title: Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake algemene productveiligheid

eurovoc_concepts:
approximation of laws
consumer protection
exchange of information
marketing restriction
product safety

text: 28. 11. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 337 E/109 Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake algemene productvei- ligheid (2000/C 337 E/15) (Voor de EER relevante tekst) COM(2000) 139 def. /2 (cid:16) 2000/0073(COD) (Door de Commissie ingediend op 15 juni 2000) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeen- schap, en met name op artikel 95, Gezien het voorstel van de Commissie, Gezien het advies van het Economisch en Sociaal ComitØ, Overwegende hetgeen volgt: (1) Overeenkomstig artikel 16 van Richtlijn 92/59/EEG van de Raad van 29 juni 1992 inzake algemene productvei- ligheid (1) doet de Raad vier jaar na de voor de tenuit- voerlegging van de richtlijn vastgestelde datum aan de hand van een verslag van de Commissie over de opgedane ervaring, vergezeld van passende voorstellen, een uit- spraak over de eventuele aanpassing van de richtlijn. Het is noodzakelijk in de bovengenoemde richtlijn wijzi- gingen aan te brengen om een aantal bepalingen ervan aan te vullen, aan te scherpen of te verduidelijken in het licht van de opgedane ervaring en van nieuwe relevante ontwikkelingen op het gebied van de veiligheid van con- sumentenproducten. Daarom moet Richtlijn 92/59/EEG ter wille van de duidelijkheid worden omgewerkt. (2) Er dienen maatregelen te worden getroffen ter verbetering van de werking van de interne markt, dat een gebied zonder binnengrenzen omvat, waarbinnen het vrije ver- keer van goederen, personen, diensten en kapitaal is ge- waarborgd. (3) Bij ontbreken van communautaire bepalingen kan het ge- beuren dat de horizontale wettelijke voorschriften van de lidstaten inzake productveiligheid, waarbij met name aan het bedrijfsleven een algemene verplichting wordt opge- legd om uitsluitend veilige producten op de markt te brengen, resulteren in een verschillend beschermingniveau van personen. Dergelijke verschillen en het ontbreken van horizontale wettelijke voorschriften in sommige lidstaten kunnen leiden tot handelsbelemmeringen en mededin- gingvervalsingen binnen de interne markt. (4) Om een hoog niveau van consumentenbescherming te waarborgen moet de Gemeenschap bijdragen tot de be- scherming van de gezondheid en veiligheid van de con- sument. Horizontale gemeenschapswetgeving ter invoe- ring van een algemeen productveiligheidsvereiste en bepa- lingen betreffende de algemene verplichtingen van de pro- ducenten en distributeurs, betreffende de handhaving van de communautaire productveiligheidseisen en betreffende (1) PB L 228 van 11. 8. 1992, blz. 24. snelle uitwisseling van informatie en maatregelen op com- munautair niveau in bepaalde gevallen dienen tot dit doel bij te dragen. (5) Het is zeer moeilijk voor elk bestaand of mogelijk te ontwikkelen product communautaire wettelijke voor- schriften vast te stellen; er bestaat behoefte aan een hori- zontaal wettelijk kader op brede basis dat deze producten toekomstige omvat en tevens leemten in bestaande of specifieke wettelijke voorschriften aanvult, met name om te zorgen voor een hoog beschermingsniveau van de vei- ligheid en de gezondheid van personen, zoals in artikel 95 van het Verdrag is voorgeschreven. (6) Daarom is het nodig voor elk op de markt gebracht of anderszins aan consumenten geleverd of beschikbaar ge- steld product dat voor consumenten is bestemd of onder redelijkerwijs te verwachten omstandigheden door hen kan worden gebruikt, ook al is het niet voor hen bestemd, op communautair vlak een algemeen veiligheidsvereiste vast te stellen. In al deze gevallen kunnen de betrokken producten risico’s voor de gezondheid en veiligheid van de consument opleveren, die moeten worden voorkomen. Bepaalde tweedehands goederen moeten echter wegens hun aard worden uitgesloten. (7) De bepalingen van deze richtlijn moeten van toepassing zijn op producten ongeacht hoe deze worden verkocht, ook wanneer dit door elektronische of afstandsverkoop gebeurt. (8) De veiligheid van producten dient te worden beoordeeld met inachtneming van de categorieºn consumenten die voor de risico’s van de betrokken producten bijzonder kwetsbaar zijn, met name kinderen en ouderen. (9) Productie- en kapitaalgoederen alsmede andere producten die in het kader van een beroepsactiviteit worden ge- bruikt, vallen onder deze richtlijn indien zij bestemd zijn om te worden gebruikt voor dienstverlening aan con- sumenten, voor de aspecten die de gezondheid en veilig- heid van de consument betreffen. Ter bereiking van de doelstellingen van deze richtlijn is het noodzakelijk dat de fabrikanten ervoor zorgen dat dergelijke producten geen risico’s voor de veiligheid van de consument inhou- den wanneer zij onder normale of redelijkerwijs te ver- wachten omstandigheden door dienstverleners worden ge- bruikt. (10) Producten die uitsluitend voor beroepsmatig gebruik zijn ontworpen, maar later naar de consumentenmarkt zijn overgegaan, moeten aan de eisen van deze richtlijn vol- doen, omdat zij wanneer zij onder redelijkerwijs te ver- wachten omstandigheden worden gebruikt, risico’s voor de gezondheid en veiligheid van de consument kunnen opleveren. C 337 E/110 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 28. 11. 2000 (11) Wanneer in het kader van de communautaire wetgeving specifieke bepalingen inzake de veiligheid van de betrok- ken producten ontbreken, moeten ter waarborging van de gezondheid en veiligheid van de consument alle bepalin- gen van deze richtlijn worden toegepast. oordeeld aan de hand van nationale normen waarin ven- tuele andere relevante Europese normen zijn omgezet, aanbevelingen van de Commissie, of bij ontbreken daar- van nationale normen, gedragscodes, de stand van de vakkennis en de veiligheid die de consumenten redelijker- wijs mogen verwachten. (12) Wanneer in specifieke communautaire regelingen veilig- heidseisen zijn vastgelegd die slechts betrekking hebben op bepaalde veiligheidsaspecten of risicocategorieºn van de betrokken producten, dienen de verplichtingen van het bedrijfsleven ten aanzien van de veiligheidseisen, waar- onder de productie van gegevens, de omschrijving van de gevaren en de risico-evaluatie, krachtens de bepalingen van die specifieke regeling te worden vastgesteld, terwijl het algemene veiligheidsvereiste van de onderhavige richt- lijn op de overige aspecten van toepassing moet zijn. (13) Wanneer er specifieke communautaire voorschriften be- staan die in volledige harmonisatie voorzien, met name die welke op basis van de nieuwe aanpak zijn vastgesteld, waarin de aan de producten gestelde veiligheidseisen zijn is er geen grond aanwezig het bedrijfsleven vastgelegd, nieuwe verplichtingen op te leggen met betrekking tot de veiligheidseisen waaraan producten moeten voldoen om op de markt te mogen worden gebracht. Daarom dient het algemene veiligheidsvereiste van deze richtlijn in die gevallen niet van toepassing te zijn. (14) De bepalingen van deze richtlijn inzake de andere ver- plichtingen van de producenten en distributeurs, inzake de verplichtingen en bevoegdheden van de lidstaten, in- zake de uitwisseling van informatie en situaties waarin snel optreden geboden is, alsmede inzake de vertrouwe- lijkheid, dienen te gelden voor producten die onder spe- cifieke communautaire voorschriften vallen, onverminderd eventuele specifieke eisen in die voorschriften die op de- zelfde aspecten betrekking hebben. (15) Om een doeltreffende en eenvormige toepassing van het algemene veiligheidsvereiste te vergemakkelijken moeten niet-verplichte Europese normen voor bepaalde producten en risico’s worden opgesteld, zodat een product dat aan een norm voldoet waarin een Europese norm is omgezet, wordt geacht in overeenstemming met genoemd veilig- heidsvereiste te zijn. (16) Voor de toepassing van deze richtlijn moeten de Europese normalisatie-instellingen op grond van door de Commis- sie met hulp van een comitØ vastgestelde mandaten Euro- pese normen opstellen. In die mandaten moeten de doel- stellingen van de normen worden vermeld waarmee kan worden bereikt dat producten die met de normen in over- eenstemming zijn, aan het algemene veiligheidsvereiste voldoen. (17) Bij ontbreken van een specifieke regeling en wanneer op grond van mandaten van de Commissie opgestelde Euro- pese normen niet beschikbaar zijn of niet worden ge- bruikt, moet de veiligheid van een product worden ebe- (18) Daar het bedrijfsleven onder bepaalde omstandigheden maatregelen moet nemen om risico’s voor de consument te voorkomen, is het wenselijk dat naast de verplichting aan het algemene veiligheidsvereiste te voldoen, het be- drijfsleven nog andere verplichtingen worden opgelegd. (19) De aan de producenten op te leggen bijkomende verplich- tingen omvatten de vaststelling van op de productkenmer- ken afgestemde maatregelen waardoor zij op de hoogte kunnen blijven van de risico’s die mogelijkerwijs aan deze producten zijn verbonden, het verstrekken van inlichtin- gen aan de consument waardoor deze de risico’s kan beoordelen en voorkomen, het waarschuwen van con- sumenten voor risico’s van al aan hen geleverde produc- ten, het uit de handel nemen van deze producten en in laatste instantie het terugroepen van die producten indien nodig. (20) De distributeurs moeten ertoe bijdragen dat de toepasse- lijke veiligheidseisen worden nagekomen. Zowel de pro- ducenten als de distributeurs moeten met de bevoegde autoriteiten samenwerken bij het nemen van maatregelen om risico’s te voorkomen en om die autoriteiten in te lichten ingeval zij tot de slotsom komen dat bepaalde geleverde producten gevaarlijk zijn. De voorwaarden voor het verstrekken van deze inlichtingen moeten in deze richtlijn worden vastgelegd teneinde een doeltref- fende toepassing daarvan te vergemakkelijken en een al te grote belasting voor het bedrijfsleven en de autoriteiten te voorkomen. (21) Om nakoming van de op de producenten en distributeurs rustende verplichtingen daadwerkelijk te kunnen afdwin- gen, dienen de lidstaten autoriteiten aan te stellen of aan te wijzen die toezicht moeten uitoefenen op de product- veiligheid en bevoegd zijn passende maatregelen te ne- men, met inbegrip van het opleggen van doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties, en dienen zij te zorgen voor een goede coArdinatie tussen de verschillende aangewezen autoriteiten. (22) Deze passende maatregelen dienen met name in te hou- den dat de lidstaten de bevoegdheid hebben reeds op de markt gebrachte gevaarlijke producten daadwerkelijk en onmiddellijk uit de handel te nemen of te laten nemen, de uitvoer van gevaarlijke producten te verbieden en in laatste instantie al aan consumenten geleverde producten terug te roepen. Van deze bevoegdheden moet gebruik worden gemaakt wanneer de producenten en distributeurs niet aan hun verplichtingen ten aanzien van het voor- komen van risico’s voor de consument voldoen. Zo nodig moeten de autoriteiten over de juiste bevoegdheden en procedures beschikken om alle noodzakelijke maatregelen snel vast te stellen en toe te passen. 28. 11. