title: Regolamento (CE) n. 531/2000 della Commissione, del 10 marzo 2000, che modifica il regolamento (CE) n. 2848/98 recante modalità d'applicazione del regolamento (CEE) n. 2075/92 del Consiglio in ordine al regime di premi, alle quote di produzione e all'aiuto specifico alle associazioni di produttori nel settore del tabacco greggio

eurovoc_concepts:
agricultural guidance
common organisation of markets
producer organisation
production aid
production quota
tobacco

text: 11. 3. 2000 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee L 64/13 REGOLAMENTO (CE) N. 531/2000 DELLA COMMISSIONE del 10 marzo 2000 che modifica il regolamento (CE) n. 2848/98 recante modalità d'applicazione del regolamento (CEE) n. 2075/92 del Consiglio in ordine al regime di premi, alle quote di produzione e all'aiuto specifico alle associazioni di produttori nel settore del tabacco greggio LA COMMISSIONE DELLE COMUNITÀ EUROPEE, visto il trattato che istituisce la Comunità europea, visto il regolamento (CEE) n. 2075/92 del Consiglio, del 30 giugno 1992, relativo all'organizzazione comune dei mercati nel settore del tabacco greggio (1), modificato da ultimo dal regolamento (CE) n. 660/1999 (2), in particolare l'articolo 7, l'articolo 9, paragrafo 5, e l'articolo 11, considerando quanto segue: alla data limite per la conclusione dei contratti di coltiva- zione. (4) (5) L'articolo 33, paragrafo 3, dispone che le cessioni di quote di produzione non possono riguardare quantitativi inferiori a 100 chilogrammi. Tale disposizione deve essere resa più flessibile per consentire ai produttori di tabacco la cui quota per il gruppo di varietà considerato è inferiore a 100 chilogrammi di cederla interamente. Le misure previste dal presente regolamento sono conformi al parere del comitato di gestione per il tabacco, (1) (2) (3) Il regolamento (CE) n. 2848/98 della Commissione (3), modificato da ultimo dal regolamento (CE) n. 2637/ 1999 (4), dispone all'articolo 18, paragrafo 4, e all'arti- colo 20, paragrafo 4, che i pagamenti ai produttori e alle associazioni di produttori degli importi del premio versati dallo Stato membro o da un'impresa di prima trasformazione siano effettuati esclusivamente tramite bonifico bancario o postale su un solo e unico conto. L'applicazione di tale disposizione crea difficoltà alle associazioni di produttori, poiché questo sistema non consente di garantire un'attività di tesoreria ben ripartita sul territorio e di ottenere crediti operativi dalle banche che non gestiscono la tesoreria dei premi. Occorre pertanto prevedere che i premi siano versati su conti destinati ai pagamenti dei premi e che i loro numeri siano comunicati al competente organismo di controllo. L'articolo 20 del regolamento summenzionato ha consentito per due anni ad alcuni Stati membri di effet- tuare i pagamenti del premio ai produttori tramite l'im- presa di prima trasformazione senza possibilità di anti- cipi. Questa situazione mette in difficoltà la tesoreria dei produttori che sono pagati solo dopo aver consegnato l'intera loro produzione. Occorre dare pertanto la possi- bilità a questi produttori di ottenere anticipi tramite le imprese di prima trasformazione alle stesse condizioni previste all'articolo 19 per i produttori che ricevono i premi direttamente dagli Stati membri. L'articolo 29 dello stesso regolamento prevede che la riserva nazionale possa essere alimentata, tra l'altro, mediante una riduzione lineare entro i limiti del 2 % dei quantitativi oggetto di una cessione definitiva. La riserva nazionale è ripartita secondo le disposizioni di cui all'ar- ticolo 22, paragrafo 3, a fine febbraio e tale termine non consente di utilizzare quote rese disponibili da cessioni definitive per lo stesso anno di produzione. È opportuno prevedere ceduti possano essere utilizzati per il raccolto in corso e che a tale scopo detti quantitativi possano essere ripartiti fino i quantitativi definitivamente che (1) GU L 215 del 30. 7. 1992, pag. 70. (2) GU L 83 del 27. 3. 1999, pag. 10. (3) GU L 358 del 31. 12. 1998, pag. 17. (4) GU L 323 del 15. 12. 1999, pag. 8. HA ADOTTATO IL PRESENTE REGOLAMENTO: Articolo 1 Il regolamento (CE) n. 2848/98 è modificato come segue: 1) All'articolo 18, il paragrafo 4 è sostituito dal testo seguente: I pagamenti alle associazioni di produttori degli «4. importi di cui ai paragrafi 1 e 2 e il pagamento del prezzo d'acquisto al produttore da parte di un'impresa di prima trasformazione sono effettuati esclusivamente tramite boni- fico bancario o postale su conti destinati a tali pagamenti — i cui numeri sono comunicati all'autorità competente incari- cata del controllo — e che, nell'ambito di un'associazione di produttori, devono essere vincolati al pagamento dei singoli produttori membri dell'associazione. » 2) Il testo dell'articolo 19 è sostituito dal testo seguente: «Articolo 19 1. Gli Stati membri applicano un sistema di anticipi sui premi a favore dei produttori, conformemente alle disposi- zioni dei paragrafi da 2 a 8. 2. L'anticipo di cui al paragrafo 1 è versato, su richiesta del produttore o, per il raccolto 2000, dell'impresa di prima trasformazione, in base ad un attestato di ammissibilità al beneficio dell'anticipo, redatto dal competente organismo di controllo. 3. Salvo disposizioni contrarie dello Stato membro che ne fosse già in possesso, alla domanda di anticipo vanno acclusi i documenti seguenti: a) copia del contratto di coltivazione stipulato dal produt- tore, rilasciata a nome del medesimo; b) copia dell'attestato di quota rilasciato al produttore e oggetto di detto contratto; c) una dichiarazione scritta del produttore in cui siano indicati i quantitativi di tabacco che è in grado di conse- gnare nel raccolto in corso. L 64/14 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 11. 3. 2000 L'attestato di cui al paragrafo 2 viene rilasciato dall'or- 4. ganismo di controllo previa verifica dei documenti di cui al paragrafo 3 e dell'esattezza della dichiarazione scritta presentata dal produttore. Per l 'impresa di prima trasformazione, l'attestato è rilasciato sulla base dei contratti di coltivazione da essa conclusi e delle consegne effettuate o prevedibili. 5. Il versamento dell'anticipo, il cui importo massimo è pari alla parte fissa del premio da corrispondere al produt- tore, è subordinato alla costituzione di una cauzione di importo pari all'importo dell'anticipo stesso maggiorato del 15 %. L'anticipo è pagato a decorrere dal 16 ottobre dell'anno del raccolto e deve essere versato al più tardi trenta giorni dopo la presentazione della domanda di cui al paragrafo 2 e della prova dell'avvenuta salvo qualora la suddetta domanda venga presentata prima del 16 settembre, nel qual caso il termine è portato a 77 giorni. costituzione della cauzione, 6. Se l'anticipo è corrisposto a un'associazione di produt- tori o a un'impresa di prima trasformazione ed entro trenta giorni a decorrere dalla sua ricezione l'importo dell'anticipo non è stato versato ai soci aventi diritto o, se del caso, ai produttori aventi diritto, oppure non è stato rimborsato allo Stato membro, l'importo che rimane disponibile produce interessi al tasso fissato dallo Stato membro. Tali interessi sono computabili a beneficio del Fondo europeo agricolo di orientamento e di garanzia (FEAOG) a decorrere dalla data di ricezione dell'anticipo. 7. L'importo dell'anticipo versato viene detratto dall'im- porto del premio che deve essere versato, secondo quanto disposto rispettivamente all'articolo 18, paragrafo 1, e all'ar- ticolo 20, paragrafo 1, a partire dalla prima consegna effet- tuata. La cauzione è svincolata su presentazione dell'attestato rela- tivo al controllo del quantitativo di tabacco in questione e della prova del versamento dell'importo corrispondente a titolo del premio ai produttori aventi diritto. Gli Stati membri determinano le condizioni complementari, in parti- colare i periodi di consegna del tabacco o i quantitativi minimi per i quali può essere rilasciato un attestato di controllo. Il 50 % della cauzione è svincolato nel momento in cui è stato erogato il 50 % del premio da versare. La cauzione è svincolata nel momento in cui l'intero anti- cipo concesso è stato detratto dall'importo dei premi da versare. 8. Salvo forza maggiore, se entro il termine di cui all'arti- colo 16, paragrafo 1, un produttore non ha effettuato consegne che permettano di detrarre l'intero anticipo concesso dall'importo dei premi che deve essergli corri- sposto, la cauzione costituita dallo stesso produttore viene incamerata a concorrenza dell'importo dell'anticipo non recuperato. Gli Stati membri determinano le condizioni comple- 9. in particolare il mentari per il versamento degli anticipi, termine ultimo per la presentazione delle domande. Nessuna domanda di anticipo può essere inoltrata da un produttore una volta iniziate le consegne. » 3) All'articolo 20, il paragrafo 4 è sostituito dal testo seguente: «4. I pagamenti degli importi di cui al paragrafo 1 sono effettuati esclusivamente tramite bonifico bancario o postale su conti destinati a tali pagamenti — i cui numeri sono comunicati all'autorità competente incaricata del controllo — che devono essere vincolati, nel caso di un'associazione di produttori, al pagamento dei singoli produttori membri dell'associazione. » 4) All'articolo 29, paragrafo 3, è aggiunto il comma seguente: «Le quote di produzione rese disponibili con l'applicazione del paragrafo 2, secondo comma, primo trattino, possono essere attribuite fino alla data limite fissata per la conclu- sione dei contratti di coltivazione. » 5) All'articolo 33, il paragrafo 3 è sostituito dal testo seguente: Le cessioni di quote di produzione di cui al paragrafo «3. 1 non possono riguardare quantitativi inferiori a 100 chilo- grammi, tranne per le quote di produzione inferiori a 100 chilogrammi, che devono quindi essere cedute interamente. Tuttavia, i quantitativi ceduti inferiori a 100 chilogrammi devono essere oggetto di una comunicazione alla Commis- sione. » Articolo 2 Il presente regolamento entra in vigore il terzo giorno succes- sivo alla pubblicazione nella Gazzetta ufficiale delle Comunità europee. Esso si applica a decorrere dal raccolto 2000. Il presente regolamento è obbligatorio in tutti i suoi elementi e direttamente applicabile in ciascuno degli Stati membri. Fatto a Bruxelles, il 10 marzo 2000. Per la Commissione Franz FISCHLER Membro della Commissione


title: Comunicación de la Comisión al Parlamento Europeo con arreglo al párrafo segundo del apartado 2 del artículo 251 del Tratado CE acerca de la Posición común del Consejo sobre el proyecto de Propuesta modificada de Reglamento del Parlamento Europeo y del Consejo por el que se permite que las organizaciones se adhieran con carácter voluntario a un sistema comunitario de gestión y auditoría medioambientales (EMAS)

eurovoc_concepts:
environmental law
environmental monitoring
environmental protection
industrial policy


title: Verslag van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over de klachten van consumenten over verkoop op afstand en vergelijkende reclame (artikel 17 van Richtlijn 97/7/EG betreffende op afstand gesloten overeenkomsten en artikel 2 van Richtlijn 97/55/EG betreffende vergelijkende reclame)

eurovoc_concepts:
access to the courts
advertising malpractice
consumer protection
distance selling
report

