text: COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN Brussel, 16. 02. 2000 COM(2000) 81 definitief VERSLAG VAN DE COMMISSIE over de toepassing van het non-exportbeding, artikel 7, lid 1, van de Richtlijn inzake de beleggerscompensatiestelsels (97/9/EG) INHOUDSOPGAVE Verslag van de Commissie over de toepassing van het non-exportbeding, artikel 7, lid 1, van de Richtlijn inzake de beleggerscompensatiestelsels (97/9/EG) 1. Inleiding. 3 2. Algemene beginselen die de grensoverschrijdende geldigheid van de dekking binnen de EU regelen. 4 3. Het non-exportbeding. 5 3. 1. Leidraad voor de redenering over de vraag of het non-exportbeding al dan niet moet worden verlengd. 5 3. 2. Argumenten om het non-exportbeding te handhaven. 7 3. 3. Argumenten om het non-exportbeding niet te verlengen. 7 Conclusies. 9 Analyse van de hoofdkenmerken van de compensatiestelsels in de lidstaten van de EU11 1. 1. Aantal en omvang van de bestaande stelsels; lidmaatschap. 11 1. 2. Bedrag en reikwijdte van de dekking. 12 1. 3. Werking van het stelsel: gebeurtenissen die tot compensatie leiden en procedures 12 1. 4. Financiering en bijdragen. 13 1. 5. Het “topping-up”-beding. 13 WET, ADRES VAN HET STELSEL, DEELNEMERS, STATUUT. 15 DEKKING EN BIJDRAGEN. 27 4. 1. 2. 3. 2 VERSLAG VAN DE COMMISSIE over de toepassing van het non-exportbeding, artikel 7, lid 1, van de Richtlijn inzake de beleggerscompensatiestelsels (97/9/EG) 1. INLEIDING is in ervan gelegen artikel 12 oorsprong diensten. De (Richtlijn BCS of RBCS) Richtlijn 97/9/EG van het Europees Parlement en de Raad van 3 maart 1997 inzake de beleggerscompensatiestelsels is een van de steunpilaren van het Europees kader voor een interne markt op het gebied van financiële van Richtlijn 93/22/EG van 10 maart 1993 betreffende beleggingsdiensten (RBD). Teneinde een Europees paspoort toe te kennen aan beleggingsondernemingen die zijn gevestigd en een vergunning hebben ontvangen in een van de lidstaten, bevat de RBD prudentiële voorschriften die beleggingsondernemingen ten allen tijde moeten verhinderen naleven, dat instrumenten en geld beleggingsondernemingen aan beleggers gebruiken. De RBD biedt echter geen bescherming aan beleggers ingeval van fraude, overtreding van de voorschriften of andere omstandigheden die ertoe leiden dat een beleggingsonderneming niet is geld terug te betalen en financiële instrumenten terug te geven aan beleggers. Deze ultieme bescherming wordt derhalve op een geharmoniseerd minimumniveau tot stand gebracht door de RBCS. organisatorische toebehorende bepalingen inclusief in staat om te moeten De RBCS is van kracht geworden op 26 maart 1997 en de uiterste termijn voor de tenuitvoerlegging in de lidstaten was 26 september 1998(1). Om in de eerste plaats kleine beleggers te beschermen en het vertrouwen in het financiële stelsel in stand te richtlijn houden, “beleggerscompensatiestelsels” instellen en erkennen om dekking te verschaffen voor vorderingen van beleggers wanneer een beleggingsonderneming niet in staat is aan haar verplichtingen te voldoen. De aansluiting bij een stelsel is een voorafgaande voorwaarde om een vergunning overeenkomstig de RBD te ontvangen; indien de bescherming niet meer beschikbaar is, wordt deze vergunning ingetrokken(2). lidstaten grond deze van op de is Er zij op gewezen dat de RBCS van toepassing is op alle beleggingsondernemingen, inclusief kredietinstellingen die een vergunning hebben om beleggingsdiensten te verrichten. Bovendien van de RBCS opgesteld Richtlijn 94/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 1994 inzake de depositogarantiestelsels (RDGS). Deze heeft ten doel een minimumbescherming ingeval van sluiting van een insolvente te bieden aan depositohouders kredietinstelling. Maar terwijl in de RDGS bescherming wordt verleend voor deposito’s die voortvloeien uit normale banktransacties, kunnen geldelijke vorderingen die voortvloeien uit beleggingszaken met een kredietinstelling, worden gedekt volgens de bepalingen van de RBCS(3). voorbeeld naar het 1 2 3 Artikel 15 van de RBCS. Artikel 5, lid 4, van de RBCS. Artikel 2, lid 3, van de RBCS. 3 Dit verslag vormt een aanvulling op het verslag dat over hetzelfde onderwerp is opgesteld voor de RDGS en dat op 22. 12. 99 door de Commissie is goedgekeurd. 2. ALGEMENE BEGINSELEN DIE DE GRENSOVERSCHRIJDENDE GELDIGHEID VAN DE DEKKING BINNEN DE EU REGELEN Een grondbeginsel in de RBCS is dat, indien een beleggingsonderneming bij een stelsel is aangesloten, het stelsel ook haar beleggers bij bijkantoren in andere lidstaten dekt(4). Deze bepaling maakt dat het algemene beginsel van “wederzijdse erkenning” ook van toepassing is op beleggerscompensatiestelsels. Met andere woorden, de bepalingen van het land van herkomst die worden toegepast op het hoofdkantoor van een beleggingsonderneming, gelden ook voor haar bijkantoren in de EU; er wordt immers van uitgegaan dat deze binnen de interne markt één enkele entiteit vormen waarvoor één enkele vergunning geldt en op de werkzaamheden waarvan gecentraliseerd toezicht wordt uitgeoefend. De richtlijn zelf bevat echter twee belangrijke uitzonderingen op dit beginsel. Ten eerste wordt bepaald dat, althans gedurende een overgangsperiode en teneinde eventuele verstoringen van de markt te voorkomen, stelsels die een hogere of bredere bescherming bieden, hun dekking voor in andere lidstaten gevestigde bijkantoren moeten verminderen indien de beleggerscompensatiestelsels daar minder royaal zijn. Dit beding, dat bekend staat als “exportverbod” of “non-exportbeding”, bestaat ook voor depositogarantiestelsels(5). De tweede uitzondering, die bekend staat als het “topping-up”-beding, houdt in dat een beleggingsonderneming die is aangesloten bij een stelsel dat een lagere of beperktere bescherming biedt, het recht heeft zich aan te sluiten bij een stelsel van het land van ontvangst om haar dekking te verbeteren voor bijkantoren in andere lidstaten waar de beleggerscompensatiestelsels royaler zijn. Een soortgelijk beding bestaat ook voor de depositogarantiestelsels(6). Beide bedingen hebben ten doel ongelijke concurrentievoorwaarden ten gevolge van de aan de beleggers geboden dekking te voorkomen. Het relevante verschil is dat het non-exportbeding het beschermingsniveau vermindert voor sommige beleggers, die anders een hogere bescherming zouden genieten, terwijl de topping-up leidt tot een verbetering van de bescherming (hoewel de beslissing om de dekking effectief te verhogen, ligt bij de beleggingsonderneming zelf, die kan besluiten om zich niet aan te sluiten bij het stelsel van het land van ontvangst). Het non-exportbeding vormt een belangrijke uitzondering op het beginsel van de interne markt voor beleggingsdiensten, aangezien het discrimineert tussen beleggers bij dezelfde beleggingsonderneming in geval van insolvabiliteit. Bovendien wordt ervan uitgegaan dat marktverstoringen slechts gedurende een korte periode kunnen worden verwacht. Daarom wordt het “non-exportbeding” in de richtlijn slechts als 4 5 6 In artikel 2, lid 1, wordt het volgende bepaald: “Iedere lidstaat ziet erop toe dat op zijn grondgebied een of meer beleggerscompensatiestelsels worden ingevoerd en officieel worden erkend. ” Artikel 7 bevat het beginsel dat “de overeenkomstig artikel 2, lid 1, in een lidstaat ingevoerde en officieel erkende beleggerscompensatiestelsels tevens de beleggers van door beleggingsondernemingen in andere lidstaten opgerichte bijkantoren dekken”. Artikel 4, lid 1, tweede alinea, van de RDGS voor de bescherming van deposito’s. Artikel. 4, lid 2, van de RDGS. 4 een overgangsmaatregel beschouwd en komt het eind 1999 te vervallen, tenzij het Europees Parlement en de Raad op voorstel van de Commissie besluiten tot verlenging ervan. 3. HET NON-EXPORTBEDING Volgens artikel 7, lid 1, tweede alinea, van de richtlijn moet de Commissie een verslag over het non-exportbeding opstellen en zich beraden op de noodzaak van verlenging ervan na 1999. In dit artikel wordt het als volgt geformuleerd: “Noch het bedrag, noch de reikwijdte, met inbegrip van het percentage, van de verleende dekking mag tot en met 31 december 1999 het maximumbedrag en de maximumreikwijdte overtreffen van de dekking die door het overeenkomstige compensatiestelsel op het grondgebied van de lidstaat van ontvangst worden geboden. Vóór die datum stelt de Commissie een verslag op over de ervaring die met de toepassing van deze alinea en van artikel 4, lid 1, van Richtlijn 94/19/EG is opgedaan, en beraadt zij zich op de noodzaak van verlenging van deze regeling. In voorkomend geval dient de Commissie bij het Europees Parlement en de Raad een voorstel voor een richtlijn houdende verlenging in. ”(7) Het is bijzonder belangrijk dat het verslag binnen de genoemde termijn wordt opgesteld, omdat dit bijdraagt tot een verduidelijking van het rechtskader voor beleggingsondernemingen na 31. 