title: Meddelande - Femte offentliggörandet av Elincs (i enlighet med artikel 21 i direktiv 67/548/EEG) (Text av betydelse för EES)

eurovoc_concepts:
EU publication
chemical product
dangerous substance
directory
marketing
preparation for market

formats: html pdf print

text: 11. 3. 2000 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning C 72/1 I (Meddelanden) KOMMISSIONEN MEDDELANDE Femte offentligg(cid:246)randet av Elincs (i enlighet med artikel 21 i direktiv 67/548/EEG) (2000/C 72/01) (Text av betydelse f(cid:246)r EES) I enlighet med kommissionens beslut 85/71/EEG av den 21 december 1984 (1) har en f(cid:246)rteckning uppr(cid:228)t- tats (cid:246)ver de kemiska (cid:228)mnen som anm(cid:228)lts enligt r(cid:229)dets direktiv 67/548/EEG (2) (nedan kallat direktivet) om tilln(cid:228)rmning av lagar och andra f(cid:246)rfattningar om klassificering, f(cid:246)rpackning och m(cid:228)rkning av farliga (cid:228)mnen (Elincs). F(cid:246)rteckningen (cid:228)r inf(cid:246)rd i detta nummer av Europeiska gemenskapernas officiella tidning. Denna f(cid:246)rteckning ers(cid:228)tter den tidigare f(cid:246)rteckningen (3) och omfattar samtliga kemiska (cid:228)mnen som anm(cid:228)lts fram till och med den 30 juni 1995 i enlighet med artikel 7 i direktivet. Denna f(cid:246)rteckning utg(cid:246)r ett komplement till Einecs (European Inventory of Existing Commercial Chemical Substances), som offentliggjordes den 15 juni 1990 (4) och som omfattar alla (cid:228)mnen som sl(cid:228)ppts ut p(cid:229) marknaden fram till den 18 september 1981. Bortsett fr(cid:229)n de undantag som anges i artiklarna 1 och 13 i direktivet skall alla (cid:228)mnen, (cid:228)ven best(cid:229)ndsdelar av preparat, som sl(cid:228)pps ut p(cid:229) gemenskapsmarknaden eller som (n(cid:228)r det g(cid:228)ller nya (cid:228)mnen) anm(cid:228)lts senast den 30 juni 1995, upptas antingen i Einecs eller Elincs. Bortsett fr(cid:229)n ovan n(cid:228)mnda undantag skall (cid:228)mnen som sl(cid:228)ppts ut p(cid:229) marknaden och som inte upptas i vare sig Einecs eller Elincs ha anm(cid:228)lts eller anm(cid:228)las i enlighet med direktivet och kommer att inf(cid:246)ras i en uppdaterad version av Elincs. Det faktum att ett (cid:228)mne ing(cid:229)r i Elincs inneb(cid:228)r emellertid inte att en ny import(cid:246)r eller ny tillverkare som sl(cid:228)pper ut (cid:228)mnet p(cid:229) gemenskapsmarknaden undantas fr(cid:229)n skyldigheten att anm(cid:228)la det i enlighet med direktivet. Om (cid:228)mnet redan har anm(cid:228)lts kan den beh(cid:246)riga myndigheten dock acceptera att den nya anm(cid:228)- laren, i fr(cid:229)ga om den tekniska dokumentationen, h(cid:228)nvisar till resultat av unders(cid:246)kningar som genomf(cid:246)rts av tidigare anm(cid:228)lare, under f(cid:246)ruts(cid:228)ttning att dessa l(cid:228)mnat sitt skriftliga samtycke. P(cid:229) s(cid:229) s(cid:228)tt kan man i st(cid:246)rsta m(cid:246)jliga utstr(cid:228)ckning undvika att upprepa f(cid:246)rs(cid:246)k p(cid:229) ryggradsdjur. I enlighet med beslut 85/71/EEG skall (cid:228)mnenas Klassificering endast inf(cid:246)ras i Elincs om den antagits officiellt p(cid:229) gemenskapsniv(cid:229) och d(cid:228)rmed ing(cid:229)r i bilaga I till direktivet. F(cid:246)r n(cid:228)rvarande p(cid:229)g(cid:229)r en officiell klassificering av (cid:246)vriga farliga (cid:228)mnen i f(cid:246)rteck- ningen, som prelimin(cid:228)rt klassificerats av anm(cid:228)laren. Den officiella klassificeringen kommer att inf(cid:246)ras i en uppdaterad version av Elincs. (1) EGT L 30, 2. 2. 1985, s. 33. (2) EGT 196, 16. 8. 1967, s. 1. Direktivet senast (cid:228)ndrat genom direktiv 1999/33/EG (EGT L 199, 30. 7. 1999, s. 57). (3) EGT C 361, 17. 12. 1994, s. 1. (4) EGT C 146A, 15. 6. 1990, s. 1


title: Comunicazione della Commissione sull'applicazione degli articoli 87 e 88 del trattato CE agli aiuti di Stato concessi sotto forma di garanzie

eurovoc_concepts:
EU Member State
European Commission
State aid
application of EU law
control of State aid
credit guarantee

text: C 71/14 IT Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:224) europee 11. 3. 2000 no estÆn destinadas a reparar los perjuicios causados por desas- tres naturales o por otros acontecimientos de carÆcter excep- cional segœn lo dispuesto en la letra b) del apartado 2 del art(cid:237)culo 87 y no estÆn sujetas a las disposiciones de la letra c) del apartado 2 del art(cid:237)culo 87 acerca de (cid:147)las ayudas desti- nadas a facilitar el desarrollo de determinadas actividades [. ](cid:148). AdemÆs, no tienen por objeto promover la realizaci(cid:243)n de un proyecto importante de interØs europeo comœn o poner reme- dio a una grave perturbaci(cid:243)n en la econom(cid:237)a de un Estado miembro segœn lo dispuesto en la letra b) del apartado 3 del art(cid:237)culo 87. Por œltimo, no estÆn destinadas a promover la cultura ni la conservaci(cid:243)n del patrimonio segœn lo dispuesto en la letra d) del apartado 3 del art(cid:237)culo 87. la Comisi(cid:243)n Habida cuenta de las consideraciones expuestas, insta a las autoridades espaæolas, en el marco del procedi- miento del apartado 2 del art(cid:237)culo 88 del Tratado CE, a que presente sus observaciones y facilite toda la informaci(cid:243)n perti- nente para la evaluaci(cid:243)n de las ayudas fiscales en forma de crØdito fiscal del 45 % al Territorio Hist(cid:243)rico de `lava en un plazo de un mes a partir de la fecha de recepci(cid:243)n de la pre- sente carta. En este caso, la informaci(cid:243)n pertinente se refiere especialmente a las posibles ayudas fiscales en forma de crØdito fiscal a las inversiones vigente durante todos o algunos de los aæos del per(cid:237)odo 1986-1994, copias de las decisiones de con- cesi(cid:243)n de la ayuda para el per(cid:237)odo 1995-1997 y copias, en modelo oficial, de las comunicaciones de los interesados a la Diputaci(cid:243)n Foral para el per(cid:237)odo 1998-1999, en las que figu- ren, como m(cid:237)nimo, la naturaleza de los costes de inversi(cid:243)n que pueden acogerse a las ayudas, el importe del crØdito fiscal de cada beneficiario, las ayudas pagadas a cada beneficiario y el saldo de las que quedan por pagar, la posible situaci(cid:243)n de crisis de la empresa de los beneficiarios sujeta a las citadas Direc- trices comunitarias sobre ayudas estatales de salvamento y de reestructuraci(cid:243)n de empresas en crisis, los detalles en caso de acumulaci(cid:243)n (importe, costes elegibles, reg(cid:237)menes de ayudas aplicados, si procede, etc. ), la definici(cid:243)n precisa y detallada de los tØrminos (cid:147)inversi(cid:243)n(cid:148) e (cid:147)inversiones en la fase de prepara- ci(cid:243)n(cid:148) contenidos en las disposiciones por las que se crearon las ayudas fiscales en cuesti(cid:243)n a partir del 1 de enero de 1998. Por la Comisi(cid:243)n insta a las autoridades espaæolas a que œltimo, transmitan inmediatamente una copia de la presente carta a los beneficiarios potenciales de la ayuda. Conviene precisar que la presente Decisi(cid:243)n s(cid:243)lo afecta a las medidas fiscales que son examinadas expl(cid:237)citamente, y no se pronuncia sobre las otras medidas contenidas en el rØgimen fiscal espec(cid:237)fico del Territorio Hist(cid:243)rico de `lava. La Comisi(cid:243)n se reserva la posibilidad de examinar, sea en cuanto rØgimen general, como en su posible aplicaci(cid:243)n a una empresa espec(cid:237)- fica, aquellas medidas que pudieran constituir ayudas. ». Comunicazione della Commissione sull’applicazione degli articoli 87 e 88 del trattato CE agli aiuti di Stato concessi sotto forma di garanzie (2000/C 71/07) 1. 1. 1. INTRODUZIONE La presente comunicazione illustra l’orientamento se- guito dalla Commissione riguardo agli aiuti di Stato concessi in forma di garanzie. Le garanzie sono di norma connesse a prestiti, o altre obbligazioni pecunia- rie, convenuti tra un mutuatario ed un mutuante. Tut- tavia la comunicazione riguarda tutte le forme di garan- zia, a prescindere dalla base giuridica su cui si fondano e dall’operazione che assistono. Delle garanzie possono essere concesse individualmente o nell’ambito di uno l’aiuto specifico regime. Nella maggior parte dei casi insito nelle garanzie Ł destinato al mutuatario. In talune circostanze esso pu(cid:242) essere conferito al mutuante. 1. 2. La presente comunicazione, conformemente all’articolo 295 del trattato fa salve le normative degli Stati membri in materia di propriet(cid:224). La Commissione ha una posi- zione neutra al riguardo della propriet(cid:224) pubblica o pri- vata. La presente comunicazione non si applica alle ga- ranzie concesse sui crediti all’esportazione. 1. 3. Nel 1989 la Commissione ha indirizzato agli Stati mem- bri due lettere in materia di garanzie statali. Nella pri- ma (1) essa ha espressamente indicato che tutte le garan- zie statali rientrano nell’ambito d’applicazione dell’arti- In base a tale lettera, qualsiasi colo 87, paragrafo 1. progetto di concessione o modifica di tali garanzie do- (1) Lettera della Commissione agli Stati membri SG(89) D/4328 del 5 aprile 1989. veva perci(cid:242) essere notificato in tempo utile alla Com- missione affinchØ potesse pronunciarsi in proposito. Nella seconda lettera (2) la Commissione ha fatto pre- sente che avrebbe provveduto ad esaminare l’istituzione dei regimi di garanzia statale e che gli Stati membri non erano tenuti a notificarle le singole garanzie prestate in base a regimi gi(cid:224) approvati. Nel 1993 la Commissione ha adottato un’ulteriore comunicazione (3) riguardante, fra l’altro, le garanzie. 1. 4. Dall’esperienza nel frattempo acquisita Ł emersa la ne- cessit(cid:224) di rivedere la politica della Commissione in que- sta materia. La presente comunicazione sostituisce le due lettere della Commissione del 1989 nonchØ il punto 38 della comunicazione del 1993. Essa ha lo scopo di fornire agli Stati membri maggiori chiarimenti in merito ai principi sui quali la Commissione intende basarsi per l’interpretazione degli articoli 87 e 88 nonchØ per l’ap- plicazione di tali articoli alle garanzie statali. La Com- missione intende in tal modo conferire la massima tra- sparenza possibile alla propria politica in materia ren- dendo prevedibili le proprie decisioni e garantendo la parit(cid:224) di trattamento. (2) Lettera della Commissione agli Stati membri SG(89) D/12772 del 12 ottobre 1989. (3) Comunicazione della Commissione agli Stati membri sull’applica- zione degli articoli 92 e 93 del trattato CE e dell’articolo 5 della direttiva 80/723/CEE alle imprese pubbliche dell’industria manifat- turiera (GU C 307 del 13. 