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 337 E/111 (23) De veiligheid van de consument is sterk afhankelijk van een actieve handhaving van de communautaire voorschrif- ten inzake productveiligheid. Daarom dienen de lidstaten om de doeltreffendheid van het markttoezicht en de ove- rige handhavingsactiviteiten te waarborgen, systematisch te werk te gaan en dienen zij te zorgen voor openheid tegenover het publiek en de belanghebbende partijen. (24) De handhavingsautoriteiten van de lidstaten moeten ter verwezenlijking van de met de richtlijn beoogde bescher- ming onderling samenwerken. Het is daarom wenselijk tussen de handhavingsautoriteiten van de lidstaten een Europees Productveiligheidsnet op te zetten ter vergemak- kelijking van de samenwerking op operationeel vlak be- treffende het markttoezicht en de overige handhavings- activiteiten, in het bijzonder de risico-evaluatie, het testen van producten, de uitwisseling van deskundigheid en we- tenschappelijke kennis, het uitvoeren van gezamenlijke bewakingsprojecten en het opsporen, uit de handel nemen of terugroepen van gevaarlijke producten. De met de spe- cifieke producten en risico’s belaste autoriteiten moeten bij dit net worden betrokken. (25) Overeenkomstig de bepalingen betreffende de toepasselijk- heid van deze richtlijn, dienen de bepalingen inzake de samenwerking tussen de handhavingsautoriteiten geen af- breuk te doen aan specifieke samenwerkingsprocedures uit hoofde van sectorale wetgeving van de Gemeenschap, met name in de sector farmaceutische producten. Het Europees Productveiligheidsnet dient samen te werken met de organen waarbinnen de handhavingsautoriteiten van de lidstaten samenwerken in productsectoren die on- der specifieke communautaire wetgeving vallen. Ter on- dersteuning van deze samenwerking kan zo nodig gebruik worden gemaakt van systemen voor gegevensuitwisseling tussen overheidsdiensten. (26) Om een eenvormig en hoog beschermingsniveau voor de gezondheid en veiligheid van de consument te waarbor- gen en de eenheid van de interne markt in stand te hou- den, moet de Commissie in kennis worden gesteld van elke maatregel waarbij het op de markt brengen van een product wordt beperkt of waarbij wordt bepaald dat een product uit de handel moet worden genomen of moet worden teruggeroepen. Dergelijke maatregelen mogen slechts in overeenstemming met het Verdrag, met name de artikelen 28, 29 en 30, worden genomen. (27) Voor een doeltreffend toezicht op de veiligheid van pro- ducten is het nodig dat op nationaal en gemeenschapsvlak een systeem wordt opgezet voor snelle uitwisseling van informatie in situaties waarin zich een ernstig risico voor- doet in verband met de veiligheid van een product en die snel ingrijpen vereisen. Voorts is het dienstig dat deze richtlijn nadere procedures voor de toepassing van het systeem inhoudt en dat de Commissie, bijgestaan door een raadgevend comitØ, de bevoegdheid wordt verleend deze procedures aan te passen. 28, 29 en 30, passende maatregelen vast te stellen met betrekking tot gevaarlijke producten die zich op hun grondgebied bevinden. (29) Wanneer er echter tussen de lidstaten een verschil bestaat inzake de aanpak van het risico van bepaalde producten, kan dit tot een onaanvaardbare ongelijkheid in de con- sumentenbescherming leiden en een belemmering van het intracommunautaire handelsverkeer vormen. (30) Het kan noodzakelijk zijn het hoofd te bieden aan ernstige problemen met betrekking tot de veiligheid van een pro- duct die snel ingrijpen vereisen, die voor de gehele Ge- meenschap of een aanzienlijk deel daarvan een onmiddel- lijke bedreiging vormen of kunnen vormen, en waartegen, gelet op de spoedeisendheid van de situatie, niet op aange- paste en doeltreffende wijze kan worden opgetreden bin- nen het kader van de procedures van de specifieke com- munautaire wetgeving inzake het betrokken product of de betrokken categorie producten. (31) Daarom moet worden gezorgd voor een doeltreffend me- chanisme dat het mogelijk maakt in laatste instantie in de gehele Gemeenschap geldende maatregelen vast te stellen, in de vorm van een tot de lidstaten gerichte beschikking, teneinde het hoofd te bieden aan situaties als voornoemd, die het gevolg zijn van producten die een ernstig risico inhouden en snel ingrijpen vereisen, alsmede de uitvoer daarvan te verbieden. Een dergelijke beschikking is niet rechtstreeks van toepassing op de marktdeelnemers en moet in een nationaal recht worden omgezet. Volgens een dergelijke procedure vastgestelde maatregelen zijn tij- delijke maatregelen, behalve wanneer zij van toepassing zijn op afzonderlijk gespecificeerde producten of partijen producten. Zij moeten door de Commissie, bijgestaan door een comitØ van vertegenwoordigers van de lidstaten, worden genomen. (32) Daar de voor de uitvoering van deze richtlijn vereiste spoedmaatregelen maatregelen van algemene strekking zijn in de zin van artikel 2 van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commis- sie verleende uitvoeringsbevoegdheden (1), dienen deze maatregelen te worden vastgesteld volgens de regelge- vingsprocedure van artikel 5 van dat besluit. (33) Overeenkomstig artikel 2 van Besluit 1999/468/EG van de Raad dienen de andere voor de uitvoering van deze richt- lijn vereiste maatregelen te worden vastgesteld volgens de raadplegingsprocedure van artikel 3 van dat besluit. Daarom dient, zonder afbreuk te doen aan de bevoegd- heid van het regelgevend comitØ, een raadgevend comitØ voor de veiligheid van consumentenproducten te worden ingesteld. Voorts kan het nodig zijn dat de verschillende aspecten van de toepassing van de richtlijn worden be- sproken door deskundigen van de verschillende overheids- diensten die met de handhaving en het markttoezicht zijn belast. (28) Het is in de eerste plaats de taak van de lidstaten in overeenstemming met het Verdrag, met name de artikelen (1) PB L 184 van 17. 7. 1999, blz. 23. C 337 E/112 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 28. 11. 2000 (34) Er dient voor te worden gezorgd dat de gegevens inzake de productveiligheid waarover de autoriteiten beschikken, voor het publiek toegankelijk is. De in artikel 287 van het Verdrag bedoelde geheimhoudingsplicht dient echter te worden nagekomen op een wijze die verenigbaar is met de noodzaak de doeltreffendheid van het markttoezicht en de beschermende maatregelen te waarborgen. (35) Deze richtlijn dient de rechten van slachtoffers in de zin van Richtlijn 85/374/EEG van de Raad van 25 juli 1985 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake de aan- sprakelijkheid voor producten met gebreken (1) onverlet te laten. (36) De lidstaten moeten ervoor zorgen dat passende rechts- middelen bij de bevoegde rechterlijke instanties kunnen worden aangewend met betrekking tot door de bevoegde autoriteiten getroffen maatregelen waarbij het op de markt brengen van een product wordt beperkt of waarbij wordt bepaald dat het product uit de handel moet worden ge- nomen of teruggeroepen. (37) Voorts moeten de ter voorkoming van risico’s voor de veiligheid en de gezondheid van personen getroffen maat- regelen met betrekking tot ingevoerde goederen in over- eenstemming zijn met de internationale verplichtingen van de Gemeenschap. (38) De Commissie dient op gezette tijden na te gaan hoe deze richtlijn wordt toegepast en tot welke resultaten zij heeft geleid, met name wat het functioneren van de systemen voor markttoezicht, de snelle uitwisseling van informatie en maatregelen op communautair vlak betreft, alsmede andere aangelegenheden die voor de veiligheid van con- sumentenproducten in de Gemeenschap van belang zijn, en hierover het Europees Parlement en de Raad verslag uit te brengen. (39) Deze richtlijn dient de verplichtingen van de lidstaten wat de in bijlage III opgenomen termijn voor de omzetting en toepassing van Richtlijn 92/59/EEG in nationaal recht be- treft onverlet te laten, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: HOOFDSTUK I DOELSTELLINGEN - WERKINGSSFEER - DEFINITIES Artikel 1 Deze richtlijn beoogt ervoor te zorgen dat de in artikel 2, 1. onder a), bedoelde producten veilig zijn. 2. Deze richtlijn is slechts van toepassing voorzover er in communautaire voorschriften geen specifieke bepalingen be- staan inzake de veiligheid van de betrokken producten. Met name zijn in het geval van producten die onder specifieke communautaire wetgeving vallen, die voor de betrokken pro- ducten veiligheidseisen vastlegt: F de artikelen 2, 3 en 4 van deze richtlijn niet op die pro- ducten van toepassing wat de risico’s of risicocategorieºn betreft die in de specifieke wetgeving zijn geregeld; F de andere artikelen van deze richtlijn enkel van toepassing voorzover de genoemde wetgeving geen specifieke bepalin- gen bevat betreffende de door deze andere artikelen bestre- ken aspecten. Artikel 2 In de zin van deze richtlijn wordt verstaan: a) onder product: een product dat voor de consument bestemd is of onder redelijkerwijs te verwachten omstandigheden door de consument zou kunnen worden gebruikt, ook al is het niet voor hem bestemd, en dat in het kader van een handelsactiviteit tegen betaling wordt geleverd of beschik- baar gesteld, ongeacht of het nieuw, tweedehands of op- nieuw in goede staat gebracht is. Deze definitie omvat ook producten die worden gebruikt om een dienst te verrichten, voorzover het de aspecten van de consumentenveiligheid onder redelijkerwijs te verwachten ge- bruiksomstandigheden voor de betrokken producten betreft. Deze definitie omvat echter niet tweedehands producten die als antiek worden geleverd of als producten die vGGr het ge- bruik moeten worden hersteld of opnieuw in goede staat moe- ten worden gebracht, mits de leverancier de persoon aan wie hij het product levert hiervan duidelijk in kennis stelt. b) onder veilig product: een product dat bij normale of rede- lijkerwijs te verwachten gebruiksomstandigheden en -duur geen enkel risico oplevert, dan wel slechts beperkte risico’s die met het gebruik van het product verenigbaar zijn en vanuit het oogpunt van een hoog beschermingsniveau voor de gezondheid en de veiligheid van personen aanvaard- baar worden geacht, met name rekening gehouden met de volgende aspecten: i) de kenmerken van het product, met name de samen- stelling, de verpakking, de voorschriften voor assem- blage en onderhoud; ii) het effect ervan op andere producten, ingeval redelijker- wijs kan worden verwacht dat het eerste product in combinatie met die andere producten zal worden ge- bruikt; iii) de aanbiedingsvorm van het product, de etikettering, de eventuele aanwijzingen voor het gebruik en de verwij- dering ervan, alsmede iedere andere aanwijzing of in- formatie van de kant van de producent en de distribu- teurs; (1) PB L 210 van 7. 8. 1985, blz. 29. Richtlijn gewijzigd door Richtlijn 1999/34/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 141 van 4. 6. 1999, blz. 20). iv) de categorieºn consumenten die bij het gebruik van het in het bijzonder kinderen en product risico’s lopen, ouderen; 28. 11. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 337 E/113 v) de rechtstreeks bij het geleverde product behorende diensten, wanneer die diensten door de producent wor- den verleend, met name de installatie en het onderhoud van het product. De mogelijkheid een hoger veiligheidsniveau te bereiken of andere producten met een kleiner risico aan te schaffen, vormt niet een voldoende reden om een product als Ðniet veiligI of ÐgevaarlijkI te beschouwen; c) gevaarlijk product: een product dat niet beantwoordt aan de definitie van Ðveilig productI in de zin van punt b) van dit artikel; d) producent: i) de fabrikant van het product, wanneer deze in de Ge- meenschap gevestigd is, en eenieder die zich als fabri- kant aandient door op het product zijn naam, merk of ander kenteken aan te brengen, of degene die het pro- duct opnieuw in goede staat brengt; ii) de vertegenwoordiger van de fabrikant, wanneer laatst- genoemde niet in de Gemeenschap gevestigd is, of, wan- neer er geen in de Gemeenschap gevestigde vertegen- woordiger is, de importeur van het product; iii) de andere personen die beroepshalve bij de verhan- delingsketen betrokken zijn, voorzover hun activiteiten op de veiligheidskenmerken van de op de markt ge- brachte producten van invloed kunnen zijn; e) distributeur: de persoon die beroepshalve bij de verhan- delingsketen betrokken is en wiens activiteit geen invloed op de veiligheidskenmerken van de producten heeft. f) terugroepen: alle maatregelen om een gevaarlijk product dat al door de producent of distributeur aan de consument geleverd of beschikbaar gesteld is, terug te nemen met het oog op vergoeding, vervanging of herstel. HOOFDSTUK II ALGEMEEN VEILIGHEIDSVEREISTE, CONFORMITEITSBEOOR- DELINGSCRITERIA EN EUROPESE NORMEN Artikel 3 De producenten zijn gehouden alleen veilige producten 1. op de markt te brengen. 