12. 1999. Deze afdeling gaat over het non-exportbeding en bevat argumenten voor en tegen verlenging ervan in het licht van de recente ontwikkelingen. In onderafdeling 3. 1 worden de criteria opgesomd die aan de redenering over dit vraagstuk ten grondslag moeten liggen; in de onderafdelingen 3. 2 en 3. 3 worden de voornaamste argumenten voor en tegen de verlenging van het beding vermeld en besproken. 3. 1. Leidraad voor de redenering over de vraag of het non-exportbeding al dan niet moet worden verlengd In de eerste plaats moeten wij erop wijzen dat de formulering van het non- exportbeding in de RBCS afkomstig is van een compromis dat door de Commissie en een aantal lidstaten voor de RDGS werd bereikt tijdens de onderhandelingen over die richtlijn(8). 7 8 De tekst van de tweede en derde alinea van artikel 4 van de RDGS luid als volgt: “Noch het bedrag, noch de reikwijdte, met inbegrip van het percentage, van de verleende dekking mag tot en met 31 december 1999 het maximumbedrag en de reikwijdte overtreffen van de dekking die door het overeenkomstige garantiestelsel op het grondgebied van de lidstaat van ontvangst wordt geboden. Vóór die datum stelt de Commissie een verslag op over de ervaring die met de toepassing van de tweede alinea is opgedaan, en beraadt zij zich op de noodzaak van verlenging van deze regeling. In voorkomend geval dient de Commissie bij het Europees Parlement en de Raad een voorstel voor een richtlijn houdende verlenging in. ” Dit wordt zeer duidelijk uiteengezet in het verslag van de Commissie over de RDGS. Met name wordt er in afdeling 2. 1 op gewezen dat het beding in de RDGS het resultaat is van een compromis tussen de Commissie, die het exportverbod ongaarne aanvaardde, bepaalde delegaties, die integendeel bijzonder veel belang aan dit beding hechtten, en de Juridische Dienst, die het uitsluitend op tijdelijke basis aanvaardbaar achtte. 5 Destijds waren sommige delegaties bijzonder bevreesd dat “marktverstoringen” zouden kunnen worden veroorzaakt door in een lidstaat van ontvangst gevestigde bijkantoren van kredietinstellingen die hogere dekkingsniveaus zouden bieden dan de binnenlandse kredietinstellingen. Met andere woorden, men was bang dat verschillen in het niveau van depositobescherming deposito's van binnenlandse instellingen zouden kunnen afleiden naar buitenlandse instellingen. Hiervoor waren geen aanwijzingen, en evenmin waren er aanwijzingen omtrent de wijze waarop de nieuwe regeling inzake depositobescherming van invloed zou zijn op de voorkeur van de deposanten bij de keuze van een kredietinstelling. Soortgelijke redenen leidden enkele jaren later tot de aanvaarding van een non-exportbeding in de RBCS. Een gemeenschappelijk element van de beide richtlijnen is dat het non- exportbeding tijdelijk van aard is, d. w. z. dat het afloopt tenzij het Europees Parlement en de Raad op voorstel van de Commissie anderszins besluiten om het te verlengen. Dit aspect wordt benadrukt in het arrest van het Europese Hof van Justitie van 13 mei 1997 betreffende de RDGS(9): bij de verwerping van het door de Duitse regering ingestelde beroep tot nietigverklaring van het beding verklaart het Hof met name “dat, gelet op de complexiteit van de materie en de verschillen die tussen de wettelijke regelingen van de lidstaten bestonden, het Parlement en de Raad bevoegd waren de vereiste harmonisatie in etappen tot stand te brengen”. Een tweede element kan worden beoordeeld bij vergelijking van artikel 7, lid 1, tweede alinea, van de RBCS en artikel 4, lid 1, derde alinea, van de RDGS, die beide betrekking hebben op de criteria waardoor de Commissie zich moet laten leiden bij de opstelling van haar verslag over het non-exportbeding. Beide verslagen moeten worden opgesteld “over de ervaring die is opgedaan met de toepassing” van dit beding. Er kan een wisselwerking zijn tussen het beginsel dat het non-exportbeding tijdelijk moet zijn en de overweging dat elk besluit gebaseerd moet zijn op de ervaring. In het algemeen kan worden gesteld dat, hoe langer de toepassingsperiode van het beding, hoe meer ervaring ermee is opgedaan. De Commissie moet derhalve trachten een evenwicht te vinden tussen enerzijds het belang dat aan de voltooiing van de interne markt voor financiële diensten wordt gehecht, en anderzijds de noodzaak marktverstoringen ten gevolge van onvoldoende harmonisatie van de basisregels te voorkomen. Als wij echter opnieuw de twee richtlijnen vergelijken, zien wij dat in de RBCS aan een extra criterium moet worden voldaan: terwijl in de RDGS staat dat het verslag moet worden opgesteld “over de ervaring die is opgedaan met de toepassing” van dit beding, staat in de RBCS dat de Commissie haar verslag ook moet baseren op de van die ervaring Richtlijn 94/19/EG(10). opgedaan met toepassing artikel 4, lid 1, van de is Het verband met de RDGS is in dit opzicht bijzonder relevant. Hoewel de meeste lidstaten de RBCS thans ten uitvoer hebben gelegd (14 van de 15), is er nog maar weinig ervaring opgedaan met de effectieve werking van de bepalingen van de In de meeste landen werden de uitvoeringsmaatregelen eind 1998/ richtlijn. 9 10 Zie hiervoor het verslag van de Commissie over de RDGS. Artikel 4, depositobescherming. lid 1, van de RDGS gaat over het non-exportbeding op het gebied van de 6 begin 1999 goedgekeurd, en in een aantal ervan werd de regeling in de laatste maanden van 1999 aangevuld met bestuursrechtelijke bepalingen. Daarentegen hebben de kredietinstellingen reeds langer de tijd gehad om de werking van dit beding te analyseren: Richtlijn 94/19/EG werd op 30 mei 1994 goedgekeurd en door de lidstaten in de loop van 1995 ten uitvoer gelegd. Dit betekent dat de ervaring met het non-exportbeding in de RDGS en het in de banksector genomen besluit moeten worden beschouwd als een belangrijk element voor het besluit van de Commissie over de RBCS. 3. 2. Argumenten om het non-exportbeding te handhaven Het voornaamste argument dat sommige lidstaten hebben aangevoerd voor de handhaving van het beding, is dat er nog niet genoeg ervaring is opgedaan met de effectieve werking van het non-exportbeding. Met andere woorden, er zijn geen kredietinstellingen of beleggingsondernemingen met bijkantoren in een andere lidstaat geweest die gedurende de referentieperiode, om redenen die direct verband houden met hun financiële situatie, niet in staat zijn geweest hun verplichtingen na te komen(11). Volgens deze redenering kan de mogelijkheid van marktverstoringen ten gevolge van verschillende dekkingsniveaus thans niet volledig worden uitgesloten, zoals deze mogelijkheid evenmin volledig kon worden uitgesloten toen de richtlijn in 1997 werd goedgekeurd, en daarom, zo luidt de redenering, moet het beding in de toekomst worden gehandhaafd. Met name zouden sommige lidstaten, alvorens het verbod af te schaffen, meer ervaring willen opdoen met de mate van het convergentieproces op de Europese financiële markt en met grensoverschrijdende niet-nakoming van verplichtingen terwijl er beleggerscompensatiestelsels gelden; het punt is dat de uitkering van compensaties in de praktijk ingewikkelder kan zijn dan de vaststelling van de wettelijke bepalingen ter uitvoering van deze regeling, en zou kunnen leiden tot verschillen van lidstaat tot lidstaat. 3. 3. Argumenten om het non-exportbeding niet te verlengen Het principe van een interne financiële markt. Het non-exportbeding is een uitzondering op het beginsel van een interne financiële markt en schept belemmeringen voor de uitoefening van het recht van vestiging en voor het vrij verrichten van diensten. Bovendien leidt het tot discriminatie tussen beleggers bij dezelfde beleggingsonderneming in geval van insolvabiliteit en wordt het onverenigbaar met het feit dat een beleggingsonderneming en haar bijkantoren zowel in juridisch als in financieel opzicht moeten worden beschouwd als één enkele entiteit. Tegen deze achtergrond hebben de Raad en het Parlement het exportverbod uitsluitend als een overgangsregeling goedgekeurd. De voornaamste rechtvaardiging voor de uitzondering was de ingewikkelde en onduidelijke situatie die vóór de vaststelling van de richtlijn bestond. 