title: Dyrektywa Komisji 2000/33/WE z dnia 25 kwietnia 2000 r. dostosowująca do postępu technicznego po raz dwudziesty siódmy dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznychTekst mający znaczenie dla EOG.

text: 242 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 13/t. 25 32000L0033 8. 6. 2000 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 136/90 DYREKTYWA KOMISJI 2000/33/WE z dnia 25 kwietnia 2000 r. dostosowująca do postępu technicznego po raz dwudziesty siódmy dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (*) (Tekst mający znaczenie dla EOG) KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ: uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając dyrektywę Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonaw- czych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pako- wania i etykietowania substancji niebezpiecznych (1), ostatnio Parlamentu Europejskiego i Rady zmienioną dyrektywą 1999/33/WE (2), w szczególności jej art. 28, a także mając na uwadze, co następuje: (1) (2) (3) (4) Załącznik V do dyrektywy 67/548/EWG ustanawia metody określania właściwości fizyko-chemicznych, tok- syczności i ekotoksyczności substancji i preparatów. Nie- zbędne jest dostosowanie tego Załącznika do postępu technicznego. Zgodnie z art. 7 ust. 2 dyrektywy Rady 86/609/EWG z dnia 24 listopada 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony zwierząt wykorzys- tywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych (3), doświadczenie pociągające za sobą wyko- rzystanie zwierząt nie powinno być przeprowadzane, jeżeli rozsądnie i praktycznie dostępna jest inna, zadowalająca pod względem naukowym metoda uzyskania poszukiwa- nych wyników. Komisja zamierza wprowadzić do załącznika V do dyrek- tywy 67/548/EWG pewne, alternatywne metody badań, nie wymagające wykorzystania zwierząt, w celu udostęp- nienia tych metod do badań substancji chemicznych zgod- nie z art. 3 ust. 1 dyrektywy 67/548/EWG. Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicz- nego dyrektyw w sprawie zniesienia barier technicznych w handlu niebezpiecznymi substancjami i preparatami, Artykuł 1 Teksty w załącznikach I i II do niniejszej dyrektywy dodaje się do części B załącznika V do dyrektywy 67/548/EWG. Artykuł 2 1. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawo- we, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 października 2001 r. oraz niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję. Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odnie- sienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Państwa Członkowskie określają spo- sób dokonywania takiego odniesienia. 2. Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawo- wych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą oraz tabelę korelacji między niniej- szą dyrektywą a przyjętymi przepisami krajowymi. Artykuł 3 Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4 Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich. Sporządzono w Brukseli, dnia 25 kwietnia 2000 r. W imieniu Komisji Margot WALLSTRÖM Członek Komisji Przyjęta przed dwudziestym szóstym dostosowaniem. (*) (1) Dz. U. 196 z 16. 8. 1967, str. 1. (2) Dz. U. L 199 z 30. 7. 1999, str. 57. (3) Dz. U. L 358 z 18. 12. 1986, str. 1. 13/t. 25 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 243 ZAŁĄCZNIK I „B. 40. KOROZJA SKÓRY 1. 1. 1. METODA Wprowadzenie Dwa badania in vitro badania korozji skóry, oznaczenie przezskórnej oporności elektrycznej (TER) skóry szczura i badanie wykorzystujący model skóry ludzkiej są zatwierdzone jako naukowo uzasadnione przez Europejskie Centrum ds. atestacji metod alternatywnych (ECVAM, Wspólne Centrum Badawcze, Komisja Europejska) (1) (2) (3). Studium atestacyjne ECVAM wykazało, że przy pomocy obu badań można niezawodnie rozróżnić substancje powodujące i nie powodujące korozję skóry. Ponadto, proto- kół badania wykorzystującego model skóry ludzkiej umożliwiał prawidłowe rozróżnienie między siłą działania środków powodujących uszkodzenie (zwanych jako środki powodujące silną korozję skóry, R35, i inne środki powodujące korozję skóry, R34) (2). Podano opisy i procedury obu badań; wybór badania zależy od szczególnych wymagań i preferencji użytkownika. Patrz też wprowadzenie ogólne, część B. 1. 