11. 1993, pag. 3). 11. 3. 2000 IT Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:224) europee C 71/15 2. APPLICABILIT(cid:192) DELL’ARTICOLO 87, PARAGRAFO 1 2. 2. Aiuti al mutuante 2. 1. Aiuti concessi al mutuatario 2. 1. 1. Di solito il beneficiario degli aiuti Ł il mutuatario. La garanzia statale consente a questi d’ottenere per il pre- stito condizioni migliori di quelle conseguibili in genere sui mercati finanziari. Grazie alla garanzia statale il mu- tuatario ha di norma la possibilit(cid:224) d’ottenere tassi ridotti o di offrire coperture minori. Senza la garanzia statale egli talvolta non sarebbe in grado di trovare un istituto finanziario disposto a concedergli un prestito ad alcuna condizione. Le garanzie statali possono agevolare la creazione di nuove imprese e consentire alle imprese esistenti di ottenere i fondi necessari per svolgere nuove attivit(cid:224) o per proseguire semplicemente quelle in corso anzichØ essere eliminate o ristrutturate, e provocano in tal modo una distorsione della concorrenza. In linea di massima le garanzie statali rientrano quindi pienamente nell’ambito d’applicazione dell’articolo 87, paragrafo 1, qualora pregiudichino il commercio tra gli Stati membri e non sia versato per esse alcun corrispettivo rispon- dente alle normali condizioni di mercato. 2. 1. 2. Il beneficio derivante dalla garanzia statale risiede nel fatto che il relativo rischio viene assunto dallo Stato. Tale assunzione del rischio dovrebbe in linea di princi- pio essere remunerata con un adeguato corrispettivo. L’eventuale rinuncia al corrispettivo stesso comporta una perdita di risorse per lo Stato e nel contempo un beneficio per l’impresa. Di conseguenza un aiuto di Stato ai sensi dell’articolo 87, paragrafo 1, pu(cid:242) comun- que sussistere anche nei casi in cui non venga effettuato alcun versamento in esecuzione della garanzia prestata. L’aiuto deve considerarsi concesso nel momento in cui viene prestata la garanzia e non quando la garanzia venga fatta valere o il garante provveda al pagamento. Nel valutare se una garanzia implichi un aiuto di Stato, e quale sia l’eventuale importo di tale aiuto, occorre quindi far riferimento al momento in cui essa viene prestata. 2. 1. 3. La Commissione considera come aiuti di Stato concessi in forma di garanzia anche le condizioni di finanzia- mento preferenziali ottenute da imprese il cui regime giuridico escluda il fallimento o altre procedure concor- suali oppure preveda esplicitamente la concessione di garanzie statali o il ripianamento delle perdite da parte dello Stato. Essa valuta allo stesso modo anche l’acqui- sizione di partecipazioni statali con assunzione di re- sponsabilit(cid:224) illimitata anzichØ della normale responsabi- lit(cid:224) limitata (4). 2. 1. 4. L’articolo 87, paragrafo 1, riguarda gli aiuti concessi dagli Stati membri o conferiti mediante risorse statali. Pertanto (cid:151) analogamente a quanto avviene per le altre forme di potenziali aiuti (cid:151) possono costituire aiuti sta- tali sia le garanzie prestate direttamente dallo Stato, vale a dire dalle amministrazioni pubbliche centrali, regionali o locali, sia le garanzie conferite da imprese sulle quali le autorit(cid:224) pubbliche esercitino un’influenza dominante. (4) Cfr. nota 3, punti 38. 1 e 38. 2. 2. 2. 1. Sebbene di norma il beneficiario dell’aiuto sia il mutua- tario, non pu(cid:242) escludersi che in talune circostanze (an- che) il mutuante fruisca di un aiuto statale. In tali casi la Commissione provveder(cid:224) di conseguenza. 2. 2. 2. Ad esempio, un aiuto al mutuante pu(cid:242) segnatamente sussistere, per effetto dell’aumento della copertura da cui Ł assistito il credito, nell’ipotesi in cui una garanzia statale venga concessa a posteriori per un prestito o per altra obbligazione pecuniaria preesistente, senza un’ade- guata modifica delle condizioni dell’obbligazione princi- pale, oppure nell’ipotesi in cui il prestito garantito venga utilizzato per rimborsare un prestito non garantito al medesimo istituto di credito. Siffatti aiuti possono favo- rire il mutuante alterando il gioco della concorrenza e, qualora vengano pregiudicati gli scambi tra gli Stati membri, rientrano in linea generale nell’ambito d’appli- cazione dell’articolo 87, paragrafo 1. 3. IMPORTO DELL’AIUTO 3. 1. Nel caso delle garanzie statali individuali, la sussistenza dell’aiuto deve essere accertata in base alle caratteristiche particolari della garanzia e del prestito (o di altra obbli- gazione pecuniaria). I fattori da prendere in considera- zione sono segnatamente la durata e l’importo della garanzia e del prestito, il rischio dell’inadempimento, il corrispettivo pagato dal mutuatario per la garanzia, la natura delle coperture fornite dal medesimo, il modo ed il momento in cui lo Stato pu(cid:242) essere chiamato a pagare il debito ed i mezzi (ad esempio procedura fallimentare) usati dallo Stato stesso, quando la garanzia sia stata fatta valere, per recuperare gli importi dovuti dal mutuatario. 3. 2. Per le garanzie sui prestiti l’equivalente sovvenzione ero- gato nell’arco di un anno pu(cid:242) essere: (cid:151) calcolato allo stesso modo dell’equivalente sovven- zione dei prestiti agevolati, assumendo come contri- buto in conto interessi la differenza tra il tasso di mercato e quello conseguito grazie alla garanzia sta- tale, previa deduzione dei corrispettivi versati, o (cid:151) determinato in misura pari alla differenza tra a) l’im- porto garantito del debito in essere, moltiplicato per il fattore di rischio (la probabilit(cid:224) dell’inadempimen- to), e b) i corrispettivi pagati, ossia (importo garan- tito moltiplicato per il rischio) meno il corrispettivo, oppure (cid:151) calcolato con qualsiasi altro metodo obiettivamente giustificato e generalmente riconosciuto. In linea di principio il calcolo dovrebbe normalmente essere effettuato con il primo metodo per le garanzie individuali e con il secondo metodo per i regimi di garanzia. C 71/16 IT Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:224) europee 11. 3. 2000 Il fattore di rischio dovrebbe essere determinato in base all’esperienza maturata in passato riguardo agli inadem- pimenti relativi a prestiti concessi in circostanze analo- ghe (settore, dimensioni dell’impresa, andamento dell’at- tivit(cid:224) economica generale). Gli equivalenti sovvenzione di ciascun anno devono essere attualizzati e quindi som- mati per ottenere l’equivalente sovvenzione complessivo. ticolo 87, paragrafo 1, qualora non implichino alcun aiuto che favorisca talune imprese ovvero talune produ- zioni. In siffatta ipotesi la loro notifica da parte degli Stati membri non appare necessaria. Le garanzie non costituiscono inoltre aiuti di Stato ai sensi dell’articolo 87, paragrafo 1, quando si tratti di provvedimenti che non pregiudicano gli scambi tra gli Stati membri. Qualora l’inadempimento del mutuatario appaia assai probabile al momento in cui viene concessa la garanzia, ad esempio poichØ il medesimo versa in difficolt(cid:224) finan- ziarie, il valore della garanzia potr(cid:224) addirittura coinci- dere con l’importo da essa effettivamente assistito. Se l’obbligazione pecuniaria Ł interamente assistita da una garanzia statale, il mutuante sar(cid:224) meno motivato a valutare, coprire e minimizzare adeguatamente il ri- schio derivante dall’operazione di prestito e, in partico- lare, a valutare adeguatamente l’affidabilit(cid:224) creditizia del mutuatario. Per mancanza di mezzi, il garante non sem- pre assumer(cid:224) l’onere di valutare tale rischio. L’inesi- stenza dell’interesse a minimizzare il rischio dell’inadem- pimento potrebbe indurre i mutuanti a concedere pre- stiti soggetti a rischi eccedenti il normale rischio di mercato, il numero delle garanzie ad alto rischio comprese nel portafoglio dello Stato. incrementando cos(cid:236) La Commissione propone che si consideri come margine idoneo per indurre il mutuante a valutare debitamente l’affidabilit(cid:224) creditizia del mutuatario (5), a garantire ade- guatamente il proprio prestito ed a minimizzare i rischi inerenti all’operazione (6), una quota non assistita da garanzia statale pari almeno al 20 %. Essa esaminer(cid:224) quindi in modo critico le garanzie statali che coprono l’importo totale (o pressochØ totale) dell’operazione fi- nanziaria. Riguardo ai regimi di garanzia statale va osservato che le caratteristiche specifiche dei singoli casi d’applicazione possono essere sconosciute al momento in cui i regimi stessi vengono esaminati. In siffatte circostanze l’ele- mento di aiuto deve essere valutato in base alle dispo- sizioni (cid:151) contenute nei regimi stessi (cid:151) che discipli- nano l’importo massimo e la durata dei prestiti, le cate- gorie di imprese, i tipi di progetti ammissibili, le coper- ture richieste ai mutuatari, il corrispettivo dovuto da quest’ultimi per le garanzie nonchØ i tassi d’interesse da essi conseguiti. CONDIZIONI CHE ESCLUDONO L’ESISTENZA DEL- L’AIUTO Le garanzie ad hoc o i regimi di garanzia concessi dallo Stato membro esulano dall’ambito d’applicazione dell’ar- 3. 3. 3. 4. 3. 5. 4. 4. 1. (5) Sul presupposto che l’impresa fornisca coperture identiche allo Stato ed all’istituto di credito. (6) Dalle risposte date al questionario sugli aiuti di Stato emerge che tale norma viene gi(cid:224) applicata da vari Stati membri. La quota assi- stita oscilla tra il 20 % ed il 100 %. Moltissime garanzie coprono tuttavia l’intero importo dell’operazione finanziaria principale, eso- nerando in tal modo l’istituto mutuante dal valutare adeguatamente, nel proprio interesse, la capacit(cid:224) di credito del beneficiario. 4. 