11 Zie ook het verslag van de Commissie over de RDGS, afdeling 3. 2. 7 De ontwikkelingen van de financiële sector. De financiële sector is sinds de goedkeuring van de richtlijn sterk veranderd, zowel ten gevolge van de harmonisatie van de beleggerscompensatiestelsels als ten gevolge van de financiële integratie. Ten eerste is er op het stuk van de harmonisatie van de compensatiestelsels veel gebeurd tijdens de overgangsperiode, die op 31 december 1999 afloopt. Een verplicht € minimumdekkingsniveau (20. 000 ) is in alle lidstaten vastgesteld en de dekking van alle bijkantoren – ongeacht waar - is een feit. Men moet bedenken dat de meeste lidstaten vóór de vaststelling van de RBCS niet eens een compensatiestelsel voor de bescherming van beleggers hadden. In vergelijking daarmee blijkt uit de momenteel geldende wetgeving dat de beleggerscompensatieniveaus voor de meeste lidstaten een tendens tot convergentie vertonen. In feite zullen alle lidstaten op vier na per 1 januari 2000 een verplicht compensatieniveau van tussen 20. 000 en 28. 000 per € belegger hebben. De enige uitzonderingen zijn Denemarken (voor geld 40. 000 ; € voor financiële instrumenten 20. 000 ), België (voor geld 20. 000 ; voor effecten € voor geld en 70. 000 20. 000 voor financiële instrumenten) ), Frankrijk (70. 000 € ) (zie bijlage). en het Verenigd Koninkrijk (73. 000 € € € € Samenvattend kan worden gezegd dat de grote verschillen die ten tijde van de goedkeuring van de richtlijn bestonden en een tijdelijke uitzondering op het beginsel van de interne markt rechtvaardigden, niet langer overheersen. Derhalve is de belangrijkste rechtvaardiging om een uitzondering te maken, verdwenen. De tweede trend op de financiële markt, die belangrijke consequenties voor de beoordeling van het non-exportbeding heeft, is het proces van financiële integratie. zich ook in de banksector voorgedaan(12). Op Deze ontwikkeling heeft effectengebied is de ontwikkeling van de informatietechnologie en van de elektronische netwerken de voornaamste drijvende kracht achter de verandering geweest; deze heeft een omwenteling teweeggebracht in de wijze waarop de effectenmarkten en de tussenpersonen opereren. Het globaliseringsproces in de economie heeft geleid tot de internationalisering van de beleggingsportefeuilles en de -beslissingen. De technologie heeft de verdwijning of ontwijking van de nationale grenzen in de hand gewerkt. In de banksector heeft de concurrentie de banken gedwongen tot fusies en overnames om hun positie te consolideren en internationaal te kunnen concurreren. Tot bankgroepen behorende beleggingsondernemingen zijn ook bij dit proces betrokken. De invoering van de euro heeft geleid tot structurele veranderingen doordat het valutarisico wegviel en de grondslag voor verhoogde financiële integratie en concurrentie werd gelegd. De totstandbrenging van een echte interne markt voor financiële diensten vordert door de tenuitvoerlegging van het actieplan voor de financiële diensten, waarin concrete en dringende acties worden genoemd om “de voordelen van de eenheidsmunt ten volle te benutten en een optimaal functionerende Europese financiële markt uit te bouwen”(13). Samenvattend kan worden gezegd dat de factoren voor integratie de laatste paar jaar sterk zijn geweest en dat deze tendens zich duidelijk zal voortzetten. 12 13 Zie het verslag van de Commissie over de RDGS, afdeling 3. 3. Financiële diensten – Tenuitvoerlegging van het kader voor financiële markten: een Actieplan. Mededeling van de Commissie van 11. 5. 1999 COM(1999)232. 8 In het proces van financiële integratie is het non-exportbeding een overblijfsel dat de interne markt in nationale markten opsplitst en dat geëlimineerd dient te worden omwille van een goede integratie van de Europese financiële markt. Schatting van potentiële verstoringen. Over mogelijke verstoringen van de markt ten gevolge van het verstrijken van het non-exportbeding kan informatie worden verkregen uit de ervaring in de banksector. Hier “beschikt geen enkele lidstaat over objectieve en feitelijke informatie die aanleiding zou kunnen zijn tot concrete bezorgdheid dat het verstrijken van het non-exportbeding een mogelijk of significant risico van marktverstoringen meebrengt. Ook zijn de lidstaten niet bij machte om de marktverstoringen die mogelijk voor binnenlandse instellingen zouden kunnen optreden als gevolg van de opheffing van het non-exportbeding, te specificeren of te kwantificeren”(14). 4. CONCLUSIES De beleggerscompensatiestelsels lidstaten zijn thans geharmoniseerd overeenkomstig de beginselen en doelstellingen van de richtlijn. Tegen deze terecht om het non-exportbeding te verlengen ter achtergrond lijkt het niet te vermijding van marktverstoringen die niemand weet specificeren en die onwaarschijnlijk lijken. te kwantificeren of in de Een verlenging van het non-exportbeding zou inhouden dat de bescherming tegen een dergelijk klein risico belangrijker zou worden geacht dan de voltooiing van de interne markt voor financiële diensten. De Commissie is zich ervan bewust dat niet alle lidstaten de RBCS tijdig genoeg ten uitvoer hebben gelegd om ervaring te hebben opgedaan met de werking van de bepalingen ervan (zie afdeling 3). In dit opzicht moeten de sterke banden tussen de RBCS en de RDGS in aanmerking worden genomen. In de eerste plaats omdat de RBCS eigenlijk een omzetting van de regels en beginselen van de RDGS op effectengebied is. Niet alleen vullen de twee richtlijnen elkaar in sommige opzichten aan (97/9/EG inzake de beleggerscompensatiestelsels is ook van toepassing op banken voor zover het om beleggingsdiensten gaat); zij zijn ook identiek waar het gaat om de artikelen betreffende de grensoverschrijdende dienstverrichting. Daarom kan ondervinding met problemen of vraagstukken bij de banken worden gebruikt om nuttige informatie voor de beleggingsondernemingen te verstrekken. Ten tweede heeft de Europese regelgever er belang bij een volledig beeld te hebben van de wijze waarop de “tweelingrichtlijnen” werken. In dit opzicht moet voor ogen worden gehouden dat, hoewel de RDGS in 1994 werd vastgesteld en de RBCS pas in 1997, de uiterste termijn voor de opstelling van de verslagen van de Commissie over het non-exportbeding dezelfde is (31/12/1999). Bovendien is de Commissie van mening dat de samenhang met de RDGS moet worden bewaard. Op grond van het door de Commissie overeenkomstig artikel 4, lid 1, van de RDGS goedgekeurde verslag komt het non-exportbeding voor de 14 Zie het verslag van de Commissie over de RDGS, afdeling 3. 3. 9 depositogarantiestelsels te vervallen. De handhaving van het exportverbod in de in de RDGS na 1999 is moeilijk te rechtvaardigen. Wat de RBCS en niet bescherming van de klanten betreft, zou een discriminatie worden ingevoerd tussen depositohouders en beleggers bij hetzelfde buitenlandse bijkantoor van een instelling aangezien sommige stelsels zowel deposito’s als vorderingen van beleggers dekken. Wanneer het beding op 31 december 1999 komt te vervallen, zal de Commissie de ontwikkeling van de situatie echter op de voet volgen en daarbij vooral aandacht besteden aan ernstige marktverstoringen, zulks aan de hand van de gegevens die door de nationale autoriteiten van de lidstaten worden verstrekt overeenkomstig hun voorkeur. De Commissie kan dan de mogelijkheid overwegen om passende wetgevingsmaatregelen voor te stellen. 10 BIJLAGE DE TENUITVOERLEGGING VAN RICHTLIJN 97/9/EG INZAKE DE BELEGGERSCOMPENSATIESTELSELS IN DE LANDEN VAN DE EER 1. ANALYSE VAN DE HOOFDKENMERKEN VAN DE COMPENSATIESTELSELS IN DE LIDSTATEN VAN DE EU Tot dusverre hebben 14 van de 15 lidstaten de richtlijn formeel ten uitvoer gelegd. De ontbrekende lidstaat is Luxemburg, dat de Commissie heeft meegedeeld dat in maart 1999 een wetsontwerp bij het Luxemburgse Parlement is ingediend dat nog in behandeling is. De wet wordt wellicht eind 1999 aangenomen. In het volgende verslag wordt uitsluitend verwezen naar de 14 lidstaten die hebben meegedeeld de richtlijn ten uitvoer te hebben gelegd. 1. 