formats: html pdf

text: COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN Brussel, 10. 03. 2000 COM(2000) 127 definitief VERSLAG VAN DE COMMISSIE AAN DE RAAD EN HET EUROPEES PARLEMENT over de klachten van consumenten over verkoop op afstand en vergelijkende reclame (Artikel 17 van Richtlijn 97/7/EG betreffende op afstand gesloten overeenkomsten en artikel 2 van Richtlijn 97/55/EG betreffende vergelijkende reclame) VERSLAG VAN DE COMMISSIE AAN DE RAAD EN HET EUROPEES PARLEMENT over de klachten van consumenten over verkoop op afstand en vergelijkende reclame (Artikel 17 van Richtlijn 97/7/EC betreffende op aftand gesloten overeenkomsten en artikel 2 van Richtlijn 97/55/EC betreffende vergelijkende reclame) 2 INHOUDSOPGAVE 1. Inleiding. 4 2. De aanpak van de Commissie. 6 3. Informatiebronnen. 6 4. Communautaire initiatieven. 7 4. 1 De collectieve consumentenbelangen 4. 2 Individuele verhaalsmogelijkheden A) Het Europees klachtenformulier voor de consument B) De buitengerechtelijke beslechting van consumentengeschillen 4. 3 De rol van klachten bij de handhaving van de EU-consumentenwetgeving 5. Initiatieven van de lidstaten: samenwerking in het kader van het International Marketing Supervision Network. 11 6. Conclusies en toekomstige initiatieven. 12 BIJLAGE 1. Gegevens afkomstig van de nationale overheden A) Op afstand gesloten overeenkomsten B) Vergelijkende reclame 2. Gegevens afkomstig van beroepsorganisaties A) Op afstand afgesloten overeenkomsten B) Vergelijkende reclame 3. Gegevens afkomstig van het grensoverschrijdende samenwerkingsinitiatief met betrekking tot de toegang van de consument tot het gerecht en de beslechting van consumentengeschillen in de interne markt – 1998 3 INLEIDING 1. 1. 1 Op 20 mei 1997 keurden het Europees Parlement en de Raad Richtlijn 97/7/EG goed betreffende de bescherming van de consument bij op afstand gesloten overeenkomsten1. Artikel 17 van deze richtlijn bepaalt: “Klachtensystemen De Commissie gaat na of effectieve middelen voor de behandeling van consumentenklachten over verkoop op afstand vastgesteld kunnen worden. Binnen twee jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn dient de Commissie bij het Europees Parlement en de Raad een verslag in over haar bevindingen, zo nodig vergezeld van passende voorstellen. ” Op 6 oktober 1997 keurden het Europees Parlement en de Raad Richtlijn 97/55/EG goed tot wijziging van Richtlijn 84/450/EEG inzake misleidende reclame teneinde ook vergelijkende reclame te regelen2. In artikel 2 van deze richtlijn worden bijna dezelfde bewoordingen gebruikt als in artikel 17 van Richtlijn 97/7/EG: “Klachtensystemen De Commissie gaat na of effectieve middelen voor de behandeling van grensoverschrijdende klachten over vergelijkende reclame vastgesteld kunnen worden. Binnen achttien maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn dient de Commissie bij het Europees Parlement en de Raad een verslag in over haar bevindingen, zo nodig vergezeld van passende voorstellen. ” Uit deze bepalingen blijkt de bezorgdheid van de communautaire wetgever om: • de aanwezigheid van klachtensystemen op het gebied van verkoop op afstand en vergelijkende reclame; • de grensoverschrijdende aspecten van vergelijkende reclame. In overeenstemming met de bij Richtlijn 97/55/EG gevoegde verklaring: “De Commissie verklaart voornemens te zijn het in artikel 2 bedoelde verslag voorzover mogelijk gelijktijdig in te dienen met het verslag over klachtensystemen, als bedoeld in artikel 17 van Richtlijn 97/7/EG. ”, lijkt het daarom aangewezen om de consumentenklachten in één verslag te behandelen. Het doel van dit verslag is beide instellingen, het Europees Parlement en de Raad, de resultaten te presenteren van de studies en het onderzoek die de Commissie hierover heeft uitgevoerd. Daarbij dient te worden opgemerkt dat de termijn voor de tenuitvoerlegging door het Europees Parlement en de Raad is vastgesteld op 4 juni 2000 voor Richtlijn 97/7/EG en 23 april 2000 voor Richtlijn 97/55/EG. Dit betekent dat de relevante klachten wegens inbreuken op beide richtlijnen technisch gezien nog niet kunnen worden ingediend. Daarom moet men in gedachten houden dat dit verslag 1 2 PB L 144 van 4. 6. 97, blz. 19. PB L 290 van 23. 10. 97, blz. 18. 4 noodzakelijkerwijs is gebaseerd op gegevens die geen nauwkeurige weergave geven van de juridische situatie inzake consumentenklachten die uit de Richtlijnen in kwestie voortvloeit. Het feit dat in beide richtlijnen om een verslag wordt gevraagd, impliceert op het eerste gezicht – namelijk naar de letter van artikel 17 van Richtlijn 97/7/EG en artikel 2 van Richtlijn 97/55/EG – dat er op dit ogenblik geen effectieve middelen voor de behandeling van consumentenklachten bestaan, zoals uit de vermelding van de haalbaarheid van het vaststellen van dergelijke middelen in de Richtlijn blijkt. Het zou echter verkeerd zijn de problemen in kwestie op deze wijze te benaderen, aangezien: • er wel degelijk een hele reeks verhaalsmogelijkheden bestaat; • hun effectiviteit van verscheidene factoren afhangt; • tot nu toe zowel op Europees als op nationaal niveau een aanzienlijk aantal initiatieven is genomen om de beperkingen van de bestaande systemen te verhelpen en de effectiviteit ervan aanmerkelijk te verbeteren, met name met betrekking tot het recht van de consument op toegang tot eenvoudige, goedkope en doeltreffende klachtensystemen. 1. 2 De consumentenklachten op deze twee specifieke gebieden, verkoop op afstand en vergelijkende reclame, maken immers deel uit van het ruimere vraagstuk van de verhaalsmiddelen en de toegang van de consument tot het gerecht3, waaraan de Europese instellingen al meer dan tien jaar veel aandacht besteden. Verscheidene communautaire wetteksten geven de consument een reeks rechten met betrekking tot een uiteenlopende reeks transacties, contractuele en marktomstandigheden zoals consumentenkrediet, huis-aan-huisverkoop, pakketreizen, luchtvervoer (overboeking en aansprakelijkheid van luchtvaartmaatschappijen), oneerlijke bedingen in overeenkomsten, op afstand gesloten overeenkomsten, timesharing en garanties op consumptiegoederen. Andere teksten (over verkoop op afstand van financiële diensten) zijn in behandeling. Uit de wetgeving van de lidstaten vloeit nog een grotere reeks consumentenrechten voort, die zowel van toepassing zijn op de gebieden die niet door de Europese wetgeving gereglementeerd zijn, als op de gebieden waarvoor de communautaire wetgeving het handhaven of treffen van “maatregelen voor een hogere graad van bescherming” op nationaal niveau toelaat. 3 De communautaire instellingen werken al sinds de jaren tachtig aan de toegang van de consument tot het gerecht. De Commissie presenteerde haar eerste memorandum in 1985 (COM(1984) 692 def. van 4. 01. 1985); daarop volgde in 1987 een mededeling (COM(1987) 210 def. van 7. 05. 1987). Het Europees Parlement nam op 13. 03. 1987 een resolutie aan (PB C 99 van 13. 04. 1987). In hetzelfde jaar keurde de Raad een eigen resolutie goed inzake de toegang van de consument tot de rechter (87/C 176/02). Andere relevante teksten zijn de resolutie van het Europees Parlement van 1992 (92/C 94/217), de resolutie van de Raad van hetzelfde jaar over de prioriteiten voor het beleid inzake consumentenbescherming (PB C 186 van 23. 07. 1992), het Groenboek van de Commissie over verhaalsmogelijkheden en de beslechting van consumentengeschillen (COM(1993) 576 def. van 16. 11. 1993), de mededeling van de Commissie over hetzelfde onderwerp van 1996 (COM(1996) 13 def. van14. 02. 1996), de resolutie van het Europees Parlement daarover (PB C 362 van 2. 12. 1996) en de mededeling van de Commissie over de buitengerechtelijke beslechting van consumentengeschillen (COM(1998) 198 def. van 30. 03. 1998). 5 Deze rechten moeten uiteraard gepaard gaan met toegang tot het gerecht en de nodige verhaalsmogelijkheden, met name wanneer de consument ten volle profijt wil trekken uit de interne markt. Hoewel de regels en procedures inzake verhaalsmogelijkheden hoofdzakelijk door de nationale rechtssystemen zijn geregeld, zijn tot nu toe op communautair niveau verscheidene initiatieven genomen om de hinderpalen voor een doeltreffende behandeling van consumentengeschillen uit de weg te ruimen. De kosten verbonden aan de afstand, de vertraging, de juridische kosten en de psychologische of formele hindernissen vormen immers vaak een onoverkomelijke muur die de rechtmatige verwachting van de consumenten tenietdoen dat hun eis tot schadeloosstelling wordt gehoord en dat zo nodig corrigerende maatregelen worden getroffen. 2. DE AANPAK VAN DE COMMISSIE Bij de opstelling van dit verslag heeft de Commissie het probleem vanuit een dubbele invalshoek onderzocht: • Een poging om relevante gegevens te verzamelen over de huidige stand van zaken van de consumentenklachten in heel de Europese Unie, aan de hand van een onderzoek in samenwerking met de nationale overheidsdiensten van de lidstaten, de desbetreffende beroepsorganisaties en de Europese adviescentra voor consumenten (de respons op het onderzoek is verderop vermeld). • Een beoordeling van de huidige situatie in het licht van de bepalingen van het EG- verdrag en de verscheidene lopende initiatieven inzake het verhaalrecht van consumenten. 3. INFORMATIEBRONNEN In de zomer van 1999 heeft de Commissie de overheden van de lidstaten en de desbetreffende beroepsorganisaties om gegevens over de volgende punten gevraagd: • Aantal klachten (uitsplitsing van de gegevens over de laatste drie jaar, voor zover beschikbaar). Aangezien de richtlijnen 97/7/EG en 97/55/EG nog niet ten uitvoer zijn gelegd, wordt voor de gevallen die zich tot nu toe op nationaal vlak aandienen een ruime definitie van verkoop op afstand en vergelijkende reclame gebruikt; • Reden voor de klachten en voornaamste probleemgebieden; • Gebruikte systemen voor de behandeling van consumentenklachten, ongeacht hun formele status (gerechtelijk, arbitrage, overheidsinstellingen, zelfregulerende systemen binnen het bedrijfsleven, door consumentenorganisaties beheerde systemen, enz. ). De door de nationale overheden en de andere betrokken organisaties meegedeelde gegevens zijn in bijlage samengevat. 6 4. COMMUNAUTAIRE INITIATIEVEN Naast het Groenboek van 1993 over verhaalsmogelijkheden en de beslechting van consumentengeschillen (zie voetnoot 2) en de goedkeuring van de richtlijnen 97/7/EG en 97/55/EG heeft de Commissie een aantal initiatieven genomen om het probleem van de consumentenklachten aan te pakken. Deze initiatieven omvatten werkzaamheden op twee gebieden: • de versterking van de verhaalsmogelijkheden en –middelen, met als belangrijkste resultaat de richtlijn betreffende het doen staken van inbreuken (zie verderop); • de verbetering van de verhaalsmogelijkheden waarover individuele consumenten bij een geschil beschikken. 4. 1 De collectieve consumentenbelangen Met betrekking tot de collectieve verhaalsmogelijkheden van consumenten – hetzij voor de rechter, hetzij bij administratieve instanties – werd in 1998 een zeer belangrijk resultaat behaald met de goedkeuring van Richtlijn 98/27/EG betreffende het doen staken van inbreuken in het raam van de bescherming van de consumentenbelangen 4. Deze richtlijn is bedoeld om de collectieve consumentenbelangen te beschermen, niet voor louter individuele gevallen. Hij stelt de “bevoegde instanties” (consumentenorganisaties en/of openbare organen) voor het eerst in staat om op de ergste grensoverschrijdende inbreuken op de communautaire wetgeving (en de nationale uitvoeringsmaatregelen) te reageren. toepassingsgebied van deze richtlijn omvat het grootste deel van de bestaande Het consumentenrichtlijnen. Wanneer de richtlijn eenmaal ten uitvoer is gelegd – de termijn loopt tot eind 2000 – zal hij de bevoegde instanties van het ene land in staat stellen om een procedure in te leiden in de lidstaat waar de inbreuk op de consumentenrichtlijnen – zoals omgezet in de nationale wetgeving – is gebeurd en de collectieve consumentenbelangen zijn geschaad. Een dergelijk systeem kan op talloze manieren worden toegepast: het zij voldoende te denken aan gevallen van goederen van slechte kwaliteit die door middel van communicatie op afstand aan klanten in het buitenland worden verkocht, misleidende reclame die door een buitenlandse televisiezender wordt uitgezonden of frauduleuze timesharingsystemen die aan klanten in een ander land worden verkocht. Bij dergelijke onwettige toestanden met een internationaal aspect wordt op het ogenblik misbruik gemaakt van de mogelijkheid om de bron van illegale praktijken naar een ander land over te brengen, buiten het bereik van de nationale overheden. De Commissie is van mening dat deze maatregelen, zodra zij ten uitvoer zijn gelegd, op zijn minst een gedeeltelijk afdoend antwoord – en effectieve middelen om nadelige situaties te vermijden – zullen bieden op consumentenklachten die voortvloeien uit praktijken die een inbreuk op de communautaire wetgeving vormen en de grenzen tussen de lidstaten overschrijden. 