2. La Commissione considera che la garanzie statali ad hoc non costituiscono un aiuto ai sensi dell’articolo 87, pa- ragrafo 1, qualora ricorrano le seguenti condizioni: a) il mutuatario non si trova in difficolt(cid:224) finanziarie; b) il mutuatario, in linea di principio, Ł in grado di ottenere sui mercati finanziari un prestito a condi- zioni di mercato senza alcun intervento da parte dello Stato; c) la garanzia Ł connessa ad una operazione finanziaria specifica, Ł circoscritta ad un importo massimo pre- determinato, non assiste piø dell’80 % del prestito (o di un’altra obbligazione pecuniaria) in essere (salvo che si tratti di titoli obbligazionari o titolo analoghi) e non Ł prorogabile; d) per la garanzia prestata viene pagato il prezzo di mercato (che dipende, in particolare, dall’importo e dalla durata della garanzia, dalle coperture fornite dal mutuatario, dalla situatzione finanziaria del medesi- mo, dal settore economico, dalle prospettive, dalla frequenza degli inadempimenti e da altre condizioni economiche). 4. 3. La Commissione ritiene che i regimi di garanzia statale non costituiscano aiuti di Stato ai sensi dell’articolo 87, paragrafo 1, qualora ricorrano le seguenti condizioni: a) il regime non consente la concessione di garanzie a mutuatari che si trovino in difficolt(cid:224) finanziarie; b) il mutuatario, in linea di principio, Ł in grado di ottenere sui mercati finanziari un prestito a condi- zioni di mercato senza alcun intervento da parte dello Stato; c) le garanzie sono connesse ad un’operazione finanzia- ria specifica, sono circoscritte ad un importo mas- simo predeterminato, non assistono piø dell’80 % del prestito (o di un’altra obbligazione pecuniaria) in essere (salvo che si tratti di titoli obbligazionari o titoli analoghi) e non sono prorogabili; d) le modalit(cid:224) del regime sono basate su una valuta- zione realistica del rischio, di guisa che i corrispettivi pagati dalle imprese beneficiarie consentono, con ogni probabilit(cid:224), l’autofinanziamento del regime stes- so; 11. 3. 2000 IT Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:224) europee C 71/17 e) il regime prevede le condizioni alle quali verranno prestate le garanzie future nonchØ una dotazione fi- nanziaria globale, soggetta a revisione con periodicit(cid:224) quanto meno annuale; cificati dalla Commissione nelle discipline e negli orien- tamenti relativi agli aiuti di natura orizzontale, regionale e settoriale (7). f) i corrispettivi coprono sia i normali rischi inerenti alla concessione della garanzia sia le spese ammini- strative del regime nonchØ (cid:151) ove lo Stato apporti i fondi iniziali per l’avvio del sistema (cid:151) la normale remunerazione del capitale. L’inosservanza di una delle condizioni indicate nei punti 4. 2 e 4. 3 non implica che la garanzia o il regime di garanzie debbano considerarsi automaticamente come aiuti di Stato. In caso di dubbi sul fatto che la progettata concessione della garanzia costituisca o meno un aiuto di Stato, Ł opportuno procedere alla previa notifica. ¨ possibile che in taluni casi le garanzie in progetto siano destinate a consentire alle imprese, ed in partico- lare alle PMI, di ottenere prestiti che il mercato non concederebbe. Pu(cid:242) trattarsi di imprese in fase di avvio o di rapida crescita, di imprese molto piccole e quindi incapaci di fornire le coperture indispensabili per assi- curare il rimborso del prestito o per ottenere le garanzie necessarie. Pu(cid:242) trattarsi altres(cid:236) di imprese ad alto rischio lungo ter- (destinate a divenire redditizie soltanto nel mine o caratterizzate da un’elevata percentuale di falli- menti). Tale ipotesi pu(cid:242) ricorrere in particolare nel caso di progetti riguardanti prodotti e processi nuovi ed in- novativi. La Commissione ritiene che siffatte circostanze non escludano le garanzie dall’ambito d’applicazione dell’articolo 87, paragrafo 1. Le garanzie stesse devono quindi essere notificate in tempo utile alla Commissione come qualsiasi garanzia statale concessa in circostanze diverse. 5. 3. La Commissione giudicher(cid:224) ammissibili le garanzie solo se la loro attivazione Ł contrattualmente subordinata a condizioni specifiche che possono giungere sino alla dichiarazione obbligatoria del fallimento o all’avvio di procedure analoghe. Tali condizioni devono essere con- venute al momento della valutazione iniziale della pro- gettata garanzia, svolta dalla Commissione secondo la normale procedura prevista dall’articolo 88, paragrafo 3, ossia nella fase della concessione. Nell’ipotesi in cui uno Stato membro intenda attivare la garanzia a condi- zioni diverse da quelle inizialmente pattuite nella fase della concessione, la Commissione considerer(cid:224) l’attiva- zione stessa come un nuovo aiuto soggetto ad obbligo della notifica ai sensi dell’articolo 88, paragrafo 3. 5. 4. Riguardo alle garanzie che implicano aiuti per il mu- tuante (punto 2. 2), va tenuto presente che in linea di principio esse possono costituire aiuti al funzionamento. 6. CONSEGUENZE DELLA VIOLAZIONE DELL’ARTICOLO 88, PARAGRAFO 3, DEL TRATTATO lettera f), del 6. 1. Qualora lo Stato membro non adempia l’obbligo della previa notifica e non osservi la clausola sospensiva di cui all’articolo 88, paragrafo 3, l’aiuto contenuto nella garanzia deve essere qualificato come illegale ai sensi regolamento (CE) n. dell’articolo 1, 659/1999 del Consiglio, del 22 marzo 1999, recante modalit(cid:224) di applicazione dell’articolo 93 del trattato CE (8). In quanto alle conseguenze della violazione della terza frase dell’articolo 88, paragrafo 3, Ł opportuno distinguere diverse situazioni. Nel prosieguo si esamine- ranno successivamente la posizione del beneficiario del- l’aiuto e quella del mutuante non beneficiario. COMPATIBILIT(cid:192), CON IL MERCATO COMUNE, DEGLI AIUTI DI STATO CONCESSI SOTTO FORMA DI GARAN- ZIE 6. 2. Le garanzie statali soggette all’articolo 87, paragrafo 1, devono essere esaminate dalla Commissione al fine di determinare se siano o non siano compatibili con il mercato comune. Per poter effettuare tale valutazione, devono prima essere individuati i beneficiari degli aiuti. Come Ł stato illustrato nel punto 2, possono essere beneficiari i mutuatari o i mutuanti, oppure entrambi. In primo luogo, nei casi in cui l’aiuto sia stato concesso illegalmente, i beneficiari si espongono a precisi rischi. La Commissione pu(cid:242) adottare provvedimenti provvisori regolamento (CE) n. a norma dell’articolo 11 del 659/1999 in attesa della conclusione dell’esame relativo alla compatibilit(cid:224) con il mercato comune. L’aiuto, se viene dichiarato incompatibile dalla Commissione in esito a tale esame, deve essere recuperato presso il be- neficiario a norma dell’articolo 14 del regolamento (CE) n. 659/1999 quand’anche ci(cid:242) determini fallimento dell’impresa. il 4. 4. 4. 5. 5. 5. 1. 5. 2. Nella maggior parte dei casi le garanzie implicano un aiuto per il mutuatario (punto 2. 1). La compatibilit(cid:224) dell’aiuto con il mercato comune verr(cid:224) valutata dalla Commissione secondo le stesse norme vigenti per gli aiuti concessi in altre forme. I criteri concreti per la valutazione della compatibilit(cid:224) sono stati chiariti e spe- (7) Cfr. diritto della concorrenza nella Comunit(cid:224) europea, volume IIA, Regole applicabili agli aiuti di Stato, pubblicato dall’Ufficio delle pubblicazioni ufficiali delle Comunit(cid:224) europee. Alcuni testi sono anche pubblicati nella Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:224) europee e sono disponibili su Internet. (8) GU L 83 del 27. 3. 1999, pag. 1. C 71/18 IT Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:224) europee 11. 3. 2000 6. 3. 6. 4. 6. 5. Inoltre i beneficiari dell’aiuto si espongono a ulteriori rischi a livello nazionale, poichØ la terza frase dell’arti- colo 88, paragrafo 3, ha efficacia diretta. La Corte di giustizia delle Comunit(cid:224) europee ha ripetutamente affer- mato che i giudici nazionali sono tenuti a tutelare i diritti dei singoli interessati, ad esempio quelli dei con- correnti dell’impresa beneficiaria di aiuti illegittimi, con- tro le violazioni dell’articolo 88, paragrafo 3, terza frase. I giudici nazionali devono trarre tutte le conseguenze in violazione delle dall’illegittimit(cid:224) degli aiuti concessi norme procedurali del trattato. Di norma, essi dovranno accogliere le domande presentate affinchØ venga dispo- sto il recupero degli aiuti illegittimi (9). In secondo luogo le garanzie si differenziano dagli altri provvedimenti di aiuto statale, quali i contributi o le esenzioni fiscali, in quanto implicano l’instaurazione di un rapporto giuridico tra lo Stato ed il mutuante. Di conseguenza Ł necessario esaminare se il fatto che lo Stato abbia concesso un aiuto illegittimo determini al- tres(cid:236) conseguenze per soggetti terzi. Nell’ipotesi delle garanzie su prestiti, tali conseguenze riguardano princi- palmente gli istituti finanziari mutuanti. Nell’ipotesi delle finanziamento garanzie su obbligazioni emesse per il delle imprese esse riguardano gli istituti finanziari che partecipano all’emissione delle obbligazioni stesse. La questione relativa all’incidenza dell’illegittimit(cid:224) del- l’aiuto sul rapporto giuridico instaurato tra lo Stato ed i soggetti terzi deve essere esaminata secondo il diritto nazionale. I giudici nazionali potrebbero essere chiamati ad esaminare se il diritto nazionale precluda l’adempi- mento dei contratti di garanzia e, nell’ambito di tale esame, essi dovrebbero tener conto, secondo la Commis- sione, della violazione del diritto comunitario. Di con- seguenza, ogniqualvolta vengano concesse garanzie sta- tali, i mutuanti hanno interesse di compiere (cid:151) in guisa di normale precauzione (cid:151) la verifica dell’osservanza delle norme comunitarie. Lo Stato membro dovrebbe essere in grado di fornire il numero di procedimento 7. 7. 1. 7. 2. assegnato dalla Commissione al caso individuale o al regime di cui trattasi, una copia non confidenziale della decisione della Commissione ed i relativi estremi della Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:224) europee. La Commissione, da parte sua, provveder(cid:224) a rendere disponibile in modo trasparente le inforazioni sui casi e sui regimi da essa approvati. RELAZIONI DEGLI STATI MEMBRI ALLA COMMISSIO- NE Data la possibilit(cid:224) di nuovi sviluppi sui mercati finan- ziari e considerate le difficolt(cid:224) posta alla determinazione del valore delle garanzie, assume particolare rilevanza l’esame permanente svolto dalla Commissione in merito ai regimi di garanzia statale a norma dell’articolo 88, paragrafo 1. In aggiunta ai consueti dati sulle spese, le relazioni da presentare annualmente alla Commissione devono contenere (sia per i regimi sia per le garanzie individuali) i dati riguardanti l’importo totale delle ga- l’importo totale versato dallo ranzie statali Stato ai debitori inadempienti nell’anno precedente (al netto dei fondi recuperati) ed i corrispettivi versati nel medesimo anno per le garanzie. Tale informazione age- voler(cid:224) la determinazione della frequenza degli inadem- pimenti e sar(cid:224) utilizzata per determinare il valore delle garanzie future nonchØ, se del caso, del corrispettivo che dovr(cid:224) essere pagato in futuro. in essere, La Commissione non intende utilizzare le informazioni fornite nelle relazioni summenzionate, e non note o prevedibili al momento in cui ha adottato le decisioni nel passato, allo scopo di rivedere le proprie conclusioni originarie in merito alla sussistenza ed all’entit(cid:224) degli aiuti contenuti nei regimi di garanzia statale. Essa potr(cid:224) tuttavia utilizzare tali informazioni al fine di proporre allo Stato membro, a norma dell’articolo 88, paragrafo 1, misure opportune per la modifica dei regimi di ga- ranzia in vigore. (9) Cfr. sentenze della Corte di giustizia delle Comunit(cid:224) europee dell’11 luglio 1996, nella causa C-39/94 Syndicat Fran(cid:231)ais de l’Express International (SFEI) ed altri c. La Poste ed altri, Racc. 1996, pag. I-3547