1. Aantal en omvang van de bestaande stelsels; lidmaatschap en In de richtlijn worden de lidstaten verzocht erop toe te zien dat op hun grondgebied “één of meer beleggerscompensatiestelsels worden ingevoerd en officieel worden alleen dat erkend” beleggingswerkzaamheden mogen verrichten indien zij aan een dergelijk stelsel deelnemen. De definitie van “beleggingsonderneming” is gebaseerd op artikel 2, lid 1, van de RBD en omvat ook kredietinstellingen die een vergunning hebben om beleggingsdiensten te verrichten. beleggingsondernemingen bepaald wordt In het geval van kredietinstellingen kunnen sommige vorderingen volgens de richtlijn ook onder de RDGS vallen en er wordt dan ook bepaald dat: (1) elke lidstaat dergelijke vorderingen waarvoor twijfel kan bestaan, aan het stelsel van één van beide richtlijnen toerekent; (2) geen enkele vordering meer dan één maal aanleiding tot compensatie mag geven. Deze bepalingen zijn in 14 lidstaten ten uitvoer gelegd. De meeste lidstaten hebben slechts één compensatiestelsel voor beleggingsdiensten ingevoerd. In sommige lidstaten is de mogelijkheid tot invoering van aanvullende privé-stelsels in de regelgeving opgenomen, maar tot dusverre niet gebruikt. Duitsland, Spanje, Ierland, Nederland en Oostenrijk hebben meer dan één stelsel ingevoerd, maar de deelneming is gekoppeld aan het type verstrekte diensten of aan de aard van de instelling. Eén stelsel is bijvoorbeeld voor beleggingsondernemingen, het andere / de andere voor een specifieke categorie banken. In België, Denemarken, Frankrijk en Zweden is er slechts als depositohouders (het dekt vorderingen die voortvloeien uit zowel de BCS- als de stadium de RDG-richtlijn). Het beleggingsondernemingen en banken niet echt vrij zijn in de keuze van het stelsel waarbij zij zich aansluiten. schijnt derhalve dat zowel beleggers één stelsel dat verstrekt voor zeer vroege compensatie in dit Voor kredietinstellingen is vooral van twee opties gebruik gemaakt: één bestaat in de oprichting van een allesomvattend fonds dat zowel de depositohouders als de beleggers bij een bank dekt. Bij de tweede optie dekt het beleggerscompensatiestelsel geldelijke vorderingen uitsluitend wanneer zij voortvloeien uit de verrichting van 11 terwijl deposito’s beleggingsdiensten, afzonderlijk depositogarantiefonds. Er is aanvullend onderzoek nodig om na te gaan hoe de eerste optie in de praktijk ten uitvoer wordt gelegd en om zich ervan te vergewissen dat geen inbreuk wordt gemaakt op de RDGS of de RBCS (bijvoorbeeld bij de berekening van de maximumdekking per depositohouder/belegger). gedekt door zijn een 1. 2. Bedrag en reikwijdte van de dekking. € In de richtlijn wordt bepaald dat de stelsels moeten voorzien in een minimumdekking van 20. 000 per vordering van een belegger en, onder dit bedrag, van ten minste 90% van de vordering. Sommige beleggers kunnen van de dekking worden uitgesloten wegens hun aard (professionele of institutionele beleggers) of op grond van hun banden met de in moeilijkheden verkerende beleggingsonderneming. Deze bepalingen zijn in 14 lidstaten ten uitvoer gelegd. Met name is in alle stelsels een bovengrens voor het uit te betalen bedrag per belegger in geval van een vordering tot compensatie vastgesteld. Op enkele uitzonderingen na is dit bedrag niet hoger dan het in de RBCS vermelde minimum (20. 000 ). Vanaf 1/1/2000 (het einde van de “overgangsperiode”) zijn de dekkingen als volgt: € • In de meeste lidstaten bedraagt de maximumdekking per belegger 20. 000 €. Duitsland, Ierland en Finland hebben ook een limiet van “90% van de € ) zijn niet vordering” onder 20. 000 ver van dat bedrag. € ) en Zweden (28. 000 €. Portugal (25. 000 • Denemarken heeft een maximumdekking van 40. 000 voor geld en een voor effecten; België heeft een maximumdekking maximumdekking van 20. 000 voor effecten; deze van 20. 000 bedragen omvatten echter ook de compensatie voor depositohouders (in geval van faillissement van een bank). voor geld en een maximumdekking van 20. 000 € € € € • Voor twee lidstaten is de dekking veel hoger dan het in de RBCS vermelde minimum: voor het VK wordt een dekking van 73. 000 in het vooruitzicht gesteld, met enkele procentuele limieten onder dit bedrag; in Frankrijk is een voor financiële instrumenten voor geld en 70. 000 dubbele limiet van 70. 000 vastgesteld (het bedrag voor geld omvat echter ook de compensatie voor depositohouders in geval van faillissement van een bank). € € € De situatie met betrekking tot de reikwijdte van de dekking is minder homogeen. In Duitsland, Spanje, Nederland, Oostenrijk en het VK zijn alle in bijlage 1 van de RBCS opgesomde categorieën beleggers van de dekking uitgesloten. Dit is niet het geval in de andere lidstaten. Niettemin zijn in alle lidstaten aan het stelsel deelnemende beleggingsondernemingen en instellingen van de dekking uitgesloten. In sommige lidstaten zijn sommige soorten afgeleide instrumenten niet gedekt. In Oostenrijk en Portugal bijvoorbeeld zijn van goederen afgeleide instrumenten niet gedekt. 1. 3. Werking van het procedures stelsel: gebeurtenissen die tot compensatie leiden en Met het oog op de concrete bescherming van de beleggers regelt de richtlijn in details het verloop van de compensatieprocedure, waarbij regels voor de verstrekking van informatie aan de klanten en termijnen voor de uitkeringen worden vastgesteld. 12 Alle lidstaten hebben deze regels formeel ten uitvoer gelegd. Aangezien er echter nog geen vorderingen tot compensatie zijn geweest in één van de lidstaten die onder de bepalingen van de richtlijn vallen, is nog geen ervaring opgedaan met de wijze waarop de richtlijn in de praktijk werkt. 1. 4. Financiering en bijdragen Een bijzonder belangrijk aspect is de solvabiliteit van het stelsel zelf. De richtlijn regelt niet op welke wijze de beleggerscompensatiestelsels moeten worden gefinancierd, maar bevat de volgende beginselen: (1) de kosten van het stelsel moeten door de beleggingsondernemingen zelf worden gedragen; (2) de stelsels moeten evenredig zijn aan hun financieringscapaciteiten van de financiële stelsel mag niet worden verplichtingen; ondermijnd. (3) de stabiliteit van het Er zijn in principe twee soorten stelsels: stelsels die periodiek geld en bijdragen van de deelnemers heffen; en stelsels die slechts toezeggingen van de deelnemers om in geval van vorderingen tot compensatie bepaalde bedragen te betalen, verlangen. Om het voor het fonds gemakkelijker te maken zijn verplichtingen na te komen binnen de in de regeling vastgestelde strikte termijnen, wordt in het eerste geval dikwijls een verband gelegd tussen de bijdragen die worden geheven en de waarde van de financiële instrumenten en het geld die worden gehouden door (of het aantal klanten van) de bij het stelsel aangesloten instellingen. Door sommige lidstaten zijn ook de volgende aanvullende mechanismen overwogen: extra bijdragen die kunnen worden geheven wanneer de middelen van het fonds niet voldoende zijn om de vorderingen te dekken; en leningfaciliteiten bij banken of andere stelsels. Aanvullende informatie wordt verzameld om er zeker van te zijn dat geen inbreuk wordt gemaakt op de genoemde beginselen; bijvoorbeeld wanneer de leningfaciliteiten worden verstrekt door de centrale bank of een politiek lichaam. Voor de fondsen die geen bijdragen van hun leden heffen, kan de honorering van de vorderingen tot compensatie vertraging oplopen indien de middelen van het fonds niet onmiddellijk beschikbaar zijn. Deze optie dient derhalve nader te worden onderzocht. 1. 5. Het “topping-up”-beding Alle 14 lidstaten hebben het “topping-up”-beding in hun wetgeving opgenomen, door regels vast te stellen die bijkantoren van in andere lidstaten gevestigde beleggingsondernemingen in staat stellen aan hun stelsels deel te nemen. In geen van deze lidstaten is nog ervaring opgedaan met de wijze waarop het beding werkt. Gezien het feit dat de dekking is vastgesteld op een bedrag dichtbij of gelijk aan het minimumniveau van de richtlijn, wordt verwacht dat er ook in de toekomst geen ervaring mee zal worden opgedaan. Voor het VK hebben 14 bijkantoren van Europese instellingen zich opgegeven om deel te nemen aan het stelsel, maar de helft van de verzoeken is afkomstig uit één van de landen die de richtlijn pas onlangs ten uitvoer hebben gelegd (Frankrijk). Deze instellingen zouden derhalve hun standpunt kunnen herzien nu hun land van herkomst de richtlijn ten uitvoer heeft gelegd(15). Voor Frankrijk heeft geen enkel bijkantoor zich tot nog toe opgegeven voor deelname aan het stelsel, maar dit is 15 Frankrijk heeft in feite een nog hoger beschermingsniveau dan het VK ingevoerd. 13 wellicht toe te schrijven aan het feit dat de RBCS pas eind september 1999 ten uitvoer is gelegd. 