title: QUESTION ÉCRITE P-1027/00 posée par Marietta Giannakou-Koutsikou (PPE-DE) à la Commission. Programme de lutte contre le chômage et l'exclusion du marché du travail.

eurovoc_concepts:
Community support framework
Greece
commitment of expenditure
fight against unemployment
labour market
management
marginalisation

text: 21. 11. 2000 FR Journal officiel des CommunautØs europØennes C 330 E/221 Est-il demandØ expressØment aux entreprises concernØes si leur dØlocalisation de Flandre occidentale 4. vers le Hainaut dØpend de l(cid:146)octroi ou non de l(cid:146)aide au titre de l(cid:146)objectif 2? a) Dans l(cid:146)affirmative, combien de dirigeants d(cid:146)entreprise de Flandre occidentale choisissent-ils de dØployer leurs activitØs dans le Hainaut sans une aide au titre de l(cid:146)objectif 2? b) Dans la nØgative, la Commission demandera-t-elle encore aux dirigeants d(cid:146)entreprises dans quelle mesure leur dØlocalisation dØpend de l(cid:146)aide octroyØe au titre de l(cid:146)objectif 2? La Commission est-elle disposØe (cid:224) prendre des mesures en vue de prØvenir la dØlocalisation 5. d(cid:146)entreprises de Flandre occidentale vers le Hainaut? a) Dans l(cid:146)affirmative, lesquelles? b) Dans la nØgative, pourquoi? RØponse donnØe par M. Barnier au nom de la Commission (12 mai 2000) La Commission recueille les informations nØcessaires pour rØpondre (cid:224) la question posØe. Elle ne manquera pas de communiquer le rØsultat de ses recherches dans les plus brefs dØlais. (2000/C 330 E/258) QUESTION (cid:201)CRITE P-1027/00 posØe par Marietta Giannakou-Koutsikou (PPE-DE) (cid:224) la Commission (29 mars 2000) Objet: Programme de lutte contre le ch(cid:244)mage et l(cid:146)exclusion du marchØ du travail Dans le 2e cadre communautaire d(cid:146)appui pour la GrŁce, qui vient maintenant (cid:224) expiration, un montant de 230 millions d(cid:146)euros avait ØtØ initialement allouØ au programme de lutte contre le ch(cid:244)mage et contre les l(cid:146)exclusion de certains groupes sociaux plus vulnØrables, immigrØs. En raison des retards survenus dans l(cid:146)application du programme auquel il Øtait destinØ, ce montant a ØtØ diminuØ de 60 millions d(cid:146)euros qui ont ØtØ transfØrØs vers d(cid:146)autres programmes, sans certitude aucune qu(cid:146)ils pourront Œtre effectivement engagØs. tels les handicapØs, les toxicomanes et DŁs lors qu(cid:146)il est urgent de canaliser les ressources disponibles en direction des groupes sociaux plus vulnØrables auxquels elles sont destinØes (handicapØs, toxicomanes et immigrØs), de maniŁre que lesdits groupes parviennent (cid:224) s(cid:146)intØgrer dans le marchØ du travail, la Commission peut-elle prØciser comment elle compte rØgler cette question? Selon elle, (cid:224) quoi sont dus les retards (taux d(cid:146)engagement extrŒmement faible) survenus dans l(cid:146)application du programme, par rapport aux objectifs qu(cid:146)il Øtait censØ atteindre? RØponse donnØe par Mme Diamantopoulou au nom de la Commission (28 avril 2000) Selon les informations fournies rØcemment par les autoritØs grecques, le taux d(cid:146)utilisation du programme pour la pØriode 1994-1999 Øtait d(cid:146)environ 55 % concernant les dØpenses encourues. La totalitØ des crØdits du programme avait ØtØ engagØe fin dØcembre 1999 et l(cid:146)on estime que 100 % des crØdits seront utilisØs dans les dØlais prØvus par les rŁglements financiers en vigueur. Le taux d(cid:146)utilisation trŁs faible, relevØ notamment au cours de la pØriode 1994-1997, Øtait principalement dß (cid:224) l(cid:146)approche novatrice du programme, aux structures administratives et organisationnelles inadØquates, (cid:224) l(cid:146)absence de structures appropriØes de mise en (cid:156)uvre et aux problŁmes d(cid:146)accrØditation. Entre temps, des progrŁs importants ont ØtØ rØalisØs par rapport (cid:224) la pØriode 1994-1997. L(cid:146)agence nationale d(cid:146)accrØditation a ØtØ rØtablie et fonctionne actuellement de maniŁre satisfaisante. Des amØliora- tions ont Øgalement ØtØ enregistrØes en matiŁre de contr(cid:244)le du programme. C 330 E/222 Journal officiel des CommunautØs europØennes FR 21. 11. 2000 Cependant, d(cid:146)autres mesures restent nØcessaires au titre du 3e cadre communautaire d(cid:146)appui 2000-2006 pour la GrŁce, qui soutient notamment l(cid:146)approche individualisØe, prØventive et active afin de promouvoir l(cid:146)intØgration des groupes sociaux vulnØrables dans le marchØ de l(cid:146)emploi global. Dans ce contexte, il est important de renforcer ou de dØvelopper des structures et des mØcanismes appropriØs sur le marchØ de l(cid:146)emploi, ainsi que des structures de soutien, d(cid:146)accueil et de soins, afin de faciliter la participation, l(cid:146)intØgration et l(cid:146)autonomie des personnes menacØes d(cid:146)exclusion, notamment les personnes handicapØes. (2000/C 330 E/259) QUESTION (cid:201)CRITE E-1095/00 posØe par Laura GonzÆlez `lvarez (GUE/NGL) (cid:224) la Commission Objet: Centrale thermique d(cid:146)Aboæo (Asturies) (7 avril 2000) Les habitants de Pervera (Carreæo-Asturies) souffrent quotidiennement des nuisances de l(cid:146)industrie situØe dans cette zone. Il y a quelques jours, ils ont ØtØ victimes d(cid:146)un grand nuage de cendres provenant de la centrale thermique d(cid:146)Aboæo. Fait surprenant, la direction de l(cid:146)entreprise a refusØ de fournir aux personnes victimes de cet incident des informations sur les causes et la nature de ce dernier. La Commission peut-elle s(cid:146)assurer que cette centrale thermique respecte la rØglementation communautaire en matiŁre d(cid:146)environnement et, plus particuliŁrement, la directive 88/609 qui fixe les valeurs limites d(cid:146)Ømissions dans l(cid:146)atmosphŁre des grandes installations de combustion? Quelles dØmarches la Commission compte-t-elle entreprendre auprŁs des autoritØs compØtentes pour que ces entreprises adoptent les mesures nØcessaires pour garantir la qualitØ de vie des personnes et la prØservation de l(cid:146)environnement? RØponse donnØe par Mme Wallstr(cid:246)m au nom de la Commission (16 mai 2000) La Commission n(cid:146)a pas eu connaissance des faits ØvoquØs par l(cid:146)Honorable Parlementaire. Elle effectue une enquŒte auprŁs de l(cid:146)(cid:201)tat membre intØressØ et ne manquera pas d(cid:146)informer l(cid:146)Honorable Parlementaire du rØsultat de cette enquŒte


title: PREGUNTA ESCRITA E-0958/00 de Jorge Hernández Mollar (PPE-DE) a la Comisión. Contribución de la Unión Europea al desarrollo turístico de Melilla.

eurovoc_concepts:
EU regional policy
Melilla
tourism policy

formats: html pdf print

text: 20. 2. 2001 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas C 53 E/47 Por lo tanto, la Comisi(cid:243)n no ha previsto la financiaci(cid:243)n de reuniones entre centros elegibles antes de la presentaci(cid:243)n de propuestas de proyectos en el marco del programa ALFA, puesto en marcha el 15 de febrero de 2000 (1). (1) DO C 42 de 15. 2. 2000. (2001/C 53 E/053) PREGUNTA ESCRITA E-0958/00 de Jorge HernÆndez Mollar (PPE-DE) a la Comisi(cid:243)n (29 de marzo de 2000) Asunto: Contribuci(cid:243)n de la Uni(cid:243)n Europea al desarrollo tur(cid:237)stico de Melilla La ciudad comunitaria del Norte de `frica, Melilla, pretende superar sus problemas capitales: el aislamiento y la necesidad de diversificar su econom(cid:237)a, mediante un desarrollo tur(cid:237)stico sostenido que suponga un doble atractivo: para el Magreb como ciudad europea, y para Europa, como puerta de `frica. Para ello, debe conseguir poner en marcha un amplio proyecto tur(cid:237)stico, que pasa por regenerar las playas y mejorar las comunicaciones, tanto por mar como por aire, siendo estos dos pilares los que impulsarÆn otros elementos esenciales de un ambicioso programa de desarrollo tur(cid:237)stico. ¿Puede indicar la Comisi(cid:243)n en quØ medida considera que la Uni(cid:243)n Europea puede asociarse a un proyecto de desarrollo tur(cid:237)stico integral de Melilla para que, a medio y largo plazo, esta ciudad comunitaria, del Norte de `frica, se convierta en un inequ(cid:237)voco atractivo para el turismo del conjunto de pa(cid:237)ses de nuestra Uni(cid:243)n? Respuesta del Sr. Barnier en nombre de la Comisi(cid:243)n (25 de mayo de 2000) La ciudad aut(cid:243)noma de Melilla estÆ incluida en el objetivo no 1 de los Fondos Estructurales de cara al per(cid:237)odo 2000-2006. Hasta la fecha, la Comisi(cid:243)n no ha recibido las propuestas de programas operativos, que estÆn siendo elaboradas por las autoridades espaæolas. En este contexto, la Comisi(cid:243)n estÆ dispuesta, como es natural, a examinar cualquier propuesta de dichas autoridades destinada a respaldar el desarrollo tur(cid:237)stico de la ciudad de Melilla. (2001/C 53 E/054) PREGUNTA ESCRITA E-0963/00 de Gorka Kn(cid:246)rr Borr(cid:224)s (Verts/ALE) a la Comisi(cid:243)n (29 de marzo de 2000) Asunto: Sequ(cid:237)a en Arag(cid:243)n Arag(cid:243)n es una comunidad aut(cid:243)noma con un grave problema estructural de sequ(cid:237)a. Desde 1915 se han sucedido las leyes y planes elaborados desde el Gobierno Central proyectando la realizaci(cid:243)n de obras de regad(cid:237)o que permitieran paliar esta situaci(cid:243)n. Sin embargo, una gran parte de las obras nunca han llegado a realizarse por motivos presupuestarios. las pol(cid:237)ticas de conservaci(cid:243)n de espacios naturales, En estos momentos, impulsadas desde la Uni(cid:243)n Europea, estÆn planteando la necesidad de paralizar los proyectos de regad(cid:237)o en amplias zonas de Arag(cid:243)n, produciØndose un grave rechazo a las mismas por parte de una gran mayor(cid:237)a de los habitantes de las zonas afectadas que consideran que se prima la defensa del medio ambiente sobre la posibilidad de dotar de medios de supervivencia a los agricultores aragoneses


title: SKRIFTLIG FRÅGA E-0945/00 från Alexandros Alavanos (GUE/NGL) till kommissionen. Liberalisering av luftrummet.