title: Komisijos pranešimas dėl ES sutarties 87 ir 88 straipsnių taikymo garantijomis suteikiamai valstybės pagalbai (2000/C 71/07)

text: 08/1 t. LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 369 32000Y0311(03) C 71/14 EUROPOS BENDRIJŲ OFICIALUSIS LEIDINYS 2000 3 11 KOMISIJOS PRANEŠIMAS DĖL ES SUTARTIES 87 IR 88 STRAIPSNIŲ TAIKYMO GARANTIJOMIS SUTEIKIAMAI VALSTYBĖS PAGALBAI (2000/C 71/07) 1. ĮŽANGA 1. 1. 1. 2. Šiame pranešime bendrais bruožais nusakomas Komisijos požiūris į garantijomis suteikiamą valstybės pagalbą. Garantijos paprastai būna susijusios su paskola ar kitu finansiniu įsipareigojimu, kurį paskolos gavėjas prisiima skolintojo atžvilgiu. Šiame pranešime aptariamos visų rūšių garantijos, nesvarbu, koks jų teisinis pagrindas ir jomis garantuojamas sandoris. Garantijos gali būti sutei- kiamos kaip atskiros garantijos arba kaip garantijų pro- gramų dalis. Jei teikiama pagalba, dažniausia ji būna tei- kiama paskolos gavėjui. Tačiau, esant tam tikroms aplinkybėms, ji gali būti teikiama ir skolintojui. šis taikomas pranešimas Kadangi nepažeidžiant 295 straipsnio, jis nepažeidžia valstybėse narėse galiojan- čių turto nuosavybės sistemą reglamentuojančių taisyklių. Komisija arba privačiosios nuosavybės atžvilgiu. Šis pranešimas netaikomas eksporto kredito garantijoms. yra neutrali viešosios 1. 3. 1989 m. Komisija valstybėms narėms skyrė du raštus dėl valstybės garantijų. Pirmajame rašte (1) ji nurodė, kad vis- oms valstybės suteiktoms garantijoms taikoma 87 straips- nio 1 dalis. Todėl šiuos raštu vadovaujantis, Komisija turi (1) Komisijos raštas valstybėms narėms, 1989 m. balandžio 5 d. , SG(89) D/4328. būti informuojama apie visas tokias planuojamas teikti arba keisti garantijas prieš tiek laiko, kad ji galėtų pateikti savo pastabas. Antrajame rašte (2) Komisija paskelbė, kad ketina išnagrinėti valstybės garantijų programų stei- gimą ir kad nebereikės informuoti apie atskiras pagal patvirtintą programą suteikiamas garantijas. 1993 m. Komisija priėmė dar vieną garantijų temą nagrinėjantį pranešimą (3). 1. 4. Nuo to laiko įgyta patirtis rodo, kad šios srities Komisijos politika turėtų būti išnagrinėta iš naujo. Šis pranešimas keičia du 1989 m. Komisijos raštus ir 1993 m. Komisijos pranešimo 38 pastraipą. Jo tikslas – valstybėms narėms išsamiau išaiškinti principus, kuriais remdamasi Komisija ketina aiškinti 87 ir 88 straipsnius ir jų taikymą valstybės garantijoms. Juo Komisija siekia, kad šios srities jos poli- tika būtų kiek įmanoma skaidresnė, užtikrinant, kad sprendimai būtų nuspėjami, ir garantuojant, kad visiems būtų taikomos vienodos sąlygos. (2) Komisijos raštas valstybėms narėms, 1989 m. spalio 12 d. , SG(89) D/12772. (3) Komisijos pranešimas valstybėms narėms dėl EEB sutarties 92 ir 93 straipsnių ir Komisijos direktyvos 80/723/EEB 5 straipsnio tai- kymo viešosioms pramonės sektoriaus įmonėms (OL C 307, 1993 11 13, p. 3). 370 LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 08/1 t. 2. 87 STRAIPSNIO 1 DALIES TAIKYMAS institucijų kontroliuojamų įmonių suteiktos garantijos gali būti laikomos valstybės pagalba. 2. 1. Pagalba paskolos gavėjui 2. 2. Pagalba skolintojui 2. 1. 1. Paprastai pagalbą gauna paskolos gavėjas. Valstybės garan- tijos paskolos gavėjui leidžia gauti paskolą palankesnėmis finansinėmis sąlygomis, negu įprastai galima gauti finansinėse rinkose. Turėdamas valstybės garantiją, pasko- los gavėjas dažniausiai gali susitarti dėl mažesnių palūkanų ir (arba) mažesnės užstato. Neturėdamas valstybės garan- tijos, paskolos gavėjas kartais gali nerasti finansinės insti- tucijos, kuri išvis sutiktų suteikti paskolą. Taigi valstybės garantijos gali padėti kurti naujas įmones ir suteikti tam tikroms įmonėms galimybę gauti lėšų naujai veiklai plėtoti arba tiesiog veiklai tęsti, o ne būti likviduotoms arba reor- ganizuotoms, tuo iškreipiant konkurenciją. Todėl papras- tai, jei valstybės garantijos veikia prekybą tarp valstybių narių ir nėra mokama rinkos premija, joms taikoma 87 straipsnio 1 dalis. 2. 2. 1. Nors paprastai pagalbą gauna paskolos gavėjas, esant tam tikroms sąlygoms, ją gauti gali ir skolintojas. Jei taip atsi- tiktų, Komisija šį klausimą nagrinės atitinkamai. 2. 2. 2. Ypač, pavyzdžiui, jei valstybės garantija suteikiama ex post , kai paskola jau suteikta arba finansinis įsipareigojimas prisiimtas, jei šios paskolos arba finansinio įsipareigojimo sąlygos nebuvo pakeistos, arba jei viena su garantija suteikta paskola naudojama kitai paskolai, suteiktai be garantijos tai pačiai kreditavimo institucijai, grąžinti, tai irgi gali būti laikoma pagalba skolintojui, nes ja padidi- nama paskolų užstatas. Tokia pagalba gali suteikti palan- kesnes sąlygas skolintojui ir iškreipti konkurenciją, todėl jai paprastai taikoma 87 straipsnio 1 dalis, jei ji veikia vals- tybių narių tarpusavio prekybą. 2. 1. 2. Valstybės garantijos nauda yra ta, kad su garantija susijusi rizika tenka valstybei. Tai, kad valstybė prisiima riziką, turėtų būti atlyginama atitinkama premija. Kai valstybė atsisako tokios premijos, įmonė iš to turi naudos, bet kartu yra panaudojami valstybės ištekliai. Taigi, net jei pagal garantiją remiantis 87 straipsnio 1 dalimi, ji vis tiek teikia pagalbą. Pagalba suteikiama tuomet, kai suteikiama garantija, o ne tuomet, kai garantija panaudojama arba kai atliekami mokėjimai laikantis garantijos sąlygų. Nesvarbu, ar garantija yra valstybės pagalba, ar ne, jei taip, nesvarbu, koks ir, valstybės pagalbos dydis, ji turi būti įvertinta garantijos suteikimo momentu. ir nebuvo mokėjusi, valstybė 2. 1. 3. Be to, Komisija garantija suteikta pagalba laiko palankes- nes finansavimo sąlygas, gautas įmonių, kurių bankrotas arba kitos nemokumo procedūros yra neįmanomos dėl jų teisinės formos, arba jei ji užtikrina valstybės garantiją arba kad nuostolius padengs valstybė. Tos pačios nuosta- tos laikomasi ir tuomet, kai valstybė įsigyja įmonės akcijų, prisiimdama neribotą atsakomybę vietoj įprastos ribotos atsakomybės (1). 2. 1. 4. 87 straipsnio 1 dalis taikoma valstybės narės arba iš valstybės išteklių suteiktai pagalbai. Todėl lygiai taip pat, kaip ir kiti galimi pagalbos būdai, tiesiogiai valstybės, t. y. centrinės, regioninės valdžios arba vietos valdžios institu- valdžios cijų, garantijos bei valstybinės suteiktos (1) Žr. 3 išnašą, 38 straipsnio 1 ir 2 pastraipas. 3. PAGALBOS DYDIS 3. 1. Siekiant nustatyti, ar atskira valstybės garantija yra laiky- tina pagalba, garantija ir paskola (arba kitas finansinis įsi- pareigojimas) turi būti nuodugniai išnagrinėtos. Turi būti atsižvelgta į šiuos veiksnius: garantijos ir paskolos trukmė ir dydis, paskolos gavėjo paskolos negrąžinimo rizika, pas- kolos gavėjo už garantiją mokama kaina, bet koks užsta- tas, kaip ir kada iš valstybės gali būti pareikalauta sumokėti skolą ir priemones (pvz. : bankroto paskelbimas), kurių gali imtis valstybė, norėdama atgauti lėšas, kurias yra skolin- gas paskolos gavėjas, kuomet buvo panaudota garantija. 3. 2. Paskolos garantijos subsidijos ekvivalentas grynaisiais pinigais gali būti per vienerius metus: — skaičiuojamas taip pat, kaip ir lengvatinės paskolos subsidijos ekvivalentas: palūkanų subsidiją sudaro skir- tumas tarp rinkos palūkanų normos ir palūkanų nor- mos, gautos dėl valstybės garantijos, pirma atskaičia- vus visas sumokėtas įmokas, arba — laikomas lygiu skirtumui tarp: a) garantija užtikrintos nesumokėtos sumos, padaugintos išrizikoskoeficiento- (paskolos negrąžinimo tikimybės); visos (garantijaužtikrintasuma× sumokėtos įmokos, t. y. rizika) – premija, arba ir b) — skaičiuojama bet kuriuo kitu objektyviai pagrįstu ir visuotinai pripažintu būdu. Paprastai atskiroms garantijoms skaičiuoti taikomas pir- masis būdas, o garantijų programoms – antrasis. 08/1 t. LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 371 Rizikos koeficientas turėtų būti nustatomas, remiantis panašiomis sąlygomis suteiktų paskolų grąžinimo sąlygų pažeidimais (sektorius, įmonės dydis, bendros ūkinės veik- los lygis). Metiniai dotacijos ekvivalentai turėtų būti nus- kaičiuojami taikant standartinę normą, tada bendras dotacijos ekvivalentas gaunamas juos sudėjus. jų esamos vertės, iki 3. 3. 3. 4. 3. 5. Jei suteikiant paskolą yra didelė tikimybė, kad paskolos gavėjas negrąžins paskolos, pavyzdžiui, todėl kad jis turi finansinių sunkumų, garantijos vertė gali būti garantija užtikrinamos sumos dydžio. Jei visas finansinis įsipareigojimas užtikrinamas valstybės garantija, skolintojas turi mažiau paskatų tinkamai įvertin- ti, užtikrinti paskolos grąžinimą ir sumažinti skolinimo operacijos riziką, ypač tinkamai įvertinti paskolos gavėjo patikimumą. Be to, neturėdamas priemonių garantijos teikėjas taip pat ne visuomet gali atlikti tokį rizikos įverti- nimą. Neturėdami paskatų sumažinti paskolos negrąži- nimo riziką, skolintojai gali būti skatinami sudaryti sutar- tis dėl didesnės negu įprasta komercinės rizikos paskolų ir taip padidinti didesnės rizikos garantijų dalį valstybės garantijų portfelyje. Komisija rekomenduoja, kad ne mažiau kaip 20 % pasko- los nebūtų užtikrinama valstybės garantija ir sudarytų tin- kamą sumą, skatinančią skolintoją tinkamai įvertinti pas- kolos gavėjo patikimumą (1), jo suteiktų paskolų grąžinimą ir sumažinti su sandoriu susi- jusią riziką (2). Todėl Komisija paprastai nuodugniai nagrinėja visas visą (arba beveik visą) finansinį sandorį užtikrinančias garantijas. tinkamai užtikrinti Atliekant valstybės garantijų programų įvertinimą, kon- kretūs duomenys apie atskiras garantijas gali būti nežino- mi. Pagalbos dydis, esant tokioms aplinkybėms, turi būti įvertinamas atsižvelgiant į programos nuostatas dėl didžiausios paskolų sumos ir trukmės, į garantiją teisę turinčių įmonės kategorijos ir projekto tipo, iš paskolos gavėjų reikalaujamo užstato, mokėtinos įmokos ir jiems suteiktų palūkanų. 