14 2. WET, ADRES VAN HET STELSEL, DEELNEMERS, STATUUT LAND WET DEELNEMERS ADRES VAN HET STELSEL STATUUT BELGIË (B) Wet van 17-12-1998; Besluit van 17 december 1998; Bestuursmaatregelen betreffende het beschermingsfonds voor deposito’s en financiële instrumenten (Belgisch Staatsblad, 25 februari 1999). DENEMARKEN (DK) Wet nr. 415 van 26-6-1998; bestuursmaatregel van 9 april 1999. Beleggings- ondernemingen en kredietinstellingen voor beleggingsdiensten. De vennootschappen voor vermogensbeheer, die geen effecten of geld van hun klanten mogen ontvangen, zijn verplicht op gescheiden basis deel te nemen: hun bijdragen worden alleen geheven wanneer er een vordering tot compensatie ontstaat met betrekking tot een andere vennootschap voor vermogensbeheer. Kredietinstellingen, instellingen voor hypothecair krediet en effectenmakelaars. Elke categorie vormt een afzonderlijke afdeling en wordt verondersteld haar eigen verliezen te dekken. Het fonds is ook verantwoordelijk voor depositobescherming. Beschermingsfonds voor deposito’s en financiële instrumenten Berlaimontlaan 14 B-1000 Brussel De heer H. Debremaeker Tel. ++32/2-221 38 92 Fax. ++32/2-221 32 41 Het fonds biedt ook depositogarantie voor banken. Openbaar, met handelingsbevoegdheid. Het wordt beheerd door een bestuur van twaalf personen, die de overheid en de financiële sector vertegenwoordigen. De Commissie voor het Bank- en Financiewezen kan deelnemen aan de vergaderingen van het bestuur. Er kunnen ook privéstelsels worden opgericht. Particulier, opgericht bij de wet, onder toezicht van de Deense financiële toezichthoudende autoriteit. The Guarantee Fund for Depositors and Investors Niels Juels Gade7 PO Box 2082 DK – 1013 Kopenhagen K Het fonds biedt ook depositogarantie voor banken. 15 LAND WET DEELNEMERS ADRES VAN HET STELSEL STATUUT DUITSLAND (D) Gesetz zur Umsetzung der EG- Einlagensicherungs- richtlinie und EG- Anleger- entschaedigungs- richtlinie vom 16/7/98; Verordnung uber die Beitraege zu der Entschaedigungs- einrichtung der Wertpapierhandels- unternehmen bei der Kreditanstalt fur Wiederaufbau. Idem GRIEKENLAND (EL) Wet 2533/1997 (1) Instellingen die financiële diensten verrichten en beleggings- ondernemingen voor vorderingen met betrekking tot beleggingsdiensten; andere dan de hieronder (onder 2) vermelde banken voor vorderingen betreffende beleggingsdiensten. (2) Particuliere spaarbanken, voor geld en effecten in verband met de verrichting van beleggingsdiensten Beleggings- ondernemingen. Banken kunnen zich in de toekomst ook bij het fonds aansluiten. (1) Entschädigungseinrichtung der Wertpapierhandelsunternehmen (EdW) Charlottenstr. 33/33a 10117 Berlijn Tel. ++49/30-203 699 0 Fax:++49/30-203 699 5601 Openbaar. Het stelsel is door de “Kreditanstalt fur Wiederaufbau” opgericht als een speciaal fonds, dat niet als rechtspersoon kan optreden (2) Entschaedigungseinrichtung deutscher Banken GmbH, Particulier Burgstrasse 28, 10178 – Berlijn Duitsland Fonds (2) biedt ook depositogarantie voor banken. Athens Stock Exchange Members’ Guarantee Fund Fidiou 14-16, TK 10678 ATHENE 16 Privaatrechtelijke rechtspersoon met een openbare functie, onder toezicht van de kapitaalmarktcommissie. LAND WET DEELNEMERS ADRES VAN HET STELSEL STATUUT (1) Niet beschikbaar. (1) Verplicht: Financiële instellingen die een vergunning hebben om beleggingsdiensten te verrichten. SPANJE (E) Wet 37 van 16/11/1998; enkele punten van de richtlijn moeten worden geregeld bij koninklijk besluit; bij dit besluit zal de regeling betreffende het “Fondo de garantia de dépositos bancarios” deels worden gewijzigd. Een aantal van de antwoorden zijn gebaseerd op de inhoud van het koninklijk besluit. opgericht (1) en (2): Particulier. Onder toezicht van de “Comision Nacional del Mercado de Valores”. De stelsels als kunnen worden afzonderlijke fondsen en kunnen niet optreden. Zij als worden door vennootschappen die daartoe zijn gemachtigd de toezichthoudende autoriteit. rechtspersonen beheerd door (2) Op vrijwillige basis: Financiële instellingen die lid van de beurs zijn mogen een specifiek stelsel oprichten (3) Banken (4) Banken (2) Niet beschikbaar. Van deze mogelijkheid is tot dusverre geen gebruik gemaakt (3) Fondo de Garantía de Depósitos en Establecimientos bancarios (4) Fondo de Garantía de Depósitos en Cajas de Ahorro (3), (4) en (5): Gemengd 17 LAND WET DEELNEMERS ADRES VAN HET STELSEL STATUUT FRANKRIJK (F) Wet nr. 99-532 van 25/6/1999 (met name art. 70 wijzigt art. 62 van wet nr. 96-597 van 2/7/1996). Wetten van 29/9/99 nrs. 99/14; 99/15; 99/16 en 99/17 Investors Compensation Act nr. 37/1998 IERLAND (IRL) (5) Banken (5) Fondo de Garantía de Depósitos en Cooperativas de Crédito Adres voor alle drie de fondsen: José Ortega y Gasset 22 E - Madrid 28006 Tel. ++34/91-4316645 Fax ++34/91-5755728 De fondsen (3)-(5) bieden ook depositogarantie voor banken. Kredietinstellingen en financiële instellingen die een vergunning hebben om beleggingsdiensten te verrichten. Niet beschikbaar. In het stelsel gaan de vroegere depositogarantiestelsels van kredietinstellingen en het vroegere stelsel dat de verrichtingen van de Franse beursvennootschappen dekte, samen Het fonds biedt ook depositogarantie voor banken. Het stelsel wordt beheerd door het depositogarantiefonds. Investor Compensation Company Ltd C/o The Central Bank of Ireland P. O. Box 559 Dame Street Dublin 2 De ICCL heeft twee fondsen opgericht: Het stelsel is particulier en wordt beheerd door een bestuur. De Centrale Bank van Ierland is de toezichthoudende autoriteit en verleent beheerdiensten aan de ICCL. De ICCL kan meer dan één gescheiden fondsen oprichten met voorafgaande toestemming van de toezichthoudende autoriteit. 18 LAND WET DEELNEMERS ADRES VAN HET STELSEL STATUUT (1) Kredietinstellingen, beleggingsonderneming- en waarvan de werkzaamheden niet beperkt zijn, effectenmakelaars. (2) Beleggings- ondernemingen met beperkte werkzaamheden, verzekerings- tussenpersonen indien zij beleggingsdiensten verrichten. Banken, beleggings- ondernemingen en financiële instellingen die beleggingsdiensten verrichten; agenti di cambio. Beleggings- ondernemingen en kredietinstellingen voor beleggingsdiensten. (1) Fonds A (2) Fonds B Fondo Nazionale di Garanzia Via del Corso, 184 00100 Rome – Italië Niet beschikbaar. 19 ITALIË (I) LUXEMBURG (L) De informatie is gebaseerd op het wetsontwerp Wet nr. 58/1998, art. 59. Decreet nr. 485 van 14 november 1997; Decreet van 30/6/1998. Niet beschikbaar. Een wetsontwerp is ingediend bij de Conseil d’Etat en het Parlement. Particulier, met een vergunning van het Ministerie van de Schatkist, statutair geregeld. De algemene beginselen zijn bij de wet en bij bestuursmaatregel vastgesteld. Particulier, statutair geregeld. Het stelsel zal onder toezicht staan van de “Commission de Surveillance du Secteur Financier”. LAND WET DEELNEMERS ADRES VAN HET STELSEL STATUUT NEDERLAND (NL) (1) Artikel 28a van de Wet toezicht effectenverkeer 1995, algemeen verbindend verklaard bij Koninklijk Besluit van 21 september 1998 (2) Artikel 84 van de Wet toezicht kredietwezen 1992; artikel 28a van de Wet toezicht effectenverkeer 1995, algemeen verbindend verklaard bij Koninklijk Besluit van 21 september 1998, en bij Koninklijk Besluit van 28 september 1998. (1) Beleggings- ondernemingen en kredietinstellingen voor beleggingsdiensten. Banken zijn gedekt door de CGR; hun deelneming aan de BCR is slechts met het oog op de financiering van het stelsel in geval van tekorten (2) Banken. Alle vorderingen op banken zijn gedekt door dit stelsel, zelfs indien zij betrekking hebben op beleggingsdiensten (1) Beleggerscompensatieregeling van effecteninstellingen voor vorderingen van beleggers (BCR) Stichting Toezicht Effectenverkeer Postbus 11723 1001 GS Amsterdam (2) Collectieve garantieregeling van kredietinstellingen voor terugbetaalbare gelden en beleggingen (CGR) De Nederlandsche Bank NV Postbus 98 NL – 1000 AB Amsterdam Fonds (2) biedt ook depositogarantie voor banken. Particulier, geregeld bij een wet van publiek recht. De bepalingen zijn het resultaat van nauw overleg tussen de toezichthoudende autoriteiten en de representatieve organisaties van de effectensector. Het fonds wordt beheerd door een stichting. De Stichting toezicht effectenverkeer (STE) beheert en verifieert vorderingen en verricht betalingen. Particulier, geregeld bij een wet van publiek recht. De bepalingen zijn het resultaat van nauw overleg tussen de toezichthoudende autoriteiten en de representatieve organisaties van de sector. Er behoeft geen fonds te worden beheerd, aangezien de bijdragen achteraf worden vastgesteld. De toezichthoudende autoriteit (DNB) is verantwoordelijk voor de toepassing van de regeling. 