4 PB L 166 van 11. 06. 1998, blz. 51. 7 4. 2 Individuele verhaalsmogelijkheden De initiatieven van de Commissie met betrekking tot individuele verhaalsmogelijkheden zijn vooral gericht op het verbeteren van de communicatie tussen de consumenten en het bedrijfsleven, zodat de betrokken partijen bij een geschil gemakkelijker tot een minnelijke schikking komen. Dit is een constructieve benadering, aangezien zowel de consumenten als de bedrijven de aan een traditionele rechtszaak verbonden vertraging, problemen en kosten liever vermijden, zonder evenwel afbreuk te doen aan de consumentenrechten. A) Het Europees klachtenformulier voor de consument Naast de systemen op vrijwillige basis die op nationaal of lokaal niveau – en met sterk wisselend succes – worden beheerd door beroeps- en consumentenorganisaties, heeft ook de Commissie een bijdrage geleverd door een klachtenformulier voor de consument uit te werken en in te voeren. Dit formulier moet de consument helpen bij het formuleren van zijn eis. Het kan worden gebruikt door consumenten, bedrijven, consumentenverenigingen en buitengerechtelijke organen voor de beslechting van consumentengeschillen. Het formulier kan worden gebruikt ongeacht het bedrag in kwestie of de aard van het consumentengeschil. Het gebruik ervan is niet verplicht: de betrokken partijen kunnen ook van de gebruikelijke verhaalsmogelijkheden of een ander systeem op vrijwillige basis gebruik maken. Indien geen minnelijke schikking wordt bereikt, maakt het formulier het (door een nauwkeurige omschrijving van het voorwerp en de modaliteiten van het geschil) gemakkelijker om een buitengerechtelijke procedure in te leiden en/of formele stappen te ondernemen. Daar waar de richtlijn betreffende het doen staken van inbreuken is bedoeld om de collectieve consumentenbelangen te behartigen, is het Europees klachtenformulier voor de consument bedoeld om de afhandeling van individuele consumentenklachten gemakkelijker en efficiënter te maken. Hoewel er op het ogenblik geen precieze statistieken beschikbaar zijn, tonen de schattingen immers dat elk jaar honderdduizenden gevallen worden behandeld door consumentenverenigingen en instanties. Veel andere gevallen worden helemaal niet behandeld omdat de waarde van de goederen of diensten in kwestie niet opweegt tegen de proceskosten. Het Europees klachtenformulier voor de consument is ook bedoeld als een gemakkelijke en goedkope manier om tot een minnelijke schikking te komen, niet alleen voor ontevreden consumenten, maar ook voor bedrijven die geen juridische kosten willen maken en hun reputatie niet willen laten aantasten door lange gerechtelijke procedures. Het formulier is in alle talen van de EU beschikbaar, ook in elektronische vorm op de Europa-site van DG SANCO op http://europa. eu. int/comm/dg24/. Door het gebruik van het formulier te veralgemenen wordt het mogelijk om een inventaris op te maken van de consumentengeschillen, wat een eerste stap vormt in de richting van een uitvoerige monitoring van dit verschijnsel op Europees niveau. Aangezien het formulier pas in 1998 is ingevoerd, is het nu nog te vroeg voor een grondige beoordeling van de effectiviteit ervan. Een evaluatie van het nut en de effectiviteit van het formulier is in 2000 gepland. 8 B) De buitengerechtelijke beslechting van consumentengeschillen haar In consumentengeschillen5 stelde de Commissie onder andere het volgende voor: buitengerechtelijke mededeling betreffende de beslechting van • de vereenvoudiging en verbetering van de gerechtelijke procedures; • de verbetering van de communicatie tussen de consumenten en het bedrijfsleven; • de hervorming van de buitengerechtelijke procedures voor de beslechting van consumentengeschillen. Naast de gebruikelijke gerechtelijke procedures bestaan in Europa tal van “buitengerechtelijke methoden” voor het beslechten van consumentengeschillen (bv. procedures die gerechtelijke procedures aanvullen of eraan voorafgaan, zoals bemiddeling of verzoening, en meer alternatieve methoden, zoals arbitrage). Al deze buitengerechtelijke systemen verschillen sterk in structuur en procedure. Juist vanwege die verscheidenheid zijn ook de genomen besluiten zeer verschillend van aard. Sommige zijn niet meer dan aanbevelingen, andere zijn alleen bindend voor het bedrijf, en nog weer andere voor beide partijen. Met het oog op de bescherming van de rechten van de consument is het belangrijk te weten in hoeverre deze procedures soortgelijke garanties kunnen bieden als gerechtelijke procedures (bv. de garantie van onafhankelijkheid en onpartijdigheid), terwijl tegelijk de wijze waarop ze geschillen helpen oplossen verder wordt verbeterd. In de aanbeveling in de mededeling van 30 maart 1998 wordt een aantal minimale garanties opgesomd die de buitengerechtelijke organen voor het beslechten van consumentengeschillen in de lidstaten hun gebruikers moeten bieden. Deze minimale garanties worden geformuleerd als “principes” die buitengerechtelijke organen moeten eerbiedigen. De naleving van de zeven principes (onafhankelijkheid, doorzichtigheid, hoor en wederhoor, doeltreffendheid, wettigheid, vrijheid en vertegenwoordiging) door het orgaan moet de gebruikers van het systeem (consumenten en bedrijven) de garantie bieden dat hun eisen in wezen even “billijk” en zorgvuldig worden behandeld als door een gewone rechtbank. Daarom beoogt de aanbeveling: • het vertrouwen van de consument te vergroten door in een aanvaardbar kwaliteitsniveau voor buitengerechtelijke procedures te voorzien; • het wederzijdse vertrouwen tussen de bevoegde organen te bevorderen, opdat zij doeltreffend samenwerken om de behandeling van grensoverschrijdende consumentengeschillen te verbeteren. lidstaten moeten de Commissie de De buitengerechtelijke organen die aan de criteria van de aanbeveling voldoen. Deze gegevens worden opgeslagen in een database die via de website van de Commissie op de Europa-server vrij toegankelijk is. gegevens meedelen gedetailleerde over 5 COM(1998) 198 def. van 30. 03. 1998. 9 Tot nu toe hebben 11 lidstaten de Commissie gegevens meegedeeld over de organen waarvan zij menen dat zij de aanbeveling strikt naleven (Oostenrijk, België, Denemarken, Finland, Griekenland, Italië, Nederland, Portugal, Spanje, Zweden en het Verenigd Koninkrijk). De Commissie is nu van plan ervoor te zorgen dat de organen die aan de criteria van de aanbeveling voldoen, in een netwerk kunnen worden opgenomen. Er is een aantal stappen ondernomen om voor deze problemen een oplossing te zoeken. In de eerste plaats is in december 1998 een workshop over “Alternatieve regelingen voor consumentengeschillen in de EU” georganiseerd. Daarop waren ongeveer 40 deskundigen inzake alternatieve geschillenregelingen aanwezig, alsook verschillende organen die in aanmerking komen om bij de Commissie te worden aangemeld. In de tweede plaats is in november 1999 in Lissabon (Portugal) een conferentie gewijd aan de toekomstige samenwerking binnen een netwerk voor de beslechting van grensoverschrijdende consumentengeschillen. Verder zijn de volgende stappen ondernomen: • een vergadering met de ambtenaren van de lidstaten die verantwoordelijk zijn voor justitie en consumentenzaken op 17 januari 2000 in Brussel, waar de Commissie haar plannen voor de oprichting van het netwerk (EBG-Net, zie verderop, op het einde van hoofdstuk 6) heeft gepresenteerd; • een conferentie die de Commissie in de loop van 2000 wil organiseren om alle “aangemelde” organen samen te brengen. Er zijn twee speciale publicaties gemaakt om consumenten die met een onbevredigende situatie worden geconfronteerd, praktische tips te geven over hoe zij hun belangen kunnen verdedigen door optimaal gebruik te maken van de verhaalsmogelijkheden, met name de maatregelen op Europees niveau (onder andere de maatregelen inzake het klachtenformulier en de buitengerechtelijke organen)6: – De eerste publicatie, die is uitgewerkt in het kader van de communautaire acties ter bevordering van de dialoog met de burgers en het bedrijfsleven in de interne markt, heeft als titel “Uw rechten uitoefenen in de interne markt – Verhaalsmogelijkheden” en wordt in de eerste helft van 2000 afgerond. – De tweede publicatie, “Consumentengeschillen – De draad van Ariadne”7, is opgesteld in het kader van de specifieke acties van de Commissie om de toegang van de consumenten tot het gerecht te verbeteren. Wat financiële diensten betreft, geschiedt de ontwikkeling van een Europees netwerk voor consumentenklachten binnen het kader van de tenuitvoerlegging van de wetgeving ter zake. 8 4. 3 De rol van klachten bij de handhaving van de EU-consumentenwetgeving In maart 1998 keurde de Commissie een document goed over de handhaving van de consumentenwetgeving9. Dit document beoogde een algemeen beeld te geven van de situatie 6 7 8 9 Consumentengeschillen, OPOCE, ISBN 92-828-6021-3. Bureau voor officiële publicaties der Europese Gemeenschappen, 1999, ISBN 92-828-6023-X. Tenuitvoerlegging van het kader voor financiële markten: een actieplan; COM(1999)232 van 11. 05. 1999. Werkdocument van de Commissie over de handhaving van de Europese consumentenwetgeving; SEC(1998)527 def. van 27. 3. 1998. 10 met betrekking tot de handhaving van de EU-consumentenwetgeving en enkele ideeën voor verbetering aan te dragen. De term “handhaving” heeft een tweeledige betekenis: – een tijdige en passende omzetting, – een doeltreffende en correcte toepassing in de praktijk, wat ook afdoende verhaalsmogelijkheden veronderstelt. In het document wordt erop gewezen dat de Commissie weliswaar toezicht kan houden op de omzetting aan de hand van de kennisgeving van de nationale maatregelen, maar dat het toezicht op de daadwerkelijke toepassing veel steun en samenwerking van de lidstaten vereist, niet alleen ten opzichte van de Commissie, maar ook onderling. Wanneer de Commissie toereikende informatie ontvangt over een verkeerde omzetting van de consumentenrichtlijnen, kan zij een inbreukprocedure inleiden tegen de lidstaten in kwestie. Dit gebeurd voornamelijk naar aanleiding van klachten. 10 5. INITIATIEVEN VAN DE LIDSTATEN: SAMENWERKING IN HET KADER VAN HET INTERNATIONAL MARKETING SUPERVISION NETWORK Het International Marketing Supervision Network (IMSN) – of Réseau International de Contrôle de la Commercialisation (RICC) – is in 1991 opgericht tijdens de conferentie “Toezicht op de handelspraktijken” van de consumer enforcement bodies die op initiatief van de Deense consumentenombudsman werd gehouden in Kopenhagen. Onder impuls van de eerste voorzitter (het Verenigd Koninkrijk) werd het netwerk echter al snel uitgebreid met landen zoals de VS, Nieuw-Zeeland, Japan en andere OESO-lidstaten. Het zou zich niet bezighouden met productveiligheid, de prudentiële reglementering van financiële instellingen of de schadeloosstelling van individuele consumenten. De belangrijkste doelstelling van dit vrijwillige en informele netwerk is de verbetering van de samenwerking tussen de verschillende landen om illegale handelspraktijken met betrekking tot het grensoverschrijdend verkeer van goederen en diensten een halt toe te roepen en te voorkomen, en de uitwisseling van nuttige informatie om voor een beter wederzijds begrip te zorgen. Bij de voorbereiding van het werkdocument over “De handhaving van de Europese consumentenwetgeving” werd de Commissie geconfronteerd met het feit dat er inzake “andere dan veiligheidsaspecten” geen regelmatige informatie beschikbaar is over een mogelijke follow-up van de toepassing in de praktijk van de in nationale wetten omgezette EU-richtlijnen. Daarom heeft de Commissie de werking van het IMSN onderzocht en is zij tot de bevinding gekomen dat dit instrument, met de nodige aanvullingen en/of wijzigingen en mits de lidstaten akkoord gingen, kon bijdragen aan een betere handhaving van de “andere dan veiligheidsaspecten” van de EU-consumentenwetgeving. 10 Voor de sectoren van de commerciële communicatie die op het ogenblik niet aan Europese harmonisatie onderworpen zijn en waarin de nationale wetgevingen sterk verschillen, heeft de Commissie een werkgroep van deskundigen uit de lidstaten opgericht. De werkgroep heeft gewezen op de noodzaak om de verhaalsmogelijkheden bij grensoverschrijdende klachten in verband met commerciële communicatie verder te verbeteren. Op verzoek van de deskundigen verzamelt de Commissie op het ogenblik aan de hand van een vragenlijst gegevens over de wijze waarop grensoverschrijdende klachten op dit gebied worden behandeld door de gerechtelijke, administratieve en buitengerechtelijke organen. 