4. SĄLYGOS, KURIOMS ESANT PAGALBA LAIKOMA NESUTEIKTA 4. 1. 87 straipsnio 1 dalis netaikoma atskirai garantijai arba garantijų programai, kurioje dalyvauja valstybė, kai tam tikras įmones arba tam tikrų prekių gamybą išskirianti pagalba nėra suteikiama. Apie tokias garantijas valstybė (1) Remiantis prielaida, kad bendrovė tokio paties dydžio užtikrinimą pateikia ir valstybei, ir kreditavimo institucijai. (2) Atsakymai į anketą dėl valstybės garantijų parodė, kad kelios valstybės narės jau taiko šią taisyklę. Garantija neužtikrinama dalis svyruoja nuo 20 % iki 100 %. Tačiau daug garantijų užtikrina visą ati- tinkamos finansinės operacijos sumą, todėl skolinančioji institucija nėra suinteresuota tinkamai įvertinti paskolos gavėjo patikimumo. narė neprivalo informuoti. Be to, garantija nelaikoma valstybės pagalba, suteikiama vadovaujantis 87 straipsnio 1 dalimi, kai ši priemonė neturi įtakos valstybių narių tar- pusavio prekybai. 4. 2. Komisija mano, kad atskira valstybės garantija nėra valstybės pagalba, pagal 87 straipsnio 1 dalį, jei tenkina- mos šios sąlygos: a) paskolos gavėjas neturi finansinių sunkumų; b) paskolos gavėjas iš esmės galėtų finansinėse rinkose gauti paskolą rinkos sąlygomis ir be valstybės įsikiši- mo; c) garantija yra susijusi su konkrečiu finansiniu sandoriu, suteikiama nustatytai didžiausiai sumai, ja neužtikri- nama daugiau kaip 80 % neapmokėtos paskolos arba kito finansinio įsipareigojimo (išskyrus obligacijas ir panašius instrumentus) ir ji nėra neterminuota; d) už garantiją mokama rinkos kaina (atspindinti, be kita ko, garantijos dydį ir trukmę, paskolos gavėjo suteiktą užstatą, paskolos gavėjo finansinę padėtį, veiklos sritį ir perspektyvas, netesybų normas ir kitas ekonomines sąlygas). 4. 3. Komisija mano, kad valstybės garantijų programa nėra valstybės pagalba, pagal 87 straipsnio 1 dalį, jei tenkina- mos šios sąlygos: a) garantijos pagal programą negali būti suteiktos pasko- los gavėjams, turintiems finansinių sunkumų; b) paskolos gavėjai iš esmės galėtų finansinėse rinkose gauti paskolą rinkos sąlygomis ir be valstybės įsikiši- mo; c) garantijos yra susijusios su konkrečiais finansiniais san- doriais, suteikiamos nustatytai didžiausiai sumai, jomis neužtikrinama daugiau kaip 80 % kiekvienos neapmokėtos paskolos arba kito finansinio įsipareigo- jimo (išskyrus obligacijas ir panašius instrumentus) ir jos nėra neterminuotos; d) programos sąlygos yra pagrįstos tokiu tikrovę atitin- kančiu rizikos įvertinimu, kad labiausiai tikėtina, jog pagal mokamas įmokas paskolas gaunančios įmonės pačios save finansuoja; 372 LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 08/1 t. e) programa numato sąlygas, kuriomis remiantis suteikia- mos ateities garantijos ir bendras programų finansavi- mas turi būti iš naujo tikslinamas ne mažiau kaip kartą per metus; įvertinti Komisija išaiškino ir smulkiai suderinamumui išdėstė pagrinduose ir gairėse dėl horizontalios, regioninės ir sektorių pagalbos (1). Atliekant įvertinimą ypač turi būti atsižvelgta į pagalbos intensyvumą, gavėjų charakteristikas ir siekiamus tikslus. f) įmokos apima ir įprastą su garantijos suteikimu susi- jusią riziką, ir programos administravimo išlaidas, įskaitant įprastą kapitalo grąžą, jei valstybė buvo sutei- kusi pradinį kapitalą tokiai programai pradėti. 5. 3. 4. 4. 4. 5. Jei nepatenkinama nė viena iš anksčiau 4. 2 ir 4. 3 punk- tuose numatytų sąlygų, tai nereiškia, kad tokia garantija arba garantijų programa automatiškai laikoma valstybės pagalba. Kilus abejonių dėl to, ar planuojama garantija arba programa yra valstybės pagalba, apie tai turėtų būti pranešama. Gali pasitaikyti aplinkybių, kurioms esant planuojama panaudoti valstybės garantijas, siekiant suteikti įmonėms, ypač mažoms ir vidutinėms, galimybę gauti paskolas, kurių rinkoje jos gauti negali. Tai gali būti veiklą prade- dančios, sparčiai besiplečiančios arba mažos įmonės, kurios negali pateikti būtino užstato, kuriuo galėtų užtik- rinti paskolos grąžinimą, arba gauti garantiją. Jos gali pri- klausyti didelės rizikos įmonių kategorijai (kurios, remian- tis prognozėmis, taps pelningos tik ilgu laikotarpiu ir (arba) kurios bankrutuoja ypač dažnai). Tokie gali būti projektai, pavyzdžiui, susiję su naujais, novatoriškais gaminiais arba procesais. Komisija yra tos nuomonės, kad dėl tokių aplinkybių valstybės garantijoms dažniausiai negali būti netaikoma 87 straipsnio 1 dalis. Todėl apie suteiktas valstybės garantijas tokiomis aplinkybėmis Komisijai turi būti pranešta prieš pakankamai laiko, lygiai taip pat, kaip ir apie kitomis aplinkybėmis suteiktas valstybės garantijas. 5. GARANTIJOMIS VALSTYBĖS PAGALBOS IR BENDROSIOS RINKOS SUDERINA- MUMAS SUTEIKIAMOS 5. 1. 5. 2. Komisija turi išnagrinėti valstybės garantijas, kurioms tai- koma 87 straipsnio 1 dalis, siekdama nustatyti, ar jos yra suderinamos su bendrąja rinka. Norint įvertinti, ar jos suderinamos, turi būti nustatytas pagalbos gavėjas. Kaip išaiškinta 2 punkte, tai gali būti arba paskolos gavėjas, arba skolintojas, arba abu. Dažniausia garantija yra tam tikra pagalba paskolos gavėjui (2. 1 punktas). Vadovaudamasi tomis pačiomis kitiems pagalbos priemonių taikomomis taisyklėmis, Komisija nagrinėja, ar ši pagalba yra suderi- kriterijus rinka. nama Konkrečius bendrąja būdams su Komisija pritars garantijoms tik tuomet, jei jų suteikimas yra sutartimi susietas su konkrečiomis sąlygomis, kurios gali numatyti net privalomą garantiją gaunančios įmonės bankroto paskelbimą arba bet kokią kitą panašią proce- dūrą. Dėl šių sąlygų turi būti susitarta Komisijai pirmą įprastų siūlomą garantiją, kartą svarstant 88 straipsnio 3 dalies procedūrų, tuomet, kai ji yra sutei- kiama. Jei valstybė narė nori suteikti garantiją, taikydama kitas sąlygas, o ne tas, dėl kurių buvo sutarta garantijos suteikimo metu, Komisija bus tos nuomonės, kad taip suteikti garantiją yra tas pats, kas iš naujo suteikti pagal- bą, apie kurią, remiantis 88 straipsnio 3 dalimi, turi būti pranešta. laikantis 5. 4. Jei garantija yra tam tikra pagalba skolintojui (2. 2 punk- tas), reikėtų atkreipti dėmesį į tai, kad tokia pagalba iš esmės gali būti pagalba veiklai. 6. 88 STRAIPSNIO 3 DALIES PAŽEIDIMO PASEKMĖS 6. 1. 6. 2. Jei valstybės narės nesilaiko išankstinio pranešimo ir sustabdymo įsipareigojimų, nustatytų 88 straipsnio 3 dalyje, vadovaujantis 1999 m. kovo 22 d. Tarybos regla- mento (EB) Nr. 659/1999, kuriame nustatytos išsamios EB Sutarties 93 straipsnio taikymo taisyklės (2), 1 straipsnio f dalimi, garantija teikiama pagalba turi būti laikoma neteisėta. 88 straipsnio 3 dalies pažeidimo pasekmės pri- klauso nuo įvairių sąlygų. Toliau paeiliui bus aptarta pagal- bos gavėjo ir gavėjais nesančių skolintojų padėtis. Pirma, tais atvejais, kai pagalba suteikiama neteisėtai, pagalbos gavėjai nurodyti garantijoje susiduria su rizika. Komisija gali imtis tarpinių priemonių pagal Reglamento (EB) Nr. Nr. 659/1999 11 straipsnį, svarstydama klausimą dėl teikiamos pagalbos atitikimo. Jei po šio svarstymo Komisija nusprendžia, kad valstybės pagalba yra nesude- rinama su bendrąja rinka, vadovaujantis Reglamento (EB) Nr. 659/1999 14 straipsniu, ji turi būti susigrąžinta iš gavėjo, net jei tai reiškia, kad įmonei bus paskelbtas bank- rotas. (1) Žr. Europos bendrijos konkurencijos įstatymas, IIA tomas, „Valstybės pagalbai taikomos taisyklės“, išleido Europos Bendrijų oficialiųjų lei- dinių biuras. Tam tikri tekstai bus paskelbti Europos Bendrijų oficialia- jame leidinyje ir yra pateikti internete. (2) OL L 83, 1999 3 27, p. 1. 08/1 t. LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 373 6. 3. 6. 4. 6. 5. Be to, pagalbos gavėjai susiduria su rizika ir savo šalyje, kadangi 88 straipsnio 3 dalies trečiasis sakinys taikomas tiesiogiai. Europos Bendrijų Teisingumo Teismas ne kartą patvirtino, kad saugoti susijusių asmenų, tokių kaip neteisėtą pagalbą gaunančių įmonių konkurentų, teises nuo 88 straipsnio 3 dalies trečiojo sakinio pažeidimų yra nacionalinių teismų pareiga. Nacionaliniai teismai turi padaryti visas tinkamas išvadas dėl valstybei pažeidžiant procedūrines Sutarties suteiktos pagalbos teisėtumo. Jei į nacionalinį teismą yra kreipiamasi su pra- šymu priimti sprendimą grąžinti neteisėtą pagalbą, papras- tai jis turi patenkinti tokį prašymą (1). taisykles Antra, garantijos skiriasi nuo kitų valstybės pagalbos prie- monių, tokių kaip negrąžinamos paskolos arba atleidimas nuo mokesčių, nes suteikdama garantiją valstybė sukuria teisinius santykius su skolintoju. Todėl turi būti atsižvelgta į tai, ar teisėtai suteikta valstybės pagalba, turi pasekmių trečiosioms šalims. Jei valstybės garantijos buvo suteiktos paskoloms, tai dažniausiai bus finansinės kreditavimo ins- titucijos. Jei valstybės garantijos buvo suteiktos obligaci- joms, išleistoms įmonėms siekiant gauti finansavimą, tai bus obligacijas išleidžiant dalyvavusios finansinės institu- cijos. Remiantis nacionaliniais įstatymais, turi būti išnagrinėta, ar pagalbos teisėtumas turi įtakos teisiniams santykiams tarp valstybės ir trečiųjų šalių. Nacionaliniams teismams gali tekti svarstyti, ar nacionaliniai įstatymai draudžia sudaryti garantijų sutartis, turint galvoje, kad, remiantis Komisijos įvertinimo išvadomis, į Bendrijos teisės pažeidimą. Todėl visuomet, kai suteikia- mos garantijos, skolintojai galėtų būti suinteresuoti patik- rinti, imdamiesi įprastų atsargumo priemonių, ar nepa- žeidė valstybės pagalbai taikomų Bendrijos taisyklių. Valstybė narė turėtų pateikti atskirai garantijai arba pro- jie turėtų atsižvelgti gramai Komisijos suteiktą bylos numerį ir nekonfidencia- lią Komisijos sprendimo kopiją kartu su atitinkama nuo- roda į Europos Bendrijų oficialųjį leidinį. Savo ruožtu Komisija padarys viską, kad suteiktų skaidrią informaciją apie jos patvirtintas garantijas ir jų programas. 