20 LAND WET DEELNEMERS ADRES VAN HET STELSEL STATUUT OOSTENRIJK (A) Wet nr. 63/1999, tot wijziging van met name de bankwet en de wet beleggingsdiensten. (1) kredietinstellingen die niet behoren tot één van de hieronder vermelde categorieën (van 2 tot 5), voor geld en effecten in verband met beleggingsdiensten (2) Sparkassen voor geld en effecten in verband met beleggingsdiensten (3) Raiffeisenbanken voor geld en effecten in verband met beleggingsdiensten (4) Volksbanken voor geld en effecten in verband met beleggingsdiensten (1) Einlagensicherung der Banken und Bankiers Gesellschaft m. b. H. Particulier Börsegasse 11 A - 1013 Wenen (2) Sparkassen- Haftungs Aktiengesellschaft Particulier Grimmelshausengasse 1 A - 1030 Wenen (3) Österreichische Raiffeisen- Einlagensicherung reg. Gen m. b. H. Particulier Hollandstraße 2 A - 1020 Wenen (4) Schulze-Delitzsch-Haftungs-genossenschaft reg. Gen. M. b. H. Particulier Schottengasse 10 A - 1010 Wenen De fondsen (1)-(4) bieden ook depositogarantie voor banken. 21 LAND WET DEELNEMERS ADRES VAN HET STELSEL STATUUT (5) Hypothekenbanken voor geld en effecten in verband met beleggingsdiensten (6) Beleggings- ondernemingen die een vergunning hebben voor het beheren van van hun klanten ontvangen geld en effecten. (5) Hypo-Haftungsgesellschaft m. b. H. Particulier Brucknerstraße 8 A - 1040 Wenen Fonds (5) biedt ook depositogarantie voor banken. (6) Entschaedigungssystem der Vermoegensverwalter in Gruendung durch: Particulier Rechtsanwalt Dr. Neumayer, Baumannstrasse 9/11, A-1030 Wenen PORTUGAL (P) Wetsdecreet nr. 222/99 van 22-6-1999. Andere regeling in de maak. Het stelsel wordt momenteel ten uitvoer gelegd. Beleggings- ondernemingen en banken voor beleggingsdiensten. Investor Compensation System Av. Fontes Pereira de Melo 1056 –801 Lissabon - Portugal Openbaar. Het stelsel wordt onafhankelijk beheerd door een bestuur, waarvan de leden (vertegenwoordigers van de toezichthoudende autoriteiten en de sector) worden benoemd door het Ministerie van Financiën. De Commissie effectenmarkt verstrekt de technische en administratieve ondersteuning. 22 LAND WET DEELNEMERS ADRES VAN HET STELSEL STATUUT Beleggings- ondernemingen en kredietinstellingen. Investors’ Compensation Fund P. O. Box 1009 00101 Helsinki, Finland Mrs Leena Linnainmaa Tel ++358-940561244 Fax ++358-940561291 Particulier, beheerd door vertegenwoordigers van de deelnemende instellingen. De regels van het fonds worden bevestigd door het Ministerie van Financiën. FINLAND (FIN) Wet op de beleggings- ondernemingen nr. 579/1996, zoals gewijzigd bij wet nr. 518/1998; Wet op de effectenmarkt (495/1989, zoals gewijzigd bij wet nr. 522/1998); Wet op het recht van buitenlandse beleggings- ondernemingen om in Finland beleggingsdiensten te verrichten (Wet 580/1996, zoals gewijzigd bij wet 519/1998). 23 LAND WET DEELNEMERS ADRES VAN HET STELSEL STATUUT ZWEDEN (S) Wet 1999/158; Wet op het bankbedrijf (1987/617); Wet op het effectenbedrijf (1991/981); Wet 1999/199; Ordinantie 1996/595. Beleggings- ondernemingen (en banken) voor beleggingsdiensten. Gelden die door beleggings- ondernemingen worden ontvangen met betrekking tot beleggingsdiensten, zijn gedekt door het depositogarantiestelsel. Deposit Guarantee Board Regeringsgatan 48 Box 7369, S-103 90 Stockholm Mr Hans Jacobson (Voorzitter) Mr Thomas Norling (Directeur) Tel. ++46/8-7878100, Fax :++46/8-241335 Het fonds biedt ook depositogarantie voor banken. Openbaar. Het stelsel wordt beheerd door de Deposit Guarantee Board (onder het Ministerie van Financiën), die ook verantwoordelijk is voor het Zweedse depositogarantiestelsel. 24 LAND WET DEELNEMERS ADRES VAN HET STELSEL STATUUT Elke onderneming die beleggings- werkzaamheden verricht zoals gedefinieerd in de FSACT en toegestaan bij de FSACT Investor Compensation Scheme Ltd Cottons Centre Cottons Lane Londen SE1 2AB Particuliere waarborgmaatschappij die is onderworpen aan door de toezichthoudende autoriteit opgestelde regels. Zij moet een kwartaalverslag voor de toezichthoudende autoriteit opstellen. Er is een memorandum van overeenstemming tussen de toezichthoudende autoriteit en het BCS. VERENIGD KONINKRIJK (UK) Financial Services Act 1986 (FSACT); FS (compensatie van beleggers) Rules 1994 zoals gewijzigd Het VK is voornemens om het bestaande BCS, het depositogarantiestelsel en andere thans in het VK bestaande compensatiestelsels te vervangen door één enkel stelsel. Het voorstel is vervat in een ontwerp van “Financial Services and Markets Bill” die waarschijnlijk in 2000 van kracht zal worden. IJSLAND (IS) Niet beschikbaar. De informatie is gebaseerd op het wetsontwerp. Er is een wetsontwerp dat naar verwachting in januari 2000 zal worden aangenomen. Handelsbanken, spaarbanken, andere kredietinstellingen en beleggings- ondernemingen voor beleggingen en geld in verband met effectenhandel Niet beschikbaar. Volgens het wetsontwerp moet het stelsel hetzelfde zijn als het depositogarantiestelsel overeenkomstig Richtlijn 94/19/EG. Particulier, eigen instelling; geen banden met toezichthoudende autoriteiten. 25 LAND WET DEELNEMERS ADRES VAN HET STELSEL STATUUT LIECHTENSTEIN (LIE) NOORWEGEN (NOR) Niet beschikbaar Niet beschikbaar Niet beschikbaar Niet beschikbaar Beleggings- ondernemingen en kredietinstellingen die beleggingsdiensten verrichten. Wet nr. 79 van 19-6-1997 op de effectenhandel (artikelen 8-13); Regeling nr. 983 van 14 oktober 1996 betreffende regelingen van beleggings- ondernemingen voor de bescherming van beleggers GEEN NAAM OF ADRES De garantie moet worden verstrekt door een spaar- of handelsbank, een verzekeringsonderneming of een financiële instelling waaraan een vergunning is verleend overeenkomstig wet nr. 40 van 10 juni 1988 op de financiële werkzaamheden, dan wel een gelijkwaardige instelling in een ander land van de EER. Het stelsel is geregeld bij publiek recht, maar wordt beheerd door de betrokken particuliere partijen. De toezichthoudende autoriteit (Kredittilsynet) moet een “garantieverklaring” ontvangen alvorens een vergunning wordt verleend aan de beleggingsonderneming in kwestie. Aan deze toezichthoudende autoriteit zijn bepaalde bevoegdheden in verband met het stelsel overgedragen. 26 3. DEKKING EN BIJDRAGEN LAND STELSEL DEKKINGSNIVEAU BELGIË (B) Beschermingsfonds voor deposito’s en financiële instrumenten Het fonds biedt ook depositogarantie voor banken. AANVULLENDE DIENSTEN € € € € 20. 000 20. 000 voor geld en voor effecten 15. 000 15. 000 tot 31/12/99 voor geld en voor effecten Het fonds kan financiële bijstand verlenen ingeval van liquidatie, ontbinding, enz. van banken of beursvennootschappen VAN DE DEKKING UITGESLOTEN INSTELLINGEN/VORDERINGEN BIJDRAGEN Er zijn twee soorten bijdragen: de eerste wordt geheven zodra een instelling zich bij het stelsel aansluit; de tweede is gekoppeld aan de winst van de onderneming en aan het door haar gehouden bedrag aan geld en effecten en is op jaarbasis verschuldigd. Ingeval van tekorten kunnen aanvullende bijdragen worden geheven. Beleggers vermeld in bijlage 1 van Richtlijn 97/9/EG zijn van de dekking uitgesloten, op enkele uitzonderingen na. Met name zijn niet uitgesloten: • Beleggers die banden hebben met andere ondernemingen die behoren tot dezelfde groep als de in moeilijkheden verkerende beleggingsonderneming (bestuurders, beheerders en hoofdelijk aansprakelijke vennoten, personen die voor tenminste 5% in het kapitaal deelnemen, met de wettelijke controle van de jaarrekening van de beleggingsonderneming belaste personen) • Naaste verwanten en derden die voor rekening van de genoemde categorieën optreden. 27 LAND STELSEL DEKKINGSNIVEAU VAN DE DEKKING UITGESLOTEN INSTELLINGEN/VORDERINGEN BIJDRAGEN DENEMARKEN (DK) The Guarantee Fund for Depositors and Investors 40. 000 20. 