eurovoc_concepts:
France
Greece
air space
civil aviation
common transport policy
length of journey
military aircraft

text: 13. 2. 2001 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning C 46 E/89 Svar fr(cid:229)n Mario Monti p(cid:229) kommissionens v(cid:228)gnar (10 maj 2000) Kommissionen h(cid:229)ller p(cid:229) att slutf(cid:246)ra bed(cid:246)mningen av den danska regeringens planer p(cid:229) att inf(cid:246)ra s(cid:229) kallade VE-bevis f(cid:246)r elektricitet som framst(cid:228)lls ur f(cid:246)rnybara energik(cid:228)llor. Ett beslut kommer inom kort. Systemet fungerar s(cid:229) att elproducenter som anv(cid:228)nder f(cid:246)rnybara energik(cid:228)llor f(cid:229)r ett antal bevis f(cid:246)r sin sammanlagda produktion. Konsumenterna m(cid:229)ste k(cid:246)pa bevis f(cid:246)r en viss andel av sin elkonsumtion. De som producerar dyrare elektricitet fr(cid:229)n f(cid:246)rnybara energik(cid:228)llor kompenseras d(cid:228)rmed till eller (cid:246)ver marknads- priset p(cid:229) el. VE-bevisen kommer att kosta 0:10(cid:141)0:27 danska kronor per kilowattimme elektricitet. Skyldigheten att k(cid:246)pa bevisen kommer att (cid:246)ka totalpriset f(cid:246)r konsumenterna, vilket ledamoten anser kan j(cid:228)mst(cid:228)llas med en ny skatt till allt utom namnet. Kommissionen noterar att pengarna f(cid:246)r bevisen inte skall g(cid:229) till statsbudgeten, varf(cid:246)r det inte (cid:228)r fr(cid:229)gan om beskattning. Systemet (cid:228)r snarare att j(cid:228)mf(cid:246)ra med en skatteliknande avgift, d(cid:228)r pengar samlas in f(cid:246)r att finansiera ett s(cid:228)rskilt projekt eller ett visst m(cid:229)l och sedan kommer vissa f(cid:246)retag till godo, i det h(cid:228)r fallet elproducenter som anv(cid:228)nder f(cid:246)rnybara energik(cid:228)llor. Kommissionen vill framh(cid:229)lla att de danska producenterna av f(cid:246)rnybar energi idag f(cid:229)r direkta statsst(cid:246)d, som finansieras via skatter. Att en (cid:229)tg(cid:228)rd f(cid:229)r effekter som liknar en konsumtionsskatt influerar inte i sig kommissionens bed(cid:246)mning av hur (cid:229)tg(cid:228)rden p(cid:229)verkar konkurrensen och den inre marknaden. Bara n(cid:228)r (cid:229)tg(cid:228)rderna till(cid:228)mpas inkonsekvent och gynnar vissa f(cid:246)retag eller viss varuproduktion kan kommissionen ingripa, med st(cid:246)d av artikel 87. 1 i EG-f(cid:246)rdraget (tidigare artikel 92). Den danska koldioxidskatten p(cid:229) br(cid:228)nslen och elektricitet grundas p(cid:229) koldioxidhalten i br(cid:228)nslet. F(cid:246)r elektricitet grundas skattesatsen p(cid:229) koldioxidhalten i kol, eftersom de flesta danska elverk (cid:228)r koldrivna. Med en skattesats p(cid:229) 100 danska kronor per ton koldioxid som sl(cid:228)pps ut vid koldriven elframst(cid:228)llning blir elskatten 0:10 danska kronor per kilowattimme. Vindkraftverk och andra elverk som anv(cid:228)nder f(cid:246)rnybara energik(cid:228)llor och sl(cid:228)pper ut v(cid:228)ldigt litet eller ingen koldioxid f(cid:229)r idag ut samma belopp som kompensation f(cid:246)r skatten. Under de n(cid:228)rmaste (cid:229)ren kommer kompensationen att ers(cid:228)ttas av minimipriset p(cid:229) VE-bevisen, som ocks(cid:229) (cid:228)r 0:10 danska kronor per kilowattimme. P(cid:229) s(cid:229) s(cid:228)tt kompenseras de ber(cid:246)rda elverken (cid:228)ven i forts(cid:228)ttningen f(cid:246)r koldioxidskatten. (2001/C 46 E/092) SKRIFTLIG FR¯GA E-0945/00 fr(cid:229)n Alexandros Alavanos (GUE/NGL) till kommissionen (29 mars 2000) ˜mne: Liberalisering av luftrummet Vid sammantr(cid:228)det i Europeiska konferensen f(cid:246)r civil luftfart h(cid:228)vdade den franska sidan att den st(cid:228)ndigt (cid:246)kande flygtrafiken, som (cid:228)r orsaken till f(cid:246)rseningarna vid flygplatserna, i huvudsak orsakas av att de tilldelade avg(cid:229)ngs- och ankomsttiderna utnyttjas d(cid:229)ligt. F(cid:246)retr(cid:228)darna fr(cid:229)n Frankrike p(cid:229)minde ocks(cid:229) om att den milit(cid:228)ra flygtrafiken under l(cid:229)nga tidsperioder t(cid:228)cker 60 procent av landets luftrum. Eftersom problemet med flygf(cid:246)rseningar r(cid:246)r alla medlemsstater, ombeds kommissionen svara p(cid:229) f(cid:246)ljande fr(cid:229)gor: 1. Hur stor del av luftrummet i andra medlemsstater utnyttjas f(cid:246)r milit(cid:228)ra (cid:228)ndam(cid:229)l? 2. Finns det n(cid:229)gra uppgifter f(cid:246)r Grekland? C 46 E/90 Europeiska gemenskapernas officiella tidning SV 13. 2. 2001 3. F(cid:246)religger det n(cid:229)gra s(cid:228)kerhetsrisker i samband med att luftrummet utnyttjas av milit(cid:228)r och civil flygtrafik samtidigt? 4. Vilka (cid:229)tg(cid:228)rder f(cid:246)resl(cid:229)r kommissionen och Eurocontrol p(cid:229) detta omr(cid:229)de, i synnerhet f(cid:246)r att minska utnyttjandet av luftrummet f(cid:246)r milit(cid:228)ra (cid:228)ndam(cid:229)l s(cid:229) att civilflyget kan ges st(cid:246)rre utrymme och bli s(cid:228)krare? Svar fr(cid:229)n Loyola de Palacio p(cid:229) kommissionens v(cid:228)gnar (22 maj 2000) 1. och 2. Den andel av luftrummet som anv(cid:228)nds f(cid:246)r milit(cid:228)ra (cid:228)ndam(cid:229)l varierar mellan medlemsstaterna, men den varierar (cid:228)ven (cid:246)ver tiden och p(cid:229) olika h(cid:246)jd i luftrummet. Dessutom kan en del av det (cid:148)milit(cid:228)ra(cid:148) luftrummet anv(cid:228)ndas flexibelt och (cid:228)r (cid:246)ppet f(cid:246)r civil luftfart n(cid:228)r det inte beh(cid:246)vs f(cid:246)r milit(cid:228)r verksamhet. Det (cid:228)r dock klart att det (cid:228)r en betydande del av luftrummet som anv(cid:228)nds f(cid:246)r milit(cid:228)ra (cid:228)ndam(cid:229)l och att detta inneb(cid:228)r en begr(cid:228)nsning f(cid:246)r den civila luftfarten. Kommissionens meddelande av den 1 december 1999 (1) om skapandet av ett gemensamt europeiskt luftrum inneh(cid:229)ller i bilaga 4 ytterligare information om detta. 3. och 4. Varje medlemsstat b(cid:246)r ha tillg(cid:229)ng till en v(cid:228)l fungerande kontrollsektor f(cid:246)r lufttrafiken, med tillg(cid:229)ng till all n(cid:246)dv(cid:228)ndig information, speciellt data f(cid:246)r strategisk planering, data f(cid:246)r flight-planering och total (cid:246)verblick (cid:246)ver luftrummet. Det (cid:228)r viktigt att civila och milit(cid:228)ra flygledare gemensamt sk(cid:246)ter luftrummet s(cid:229) att flygtrafikkontrollen kan bli s(cid:229) smidig som m(cid:246)jligt, vilket i sin tur leder till b(cid:228)sta m(cid:246)jliga s(cid:228)kerhet. Om detta (cid:228)r fallet b(cid:246)r det inte uppst(cid:229) n(cid:229)gra s(cid:228)kerhetsproblem till f(cid:246)ljd av att milit(cid:228)ra och civila flyg delar p(cid:229) luftrummet, eller av att andra verksamheter inverkar p(cid:229) luftrummet. Kommissionen har inr(cid:228)ttat en h(cid:246)gniv(cid:229)grupp best(cid:229)ende av representanter f(cid:246)r medlemsstaternas civila och milit(cid:228)ra flygs(cid:228)kerhetsmyndigheter, vilken nu arbetar p(cid:229) en rapport som skall v(cid:228)gleda kommissionen i arbetet med att l(cid:228)gga fram f(cid:246)rslag till ett integrerat handhavande av luftrummet och till nya begrepp, procedurer och arbetss(cid:228)tt f(cid:246)r flygtrafikledningen. Gruppen skall avl(cid:228)gga sin rapport i juni (cid:229)r 2000. Fr(cid:229)gan om hur det tillg(cid:228)ngliga luftrummet kan anv(cid:228)ndas p(cid:229) ett mer effektivt s(cid:228)tt, samt nuvarande milit(cid:228)ra begr(cid:228)nsningar, kommer att granskas noga i detta sammanhang. (1) KOM(1999) 614 slutlig. (2001/C 46 E/093) SKRIFTLIG FR¯GA E-0954/00 fr(cid:229)n Giles Chichester (PPE-DE) till kommissionen (29 mars 2000) ˜mne: Fusion mellan telekommunikationsf(cid:246)retagen MCI WorldCom och Sprint Kommissionen st(cid:229)r nu inf(cid:246)r en konkurrensfr(cid:229)ga som har exceptionell betydelse f(cid:246)r utvecklingen av Internet, informationstekniken och kommunikationerna p(cid:229) den inre marknaden i Europa, n(cid:228)mligen den f(cid:246)reslagna fusionen mellan MCI WorldCom och Sprint. Fusionen mellan MCI WorldCom och Sprint hotar att leda till en begr(cid:228)nsande och oacceptabel 1. maktkoncentration p(cid:229) Internet hos ett enda f(cid:246)retag. Externa parter uppskattar att MCI WorldCom:s och Sprints gemensamma marknadsandel p(cid:229) stamn(cid:228)tsmarknaden p(cid:229) Internet utg(cid:246)r mellan 43 och 70 procent. Den f(cid:246)reslagna fusionen skulle g(cid:246)ra det m(cid:246)jligt f(cid:246)r MCI WorldCom-Sprint att anv(cid:228)nda sin dominerande st(cid:228)llning f(cid:246)r att diktera villkoren f(cid:246)r och priss(cid:228)ttningen p(cid:229) anslutning fr(cid:229)n viktiga stamn(cid:228)t p(cid:229) Internet till europeiska stamn(cid:228)t, och vidare f(cid:246)r Internet-tj(cid:228)nsteleverant(cid:246)rer samt inneh(cid:229)ll och portaler. Hur (cid:228)mnar kommissionen se till att den f(cid:246)reslagna fusionen mellan MCI WorldCom och Sprint inte ger upphov till en skadlig koncentration som (cid:228)r till f(cid:246)rf(cid:229)ng f(cid:246)r konkurrensen mellan de viktigaste leverant(cid:246)- rerna av stamn(cid:228)ttj(cid:228)nster p(cid:229) Internet och som skulle h(cid:228)mma Internets utveckling och tillv(cid:228)xt i Europa?


title: PERGUNTA ESCRITA E-0959/00 apresentada por Salvador Garriga Polledo (PPE-DE) à Comissão. Taxa municipal de estadia em hotéis.

eurovoc_concepts:
European tax cooperation
VAT resource
competence of the Member States
tax
tourism