7. ATASKAITOS, KURIAS KOMISIJAI TURI PATEIKTI VALSTYBĖS NARĖS 7. 1. Kadangi finansinėse rinkose gali būti pokyčių ir todėl valstybės garantijų vertę yra sunku nustatyti, ypač svarbu, vadovaujantis 88 straipsnio 1 dalimi, nuolat iš naujo išnagrinėti Komisijos patvirtintas valstybės garantijų pro- gramas. Be įprastų duomenų apie išlaidas, kasmet Komi- sijai teikiamose ataskaitose (ir apie programas, ir apie ats- kiras garantijas) turėtų būti nurodomi duomenys apie bendrą neapmokėtą valstybės garantijų sumą, bendrą ankstesniais metais valstybės sumokėtą sumą paskolos grąžinimo sąlygas pažeidusiems skolininkams (visų išieš- kotų lėšų grynosios sumos) ir už valstybės garantijas tais pačiais metais sumokėtos įmokos. Ši informacija yra nau- dojama norint apskaičiuoti paskolos grąžinimo sąlygų pažeidimo dažnį ir iš naujo įvertinti ateities garantijų vertę ir prireikus ateityje mokėtinas įmokas. 7. 2. Komisija neketina informacijos, pateiktos pirma minėtose ataskaitose, ir nežinomos arba nenumatomos tuo metu, kai ji priėmė ankstesnį sprendimą, naudoti pradinėms išvadoms dėl valstybės garantija suteiktos pagalbos buvimo ir jos dydžio peržiūrėti, tačiau tokią informaciją ji naudos, vadovaudamasi 88 straipsnio 1 dalimi, siekdama pasiūlyti valstybei narei tinkamų priemonių esamai valstybės garantijų programai pakeisti. (1) Žr. byla C-39/94 „Syndicat Français de l’Express International“ (SFEI) ir kiti prieš „La Poste“ ir kitus [1996] ECR I-3547


text: 08/t. 1 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 369 32000Y0311(03) C 71/14 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 11. 3. 2000 Obwieszczenie Komisji w sprawie zastosowania art. 87 i 88 traktatu we do pomocy państwowej w formie gwarancji (2000/C 71/07) 1. WPROWADZENIE 1. 1. Niniejsze obwieszczenie przedstawia stanowisko Komisji w sprawie pomocy państwowej udzielanej w formie gwa- rancji. Gwarancje związane są zazwyczaj z kredytem lub innym zobowiązaniem finansowym zaciąganym przez kredytobiorcę u kredytodawcy. Niniejsze obwieszczenie dotyczy jednakże wszelkiego rodzaju gwarancji, niezależ- nie od ich podstaw prawnych oraz transakcji, których dotyczą. Gwarancje mogą być udzielane w formie jednost- kowej bądź w ramach programów gwarancyjnych. Jeżeli z gwarancją związana jest pomoc państwowa, jej benefi- cjentem jest zazwyczaj kredytobiorca. Jednakże w pew- nych okolicznościach może wystąpić także pomoc dla kredytodawcy. 1. 2. Niniejsze obwieszczenie stosuje się bez uszczerbku dla art. 295, a w związku z tym nie uchybia ono przepisom Państw Członkowskich regulującym system własności. Komisja zajmuje stanowisko neutralne wobec własności publicznej i prywatnej. Niniejsze obwieszczenie nie sto- suje się do gwarancji kredytów eksportowych. 1. 3. W 1989 roku Komisja przesłała dwa listy w kwestii gwa- rancji państwowych do Państw Członkowskich. W liście pierwszym (1) stwierdziła, że uznaje wszelkie gwarancje udzielane przez państwo za objęte uregulowaniem zawar- tym w art. 87 ust. 1. Na mocy tego listu Komisję należy (1) List Komisji do Państw Członkowskich, SG(89) D/4328 z dnia 5 kwietnia 1989 r. zatem powiadamiać o jakichkolwiek planach udzielenia lub zmiany tego rodzaju gwarancji z wyprzedzeniem wystarczającym do umożliwienia jej przekazania swoich komentarzy w sprawie. W liście drugim (2) Komisja wyjaś- niła, iż miała ona na celu zbadanie ustanawiania państwo- wych programów gwarancyjnych, oraz że nie będzie konieczne powiadamianie jej o poszczególnych gwaran- cjach ustanawianych w ramach zatwierdzonego progra- mu. W roku 1993 Komisja wydała komunikat (3), doty- czący również zagadnienia gwarancji. 1. 4. Doświadczenie zgromadzone w międzyczasie wskazuje, że polityka Komisji w tej kwestii wymaga przeglądu. Niniejsze obwieszczenie zastępuje listy Komisji z 1989 r. oraz ustęp 38 komunikatu Komisji z 1993 r. Jego celem jest dostarczenie Państwom Członkowskim bardziej szczegółowych wyjaśnień na temat zasad, w oparciu o które Komisja zamierza interpretować art. 87 i 88 oraz ich zastosowania do gwarancji państwowych. Komisja zamie- rza w ten sposób uczynić swoją politykę w tej kwestii tak przejrzystą, jak to możliwe, zapewniając jednocześnie przewidywalność swoich decyzji oraz równe traktowanie podmiotów. (2) List Komisji do Państw Członkowskich, SG(89) D/12772 z dnia 12 października 1989 r. (3) Komunikat Komisji do Państw Członkowskich w sprawie stosowa- nia art. 92 i 93 Traktatu EWG oraz art. 5 dyrektywy Komisji 80/723/EWG do przedsiębiorstw publicznych w sektorze produkcyj- nym (Dz. U. C 307 z 13. 11. 1993, str. 3). PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 08/t. 1 370 2. DOPUSZCZALNOŚĆ ZASTOSOWANIA ART. 87 UST. 1 2. 1. Pomoc dla kredytobiorcy 2. 1. 1. Zazwyczaj beneficjentem pomocy jest kredytobiorca. Gwarancja państwowa umożliwia kredytobiorcy uzyska- nie korzystniejszych warunków finansowych kredytu w stosunku do możliwych do uzyskania w zwykłych warunkach na rynkach finansowych. Zazwyczaj dzięki gwarancji państwowej kredytobiorca może uzyskać niż- sze stopy oprocentowania kredytu i/lub zaoferować niż- sze zabezpieczenia. W pewnych przypadkach kredyto- biorca, bez gwarancji państwowej, nie mógłby w ogóle uzyskać kredytu na jakichkolwiek warunkach. Gwarancje państwowe mogą zatem ułatwiać tworzenie nowych firm i umożliwiać pewnym przedsiębiorstwom zgromadzenie środków finansowych na rozpoczęcie nowej działalności, bądź po prostu na utrzymanie się na rynku zamiast likwi- dacji bądź restrukturyzacji i zaburzenia w ten sposób kon- kurencji. Gwarancje państwowe w większości przypad- ków spełniają zatem znamiona określone w art. 87 ust. 1, jeżeli wpływają na handel pomiędzy Państwami Człon- kowskimi a nie jest uiszczana żadna premia rynkowa. 2. 1. 2. Korzyścią płynącą z gwarancji państwowej jest fakt, iż ryzyko związane z gwarancją ponosi strona państwowa. Za ponoszenie ryzyka, państwo powinno w zwykłych warunkach otrzymać wynagrodzenie w postaci odpo- wiedniej premii. Jeżeli państwo takiej premii nie otrzy- muje, stanowi to zarazem korzyść dla przedsiębiorstwa oraz drenowanie państwowych zasobów. W ten sposób, nawet jeżeli nie wystąpiły żadne płatności ze środków państwowych w ramach gwarancji, może zachodzić sytuacja udzielenia pomocy państwowej w rozumieniu art. 87 ust. 1. Pomoc udzielana jest w momencie udziele- nia gwarancji, a nie w momencie, w którym gwarancja zostanie powołana lub w momencie dokonywania płatno- ści na podstawie gwarancji. To, czy gwarancja stanowi pomoc państwową oraz jeżeli tak, to w jakiej wysokości, należy ocenić w momencie udzielenia gwarancji. 2. 1. 3. Komisja uznaje także za pomoc w formie gwarancji bar- dziej korzystne warunki finansowania uzyskiwane przez przedsiębiorstwa, których forma prawna wyklucza upa- dłość lub inne procedury upadłościowe, bądź przewiduje bezpośrednią gwarancję państwa, czy też pokrywanie strat ze środków państwowych. To samo dotyczy nabycia przez skarb państwa udziałów w przedsiębiorstwie, jeżeli odpowiedzialność, przyjęta zamiast zwykłej odpowiedzialności ograniczonej (1). zostaje nieograniczona 2. 1. 4. Artykuł 87 ust. 1 obejmuje pomoc udzielaną przez Pań- stwo Członkowskie ze środków państwowych. A zatem, podobnie jak ma to miejsce w przypadku innych form potencjalnej pomocy, zarówno gwarancje udzielane (1) Patrz: przypis 3, ust. 38. 1 i 38. 2. bezpośrednio przez skarb państwa, tzn. przez władze cen- tralne, regionalne lub lokalne, jak również gwarancje udzielane przez przedsiębiorstwa, w których pozycję dominującą posiadają władze publiczne, mogą stanowić pomoc państwową. 2. 2. Pomoc dla kredytodawcy 2. 2. 1. Nawet jeżeli zazwyczaj beneficjentem pomocy jest kredy- tobiorca, nie można wykluczyć, że w pewnych okoliczno- ściach również kredytodawca odniesie z niej korzyść. W takim wypadku Komisja będzie stosować procedurę odpo- wiednio. 2. 2. 2. W szczególności pomoc dla kredytodawcy może wystą- pić na przykład w następujących wypadkach: jeżeli gwa- rancji państwowej udzielono po zaciągnięciu objętego nią kredytu lub innego zobowiązania finansowego, bez zmiany jego warunków, bądź jeżeli kredyt gwarantowany wykorzystywany jest do spłaty innego kredytu niegwaran- towanego wobec tej samej instytucji kredytowej. Wynika to ze wzrostu zabezpieczenia kredytu. Pomoc tego rodzaju może stawiać kredytodawcę w korzystniejszej sytuacji, zaburzając konkurencję i podlega uregulowaniu zawartemu w art. 87 ust. 1, jeżeli ma wpływ na handel pomiędzy Państwami Członkowskimi. 3. KWOTA POMOCY 3. 1. W przypadku pojedynczej gwarancji państwowej, element pomocowy musi zostać oszacowany z uwzględnieniem szczegółów dotyczących gwarancji oraz kredytu (lub innego zobowiązania finansowego). Właściwe czynniki obejmują zwłaszcza czas trwania oraz kwotę gwarancji i kredytu, ryzyko niewypłacalności kredytobiorcy, cenę, jaką kredytobiorca zapłacił za gwarancję i kredyt, oraz środki (np. stwierdzenie upadłości), jakie będą musiały być wykorzystane do odzyskania należnych kwot od kredyto- biorcy po zrealizowaniu gwarancji. 3. 2. Równowartość dotacji gotówkowej w danym roku może zostać obliczona następująco: — w ten sam sposób, jak równowartość dotacji dla kre- dytu preferencyjnego, przy czym subsydium odset- kowe wyrażone będzie różnicą pomiędzy rynkową stopą procentową a stopą uzyskaną dzięki gwarancji państwowej po odjęciu wszelkich opłaconych premii, lub — przyjęta jako różnica pomiędzy a) gwarantowaną kwotą zobowiązania, pomnożoną przez czynnik ryzyka (prawdopodobieństwo niewypłacalności) a b) wszelkimi opłaconymi premiami, tj. (gwarantowana suma × ryzyko) - premia, albo — wyliczona według jakiejkolwiek innej obiektywnie uzasadnionej oraz ogólnie przyjętej metody. Dla gwarancji indywidualnych metoda pierwsza powinna być co do zasady standardową metodą kalkulacji, zaś dla programów gwarancyjnych – metoda druga. 