tels que des médicaments, des aliments et des pesticides, dont la vente est interdite dans l’Union, R. S. regrettant que le service du commerce de la direction générale du développement ait été transféré à la direction générale du commerce, observant de surcroît que la politique extérieure de l’Union européenne dans le domaine des pêcheries peut se solder par des répercussions négatives sur les stocks de poisson et sur l’industrie locale de la pêche, T. observant le déséquilibre notoire entre les objectifs de développement déclarés de l’Union et l’orienta- tion du budget de celle-ci, en particulier les coupes budgétaires effectuées sur le budget 2000 de la coopération au développement; invite le Conseil et la Commission à veiller à ce que les crédits à l’exportation et aux investissements 1. s’accordent mieux aux objectifs de la politique de développement de l’Union européenne; invite instamment la Commission à publier sans autre retard un rapport annuel sur la cohérence des 2. politiques par rapport à la coopération au développement; invite la Commission à s’intéresser de toute urgence à la nécessité d’accorder la plus haute priorité à 3. la cohérence politique, et à concevoir des mécanismes préventifs et dynamiques pour y parvenir; C 339/260 Journal officiel des Communautés européennes FR 29. 11. 2000 Jeudi, 17 février 2000 4. invite le Conseil à prendre des mesures d’urgence, lorsque besoin est, afin de porter remède à toute absence constatée de cohérence et de garantir ainsi l’utilisation efficace des crédits de l’Union européenne et le progrès de ses objectifs affichés en matière de coopération au développement; invite le Conseil à définir des stratégies communes et des normes cohérentes en matière de lutte 5. contre la pauvreté, d’épanouissement humain, d’environnement, de droits de l’homme et de bonne admi- nistration afin d’améliorer les politiques des quinze États membres en matière de développement; invite la Commission à réorganiser ses services ainsi que la répartition des portefeuilles afin d’amé- 6. liorer la coordination de ses différentes politiques d’aide et de garantir dans ce domaine des politiques ambitieuses et uniformes dans toutes les régions géographiques; 7. demande la création d’un groupe de travail interservices sur la cohérence, constitué par les directions générales de la Commission dont les politiques sont susceptibles d’avoir une incidence sur la politique de développement de l’Union européenne, au nombre desquelles les Directions de l’agriculture, de la pêche, de la recherche, du commerce, des relations extérieures et du développement; invite la Commission à envisager l’introduction d’un contrôle de la cohérence, notamment en ce qui 8. concerne la coopération au développement, pour que, dans ce domaine, aucune incohérence non inten- tionnelle ne nuise aux politiques, y compris la mise en place d’une procédure de plainte ouverte aux gou- vernements et aux organisations de la société civile; invite le Conseil et la Commission à mettre en œuvre des mesures visant à rendre progressivement la 9. PAC et la politique commune de la pêche davantage compatibles avec les objectifs de la politique de développement de l’Union européenne; demande également que ces mêmes principes de cohérence des politiques soient débattus et adoptés 10. au cours des pourparlers à venir en vue d’un nouveau cycle de l’OMC afin de protéger les intérêts de l’ensemble des pays en voie de développement, en particulier les pays les moins avancés; 11. estime qu’il conviendrait aussi d’harmoniser les sanctions, notamment la suspension partielle ou totale de l’aide, en adoptant des critères cohérents applicables à tous les pays en développement, quelle que soit leur situation géographique; souligne qu’il 12. importe d’introduire une clause environnementale uniformisée dans les accords conclus avec les pays en développement ainsi que de favoriser le respect par toutes les parties de l’objectif de développement durable, tel que celui-ci a été défini par le processus de Cardiff et par les engagements ad hoc de l’Organisation des Nations unies (Rio, Copenhague, etc. ); 13. répète la nécessité de mettre en œuvre des politiques cohérentes dans le domaine du commerce des armes, afin de garantir le contrôle et la limitation des ventes d’armements à des pays sensibles, conformé- ment au code de conduite de l’Union européenne en matière d’exportation d’armes; 14. attire l’attention sur la tragédie que constituent toujours les mines antipersonnel, ainsi que leurs conséquences pour la mise en œuvre de toute une série de programmes de la Communauté et des États membres, en ce compris les politiques au développement, et invite la Commission et le Conseil à faire rapport sur les mesures qu’ils ont récemment prises en vue d’améliorer la cohérence, la coordination et l’efficacité de l’action de l’Union européenne dans le domaine des mines; demande à la Commission de prendre en compte la cohérence des politiques dans toutes les négo- 15. ciations de coopération internationale que l’Union européenne engage avec les pays en développement ou les groupements de pays en développement; invite les États membres à prendre les mesures appropriées pour assurer la cohérence des politiques 16. aux niveaux national et communautaire; 17. demande à la Commission et aux États membres de renforcer le rôle d’institutions telles que la CNUCED, et de mettre à profit la Xe Conférence de la CNUCED à Bangkok pour évaluer en profondeur la cohérence entre les politiques commerciales et de libéralisation et le développement, en particulier en ce qui concerne le sort des populations les plus pauvres; charge sa Présidente de transmettre la présente résolution au Conseil, à la Commission, aux gouver- 18. nements et aux parlements des États membres, ainsi qu’à la CNUCED