text: C 26 E/134 Jornal Oficial das Comunidades Europeias PT 26. 1. 2001 (2001/C 26 E/166) PERGUNTA ESCRITA P-0953/00 apresentada por Daniel Varela Suanzes-Carpegna (PPE-DE) (cid:224) Comissªo (22 de Mar(cid:231)o de 2000) Objecto: Abastecimento de lombos de atum (cid:224) indœstria europeia de conservas de atum Na reuniªo do Conselho «Pesca» de 30 de Mar(cid:231)o de 1999, a Comissªo comprometeu-se a iniciar um estudo com vista a efectuar um balan(cid:231)o do abastecimento de lombos de atum ao mercado comunitÆrio, que foi designado, no in(cid:237)cio deste ano, «Estudo da Procura e do Abastecimento de Lombos de Atum (cid:129) Avalia(cid:231)ªo do Abastecimento de Lombos de Atum ao Mercado da Comunidade a curto e mØdio prazo». Nas conclusıes deste estudo, afirma-se que para ajudar a restrutura(cid:231)ªo da indœstria italiana sem prejudicar os restantes pa(cid:237)ses da Uniªo Europeia, deveria ser permitida uma abertura entre 1000 e 2000 TM provenientes de pa(cid:237)ses terceiros. Consequentemente, como pode a Comissªo propor, agora, no passado dia 21 de Fevereiro, uma abertura de 4000 TM a um direito de 6 % para o ano 2000, se, tal como Ø referido no estudo, este facto vai prejudicar a grande maioria das indœstrias da Uniªo Europeia de conservas de atum? Resposta dada por Franz Fischler em nome da Comissªo (27 de Abril de 2000) O Senhor Deputado refere-se ao estudo que a Comissªo efectuou acerca do abastecimento do mercado comunitÆrio em lombos de atum. Como mencionado na resposta dada (cid:224)s perguntas escritas E-0756/00 a E-0761/00 do Senhor Deputado (1), a Comissªo considera que o estudo revela a existŒncia de um dØfice limitado e de carÆcter sazonal no respeitante a este produto. A proposta da Comissªo para o ano 2000 inclui, de certo, uma quantidade mais elevada do que a preconizada pelo estudo, mas propıe tambØm um direito de 6 %, enquanto o estudo preconiza um direito nulo. AlØm disso, a quantidade e o n(cid:237)vel do direito aduaneiro adoptados na proposta da Comissªo para o ano 2000 situam-se no pleno esp(cid:237)rito do acordo pol(cid:237)tico subscrito pelo Conselho e pela Comissªo em 17 de Dezembro de 1999. O Conselho confirmou esta linha de ac(cid:231)ªo e adoptou, por unanimidade, a proposta apresentada pela Comissªo para o ano 2000. (1) Ver p. 104. (2001/C 26 E/167) PERGUNTA ESCRITA E-0959/00 apresentada por Salvador Garriga Polledo (PPE-DE) (cid:224) Comissªo Objecto: Taxa municipal de estadia em hotØis (29 de Mar(cid:231)o de 2000) Com base no uso dos bens de interesse geral, de propriedade municipal, que devem ser financiados por todos os cidadªos da comunidade urbana respectiva, vai-se generalizando a prÆtica da aplica(cid:231)ªo de uma taxa sobre as estadias em hotØis. Pede-se, assim, aos visitantes de uma cidade que, ao pagarem a sua estadia num hotel, procedam ao pagamento de uma taxa destinada a compensar o uso dos bens municipais de que o visitante usufrui durante a sua estadia num hotel de uma cidade que aplica este critØrio fiscal. Dada a grande import(cid:226)ncia de que a generaliza(cid:231)ªo da aplica(cid:231)ªo da referida taxa pelas municipalidades, em toda a Uniªo Europeia, se pode revestir, poderÆ a Comissªo manifestar a sua posi(cid:231)ªo sobre a matØria, dizer se concorda com esta prÆtica e indicar a sua inten(cid:231)ªo quanto (cid:224) arrecada(cid:231)ªo indirecta de receitas sobre a referida taxa tur(cid:237)stica atravØs do IVA? 26. 1. 2001 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias C 26 E/135 Resposta dada por Frederik Bolkestein em nome da Comissªo (26 de Maio de 2000) Na falta de legisla(cid:231)ªo comunitÆria sobre a matØria, a imposi(cid:231)ªo de taxas municipais aos turistas que fazem a sua estada num concelho, com o objectivo de os fazer participar no financiamento dos equipamentos colectivos municipais suplementares exigidos pelo fluxo de turistas, Ø da competŒncia exclusiva dos Estados-membros. As legisla(cid:231)ıes assim aplicadas nªo devem, porØm, conter medidas discriminat(cid:243)rias lesivas do exerc(cid:237)cio das liberdades fundamentais previstas pelo Tratado CE como, por exemplo, a imposi(cid:231)ªo unicamente aos turistas estrangeiros ou a aplica(cid:231)ªo de uma tarifa mais elevada aos turistas estrangeiros. Na ausŒncia de tais disposi(cid:231)ıes discriminat(cid:243)rias, as taxas municipais associadas (cid:224) estada dos turistas nªo sªo contrÆrias ao direito comunitÆrio. (2001/C 26 E/168) PERGUNTA ESCRITA E-0966/00 apresentada por Esko Sepp(cid:228)nen (GUE/NGL) (cid:224) Comissªo (31 de Mar(cid:231)o de 2000) Objecto: Impacto dos telefones m(cid:243)veis sobre a saœde A Comissªo tem sublinhado em vÆrios documentos a posi(cid:231)ªo de lideran(cid:231)a da Europa no que diz respeito (cid:224) utiliza(cid:231)ªo de telefones m(cid:243)veis e tem proposto estratØgias para manter essa posi(cid:231)ªo de lideran(cid:231)a. TerÆ a Comissªo confirmado atravØs de estudos cient(cid:237)ficos que os campos electromagnØticos resultantes da actividade dos telefones nªo tŒm qualquer impacto negativo para a saœde no cØrebro das pessoas nem causam um efeito cancer(cid:237)geno nas pessoas a eles expostas? Resposta dada pelo ComissÆrio Ph. Busquin em nome da Comissªo (25 de Abril de 2000) No contexto do terceiro e do quarto programas-quadro de Investiga(cid:231)ªo e Desenvolvimento (I&D), a Comissªo financiou diversos projectos que visavam elucidar os efeitos das radia(cid:231)ıes electromagnØticas (radiofrequŒncias, RF) na saœde. O primeiro foi uma ac(cid:231)ªo COST (COST 244 em 1992, seguida de COST 244 A em 1998), relativa aos efeitos biomØdicos das radia(cid:231)ıes electromagnØticas. Esta ac(cid:231)ªo estÆ ainda em curso. O programa Biomed 2 financiou tambØm dois estudos sobre a rela(cid:231)ªo entre radia(cid:231)ıes electromagnØticas e cancro. O programa «Medi(cid:231)ıes e Ensaios» financiou um projecto relativo (cid:224) medi(cid:231)ªo das radia(cid:231)ıes electromagnØ- ticas emitidas pelos telefones m(cid:243)veis e pelas esta(cid:231)ıes de feixes hertzianos, bem como (cid:224) quantifica(cid:231)ªo da exposi(cid:231)ªo humana. Os resultados deste projecto serªo œteis para o estabelecimento de normas de medi(cid:231)ªo e para a avalia(cid:231)ªo dos riscos com origem nos telefones m(cid:243)veis e nas esta(cid:231)ıes de feixes hertzianos. O or(cid:231)amento total atribu(cid:237)do pela Comissªo a estes estudos foi da ordem de 2 milhıes de euros. Nenhum deles (incidindo nos efeitos tØrmicos e nas eventuais perturba(cid:231)ıes metab(cid:243)licas celulares devidas aos diversos tipos de campos electromagnØticos) logrou p(cid:244)r em evidŒncia efeitos negativos para a saœde, mas, para responder (cid:224)s preocupa(cid:231)ıes do pœblico, sªo necessÆrios resultados complementares. No 5o Programa-Quadro, os estudos sobre os efeitos das radia(cid:231)ıes electromagnØticas sªo especificamente inclu(cid:237)dos no programa de trabalho da ac(cid:231)ªo-chave no 4 (Ambiente e Saœde) do tema 1, qualidade de vida e gestªo dos recursos biol(cid:243)gicos. No (cid:226)mbito do convite para apresenta(cid:231)ªo de propostas, em 1999, foram aprovados cinco projectos, para um financiamento total de cerca de 9 milhıes de euros. Estes projectos acabam de ter in(cid:237)cio, devendo apresentar resultados dentro de 3 ou 4 anos. Entre eles, figura um estudo epidemiol(cid:243)gico de grande envergadura (Interphone), coordenado pelo IARC (Centro Internacional de Investiga(cid:231)ªo do Cancro), para analisar o eventual carÆcter cancer(cid:237)geno das radia(cid:231)ıes electromagnØticas emitidas pelos telefones m(cid:243)veis. No decurso deste estudo, serÆ feita uma


title: Verslag van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad over de ervaring met de toepassing van Richtlijn 92/59/EEG inzake algemene productveiligheid

eurovoc_concepts:
approximation of laws
consumer protection
exchange of information
national implementing measure
product safety