2. Wanneer er geen specifieke communautaire bepalingen bestaan waarbij de veiligheid van de betrokken producten wordt geregeld, wordt een product veilig geacht indien het in overeenstemming is met de specifieke nationale voorschriften die door de lidstaat op welks grondgebied het wettig is voort- gebracht of in de handel is gebracht, zijn opgesteld met inacht- neming van het Verdrag, inzonderheid de artikelen 28 en 30, en waarin de vereisten met betrekking tot de gezondheid en veiligheid zijn neergelegd waaraan dat product om in de handel te mogen worden gebracht, moet voldoen. Het product wordt veilig geacht voorzover het de aspecten betreft die door de voorschriften van de nationale wetgeving worden bestreken. Producten die voldoen aan niet-verplichte nationale normen die Europese normen omzetten waarvan de referenties door de Commissie in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen zijn bekendgemaakt, worden geacht met het algemene veilig- heidsvereiste van deze richtlijn in overeenstemming te zijn voorzover het de aspecten betreft die door bedoelde normen worden bestreken. De lidstaten maken de referenties van der- gelijke nationale normen bekend. Bij gebreke van de in lid 2 bedoelde specifieke voorschrif- 3. ten of nationale normen waarin Europese normen zijn omge- zet, of wanneer geen gebruik wordt gemaakt van dergelijke normen, wordt bij de toetsing van een product aan het alge- mene veiligheidsvereiste rekening gehouden, voorzover deze bestaan, met de niet-verplichte nationale normen waarin an- dere relevante Europese normen zijn omgezet, met aanbevelin- gen van de Commissie waarin richtsnoeren voor de evaluatie van de productveiligheid worden gegeven of, bij gebreke daar- van, met de normen die gelden in de lidstaat waar het product wettig is voortgebracht of in de handel is gebracht, met de in de betrokken sector geldende gedragscodes inzake gezondheid en veiligheid dan wel met de stand van vakkennis en techniek, alsmede met de veiligheid die de consumenten redelijkerwijs mogen verwachten. 4. Het feit dat een product met het bepaalde in lid 2 of lid 3 in overeenstemming is belet niet dat de bevoegde autoriteiten van de lidstaten passende maatregelen kunnen treffen om be- perkingen op te leggen aan het op de markt brengen van het product of kunnen verlangen dat het product uit de markt wordt genomen, wanneer blijkt dat het product ondanks deze overeenstemming gevaar oplevert voor de gezondheid en de veiligheid van de consumenten. Artikel 4 1. Voor de toepassing van deze richtlijn stelt de Commissie de mandaten voor de Europese normalisatie-instellingen vast en maakt zij de referenties van Europese normen in het Publica- tieblad van de Europese Gemeenschappen bekend. Indien er aan- wijzingen zijn dat een norm geen overeenstemming met het algemene veiligheidsvereiste van deze richtlijn waarborgt, trekt de Commissie die bekendmaking geheel of gedeeltelijk in over- eenkomstig het bepaalde in lid 4. Voor de toepassing van dit artikel worden mandaten opgesteld overeenkomstig Richtlijn 98/34/EG van het Europees Parlement en de Raad (1). De Commissie zorgt voor coArdinatie met het in artikel 14, lid 1, van deze richtlijn bedoelde regelgevende co- mitØ voor de veiligheid van consumentenproducten. In de mandaten voor de Europese normalisatie-instellingen worden de doelstellingen van de normen vastgelegd, zodat producten die met die normen in overeenstemming zijn aan het algemene veiligheidsvereiste van deze richtlijn voldoen. 2. Voor de toepassing van deze richtlijn worden door Euro- pese normalisatie-instellingen normen vastgesteld, overeenkom- stig de beginselen van de algemene richtsnoeren voor samen- werking tussen de Commissie en die instellingen. (1) PB L 204 van 21. 7. 1998, blz. 37. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn 98/48/EG (PB L 217 van 5. 8. 1998, blz. 18). C 337 E/114 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 28. 11. 2000 De Commissie kan, na raadpleging van het bij artikel 5 3. van Richtlijn 98/34/EG ingestelde comitØ, besluiten de referen- ties van Europese normen met betrekking tot producten die onder deze richtlijn vallen en die vGGr de inwerkingtreding van deze richtlijn door Europese normalisatie-instellingen vast- gesteld in Europese Gemeenschappen bekend te maken. Publicatieblad zijn, van het de Indien een lidstaat of de Commissie van oordeel is dat 4. een in artikel 3, lid 2, bedoelde Europese norm niet met het veiligheidsvereiste van deze richtlijn in overeenstemming is, legt de Commissie of die lidstaat de zaak onder opgave van redenen aan het bij Richtlijn 98/34/EG ingestelde comitØ voor. Nadat de Commissie het advies van het comitØ heeft ontvan- gen, stelt zij de lidstaten ervan in kennis of de betrokken norm dan wel een gedeelte daarvan uit de in artikel 3, lid 2, van deze richtlijn bedoelde bekendmakingen dient te worden verwijderd. HOOFDSTUK III ANDERE VERPLICHTINGEN VAN DE PRODUCENTEN EN VER- PLICHTINGEN VAN DE DISTRIBUTEURS Artikel 5 1. De producenten dienen binnen het bestek van hun acti- viteiten de consument de relevante inlichtingen te verstrekken die hem in staat stelt zich een oordeel te vormen over de aan een product verbonden risico’s gedurende de normale of rede- lijkerwijs te verwachten gebruiksduur, indien deze risico’s zon- der passende waarschuwing niet onmiddellijk herkenbaar zijn, en zich tegen deze risico’s te beschermen. ten te leveren waarvan zij weten of op grond van de hun ter beschikking staande gegevens beroepshalve hadden moeten concluderen dat deze niet aan die eisen voldoen. Bovendien dienen zij binnen het bestek van hun activiteiten deel te nemen aan de bewaking van de veiligheid van de op de markt ge- brachte producten, vooral door informatie over de risico’s van de producten door te geven, de nodige documentatie bij te houden en te verstrekken om de oorsprong van producten te op te sporen en medewerking te verlenen aan de door de producenten en de bevoegde autoriteiten genomen maatregelen om de risico’s te vermijden. 3. De producenten en distributeurs stellen de bevoegde au- toriteiten van de lidstaten onmiddellijk in kennis wanneer zij tot de slotsom komen dat een door hen op de markt gebracht product gevaarlijk is. In het bijzonder verstrekken zij de auto- riteiten gegevens over de maatregelen die zijn genomen om risico’s voor de consument te voorkomen. Bijlage I bevat spe- cifieke eisen voor deze kennisgeving. De Commissie past deze eisen aan volgens de procedure van artikel 15, lid 2. De producenten en distributeurs werken binnen het be- 4. stek van hun activiteiten op verzoek van de bevoegde autori- teiten met hen samen aan maatregelen om de risico’s, verbon- den aan producten die zij leveren of geleverd hebben, te ver- mijden. De bevoegde autoriteiten stellen de procedures voor die samenwerking vast, met inbegrip van procedures voor een dia- loog met de betrokken producenten en distributeurs over on- derwerpen die met de handhaving van de veiligheid van con- sumentenproducten verband houden. De aanwezigheid van dergelijke waarschuwingen ontslaat de betrokkenen evenwel niet van de verplichting de andere bij deze richtlijn gestelde eisen na te komen. BIJZONDERE VERPLICHTINGEN EN BEVOEGDHEDEN VAN DE LIDSTATEN HOOFDSTUK IV De producenten treffen, eveneens binnen het bestek van hun activiteiten, op de kenmerken van de door hen geleverde produc- ten afgestemde maatregelen, teneinde op de hoogte te blijven van de risico’s die mogelijkerwijze aan deze producten zijn verbonden en de nodige maatregelen te kunnen treffen om deze risico’s te voorkomen, waaronder indien nodig het uit de markt nemen van het betrokken product, het op aangepaste en doeltreffende wijze waarschuwen van de consumenten voor de risico’s van de pro- ducten of in laatste instantie het terugroepen van al aan con- sumenten geleverde producten ingeval andere maatregelen niet zouden volstaan om de desbetreffende risico’s te voorkomen. in alle gevallen Tot deze maatregelen behoren bijvoorbeeld, waarin dit nodig is, het kenmerken van de producten of de partij producten zodat deze kunnen worden geJdentificeerd, het uitvoeren van steekproeven op de in de handel gebrachte pro- ducten, het onderzoek van klachten en het inlichten van de distributeurs over deze veiligheidsbewaking. 2. De distributeurs dragen naar beste vermogen bij tot de naleving van de veiligheidseisen, met name door geen produc- Artikel 6 1. De lidstaten dragen ervoor zorg dat de producenten en distributeurs aan de uit hoofde van deze richtlijn op hen rus- tende verplichtingen voldoen, zodat de op de markt gebrachte producten veilig zijn. 2. In het bijzonder stellen de lidstaten de autoriteiten aan of wijzen zij deze aan, die bevoegd zijn om na te gaan of de producten in overeenstemming zijn met de verplichting alleen veilige producten op de markt te brengen. Tevens zorgen zij ervoor dat deze autoriteiten over de nodige bevoegdheden en verantwoordelijkheden beschikken om de passende maatregelen te nemen die zij ingevolge deze richtlijn behoren te nemen. 3. De lidstaten stellen de taken, organisatie en bevoegdheden vast van de autoriteiten die bevoegd zijn voor de verschillende risicoaspecten en bewakingsactiviteiten, productcategorieºn, alsmede de nodige regelingen voor de uitwisseling van infor- matie, de coArdinatie en de samenwerking tussen die autoritei- ten; zij stellen de Commissie hiervan en van eventuele latere wijzigingen in kennis. De Commissie geeft deze informatie door aan de overige lidstaten. 28. 11. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 337 E/115 Artikel 7 De lidstaten stellen de regels vast voor de sancties die van toepassing zijn op inbreuken van de krachtens deze richtlijn vastgestelde nationale bepalingen en nemen alle maatregelen om te bereiken dat zij worden toegepast. De sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. De lidstaten stellen de Commissie uiterlijk op de in artikel 20, lid 1, genoemde datum van deze bepalingen in kennis en delen haar onmiddel- lijk alle latere wijzigingen van die bepalingen mee. Artikel 8 Om de doelstellingen van deze richtlijn te bereiken en in 1. het bijzonder voor de toepassing van artikel 6 beschikken de bevoegde autoriteiten over de nodige bevoegdheden en nemen zij de nodige stappen om in F verhouding tot de ernst van het risico en in overeenstemming met het Verdrag, met name de artikelen 28 en 30 F passende maatregelen te treffen die betrekking hebben op: a) de organisatie, op voldoende ruime schaal, van passende controles op de veiligheidskenmerken van producten, ook nadat zij als veilige producten op de markt zijn gebracht, tot aan de laatste fase van het ge- of verbruik van de producten; producenten en distributeurs overeenkomstig hun verplich- tingen krachtens deze richtlijn genomen maatregelen onbe- vredigend of ontoereikend zijn. 2. Met name beschikken de bevoegde autoriteiten over de nodige bevoegdheden en ondernemen zij de nodige stappen om voldoende snel een of meer passende maatregelen zoals genoemd in lid 1, onder d) tot en met h), te nemen in geval van producten die een ernstig risico opleveren waartegen snel moet worden opgetreden. 