11 Daarop besloten de Europese leden van het netwerk op de wereldconferentie van het netwerk op 25 maart 1999 in Brugge een subgroep IMSN Europe op te richten, die vooral tot doel had de samenwerking en de uitwisseling van informatie met betrekking tot de toepassing van de geharmoniseerde wetgeving tussen de leden te bevorderen. De eerste vergadering van de subgroep werd op 12 en 13 september in Oslo gehouden. De technische instrumenten waarmee de subgroep de uitwisseling van informatie (over specifieke problemen of optimale praktijken) tussen de leden kan verbeteren, worden ontwikkeld door de Commissie en worden tegen het einde van het jaar ter beschikking van de Europese groep gesteld. Het gaat met name om een systeem voor de uitwisseling van elektronische berichten en een beperkt toegankelijke database waarin de uitgewisselde informatie wordt opgeslagen. De doelstellingen en het reglement van orde van IMSN-Europe kunnen als volgt worden samengevat: • De versterking en verbetering van de samenwerking en de systematische uitwisseling van informatie tussen de leden met het oog op een meer effectieve handhaving van de Europese consumentenwetgeving (met uitzondering van de wetgeving inzake gezondheids- en veiligheidsaspecten); • De de bespreking, uitwisseling van van gemeenschappelijke oplossingen voor problemen in verband met de handhaving van de Europese consumentenwetgeving (met uitzondering van de wetgeving inzake gezondheids- en veiligheidsaspecten); gedachten zoeken het en • De activiteiten blijven beperkt tot kwesties met een duidelijke Europese dimensie; • De leden doen al het mogelijke om een optimaal gebruik van het netwerk en de samenwerkingsinstrumenten die het biedt, mogelijk te maken (zesmaandelijkse vergaderingen, informatie-uitwisselingssysteem, database); • De leden trachten voor zover mogelijk samen te werken met de bevoegde organen op regionaal en lokaal niveau in hun land om relevante informatie te verzamelen en aan IMSN-Europe door te spelen. 6. CONCLUSIES EN TOEKOMSTIGE INITIATIEVEN Aan de hand van de beschikbare gegevens kan slechts een voorlopig beeld van de situatie van de consumentenklachten worden geschetst. Dit verslag probeert een zo precies mogelijk antwoord te bieden op het verzoek in de twee richtlijnen in kwestie, maar is gebaseerd op informatie uit verscheidene bronnen en daarom onvermijdelijk fragmentarisch, aangezien het moet worden ingediend alvorens alle lidstaten de richtlijnen in kwestie hebben omgezet. In het verslag kan met name geen rekening worden gehouden met eventuele problemen bij de werking in de praktijk van het door Richtlijnen 97/7/EG en 97/55/EG ingevoerde wetgevende kader inzake op afstand gesloten contracten en vergelijkende reclame. In het licht van de hierboven beschreven feitelijke en wettelijke situatie maakt de Commissie de volgende overwegingen. 12 • Het begrip “consumentenklachten” omvat een uiteenlopende reeks situaties die worden gekenmerkt door de ontevredenheid van de consument over goederen, diensten, service, de bedingen en voorwaarden in de overeenkomst, de prijs, de kwaliteit, de garanties, de werking van het product, de gebruiksaanwijzing, de de de veiligheid, terugnamevoorwaarden, enz. ; conformiteit met levering, normen, de de • Voor bijna alle consumentenklachten bestaan verhaalsmogelijkheden. Deze worden vastgesteld door de nationale wetgeving en worden in sommige gevallen aangevuld door systemen op vrijwillige basis. Toch aarzelen de consumenten vaak om van de verhaalsmogelijkheden gebruik te maken omdat ze over onvoldoende informatie en advies beschikken over hoe ze hun problemen moeten aanpakken en geen zekerheid hebben over de duur, de kosten en de effectiviteit van de beschikbare procedures. Zowel bij grensoverschrijdende als bij louter binnenlandse klachten doen de gewoonlijke problemen met de toegang van de consument tot het gerecht (afstand, kosten, juridische obstakels, enz. ) afbreuk aan de doeltreffendheid van het systeem. Een gedetailleerde analyse van deze moeilijkheden – aan de hand van een ad-hocstudie – is te vinden in het Groenboek over verhaalsmogelijkheden en geschillenbeslechting (COM(1993) 576). Deze situatie wordt erkend in artikel 11, lid 4, van Richtlijn 97/7/EG over verkoop op afstand, waarin voor de lidstaten de mogelijkheid wordt opengelaten dat “het aan onafhankelijke instanties toevertrouwde vrijwillige toezicht op de naleving van de bepalingen van deze richtlijnen en het beroep op dergelijke instanties voor de oplossing van geschillen worden toegevoegd aan de middelen waarin de lidstaten dienen te voorzien om de bepalingen van deze richtlijn te doen naleven. ”; • Vanuit een Europees oogpunt moet voldoende rekening worden gehouden met het complementaire karakter van het Europese consumentenbeleid en de eigen beleidsvormen en initiatieven van de lidstaten. Verder kunnen de effectieve verhaalsmogelijkheden voor consumentenklachten in de toekomst worden verbeterd door de mogelijkheden die Titel IV (artikelen 61 tot 69) van het EG- verdrag (zoals gewijzigd bij het Verdrag van Amsterdam) biedt, waarin wordt voorzien in “maatregelen op het gebied van justitiële samenwerking in burgerlijke zaken” (artikel 61, onder c)) en “de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, met inbegrip van beslissingen in buitengerechtelijke zaken” (artikel 65, onder a)). dit wettelijk Gezien de verantwoordelijkheden, meent de Commissie dat het meeste aandacht moet worden besteed aan: voortvloeiende verdeling daaruit kader van de en – het uit de weg ruimen van de belemmeringen voor grensoverschrijdende klachten; – de bevordering van de totstandbrenging van een geschikt regelgevend kader voor de behandeling van consumentenklachten in de huidige omstandigheden van de informatiemaatschappij, met name wanneer het gaat om overeenkomsten met bedrijven buiten het land waar de consument woont; – het opnieuw bekijken van de bestaande consumentenwetgeving om te bepalen of bijkomende regelgeving nodig is. Daarmee gaat de Commissie in op de Resolutie 13 van de Raad van 19 januari 1999 betreffende de consumentendimensie van de informatiemaatschappij11, waarin de Commissie wordt verzocht bij het Europees Parlement en de Raad een verslag en, indien nodig, voorstellen in te dienen. Wat betreft het uit de weg ruimen van belemmeringen voor klachten met betrekking tot collectieve consumentenbelangen is een belangrijke stap vooruit gezet met de goedkeuring van Richtlijn 98/27/EG betreffende het doen staken van inbreuken. Als deze richtlijn eenmaal is omgezet, kunnen consumentenorganisaties en lichamen met de status van “bevoegde instantie” een geding aanspannen in het rechtsgebied van de lidstaat waar de inbreuk op de consumentenwetgeving (de EU-richtlijnen en de nationale uitvoeringsmaatregelen) zijn oorsprong vindt. Wat individuele consumentenklachten betreft – d. w. z. in gevallen waar het niet om collectieve consumentenbelangen gaat – zouden de verhaalsmogelijkheden bij grensoverschrijdende transacties geleidelijk moeten verbeteren door: • de toepassing van de principes zoals bedoeld in de Aanbeveling van de Commissie nr. 98/257 betreffende de principes die van toepassing zijn op de organen die verantwoordelijk zijn voor de buitengerechtelijke beslechting van in 2000 een beoordelingsverslag consumentengeschillen. De Commissie zal indienen over de reële impact van deze principes; • het toenemende gebruik van het Europees klachtenformulier voor de consument dat is ingevoerd bij de mededeling van de Commissie van 1998 (COM(1998) 198) en waarvan de relevantie en de impact als proefproject in 2000 zullen worden beoordeeld; Daarnaast zal de effectiviteit van zowel de individuele als de collectieve consumentenklachten ook worden vergroot door de volgende begeleidende maatregelen: • de verduidelijking van de internationale privaatrechtelijke bepalingen die van toepassing zijn op overeenkomsten met de consument. De belangrijkste initiatieven zijn de herziening en bijwerking van het Verdrag van Brussel van 196812 en het Verdrag van Lugano van 198813 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen, tussen de EU-lidstaten en de EVA-landen. In dit opzicht zou met name het voorstel voor een verordening om het Verdrag van Brussel in de communautaire wetgeving op te nemen14 het mogelijk moeten maken om vooruitgang te boeken. Dit voorstel vormt een eerste, justitiële belangrijke samenwerking binnen het kader van de communautaire wetgeving en duidt tegelijk op de mogelijkheden voor effectieve maatregelen op EU-niveau krachtens artikelen 61 tot 69 van het EG-verdrag. richting van een grensoverschrijdende stap in de • de bevordering van een samenhangende reeks principes ter bescherming van de consument op internationaal niveau, om meer vertrouwen te wekken bij de consument en hem profijt te laten trekken van de groeiende wereldwijde markt. 11 12 13 14 PB C 23 van 28. 01. 1999, blz. 1. PB C 27 van 26. 01. 1998 (geconsolideerde versie die rekening houdt met de toetreding van Oostenrijk, Finland en Zweden). PB L 319 van 25. 11. 1988. COM(1999) 348 def. van 14. 07. 1999. 14 Na de goedkeuring van een aanbeveling voor richtsnoeren voor consumentenbescherming in de elektronische handel door de OESO15 is de Commissie van plan de onderschrijving van de principes die aan de OESO-richtsnoeren ten grondslag liggen, te propageren op alle desbetreffende internationale fora en bij bilaterale onderhandelingen over consumentenzaken met derde landen. In het Actieplan voor het consumentenbeleid 1999-200116 kondigde de Commissie aan dat zij zal nagaan hoe het klachtenformulier voor de consument in de praktijk wordt gebruikt en dat zij deze ervaring, samen met de gegevens uit de databases van de organen voor de buitengerechtelijke beslechting van geschillen zal gebruiken om vast te stellen of er bijkomende maatregelen nodig zijn om de toegang van individuele consumenten tot het gerecht te vergemakkelijken. In dit verband wil de Commissie ook maatregelen treffen om de procedure voor internationale geschillen over kleine bedragen te verbeteren en zal zij nadenken over een Europese consumentenombudsman die bevoegd zou zijn voor grensoverschrijdende klachten. Het gebrek aan vergelijkbare gegevens maakt elke poging om de effectiviteit van de systemen voor de behandeling van klachten te beoordelen bijzonder moeilijk. Aangezien klachten een belangrijk uitgangspunt vormen voor de handhaving en de beleidsvorming, is dit een echte hinderpaal voor het consumentenbeleid in de Gemeenschap. Daarom zijn de diensten van de Commissie van plan de haalbaarheid te bestuderen van een initiatief om een gemeenschappelijke basis voor de classificatie van consumentenklachten in te voeren. Een dergelijke maatregel veronderstelt een nauwe samenwerking tussen het Europees Bureau voor de Statistiek, de Euro Info Centra en alle overheidsinstellingen, organen en organisaties die consumentenklachten ontvangen. Het is niet de bedoeling dat deze organen nieuwe gegevens verzamelen, maar dat zij, toch al klachten registreren, dat volgens gemeenschappelijke richtsnoeren doen en regelmatig gegevens naar de Commissie doorsturen. Deze richtsnoeren zouden niet verplicht zijn, maar alle organisaties zouden er belang bij hebben ze te volgen om zo meer zeg te hebben in de beleidsvorming van de EU. Er zal in het bijzonder worden overwogen of het Europees klachtenformulier voor de consument kan worden gebruikt om consumentenklachten in te delen en gemakkelijker te controleren. in zoverre zij Tenslotte wil de Commissie de situatie met betrekking tot consumentenklachten van nabij blijven volgen in het kader van haar werkzaamheden inzake de toegang van de consument tot het gerecht. Om bij de tenuitvoerlegging van Richtlijnen 97/7/EG en 98/27/EG een goede follow-up door het Europees Parlement en de Raad mogelijk te maken, wil de Commissie in verdere verslagen en wetgevingsvoorstellen, in het regelgevend kader voor de elektronische handel17 en de verkoop op afstand van financiële diensten18 en in andere desbetreffende 15 16 17 18 Goedgekeurd op 9 december 1999. Mededeling van de Commissie COM(1998) 696 def. van 1. 12. 1998. Gewijzigd voorstel van de Commissie (na eerste lezing door het Europees Parlement) voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende bepaalde juridische aspecten van de elektronische handel in de interne markt: COM(1999) 427 def. van 17. 08. 99. Aangezien de elektronische handel de meest verspreide vorm van het sluiten van contracten alsook een bron van bezorgdheid voor de consumenten op afstand lijkt te worden, omvat het voorstel van de Commissie bepalingen betreffende gedragscodes, buitengerechtelijke beslechting, en de toevoeging van inbreuken op de bepalingen van de richtlijn aan de gevallen die de procedure voor het doen staken van inbreuken in gang kunnen zetten overeenkomstig Richtlijn 98/27/EG. Gewijzigd voorstel betreffende de verkoop op afstand van financiële diensten aan consumenten: COM(1999) sancties, 385 verhaalsmogelijkheden en vooral het leggen van de bewijslast betreffende de verplichting om de consument te informeren en de instemming van de consument met de afsluiting van het contract bij de leverancier, aangezien contractvoorwaarden die de bewijslast bij de consument leggen door Richtlijn 93/13/EEC (PB L 23. 