08/t. 1 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 371 Czynnik ryzyka powinien być oparty na przeszłych doświadczeniach dotyczących niewywiązywania się ze zobowiązań przy kredytach udzielanych w podobnych okolicznościach (sektor, rozmiary firmy, ogólna koniunk- tura równowartości dotacji powinny zostać zdyskontowane do wartości bieżącej przy użyciu stopy referencyjnej, a następnie dodane w celu uzyskania łącznej równowartości dotacji. gospodarcza). Roczne W przypadkach, gdy w momencie udzielenia gwarancji istnieje znaczne prawdopodobieństwo niewywiązania się kredytobiorcy ze zobowiązań, np. ponieważ znajduje się on w trudnej sytuacji finansowej, wartość gwarancji może być równa kwocie efektywnie objętej tą gwarancją. Jeżeli zobowiązanie finansowe jest w pełni objęte gwaran- cją państwową, kredytodawca otrzymuje słabsze bodźce do właściwego oszacowania, zabezpieczenia i minimali- zowania ryzyka wynikającego z operacji kredytowej, a w szczególności do właściwej oceny wiarygodności kre- dytowej kredytobiorcy. Tego rodzaju ocena ryzyka nie zawsze jest też przeprowadzana przez gwaranta z powodu braku odpowiednich środków. Tenże brak bodźców do minimalizowania ryzyka braku spłaty zobowiązania może zachęcać kredytodawców do zawierania umów o więk- szym niż zwykle ryzyku handlowym i może w ten spo- sób przyczynić się do zwiększenia ilości gwarancji wyso- kiego ryzyka w portfelu państwa. Komisja sugeruje, że udział zobowiązania nieobjętego gwarancją państwową w wysokości co najmniej 20 % może być właściwym poziomem do zachęcenia kredyto- dawcy do właściwej oceny wiarygodności kredytowej kredytobiorcy (1), właściwego zabezpieczania kredytów oraz minimalizowania z transakcją (2). Komisja będzie zatem badać krytycznie wszelkie gwarancje obejmujące całość (lub niemal całość) transakcji finansowej. związanego ryzyka 3. 3. 3. 4. 3. 5. W przypadku państwowych programów gwarancyjnych cechy szczególne indywidualnych gwarancji mogą nie być znane w momencie oceny programu. W takich sytuacjach element pomocowy musi zostać oszacowany w oparciu o postanowienia programu dotyczące między innymi mak- symalnej kwoty oraz czasu trwania kredytów, kategorii przedsiębiorstwa i rodzaju projektu uprawnionego do korzystania z programu, zabezpieczenia wymaganego od kredytobiorców, premii do zapłaty oraz stopy oprocento- wania, na jakiej udzielane są kredyty w ramach programu. (1) Przy założeniu, że takie samo zabezpieczenie wnosi spółka na rzecz państwa i instytucji kredytowej. (2) Z odpowiedzi na kwestionariusz dotyczący gwarancji państwowych wynika, że szereg Państw Członkowskich stosuje już tę regułę. Odse- tek pokrycia waha się pomiędzy 20 a 100 %. Jednakże wiele gwaran- cji pokrywa całą kwotę związanej z nimi transakcji finansowej, w ten sposób zwalniając instytucję kredytową z konieczności prawidłowej oceny wiarygodności kredytowej beneficjenta w swoim własnym interesie. 4. WARUNKI POMOCY WYKLUCZAJĄCE OBECNOŚĆ 4. 1. Gwarancja indywidualna lub program gwarancyjny, do którego przystępuje skarb państwa, nie będzie objęty zakresem uregulowania art. 87 ust. 1, jeżeli nie będzie obejmował pomocy, która faworyzowałaby pewne przed- siębiorstwa lub produkcję pewnych towarów. W takich przypadkach nie jest konieczne powiadamianie Komisji przez Państwa Członkowskie. Gwarancja nie stanowi także pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1, jeżeli działa- nia te nie mają wpływu na handel pomiędzy Państwami Członkowskimi. 4. 2. Komisja uznaje, że spełnienie wszystkich poniższych kry- teriów zapewnia, iż indywidualna gwarancja państwowa nie będzie stanowiła pomocy państwowej w rozumieniu art. 87 ust. 1: a) kredytobiorca nie znajduje się w trudnościach finanso- wych; b) kredytobiorca mógłby w zasadzie uzyskać kredyt na warunkach rynkowych na rynku finansowym bez żad- nej interwencji państwa; c) gwarancja jest związana z określoną transakcją finan- sową, ma ustaloną kwotę maksymalną, nie obejmuje więcej niż 80 % kwoty zaciąganego kredytu lub innego zobowiązania finansowego (z wyjątkiem obligacji i instrumentów podobnych) i nie jest nieograniczona; d) za udzielenie gwarancji opłacono cenę rynkową (która odzwierciedla, między innymi, kwotę i czas trwania gwarancji, zabezpieczenie wniesione przez kredyto- biorcę, sytuację finansową kredytobiorcy, sektor dzia- łalności i jego perspektywy, wskaźniki niewypłacalno- ści oraz inne warunki ekonomiczne). 4. 3. Komisja uznaje, że spełnienie wszystkich poniższych warunków zapewnia, iż państwowy program gwaran- cyjny nie stanowi pomocy państwowej w rozumieniu art. 87 ust. 1: a) program nie pozwala na udzielanie gwarancji kredyto- biorcom w trudnościach finansowych; b) kredytobiorcy mogliby w zasadzie uzyskać kredyt na warunkach rynkowych na rynku finansowym bez żad- nej interwencji państwa; c) gwarancje są związane z określoną transakcją finan- sową, mają ustaloną kwotę maksymalną, nie obejmują więcej niż 80 % kwoty każdego zaciąganego kredytu lub innego zobowiązania finansowego (z wyjątkiem obligacji i instrumentów podobnych) i nie są nieogra- niczone; d) warunki programu oparte są na realistycznej ocenie ryzyka, tak by premie opłacane przez przedsiębiorstwa korzystające z programu wystarczały do samofinanso- wania się programu; 372 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 08/t. 1 e) program przewiduje, że warunki udzielania gwarancji w przyszłości oraz ogólne zasady finansowania pro- gramu będą przeglądane co najmniej raz w roku; horyzontalnej, regionalnej i sektorowej (1). Ocena będzie w szczególności uwzględniać intensywność pomocy, charakterystykę beneficjenta oraz postawione cele. f) premie pokrywają zarówno zwykłe ryzyka związane z udzieleniem gwarancji, jak i koszty administracyjne programu, w tym, o ile kapitał początkowy na urucho- mienie programu pochodził ze środków państwo- wych, zwykły zwrot z kapitału. 5. 3. 4. 4. Niespełnienie jednego z powyższych warunków wymie- nionych w punktach 4. 2 i 4. 3 nie oznacza, że taka gwa- rancja lub program gwarancyjny zostaje automatycznie uznany za pomoc państwową. W wypadku pojawienia się jakichkolwiek wątpliwości co do tego, czy planowana gwarancja lub program gwarancyjny stanowi pomoc pań- stwową, należy go zgłosić Komisji. 4. 5. Mogą wystąpić okoliczności, w których planuje się udzie- lenie gwarancji państwowych w celu umożliwienia przed- siębiorstwom, zwłaszcza małym i średnim, uzyskania kre- dytów, których nie uzyskałyby na rynku. Przedsiębiorstwa te mogą rozpoczynać działalność, rozwijać się w szybkim tempie lub być zbyt małych rozmiarów, by mogły zapew- nić odpowiednie zabezpieczenie lub uzyskać gwarancję. Mogą także należeć do grupy wysokiego ryzyka (o spo- dziewanym osiągnięciu rentowności dopiero w długim terminie i/lub o dużym współczynniku upadłości). Może to dotyczyć, na przykład, projektów związanych z lub procesami. nowymi, Komisja uznaje, że takie okoliczności nie powodują co do zasady, że gwarancje nie są objęte uregulowaniem zawar- tym w art. 87 ust. 1. Gwarancje państwowe udzielone w tego rodzaju okolicznościach powinny być zatem zgła- szane Komisji we właściwym terminie, w tym samym try- bie, jak gwarancje państwowe udzielane w innych okolicz- nościach. innowacyjnymi produktami 5. ZGODNOŚĆ POMOCY PAŃSTWOWEJ W FORMIE GWARANCJI Z ZASADAMI WSPÓLNEGO RYNKU 5. 1. Gwarancje państwowe mieszczące się w zakresie uregulo- wanym art. 87 ust. 1 muszą podlegać badaniu Komisji, mającemu na celu określenie, czy są one zgodne z zasa- dami wspólnego rynku. Zanim taka ocena zgodności zostanie dokonana, należy zidentyfikować beneficjenta pomocy. Jak wyjaśniono w punkcie 2, może nim być kredytobiorca, kredytodawca lub obie te strony jednocześ- nie. 5. 2. W większości wypadków gwarancja stanowi pomoc dla kredytobiorcy (punkt 2. 1). To, czy pomoc ta jest zgodna z zasadami wspólnego rynku, bada Komisja zgodnie z zasadami oceny stosowanymi wobec pomocy przyjmują- cej pozostałe formy. Konkretne kryteria oceny zgodności zostały wyjaśnione i doprecyzowane przez Komisję w zasadach i wytycznych dotyczących pomocy Komisja zaakceptuje gwarancje wyłącznie w przypadku gdy ich wykorzystanie jest na mocy umowy uzależnione od pewnych szczególnych warunków, które mogą obej- mować nawet obowiązkowe ogłoszenie upadłości przez przedsiębiorstwo-beneficjenta, lub dowolną zbliżoną pro- cedurę. Warunki te będą musiały być uzgodnione w momencie wstępnego badania przez Komisję propono- wanej gwarancji w ramach standardowych procedur prze- widzianych art. 88 ust. 3, na etapie jej udzielenia. W przy- padku gdyby Państwo Członkowskie chciało zrealizować gwarancję na innych warunkach, niż początkowo uzgod- nione na etapie udzielania gwarancji, Komisja uzna taką realizację gwarancji za udzielenie nowej pomocy, która podlega obowiązkowi zgłoszenia na mocy art. 88 ust. 3. 5. 4. W przypadku gdy gwarancja zawiera element pomocy dla kredytodawcy (punkt 2. 2), należy zwrócić uwagę na fakt, iż pomoc taka mogłaby, w zasadzie, stanowić pomoc ope- racyjną. 6. KONSEKWENCJE NARUSZENIA ART. 88 UST. 3 6. 1. W przypadku gdy Państwa Członkowskie nie przestrze- gają zobowiązań do uprzedniego zgłoszenia oraz zawie- szania, o których mowa w art. 88 ust. 3, element pomocy zawarty w gwarancji powinien być zakwalifikowany jako nieprawny zgodnie z art. 1f rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z 22 marca 1999 roku ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (2). Odnośnie do konsekwencji naruszenia art. 88 ust. 3 zda- nie trzecie należy wprowadzić pewne rozróżnienia. W poniższych punktach przeanalizowana zostanie sytuacja beneficjenta pomocy oraz kredytodawcy niebędącego beneficjentem. 6. 2. Przede wszystkim, jeżeli gwarancji udzielono nieprawnie, beneficjent pomocy zawartej w gwarancji zostanie nara- żony na ryzyko. Komisja może podjąć działania tymcza- sowe zgodnie z art. 11 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 w zależności od wyniku badania zgodności pomocy. Jeżeli po przeprowadzeniu badania Komisja stwierdzi, że pomoc państwowa jest niezgodna z zasadami wspólnego rynku, powinna ona zostać odzyskana od beneficjenta, nawet gdyby miało to oznaczać ogłoszenie jego upadło- ści. (1) Zobacz Prawo konkurencji we Wspólnocie Europejskiej, tom IIA, Zasady znajdujące zastosowanie do pomocy państwowej, opubliko- wane przez Urząd Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich. Pewne teksty zostały także opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i są dostępne w Internecie. (2) Dz. U. L 83 z 27. 3. 1999, str. 1. 08/t. 1 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 373 6. 3. 6. 4. 6. 