3. De maatregelen die de bevoegde autoriteiten uit hoofde van de leden 1 en 2 nemen, zijn naar gelang van de omstan- digheden gericht: a) tot de producent; b) binnen het bestek van hun activiteiten, tot de distributeurs en met name degene die voor de eerste distributiefase op de nationale markt verantwoordelijk is; c) tot ieder ander, wanneer zulks noodzakelijk blijkt, met het oog op medewerking aan acties die ter vermijding van uit een product voortvloeiende risico’s worden ondernomen. b) het opvragen van alle noodzakelijke informatie van de be- trokkenen; Artikel 9 c) het nemen van monsters van producten teneinde deze aan veiligheidsanalyses te onderwerpen; d) het bepalen dat een product niet op de markt mag worden gebracht voordat aan bepaalde voorwaarden is voldaan om het veilig te maken, alsmede het stellen van de eis dat op het product passende waarschuwingen worden aangebracht met betrekking tot de risico’s die het kan opleveren; e) het bepalen dat de personen die de kans lopen aan het aan bepaalde producten verbonden risico te worden bloot- gesteld, tijdig en op passende wijze van dit risico in kennis worden gesteld, ook door middel van de publicatie van speciale waarschuwingen; f) een tijdelijk verbod, zolang dit voor de verschillende con- troles, onderzoeken of veiligheidsbeoordelingen noodzakelijk is, op de levering, de aanbieding of de uitstalling van be- paalde producten, wanneer er sterke, onderling overeen- stemmende aanwijzingen bestaan dat de producten gevaar- lijk kunnen zijn; g) een verbod op het op de markt brengen van gevaarlijke producten en het nemen van de noodzakelijke begeleidende maatregelen om de inachtneming van dat verbod te waar- borgen; h) het organiseren of gelasten van het onmiddellijk en daad- werkelijk uit de handel nemen van reeds op de markt ge- brachte gevaarlijke producten, van het waarschuwen van de consumenten voor de risico’s van gevaarlijke producten, van het terugroepen van al aan consumenten geleverde produc- ten en zo nodig de vernietiging van de betrokken producten onder passende voorwaarden, wanneer de hiertoe door de 1. De door de lidstaten vastgestelde werkwijzen voor een doeltreffend markttoezicht, met inbegrip van de operationele procedures en de procedures voor de uitwisseling van informa- tie en de coArdinatie en samenwerking tussen de verschillende betrokken autoriteiten, zijn gericht op het waarborgen van een hoog beschermingsniveau voor de gezondheid en veiligheid van de consument. 2. Ter verwezenlijking van het in lid 1 genoemde doel zor- gen de lidstaten voor passende, doeltreffende middelen en pro- cedures, waaronder met name: a) de opstelling, periodieke bijwerking en uitvoering van sec- torspecifieke bewakingsprogramma’s voor bepaalde catego- rieºn producten of risico’s, b) het volgen en de actualisering van de wetenschappelijke kennis over de veiligheid van producten, openbare perio- dieke verslagen over de toezichtactiviteiten, de bevindingen daarbij en de behaalde resultaten, c) de periodieke toetsing en beoordeling van het functioneren van de controleactiviteiten en de doeltreffendheid daarvan, en zo de nodig de herziening van de werkwijze en opzet van het toezicht. 3. De lidstaten zorgen ervoor dat consumenten en andere belanghebbenden bij de bevoegde autoriteiten klachten over productveiligheid en over de toezicht- en controleactiviteiten kunnen indienen en dat deze klachten in behandeling worden genomen, op adequate wijze worden onderzocht en worden beantwoord. De lidstaten stellen de consumenten en andere belanghebbenden eigener beweging in kennis van de daartoe vastgestelde procedures. C 337 E/116 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 28. 11. 2000 Artikel 10 De Commissie bevordert de oprichting en het functione- 1. ren van een Europees Productveiligheidsnet tussen de voor markttoezicht bevoegde autoriteiten van de lidstaten en maakt zelf van dat net deel uit. 2. Het Europees Productveiligheidsnet werkt samen met de relevante organen in de productsectoren waarop de in artikel 1, lid 2, bedoelde wetgeving van toepassing is en beoogt met name de bevordering van: a) de uitwisseling van gegevens over risico-evaluatie, gevaar- lijke producten, testmethoden en -resultaten, recente weten- schappelijke ontwikkelingen en andere aspecten die voor controleactiviteiten van belang zijn; b) het opzetten en uitvoeren van gezamenlijke bewakings- en testprojecten; c) de uitwisseling van ervaring en beste praktijken en de sa- menwerking bij opleidingsactiviteiten; d) de coArdinatie op communautair vlak van het opsporen, uit de handel nemen en terugroepen van gevaarlijke producten. HOOFDSTUK V UITWISSELING VAN INFORMATIE EN SITUATIES DIE SNEL OPTREDEN VEREISEN Artikel 11 1. Wanneer een lidstaat maatregelen neemt waarbij het op de markt brengen van producten wordt beperkt of waarbij het uit de handel nemen daarvan of het terugroepen van al gele- verde producten wordt voorgeschreven, zoals de maatregelen bedoeld in artikel 8, lid 1, onder d) tot en met h), geeft die lidstaat de Commissie kennis van die maatregelen, voorzover deze kennisgeving niet krachtens artikel 12 of een specifiek communautair besluit is voorgeschreven, alsmede van de gron- den waarop hij die maatregelen heeft genomen. Wanneer de kennisgevende lidstaat van oordeel is dat de maatregelen be- trekking hebben op een voorval met plaatselijke gevolgen die hoe dan ook beperkt blijven tot het grondgebied van de be- trokken lidstaat, wordt dit in de kennisgeving vermeld. Ook stelt de lidstaat de Commissie van de wijziging of intrekking van dergelijke maatregelen in kennis. In de in bijlage II, punt 8, bedoelde richtsnoeren worden de inhoud en de standaardvorm van de in dit artikel bedoelde kennisgevingen vastgesteld. Deze richtsnoeren bevatten met name criteria om te bepalen van welke maatregelen met be- trekking tot uitsluitend plaatselijke voorvallen geen kennis be- hoeft te worden gegeven, omdat zij voor de toepassing van dit artikel niet van belang zijn. ming is. In dat geval stelt zij de lidstaat die het initiatief ge- nomen heeft, hiervan onmiddellijk in kennis. Artikel 12 teneinde het eventueel 1. Wanneer een lidstaat maatregelen of voorzieningen treft of besluit te treffen, aan te bevelen of met fabrikanten, impor- teurs en distributeurs op verplichte of vrijwillige basis overeen in de handel brengen of te komen, gebruik van producten op zijn eigen grondgebied te beletten, te beperken of aan bijzondere voorwaarden te onderwerpen wegens een ernstig risico voor de gezondheid en veiligheid van de consument waartegen snel moet worden opgetreden, stelt hij de Commissie daarvan onverwijld in kennis door mid- del van het systeem voor snelle uitwisseling van informatie (RAPEX). Ook stellen de lidstaten de Commissie in kennis zo- dra dergelijke maatregelen of voorzieningen worden gewijzigd of ingetrokken. Wanneer de kennisgevende lidstaat van oordeel is dat de ge- volgen van het risico zich niet tot buiten zijn grondgebied uitstrekken of kunnen uitstrekken, wordt dit in de kennisgeving vermeld, met inachtneming van de hiervoor in de in bijlage II, punt 8, bedoelde richtsnoeren vastgestelde criteria. Onverminderd de eerste alinea kunnen de lidstaten, ook voor- dat zij hebben besloten de betrokken maatregelen of voorzie- ningen te treffen, de Commissie de in hun bezit zijnde infor- matie mededelen met betrekking tot het bestaan van een ern- stig risico dat snel optreden vereist. 2. Bij ontvangst van deze informatie gaat de Commissie na of deze in overeenstemming is met de vereisten voor het func- tioneren van (RAPEX) en deelt zij deze informatie de overige lidstaten mede, die op hun beurt de Commissie onverwijld van de getroffen maatregelen in kennis stellen. De nadere procedures voor RAPEX zijn opgenomen in 3. bijlage II. De Commissie past deze nadere procedures volgens de procedure van artikel 15, lid 2, aan. RAPEX kan worden opengesteld voor kandidaat-lidstaten, 4. derde landen of internationale organisaties in het kader van de tussen de Gemeenschap en die landen of internationale orga- nisaties gesloten overeenkomsten, volgens in die overeen- komsten vastgelegde voorwaarden. Die overeenkomsten zijn gebaseerd op wederkerigheid en bevatten bepalingen inzake vertrouwelijkheid die met de in de Gemeenschap geldende be- palingen overeenkomen. Artikel 13 1. Wanneer de Commissie kennis draagt van een ernstig risico dat bepaalde producten voor de gezondheid en veiligheid van de consumenten in meer dan een lidstaat inhouden, dat snel optreden vereist, en indien: 2. De Commissie geeft de kennisgeving aan de andere lid- staten door, tenzij zij na bestudering tot de slotsom komt dat de maatregel niet met het Gemeenschapsrecht in overeenstem- a) er een verschil tussen de lidstaten bestaat wat betreft de aanpak van het betrokken risico, en 28. 11. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 337 E/117 b) er, gelet op de aard van het door het product veroorzaakte veiligheidsprobleem, van dien aard is dat niet op een aan de spoedeisendheid van de situatie aangepaste wijze in het ka- der van de andere bij de specifieke communautaire wetge- ving ten aanzien van de betrokken producten vastgelegde procedures tegen het risico kan worden opgetreden, en c) tegen het risico alleen doeltreffend kan worden opgetreden door op communautair niveau toepasselijke adequate maat- regelen vast te stellen, teneinde een eenvormig, hoog be- schermingsniveau voor de gezondheid en de veiligheid van de consument en de goede werking van de interne markt te waarborgen, kan de Commissie, na de lidstaten te hebben geraadpleegd, overeenkomstig de procedure van artikel 14, lid 1, een beschik- king geven waarbij de lidstaten worden verplicht tijdelijke maatregelen te treffen als genoemd in artikel 8, lid 1, onder d) tot en met h). 2. De geldigheidsduur van de in lid 1 bedoelde beschikkin- gen bedraagt maximaal ØØn jaar en kan volgens dezelfde pro- cedure telkens met ØØn jaar worden verlengd. Beschikkingen betreffende specifieke, afzonderlijk aangeduide producten of partijen producten zijn evenwel voor onbepaalde tijd geldig. De uitvoer uit de Gemeenschap van producten waarvoor de 3. lidstaten een of meer van de in artikel 8, lid 1, onder f), g) en h), genoemde maatregelen hebben moeten nemen, is verboden. 4. De lidstaten nemen alle nodige maatregelen om binnen een termijn van minder dan tien dagen uitvoering te geven aan de overeenkomstig deze procedure gegeven beschikkingen, ten- zij in de beschikking van de Commissie een andere termijn is vermeld. 5. De bevoegde instanties die voor de uitvoering van de in lid 1 bedoelde maatregelen verantwoordelijk zijn, geven binnen een termijn van een maand betrokkenen de gelegenheid op- merkingen te maken en stellen de Commissie van de eventueel gemaakte opmerkingen in kennis. HOOFDSTUK VI COMIT0PROCEDURES Artikel 14 De Commissie wordt bijgestaan door een regelgevend 1. comitØ voor de veiligheid van consumentenproducten, be- staande uit vertegenwoordigers van de lidstaten en voorgezeten door een vertegenwoordiger van de Commissie. Ingeval naar dit lid wordt verwezen is de regelgevings- 2. procedure van artikel 5 van Besluit 1999/468/EG van toepas- sing, met inachtneming van artikel 7, lid 3, en artikel 8 van dat besluit. De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG be- doelde termijn wordt op vijftien dagen vastgesteld. Artikel 15 1. De Commissie wordt bijgestaan door een raadgevend co- mitØ voor de veiligheid van consumentenproducten, bestaande uit vertegenwoordigers van de lidstaten en voorgezeten door een vertegenwoordiger van de Commissie. 2. Ingeval naar dit lid wordt verwezen is de raadplegings- procedure van artikel 3 van Besluit 1999/468/EG van toepas- sing, met inachtneming van artikel 7, lid 3, en artikel 8 van dat besluit. 3. Het raadgevend comitØ voor de veiligheid van consumen- tenproducten staat de Commissie voorts bij bij de bestudering van alle vraagstukken betreffende de toepassing van deze richt- lijn, in het bijzonder kwesties betreffende de handhaving en het markttoezicht. HOOFDSTUK VII DIVERSE EN SLOTBEPALINGEN Artikel 16 1. De informatie betreffende de risico’s van producten voor de gezondheid en veiligheid van de consument, waarover de autoriteiten van de lidstaten of de Commissie beschikken, wordt in de regel aan het publiek beschikbaar gesteld. In het bijzonder krijgt het publiek toegang tot informatie over de identiteit van de producten, de aard van het risico en de ge- nomen maatregelen. De lidstaten en de Commissie nemen echter de nodige maatrege- len om ervoor te zorgen dat hun ambtenaren en personeelsleden gehouden zijn de in de zin van deze richtlijn verzamelde gegevens die door hun aard in naar behoren gemotiveerde gevallen onder de geheimhoudingsplicht vallen, niet openbaar te maken, tenzij het om gegevens over de veiligheidskenmerken van producten gaat die, zo de omstandigheden zulks vereisen, openbaar moeten worden gemaakt teneinde de gezondheid en de veiligheid van de consumenten te beschermen. De nakoming van de geheimhoudingsplicht belet niet dat 2. informatie die van belang is voor de doeltreffendheid van het markttoezicht en de handhaving aan de bevoegde autoriteiten wordt verstrekt. De autoriteiten die informatie ontvangen die onder de geheimhoudingsplicht valt, zorgen ervoor dat deze plicht wordt nagekomen. Artikel 17 Deze richtlijn laat de toepassing van Richtlijn 85/374/EEG onverlet. Artikel 18 Elk ingevolge deze richtlijn vastgesteld besluit waarbij het 1. op de markt brengen van een product wordt beperkt of waarin wordt bepaald dat het uit de handel genomen of teruggeroepen moet worden, dient naar behoren met redenen te worden om- kleed. Het besluit wordt zo spoedig mogelijk ter kennis van de betrokken partij gebracht, onder opgave van de rechtsmiddelen die krachtens de in de betrokken lidstaten geldende bepalingen bestaan alsmede van de termijnen waarbinnen die rechtsmid- delen moeten worden aangewend. De betrokken partijen worden zoveel mogelijk in de gelegen- heid gesteld hun opvattingen kenbaar te maken voordat de maatregel wordt genomen. Wanneer wegens de spoedeisend- heid van de maatregel geen overleg vooraf kan plaatsvinden, dient dit overleg te gelegener tijd plaats te vinden, nadat de maatregel in werking is getreden. C 337 E/118 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 28. 