07. 99. Hierin worden voorgesteld regelingen specifieke voor def. van 15 communautaire wetgeving een bijzondere aandacht aan consumentenklachten besteden, rekening houdend met de resultaten van de aan de gang zijnde herziening van de consumentenwetgeving op het gebied van de informatiemaatschappij. Toekomstige initiatieven Het werkprogramma van de Commissie voor 2000 omvat de volgende acties: – Werkdocument van de Commissie over de recuperatie van gerechtskosten en advocatenhonoraria. Eén van de belemmeringen voor de toegang van de consument tot het gerecht is de wanverhouding tussen de gerechtskosten en de geëiste schadevergoeding. Indien de consument alle betaalde kosten kan recupereren wanneer hij zijn zaak wint, dan wordt de drempel sterk verlaagd. De lidstaten hebben voor sterk uiteenlopende oplossingen voor dit probleem gekozen: in het werkdocument zal hierover verslag worden uitgebracht om een brede publieke discussie over dit onderwerp op gang te brengen. – Werkdocument van de Commissie over de stand van de tenuitvoerlegging van Richtlijn 98/27/EG betreffende het doen staken van inbreuken in het raam van de bescherming van de consumentenbelangen. Richtlijn 98/27/EG geeft de consumentenorganisaties (of openbare lichamen die met de bescherming van de consumentenbelangen zijn belast) het recht om een geding aan te spannen om inbreuken tegen de bepalingen van een aantal consumentenrichtlijnen te doen staken. In grensoverschrijdende gevallen kan de rechtsvordering worden ingesteld voor de rechtbank van het land waar het bedrijf is gevestigd. – Werkdocument van de Commissie over de oprichting van een Europees netwerk van organen voor de buitengerechtelijke beslechting van consumentengeschillen. In 1998 keurde de Commissie Aanbeveling nr. 257/98 goed betreffende de principes die van toepassing zijn op de organen die verantwoordelijk zijn voor de buitengerechtelijke beslechting van consumentengeschillen. Sindsdien hebben de lidstaten de Commissie in kennis gesteld van hun respectieve nationale organen die deze principes toepassen. Nu moet verder de basis worden gelegd voor de oprichting van een netwerk tussen deze organen, om de beslechting van grensoverschrijdende geschillen te vergemakkelijken. Wat de financiële sector betreft, zal de Commissie later in 2000 verslag uitbrengen over de oprichting van een netwerk van buitengerechtelijke regelingen, in het kader van een mededeling over elektronische handel en financiële diensten. – Werkdocument van de Commissie over de collectieve vertegenwoordiging van consumenten in burgerlijke rechtszaken (groepsprocessen). In dit werkdocument zal verslag worden uitgebracht over in hoeverre de huidige nationale wetgevingen het mogelijk maken om groepsprocessen te voeren namens een groep consumenten die dezelfde soort schade hebben geleden; het moet een brede publieke discussie over dit onderwerp op gang brengen. 95 van 21. 04. 1993) betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten als oneerlijke bedingen worden beschouwd. 16 BIJLAGE 1. A) GEGEVENS AFKOMSTIG VAN DE NATIONALE OVERHEDEN Op afstand gesloten overeenkomsten Oostenrijk De Oostenrijkse bondskanselarij (Bundeskanzleramt) wijst erop dat volgens het bureau voor consumentenzaken slechts een klein deel van de beschikbare gegevens statistisch controleerbaar is. De centra voor consumentenadvies behandelen een groot aantal klachten telefoon en deze gevallen zijn, op een paar uitzonderingen na, niet statistisch per gedocumenteerd. Totaal aantal klachten in Oostenrijk: – 1996: 3. 565 – 1997: 4. 829 – 1998: 5. 149 Voornaamste gebieden waarmee de klachten verband houden: Loterijen – 1996: 705 – 1997: 989 – 1998: 1. 210 De meeste klachten houden verband met loterijen. Het aantal klachten stijgt snel, hoewel op 1. 10. 1999 een wet van kracht werd die het bedrieglijk beloven van prijzen strafbaar stelt. Niet-gevraagde leveringen – 1996: 223 – 1997: 245 – 1998: 281 Problemen met niet-gevraagde leveringen – vooral in gevallen waar de identiteit van de persoon die per telefoon bestelt niet zorgvuldig wordt nagegaan – zorgen voor steeds meer klachten van consumenten. "Cold calling" (met name voor verzekerings- en investeringsproducten) "Cold calling" is het ongevraagd opbellen van consumenten die zich er maar gedeeltelijk of helemaal niet van bewust zijn dat het om een commercieel contact gaat. Hoewel deze praktijk, binnen zekere grenzen (meer bepaald met betrekking tot de opt in- en opt out-bepalingen in Richtlijnen 97/7/EG en 97/66/EG) wettig kan zijn, zijn potentiële klanten vaak niet op hun 17 hoede (“cold”) en kunnen handige bellers hun vertrouwen winnen en misbruik maken van de situatie door hen ertoe te overhalen zware financiële verbintenissen of andere oneerlijke overeenkomsten aan te gaan waarvoor ze in normale omstandigheden niet zouden hebben getekend. – 1996: 135 – 1997: 157 – 1998: 170 Goederen met gebreken/onvolledige bestellingen – 1996: 287 – 1997: 304 – 1998: 322 Het gaat meestal om goederen die helemaal niet, te laat of slechts gedeeltelijk worden is het vaak niet gemakkelijk om het geleverd. Wanneer goederen gebreken vertonen, probleem opgelost te krijgen. Incasso – 1996: 382 – 1997: 409 – 1998: 427 incasso zijn achterstallige betalingen bij De voornaamste problemen in verband met huurkoopcontracten en onduidelijke, soms astronomisch hoge interestvoeten. Bovendien is de vordering vaak niet gespecificeerd. Met betrekking tot de handhaving van de consumentenrechten wijst de Oostenrijkse overheid erop dat een deel van de klachten via de consumentenverenigingen werd beslecht. Slechts een klein percentage van de eisers stapt naar de rechtbank (wat het gebrek aan volledige gegevens verklaart). België In België is de verkoop op afstand geregeld door de wet op de handelspraktijken19 (artikelen 77 tot 83) zoals gewijzigd bij de wet van 25 mei 1999 die Richtlijn 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 1997 betreffende de bescherming van de consument bij op afstand gesloten overeenkomsten omzet. Uit de statistieken van de economische inspectie blijkt dat er, gezien de recente inwerkingtreding van de nationale wet, weinig inbreuken tegen bovengenoemde maatregelen zijn vastgesteld. In 1998 werden bijvoorbeeld slechts 3 zaken voor de rechtbank gebracht wegens inbreuk op artikel 77 (financiële diensten) en slecht 5 in de periode van 1. 1. 1999 tot 20. 9. 1999. 19 Wet van 14 juli 1991 betreffende de handelspraktijken en de voorlichting en bescherming van de consument - Loi du 14 juillet 1991 sur les pratiques du commerce et sur l'information et la protection du consommateur. 18 Uit de gegevens van de Belgische overheid blijkt dat in 1998 achttien zaken voor de rechtbank werden gebracht en tien in de periode van 1. 1. 1999 tot 20. 9. 1999. Al deze zaken betroffen consumentenkrediet. Denemarken Aantal klachten in Denemarken in de laatste drie jaar Denemarken heeft geen centraal register voor klachten over verkoop op afstand. Dergelijke zaken kunnen niet van andere juridische statistieken worden gescheiden. In de laatste drie jaar heeft de Commissie consumentenklachten (Forbrugerklagenævnet) echter de volgende burgerlijke rechtszaken met betrekking tot verkoop op afstand geregistreerd: 17 klachten in 1997; 25 klachten in 1998; 11 klachten in 1999 (tot augustus 1999). In dit verband wees de Deense overheid erop dat de definitie van “verkoop op afstand” in de Deense wet op consumentenovereenkomsten (Lov om visse forbrugeraftaler) niet van toepassing is op dienstverlening. De wet houdt ook een algemeen verbod in op verkoop per telefoon (ongevraagde telefoontjes met het oog op het verkopen van goederen en diensten). De bevoegdheden van de Commissie consumentenklachten zijn beperkt: klachten over bepaalde sectoren behoren namelijk niet tot zijn bevoegdheid. De bevoegdheid van de commissie is ook beperkt tot diensten met een kostprijs tussen DKK 500 en 24 000. Er kan worden verondersteld dat sommige klachten over verkoop op afstand wegens deze drempel niet aan de raad zijn gemeld. per over telefoon verkoop Klachten de consumentenombudsman (Forbrugerombudsmanden), die verantwoordelijk is voor het toezicht op de naleving van de publiekrechtelijke bepalingen op dat gebied. Door de manier waarop klachten bij de consumentenombudsman worden ingediend, is het niet mogelijk na te gaan welke op verkoop op afstand betrekking hebben. Daarom kon ook geen informatie verstrekt worden over het aantal van deze klachten. ook worden ingediend kunnen bij Redenen voor de klachten en voornaamste probleemgebieden Uit de ervaring van de Deense Commissie consumentenklachten blijkt dat burgerlijke geschillen gewoonlijk betrekking hebben op onjuiste of misleidende informatie in reclamemateriaal of problemen met het recht om een overeenkomst in een bepaalde sector te annuleren. De bij de consumentenombudsman ingediende klachten gaan gewoonlijk over misleidende reclame en/of problemen om bedrijven die op afstand verkopen, te contacteren. Het voornaamste probleemgebied is verkoop op afstand via internet. Organen voor de behandeling van consumentenklachten de Commissie verkoop op Voor burgerlijke consumentenklachten kunnen worden voorgelegd) kan de commissie uitzonderingen op de bovengenoemde drempel van DKK 500 toestaan. Van deze discretionaire bevoegdheid kan geschillen over afstand (die aan 19 gebruikt worden gemaakt na een groot aantal klachten over een firma met een slechte reputatie of om een principezaak te beslechten. Deze bevoegdheid werd met name gebruikt na een groot aantal klachten tegen een bepaalde firma die “telefoonseks” en andere diensten op internet aanbood en waartegen de bevoegde overheidsinstantie maatregelen neemt. (Deze klachten zijn niet geregistreerd onder “verkoop op afstand” omdat zij in Denemarken niet onder de huidige definitie van dit begrip vallen). Krachtens de wet instelling van de Commissie consumentenklachten (Lov om Forbrugerklagenævnet) kan de commissie privé-klachtencommissies of beroepscommissies in bepaalde sectoren een officiële goedkeuring geven. tot De Commissie consumentenklachten heeft privé-klachtencommissies- en beroepsorganen goedgekeurd in de volgende sectoren: bouw, onroerend goed, verzekeringen, hotelwezen, catering, toerisme, isolatie, rijscholen, financiële instellingen, hypotheekleningen en reizen. reeds vermeld Zoals krachtens consumentenombudsman (Markedsføringsloven) rechtstreekse maatregelen ter zake kan treffen. klachten verkoop gericht, worden kunnen over die op afstand de ook de tot marketingwet Indien een aantal consumenten een gelijkaardige eis tot schadevergoeding indienen wegens een inbreuk tegen de marketingwet, kan de consumentenombudsman deze ook op verzoek bundelen om een groepsgeding voor de rechter te brengen. Finland De informatiebronnen van de Finse overheid zijn de gemeentelijke consumentenadviseurs, het nationale Finse consumentenbond en de consumentenorganisatie Kuluttajat Konsumenterna ry. consumentenagentschap, consumentenklachten, commissie de de De Finse overheid wees erop dat de resultaten van het onderzoek als indicatief moeten worden beschouwd. Er was met name geen uitsplitsing van de grensoverschrijdende gevallen beschikbaar. Verkoop op afstand: De klachten die de gemeentelijke consumentenadviseurs ontvangen gaan meestal over postorderverkoop. De probleemgebieden zijn vooral beschadigde en/of onvolledige leveringen, niet-conforme goederen en het uitblijven van terugbetaling. In een beperkt aantal gevallen worden de klachten doorgestuurd naar de consumentenombudsman. De meeste gevallen worden opgelost op het niveau van de consumentenadviseur. Het nationale consumentenagentschap onderzocht 21 gevallen in 1997, 36 in 1998 en 213 in 1999 (tot 30 september 1999). Het ging meestal om postorderverkoop en verkoop via internet. De sterke stijging van het aantal klachten in 1999 vloeit voort uit op Finland gerichte buitenlandse reclamecampagnes in 1998. Deze reclames bleken een inbreuk op de Finse wet voor consumentenbescherming te vormen. De commissie consumentenklachten behandelde in 1997 120 klachten over postorderverkoop; in 1998 waren er 88 gevallen en in 1999 (tot 30 september) 87. De meeste problemen hielden verband met de terugname van goederen. Eén geval betrof de verkoop van diensten aan minderjarigen via internet. 