formats: html pdf

text: COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN Brussel, 29. 3. 2000 COM(2000) 140 definitief VERSLAG VAN DE COMMISSIE AAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD OVER DE ERVARING MET DE TOEPASSING VAN RICHTLIJN 92/59/EEG INZAKE ALGEMENE PRODUCTVEILIGHEID INHOUDSOPGAVE I. II. Achtergrond Algemeen 1. Werkingssfeer van de richtlijn 2. Hoofdbestanddelen van de richtlijn III. Toepassing van de richtlijn in de praktijk 1. 2. 3. Omzetting van de richtlijn in nationaal recht Institutionele en administratieve regelingen op nationaal niveau Relatie tussen de Richtlijn algemene productveiligheid en de sectorale communautaire wetgeving (artikel 1) 4. Werkingssfeer van de richtlijn (artikel 2) 5. 6. 7. 8. Algemeen veiligheidsvereiste (artikel 3 en 4) Verplichtingen en bevoegdheden van de lidstaten (artikel 5 en 6) Kennisgeving en uitwisseling van informatie (artikel 7) Dringende situaties en optreden op Gemeenschapsniveau (artikel 8, 9, 10, 12) IV. Conclusies 1. 2. 3. Omzetting van de richtlijn in nationaal recht Institutionele en administratieve regelingen op nationaal niveau Relatie tussen de Richtlijn algemene productveiligheid en de sectorale communautaire wetgeving (artikel 1) 4. Werkingssfeer (artikel 2) 5. Algemeen veiligheidsvereiste (artikel 3 en 4) 6. Markttoezicht (artikel 5 en 6) 7. 8. 9. Kennisgeving en uitwisseling van informatie (artikel 7) Het Systeem voor snelle uitwisseling van informatie (artikel 8) Dringende maatregelen op Gemeenschapsniveau (artikel 9) 10. Comité (artikel 10) 11. Vertrouwelijkheid (artikel 12) 2 4 5 5 5 7 7 8 9 10 11 13 15 15 18 18 18 19 19 19 20 21 21 21 21 21 Bijlagen Bijlage 1: Omzettingswetgeving in de lidstaten Bijlage 2: Voor de toepassing van de omzettingswetgeving verantwoordelijke nationale overheidsdiensten 23 23 25 3 I. ACHTERGROND Richtlijn 92/59/EEG van de Raad inzake algemene productveiligheid (RAPV) is op 29 juni 1992 goedgekeurd en moest uiterlijk 29 juni 1994 door de lidstaten toegepast worden. De richtlijn was gebaseerd op artikel 100 A (nu artikel 95) en werd vóór de inwerkingtreding van het Verdrag van Maastricht in samenwerking met het Europees Parlement vastgesteld. Artikel 16 van de richtlijn luidt: “Vier jaar na de in artikel 17, lid 1, bedoelde datum doet de Raad aan de hand van een verslag van de Commissie over de opgedane ervaring, vergezeld van passende voorstellen, een uitspraak over de eventuele aanpassing van deze richtlijn, met name teneinde de werkingssfeer van de richtlijn zoals omschreven in artikel 1, lid 1, en artikel 2, onder a), uit te breiden alsmede over de vraag of het gewenst is de bepalingen van titel V te wijzigen. ” De Commissie heeft de tenuitvoerlegging en de toepassing in de praktijk van de richtlijn diepgaand onderzocht en geëvalueerd. De diensten van de Commissie hebben aan de hand van gesprekken in alle lidstaten een uitvoerig onderzoek ingesteld naar het Systeem voor snelle uitwisseling van gegevens (hierna “het onderzoek” genoemd), dat ertoe heeft bijgedragen knelpunten aan het te brengen. licht Bovendien heeft het “Centre de Droit de la Consommation” van de Université Catholique de Louvain in opdracht van de Commissie een studie uitgevoerd naar de juridische en praktische toepassing van de richtlijn (hierna “de studie” genoemd), waarin knelpunten zijn aangegeven en conclusies zijn getrokken over de aan te brengen verbeteringen. Deze studie omvatte alle EU-lidstaten plus de EER-landen Noorwegen en IJsland. De diensten van de Commissie hebben de belanghebbende partijen bij deze werkzaamheden betrokken teneinde de toepassing van de richtlijn te evalueren, de problemen te beoordelen en te onderzoeken in hoeverre de richtlijn moet worden herzien. In het kader van de Werkgroep consumentenveiligheid is herhaaldelijk overleg Europese normalisatieorganisaties en de ANEC (Europese vereniging voor de coördinatie van consumentenvertegenwoordiging in normalisatie). Er is overleg gepleegd met de Europese industrie en met handelsfederaties. Het Economisch en Sociaal Comité heeft in deze periode een initiatiefadvies uitgebracht. consumentenorganisaties, gepleegd met lidstaten, de De conclusies van dit verslag zijn getrokken op basis van uit verschillende bronnen verzamelde informatie en de ervaring van de diensten van de Commissie. De belangrijkste functie van de richtlijn op het gebied van voedsel is in de praktijk de procedure van artikel 8 voor snelle uitwisseling van informatie over dringende situaties. Daarom wordt in dit verslag slechts in beperkte mate, uitsluitend in de context van dit artikel, op voedselkwesties ingegaan. In dit verslag worden de resultaten van de beoordeling kort samengevat. De studie die voor de Commissie is verricht door het “Centre de Droit de la Consommation” is te vinden op http://europa. eu. int/comm/dgs/health_consumer/index 4 Wat de voedselaspecten betreft heeft de Commissie onlangs een Witboek over voedselveiligheid gepresenteerd waarin de behoeften op dit gebied geanalyseerd en de plannen van de Commissie uiteengezet worden. II. 1. ALGEMEEN WERKINGSSFEER VAN DE RICHTLIJN De richtlijn regelt de veiligheid van consumentenproducten en is bedoeld om ervoor te zorgen dat op de markt gebrachte producten veilig zijn. Het gaat hier om producten die voor consumenten bestemd zijn of door hen gebruikt kunnen worden, en die in het kader van een handelsactiviteit worden geleverd. Dit omvat nieuwe, tweedehands en opnieuw in goede staat gebrachte producten, met uitzondering van antiek en producten die verkocht worden om weer in goede staat gebracht te worden, mits de leverancier de consument hiervan op de hoogte stelt. Er wordt een algemene definitie van “veilig product” gegeven. Het uiteindelijke doel van deze richtlijn is het harmoniseren van de maatregelen van de lidstaten die een algemene verplichting opleggen om uitsluitend veilige producten op de markt te brengen, teneinde zowel een uniform, hoog beschermingsniveau voor de gezondheid en veiligheid van de consument in de hele EU als de goede werking van de interne markt te waarborgen. Volgens de preambule van de richtlijn bestaat er behoefte aan een horizontaal wettelijk kader op brede basis dat de producten omvat die niet onder sectorspecifieke communautaire wetgeving vallen en tevens “voorziet in lacunes in bestaande of toekomstige specifieke wettelijke voorschriften”. Daarom is de richtlijn bedoeld als aanvulling op de communautaire sectorwetgeving teneinde: • producten te bestrijken die niet onder sectorwetgeving vallen, • en tevens producten te bestrijken die wel onder (bestaande en toekomstige) sectorwetgeving vallen, ten aanzien van die risicocategorieën, veiligheidsaspecten en administratieve en controlevereisten die niet in bedoelde wetgeving aan de orde komen. In de preambule van de richtlijn wordt echter gepreciseerd dat indien er voorschriften bestaan die voorzien in volledige harmonisatie en waarin de aan de producten gestelde veiligheidseisen zijn vastgesteld, er geen grond aanwezig is om het bedrijfsleven nieuwe verplichtingen op te leggen voor het op de markt brengen van producten die onder dergelijke voorschriften vallen. Dit is in het algemeen het geval voor producten die onder de zogenaamde nieuwe-aanpakrichtlijnen vallen. Voorts bepaalt artikel 1 dat wanneer een specifieke communautaire regeling bepalingen bevat die slechts op bepaalde veiligheidsaspecten of risicocategorieën van de betrokken producten betrekking hebben, die bepalingen van toepassing zijn ten aanzien van de veiligheids- of risicoaspecten in kwestie. 2. HOOFDBESTANDDELEN VAN DE RICHTLIJN Kort samengevat zijn in Richtlijn 92/59/EEG de volgende bepalingen opgenomen: Verplichtingen van de producenten: • uitsluitend veilige producten op de markt brengen; 5 • de consument de relevante informatie verstrekken waarmee deze zich een oordeel kan vormen over de aan een product inherente risico’s; • maatregelen nemen om op de hoogte te blijven van de risico’s die aan de door hen geleverde producten zijn verbonden en de nodige maatregelen te treffen om die risico’s te voorkomen, waaronder indien nodig het uit de markt nemen van het betrokken product. Verplichtingen van de distributeurs: • geen producten leveren waarvan zij weten of hadden moeten concluderen dat zij gevaarlijk zijn; • meewerken bij de bewaking van de veiligheid van de door hen geleverde producten en de maatregelen om de eventuele risico’s van die producten te voorkomen. Criteria om de productveiligheid te beoordelen en te bepalen onder welke voorwaarden een product veilig geacht dient te worden • producten die in overeenstemming zijn met de specifieke nationale voorschriften van de lidstaat waarin zij in het verkeer zijn, worden geacht aan het algemene veiligheidsvereiste van de RAPV te voldoen; • in de overige gevallen wordt de veiligheid van een product beoordeeld aan de communautaire en de hand van Europese of nationale niet-verplichte normen, technische verwachtingen van de consument. specificaties, gedragscodes, de stand van de kennis Verplichtingen van de lidstaten: • maatregelen nemen om de producenten de nodige verplichtingen op te leggen. Dit in het bijzonder het aanstellen of aanwijzen van autoriteiten voor omvat markttoezicht en handhavingsmaatregelen te nemen en sancties op te leggen bij niet-nakoming van de verplichtingen van de richtlijn; om een controle- bevoegd aantal zijn die • de Commissie op de hoogte te stellen van de maatregelen die zij nemen om het op de markt brengen van producten te beperken of te gelasten dat zij uit de handel worden genomen. De Commissie zal daarop de redenen voor die maatregelen bestuderen en alle lidstaten informeren als zij tot de conclusie komt dat een maatregel gerechtvaardigd is; • ervoor zorgen dat hun ambtenaren en personeelsleden de in de zin van de richtlijn verzamelde gegevens die onder het beroepsgeheim vallen, niet openbaar maken, tenzij het gaat om gegevens over de veiligheid van een product die openbaar moeten worden gemaakt teneinde de gezondheid en de veiligheid van personen te beschermen. Dit geldt ook voor ambtenaren van de Commissie. 6 Instelling van een systeem voor snelle uitwisseling van gegevens (RAPEX) voor producten die een ernstig en onmiddellijk risico inhouden Dit systeem houdt in dat wanneer een lidstaat dringende maatregelen neemt of besluit te nemen om het in de handel brengen of gebruiken van producten die een ernstig en onmiddellijk gevaar inhouden te beletten, te beperken of aan bijzondere voorwaarden te onderwerpen, hij dit meldt aan de Commissie, die op haar beurt de overige lidstaten informeert. Nadere bijzonderheden over de werking van dit systeem zijn in een bijlage bij de richtlijn opgenomen. Procedures voor maatregelen in de hele Gemeenschap De Commissie kan, bijgestaan door een comité, tijdelijke maatregelen voor de hele Gemeenschap treffen ten aanzien van producten die een ernstig en onmiddellijk risico inhouden, met inachtneming van een aantal materiële en procedurele voorwaarden. Comité Een regelgevend comité (ex “III b”) heeft tot taak de Commissie bij te staan bij het aanpassen van de bijlage, met betrekking tot de RAPEX-procedures, en het vaststellen van communautaire maatregelen in geval van noodsituaties. III. TOEPASSING VAN DE RICHTLIJN IN DE PRAKTIJK 1. OMZETTING VAN DE RICHTLIJN IN NATIONAAL RECHT Sommige landen beschikten al vóór de goedkeuring van de richtlijn over wetgeving inzake algemene productveiligheid (Finland 1986, Frankrijk 1983, Nederland 1935, Noorwegen 1976, Oostenrijk1 1983, het Verenigd Koninkrijk 1987 en Zweden 1989). In sommige landen waren de meeste doelen van de richtlijn al bereikt voordat die werd goedgekeurd. In de landen waar al vóór de richtlijn algemene wetgeving bestond, was er soms een discussie over de vraag of er wel wijzigingen nodig waren als dezelfde doelstellingen met een andere formulering werden bereikt. In het in de Verenigd Koninkrijk en Nederland werden de verplichtingen die nog niet bestaande wetgeving waren opgenomen – verplichtingen voor het bedrijfsleven ten aanzien van informatieverstrekking, bewaking en uit de handel nemen – hieraan toegevoegd. In België en Duitsland, waar al horizontale (of specifieke) wetgeving bestond die veel maar niet alle onder de richtlijn vallende consumentenproducten bestreek, werd een nieuwe wet goedgekeurd die weliswaar wet inzake “algemene” veiligheid van consumentenproducten genaamd was, maar in feite slechts de situatie regelde van producten waarvoor nog geen wetgeving bestond. In deze landen betekende de nieuwe wetgeving dus dat aan de economische subjecten nieuwe eisen werden in andere opgelegd, die echter beperkt bleven tot allerlei producten die niet wetgeving geregeld waren, waarbij de bestaande noodprocedures tot deze producten werden uitgebreid. 1 Deze wetgeving was echter niet volledig en is volledig gewijzigd door een in 1995 goedgekeurde nieuwe wet ter omzetting van de richtlijn. 7 In IJsland bracht de richtlijn grote verbeteringen in de wetgeving inzake productveiligheid. De voordien bestaande wetgeving was sterk verouderd (1936) en raakte slechts zijdelings het thema productveiligheid. Italië, Luxemburg, In de overige landen (Denemarken, Griekenland, Portugal en Spanje) bestond geen complete of horizontale algemene wetgeving op het gebied van productveiligheid en is de richtlijn vrijwel letterlijk omgezet. Aangezien echter, bijvoorbeeld in Denemarken, de werkingssfeer in de regel beperkt bleef tot de producten die niet onder sectorale wetgeving vielen, waren de gevolgen van de nieuwe wetgeving in de praktijk tamelijk gering. Ierland, In bijlage 1 is een lijst van de nationale wetgeving ter omzetting van de richtlijn in de verschillende landen opgenomen. 