11. 2000 Bij maatregelen inhoudende dat een product uit de handel moet worden genomen of moet worden teruggeroepen, dient ernaar te worden gestreefd de distributeurs, de gebruikers en de consumenten te bewegen tot de uitvoering van die maatregelen bij te dragen. 2. De lidstaten dragen ervoor zorg dat tegen elke door de bevoegde autoriteiten getroffen maatregel waarbij het op de markt brengen van een product wordt beperkt of wordt be- paald dat het product uit de handel moet worden genomen of moet worden teruggeroepen, bij de bevoegde rechterlijke in- stanties beroep kan worden ingesteld. De ingevolge deze richtlijn vastgestelde besluiten waarbij 3. het op de markt brengen van een product wordt beperkt of waarin wordt bepaald dat het product uit de handel moet worden genomen of moet worden teruggeroepen, laten de aan- sprakelijkheid van degene tot wie het besluit is gericht, volledig onverlet voor wat de ter zake toepasselijke bepalingen van het nationaal strafrecht betreft. Artikel 19 1. De Commissie brengt elke drie jaar volgende op de in artikel 20, lid 1, bedoelde datum het Europees Parlement en de Raad over de toepassing van deze richtlijn verslag uit. Dit verslag bevat in het bijzonder gegevens over de vei- 2. ligheid van consumentenproducten, het functioneren van het markttoezicht, normalisatiewerkzaamheden, het functioneren van RAPEX en de op grond van artikel 13 genomen com- munautaire maatregelen. Daartoe toetst de Commissie de rele- vante aspecten, met name de werkwijzen, systemen en praktij- ken van de lidstaten, aan de eisen van deze richtlijn en de andere communautaire wetgeving op het gebied van product- veiligheid. De lidstaten verlenen de Commissie met het oog op het verrichten van deze toetsingen en het opstellen van de verslagen alle nodige bijstand en verstrekken haar daartoe alle nodige informatie. Artikel 20 1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechte- lijke bepalingen in werking treden om met ingang van 1 ja- nuari 2003 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Com- missie daarvan onverwijld in kennis. 2. Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar deze richtlijn verwezen of wordt hier- naar verwezen bij de officiºle bekendmaking van de bepalin- gen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. 3. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de bepalin- gen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 21 Richtlijn 92/59/EEG wordt met ingang van 1 januari 2003 ingetrokken, onverminderd de verplichting van de lidstaten wat de in bijlage III aangegeven termijn voor de omzetting en toepassing van die richtlijn betreft. Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijn gelden als verwijzin- gen naar deze richtlijn en worden gelezen volgens de in bijlage IV opgenomen concordantietabel. Artikel 22 Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. 28. 11. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 337 E/119 BIJLAGE I EISEN BETREFFENDE DE DOOR DE PRODUCENTEN EN DISTRIBUTEURS AAN DE BEVOEGDE AUTORI- TEITEN TE VERSTREKKEN INFORMATIE OVER GEVAARLIJKE PRODUCTEN 1. De informatie moet worden verstrekt wanneer producenten of distributeurs op grond van gegevens, testresultaten of andere door hen verkregen informatie tot de conclusie komen dat een door hen geleverd product niet veilig is in de zin van artikel 2, onder b), of, indien van toepassing, in het licht van de specifieke veiligheidseisen van communau- taire voorschriften die op het betrokken product van toepassing zijn. 2. Deze eis geldt voor productlijnen of partijen producten, niet voor afzonderlijke gevaarlijke producten. 3. Er moet ten minste de volgende informatie worden verstrekt: F gegevens aan de hand waarvan het product of de partij producten in kwestie exact kan worden geJdentificeerd; F een volledige beschrijving van het aan de betrokken producten verbonden risico; F alle beschikbare informatie aan de hand waarvan het product kan worden getraceerd; F een beschrijving van de ondernomen stappen om risico’s voor de consument te voorkomen. 4. Deze informatie moet worden verstrekt aan de daartoe aangewezen autoriteiten in de lidstaten waarin de betrokken producten op de markt gebracht worden of zijn dan wel op andere wijze aan consumenten zijn geleverd. BIJLAGE II PROCEDURES TER UITVOERING VAN HET COMMUNAUTAIRE SYSTEEM VOOR SNELLE UITWISSELING VAN INFORMATIE (RAPEX) ALS BEDOELD IN ARTIKEL 12 EN RICHTSNOEREN VOOR KENNISGEVINGEN ALS BEDOELD IN DE ARTIKELEN 12 EN 13 1. Het systeem is van toepassing op producten als gedefinieerd in artikel 2, onder a), van deze richtlijn die een ernstig risico voor de gezondheid of de veiligheid van de consument inhouden waartegen snel moet worden opgetreden. Farmaceutische producten, die onder de Richtlijnen 75/319/EEG en 81/851/EEG vallen, zijn van de toepassing van het RAPEX-systeem uitgesloten. 2. Het systeem is in hoofdzaak opgezet voor een snelle uitwisseling van informatie bij een ernstig risico voor de gezondheid of de veiligheid van de consument waartegen snel moet worden opgetreden. Dit wordt door de nationale autoriteiten van geval tot geval beoordeeld, met inachtneming van de in punt 8 bedoelde richtsnoeren, waarin specifieke criteria worden vastgesteld voor het identificeren van ernstige risico’s waartegen snel moet worden opgetreden. 3. Bij kennisgevingen uit hoofde van artikel 12 van deze richtlijn verstrekken de lidstaten alle beschikbare gegevens; in het bijzonder dient de kennisgeving de informatie te bevatten die is aangegeven in de in punt 8 bedoelde richt- snoeren en ten minste: a) gegevens om het betrokken product te kunnen identificeren; b) een beschrijving van het betrokken risico, met inbegrip van een overzicht van de resultaten van eventueel uitgevoerde tests of analyses en van de conclusies daarvan, aan de hand waarvan de ernst van het risico kan worden beoordeeld; c) de aard en de duur van de maatregelen of voorzieningen die zijn getroffen of waartoe is besloten, indien van toepassing; d) gegevens over de verhandelingsketen en de distributie van het product. Deze informatie moet worden doorgegeven met behulp van het speciale standaard-kennisgevingsformulier op de wijze als aangegeven in de in punt 8 bedoelde richtsnoeren. C 337 E/120 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 28. 11. 2000 Indien met de maatregel waarvan overeenkomstig artikel 10 of 11 kennis is gegeven, beoogd wordt om het in de handel brengen van een chemische stof of chemische preparaat te beperken, verstrekken de lidstaten zo spoedig mogelijk hetzij een samenvatting, hetzij de referenties van de relevante gegevens over die stof of dat preparaat en bekende en beschikbare vervangende producten, voorzover deze gegevens beschikbaar zijn. Ook delen zij de verwachte gevolgen van de maatregel voor de gezondheid en veiligheid van de consument mee, met een risico- evaluatie volgens de algemene beginselen voor de beoordeling van de risico’s die zijn verbonden aan chemische producten, als bedoeld in artikel 10, lid 4, van Verordening (EEG) nr. 793/93 in geval van een bestaande stof, of in artikel 3, lid 2, van Richtlijn 67/548/EEG in geval van een nieuwe stof. In de in punt 8 bedoelde richtsnoeren worden de nadere bijzonderheden en procedures voor de daarbij te verstrekken informatie gespecificeerd. 4. Indien een lidstaat de Commissie overeenkomstig artikel 11, lid 1, derde alinea, van een ernstig risico in kennis gesteld heeft alvorens te besluiten maatregelen te nemen, moet die lidstaat de Commissie binnen 45 dagen mede- delen of hij die informatie bevestigt of wijzigt. 5. De Commissie gaat zo spoedig mogelijk na of de via dit systeem voor snelle uitwisseling van informatie ontvangen informatie beantwoordt aan de bepalingen van deze richtlijn en kan, wanneer zij dit noodzakelijk acht, een eigen onderzoek instellen om de productveiligheid te beoordelen. In geval van een dergelijk onderzoek voorzien de lidstaten de Commissie zoveel mogelijk van de gevraagde informatie. 6. De lidstaten worden verzocht om na ontvangst van een kennisgeving de Commissie uiterlijk binnen de termijn die is bepaald in de in punt 8 bedoelde richtsnoeren het volgende mee te delen: a) of het product op het grondgebied van de betrokken lidstaat in de handel is gebracht en of de lidstaat dezelfde of andere maatregelen of voorzieningen, aangepast aan de situatie in de lidstaat, heeft getroffen of van plan is te treffen dan wel van oordeel is dat het gezien de situatie niet nodig is voor het betrokken product maatregelen of voorzieningen te treffen, onder vermelding van redenen; b) bijkomende informatie waarover de lidstaten beschikken betreffende het aan het product verbonden risico, met inbegrip van de resultaten van eventuele tests of analyses die zijn uitgevoerd om de ernst van het risico te beoordelen; c) of zij het al dan niet eens zijn met de maatregelen of voorzieningen in kwestie, onder vermelding van redenen; d) of zij van mening zijn dat er geen opvolging nodig is, onder vermelding van redenen; e) of zij het gezien de situatie in de lidstaat onnodig achten maatregelen of voorzieningen te treffen, onder vermelding van redenen. In de in punt 8 bedoelde richtsnoeren wordt aangegeven wat er moet worden gedaan met kennisgevingen over risico’s die volgens de kennisgevende lidstaat beperkt blijven tot het grondgebied daarvan. 7. De lidstaten stellen de Commissie onverwijld in kennis van iedere wijziging of intrekking van de maatregelen of voorzieningen in kwestie. 8. Met de hulp van het bij artikel 15, lid 1, van deze richtlijn ingestelde raadgevende comitØ stelt de Commissie richtsnoeren op voor de toepassing van het systeem voor uitwisseling van informatie door de Commissie en de lidstaten en werkt die regelmatig bij. 9. De Commissie kan de nationale contactpunten informeren over producten met risico’s waartegen snel moet worden opgetreden, die in de Europese Gemeenschap en de Europese Economische Ruimte worden ingevoerd of daaruit worden uitgevoerd. 10. De kennisgevende lidstaat is verantwoordelijk en aansprakelijk voor de juistheid van de verstrekte informatie. 11. De Commissie draagt zorg voor de goede werking van het systeem. BIJLAGE III INGETROKKEN RICHTLIJN EN TERMIJNEN VOOR DE OMZETTING IN NATIONAAL RECHT EN DE TOE- PASSING Ingetrokken richtlijn (bedoeld in artikel 21): Richtlijn 92/59/EEG. Termijn voor de omzetting en toepassing (bedoeld in artikel 21): 29 juni 1994. 28. 11. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 337 E/121 BIJLAGE IV CONCORDANTIETABEL Deze richtlijn Richtlijn 92/59/EEG 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 + 15 16 17 18 19 20 21 22 Bijlage I Bijlage II Bijlage III Bijlage IV 1 2 4 F 3 5 5, lid 2 6 F F 7 8 9 10 12 13 14 15 17 18 19 F Bijlage F F


title: SCHRIFTLICHE ANFRAGE E-0948/00 von Laura González Álvarez (GUE/NGL) an die Kommission. Abbau und Entfernung von Öltanks von Ferrazo aus dem Gebiet der Ria von Arosa (Galicien, Spanien).