000 voor geld; voor effecten Aan het fonds deelnemende instellingen zijn van de dekking uitgesloten. AANVULLENDE DIENSTEN € € Het fonds biedt ook depositogarantie voor banken. Geen verschil tussen de drie afdelingen (het stelsel is hetzelfde voor kredietinstellingen, hypothecair krediet en effectenmakelaars), maar voor sommige soorten deposito’s bij kredietinstellingen is de dekking hoger. Geen jaarlijkse heffingen. Voor elke van de drie afdelingen is een totaalbedrag vastgesteld dat voldoende wordt geacht om de vorderingen te dekken. Dit wordt elk jaar opnieuw over de leden omgeslagen volgens hun marktaandeel. Een deel van de bijdragen wordt gestort (1/4 van het totaal). Niet uitgesloten zijn met name: • Overheidsorganen • Naaste verwanten van bestuurders, beheerders en hoofdelijk aansprakelijke vennoten van de beleggingsonderneming • Personen die voor tenminste 10% in het kapitaal van de beleggingsonderneming van deelnemen; personen die voor meer dan 10% deelnemen verwanten naaste • Met de wettelijke controle van de jaarrekening de van beleggingsonderneming belaste personen • Andere ondernemingen in dezelfde groep • Beleggers dragen verantwoordelijkheid die • Grote ondernemingen • Overige institutionele beleggers De categorie “overige institutionele beleggers” wordt niet gedefinieerd. 28 LAND STELSEL DEKKINGSNIVEAU DUITSLAND (D) (1) Entschädigungs- einrichtung der Wertpapierhandelsunte rnehmen (EdW) AANVULLENDE DIENSTEN 90% van de vorderingen in verband met beleggingsdiensten, tot een maximum van € 20. 000 per belegger VAN DE DEKKING UITGESLOTEN INSTELLINGEN/VORDERINGEN BIJDRAGEN In bijlage 1 van Richtlijn 97/9/EG vermelde beleggers zijn van de dekking uitgesloten. De categorie “overige institutionele beleggers” wordt niet gedefinieerd. Vorderingen die verband houden met witwassen van geld of andere misdrijven zijn uitgesloten. Vorderingen die niet in een valuta van de EER of in Euro’s luiden, zijn uitgesloten. Twee soorten bijdragen: de eerste – die in augustus 1998 van de deelnemende ondernemingen is geheven – wordt vastgesteld als percentage van het bedrag van de beheerde middelen (0,1% € en of 1%; minimumbedrag van 50 € ). De tweede (die op jaarbasis 7. 300 wordt betaald) wordt vastgesteld als percentage van de brutowinst van de categorie (0,3%, 1%, 2%; minimumbedrag in 1999 200 € ). Ingeval van een tekort ten gevolge van een vordering tot compensatie kan een speciale bijdrage van de deelnemers worden geheven. Het stelsel mag ook geld lenen. De bijdragen voor banken zijn gekoppeld aan hun verplichtingen jegens klanten. Speciale bijdragen kunnen worden geheven indien de middelen van het fonds onder een bepaalde limiet dalen. 29 LAND STELSEL DEKKINGSNIVEAU AANVULLENDE DIENSTEN VAN DE DEKKING UITGESLOTEN INSTELLINGEN/VORDERINGEN BIJDRAGEN (2) Entschaedigungs- einrichtung deutscher Banken GmbH Fonds (2) biedt ook depositogarantie voor banken. • 90% de van vorderingen met betrekking tot geld, tot een maximum van 20. 000 per belegger; € Idem 90% van de vorderingen met betrekking tot effecten, tot een maximum van 20. 000 € per belegger 30 LAND STELSEL DEKKINGSNIVEAU GRIEKENLAND (EL) Athens Stock Exchange Members’ Guarantee Fund 20. 000 AANVULLENDE DIENSTEN € VAN DE DEKKING UITGESLOTEN INSTELLINGEN/VORDERINGEN BIJDRAGEN De in bijlage 1 van Richtlijn 97/9/EG vermelde beleggers zijn van de dekking uitgesloten, met uitzondering van instellingen die beleggingsdiensten verrichten, welke derhalve wel onder de dekking vallen. De bijdragen worden geheven op grond van een formule die onder andere de “RDR” (reverse degree of risk) van elk lid (gerelateerd aan het eigen vermogen van het lid) en het bestaan van een voldoende niveau van “zelfbescherming” voor dat lid (door het Garantiefonds beoordeeld op grond van de interne controlestelsels van het lid, zijn beheer, zijn banden met andere ondernemingen, enz. ) in aanmerking neemt. Aanvullende jaarlijkse bijdragen worden geheven ingeval het kapitaal van het fonds daalt onder een bepaald gewenst niveau (dat is gerelateerd aan de waarde van de transacties op de effectenbeurs). Ingeval van een tekort kunnen aanvullende bijdragen worden geheven op initiatief van de kapitaalmarktcommissie. Voor dergelijke aanvullende bijdragen is een maximumbedrag vastgesteld. Lenen uit ongeacht welke bron is ook mogelijk, terugbetaling geschiedt door middel van aanvullende bijdragen. 31 LAND STELSEL DEKKINGSNIVEAU SPANJE (E) De antwoorden zijn gebaseerd op de inhoud van het Koninklijk Besluit Twee fondsen voor beleggingsonderne- mingen (naam niet beschikbaar) AANVULLENDE DIENSTEN € 20. 000 Geen aanvullende diensten VAN DE DEKKING UITGESLOTEN INSTELLINGEN/VORDERINGEN BIJDRAGEN De in bijlage 1 van Richtlijn 97/9/EG vermelde beleggers zijn van de dekking uitgesloten. en het door De bijdragen zullen worden geheven inachtneming van het aantal met de klanten beleggingonderneming gehouden bedrag aan geld en instrumenten, en zullen worden vastgesteld door de beherende maatschappij. Voor het eerste jaar zullen de bijdragen gelijk zijn aan tenminste 50% van het door instellingen de verschuldigde bedrag. Instellingen van andere lidstaten (met het oog op instellingen van “topping up”) of derde landen zullen bijdragen op grond van overeenkomsten tussen de beherende maatschappij en het stelsel van de lidstaat van herkomst. deelnemende Ingeval van een tekort kan de beherende maatschappij aanvullende de heffen bijdragen toezichthoudende autoriteit op de hoogte te hebben gesteld. Er kunnen ook leningen voor rekening van het fonds worden opgenomen. na 32 LAND STELSEL DEKKINGSNIVEAU (3) Fondo de Garantía de Depósitos en Establecimientos bancarios (4) Fondo de Garantía de Depósitos en Cajas de Ahorro (5) Fondo de Garantía de Depósitos en Cooperativas de Crédito AANVULLENDE DIENSTEN € 20. 000 € € 20. 000 20. 000 De fondsen (3), (4) en (5) bieden ook depositogarantie voor banken. VAN DE DEKKING UITGESLOTEN INSTELLINGEN/VORDERINGEN BIJDRAGEN Idem Idem Idem Idem Idem Idem 33 LAND STELSEL DEKKINGSNIVEAU FRANKRIJK (F) Niet beschikbaar. Alle voorheen bestaande stelsels (voor depositogarantie van kredietinstellingen en voor de Franse “Sociétés de Bourse”) worden samengevoegd. Het fonds biedt ook depositogarantie voor banken. AANVULLENDE DIENSTEN € € voor geld + voor financiële 70. 000 70. 000 instrumenten. Een deel van de compensatie kan worden uitgekeerd in de vorm van effecten van dezelfde soort en waarde als die welke door de beleggingsonderneming voor rekening van de belegger worden gehouden. VAN DE DEKKING UITGESLOTEN INSTELLINGEN/VORDERINGEN BIJDRAGEN De in bijlage 1 van Richtlijn 97/9/EG vermelde beleggers zijn van de dekking uitgesloten. Vorderingen in verband met witwassen van geld of andere misdrijven zijn uitgesloten. Het fonds zal bewijzen van deelneming uitgeven die de beleggingsondernemingen zullen moeten aankopen. Over de bewijzen zal een jaarlijkse rente worden uitgekeerd. Het totale (initiële) bedrag van de uitgifte bedraagt 10 miljoen beleggingsondernemingen moeten betalen wegens inbreuk op de regels, zullen ook in het fonds worden gestort. €. De bedragen die Tevens zullen gewone en aanvullende jaarlijkse bijdragen worden geheven op basis van de door de instellingen gehouden bedragen aan geld en instrumenten, aangepast om de soliditeit van hun financiële situatie en de kosten in aanmerking te nemen. Ingeval de jaarlijkse bijdragen niet voldoende zijn om aan de vorderingen tot compensatie te voldoen, worden verschillende mechanismen overwogen om vast te stellen hoe de reserves en middelen van het fonds zullen worden gebruikt. 34 LAND STELSEL DEKKINGSNIVEAU AANVULLENDE DIENSTEN VAN DE DEKKING UITGESLOTEN INSTELLINGEN/VORDERINGEN BIJDRAGEN IERLAND (IRL) (1) ICCL – Fonds A (1) 90% van de vorderingen in verband met beleggingsdiensten, tot een maximum van per belegger 20. 000 € (1) De in bijlage 1 van Richtlijn 97/9/EG vermelde beleggers zijn van de dekking uitgesloten. “Overige professionele beleggers” kunnen worden uitgesloten op basis van een verklaring. Vorderingen in verband met witwassen van geld of andere misdrijven zijn uitgesloten. (2) ICCL – Fonds B (2) Idem (2) Idem ITALIË (I) Fondo Nazionale di Garanzia € 20. 000 per belegger De in bijlage 1 van Richtlijn 97/9/EG vermelde beleggers zijn van de dekking “overige uitgesloten. institutionele niet gedefinieerd. De beleggers” categorie wordt Vorderingen in verband met witwassen van geld of andere misdrijven zijn uitgesloten. 35 (1) Voor fonds A worden vaste en variabele jaarlijkse bijdragen geheven. Beide zijn gebaseerd op het aantal in aanmerking komende klanten. (1) en (2) Ingeval van een tekort kan de ICCL geld lenen of aantrekken met toestemming van de toezichthoudende autoriteit. (2) Voor fonds B worden vaste jaarlijkse bijdragen geheven op basis van het type werkzaamheden. (1) en (2) Ingeval van een tekort kan de ICCL geld lenen of aantrekken met toestemming van de toezichthoudende autoriteit. De bijdragen zijn geregeld in het statuut. Zij bestaan uit een vast en een variabel bedrag, geheven op jaarbasis. De variabele bijdrage is gekoppeld aan de winst en wordt door het bestuur vastgesteld met inachtneming van de ontvangen vorderingen tot compensatie. VAN DE DEKKING UITGESLOTEN INSTELLINGEN/VORDERINGEN BIJDRAGEN LAND STELSEL DEKKINGSNIVEAU LUXEMBURG (L) Niet beschikbaar 20. 