2. INSTITUTIONELE EN ADMINISTRATIEVE REGELINGEN OP NATIONAAL NIVEAU De verantwoordelijkheden voor de uitvoering van de wetgeving op nationaal niveau zijn gewoonlijk gelegd bij de instanties die, al naar de centrale of federale bestuursstructuur, in elk land al bestonden. In een aantal landen is de controle op de productveiligheid al sinds lange tijd decentraal georganiseerd. In Duitsland en Spanje en in mindere mate in Oostenrijk, Finland en het Verenigd Koninkrijk is een groot deel van de verantwoordelijkheid toebedeeld aan de regionale en lokale structuren. In de praktijk zijn in Ierland, Spanje, Frankrijk, Nederland, Portugal en het Verenigd Koninkrijk één nationale of diverse regionale of lokale autoriteiten verantwoordelijk voor de omzettingswetgeving van de richtlijn of onder sectorale regelgeving vallen. In Noorwegen zijn twee ministeries verantwoordelijk voor de wet. consumentenproducten, (non-food) ongeacht onder alle die of In de overige landen is de aangewezen autoriteit slechts voor bepaalde consumentenproducten verantwoordelijk, in de regel voor die producten die onder de richtlijn vallen. Soms, maar niet altijd vallen ook de sectoren waarvoor specifieke wetgeving bestaat onder hun bevoegdheid. Bijlage 2 bevat een lijst van de instanties die verantwoordelijk zijn voor de toepassing van de omzettingswetgeving. Coördinatie-instanties Zweden heeft een speciale instantie (SWEDAC) belast met de coördinatie van het markttoezicht door de verschillende verantwoordelijke autoriteiten. In Italië is onlangs een instantie in het leven geroepen, “Conferenza di Servizi” genaamd, die verantwoordelijk is voor de coördinatie. De in 1978 opgerichte “Local authorities Coordinating Body on Food and Trading Standards” (LACOTS) in het VK verstrekt adviezen voor het toezicht op de naleving over aan wetgevingsaangelegenheden geraadpleegd. plaatselijke autoriteiten wordt VK van het de en Raadgevende organen In zeven landen is er een “Commissie consumentenveiligheid” of overeenkomstig orgaan opgericht, namelijk in Oostenrijk, Spanje (comité technische veiligheid), 8 Frankrijk, (adviesorgaan productveiligheid), Finland België, Nederland (adviescommissie Warenwet) en Portugal. Meestal bestonden die commissies al voordat de richtlijn werd goedgekeurd. In alle landen behalve Portugal, waar de commissie betrokken is bij de besluitvorming, betreft het een raadgevend orgaan dat voor alle betrokkenen (bedrijfsleven, consumentenorganisaties en de overheid) een forum is om hun ervaringen te bundelen. Uit de studie blijkt dat alle betrokken partijen het belang van een dergelijke functie onderkennen. Sommige nationale autoriteiten organiseren opleiding en voorlichting voor het bedrijfsleven in verband met de omzetting van de richtlijn (Oostenrijk, Nederland en Finland). De rol van de consumentenorganisaties en Frankrijk productveiligheid: In vier landen spelen de consumentenorganisaties een speciale rol op het gebied van de vervolging), Denemarken (lobbyen (markttoezicht), Oostenrijk (markttoezicht en voorlichting over de wet) en Nederland (veiligheidstests, bewustmaking en opleiding van professionals, opstellen van een gedragscode voor noodprocedures). In de overige landen blijft de rol van de tot het uitvoeren van vergelijkend consumentenorganisaties doorgaans beperkt warenonderzoek, waarvan zij de resultaten in hun tijdschriften publiceren, en het verzamelen van klachten van consumenten. In Ierland, Griekenland, Zweden, Finland, Portugal en Luxemburg spelen de consumentenorganisaties zoal een tamelijk onbeduidende rol waar het gaat om de productveiligheid. 3. RELATIE TUSSEN DE RICHTLIJN ALGEMENE PRODUCTVEILIGHEID EN DE SECTORALE COMMUNAUTAIRE WETGEVING (ARTIKEL 1) De huidige formulering van de richtlijn betreffende de relatie met andere communautaire wetgeving is niet geheel eenduidig en is in de nationale wetgeving op verschillende wijze uitgelegd. Uit de studie is gebleken dat de interpretatie van artikel 1 zelfs binnen één land uiteen kan lopen. Daardoor is ook de werkingssfeer van de omzettingswetgeving niet vastomlijnd. Soms is het artikel omgezet zonder dat de precieze betekenis ervan duidelijk was, hetgeen tot verwarring heeft geleid. Deze verwarring heeft consequenties voor de bevoegdheden van de sectorale autoriteiten en de verplichtingen van het bedrijfsleven. Als gevolg hiervan is het bedrijfsleven vaak niet goed bekend met de richtlijn en dat is waarschijnlijk de reden dat de wetgeving niet het bedoelde effect sorteert. Volgens de studie zijn de meeste economische subjecten het erover eens dat van de wetgeving ter omzetting van de richtlijn inzake productaansprakelijkheid, die een duidelijk omschreven werkingssfeer heeft, een veel sterkere preventieve werking uitgaat dan van de omzettingswetgeving van Richtlijn 92/59/EEG. De meeste landen hebben de productsectoren waarvoor al geheel of ten dele communautaire of nationale sectorwetgeving bestond, vrijwel volledig uitgesloten. Sommige landen, zoals Oostenrijk, België en Frankrijk, sluiten dergelijke producten echter niet uit als het gaat om noodprocedures. In Denemarken, Griekenland, Spanje, IJsland, Ierland, het Verenigd Koninkrijk, Nederland (afgezien van de bijkomende verplichtingen van de economische subjecten), Noorwegen en Frankrijk omvat de algemene wet alles behalve de veiligheidsaspecten die al in specifieke richtlijnen van de Gemeenschap zijn geregeld. 9 4. WERKINGSSFEER VAN DE RICHTLIJN (ARTIKEL 2) In België, Denemarken, Finland, Frankrijk, IJsland, Noorwegen2, Zweden, Portugal3 en Spanje4 heeft de wetgeving betrekking op zowel producten als diensten die voor consumenten bestemd zijn, zodat grijze zones als gevolg van de interpretatie van de woorden “product. door de consument zou kunnen worden gebruikt” in de richtlijn wordt vermeden. De Noordse landen hebben hierover dezelfde opvatting, al nemen Denemarken, Noorwegen (in de omzettingswetgeving) en IJsland alleen diensten die verband houden met producten in aanmerking. In de landen waar diensten onder de omzettingswetgeving vallen is die wetgeving echter maar heel zelden toegepast. Hoewel in de meeste landen de omzettingswetgeving alleen van toepassing is op producten en/of diensten voor consumenten, kent de wetgeving in Frankrijk, Nederland (Warenwet) en Noorwegen een dergelijke beperking niet, zodat de voorschriften van toepassing zijn op alle producten en diensten die op de markt gebracht worden en zowel werkenden als consumenten worden beschermd. In Zweden vallen door scholen, ziekenhuizen, gemeenten e. d. geleverde producten ook onder de wetgeving; in Finland is de wetgeving ook van toepassing op producten die door beroepsbeoefenaars aan deze instellingen worden geleverd. Verder is voor bepaalde producten niet duidelijk of zij onder de richtlijn vallen. Ten eerste is er een probleem met producten die, hoewel zij oorspronkelijk voor beroepsmatig gebruik bestemd waren, nu door consumenten worden gebruikt. Ten tweede worden producten soms door dienstverleners aan consumenten geleverd of in het kader van een dienstverlening aan consumenten beschikbaar gesteld. Soms kunnen diensten die in relatie met een geleverd product worden verleend, de veiligheid van dat product beïnvloeden. Verscheidene lidstaten zijn van mening dat de richtlijn tot diensten moet worden uitgebreid. • Definities (artikel 2) – Product Frankrijk geeft in het geheel geen definitie van product, terwijl de overige landen de definitie van artikel 2, onder b), van de richtlijn hebben overgenomen. Sommige landen maken een onderscheid tussen roerende en onroerende goederen (in de Oostenrijkse, Portugese en Nederlandse wetgeving is vastgoed uitgesloten), of de tastbare of materiële aard van de bestreken producten. De meeste landen maken een uitzondering voor tweedehandsartikelen die als antiek worden geleverd, evenals de richtlijn, en voor producten die gerepareerd of opnieuw in goede staat gebracht moeten worden voordat zij worden gebruikt. In Finland, Frankrijk, Nederland (Warenwet) en Zweden bestaan dergelijke uitzonderingen niet, terwijl in België antiek is uitgesloten, maar tweedehandsartikelen die gerepareerd of opnieuw in goede staat gebracht moeten worden niet. 2 3 4 In Noorwegen vallen alle diensten sinds 1993 onder een aparte wet. In de wet consumentenbescherming. In de wet consumentenbescherming. 10 – Economische subjecten In de meeste omzettingsmaatregelen wordt het begrip economische subjecten gedefinieerd. In de Zweedse, Finse, Franse, Nederlandse (Warenwet) en Noorse wetgeving wordt dit begrip niet gedefinieerd, aangezien de verplichtingen gelden voor allen, zonder uitzondering, die bij het in de handel brengen of de distributie betrokken zijn. In de praktijk erkennen de meeste van deze landen echter dat de verplichtingen van hun wetgeving in hoofdzaak gelden voor de producenten en de importeurs. 5. ALGEMEEN VEILIGHEIDSVEREISTE (ARTIKEL 3 EN 4) Alle landen behalve Zweden hebben in hun wetgeving expliciet een algemeen veiligheidsvereiste opgenomen, al wijkt de formulering soms af van de richtlijn. Verscheidene landen (Denemarken, Finland, Frankrijk, Griekenland, Spanje en Nederland) passen het algemene veiligheidsvereiste toe op alle economische subjecten zonder uitzondering, maar beperken hun verantwoordelijkheden tot hun respectieve activiteiten en maken geen onderscheid tussen producenten en distributeurs. De Noordse landen richten zich meer op de potentiële gevolgen van het product en de noodzaak om problemen te voorkomen. In Zweden vloeit het algemene veiligheidsvereiste impliciet voort uit de bevoegdheden van de overheid. Eigenlijk kennen alleen Zweden en Frankrijk uitvoerige jurisprudentie op grond van het algemene veiligheidsvereiste. Bovendien beschikken de autoriteiten soms niet over informatie betreffende de follow-up en de afloop van zaken die voor de rechter gebracht zijn. • Verplichtingen inzake informatieverstrekking, bewaking en uit de handel nemen het zijn algemene veiligheidsvereiste inzake Naast informatieverstrekking, bewaking en uit de handel nemen van de richtlijn door de meeste landen overgenomen, en wel vrijwel letterlijk. In Duitsland is het niet nodig het betrokken product uit de handel te nemen en is alleen vastgelegd dat risico’s voorkomen moeten worden. Naast het algemene veiligheidsvereiste is in Frankrijk diegene aansprakelijk die het product voor het eerst in de handel brengt. Zweden beperkt zich ertoe de economische subjecten te verplichten informatie te verstrekken. verplichtingen de Volgens de studie sorteert die verplichting weinig effect aangezien de meeste economische subjecten er niet van op de hoogte zijn. Dit geldt voor alle landen met uitzondering van Frankrijk, waar hier geen specifieke voorschriften voor zijn maar de verplichtingen voortvloeien uit het algemene veiligheidsvereiste en het Franse systeem in zijn geheel. Producenten en distributeurs ontdekken soms dat een product risico’s inhoudt of worden hiervan op de hoogte gebracht. De ervaring leert dat dit geregeld gebeurt. Zij stellen de autoriteiten echter zelden van hun bevindingen en maatregelen in kennis. In Oostenrijk, België, Finland en Noorwegen zijn de economische subjecten verplicht de overheid te informeren over alle risico’s die hun bekend geworden zijn en alle maatregelen die zij in verband met die risico’s hebben genomen. 11 Zelfs in de landen waar het verplicht is de hierover overheid te informeren gebeurt dit niet, behalve in Oostenrijk en Finland, waar grote bedrijven het wel doen. • Verplichtingen van de distributeurs De meeste landen die een onderscheid maken tussen producenten en distributeurs, hebben de aan de distributeurs opgelegde verplichtingen in hun omzettingswetgeving opgenomen. Verder zijn de distributeurs in Oostenrijk verplicht de autoriteiten over gevaarlijke producten te informeren. Ook de Ierse wet kent strengere verplichtingen voor de distributeurs, die verplicht zijn de veiligheid van producten na te gaan. Duitsland daarentegen verplicht de distributeurs niet om mee te werken aan de bewaking van producten of aan maatregelen om risico’s te voorkomen (de enige verplichting is ertoe bij te dragen dat aan het algemene veiligheidsvereiste wordt voldaan). In de praktijk kennen ook de distributeurs hun verplichtingen niet altijd. Dit hangt af van de sector en van de grootte van het bedrijf. Grote distributeurs beschikken vaak over de middelen om systemen voor het nagaan van klachten van consumenten op te zetten, monsters te nemen voor en na het doen van bestellingen en nauwe banden met de producenten te onderhouden; bij kleine distributeurs en detailhandelaars is dit vaak niet het geval. • Overeenstemming met het algemene veiligheidsvereiste Het vermoeden van overeenstemming met het algemene veiligheidsvereiste, zoals is aangegeven in artikel 4 van de richtlijn, vindt men niet terug in de Franse, Finse, Nederlandse, IJslandse, Noorse en Zweedse wetgeving. Volgens de studie gaan de meeste van deze landen ervan uit dat deze beginselen van toepassing zijn zonder dat zij expliciet vastgelegd hoeven te worden. In de overige landen is het vermoeden van artikel 4 met bepaalde nuanceringen overgenomen. In de praktijk lopen de reacties op artikel 4 van lidstaat tot lidstaat en van persoon tot persoon sterk uiteen. Volgens de studie is dit artikel in Frankrijk nagenoeg onbekend en hetzelfde geldt voor Finland, waar het niet eens omgezet is, al zeggen de betrokken partijen dat zij het in de praktijk wel toepassen. Uit de studie blijkt dat dit artikel in verscheidene landen niet goed wordt begrepen en in Zweden en Ierland vaak niet wordt toegepast (hoewel Ierland het wel omgezet heeft). De studie constateert de volgende uiteenlopende standpunten over artikel 4 in de lidstaten: in Italië wordt het voor het bedrijfsleven bijzonder nuttig geacht. De Belgische, Oostenrijkse en Deense overheidsinstanties zijn van mening dat dit artikel voor hun dagelijkse werk uiterst nuttig is, omdat het hun een basis biedt om maatregelen te nemen en verder te gaan dan louter formele overeenstemming. De autoriteiten van Portugal en het Verenigd Koninkrijk brengen naar voren dat de rangorde van de in acht te nemen criteria gewijzigd moet worden. Dit is al gebeurd in Denemarken, waar de legitieme verwachtingen van de consument zwaarder wegen dan de naleving van gedragscodes. In Duitsland wordt alleen gekeken naar de overeenstemming met Duitse en Europese normen. Sommige nationale overheden, bv. in Nederland en Zweden, zijn begonnen met het opstellen van criteria voor het definiëren van veilige producten per productsector. 