eurovoc_concepts:
EU environmental policy
Galicia
Spain
storage of hydrocarbons
transfer of businesses

formats: html pdf print

text: 20. 2. 2001 DE Amtsblatt der Europ(cid:228)ischen Gemeinschaften C 53 E/45 (2001/C 53 E/051) SCHRIFTLICHE ANFRAGE E-0948/00 von Laura GonzÆlez `lvarez (GUE/NGL) an die Kommission (29. M(cid:228)rz 2000) Betrifft: Abbau und Entfernung von (cid:214)ltanks von Ferrazo aus dem Gebiet der Ria von Arosa (Galicien, Spanien) Die Ria von Arosa ist der wichtigste Natur- und Wirtschaftsraum von allen galicischen Rias. Mit einer Fl(cid:228)che von 250 km2 und 75 km K(cid:252)stenlinie enth(cid:228)lt sie 9 Stromm(cid:252)ndungen und gro(cid:223)e Feuchtgebiete sowie verschiedene submarine (cid:214)kosysteme. Diese Ria beherbergt eine reichhaltige Flora und Fauna sowie drei anerkannte Schutzgebiete, die ein F(cid:252)nftel ihrer Fl(cid:228)che ausmachen. Dieser au(cid:223)ergew(cid:246)hnliche Naturraum erm(cid:246)glichte die Entwicklung einer bedeutenden sozio(cid:246)konomischen Aktivit(cid:228)t, die sich auf die Sektoren Schiffahrt, Fischerei, Industrie und Fremdenverkehr konzentriert, und einen Jahresumsatz von 730 Mio € und (cid:252)ber 26 000 prim(cid:228)re Arbeitspl(cid:228)tze aufweist. Diese Grundwirtschaftssektoren bilden wiederum die Basis f(cid:252)r Handel, Baugewerbe und Dienstleistungen im gesamten K(cid:252)stengebiet und sind strategisch wichtige Sektoren f(cid:252)r die k(cid:252)nftige sozio(cid:246)konomische Entwicklung der Ria von Arosa und von ganz Galicien. Nach ihrer Lage sind die (cid:214)ltanks von Ferrazo in Villagarc(cid:237)a de Arosa mit der Erhaltung der nat(cid:252)rlichen und sozio(cid:246)konomischen Vorz(cid:252)ge der Ria von Arosa unvereinbar und stellen eine Gefahr f(cid:252)r die Sicherheit der Anwohner dar. K(cid:246)nnte die Kommission bei den zust(cid:228)ndigen spanischen Beh(cid:246)rden intervenieren, falls die obengenannten (cid:214)ltanks mit der Richtlinie 92/43/EWG (1) des Rates zur Erhaltung der nat(cid:252)rlichen Lebensr(cid:228)ume sowie der wildlebenden Tiere und Pflanzen, mit der Richtlinie 85/337/EWG (2) des Rates (cid:252)ber die Umweltvertr(cid:228)g- lichkeitspr(cid:252)fung bei bestimmten (cid:246)ffentlichen und privaten Projekten sowie mit dem (cid:220)bereinkommen von Ramsar (cid:252)ber den Schutz der Feuchtgebiete unvereinbar sind? K(cid:246)nnte die Kommission die Verlagerung dieser Tanks in ein anderes Gebiet mit weniger potentiellen Risiken au(cid:223)erhalb des Gebiets der Ria von Arosa sowie das Verbot des Transports von (cid:214)l auf der Ria veranlassen, wie es verschiedene politische Kr(cid:228)fte und die Vereinigung zum Schutz der Ria von Arosa gefordert haben? K(cid:246)nnte die Kommission in Anwendung der Richtlinie 90/313/EWG (3) des Rates (cid:252)ber den freien Zugang zu Informationen (cid:252)ber die Umwelt die zust(cid:228)ndigen spanischen Beh(cid:246)rden verpflichten, die von der Vereinigung zum Schutz der Ria von Arosa geforderten Informationen zur Verf(cid:252)gung zu stellen, die ihnen bislang verweigert wurden? (1) ABl. L 206 vom 22. 7. 1992, S. 7. (2) ABl. L 175 vom 5. 7. 1985, S. 40. (3) ABl. L 158 vom 23. 6. 1990, S. 56. Antwort von Frau Wallstr(cid:246)m im Namen der Kommission (8. Mai 2000) In Artikel 2 der Richtlinie 85/337/EWG des Rates vom 27. Juni 1985 (cid:252)ber die Umweltvertr(cid:228)glichkeits- pr(cid:252)fung bei bestimmten (cid:246)ffentlichen und privaten Projekten ist vorgesehen, da(cid:223) Projekte, bei denen insbesondere aufgrund ihrer Art, ihrer Gr(cid:246)(cid:223)e oder ihres Standortes mit erheblichen Auswirkungen auf die Umwelt zu rechnen ist, einer Pr(cid:252)fung in bezug auf ihre Auswirkungen unterzogen werden, bevor die Genehmigung erteilt wird. Diese Bestimmung gilt f(cid:252)r alle in den Anh(cid:228)ngen I und II der Richtlinie aufgef(cid:252)hrten Projekte. ist in Anhang II Punkt 6 Hinsichtlich der Anlagen, auf die sich diese schriftliche Anfrage bezieht, Buchstabe d) die Speicherung und Lagerung von Erd(cid:246)l, petrochemischen und chemischen Erzeugnissen genannt. Nach Artikel 4 Absatz 2 der Richtlinie m(cid:252)ssen Projekte, die zu den in Anhang II aufgef(cid:252)hrten Klassen geh(cid:246)ren, einer Pr(cid:252)fung unterzogen werden, wenn ihre Merkmale nach Auffassung des betreffenden Mitgliedstaates dies erfordern. Dagegen ist in Artikel 6 der Richtlinie 92/43/EWG des Rates vom 21. Mai 1992 zur Erhaltung der nat(cid:252)rlichen Lebensr(cid:228)ume sowie der wildlebenden Tiere und Pflanzen vorgesehen, da(cid:223) bei Pl(cid:228)nen oder Projekten, die nicht unmittelbar mit der Verwaltung des Gebietes in Verbindung stehen oder hierf(cid:252)r nicht notwendig sind, die ein solches Gebiet jedoch einzeln oder in Zusammenwirkung mit anderen Pl(cid:228)nen und Projekten erheblich beeintr(cid:228)chtigen k(cid:246)nnten, eine Pr(cid:252)fung auf Vertr(cid:228)glichkeit mit den f(cid:252)r dieses Gebiet festgelegten Erhaltungszielen erforderlich ist. Unter Ber(cid:252)cksichtigung der Ergebnisse der Vertr(cid:228)glichkeits- pr(cid:252)fung stimmen die zust(cid:228)ndigen einzelstaatlichen Beh(cid:246)rden dem Plan bzw. Projekt nur zu, wenn sie festgestellt haben, da(cid:223) das Gebiet als solches nicht beeintr(cid:228)chtigt wird, und nachdem sie gegebenenfalls die (cid:214)ffentlichkeit angeh(cid:246)rt haben. C 53 E/46 Amtsblatt der Europ(cid:228)ischen Gemeinschaften DE 20. 2. 2001 Die Richtlinie 90/313/EWG des Rates vom 7. Juni 1990 (cid:252)ber den freien Zugang zu Informationen (cid:252)ber die Umwelt sieht im Gegensatz zu anderen Richtlinien in Artikel 4 die M(cid:246)glichkeit vor, den beh(cid:246)rdlichen Bescheid (cid:252)ber die Ablehnung des Zugangs zu den gew(cid:252)nschten Umweltinformationen auf dem Gerichts- oder Verwaltungsweg gem(cid:228)(cid:223) der einschl(cid:228)gigen einzelstaatlichen Rechtsordnung anzufechten. Die Richtlinie 90/313/EWG wurde durch Gesetz 38/1995 vom 13. Dezember 1995 (cid:129) ge(cid:228)ndert durch Gesetz 55/1999 vom 29. Dezember 1999, das Regelungen f(cid:252)r einzelstaatliche Rechtsmittel einf(cid:252)hrt (cid:129) in spanisches Recht umgesetzt. Aufgrund der schriftlichen Anfragen P-0790/00 von Frau MiguØlez Ramos (1), E-0804/00 von Herrn Nogueira RomÆn (1) und der vorliegenden Anfrage, die sich auf das gleiche Thema bezieht, hat die Kommission von Amts wegen eine Untersuchung unter dem Aktenzeichen B-2000/2076 eingeleitet und die spanischen Beh(cid:246)rden um Informationen (cid:252)ber die betreffenden Anlagen ersucht. Auf jeden Fall wird die Kommission in ihrer Rolle als H(cid:252)terin der Vertr(cid:228)ge alle erforderlichen Ma(cid:223)nahmen ergreifen um die Einhaltung des Gemeinschaftsrechts in diesem Fall sicherzustellen. (1) ABl. C 374 E vom 28. 12. 2000, S. 155. (2001/C 53 E/052) SCHRIFTLICHE ANFRAGE E-0957/00 von Jorge HernÆndez Mollar (PPE-DE) an die Kommission (29. M(cid:228)rz 2000) Betrifft: F(cid:246)rderung des Programms zur akademischen Ausbildung in Lateinamerika (ALFA) Das Programm ALFA f(cid:246)rdert den Erfahrungsaustausch zwischen Universit(cid:228)ten der EU und Universit(cid:228)ten aus 18 lateinamerikanischen L(cid:228)ndern f(cid:252)r einen Zeitraum von sechs Jahren. Um Beihilfen zu erhalten, die das genannte Programm gew(cid:228)hrt, m(cid:252)ssen sich die an einer Teilnahme integrierten Universit(cid:228)tsnetzen mit mindestens sechs interessierten Universit(cid:228)ten in ALFA-Netzen, d. h. Zentren (cid:129) drei europ(cid:228)ischen und drei lateinamerikanischen (cid:129) aus verschiedenen L(cid:228)ndern zusammen- schlie(cid:223)en. Kann die Kommission mitteilen, was sie bei der Planung des genannten Programms vorgesehen hat, um den Universit(cid:228)ten, die gegebenenfalls an einer Teilnahme an diesem Programm interessiert sind, die Kontaktaufnahme zu erleichtern, und zwar (cid:252)ber vorherige Sitzungen und Treffen, die es ihnen erm(cid:246)gli- chen, sich kennenzulernen und den Rahmen ihrer Zusammenarbeit in den vorrangigen Bereichen, die in der Ausschreibung des Programms ALFA umrissen sind, festzulegen? Antwort von Herrn Patten im Namen der Kommission (28. April 2000) Die erste Phase des ALFA-Programms, stellte (cid:129) abgesehen von den angestrebten spezifischen Zielen (cid:129) einen Zeitraum der Erfahrung dar, in dessen Verlauf die Hochschuleinrichtungen beider Kontinente ihre gegenseitige Kenntnis entwickeln konnten und der Kommission 2918 gemeinsame Projektvorschl(cid:228)ge unterbreitet wurden. An diesen von Universit(cid:228)tsnetzen eingereichten Vorschl(cid:228)gen sind 511 lateinamerika- nische und 704 europ(cid:228)ische Einrichtungen beteiligt. F(cid:252)r die in der ersten Phase anzunehmenden Vorschl(cid:228)ge haben 808 Hochschulnetze gemeinsame Projekte ausgearbeitet bzw. sind noch mit ihrer Ausarbeitung besch(cid:228)ftigt (insgesamt 373 Einrichtungen aus Lateinamerika und 530 aus Europa). In der derzeitigen Phase des ALFA-Programms unterst(cid:252)tzt das im Rahmen des Programms eingerichtete B(cid:252)ro f(cid:252)r technische Hilfe die potentiell an der Teilnahme des Programms interessierten Einrichtungen bei der Partnersuche; gleichzeitig werden alle diese Suche betreffenden Antr(cid:228)ge auf einer Internet-Seite (http://alfa-program. com) ver(cid:246)ffentlicht. Dar(cid:252)ber hinaus k(cid:246)nnen ALFA-Netze, die keine Erfahrungen bei der Organisation der Mobilit(cid:228)t der Studenten haben, (im Rahmen des Teilprogramms B (cid:132)Vorprojekte(cid:147)) eine Finanzierung f(cid:252)r die Ausarbeitung gemeinsamer Projekte zur F(cid:246)rderung der Mobilit(cid:228)t beantragen. Derzeit erh(cid:228)lt die Kommission pro Tag durchschnittlich 40 Anfragen zu dem Programm, von denen mehr als die H(cid:228)lfte von Einrichtungen stammen, die ihre Netzwerke bereits ausgewiesen haben


title: 2000/416/EG: Kommissionens beslut av den 29 mars 2000 om det statliga stöd som Tyskland beviljat till förmån för Kvaerner Warnow Werft GmbH (1999) och om ändring av beslut 1999/675/EG [delgivet med nr K(2000) 1008] (Text av betydelse för EES) (Endast den tyska texten är giltig)

eurovoc_concepts:
Germany
State aid
competition law
control of State aid
infringement of EU law
shipbuilding