20 Een groot deel (ongeveer een derde) van de aan de commissie gerichte klachten over huis- aan-huisverkoop –120 gevallen in 1997, 88 in 1998 en 87 in 1999 (tot 30 september 1999) – betrof eigenlijk verkoop op afstand. De probleemgebieden bleken het annulerings- en terugnamebeleid, terugbetaling en defecte producten. De Finse consumentenbond ontving zowel in 1997 als in 1998 50 klachten over verkoop op afstand. Het totale aantal voor 1999 wordt op 50 tot 100 gevallen geschat. Het gaat vooral om problemen met (oneerlijke) bedingingen in overeenkomsten, het terugnamebeleid en late leveringen. Het totale aantal klachten over verkoop op afstand wordt door de Finse overheid geschat op ongeveer 315 gevallen in 1997, 345 in 1998 en 570 in 1999. Duitsland Het Ministerie van Justitie (Bundesministerium der Justiz) laat weten dat de wet op oneerlijke concurrentie (§13) en de wet op de algemene handelsvoorwaarden (§13) de consumenten in staat stellen gerechtelijke stappen te ondernemen. De federale regering is niet op de hoogte van consumentenklachten. Er zijn geen statistische gegevens beschikbaar. Griekenland De Griekse overheid meldt de volgende consumentenklachten over verkoop op afstand: Aard van de klacht Misleidende reclame Oneerlijke reclame Geen terugbetaling na opzegging van de overeenkomst Facturering van ongevraagde leveringen Betaling van de verzendingskosten Verzwijging van het consument recht tot opzeggen van de Andere (*) Geen gegevens beschikbaar De klachten worden op drie wijzen behandeld: 1997 1998 199920 26 16 * * * * * 29 29 * * 3 * * 66 4 10 8 4 6 2 – Buitengerechtelijke procedure via arbitragecomités die in alle prefecturen bestaan, – Rechtszaken, 20 Mondelinge en schriftelijke procedures. 21 – Administratieve sancties, die gaan van een boete van GDR 20 000 (recidivisten kunnen hogere boetes krijgen) tot de schrapping van het bedrijf uit de registers van het bevoegde overheidsdepartement en sluiting. Twee bedrijven zijn uit het register geschrapt en twee andere hebben geen toestemming gekregen om met verkopen te beginnen. Ierland Het Ministerie van Ondernemingen, handel en werkgelegenheid verstrekte de volgende gegevens van de Advertising Standards Authority of Ireland (ASAI – overheidsinstantie voor reclamenormen): Consumentenklachten verkoop op afstand over 5 2 1 4 Jaar 1996 1997 1998 1999 (8 maanden) Er moet rekening mee worden gehouden dat de ASAI weinig klachten over verkoop op afstand of direct mail ontvangt. De ASAI verwacht echter dat dit aspect van zijn werk aan belang zal winnen aangezien het fenomeen zelf in Ierland aan belang wint, in het bijzonder direct mail. Luxemburg De Luxemburgse overheid verstrekte gegevens van het Euroguichet-Consommateur de l'Union Luxembourgeoise des Consommateurs (ULC/Euroguichet) (Euro Info Center van de Luxemburgse consumentenbond), het gebruikelijke contactpunt voor de consumenten inzake grensoverschrijdende kwesties. Voor de ULC/Euroguichet omvat verkoop op afstand alle verkoopsovereenkomsten die zonder fysiek contact tussen de leverancier en de klant worde aangegaan en uitgevoerd (deze definitie en internettechnologie). televisie, minitel (in Frankrijk) telefoon, gebruik omvat van het Op deze wijze werden 271 gevallen opgetekend in 1997, 332 in 1998 en 153 tot 30 juni 1999. Aangezien in deze cijfers ook huis-aan-huisverkoop en promotie-uitstappen (Kaffeefahrten) zijn begrepen, die 10 tot 15% van de gevallen vertegenwoordigen, schat de ULC/Euroguichet dat het aantal gevallen in overeenstemming met bovengenoemde definitie dienovereenkomstig moet worden verminderd. totale De meeste problemen kunnen doeltreffend worden opgelost met behulp van de Luxemburgse wetgeving, die een afdoende bescherming biedt tegen de meest voorkomende problemen zoals niet-conforme goederen, overschrijvingskosten, fouten bij facturering per kaart, BTW- tarieven, goederen met gebreken, niet-gevraagde leveringen en garanties. 22 Nederland De informatiebronnen van de Nederlandse overheid zijn de Consumentenbond, de Stichting reclame code en de Stichting geschillencommissies consumentenzaken; binnen deze laatste behandelen twee geschillencommissies – de Geschillencommissie thuiswinkel en de Geschillencommissie reizen klachten over verkoop op afstand. De Nederlandse overheid wees erop dat de gegevens van bovengenoemde bronnen niet voldoende gedetailleerd zijn om de grensoverschrijdende klachten te onderscheiden, en dat geen informatie beschikbaar was over klachten die tot een burgerlijke rechtszaak hebben geleid. Klachten over verkoop op afstand, 1996-1998: Bij de Geschillencommissie thuiswinkel: In 1996 (het begonnen) zijn 12 zaken voorgelegd; jaar waarin de commissie werd ingesteld en met zijn werkzaamheden is In 1997 is 7 maal uitspraak gedaan (het totale aantal voorgelegde zaken in 1997 is niet bekend); In 1998 zijn 81 zaken voorgelegd. In deze zaken gaat het meestal om niet-conforme producten, niet-levering (met name van huishoudapparatuur en elektrische toestellen), herstellingen en onderhoud. Bij de Geschillencommissie reizen: In 1997 heeft de commissie in 908 zaken uitspraak gedaan (het totale aantal zaken is niet bekend); 5 daarvan betroffen op afstand afgesloten reisovereenkomsten. In 1998 werden 2707 klachten ingediend en werd 1227 maal uitspraak gedaan; in 2 zaken ging het om verkoop op afstand van reizen. Deze zaken betroffen vooral bedingen in de overeenkomsten, verkeerde boekingen, onduidelijke informatie, de kwaliteit van de accommodatie en veranderingen van reisroute. Bij de Stichting reclame code: Geen gegevens beschikbaar. Bij de Consumentenbond: niet- De Consumentenbond grensoverschrijdende verkoop op afstand. Aangezien veel zaken op reclame betrekking hebben, worden deze ook door de Stichting reclame code behandeld. klachten per ongeveer ontvangt honderd over jaar In deze zaken ging het meestal om reclame voor sweepstakes met verkoop op afstand en de kwaliteit van goederen of diensten. Bij het Ministerie van Economische Zaken: Het Ministerie ontvangt per jaar ongeveer vijf grensoverschrijdende klachten (vooral uit België, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk) over verkoop op afstand. Deze zaken worden 23 doorgestuurd naar de Stichting reclame code en/of de European Advertising Standards Alliance. In deze zaken gaat het om kwesties zoals de vermeende verkeerde voorstelling van de sweepstakes in reclameboodschappen en om niet of slechts gedeeltelijk geleverde goederen en/of diensten. Spanje Het Instituto Nacional del Consumo (INC – nationaal instituut voor consumentenzaken), een overheidsagentschap en Consumentenzaken, heeft de volgende cijfers over klachten over verkoop op afstand meegedeeld (gegevens afkomstig van de regionale overheden – Comunidades Autónomas21– en consumentenorganisaties) : van Volksgezondheid het Ministerie afhangt van dat – 1997: 2. 366 – 1998: 2. 786 – 1999: 652 (januari-september 1999) Voornaamste onderwerpen van de klachten – Contractbreuk, – Weigering om goederen te vervangen, – Goederen met gebreken, – Misleidende reclame, – Misleidende handelsreclame, – Weigering van bedenktijd, – Onregelmatigheden in verband met de prijs, – Slechte kwaliteit van de goederen, – Te late levering, – Niet geleverde goederen, – Slechte en onvolledige informatie over goederen, prijzen en bedenktermijnen, – Gebrek aan informatie over de identiteit van de leverancier, – Oplegging van bedingen die de consumentenrechten beperken, 21 In Spanje worden consumentenzaken beheerd door de regionale regeringen, die een eigen bevoegdheid voor consumentenbeleid hebben, waaronder klachtenbureaus. 24 – Opname van persoonsgegevens in databases en op lijsten zonder de voorafgaande toestemming van de persoon in kwestie. Voor de behandeling van de consumentenklachten worden de volgende systemen gebruikt: – Doorsturen van het dossier naar het bevoegde agentschap, – Inleiding van de procedure door het agentschap waar de klacht is neergelegd, – Bemiddeling, – Afwijzing van de klacht wegens gebrek aan bewijs, of intrekking van de klacht, – Inleiding van de arbitrageprocedure (wanneer het bedrijf lid is van het arbitragesysteem), – Voorlegging van de zaak aan het gerecht (komt zelden voor). Zweden De Zweedse nationale klachtencommissie (Allmänna reklamationsnämnden - ARN) is een overheidsagentschap dat geschillen tussen consumenten en bedrijven onderzoekt. De ARN doet aanbevelingen voor de beslechting van de geschillen. De procedure is schriftelijk en gratis voor de betrokken partijen; de activiteiten van de ARN worden volledig door de staat gefinancierd. Overeenkomstig de richtlijnen van de overheid mag de ARN niet meer dan vijf maanden proces voeren wanneer de consumentenklachten in het kader van de vergaderingen van de ARN kunnen worden gearbitreerd. Er bestaan elf verschillende afdelingen die consumentengeschillen onderzoeken (bankwezen, motoren, textiel, reizen, enz. ). Overeenkomstig haar eigen regels onderzoekt de ARN geschillen tussen consumenten en: – alle Zweedse bedrijven, – buitenlandse bedrijven die een vestiging in Zweden hebben, – buitenlandse bedrijven, indien de overeenkomst over een product of een dienst in Zweden is afgesloten, – buitenlandse bedrijven, indien de overeenkomst in het buitenland is afgesloten maar het product of de dienst in Zweden op de markt gebracht is, de consument in Zweden woont en er geen reden is om te veronderstellen dat een aanbeveling van de ARN geen resultaat zou hebben. De commissie meldt dat zij gedurende de periode van 21. 9. 1996 tot 21. 9. 1999 de volgende zaken heeft behandeld waarbij buitenlandse consumenten zijn betrokken: 1996: 2 (Spanje) 1997: 38 (vooral de VS, maar ook Denemarken, Frankrijk, Finland en andere) 1998: 20 (Noorwegen, de VS, Denemarken en andere) 1999: 22 (Noorwegen, Duitsland, Finland en andere) 25 en waarbij buitenlandse bedrijven zijn betrokken: 1996: 8 (uit Denemarken, Finland en andere landen) 1997: 35 (vooral uit Denemarken en Finland) 1998: 37 (vooral uit Denemarken maar ook Noorwegen) 1999: 20 (vooral uit Denemarken) Uitsplitsing van de zaken volgens de verschillende afdelingen van de ARN: Zaken waarbij buitenlandse consumenten zijn betrokken 1996 1997 1998 1999 Algemene zaken Bankwezen Huisvesting Scheepvaart Elektriciteit Verzekeringen Motoren Reizen Schoenen Textiel, leder Stomerijen 0 0 0 0 0 2 0 0 0 0 0 5 1 0 0 1 1 0 7 1 3 0 4 0 1 0 4 0 5 4 0 2 0 3 2 2 2 2 4 3 3 0 3 0 In sommige gevallen woonde de consument in Zweden en werd de overeenkomst daar afgesloten, maar verhuisde de consument later naar het buitenland. In andere gevallen woonde de consument dicht bij de Zweedse grens. In zeven gevallen verklaarde de ARN zich onbevoegd. 26 Zaken waarbij buitenlandse bedrijven zijn betrokken Algemene zaken Bankwezen Huisvesting Scheepvaart Elektriciteit Verzekeringen Motoren Reizen Schoenen Textiel, leder 1996 2 0 0 0 0 0 0 3 0 2 1997 3 0 0 0 1 3 0 20 1 7 1998 3 0 1 0 1 0 0 31 0 1 1999 1 0 3 0 0 2 0 12 0 2 De meeste geschillen met buitenlandse bedrijven betroffen reisovereenkomsten. De meeste klachten betroffen de huur van vakantiehuisjes of tweede verblijven. In twaalf gevallen verklaarde de ARN zich onbevoegd. De marktrechtbank (Marknadsdomstolen) De volgende zaken zijn voor de marktrechtbank gebracht op grond van een inbreuk op de marketingwet: Voorwerp ------------------------------- ------------------------------- - Reclame op de homepage van een bedrijf - Op kinderen gerichte tv-reclame - Reclamedrukwerk (direct mail) - Verkoop (vanuit het buitenland) van goederen die per telefoon kunnen worden besteld - Postorderverkoop aan kinderen jonger dan 16 jaar - Verkoop door middel van een vergunningssysteem Jaar 1996 1997 1998 199922 Aantal zaken ---- ---- 3 3 Verenigd Koninkrijk op bestaan Volgens de informatie van het Department of Trade and Industry (Ministerie van Handel en Industrie) aantal van zelfreguleringsvoorschriften (bv. die van de Direct Marketing Association en de Mail Order Traders Association). De Britse overheid wijst erop dat de door de Commissie gevraagde gegevens over klachten over verkoop op afstand niet voldoende gedetailleerd beschikbaar zijn. verkoop afstand gebied een het op 22 Januari-september 1999. 