12 6. VERPLICHTINGEN EN BEVOEGDHEDEN VAN DE LIDSTATEN (ARTIKEL 5 EN 6) • Markttoezicht Vóór de goedkeuring van de richtlijn beschikten sommige lidstaten niet over middelen om in een dringende situatie op te treden of zelfs maar monsters te nemen in het kader van het reguliere markttoezicht. De bevoegdheden van artikel 6 van de richtlijn zijn door alle lidstaten waar zij vóór de omzetting van de richtlijn ontbraken vrijwel integraal overgenomen. De bevoegdheden inzake markttoezicht, zoals het verrichten van controles, het nemen van monsters, het opvragen van informatie bij de betrokkenen en het stellen van voorwaarden voordat producten op de markt mogen worden gebracht, worden nu door alle bevoegde autoriteiten op verschillende niveaus erkend. De studie merkt echter op dat de benaderingen van de lidstaten ten aanzien van het markttoezicht op de volgende punten verschillen vertonen: verscheidene lidstaten controleren de markt aan de hand van jaarlijkse programma’s die gebaseerd zijn op bijvoorbeeld resultaten van EHLASS5, klachten van consumenten, kennisgevingen van het RAPEX-systeem, enz. Dit is bijvoorbeeld het geval in België, Denemarken, Spanje, Finland, Frankrijk en Nederland. Naast de jaarlijkse programma’s of bij ontbreken daarvan verrichten de meeste landen ook incidentele of willekeurige controles, al naar de behoefte of op nieuw op de markt gebrachte producten. Dit geldt met name voor België, Nederland, Frankrijk, Zweden, Oostenrijk en Italië. De Luxemburgse en Ierse autoriteiten verrichten controles meestal naar aanleiding van informatie van het RAPEX-systeem. In Nederland, Zweden en Denemarken wordt jaarlijks een verslag over de controles openbaar gemaakt. In Spanje en Finland worden ook op het niveau van de autonome gemeenschappen, respectievelijk regio’s programma’s opgesteld, die van het centrale programma kunnen afwijken. De Duitse deelstaten werken ieder voor zich. De meeste door de lidstaten gehouden controles betreffen de detailhandel. Sommige landen, zoals Frankrijk en Nederland, voeren ook controles uit bij de productie, hetgeen een uiterst doeltreffende manier gebleken is om mogelijk gevaarlijke producten tijdig te weren. In Noorwegen vindt controle plaats van de systemen die de bedrijven hebben ingevoerd om te waarborgen dat hun producten geen risico voor de gezondheid en veiligheid opleveren. Bijna alle nationale autoriteiten klagen in de voor de studie gehouden gesprekken over een gebrek aan personele en materiële middelen. De studie concludeert dat dit probleem bijzonder ernstig is in Portugal, Ierland, Italië en Griekenland. In Spanje en Duitsland zijn er als gevolg van de federale structuur grote regionale verschillen. In verscheidene landen ten slotte (Frankrijk, Finland, Spanje en Oostenrijk) doen zich specifieke problemen voor met de controle op goedkope producten die gedurende zeer korte tijd tegen lage prijs worden verkocht, waarna de importeurs snel vertrokken zijn. 5 Communautair informatiesysteem over ongevallen thuis en tijdens de vrijetijdsbesteding, nu opgenomen in het communautair actieprogramma inzake de voorkoming van letsel binnen het kader van de actie op het gebied van de volksgezondheid (1999-2003). 13 • Ingrijpen van de autoriteiten Met betrekking tot risicosituaties die ingrijpen van de autoriteiten vereisen zijn, voorzover zij nog niet bestonden, aan het nationale juridisch arsenaal bevoegdheden toegevoegd om het op de markt brengen van de producten in kwestie tijdelijk of definitief te verbieden en mogelijk blootgestelde personen voor het gevaar te waarschuwen. De bevoegdheid voor het “onmiddellijk en efficiënt organiseren van het uit de markt nemen van gevaarlijke producten” is opgenomen in de omzettingswetgeving van alle landen waar nog niet in een dergelijke bevoegdheid was voorzien. In Nederland en het Verenigd Koninkrijk is de bevoegdheid om producten van de markt te nemen echter niet expliciet geïntroduceerd, aangezien geoordeeld werd dat de al aan de autoriteiten ter beschikking staande middelen (kennisgeving, verbod, voorlopig verbod, waarschuwing in de pers, officieel verbod enz. ) in de praktijk volstaan om de economische subjecten ertoe te dwingen hun producten uit de handel te nemen. Er zijn nogal wat verschillen in de vorm van de besluiten tot het uit de handel nemen en degenen die deze besluiten kunnen nemen. België, Finland, Frankrijk, IJsland, Noorwegen en Zweden beschikken over de bevoegdheid om economische subjecten te gelasten producten bij de consument terug te halen (te onderscheiden van het uit de detailhandel en de distributieketen nemen) en de consumenten hun geld terug te geven of het product te vervangen of te repareren. Sommige lidstaten hebben hun autoriteiten de bevoegdheid verleend om de uitvoer van producten te verbieden (Frankrijk, België, Nederland, Oostenrijk, Noorwegen en Zweden). Volgens de studie hebben sommige landen nooit of vrijwel nooit van hun bevoegdheid in noodgevallen gebruikgemaakt (Oostenrijk, Griekenland, Ierland en Luxemburg), omdat naar hun zeggen de economische subjecten altijd vrijwillig de nodige maatregelen hebben genomen. Ook Duitsland, waar de deelstaten voor noodgevallen verantwoordelijk zijn, deelt mede dat het probleem doorgaans in onderling overleg wordt opgelost. De meeste landen bevestigen dit, aldus de studie, maar zijn wel van mening dat ook al worden de producten in de praktijk meestal vrijwillig uit de handel genomen, het van groot belang is dat dergelijke maatregelen zo nodig kunnen worden opgelegd. Andere landen (Frankrijk, Nederland en België) maken daarentegen regelmatig gebruik van hun bevoegdheden, ook tot het verbieden van de export. Van de bevoegdheid om de vernietiging van producten te gelasten wordt minder vaak gebruikgemaakt. In sommige landen vergt het nemen van dringende maatregelen veel tijd. In Zweden bijvoorbeeld kan, als een economisch subject bezwaar maakt, een langdurige, kostbare procedure met onzekere uitkomst het gevolg zijn. Verscheidene nationale overheidsinstanties merken op dat zij graag in staat zouden zijn om te gelasten dat gevaarlijke producten van consumenten worden teruggehaald (recall). Sommige instanties (Oostenrijk, Noorwegen, Nederland en Denemarken) maken geen onderscheid tussen terughalen bij de consument en uit de detailhandel en distributie nemen en kunnen zich, aldus de studie, niet voorstellen dat een product uit de handel genomen wordt maar niet bij de eindgebruiker wordt teruggehaald (al is nationale te dat realiseren). De meeste eenvoudig laatste altijd niet 14 overheidsinstanties waarmee tijdens de studie gesproken is, zijn voorstander van een exportverbod. In enkele landen hebben voorts consumentenorganisaties het recht om een vordering tot staking van een inbreuk op het gebied van de productveiligheid in te stellen (bijvoorbeeld Frankrijk, Zweden, Griekenland, Nederland en Portugal). 7. KENNISGEVING EN UITWISSELING VAN INFORMATIE • Vrijwaringsclausule (artikel 7) Uit de ervaring is gebleken dat de nationale overheidsdiensten niet precies weten wat de functie van deze procedure is en wanneer zij er gebruik van moeten maken en dat het onderscheid met artikel 8 en de kennisgevingseisen van andere richtlijnen niet duidelijk is. Veel lidstaten zijn van mening dat de Commissie erg traag reageert, wat hen ervan weerhoudt om een kennisgeving te doen. Soms horen zij pas maanden of zelfs jaren later dat een lidstaat een maatregel heeft genomen. Bovendien is de Commissie niet verplicht alle lidstaten op de hoogte te brengen als zij het niet met een genomen maatregel eens is. Verder betekent deze procedure voor de Commissie een grote administratieve belasting, hetgeen de lange duur verklaart: de Commissie moet overleg plegen met de betrokken partijen, ook wanneer die het eigenlijk met de maatregel eens zijn. Er moet telkens officieel advies worden uitgebracht. Van de andere problemen waar de nationale studie personeelsgebrek en slechte coördinatie op nationaal niveau en overlapping met de procedure uit hoofde van Richtlijn 98/34/EG. overheidsdiensten mee kampen hebben, noemt de te 8. DRINGENDE SITUATIES EN OPTREDEN OP GEMEENSCHAPSNIVEAU • Het Systeem voor snelle uitwisseling van gegevens (artikel 8) Volgens het onderzoek van de Commissie zijn de lidstaten over het algemeen goed te spreken over het Systeem voor snelle uitwisseling van gegevens, dat volgens hen goed functioneert. Uit de studie blijkt dat de in het kader van het systeem verstrekte informatie in België en Zweden via de handelsfederaties ook aan de distributeurs wordt doorgegeven om hen op de problemen te attenderen en de tracering van het product te vergemakkelijken. In Finland worden de bedrijven van de betrokken sector (distributeurs of producenten) stelselmatig ingelicht als er een RAPEX- kennisgeving wordt verzonden. Ook Duitsland zegt dat kennisgevingen vaak het uitgangspunt zijn voor eenmalige maatregelen van de toezichthoudende autoriteiten. De lidstaten hebben echter ook diverse moeilijkheden aangegeven en vinden dat het systeem verbeterd moet worden. • Functioneren van het systeem bij de Commissie Het systeem is van toepassing op maatregelen met betrekking tot op de markt gebrachte producten die een ernstig en onmiddellijk risico voor de consument inhouden. Het bestaat uit twee netwerken, een voor non-foodproducten en een voor levensmiddelen. Elke van de lidstaten of de EVA/EER-landen ontvangen kennisgeving wordt door de Commissie geanalyseerd en gevalideerd alvorens naar de officiële contactpunten in 15 de overige lidstaten doorgegeven te worden. Derde landen hebben op dit moment geen toegang tot het systeem. • Structuur en werking van het systeem in de lidstaten tot lidstaat. In sommige lidstaten De netwerkstructuur verschilt van lidstaat ressorteren de nationale contactpunten onder hetzelfde ministerie of orgaan als de plaatselijke autoriteiten die met het markttoezicht zijn belast; in andere lidstaten, met name die met een federale structuur (Duitsland, Spanje en Oostenrijk) is dat niet het geval. In alle lidstaten hebben de diensten die zich met het systeem bezighouden ook andere taken en de paar personeelsleden die rechtstreeks voor de toepassing van het systeem verantwoordelijk zijn, moeten in de regel daarnaast ook ander werk verrichten. Normaalgesproken fungeren de nationale contactpunten als filter wanneer een kennisgeving van een van hun autoriteiten naar de Commissie gestuurd wordt. Zij kunnen ook als zodanig optreden bij ontvangst van een kennisgeving van een andere lidstaat via de Commissie, alvorens zij die naar hun autoriteiten doorsturen. In de meeste landen zijn het bedrijfsleven en de consumentenorganisaties niet rechtstreeks bij het systeem betrokken. Zij worden doorgaans per geval geïnformeerd. Slechts enkele nationale autoriteiten hebben contacten met andere geformaliseerde systemen voor risicoproducten, afgezien van de Noordse landen, die zijn opgenomen in het Noordse systeem voor informatie- uitwisseling. informatie-uitwisseling over • Problemen met beide systemen (levensmiddelen en non-foodproducten) Algemeen gesproken zijn de autoriteiten van de lidstaten van mening dat het grote aantal kennisgevingen dat op dit moment wordt verzonden, problemen oplevert in verband met personeelsgebrek. Verder zijn de nationale overheidsdiensten soms van mening dat het gemelde risico niet altijd dermate ernstig is dat een kennisgeving op grond van artikel 8 gerechtvaardigd is. De meeste overheidsdiensten zijn van oordeel dat het ontbreken van een precieze definitie van het begrip “ernstig en onmiddellijk risico” de reden is dat zij het systeem op uiteenlopende wijze toepassen. Het begrip vertrouwelijkheid van de informatie in de kennisgevingen is voor de meeste overheidsdiensten nogal verwarrend en moet op EU-niveau verduidelijkt worden. Verscheidene diensten wezen erop dat de kennisgevingen vaak niet duidelijk en gedetailleerd genoeg zijn, met name waar het gaat om informatie over de circulatie van producten ten aanzien waarvan vervolging is ingesteld. In sommige lidstaten verloopt de uitwisseling van informatie trager doordat er geen vertaling in hun eigen taal beschikbaar is. De meeste overheidsdiensten zijn van mening dat de Commissie meer moet doen om de kennisgevingen te evalueren en te filteren. Ook vinden zij voor het merendeel dat de technische follow-up van kennisgevingen met waarschuwing verbeterd moet worden. 