text: 29. 6. 2000 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning L 156/39 II (Rättsakter vilkas publicering inte är obligatorisk) KOMMISSIONEN KOMMISSIONENS BESLUT av den 29 mars 2000 om det statliga stöd som Tyskland beviljat till förmån för Kvaerner Warnow Werft GmbH (1999) och om ändring av beslut 1999/675/EG [delgivet med nr K(2000) 1008] (Endast den tyska texten är giltig) (Text av betydelse för EES) (2000/416/EG) EUROPEISKA GEMENSKAPERNAS KOMMISSION HAR FATTAT DETTA BESLUT med beaktande av Fördraget om upprättandet av Europeiska gemenskapen, särskilt artikel 88. 2 första stycket i detta, med beaktande av Avtalet om Europeiska ekonomiska samar- betsområdet, särskilt artikel 62. 1 a i detta, med beaktande av rådets direktiv 90/684/EEG av den 21 december 1990 om stöd till varvsindustrin (1), senast ändrat genom direktiv 94/73/EG (2), och rådets direktiv 92/68/EEG (3) av den 20 juli 1992 om ändring av direktiv 90/684/EEG om stöd till varvsindustrin, efter att i enlighet med ovan nämnda artiklar (4) ha givit berörda parter tillfälle att yttra sig och med beaktande av dessa synpunkter, och av följande skäl: I. Förfarandet (1) Genom den ordinarie produktionsrapporten av den 30 juni 1998 om fartygsbyggnadskapaciteten hos Kvaerner Warnow Werft GmbH (nedan kallat KWW) som inkom den 4 september 1998 underrättades kommissionen om att KWW under åren 1998 och 1999 kommer att över- på skrida kapacitetsbegränsningen årliga den (1) EGT L 380, 31. 12. 1990, s. 27. (2) EGT L 351, 31. 12. 1994, s. 10. (3) EGT L 219, 4. 8. 1992, s. 54. (4) EGT C 41, 16. 2. 1999, s. 23. I 85 000 kbt. rapporten angavs fartygsproduktionen 1998 till 106 945 kbt och 104 560 kbt 1999. Den 25 september 1998 uppmanades Tyskland skriftligen av kommissionen att vidta nödvändiga åtgärder, för att få företaget att hålla sig inom kapacitetsbegränsningen och meddela kommissionen om åtgärdernas innehåll och vilket resultat de haft. Tyskland svarade genom en skri- velse av den 20 oktober 1998. Kommissionen underrättade genom en skrivelse av den 16 december 1998 Tyskland om sitt beslut att inleda förfarandet enligt artikel 88. 2 i EG-fördraget på grund av att kapacitetsbegränsningen överskridits. inleda förfarandet har Kommissionens beslut om att offentliggjorts officiella i tidning (5). Kommissionen har uppmanat berörda parter att inkomma med sina synpunkter på stödet i fråga. gemenskapernas Europeiska De synpunkter som kommissionen fått från berörda parter har meddelats Tyskland, som kommenterade dem genom en skrivelse av den 18 februari 1999. Företrädare för kommissionen besökte den 15 oktober 1999 varvet tillsammans med en extern expert. Vid detta tillfälle lade varvet fram sin ändrade produktionsplan där man räknade med en produktionsbegränsning till 91 000 kbt 1999. Den reviderade produktionsuppgiften för 1999 uppgick till 90 912 kbt. (2) (3) (4) (5) (5) Se fotnot 4. L 156/40 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 29. 6. 2000 (6) (7) (8) Den 25 januari 2000 avlade kommissionen ytterligare ett varvsbesök tillsammans med en expert för att kontrollera produktionsvolymen. Vid detta tillfälle visade det sig att KWW:s produktion 1999 låg på 90 831 kbt och att man således höll sig inom kapacitetsbegräns- ningen på 91 000 kbt. Föreliggande beslut gäller endast överskridandet av kapa- citetsbegränsningen år 1999. På grund av den över- skridna kapacitetsbegränsningen 1998 fattade kommis- sionen ett negativt beslut den 8 juli 1999 (beslut 1999/ 675/EG) (6). Det förfarande som inleddes med avseende på åren 1998 och 1999 har därigenom delvis avslutats. II. Detaljerad beskrivning av stödet Genom de beslut som delgivits Tyskland genom skri- velser av den 3 mars 1993, (N 692/D/91), 17 januari 1994 (N 692/J/91), 20 februari 1995 (N 1/95), 18 oktober 1995 (N 637/95) och 11 december 1995 (N 797/95) godkände kommissionen enligt direktiv 90/ 684/EEG, omstruktureringsstöd till KWW för att möjlig- göra en omfattande omstrukturering av detta östtyska varv. Godkännandet gavs på villkor att en kapacitetsbe- gränsning på 85 000 kbt per år iakttas. Denna kapaci- tetsbegränsning övervakas av kommissionen. (9) Warnow Werft med säte i Rostock-Warnemunde (Meck- lenburg-Vorpommern) såldes i oktober 1992 av Treu- handanstalt till den norska Kvaerner-koncernen. I § 27 i köpeavtalet, som Tyskland tillsände kommissionen i en skrivelse av den 30 oktober 1992 för bedömning och godkännande, förpliktade sig Kvaerner att till och med den 31 december 2005 inte överskrida nybyggnadskapa- citeten vid Warnow Werft på 85 000 kbt per år, såvida inte de på EG-fördraget grundade begränsningarna luckras upp. (10) Enligt direktiv 90/684/EEG i dess ändrade form som direktiv 92/68/EEG kan varven i de nya delstaterna beviljas undantag från de bestämmelser om driftsstöd som gäller för varven i gemenskapen, för att möjliggöra den omfattande omstrukturering som de är i trängande behov av för att bli konkurrenskraftiga. Efter privatiser- ingen av Warnow Werft godkände kommissionen ett omstruktureringsstöd i fyra delbetalningar i enlighet med nämnda direktiv. Det totala beloppet av de stöd som godkänts genom flera olika beslut består av följande: (6) EGT L 274, 23. 10. 1999, s. 23. N 692/D/91 – Kommissionens skrivelse av den 3 mars 1993 (SG(93) D/4052) — 45,5 miljoner mark i driftsstöd. — 82,4 miljoner mark i driftsstöd i form av befrielse från tidigare skulder. — 127,5 miljoner mark i investeringsstöd. — 27,0 miljoner mark i nedläggningsstöd. N 692/J/91 – Kommissionens skrivelse av den 17 januari 1994 (SG(94) D/567) — 617,1 miljoner mark i driftsstöd. N 1/95 – Kommissionens skrivelse av den 20 februari 1995 (SG(95) D/1818) — 222,5 miljoner mark i investeringsstöd. N 637/95 – Kommissionens skrivelse av den 18 oktober 1995 (SG(95) D/12821) — 66,9 miljoner mark i investeringsstöd. N 797/95 – Kommissionens skrivelse av den 11 december 1995 (SG(95) D/15969) — 58,0 miljoner mark i investeringsstöd. (11) (12) Enligt detta uppgår de godkända driftsstöden till sammanlagt 372,5 miljoner euro (745 miljoner mark), investeringsstöden till 237,45 miljoner euro (474,9 miljoner mark) och nedläggningsstöden till 13,5 miljoner euro (27,0 miljoner mark). Detta ger ett totalt stöd till ett belopp av 623,45 miljoner euro (1 246,9 miljoner mark). Stöden godkändes på villkor att nybyggnadskapaciteten på 85 000 kbt per år inte överskrids. Denna kapacitets- begränsning finns både i § 27 i det anmälda köpeavtalet om privatiseringen av varvet och i kommissionens ovan- nämnda beslut. Av de beslut som delgivits Tyskland genom skrivelser av den 17 januari 1994, 20 februari 1995, 18 oktober 1995 och 11 december 1995 framgår det klart att kommissionen kommer att kräva att stöden återbetalas om kapacitetsbegränsningen inte iakttas. (13) Då förfarandet inleddes konstaterade kommissionen att kapacitetsbegränsningen på 85 000 kbt per år var huvudvillkoret för ett godkännande av stödet. Genom denna begränsning skulle stödets snedvridande effekt på konkurrensen inom varvsindustrin neutraliseras. Enligt den ordinarie produktionsrapporten av den 30 juni 1998 om KWW:s fartygsbyggnadskapacitet överskrids kapacitetsbegränsningen på 85 000 kbt såväl 1998 – med en produktion på 106 945 kbt – som 1999 med en produktion på 104 560 kbt. I och med detta förblir ett väsentligt villkor för ett godkännande av stödet ouppfyllt. 29. 6. 2000 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning L 156/41 (14) Kommissionen tvivlade därför på att de godkända stöden för omstrukturering och fortsättning av driften vid det tidigare östtyska varvet Warnow Werft (beslut av den 3 mars 1993 [N 692/D/91], 17 januari 1994 [N 692/J/91], 20 februari 1995 [N 1/95], 18 oktober 1995 [N 637/95] och 11 december 1995 [N 797/95]) fortfarande kunde betraktas som förenliga med den gemensamma marknaden. (15) Det kan konstateras att kommissionen den 21 juli 1999 beslutade om fördelningen av kapaciteten från det nedlagda varvet Elbewerft Boizenburg på 22 000 kbt. Denna kapacitet fördelades på de fyra kvarvarande varven och kommissionen biföll denna nya fördelning i sitt beslut om det statliga stödet N 325/99 som medde- lades Tyskland genom en skrivelse av den 5 augusti 1999 (SG(99) D/6192). Därefter tilldelades KWW ytterli- gare 6 000 kbt, så att den nya kapacitetsbegränsningen uppgår till 91 000 kbt från och med 1999. III. Synpunkter från andra berörda parter (16) Kommissionen har mottagit synpunkter från KWW, en medlemsstat (Danmark), den danska industrins central- organisation (Dansk Industri) och den danska skepps- och maskinbyggnadsorganisationen (Foreningen af Jern- skibs- og Maskinbyggerier i Danmark). (17) Dessa synpunkter gäller uteslutande den överskridna kapaciteten 1998 och diskuteras utförligt i det berörda kommissionsbeslutet (7). Därför är de inte relevanta för detta beslut. av den fartygsbyggnadskapacitet på 545 000 kbt som fanns den 1 juli 1990. (21) Investeringsstöd regleras i artikel 6 i rådets direktiv 90/ 684/EEG, nedläggningsstöd i artikel 7 i samma direktiv. Enligt artikel 6. 1 får investeringsstöd till befintliga varv inte beviljas, såvida det inte är kopplat till en omstruktu- reringsplan som inte inbegriper några ökningar av varvets fartygsbyggnadskapacitet, eller såvida det inte är direkt kopplat till en motsvarande oåterkallelig kapaci- tetsminskning vid andra varv i samma medlemsstat under samma period. Enligt artikel 6. 3 kan investerings- stöd betraktas som förenligt med den gemensamma marknaden under förutsättning att stödets storlek och intensitet är berättigat utifrån den gällande omstrukture- ringens omfång. Stöd för att täcka de normala kostnader som följer av en hel eller delvis nedläggning av varv för ny- eller ombyggnad av fartyg, kan enligt artikel 7 betraktas som förenliga med den gemensamma mark- naden, om det medför en faktisk och definitiv kapaci- tetsnedskärning. IV. Tysklands synpunkter Tysklands synpunkter, som uteslutande behandlar den överskridna kapaciteten 1998, diskuteras utförligt i det berörda kommissionsbeslutet (7) och är inte relevanta för detta beslut. (22) (18) (19) (20) V. Bedömning Kommissionen konstaterar att de stöd som beviljats på grundval av rådets direktiv 90/684/EEG skall betraktas som förenliga med den gemensamma marknaden, eftersom villkoren i artikel 87. 3e i EG-fördraget är uppfyllda. Detta gäller dock endast så länge som vill- koren i besluten om godkännande enligt det nämnda direktivet iakttas. I annat fall omfattas de ifrågavarande stöden av det allmänna förbudet i artikel 87. 1 i EG- fördraget, varför de kan anses oförenliga med den gemensamma marknaden, om de inte kan motiveras på andra grunder. Enligt artikel 10a i direktiv 90/684/EEG i dess lydelse enligt direktiv 92/68/EEG kan varven i f. d. DDR beviljas undantag från de bestämmelser om driftsstöd som gäller för varven i gemenskapen, för att möjliggöra den om- fattande omstrukturering som de är i trängande behov av för att bli konkurrenskraftiga. Enligt artikel 10a. 2 kan driftsstöd till ny- och ombyggnadsverksamhet vid varv i f. d. DDR till och med den 31 december 1993 under vissa förutsättningar, som hänger samman med stödets nivå och Tysklands förpliktelse att överlämna årsrap- porter, anses vara förenliga med den gemensamma marknaden. En av dessa förutsättningar är Tysklands samtycke till att till och med den 31 december 1995 ombesörja en verklig och definitiv nedläggning av 40 % (7) se fotnot 6. I kommissionens förslag till rådets direktiv 92/68/EEG (8) konstateras det att man måste finna en balanserad lösning på problemet med en omfattande omstruktu- rering av den östtyska varvsindustrin, vilket endast är möjligt med betydande statligt stöd, och de negativa följder detta får för konkurrensförutsättningarna för de övriga gemenskapsvarven. Eventuellt ytterligare stöd utöver de gällande stödtaken måste åtföljas av motsva- rande omstruktureringsåtgärder och kapacitetsminsk- ningar. (23) Ett av villkoren enligt artikel 10a. 2 i direktiv 90/ 684/EEG för att driftsstöd skall vara förenligt med den gemensamma marknaden är att Tyskland samtycker till att till och med den 31 december 1995 få till stånd en verklig och definitiv nedläggning av fartygsbyggnadska- paciteten på 40 % netto i förhållande till den befintliga kapaciteten den 1 juli 1990 på 545 000 kbt. Följakt- ligen uppgår kapacitetstaket för varven på f. d. DDR:s terrietorium till 327 000 kbt. Tyskland har fördelat denna totala kapacitet på de fem återstående nybygg- nadsvarven, varvid KWW tilldelats en kapacitet på 85 000 kbt (9). (8) EGT C 155, 20. 6. 1992, s. 20. (9) Kommissionen hänvisar till att förstainstansrätten i sin dom av den 22 oktober 1996 i målet T-266/94 (Skibsvaerftsforeningen kommis- sionen, REG 1996, s. II-1399, punkterna 151–198) bekräftat bety- delsen av kapacitetstilldelningen till de enskilda varven för stödbeslu- tets laglighet. L 156/42 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 29. 6. 