000 per belegger AANVULLENDE DIENSTEN € NEDERLAND (NL) De informatie is gebaseerd op het wetsontwerp (1) Beleggerscompen- satieregeling van effecteninstellingen voor vorderingen van beleggers (BCR) € 20. 000 per belegger De in bijlage 1 van Richtlijn 97/9/EG vermelde beleggers zijn van de dekking uitgesloten, met uitzondering van met de wettelijke controle van de jaarrekening belaste externe controleurs en hun naaste verwanten. De in bijlage 1 van Richtlijn 97/9/EG vermelde beleggers zijn van de dekking uitgesloten. De categorie “overige institutionele beleggers” wordt niet gedefinieerd. Vorderingen in verband met witwassen van geld of andere misdrijven zijn uitgesloten. Niet beschikbaar Volgens het wetsontwerp kunnen bijdragen worden geheven tot een maximumbedrag per jaar. De BCR wordt geprefinancierd door de toezichthoudende autoriteit (STE); de STE schiet de middelen voor; vervolgens betaalt het fonds de STE ten hoogste 25 miljoen NLG terug; het resterende bedrag wordt tot ten hoogste nog eens 25 miljoen NLG evenredig verdeeld over de deelnemende instellingen, exclusief banken; zonodig kan nog eens 25 miljoen NLG worden geheven van alle instellingen, inclusief banken. De CGR wordt geprefinancierd door de toezichthoudende autoriteit (DNB); de bijdragen van de banken worden achteraf vastgesteld, ingeval er een vordering tot compensatie wordt ingesteld. € 20. 000 per belegger Idem als BCR (2) Collectieve garantieregeling van kredietinstellingen voor terugbetaalbare gelden en beleggingen (CGR) Fonds (2) biedt ook depositogarantie voor banken. 36 LAND STELSEL DEKKINGSNIVEAU VAN DE DEKKING UITGESLOTEN INSTELLINGEN/VORDERINGEN BIJDRAGEN AANVULLENDE DIENSTEN € OOSTENRIJK (A) 20. 000 (1) Einlagensicherung der Banken und Bankiers Gesellschaft m. b. H. € € € 20. 000 20. 000 20. 000 (2) Sparkassen- Haftungs Aktiengesellschaft (3) Österreichische Raiffeisen- Einlagensicherung reg. Gen m. b. H. (4) Schulze-Delitzsch- Haftungs- genossenschaft reg. Gen. m. b. H. De fondsen (1)-(4) bieden ook depositogarantie voor banken. per belegger De in bijlage 1 van Richtlijn 97/9/EG vermelde beleggers zijn van de dekking uitgesloten. De categorie “overige institutionele beleggers” wordt niet gedefinieerd. Vorderingen in verband met witwassen van geld of andere misdrijven zijn uitgesloten. Van goederen afgeleide instrumenten zijn niet gedekt. Bijdragen zijn slechts verschuldigd ingeval een instelling in gebreke blijft. Elk lid zal bijdragen naar rato van zijn commissieontvangsten in verhouding tot de totale commissieontvangsten. Indien in grote zaken financiering door één stelsel niet voldoende is, moeten andere stelsels ook bijdragen. Idem Idem Idem per belegger Idem per belegger Idem per belegger Idem 37 LAND STELSEL DEKKINGSNIVEAU VAN DE DEKKING UITGESLOTEN INSTELLINGEN/VORDERINGEN BIJDRAGEN AANVULLENDE DIENSTEN (5) Hypo- Haftungsgesellschaft m. b. H. (6) Entschaedigungs- system der Vermoegensverwalter 20. 000 20. 000 PORTUGAL (P) Investor Compensation System 25. 000 € € € per belegger Idem per belegger Idem Idem Idem per belegger De in bijlage 1 van Richtlijn 97/9/EG vermelde beleggers zijn van de dekking uitgesloten, met beperkte uitzonderingen. De categorie “overige institutionele beleggers” wordt niet gedefinieerd. Met name zijn niet uitgesloten: • supranationale instellingen • grote ondernemingen Vorderingen in verband met witwassen van geld of andere misdrijven zijn uitgesloten. Sommige afgeleide instrumenten zijn niet gedekt (goederen, krediet) Bijdragen zijn slechts verschuldigd ingeval een instelling in gebreke blijft. Een percentage van de verplichtingen van de leden wordt gedekt door onderpand. Elk lid zal bijdragen naar rato van de waarde van het geld en de effecten van zijn klanten in verhouding tot de totale waarde voor het stelsel. Er zal een jaarlijks maximum worden vastgesteld. Ingeval van een tekort mag het stelsel lenen van banken; de lening zal de volgende jaren worden terugbetaald met de bijdragen van de deelnemers. 38 LAND STELSEL DEKKINGSNIVEAU FINLAND (FIN) Investors’ Compensation Fund ZWEDEN (S) Deposit Guarantee Board Het fonds biedt ook depositogarantie voor banken. AANVULLENDE DIENSTEN 90% van de vorderingen in verband met beleggingsdiensten tot een maximum van € 20. 000 per belegger 250. 000 SEK (28. 000 per belegger. € ) Geld dat door beleggingsonderne- mingen wordt ontvangen met betrekking tot beleggingsdiensten, wordt gedekt door het depositogarantiestelsel. VAN DE DEKKING UITGESLOTEN INSTELLINGEN/VORDERINGEN BIJDRAGEN De in bijlage 1 van Richtlijn 97/9/EG vermelde beleggers zijn van de dekking uitgesloten, met enkele uitzonderingen. Met name kunnen bepaalde beleggers (grote ondernemingen, ervaren beleggers, enz. ) op individuele basis van de dekking worden uitgesloten indien de beleggingsonderneming en de klant hiermee instemmen. De meeste soorten beleggers zijn gedekt. Slechts instellingen die beleggingsdiensten verrichten, zijn uitgesloten. Vorderingen in verband met witwassen van geld of andere misdrijven zijn uitgesloten. Er zijn twee soorten jaarlijkse bijdragen: een vaste bijdrage, die voor alle leden gelijk is; een aanvullende bijdrage, die is gerelateerd aan de verstrekte diensten, het aantal klanten, en het geconsolideerde eigen vermogen van de instelling. Tenminste de helft van de bijdragen wordt contant betaald; de helft kan door een verzekering worden gedekt. Ingeval van een tekort kan het stelsel lenen. De lening zal de volgende jaren worden terugbetaald met de bijdragen van de deelnemers. De betaling van een bijdrage wordt overwogen. Er zullen gedetailleerde beginselen voor de berekening worden vastgesteld met inachtneming van het bedrag van de beschermde vermogensbestanddelen. Ingeval van een tekort kan het stelsel lenen van het National Debt Office. 39 LAND STELSEL DEKKINGSNIVEAU VERENIGD KONINKRIJK (UK) Investor Compensation Scheme Ltd AANVULLENDE DIENSTEN € ) 48. 000 GBP (73. 000 D. w. z. 100% van de vordering tot een maximum van 30. 000 GBP per belegger; vervolgens 90% van de volgende 20. 000 GBP. VAN DE DEKKING UITGESLOTEN INSTELLINGEN/VORDERINGEN BIJDRAGEN De in bijlage 1 van Richtlijn 97/9/EG vermelde beleggers zijn van de dekking uitgesloten. De categorie “overige institutionele beleggers” kan worden gedefinieerd door het ICS. IJSLAND (IS) Niet beschikbaar De informatie is gebaseerd op het wetsontwerp. 1,7 miljoen ISK € (22. 000 ) Slechts aan het fonds deelnemende instellingen zijn van de dekking uitgesloten. 40 Het ICS heft niet rechtstreeks bijdragen van de individuele ondernemingen, hoewel het daartoe wel bevoegd is. Het ICS heft bijdragen van elk van de bevoegde autoriteiten (IMRO, PIA, SFA) die op hun beurt bijdragen van de deelnemende ondernemingen heffen volgens gedetailleerde regels, op basis van de voor het toezicht verschuldigde bijdragen en het aantal geregistreerde werknemers van de onderneming. Ingeval van een tekort heeft het stelsel een lening/overtrekkingsfaciliteit van 20 miljoen GBP. Ook kan een tussentijdse bijdrage worden geheven tot een maximumbedrag per jaar. Niettemin zou in theorie een tekort kunnen ontstaan. De bijdrage is gebaseerd op de door de deelnemende onderneming gehouden effecten en gelden en op het aantal werknemers. Ingeval van een tekort kan het stelsel binnen bepaalde grenzen lenen van het depositogarantiefonds. LAND STELSEL DEKKINGSNIVEAU AANVULLENDE DIENSTEN VAN DE DEKKING UITGESLOTEN INSTELLINGEN/VORDERINGEN BIJDRAGEN LIECHTENSTEIN (LIE) NOORWEGEN (NO) Niet beschikbaar Niet beschikbaar Niet beschikbaar Niet beschikbaar GEEN NAAM OF ADRES: de garantie moet worden verstrekt door een spaar- of handelsbank, een verzekeringsonderne- ming of een financiële instelling in een land van de EER. 200. 000 NOK (24. 000 € ) per belegger; max: 25 miljoen NOK € ) per (3 miljoen beleggingsonderneming Sommige professionele beleggers zijn uitgesloten (beleggingsondernemingen, banken, verzekeringsondernemingen en ondernemingen voor collectieve beleggingen). Vorderingen in verband met witwassen van geld of andere misdrijven zijn uitgesloten. De deelnemers aan elke garantie- overeenkomst zijn vrij een prijs overeen te komen met de garantieverstrekker. Er bestaan geen voorzieningen voor het geval de garantieverstrekker een tekort heeft. 41