27 Het Office of Fair Trading (bureau voor eerlijke handelspraktijken) heeft de informatie van de Local Authority Trading Standards Departments (departementen voor handelsvoorschriften van de lokale overheden), de Citizens Advice Bureaux (adviesbureaus voor de burger) en andere adviesbureaus in het Verenigd Koninkrijk die consumentenklachten registreren, gebundeld. Jammer genoeg vermelden deze gegevens niet of de goederen en diensten al dan niet met behulp van verkoop op afstand zijn geleverd. Toch kunnen uit de informatie die de diensten van de Commissie hebben ontvangen, de volgende conclusies worden getrokken (de gegevens betreffen 1996, 1997 and 199823): Consumentenklachten over goederen met gebreken of ondermaatse dienstverlening (volgens aantal klachten): - Tweedehands auto’s, - Radio, TV, andere elektrische toestellen, - Kleding en schoenen, - Eten en drinken, - Pakketreizen en reisagentschappen. Consumentenklachten over niet geleverde goederen, te late of niet geleverde diensten: - Meubels, schilderijen, - Radio, TV en andere elektrische toestellen, - Kledij en schoenen, - Tweedehands auto’s, - Schadeverzekeringen. Consumentenklachten over verkoopstechnieken, misleidende beweringen, afbeeldingen of reclame, de presentatie van goederen en diensten en gebrek aan informatie: - Tweedehands auto’s - Eten en drinken - Radio, TV en andere elektrische toestellen, - Kledij en schoenen, - Pakketreizen en reisagentschappen. Consumentenklachten over postorderverkoop of voorafbetalingen: - Kledij en schoenen, 23 12 maanden tot 30 september van elk jaar. 28 - Radio, TV en andere elektrische toestellen, - Boeken, kranten en tijdschriften, - Farmaceutische producten en medische diensten, - Eten en drinken B) Vergelijkende reclame Oostenrijk De Oostenrijkse overheid heeft geen consumentenklachten over grensoverschrijdende consumentenklachten over vergelijkende reclame gemeld. België De eenheid Handelsbeleid van het Ministerie van Economische Zaken heeft gemeld dat aangezien de nieuwe wetgeving die vergelijkende reclame toestaat pas onlangs is goedgekeurd, er voorlopig nog geen klachten zijn geregistreerd. Denemarken Uit de informatie van de Deense overheid blijkt dat de consumentenombudsman slecht zeer weinig consumentenklachten over vergelijkende reclame ontvangt, aangezien vooral concurrenten dergelijke klachten indienen. Aangezien deze klachten echter betrekking kunnen hebben op aspecten die de consument aanbelangen, moeten ze dikwijls ook door de consumentenombudsman worden behandeld. Met de jaren heeft de Commissie consumentenklachten (Forbrugerklagenævnet) een aantal burgerlijke reclame burgerrechtelijke implicaties had. rechtszaken behandeld waarbij de in vergelijkende informatie De klachten van concurrenten gaan over vergelijkende reclame die als misleidend of oneerlijk wordt beschouwd. De klachten betreffen vergelijkingen aan de hand van de prijs of het prijsniveau. Klachten over vergelijkingen volgens de kwaliteit komen daarentegen minder vaak voor. In de laatste jaren heeft de consumentenombudsman zich beziggehouden met zaken in verband met de op de prijs of op prijsniveaus gebaseerde vergelijkende reclame van een winkelketen. Finland Het nationale consumentenagentschap heeft in 1997 zes klachten over vergelijkende reclame ontvangen, dertien in 1998 en zes in 1999 (tot 30 september 1999). Een aantal van deze zaken werd behandeld door de consumentenombudsman en betrof een onjuiste voorstelling van de prijzen en misleidende prijsvergelijkingen in sectoren zoals telefoondiensten, motorboten, crashtests van auto’s en milieuvriendelijke eigenschappen. Bij geen enkele van deze klachten ging het om grensoverschrijdende marketing. De Finse consumentenbond registreerde tijdens de jaren in kwestie minder dan tien klachten over vergelijkende reclame. 29 Het totale aantal klachten in verband met vergelijkende reclame wordt door de Finse overheid geschat op ongeveer 17 in 1997, 24 in 1998 en 17 in 1999. Duitsland kunnen voor In Duitsland consumentenklachten. Noch het Ministerie van Justitie, noch de consumentenorganisaties of de beroepsverenigingen hebben echter weet van grensoverschrijdende klachten in verband met vergelijkende reclame. procedures worden gerechtelijke aangewend alle Griekenland Er zijn geen klachten gemeld op het gebied van vergelijkende reclame. Italië De Italiaanse overheid stuurde de tekst van drie gevallen (twee in 1998, één in 1999) van klachten over vergelijkende reclame die door de nationale overheidsinstantie voor concurrentie (Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato) werden behandeld. Geen van deze gevallen was grensoverschrijdend. Ierland De Ierse overheid meldde dat gedurende de periode januari 1996-augustus 1999 geen klachten op het gebied van vergelijkende reclame zijn ingediend. Luxemburg De Direction de la Concurrence et de la Protection des Consommateurs (bestuur concurrentie en consumentenbescherming) van het Ministerie van Economische Zaken wijst erop dat vergelijkende reclame in Luxemburg verboden is en dat er daarom voorlopig geen klachten zijn geregistreerd. Nederland Bij de Stichting reclame code werden 3 klachten ingediend in 1996, 2 in 1997 en 6 in 1998; geen enkele was grensoverschrijdend. Een onjuiste voorstelling blijkt het voornaamste probleem te zijn en wordt vaak door concurrenten naar voor gebracht. Naast de Stichting reclame code bestaat ook een College van van grensoverschrijdende klachten over reclame. verhaalsprocedure beroep met behandeling specifieke voor een de Spanje Het Instituto Nacional del Consumo (nationaal instituut voor consumentenzaken) meldde dat in de periode januari 1997-september 1999 geen (al dan niet grensoverschrijdende) klachten zijn ingediend. Zweden De ARN meldde geen klachten over vergelijkende reclame. De volgende zaken in verband met commerciële communicatie zijn echter naar de marktrechtbank doorverwezen: 30 Jaar 1996 1997 1998 1999 24 Aantal zaken Voorwerp 6 1 4 2 Pennen; tijdschriften; autoverhuur; drukmachines; hondenvoer Prijsvergelijking Op grond van de wet op de handelspraktijken afgekeurde slogans Tandheelkundige verzekering; prijs en kwaliteit van verven Er dient rekening mee te worden gehouden dat vergelijkende reclame in Zweden al vóór de goedkeuring van de richtlijn toegelaten was. Verenigd Koninkrijk In het Verenigd Koninkrijk zijn de systemen voor de behandeling van klachten over vergelijkende reclame in het algemeen zelfregulerend. De Advertising Standards Authority houdt toezicht op de Britse codes voor reclamepraktijken en de omroepinstanties (de Independent Television Authority en de Radio Authority) zijn verantwoordelijk voor de behandeling van klachten over televisie- en radioreclame. Er bestaan geen gedetailleerde gegevens over consumentenklachten op het gebied van vergelijkende reclame (zie de Britse gegevens over verkoop op afstand). 2. A) Gegevens afkomstig van beroepsorganisaties Op afstand afgesloten overeenkomsten De European Advertising Standards Alliance (EASA)25 heeft onder zijn EU-leden een enquête gehouden over consumentenklachten over verkoop op afstand. De enquête werd uitgevoerd in samenwerking met de European Federation of Direct Marketing (FEDMA). • Uit de enquête blijkt dat in alle landen een zelfreguleringssysteem bestaat voor de behandeling van problemen met verkoop op afstand. Acht van de achttien communautaire EASA-leden beschikken over een specifieke gedragscode of 24 25 Januari-september 1999. De European Advertising Standards Alliance (EASA) is een in Brussel gevestigde organisatie zonder winstoogmerk die de zienswijze van de nationale organen voor reclame-zelfregulering in heel Europa coördineert. De leden (27, uit 22 Europese landen waaronder alle EU-lidstaten) zijn de nationale zelfreguleringsorganen die verantwoordelijk zijn voor het beheer van de respectieve nationale zelfreguleringssystemen en voor de toepassing van de nationale reclamecodes die gebaseerd zijn op die van de International Chamber of Commerce. De doelstellingen van de EASA zijn de bevordering en de ondersteuning van effectieve zelfregulatie, de coördinatie van de behandeling van grensoverschrijdende klachten en het verstrekken van informatie en ondersteuning op het gebied van reclame-zelfregulering in Europa. De EASA heeft een eigen procedure voor grensoverschrijdende klachten ontwikkeld. 31 richtsnoer, terwijl zeven andere er de bepalingen van hun algemene reclamecodes op toepassen. De codes en beginselen die deze organisaties onderschrijven zijn gebaseerd op de algemene code voor reclamepraktijken van de International Chamber of Commerce (ICC) en zijn verder uitgewerkt voor verkoop op afstand en zo nodig aangepast aan de omstandigheden in elk land. • De EASA-leden werken nauw samen met de bevoegde nationale direct- marketingverenigingen; in sommige landen is deze namelijk verantwoordelijk voor de behandeling van klachten. In de Scandinavische landen, waar een consumentenombudsman specifieke zelfreguleringsorganisaties (bv. inzake seksuele of rassendiscriminatie) bestaan, is er weinig ruimte voor algemene reclame-zelfregulering. in Zweden, aantal zoals een en, • De voornaamste oorzaken van klachten zijn misleidende en frauduleuze praktijken. reclame- zelfreguleringsorganisaties alarmsysyteem voor oneerlijke praktijken en fraude en werken in zaken van frauduleuze activiteiten samen met de overheid. Sommige hebben een • Een derde van de achttien communautaire EASA-leden hebben met betrekking tot het soort klacht of de handhaving problemen ondervonden met reclame voor verkoop op afstand. Het gaat onder andere om misleidende mailings, niet-naleving van aanbiedingen, ongevraagde post en onwettige aanbiedingen via direct mail. • De op afstand verkochte producten en diensten waarover het meest wordt geklaagd zijn geneesmiddelen (en producten waarvan wordt beweerd dat ze een genezende of therapeutische werking hebben), vermageringsproducten en boekenclubs. B) Vergelijkende reclame De European Advertising Standards Alliance (EASA) beschikt over een eigen “procedure voor grensoverschrijdende klachten”. Alle grensoverschrijdende klachten over reclame worden opgeslagen in een database die wordt beheerd door het secretariaat van de EASA. Wanneer een oplossing voor de klachten wordt gevonden, verschijnt een verslag van de afgesloten zaken in de driemaandelijkse EASA-nieuwsbrief Alliance Update. In de EASA-database zijn geen grensoverschrijdende klachten terug te vinden die rechtstreeks verband houden met vergelijkende reclame. Het is alsnog moeilijk om problemen die uit vergelijkende reclame voortvloeien, te onderzoeken aangezien Richtlijn 97/55/EG nog niet in de hele Europese Unie is omgezet. De EASA verstrekte gedetailleerde gegevens over twee zaken in verband met plagiaat, die slecht zijdelings verband houden met vergelijkende reclame. 32 van Land oorsprong van medium* het Klacht van Land de consument 1. SAMENVATTING VAN DE ZAAK Verenigd Koninkrijk Duitsland Plagiaat Verenigd Koninkrijk Griekenland Plagiaat in Klacht van een Duits bedrijf over een vermeend plagiaat van zijn pan-Europese slogan het Verenigd Koninkrijk. Na onderzoek van de zaak oordeelde de Britse Advertising Standards Authority dat de reclame niet verwarring was veroorzaakte. De klacht werd onontvankelijk verklaard. misleidend of een van aangeboden, Griekse Klacht onroerendgoedmakelaar die beweerde dat een advertentie in World Property Magazine, waarin onroerend goed in Griekenland te koop dezelfde in werd bewoordingen was opgesteld als in zijn eigen advertentie op de volgende bladzijde. De eiser tot verwarring tussen de twee vond dat dit bedrijven kon leiden. De klacht werd door de Britse Authority onontvankelijk verklaard. Advertising Standards precies * Land van oorsprong van het medium zoals bedoeld in de EU-omroeprichtlijn. 33 3. GEGEVENS AFKOMSTIG VAN HET GRENSOVERSCHRIJDENDE MET BETREKKING TOT DE TOEGANG VAN DE CONSUMENT TOT HET GERECHT EN DE BESLECHTING VAN CONSUMENTENGESCHILLEN IN DE INTERNE MARKT - 1998 Het grensoverschrijdende initiatief werd in 1998 door een groep consumentenorganisaties26 genomen met de steun van de diensten van de Commissie, en werd gecoördineerd door het Institut Européen Interrégional de la Consommation (IEIC) in Lille. Deze actie is tien geografische voornamelijk gericht op de behandeling van consumentenklachten uit grensgebieden – Luxemburg; de Elzas, Nord-Pas-de-Calais en Languedoc-Roussillon (Frankrijk); Nordrhein-Westfalen (Duitsland); de Oostkantons (België); Catalonië en Madrid (Spanje); Milaan en Zuid-Tirol (Italië); Innsbruck (Oostenrijk) en Athene (Griekenland) – waar, vooral door hun ligging, veel gevallen voorkomen. In 1998 werden het kader van deze actie 5552 gevallen opgetekend. De consumentenklachten gaan over sectoren zoals auto’s, meubels, financiële diensten, consumentenkrediet, loterijen en wedstrijden en timesharing. De meeste geschillen betroffen financiële diensten en timesharing. De uitsplitsing van de gegevens komt niet overeen met de categorieën op afstand afgesloten overeenkomsten en vergelijkende reclame. Ondanks het ontbreken van specifieke aanwijzingen over consumentenklachten zoals bedoeld in Richtlijnen 97/7/EG en 97/55/EG fenomeen dragen deze gegevens bij aantal consumentenklachten in situaties die worden gekenmerkt door grensoverschrijdende landen, waar grensoverschrijdende aankopen om geografische redenen tot de gewoonten van de consumenten behoren. algemene kennis van het de Midden-Europese een betere transacties, een groot vooral tot in 26 Union Luxembourgeoise des Consommateurs, Chambre de la Consommation d'Alsace, Centre Régional de la Consommation Nord-Pas-de-Calais, Verbraucher-Zentrale Nordrhein-Westfalen, Verbraucherschutz-zentrale Ostbelgien, Institut Català del Consum, CTRC Languedoc-Roussillon, Comitato Difesa Consumatori (Milano), VZ Südtirol, Eurokons Inssbruck, ABC Test-Achats, OCU (Madrid), EK. PI. ZO (Athina). 34