2000 (24) Omstruktureringsstöden till ett totalt belopp av 623,45 miljoner euro (1 246,9 miljoner mark) godkändes av kommissionen i fyra delbetalningar och fem separata beslut. Det första beslutet om beviljande av den första stöddelbetalningen delgavs Tyskland genom en skrivelse av den 3 mars 1993 (N 692/D/91) och det andra meddelades genom en skrivelse av den 17 januari 1994 (N 692/J/91). Det tredje beslutet delgavs Tyskland genom en skrivelse av den 20 februari 1995 (N 1/95), det fjärde den 18 oktober 1995 (N 637/95) och det femte genom en skrivelse av den 11 december 1995 (N 797/95). (30) Den 15 februari 2000 (10) fattade kommissionen ett negativt beslut om den överskridna kapaciteten 1997. Både KWW och Tyskland har i detta ärende hävdat att varvet inte fullt ut erhöll det omstruktureringsstöd som kommissionen beviljat. Utifrån den kontrollrapport om den faktiska användningen av omstruktureringsstödet fram till slutet av 1996 som Tyskland sammanställt på uppmaning av kommissionen den 30 juni 1999, kommer kommissionen till slutsatsen att KWW endast erhållit 62,5 miljoner mark i konkurrensstöd i stället för de 73 miljoner mark som beviljats. Följaktligen har varvet erhållit 10,5 miljoner mark mindre i konkurrens- stöd än vad som beviljats av kommissionen. (25) Kommissionen konstaterar att kapacitetsbegränsningen på 85 000 kbt per år var ett huvudvillkor för godkän- nandet av stödet. Stödet godkändes på grundval av den omstruktureringsplan som anmälts till kommissionen. Detta årliga kapacitetstak togs med i avtalet om privat- isering av Warnow Werft, som kommissionen godkänt som en del av omstruktureringsprogrammet. Med undantag av det första beslutet om godkännande som delgavs genom en skrivelse av den 3 mars 1993, inne- håller alla kommissionens beslut en uttrycklig hänvis- ning till att kapacitetsbegränsningen på 85 000 kbt är bindande. I dessa beslut påpekas även uttryckligen att kommissionen ser sig föranlåten att kräva återbetalning av hela stödet om kapacitetsbegränsningen inte iakttas. (31) Därför konstaterade kommissionen i sitt beslut av den 15 februari 2000 att KWW mottagit 10,5 miljoner mark mindre i konkurrensstöd än de driftsstöd för förlust- utjämning som kommissionen godkänt. Sammanlagt har KWW därefter erhållit 367,25 miljoner euro (734,5 miljoner mark) i form av driftsstöd, 237,45 miljoner euro (474,9 miljoner mark) i form av investeringsstöd och 13,5 miljoner euro (27 miljoner mark) i form av nedläggningsstöd, vilket totalt gör 618,2 miljoner euro (1 236,4 miljoner mark). Denna summa användes vid beräkningen av det stödbelopp som är oförenligt med den gemensamma marknaden. (26) Den 21 juli 1999 omfördelades det nedlagda Elbewerft Boizenburgs kapacitet på 22 000 kbt till de fyra kvarva- rande östtyska varven. Kommissionen godkände omför- delningen genom sitt beslut om det statliga stödet N 325/99 som meddelades Tyskland genom en skrivelse av den 5 augusti 1999 (SG(99) D/6192). Därefter tillde- lades KWW ytterligare 6 000 kbt så att den nya kapaci- tetsbegränsningen från och med 1999 uppgår till 91 000 kbt i stället för 85 000 kbt. (32) I beslutet av den 8 juli 1999 (11) om den överskridna kapacitetsbegränsningen 1998 beräknades omfattningen av det stöd som är oförenligt med den gemensamma marknaden utifrån stödbeloppet. Eftersom de faktiskt mottagna stöden ligger under det belopp som godkänts av kommissionen, ändrar kommissionen härmed sitt beslut av den 8 juli 1999 på så sätt att det stödbelopp som är oförenligt med den gemensamma marknaden beräknas på grundval av det stöd som varvet faktiskt erhållit. (27) Kommissionen konstaterar att förklaringarna i skälen 16 till 25 gäller den nya kapacitetsbegränsningen på 91 000 kbt i lika hög grad som den tidigare kapacitets- begränsningen på 85 000 kbt. (28) Vid besöket vid varvet den 25 januari 2000 bekräftades det att produktionen vid KWW uppgick till 90 831 kbt 1999. Följaktligen överskred KWW inte sin årliga kapa- citetsbegränsning på 91 000 kbt 1999. (29) Sålunda uppfylldes 1999 ett viktigt villkor för beviljande av stödet, nämligen den kapacitetsbegränsning som före- skrivs i kommissionens beslut om godkännande på grundval av direktiv 90/684/EEG i dess lydelse enligt direktiv 92/68/EEG. (33) Utgår man från det beräkningssätt som användes i kommissionens beslut av den 8 juli 1999, motsvarar det belopp som på grund av den överskridna kapacitetsbe- gränsningen 1998 var oförenligt med den gemensamma marknaden den andel som överskrider den totala kapaci- tetsbegränsningen. I detta fall rör det sig om mer än 20 %, vilket är en avsevärd snedvridning av konkur- rensen. Till grund för beräkningen låg alla de stöd som KWW fått, dvs. driftsstöd på 367,25 miljoner euro (734,5 miljoner mark) och investeringsstöd på 237,45 miljoner euro (474,9 miljoner mark), vilket sammanlagt gör 604,7 miljoner euro (1 209,4 miljoner mark). Det stödbelopp som på grund av KWW:s överskridande av som kapacitetsbegränsning 1998 inte kan betraktas förenligt med den gemensamma marknaden uppgår alltså till 41,5 miljoner euro (82,2 miljoner mark). (10) Stödärende K(1999)46. (11) se fotnot 6. 29. 6. 2000 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning L 156/43 (38) I sina beslut av den 8 juli 1999 om den överskridna kapacitetsbegränsningen 1998 och av den 15 februari 2000 om den överskridna kapacitetsbegränsningen 1997 utgick kommissionen från att graden av snedvrid- ningen av konkurrensen beror på kapacitetsöverskridan- dets omfattning och att det stödbelopp som motsvarar detta kapacitetsöverskridande skall betraktas som oför- enligt med den gemensamma marknaden. Det stödbe- lopp som håller sig inom kapacitetsbegränsningen för 1999, uppfyller villkoren i artikel 87. 3 e i EG-fördraget och är enligt artikel 87. 1 i EG-fördraget förenligt med den gemensamma marknaden. HÄRIGENOM FÖRESKRIVS FÖLJANDE. Artikel 1 Kvaerner Warnow Werft GmbH (KWW) har under 1999 iakt- tagit den kapacitetsbegränsning som enligt kommissionens beslut om statligt stöd N 325/99, vilket meddelats genom en skrivelse av den 5 augusti 1999, är en förutsättning för stödets förenlighet med den gemensamma marknaden. Artikel 2 Artikel 1 i kommissionens beslut 1999/675/EG innehåller följande formulering: ”Artikel 1 som Tyskland har genomfört Det statliga stöd på 41,1 miljoner euro (82,2 miljoner mark) förmån för Kvaerner Warnow Werft GmbH, är enligt artikel 87. 1 i EG-fördraget oförenligt med den gemensamma mark- naden. ” till Detta beslut riktar sig till Förbundsrepubliken Tyskland. Artikel 3 Utfärdat i Bryssel den 29 mars 2000. På kommissionens vägnar Mario MONTI Ledamot av kommissionen (34) (35) (36) (37) Precis som kommissionen konstaterade i sitt beslut av den 8 juli 1999 (12) om den överskridna kapaciteten 1998 och i beslutet av den 15 februari 2000 om den överskridna kapaciteten 1997 (13) beror graden av den snedvridna konkurrensen på den överskridna kapacite- tens omfattning. Enligt kommissionens uppfattning skall därför det stödbelopp som motsvarar överskridandet av kapacitetsbegränsningen betraktas som oförenligt med den gemensamma marknaden. Eftersom företaget höll sig inom kapacitetsbegräns- ningen 1999, kan man efter överläggningar om denna 1999 inte konstatera förekomsten av något stödbelopp som inte skulle kunna ses som förenligt med den gemensamma marknaden. Kommissionen fastslår alltså att den del av stödet på 618,2 miljoner euro (1 236,4 miljoner euro) som KWW fått och som kommissionen godkänt i form av fyra delutbetalningar som meddelats Tyskland genom skri- velser av den 3 mars 1993 (N 692lD/91), 17 januari 1994 (N 692/J/91), 20 februari 1995 (N 1/95), 18 oktober 1995 (N 637/95) och 11 december 1995 (N 797/95), vilka håller sig inom kapacitetsbegräns- ningen för 1999, uppfyller villkoren i artikel 87. 3 e i EG-fördraget och är enligt artikel 87. 1 i EG-fördraget förenlig med den gemensamma marknaden. VI. Slutsats Kommissionen drar slutsatsen att KWW inte överskred den årliga kapacitetsbegränsningen på 91 000 kbt 1999. Denna årliga kapacitetsbegränsning fastställdes av kommissionen i de beslut som delgivits genom skrivelser av den 3 mars 1993, 17 januari 1994, 20 februari 1995, 18 oktober 1995 och 11 december 1995 som ett väsentligt villkor för godkännande av stödet på totalt 623,95 miljoner euro (1 246,9 miljoner mark) enligt direktiv 90/684/EEG om stöd till varvsindustrin och direktiv 92/68/EEG om ändring av dess direktiv 90/ 684/EEG och följaktligen för stödets förenlighet med den gemensamma marknaden enligt artikel 87. 3 e i EG- fördraget. (12) se fotnot 6. (13) Stödärende K(1999)46


title: SCHRIFTLICHE ANFRAGE P-1048/00 von Hubert Pirker (PPE-DE) an die Kommission. Ungeklärte Vermögensfragen.

eurovoc_concepts:
EU competence
Slovenia
accession negotiations
expropriation

text: 20. 2. 2001 DE Amtsblatt der Europ(cid:228)ischen Gemeinschaften C 53 E/63 Die Kommission wird daher um folgende Ausk(cid:252)nfte gebeten: 1. Welche gemeinschaftlichen Finanzmittel sind f(cid:252)r das aktuelle U-Bahnprojekt im Stadtgebiet von Porto vorgesehen? 2. Wurden bereits ˜nderungen und/oder Erg(cid:228)nzungen zum aktuellen Projekt eingereicht, und wenn ja, welche? Antwort von Herrn Barnier im Namen der Kommission (25. Mai 2000) Im Jahre 1994 wurde f(cid:252)r die Kofinanzierung der U-Bahn von Porto im Rahmen des Programms (cid:132)Infrastruktur zur Unterst(cid:252)tzung der Entwicklung(cid:147) des Gemeinschaftlichen F(cid:246)rderkonzeptes f(cid:252)r Portugal (Es ein vorl(cid:228)ufiger Betrag in der Gr(cid:246)(cid:223)enordnung zwischen 60 und 70 Millionen Euro bereitgestellt. handelte sich um die Ma(cid:223)nahme 4 des Teilprogramms (cid:132)Verkehr(cid:147), die die Verkehrsentlastung im Stadtgebiet von Lissabon und Porto zum Inhalt hatte. ) Die erste Phase des Projekts wurde am 11. Dezember 1998 von der Kommission gebilligt. Der Beitrag des Europ(cid:228)ischen Fonds f(cid:252)r regionale Entwicklung bel(cid:228)uft sich auf 71,77 Mio. EUR. Ein ˜nderungsantrag zu diesem Projekt liegt der Kommission bisher nicht vor. (2001/C 53 E/074) SCHRIFTLICHE ANFRAGE P-1048/00 von Hubert Pirker (PPE-DE) an die Kommission (29. M(cid:228)rz 2000) Betrifft: Ungekl(cid:228)rte Verm(cid:246)gensfragen Es ist bekannt, da(cid:223) die entsch(cid:228)digungslose Einziehung von Verm(cid:246)gen immer v(cid:246)lkerrechtswidrig ist. Die politische Bedeutung dieser ungekl(cid:228)rten Verm(cid:246)gensfragen f(cid:252)r die Gemeinschaftsrechtsordnung kann nicht durch einen Hinweis auf Artikel 295 EG-Vertrag gekl(cid:228)rt werden. Wie beurteilt die Kommission im Rahmen der Beitrittsverhandlungen mit der Republik Slowenien diese weiterhin ungekl(cid:228)rten Verm(cid:246)gensfragen? Ist sie bereit, einen Beitrag zur Beseitigung dieses Unrechts zu leisten? Antwort von Herrn Verheugen im Namen der Kommission (2. Mai 2000) Wie dem Herrn Abgeordneten in der Antwort auf seine schriftlichen Anfragen E-0697/00 und E-0698/00 (1) mitgeteilt, wurde der Proze(cid:223) der Eigentumsr(cid:252)ckgabe in Slowenien in der Stellungnahme der Kommission zu dem Beitrittsantrag Sloweniens zur Union und den darauffolgenden j(cid:228)hrlichen regel- m(cid:228)(cid:223)igen Berichten unter Ber(cid:252)cksichtigung der politischen Kriterien von Kopenhagen bewertet. Die Kommission verfolgt diese Entwicklung insgesamt im Kontext der bilateralen Beziehungen zu Slowenien. Nach den vorliegenden Ausk(cid:252)nften wurden angeblich 52 % der gesamten R(cid:252)ckgabeforderungen erf(cid:252)llt. Die Beitrittsverhandlungen betreffen alle Bereiche des Gemeinschaftsrechts und der Gemeinschaftspolitik, den sogenannten Besitzstand, den jeder Beitrittskandidat zum Zeitpunkt des Beitritts zur Union annehmen und in vollem Umfange umsetzen mu(cid:223). In dieser Hinsicht weist die Kommission darauf hin, da(cid:223) sie keinerlei rechtliche Befugnis hat, in dem Proze(cid:223) der Eigentumsr(cid:252)ckgabe direkt zu intervenieren. Dieser Proze(cid:223) f(cid:228)llt nicht unter Artikel 295 (Ex-Artikel 222) des EG-Vertrags, der ausdr(cid:252)cklich vorsieht, da(cid:223) dieser Vertrag die Eigentumsordnung in den verschiedenen Mitgliedstaaten unber(cid:252)hrt l(cid:228)(cid:223)t. Wie in der Antwort auf die schriftliche Anfrage P-0664/00 (2) des Herrn Abgeordneten dargelegt, f(cid:228)llt die Umsetzung der internationalen (cid:220)bereinkommen (cid:252)ber Menschenrechte und so auch der Europ(cid:228)ischen Menschenrechtskonvention in erster Linie in die Zust(cid:228)ndigkeit der einschl(cid:228)gigen internationalen Organisa- tionen. (1) Siehe Seite. 18. (2) ABl. C 26 E vom 26. 1. 2001, S. 85