16 • Specifieke problemen in de non-foodsector Voor veel lidstaten is het onderscheid tussen artikel 7 en artikel 8 van de richtlijn en de vrijwaringsclausules van de verticale nieuwe-aanpakrichtlijnen niet duidelijk, iets wat ook tot overbelasting van het systeem heeft geleid. • Specifieke problemen in de levensmiddelensector Aangezien artikel 7 van de richtlijn in de levensmiddelensector maar uiterst zelden gebruikt wordt, wordt het waarschuwingssysteem hiervan overladen met informatie die niet direct onder de categorie kennisgevingen met waarschuwing valt. Gedurende de tijd dat het SHIFT-systeem niet is afgesproken om het RAPEX/RASFF-netwerk te gebruiken voor het doorgeven van SHIFT-informatie; hierdoor is het systeem in sommige landen nog verder overbelast geraakt. functioneerde6 • Dringende maatregelen op Gemeenschapsniveau (artikel 9) De nationale overheidsdiensten waarmee in het kader van de studie is gesproken, hadden uiteenlopende opvattingen over de rol die de Commissie ten aanzien van te spelen. De autoriteiten van België, Denemarken, Spanje, artikel 9 dient Griekenland, Italië, Luxemburg en Nederland zouden graag zien dat de Commissie hierbij een grotere rol speelde en zich actiever bezighield met productveiligheid. Daarom zijn deze landen voorstander van een vereenvoudiging van de procedure van artikel 9 met minder restricties. Ook menen sommige landen dat op die manier hun eigen markttoezicht beter zou worden doordat zij gebruik kunnen maken van tests en controles die door andere lidstaten of de Commissie zelf zijn verricht. Een paar diensten hebben geopperd om een Europees bureau voor de veiligheid van non- foodproducten op te richten. Ook veel van de in het kader van de studie toejuichen teneinde geïnterviewde bedrijven zouden een dergelijke maatregel concurrentievervalsing, omgekeerde ogen hun voornamelijk discriminatie is, weg te nemen. door wat in • Comité (artikel 10) informeel ook als raadgevend comité. Het Comité voor noodgevallen fungeert Gebleken is dat het Comité voor noodgevallen in de loop van zijn bestaan de Commissie ook advies is gaan verlenen over aangelegenheden in verband met algemene productveiligheid en tevens gefungeerd heeft als forum voor de uitwisseling van informatie tussen de lidstaten. Men is het er algemeen over eens dat dit belangrijke taken zijn waarvoor een duidelijker kader moet komen. • Vertrouwelijkheid (artikel 12) Uit de ervaring blijkt dat de precieze consequenties van de voorschriften inzake vertrouwelijkheid van artikel 12 niet duidelijk zijn. Soms hebben deze voorschriften afbreuk gedaan aan de doeltreffendheid van het overheidsoptreden. Voor sommige landen zou openbaarmaking problemen kunnen opleveren in verband met de aldaar geldende wetgeving, maar andere landen, in het bijzonder de Noordse landen en 6 SHIFT is een netwerk tussen de grensinspectieposten voor dieren en dierlijke producten, afkomstig van derde landen, die niet aan de EU-voorschriften voldoen. 17 Oostenrijk, zijn er sterk voorstander van dat de informatie niet als vertrouwelijk wordt behandeld en aan de consumentenorganisaties wordt doorgegeven. IV. 1. CONCLUSIES OMZETTING VAN DE RICHTLIJN IN NATIONAAL RECHT • Gevolgen voor de wetgeving In de lidstaten waar geheel nieuwe wetgeving is ingevoerd, sluit die qua opzet en inhoud in de regel nauwer aan bij de Europese richtlijn. Over het algemeen zijn er slechts weinig verschillen in de inhoud van de omzettingswetgeving geconstateerd. Volgens de studie heeft de richtlijn in de praktijk weinig effect gesorteerd. Dit betekent echter nog niet direct dat er onveilige producten in de handel worden gebracht. Als voorbeeld kunnen Frankrijk en Nederland genoemd worden, die niet alle bepalingen van de richtlijn formeel omgezet hebben maar kennelijk toch de doelstellingen daarvan hebben bereikt. Dit lijkt ook het geval te zijn in Finland, Oostenrijk, Zweden, het Verenigd Koninkrijk en Duitsland, ondanks dat zich bepaalde problemen hebben voorgedaan. In sommige landen echter heeft de omzetting als gevolg van ontoereikende middelen en problemen met de handhaving kennelijk veel minder effect gehad. • Werkingssfeer van de omzettingswetgeving regelgeving In meer dan de helft van de landen zijn de sectoren die al geheel of gedeeltelijk onder specifieke de omzettingswetgeving uitgesloten. Daardoor is de werkingssfeer van deze wetgeving uiterst beperkt. Zo omvat die bijvoorbeeld artikelen voor kinderverzorging, aanstekers, meubels, olielampen, lederwaren, sportartikelen en doe-het-zelfartikelen (maar geen machines). imitatievuurwapens, communautair al dan niet laserpennen, flessen, vallen, van – – • Doeltreffendheid van de omzetting De toepassing van de richtlijn heeft een aantal problemen opgeleverd. Daarvoor zijn drie verklaringen mogelijk: ten eerste de uiterst beperkte werkingssfeer van de omzettingswetgeving in het algemeen, die een soort vangnetregeling geworden is in plaats van algemene wetgeving; ten tweede hadden sommige landen al vóór de goedkeuring van de richtlijn algemene wetten ingevoerd. En ten slotte zijn de in de omzettingswetgeving vastgelegde sancties afgezien van een paar landen (met name Frankrijk en Nederland) nooit of vrijwel nooit toegepast. De meeste andere landen zijn van mening dat de sancties geen afschrikkende werking hebben, terwijl de meeste bedrijven in Spanje en Portugal volgens de studie denken dat het uiteindelijk goedkoper is boetes te betalen dan zich aan de wet te houden. Blijkbaar is het bedrijfsleven er veel ongeruster op verantwoordelijk gesteld te worden op grond van de wetgeving inzake productaansprakelijkheid. 2. INSTITUTIONELE EN ADMINISTRATIEVE REGELINGEN OP NATIONAAL NIVEAU De uiterst restrictieve werkingssfeer van de omzettingswetgeving en de beperkte bevoegdheden van de aangewezen autoriteiten hebben in verscheidene landen een vervaging van consumentenproducten in de hand gewerkt. Dit kan dubbel werk of lacunes in het verantwoordelijkheden veiligheid voor van de de 18 markttoezicht tot gevolg hebben, het optreden in noodsituaties belemmeren (omdat eerst moet worden uitgemaakt welke autoriteit verantwoordelijk is), problemen met de coördinatie en de informatie-uitwisseling opleveren en resulteren in algemene discrepanties in het gevolgde beleid, al naar de productsector in kwestie. De problemen als gevolg van het bestaan van een groot aantal verantwoordelijke autoriteiten zijn nog niet met behulp van adequate coördinatiemechanismen opgelost. In landen waar één autoriteit is aangewezen voor alle consumentenproducten op het hele grondgebied doen zich geen problemen met de horizontale coördinatie voor. In andere landen daarentegen, waar de verantwoordelijkheid voor productveiligheid over verschillende autoriteiten (soms wel meer dan tien) verdeeld is, is er meestal weinig of geen coördinatie tussen de autoriteit die verantwoordelijk is voor de handhaving van de omzettingswetgeving en de overige autoriteiten. 3. RELATIE TUSSEN DE RICHTLIJN ALGEMENE PRODUCTVEILIGHEID EN DE SECTORALE COMMUNAUTAIRE WETGEVING (ARTIKEL 1) 4. 5. De evaluatie van de toepassing van de richtlijn in de praktijk heeft aan het licht gebracht dat er sprake is van verwarring, verschil van mening of onvoldoende bekendheid wat betreft de toepasselijkheid van sommige bepalingen van de richtlijn op producten die onder sectorwetgeving vallen. Er heerst verwarring ten aanzien van de volgende punten: welke veiligheidseisen als vastgelegd in de richtlijn van toepassing zijn op de verschillende risico’s en veiligheidsaspecten van producten, en in hoeverre de bepalingen van de richtlijn betreffende de verplichtingen van de producenten en distributeurs, het systeem voor snelle uitwisseling van gegevens, de dringende maatregelen van de Gemeenschap en het markttoezicht van toepassing zijn op bepaalde producten die al onder sectorwetgeving vallen. WERKINGSSFEER (ARTIKEL 2) Voor bepaalde producten is niet duidelijk of zij onder de richtlijn vallen. De definities in de omzettingswetgeving leveren in de praktijk over het algemeen geen problemen op. Het grootste probleem zijn producten die oorspronkelijk voor beroepsmatig gebruik bestemd waren, maar nu door consumenten worden gebruikt. ALGEMEEN VEILIGHEIDSVEREISTE (ARTIKEL 3 EN 4) De richtlijn legt de verplichtingen van de producenten en distributeurs vast. Hoewel de bestaande bepalingen lijken te voldoen, heeft de ervaring geleerd dat zij onvolledig zijn en dat in de huidige formulering van de richtlijn een aantal belangrijke aspecten ontbreken. Een daarvan is dat de autoriteiten niet altijd geïnformeerd worden wanneer producenten en distributeurs risico’s in verband met een product ontdekken. Daardoor zijn zij niet in staat om de nodige controles uit te voeren op soortgelijke producten en relevante informatie uit te wisselen met de andere lidstaten en de Commissie. Er blijken tussen de landen verschillen te zijn in de wijze waarop de producenten en distributeurs met de autoriteiten voor markttoezicht samenwerken. Dit heeft geleid tot extra problemen bij al verkochte onveilige producten. Naast het uit de handel nemen van een gevaarlijk product moeten de producenten en distributeurs de consument ook op de hoogte stellen van het risico van een al verkocht product. 19 Ook in landen waar het bedrijfsleven verplicht is de autoriteiten op de hoogte te stellen, gebeurt dit vaak niet. Het ontbreken van sancties op het niet nakomen van deze verplichting, onbekendheid met het bestaan ervan en het ontbreken van richtsnoeren over wat moet worden gemeld en hoe en wanneer dit dient te gebeuren, kunnen worden genoemd als redenen waarom deze verplichting zo vaak niet wordt nageleefd, hoewel dat voor de overheidsdiensten nu juist zo nuttig zou zijn. Verscheidene nationale autoriteiten zijn volgens de studie van mening dat het wenselijk is dat het bedrijfsleven verplicht wordt de autoriteiten te informeren. Ook als een bedrijf de autoriteiten zo snel mogelijk gewaarschuwd heeft, is rechtsvervolging altijd nog mogelijk. Wel geeft het bedrijf zo blijk van zijn goede wil en bovenal wordt voorkomen dat andere consumenten letsel oplopen. Het bedrijfsleven gaat er vaak van uit dat het om het algemene vereiste in acht te nemen het best is om ervoor te zorgen dat de producten aan de bestaande normen voldoen; het wil dan ook graag dergelijke normen vaststellen als die niet bestaan. Ontbreken bindende voorschriften of normen, dan weten de bedrijven niet goed wat zij met het algemene veiligheidsvereiste aan moeten en wenden zich voor hulp tot de nationale autoriteiten. streven van de ervaring blijkt dat het Uit de richtlijn om een hoog beschermingsniveau in de hele EU en de goede werking van de interne markt te waarborgen wordt voor conformiteitsbeoordeling in artikel 4 zijn gedefinieerd en het ontbreken van een wettelijke status voor die criteria. In het bijzonder bieden Europese normen geen “vermoeden van overeenstemming” op grond van de richtlijn, wat wel het geval is met de geharmoniseerde normen uit hoofde van de nieuwe-aanpakrichtlijnen. de wijze waarop belemmerd criteria door de Het ontbreken van een “status” voor Europese normen in de richtlijn doet afbreuk aan de geloofwaardigheid ervan als doeltreffend instrument voor het bereiken van harmonisatie, terwijl dat nu juist noodzakelijk geacht wordt. De aard, status en praktische relevantie van de andere documenten of referenties die in artikel 4 worden genoemd, zijn erg vaag. Dit heeft tot gevolg dat zowel de bedrijven als de consumenten dikwijls behoefte hebben aan aanvullende wetgeving, aangezien de richtlijn niet altijd toereikend geacht wordt voor de consumentenbescherming en de interne markt. 6. MARKTTOEZICHT (ARTIKEL 5 EN 6) Markttoezicht is essentieel voor een goed functioneren van de richtlijn en meer in het algemeen van de communautaire wetgeving ten behoeve van consumentenproducten. Er is vaak op gewezen dat het functioneren van het markttoezicht in de hele EER zwakke plekken heeft en verbeterd moet worden. In de richtlijn zijn de verplichtingen en bevoegdheden van de lidstaten met betrekking tot markttoezicht en maatregelen vastgelegd. De lidstaten moeten voor de nodige bevoegdheden zorgen, maar de richtlijn zwijgt over de uitoefening van die bevoegdheden en de praktische uitvoering van het markttoezicht. Soms zijn wel de nodige stappen genomen om de bevoegde autoriteiten aan te wijzen en hun de bevoegdheden te verlenen om de beoogde maatregelen te nemen, maar is de praktische uitvoering vaak te beperkt, ontoereikend of ondoeltreffend. Uit de ervaring blijkt dat sancties op dit moment niet doeltreffend zijn of niet toegepast worden. 20 7. 