title: Verordnung (EG) Nr. 521/2000 der Kommission vom 10. März 2000 zur Festlegung pauschaler Einfuhrwerte für die Bestimmung der im Sektor Obst und Gemüse geltenden Einfuhrpreise

eurovoc_concepts:
agri-monetary policy
citrus fruit
fruit vegetable
import price
perennial vegetable
pip fruit

formats: pdf print

text: 11. 3. 2000 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften L 64/1 I (Veröffentlichungsbedürftige Rechtsakte) VERORDNUNG (EG) Nr. 521/2000 DER KOMMISSION vom 10. März 2000 zur Festlegung pauschaler Einfuhrwerte für die Bestimmung der im Sektor Obst und Gemüse geltenden Einfuhrpreise DIE KOMMISSION DER EUROPÄISCHEN GEMEINSCHAFTEN — gestützt auf den Vertrag zur Gründung der Europäischen Gemeinschaft, (2) ihrem Anhang angeführten Erzeugnisse und Zeiträume festgelegt. In Anwendung der genannten Kriterien sind die im Anhang zur vorliegenden Verordnung ausgewiesenen pauschalen Einfuhrwerte zu berücksichtigen — gestützt auf die Verordnung (EG) Nr. 3223/94 der Kommission vom 21. Dezember 1994 mit Durchführungsbestimmungen zur Einfuhrregelung für Obst und Gemüse (1), zuletzt geändert durch die Verordnung (EG) Nr. 1498/98 (2), insbesondere auf Artikel 4 Absatz 1, in Erwägung nachstehender Gründe: (1) Die in Anwendung der Ergebnisse der multilateralen Handelsverhandlungen der Uruguay-Runde von der der Kommission festzulegenden, pauschalen Einfuhrwerte zu berücksichtigenden Kriterien sind in der Verordnung (EG) Nr. 3223/94 für die in zur Bestimmung HAT FOLGENDE VERORDNUNG ERLASSEN: Artikel 1 Die in Artikel 4 der Verordnung (EG) Nr. 3223/94 genannten pauschalen Einfuhrwerte sind in der Tabelle im Anhang zur vorliegenden Verordnung festgesetzt. Diese Verordnung tritt am 11. März 2000 in Kraft. Artikel 2 Diese Verordnung ist in allen ihren Teilen verbindlich und gilt unmittelbar in jedem Mitglied- staat. Brüssel, den 10. März 2000 Für die Kommission Franz FISCHLER Mitglied der Kommission (1) ABl. L 337 vom 24. 12. 1994, S. 66. (2) ABl. L 198 vom 15. 7. 1998, S. 4. L 64/2 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften 11. 3. 2000 zu der Verordnung der Kommission vom 10. März 2000 zur Festlegung pauschaler Einfuhrwerte für die Bestimmung der im Sektor Obst und Gemüse geltenden Einfuhrpreise ANHANG KN-Code Drittland-Code (1) (EUR/100 kg) Pauschaler Einfuhrpreis 0702 00 00 0707 00 05 0709 10 00 0709 90 70 0805 10 10, 0805 10 30, 0805 10 50 0805 30 10 0808 10 20, 0808 10 50, 0808 10 90 0808 20 50 204 212 624 999 052 068 628 999 220 999 052 204 628 999 052 204 212 600 624 999 052 220 600 999 388 400 404 508 512 528 720 728 999 388 400 512 528 624 999 91,4 158,6 174,8 141,6 120,7 81,3 140,7 114,2 163,4 163,4 99,2 67,6 141,9 102,9 45,1 36,8 37,9 40,6 54,0 42,9 60,1 69,6 95,2 75,0 100,6 92,6 80,9 84,6 90,2 97,2 64,2 93,4 88,0 85,4 106,0 71,9 76,3 67,3 81,4 (1) Nomenklatur der Länder gemäß der Verordnung (EG) Nr. 2543/1999 der Kommission (ABl. L 307 vom 2. 12. 1999, S. 46). Der Code „999“ steht für „Verschiedenes“


title: Règlement (CE) n° 526/2000 de la Commission, du 10 mars 2000, fixant la restitution maximale à l'exportation de riz blanchi à grains ronds dans le cadre de l'adjudication visée au règlement (CE) n° 2180/1999

eurovoc_concepts:
award of contract
export refund
rice
third country

text: 11. 3. 2000 FR Journal officiel des Communautés européennes L 64/7 RÈGLEMENT (CE) No 526/2000 DE LA COMMISSION du 10 mars 2000 fixant la restitution maximale à l'exportation de riz blanchi à grains ronds dans le cadre de l'adjudication visée au règlement (CE) no 2180/1999 LA COMMISSION DES COMMUNAUTÉS EUROPÉENNES, vu le traité instituant la Communauté européenne, vu le règlement (CE) no 3072/95 du Conseil du 22 décembre 1995 portant organisation commune du marché du riz (1), modifié en dernier lieu par le règlement (CE) no 2072/98 (2), et notamment son article 13, paragraphe 3, considérant ce qui suit: (1) (2) Par le règlement (CE) no 2180/1999 de la Commis- sion (3), une adjudication de la restitution à l'exportation de riz a été ouverte. Conformément à l'article 5 du règlement (CEE) no 584/ 75 de la Commission (4), modifié en dernier lieu par le règlement (CE) no 299/95 (5), sur la base des offres dépo- sées, la Commission peut, selon la procédure prévue à l'article 22 du règlement (CE) no 3072/95, décider de la fixation d'une restitution maximale à l'exportation. Pour cette fixation il doit être tenu compte notamment des critères prévus à l'article 13 du règlement (CE) no 3072/ 95. L'adjudication est attribuée à tout soumissionnaire dont l'offre se situe au niveau de la restitution maximale à l'exportation ou à un niveau inférieur. L'application des critères visés ci-avant à la situation actuelle du marché du riz en cause conduit à fixer la restitution maximale à l'exportation au montant repris à l'article 1er. Les mesures prévues sont conformes à l'avis du comité de gestion des céréales, au présent règlement (3) (4) A ARRÊTÉ LE PRÉSENT RÈGLEMENT: Article premier La restitution maximale à l'exportation de riz blanchi à grains ronds à destination de certains pays tiers est fixée sur base des offres déposées du 3 au 9 mars 2000 à 160,00 EUR/t dans le cadre de l'adjudication visée au règlement (CE) no 2180/1999. Le présent règlement entre en vigueur le 11 mars 2000. Article 2 Le présent règlement est obligatoire dans tous ses éléments et directement applicable dans tout État membre. Fait à Bruxelles, le 10 mars 2000. Par la Commission Franz FISCHLER Membre de la Commission (1) JO L 329 du 30. 12. 1995, p. 18. (2) JO L 265 du 30. 9. 1998, p. 4. (3) JO L 267 du 15. 10. 1999, p. 16. (4) JO L 61 du 7. 3. 1975, p. 25. (5) JO L 35 du 15. 2. 1995, p. 8