5. Ponadto beneficjenci pomocy ponoszą ryzyko również na szczeblu wewnątrzkrajowym, jako że art. 88 ust. 3 zdanie trzecie stosuje się bezpośrednio. Trybunał Sprawiedliwo- ści Wspólnot Europejskich wielokrotnie potwierdzał, iż obowiązkiem sądów krajowych jest zabezpieczenie praw jednostek, takich jak konkurenci firm otrzymujących bez- prawną pomoc, wobec naruszeń art. 88 ust. 3 zdanie trze- cie. Sądy krajowe muszą wyciągnąć właściwe wnioski z bezprawności pomocy państwowej udzielonej z narusze- niem przepisów proceduralnych Traktatu. Jeżeli do sądu krajowego zostanie skierowany wniosek o odzyskanie bezprawnie uzyskanej pomocy, to musi on w normalnych okolicznościach uwzględnić ten wniosek (1). Poza tym gwarancje różnią się od pozostałych działań pomocowych, takich jak dotacje lub zwolnienia podat- kowe, w takim sensie, iż w przypadku gwarancji państwo wchodzi również w stosunek prawny z kredytodawcą. Konieczne jest zatem rozważenie, czy fakt, że pomoc pań- stwowa została udzielona bezprawnie, ma także konsek- wencje dla osób trzecich. W przypadku gwarancji pań- stwowych na kredyty, dotyczy to głównie finansowych instytucji kredytowych. W przypadku gwarancji obligacji wyemitowanych w celu finansowania przedsiębiorstw, dotyczy to instytucji finansowych zaangażowanych w emisję tychże obligacji. Pytanie, czy bezprawność pomocy ma wpływ na stosunki prawne pomiędzy państwem a osobami trzecimi musi zostać rozstrzygnięte na gruncie prawa krajowego. Sądy krajowe mogą stanąć przed koniecznością oceny, czy prawo krajowe pozwala na niewywiązanie się z umów gwarancji, a w tej ocenie powinny one, zdaniem Komisji, uwzględnić fakt naruszenia prawa Wspólnoty. Równocze- śnie, kredytodawcy mogą chcieć zweryfikować, w ramach zwykłej procedury ostrożnościowej, czy zasady Wspól- noty co do pomocy państwowej zostały zachowane, za każdym razem, w każdym przypadku udzielenia gwaran- cji. Państwo Członkowskie winno w takiej sytuacji podać 7. 7. 1. 7. 2. numer sprawy nadany danej gwarancji indywidualnej lub programowi przez Komisję, oraz ewentualnie dostarczyć nieutajnioną kopię decyzji Komisji wraz z odpowiednim odniesieniem do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europej- skich. Komisja ze swojej strony podejmie wszelkie wysiłki, by udostępnić w przejrzystej formie informacje o spra- wach i programach przez nią zatwierdzonych. SPRAWOZDANIA PRZEKAZYWANE KOMISJI PRZEZ PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE Stały przegląd w trybie art. 88 ust. 1 programów gwaran- cyjnych zatwierdzonych przez Komisję jest niezwykle istotny z uwagi na fakt, iż możliwa jest zmiana sytuacji na rynkach finansowych, a wartość gwarancji państwowych jest trudna do oszacowania. Oprócz standardowych danych na temat wydatków, sprawozdania przedkładane corocznie Komisji powinny zawierać dane (zarówno dla programów, jak i gwarancji indywidualnych) dotyczące łącznej kwoty wystawionych gwarancji państwowych, łącznej kwoty wypłaconej przez państwo z tytułu niewy- wiązania się ze zobowiązań podmiotów, którym udzie- lono gwarancji (po korekcie o ewentualne kwoty odzy- skane) oraz premii zapłaconych za gwarancje państwowe w tym samym roku. Informacje te będą pomocne w obli- czaniu współczynnika upadłości oraz będą wykorzysty- wane do ponownej oceny przyszłych gwarancji oraz, o ile to konieczne, przyszłej premii z tytułu gwarancji. Komisja nie zamierza wykorzystywać informacji zawar- tych w wyżej wspomnianych sprawozdaniach, niezna- nych lub niedających się przewidzieć w momencie podej- swoich mowania wcześniejszej decyzji, do rewizji wcześniejszych wniosków w kwestii obecności lub skali pomocy państwowej zawartej w programach gwarancyj- nych. Komisja może jednakże użyć takich informacji do zaproponowania właściwych środków Państwu Człon- kowskiemu na mocy art. 88 ust. 1 w celu zmiany istnie- jącego programu gwarancyjnego. (1) Patrz: sprawa C-39/94, Syndicat Francais de l’Express International (SFEI) i inni przeciwko La Poste i inni [1996] ECR I-3547


title: Communication - Cinquième publication de l'Elincs (en application de l'article 21 de la directive 67/548/CEE) (Texte présentant de l'intérêt pour l'EEE)

text: 11. 3. 2000 FR Journal officiel des CommunautØs europØennes C 72/1 I (Information) COMMISSION COMMUNICATION CinquiŁme publication de l’Elincs (en application de l’article 21 de la directive 67/548/CEE) (2000/C 72/01) (Texte prØsentant de l’intØrŒt pour l’EEE) ConformØment (cid:224) la dØcision 85/71/CEE de la Commission (1), la liste des substances chimiques notifiØes (Elincs) en application de la directive 67/548/CEE du Conseil du 27 juin 1967 concernant le rapproche- ment des dispositions lØgislatives, rØglementaires et administratives relatives (cid:224) la classification, l’emballage et l’Øtiquetage des substances dangereuses (2) (ci-aprŁs dØnommØe «la directive») a ØtØ Øtablie et para(cid:238)t dans le prØsent Journal officiel des CommunautØs europØennes. La prØsente liste remplace la liste publiØe prØcØdemment (3) et reprend l’ensemble des substances chimiques qui ont ØtØ notifiØes jusqu’au 30 juin 1995 inclus, conformØment (cid:224) l’article 7 de la directive. Cette liste et complØmentaire de l’inventaire europØen des produits chimiques commercialisØs (Einecs), publiØ le 15 juin 1990 (4), qui ØnumŁre toutes les substances mises sur le marchØ jusqu’au 18 septembre 1981. En dehors des exceptions prØvues par les articles 1er et 13 de la directive, toutes les substances mises sur le marchØ communautaire ou, dans le cas de substances nouvelles, notifiØes au plus tard le 30 juin 1995, y compris les substances qui sont des constituants de prØparations, figurent soit dans l’Einecs soit dans l’Elincs. En dehors des exceptions susvisØes, les substances mises sur le marchØ qui ne figurent ni dans l’Einecs ni dans l’Elincs doivent avoir ØtØ notifiØes ou devront Œtre notifiØes conformØment (cid:224) la directive et seront reprises dans une mise (cid:224) jour de l’Elincs. La prØsence d’une substance dans l’Elincs ne dispense cependant pas tout nouvel importateur et/ou nou- veau fabricant qui met cette substance sur le marchØ communautaire de la notifier conformØment (cid:224) la directive. NØanmoins, si la substance a dØj(cid:224) ØtØ notifiØe, l’autoritØ compØtente peut accepter que le nou- veau notifiant se rØfŁre, en ce qui concerne le dossier technique, aux rØsultats des Øtudes effectuØes par le ou les notifiants prØcØdents, avec l’accord Øcrit de celui-ci, afin notamment d’Øviter autant que possible la rØpØtition d’essais utilisant des animaux vertØbrØs. ConformØment (cid:224) la dØcision 85/71/CEE, la classification de ces substances n’est reprise dans l’Elincs que si cette classification a ØtØ adoptØe officiellement au niveau communautaire et appara(cid:238)t donc (cid:224) l’annexe I de la directive. Les autres substances dangereuses de la liste, provisoirement classØes par le notifiant, font acu- tellement l’objet d’une procØdure de classification officielle, et cette derniŁre sera reprise dans une mise (cid:224) jour de l’Elincs. (1) JO L 30 du 2. 2. 1985, p. 33. (2) JO 196 du 16. 8. 1967, p. 1. Directive modifiØe en dernier lieu par la directive 1999/33/CE (JO L 199 du 30. 7. 1999, p. 57). (3) JO C 361 du 17. 12. 1994, p. 1. (4) JO C 146 A du 15. 6. 1990, p. 1


title: Comunicazione - Quinta pubblicazione di ELINCS (conformemente all'articolo 21 della direttiva 67/548/CEE) (Testo rilevante ai fini del SEE)

text: 11. 3. 2000 IT Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:224) europee C 72/1 I (Comunicazioni) COMMISSIONE COMUNICAZIONE Quinta pubblicazione di ELINCS (conformemente all’articolo 21 della direttiva 67/548/CEE) (2000/C 72/01) (Testo rilevante ai fini del SEE) Conformemente alla decisione 85/71/CEE della Commissione, del 21 dicembre 1984 (1), Ł stata compilata la lista delle sostanze notificate in applicazione della direttiva 67/548/CEE del Consiglio (2) (in seguito «la direttiva») concernente il ravvicinamento delle disposizioni legislative, regolamentari ed amministrative relative alla classificazione, all’imballaggio e all’etichettatura delle sostanze pericolose (ELINCS); tale lista Ł pubblicata nella presente Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:224) europee. La presente lista sostituisce la lista pubblicata precedentemente (3). In essa sono elencate tutte le sostanze che sono state notificate fino al 30 giugno 1995, conformemente all’articolo 7 della direttiva. La lista Ł complementare all’Inventario europeo delle sostanze chimiche commerciali esistenti (EINECS), pubblicato il 15 giugno 1990 (4), che elenca tutte le sostanze immesse sul mercato fino al 18 settembre 1981. Fatte salve le eccezioni di cui agli articoli 1 e 13 della direttiva, qualsiasi sostanza immessa sul mer- cato comunitario oppure, per le sostanze nuove, quelle notificate non oltre il 30 giugno 1995, inclusi i componenti di preparati, figurano nell’inventario EINECS o nella lista ELINCS. A parte le eccezioni di cui sopra, le sostanze immesse sul mercato non repertoriate nØ nell’inventario EINECS nØ nella lista ELINCS devono essere o essere state notificate conformemente alla direttiva e ver- ranno inserite in un aggiornamento della lista ELINCS. La presenza di una sostanza nella lista ELINCS non dispensa tuttavia qualsiasi nuovo importatore e/o nuovo fabbricante che l’immette sul mercato comunitario dal notificarla conformemente alla direttiva. Tut- tavia, se la sostanza Ł gi(cid:224) stata notificata, l’autorit(cid:224) competente pu(cid:242) ammettere che il nuovo notificatore si riferisca, per quanto riguarda il fascicolo tecnico, ai risultati degli studi effettuati da notificatori precedenti, previo accordo scritto di questi, onde evitare, nei limiti del possibile, la ripetizione di prove che utilizzano animali vertebrati. Conformemente alla decisione 85/71/CEE, queste sostanze sono inserite nella lista ELINCS soltanto se la loro classificazione Ł stata approvata ufficialmente a livello comunitario ed Ł pertanto compresa nell’alle- gato I della direttiva. Le altre sostanze pericolose della lista, classificate provvisoriamente dal notificatore, sono attualmente oggetto di classificazione ufficiale e saranno pertanto inserite in un aggiornamento della lista ELINCS. (1) GU L 30 del 2. 2. 1985, pag. 33. (2) GU 196 del 16. 8. 1967, pag. 1. Direttiva modificata da ultimo dalla direttiva 1999/33/CE (GU L 199 del 30. 7. 1999, pag. 57). (3) GU C 361 del 17. 12. 1994, pag. 1. (4) GU C 146 A del 15. 6. 1990, pag. 1