2. Definicje Korozja skóry: powodowanie nieodwracalnego uszkodzenia skóry wskutek działania badanego materiału. 1. 3. Substancje odniesienia Nieokreślone, ale patrz ppkt 1. 5. 3. 4 i 1. 7. 2. 3. 1. 4. Zasada metody badania — analiza TER skóry szczura Powierzchnię naskórka krążków skóry młodych, zabitych w sposób humanitarny szczurów poddaje się działaniu badanych materiałów przez okres do 24 godzin. Materiały powodujące korozję rozpoznaje się po ich zdolności do powodowania utraty normalnej integralności warstwy rogowej i funkcji ochronnej skóry, mierzonej jako spadek właściwego TER poniżej poziomu progowego (5 kΩ) (4) (5). Materiały draż- niące i niedrażniące nie powodują obniżenia TER poniżej poziomu progowego. Do procedury badania czynników powierzchniowo czynnych i obojętnych materiałów organicznych (definicja, patrz (6)) można włączyć krok wiązania barwnika, ma to na celu zmniejszenie liczby fałszywych wyników pozy- tywnych, uzyskiwanych szczególnie dla tych typów substancji chemicznych (2) (7). 1. 5. Opis metody badania — analiza TER skóry szczura 1. 5. 1. 1. 5. 2. Zwierzęta Do spreparowania krążków skóry potrzebne są młode (20–23-dniowe) szczury (szczepu Wistar lub porównywalnego). Starannie usunąć włosy z grzbietu i boków przy pomocy nożyczek do strzyżenia małych zwierząt. Następnie zwierzęta należy umyć, zanurzając i przecierając myty obszar w roztworze antybiotycznym (zawierającym, na przykład, streptomycynę, penicylinę, chloramfenikol i amfoterycynę w stężeniach skutecznie powstrzymujących rozwój bakterii). Mycie zwierząt należy powtórzyć trzeciego i czwartego dnia po pierwszym myciu, i użyć w ciągu 3 dni (do preparowania skóry zwierzęta nie mogą być starsze niż 31-dniowe). Preparowanie krążków skóry Zwierzęta należy zabić w humanitarny sposób. Następnie zdjąć skórę z grzbietu każdego zwierzęcia i usunąć nadmiar tłuszczu, starannie zeskrobując go ze skóry. Skórę umieszcza się na końcu rurki z politetrafluoroetylenu (PTFE) w taki sposób, by powierzchnia naskórka stykała się z rurką. Na koniec rurki należy nasunąć dopasowany gumowy pierścień typu »O« w celu przytrzymania skóry, a nadmiar tkanki odciąć. Wymiary rurki i pierścienia pokazano na rysunku 1. Połączenie pierścienia z końcem rurki PTFE należy dokładnie uszczelnić wazeliną. Rurka przytrzymywana jest przy pomocy zacisku spręży- nowego wewnątrz komory receptorowej zawierającej roztwór siarczanu magnezu (154 mM) (rysunek 2). 1. 5. 3. Procedura badania 1. 5. 3. 1. P r z y g o t o w a n i e ba d a n e g o m a t e r i a ł u Badane substancje w płynie (150 μl) podaje się na powierzchnię naskórka od wewnątrz rurki (rysunek 2). W przypadku gdy badany materiał jest ciałem stałym, należy rozprowadzić ją po całej powierzchni naskórka. Następnie zalać wodą dejonizowaną (150 μl) i lekko poruszać rurką. Badane substancje powinny stykać się naskórkiem na możliwie największej powierzchni. W przypadku niektórych sub- stancji można to uzyskać przez podgrzanie do 30 °C w celu rozpuszczenia badanej substancji lub zmie- lenie w celu rozdrobnienia lub sproszkowania materiału. 244 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 13/t. 25 Każdą substancję należy badać na trzech krążkach skóry. Krążki skóry poddaje się działaniu badanych substancji przez 24 godziny (patrz także ppkt 1. 5. 3. 4). Następnie badaną substancję należy usunąć spłu- kując ją strumieniem zwykłej wody o temperaturze nie przekraczającej 30 °C, aż do chwili, gdy więcej materiału nie daje się już usunąć. Badane substancje, które wytrąciły się na powierzchni rurki, można usunąć spłukując je strumieniem ciepłej wody o temperaturze około 30 °C. 1. 5. 3. 