8. Consumentenverenigingen klagen geregeld over onveilige producten die zij op de markt aantreffen, ondanks de voorschriften van de communautaire wetgeving, met inbegrip van de nieuwe-aanpakrichtlijnen. In de praktijk is er vrij verkeer voor producten op de interne markt, maar de communautaire wetgeving bevat geen officiële voorschriften voor samenwerking tussen de autoriteiten voor markttoezicht. Er is wel één markt, maar het toezicht daarop is versnipperd. KENNISGEVING EN UITWISSELING VAN INFORMATIE (ARTIKEL 7) De grootste problemen hier zijn dat de lidstaten niet precies weten wanneer zij deze procedure moeten volgen, de informatieve waarde ervan beperkt is en de procedure een grote administratieve belasting voor de Commissie inhoudt. SYSTEEM VOOR SNELLE UITWISSELING VAN GEGEVENS (ARTIKEL 8) De lidstaten en de EVA/EER-landen zijn over het algemeen tevreden met het Systeem voor snelle uitwisseling van gegevens. Zij vinden dat het goed functioneert, maar dat toch enige verbeteringen mogelijk zijn. Door de lidstaten genoemde problemen zijn het feit dat vrijwillig genomen maatregelen niet worden gemeld, de definitie van “ernstig en onmiddellijk risico”, onduidelijkheden en onvoldoende details in de kennisgevingen, te veel kennisgevingen en reacties over hetzelfde soort product, geen follow-up van de lidstaten op de kennisgevingen, vertraging bij het ontvangen van informatie, het ontbreken van kennisgevingen van sommige landen en over nationale producten, alsmede taalproblemen. Ook hebben de nationale autoriteiten aangegeven dat duidelijk gemaakt moet worden of het systeem van toepassing is op producten die onder de nieuwe-aanpakrichtlijnen vallen. De meeste nationale systeem op basis van wederzijdse overeenkomsten tot derde landen kan worden uitgebreid. autoriteiten vinden dat het 9. DRINGENDE MAATREGELEN OP GEMEENSCHAPSNIVEAU (ARTIKEL 9) Het ontbreken van een definitie van “ernstig en onmiddellijk risico” en de uitsluiting van risico’s op de lange termijn zijn manco’s in de richtlijn die tot problemen hebben geleid bij de toepassing van de artikelen 8 en 9 (dringende maatregelen op is de Gemeenschapsniveau). In de vier jaar dat de richtlijn van toepassing is, procedure van artikel 9 maar éénmaal gebruikt. De vele voorwaarden die eraan zijn verbonden belemmeren dat snel kan worden opgetreden. 10. COMITÉ (ARTIKEL 10) Het Comité voor noodgevallen fungeert informeel ook als raadgevend comité. Verscheidene malen is gebleken dat het comité in ruimere mate advies zou moeten kunnen verlenen. Bovendien zou er een geschikt forum moeten komen voor overleg en samenwerking met de betrokken partijen. 11. VERTROUWELIJKHEID (ARTIKEL 12) De huidige bepalingen van de richtlijn hebben niet geleid tot een consistente aanpak in de hele EU/EER. Het kan gebeuren dat informatie die in de ene lidstaat vertrouwelijk is, in een andere lidstaat openbaar gemaakt moet worden uit hoofde van de daar geldende voorschriften inzake de vrijheid van informatie. Dit leidt tot problemen wat betreft de toegang van het publiek tot de informatie die, met name in 21 het kader van het Systeem voor rondgezonden. snelle uitwisseling van gegevens, wordt De algemene opvatting is dat op het gebied van de gezondheid en veiligheid van de consument transparantie de regel moet zijn en geheimhouding uitsluitend beperkt dient te worden tot informatie die legitiem onder het beroepsgeheim valt. 22 BIJLAGE 1 OMZETTINGSWETGEVING IN DE LIDSTATEN LIDSTAAT OMZETTINGSWETGEVING België Wet van 9 februari 1994 betreffende de veiligheid van de consumenten Denemarken Duitsland Finland Frankrijk Griekenland Ierland IJsland Italië Luxemburg Nederland Noorwegen Lov nr. 364 af 18. 5. 1994 om produktsikkerhed (Productveiligheidswet nr. 364 van 18 mei 1994) Gesetz zur Regelung der Sicherheitsanforderungen an Produkte und zum Schutz der CE-Kennzeichnung vom 22 April 1997 (Wet productveiligheid en bescherming CE-markering van 22 april 1997) Tuoteturvallisuuslaki 914/1986 (Productveiligheidswet van 1986 (914/1986), (539/1993)) laatstelijk gewijzigd 1993 Articles L 212-1, L 221-1 à L 225-1 du Code de la consommation (ex Loi n° 83-660 du 21 juillet 1983 relative à la sécurité des consommateurs) (artikelen L 212-1, L 221-1 t/m L 225-1 van het Consumentenwetboek, voorheen Wet consumentenveiligheid nr. 83-660 van 21 juli 1983) Νόµος άρθρο περί προστασίας των καταναλωτών , της 16 Απόφαση ης Νοεµβρίου 1994 2251 7 + 15/2/1995 Wet consumentenbescherming nr. 2251 van 16 november 1994, artikel 7 + Besluit 15/2/1995 Statutory Instrument S. I. n° 197 of 1997 European Communities (General Product Safety) Regulations, 1997 (Uitvoeringsverordening nr. 197 van 1997 EG-voorschriften algemene productveiligheid, 1997) um öryggi og Lög (Wet productveiligheid en officiële marktcontrole nr. 134/1995) opinbera markaðsgæslu vöru nr. 134/1995 Decreto legislativo 17 marzo 1995 – Attuazione della direttiva 92/59/CEE relativa alla sicurezza generale dei prodotti (Wetgevingsdecreet van 17 maart 1995 ter omzetting van Richtlijn 92/59/EEG van de Raad van inzake algemene productveiligheid) Loi du 27 août 1997 relative à la sécurité générale des produits (Wet algemene productveiligheid van 27 augustus 1997) Warenwet 1935 Besluit van 28 september 1993 houdende regelen betreffende de algemene produktveiligheid “Warenwetbesluit algemene produktveiligheid” Lov om kontroll med produkter og forbrukertjenester (produktkontrolloven) av 11 juni 1976 (Wet productcontrole) van 11 juni 1976) inzake de controle van producten en consumentendiensten (Wet 23 Oostenrijk Portugal Spanje Bundesgesetz vom 18. 01. 1995 zum Schutz vor gefährlichen Produkten Produktsicherheitsgesetz 1994-PSG 1994) Wet inzake de bescherming tegen gevaarlijke producten van 18 januari 1995 Productveiligheidswet 1994 – PSG 1994) – relativa Decreto-lei 311/95 de 20 de Novembro 1995. Transpoe a Directiva 92/59/CEE productos (Lei geral 1981 + 24/96) (Wetsbesluit 311 van 20 november 1995 ter omzetting van Richtlijn 92/59/EEG van de Raad inzake algemene productveiligheid (Algemene wet 1981 + 24/96) segurança geral dos à LGDCU 26/1984 + Real Decreto 44/1996 de 19 de enero, por el que se adoptan medidas para garantizar la seguridad general de los productos puestos a disposicion del consumidor (Algemene Wet bescherming consumenten en gebruikers nr. 26/1984 + Koninklijk Besluit nr. 44 van 19 januari 1996 tot vaststelling van maatregelen ter waarborging van de algemene veiligheid van aan consumenten verstrekte producten) Verenigd Koninkrijk Consumer Protection Act 1987 + Statutory Instruments 1994 n°2328 Consumer Protection, The General Product Safety Regulations 1994 of 5 September 1994 (Wet consumentenbescherming 1987 + uitvoeringsverordening 1994 nr. 2328 consumentenbescherming, reglement algemene productveiligheid 1994 van 5 september 1994) Zweden Produktsäkerhetslag 22. 12. 1988, Svensk författningssamling (SFS) 1988: 1604 (Productveiligheidswet van 22 december 1988, Zweeds Staatsblad 1988:604), gewijzigd 1. 7. 1994) 24 BIJLAGE 2 VOOR DE TOEPASSING VAN DE OMZETTINGSWETGEVING VERANTWOORDELIJKE NATIONALE OVERHEIDSDIENSTEN België:* Het ministerie van Economische Zaken, Bestuur Kwaliteit en Veiligheid is op een aantal uitzonderingen na verantwoordelijk voor consumentenproducten. Dit ministerie is het contactpunt voor RAPEX-kennisgevingen. Het markttoezicht wordt gedaan door de Economische Inspectie die onder dit ministerie ressorteert. Denemarken: Het Bureau consumentenzaken (Forbrugerstyrelsen), dat onder toezicht staat van het ministerie van Handel en Industrie (Erhvervsministeriet), voor producten die niet onder sectorale wetgeving vallen. De 14 sectorale autoriteiten kunnen zich op de wet baseren voor producten die onder hun verantwoordelijkheid vallen en moeten het Bureau in kennis stellen van maatregelen die zij tegen een gevaarlijk product hebben genomen. Het Bureau coördineert de werkzaamheden van de sectorale autoriteiten en gaat na of die de wet toepassen. Het veldwerk wordt voor het Bureau gedaan door het secretariaat van de Elektriciteitsraad. Duitsland: Al naar de productcategorie zijn verscheidene instanties op nationaal niveau verantwoordelijk. Elk van de 16 deelstaten heeft zijn eigen structuur voor de uitvoering van de wetgeving. De Duitse deelstaten laten de handhaving grotendeels over aan de Arbeidsinspecties (Gewerbeaufsichtsämter). In de praktijk gebeurt de coördinatie van de kennisgevingsprocedures (art. 7 en 8) als volgt: voor binnenkomende kennisgevingen van de Europese Commissie fungeert het contactpunt (Lagezentrum) van het ministerie van Binnenlandse Zaken als brievenbus; het stuurt de kennisgevingen door aan de deelstaten, met een kopie ter informatie aan het Bondsinstituut voor de veiligheid en de gezondheid op het werk (Bundesanstalt für Arbeitschutz). Dit ministerie is in de praktijk verantwoordelijk voor de verzending van kennisgevingen; het neemt de kennisgevingen van de deelstaten in ontvangst en stuurt die door naar de andere deelstaten en de Europese Commissie. Finland:* Het Finse Bureau voor consumentenzaken (Kuluttajavirasto), dat ressorteert onder het ministerie van Handel en Industrie, de douane, de districtsregeringen en de gemeenten. Het markttoezicht wordt uitgevoerd door de gemeenten en gecoördineerd door de districtsgouverneurs. Frankrijk:* Het ministerie van Economische Zaken, Financiën en Industrie, directoraat-generaal Mededinging, consumentenzaken en fraudepreventie (Ministère de l’Economie, des Finances et de l’Industrie, Direction Générale de la Concurrence, de la Consommation et de la Répression des Fraudes). Naast een centrale dienst in Parijs heeft dit directoraat-generaal directies in elk departement, die het marktoezicht verrichten. Griekenland: Het ministerie van Ontwikkeling, directoraat Consumentenzaken ( των Καταναλωτών ). Er is geen afdeling die specifiek verantwoordelijk is voor de bewaking van de Υπουργείο Ανάπτυξης , ∆ιεύθυνση productveiligheid. 25 Ierland: De directie Consumentenzaken (Office of the Director of Consumer Affairs). De dagelijkse handhaving wordt gedaan door inspecteurs die voor deze directie werken. De Dienst consumentenbescherming (Consumer Protection Branch) van het ministerie van Ondernemingen, Handel en Werkgelegenheid (Department of Enterprise, Trade and Employment) is verantwoordelijk voor de toepassing van het RAPEX-systeem terwijl het beleid inzake algemene productveiligheid valt onder de afdeling Wetenschap en technologie (Science and Technology section) van dat ministerie. IJsland: De IJslandse Dienst metrologie en accreditatie (Löggildingarstofa), die ressorteert onder het ministerie van Handel en Industrie (Iðnaðar- og viðskiptaráðuneytið). Voor het markttoezicht is de afdeling Markttoezicht van deze dienst verantwoordelijk. Italië: De verantwoordelijke autoriteit is het ministerie van Industrie, Handel en Ambacht, directoraat- generaal bescherming en harmonisering van de markt (Ministero dell’Industria, del Commercio e dell’Artigianato). Verscheidene andere ministeries zijn bij de toepassing van de richtlijn betrokken. Het markttoezicht wordt verricht door elk ministerie afzonderlijk, met gebruikmaking van zijn eigen organisaties en laboratoria. Een onlangs opgerichte instantie “Conferenza di Servizi” genaamd, is verantwoordelijk voor de coördinatie tussen de verschillende autoriteiten. Luxemburg: Het ministerie van Economische Zaken, dienst Prijzen, mededinging en consumentenzaken is (Ministère de l’Economie, Service Prix, Concurrence et Consommateurs). Deze dienst verantwoordelijk voor producten die niet onder sectorale wetgeving vallen. Ook is deze dienst belast met het markttoezicht. Nederland:* Het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, Inspectie Gezondheidsbescherming, Waren en Veterinaire Zaken). Naast de algemene inspectie in Den Haag zijn er vijf regionale inspecties die belast zijn met het markttoezicht. Noorwegen: Het ministerie van milieuzaken, Rijksdienst voor milieuverontreiniging, en het ministerie van kinder- en gezinszaken, directoraat Productveiligheid en elektrische veiligheid. Het toezicht van de autoriteiten bestaat in de regel uit systeemaudits en/of controles bij bedrijven. Oostenrijk:* Consumentenbescherming Het Bureau voor consumentenaangelegenheden, ressorterend onder het ministerie van Vrouwenzaken en und Verbraucherschutz, Büro für Konsumentenfragen). Het markttoezicht valt onder de bevoegdheid van de bondslanden. Frauenangelegenheiten (Bundesministerium für Portugal:* Er zijn drie instellingen verantwoordelijk: de Commissie productveiligheid (Commissão para a Segurança de Serviços), het Instituut voor consumentenzaken (Instituto do Consumidor) en de Algemene Economische Inspectie (Inspecção-Geral das Actividades Económicas - IGAE). De IGAE 26 is belast met het markttoezicht. Spanje:* Op nationaal niveau het Nationaal Instituut voor consumentenzaken (Instituto nacional de Consumo) onder verantwoordelijkheid van het ministerie van Volksgezondheid en Consumentenzaken. De autonome gemeenschappen zijn verantwoordelijk voor het markttoezicht. Verenigd Koninkrijk: Het ministerie van Handel en Industrie (Department of Trade and Industry, DTI) is de centrale overheidsinstantie die verantwoordelijk is voor de uitvoering van de General Product Safety Act. De dagelijkse handhaving van deze wetgeving valt onder de verantwoordelijkheid van de plaatselijke diensten voor handelsnormen (local trading standards departments). Daar zijn er in het Verenigd Koninkrijk 202 van. De “Local authorities Coordinating Body on Food and Trading Standards” (LACOTS) verstrekt adviezen inzake het toezicht op de naleving aan de plaatselijke autoriteiten van het VK en wordt over wetgevingsaangelegenheden geraadpleegd. Zweden: consumentenzaken (Konsumentverket), onder Het Zweedse Bureau voor leiding van de consumentenombudsman, dienst huishoudkunde en productkwaliteit. De andere 15 sectorale autoriteiten kunnen ook gebruikmaken van de door de wet geboden bevoegdheden. Het markttoezicht wordt voor het Bureau gedaan door plaatselijke adviseurs bij de gemeenten. Alleen de handelsrechtbank kan maatregelen nemen tegen gevaarlijke producten. Een speciale instantie (SWEDAC) coördineert het markttoezicht van de verschillende autoriteiten. * In zeven landen is er een “Commissie consumentenveiligheid” of overeenkomstig orgaan opgericht, namelijk in Oostenrijk, Spanje technische veiligheid), Finland (adviesorgaan productveiligheid), Frankrijk, België, Nederland (adviescommissie Warenwet) en Portugal. (comité 27