2. Pomiary TER Do pomiaru TER używa się niskonapięciowego mostka prądu przemiennego (np. AIM 401 lub 6401 lub równoważny). Przed pomiarem oporności należy zmniejszyć napięcie powierzchniowe skóry przez dodanie 70 % alkoholu etylowego w wystarczającej ilości, tak by pokryć cały naskórek. Po kilku sekun- dach alkohol należy usunąć, odwracając rurkę, i następnie nawodnić tkankę przez dodanie 3 ml roz- tworu siarczanu magnezu (154 mM). Elektrody pomiarowe mostka należy przyłożyć po obu stronach krążka skóry w celu zmierzenia oporności krążka w kΩ/krążek skóry (rysunek 2). Wymiary elektrod i długość, na jaką elektroda ma wystawać poza zacisk szczękowy wskazano na rysunku 1. W czasie pomiaru oporności zacisk elektrody wewnętrznej (grubej) spoczywa się na górnej krawędzi rurki PTFE, zapewnia to jednakową głębokość zanurzenia elektrody w roztworze siarczanu magnezu. Elektroda zewnętrzna (cienka) umieszczona jest w komorze receptorowej, tak by opierała się o dno komory. Należy utrzymać jednakową odległość między spodem zacisku sprężynowego a spodem rurki PTFE (rysunek 1), ponieważ ma ona wpływ na mierzoną wartość oporności. Należy zauważyć, że jeżeli zmierzona oporność jest większa niż 20 kΩ, przyczyną mogą być pozosta- łości badanej substancji zakrywające powierzchnię naskórka krążka skóry. Można spróbować usunąć te pozostałości zatykając rurkę od góry palcem w rękawiczce ochronnej i potrząsając przez około 10 sekund; roztwór siarczanu magnezu należy wylać i do wykonania pomiaru wlać do rurki nowy roz- twór siarczanu magnezu. Wartości średnie TER akceptuje się pod warunkiem że równolegle zmierzone wartości kontroli pozy- tywnej i negatywnej mieszczą się w zakresie dozwolonym dla metody. Sugerowane substancje kontro- lne i dopuszczalne zakresy rezystancji dla opisanej tu metody i aparatury pomiarowej są następujące: Kontrola Substancja Pozytywna Negatywna 10 M kwas solny (36 %) Woda destylowana Zakres rezystancji (kΩ) 0,5-1,0 10-25 1. 5. 3. 3. Zm o dy fik owa na proc edura dot yc ząca s u bst anc ji powie rz chniow o c zy nny c h i o bo- j ę t n y c h s u b s t a n c j i o r g a n i c z n y c h Jeżeli zmierzone wartości TER dla badanych substancji powierzchniowo czynnych i obojętnych substan- cji organicznych są mniejsze lub równe 5 kΩ, można dla tych tkanek wykonać ocenę głębokości pene- tracji barwnika. Procedura ta pozwoli określić, czy wyniki są fałszywie pozytywne (2). 1. 5. 3. 3. 1. Zastosowanie i usunięcie barwnika sulfurodaminy B Powierzchnię naskórka każdego krążka skóry poddaje się najpierw działaniu substancji badanej, a następ- nie przez 2 godziny 150 μl 10 % (wag. /obj. ) roztworu sulfurodaminy B w wodzie destylowanej. Następ- nie należy usunąć nadmiar/niezwiązany barwnik opłukując krążki skóry przez około 10 sekund stru- mieniem zwykłej wody o temperaturze pokojowej. Każdy krążek należy uważnie zdjąć z rurki PTFE i umieścić w zlewce (np. 20 ml zlewka szklana do pomiaru scyntylacji) z wodą dejonizowaną (8 ml). Zlewki należy lekko poruszać przez 5 minut w celu usunięcia dalszego nadmiaru/niezwiązanego barw- nika. Tę procedurę płukania należy powtórzyć, następnie wyjąć krążki i umieścić w zlewkach zawiera- jących 5 ml 30 % (wag. /obj. ) roztworu siarczanu dodecylosodowego (SDS) w wodzie destylowanej i inku- bować przez noc w 60 °C. Po inkubacji krążki należy wyjąć i wyrzucić, a pozostały roztwór odwirować przez 8 minut w 21 °C (względna siła odśrodkowa p 175). 1 ml próbkę odwirowanej cieczy należy roz- cieńczyć 1 do 5 (obj. /obj. ) (tj. 1 ml + 4 ml) w 30 % (wag. /obj. ) roztworze SDS w wodzie destylowanej. Zmierzyć gęstość optyczną (OD) roztworu dla około 565 nm. 1. 5. 3. 3. 2. Obliczenie zawartości barwnika Zawartość sulfurodaminy B oblicza się na podstawie wartości OD (współczynnik ekstynkcji molowej sul- furodaminy B dla 565 nm = 8,7 ×104; ciężar cząsteczkowy = 580). Po określeniu zawartości sulfuroda- miny B dla każdego krążka skóry należy obliczyć wartość średnią. Tak obliczona wartość średnia jest akceptowana pod warunkiem że równolegle określone wartości kontrolne znajdują się w dopuszczal- nych granicach dla metody. Sugerowane substancje kontrolne i dopuszczalne zakresy zawartości barw- nika dla opisanej tu metody i aparatury pomiarowej są następujące: 13/t. 25 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 245 Kontrola Substancja Pozytywna Negatywna 10 M kwas solny (36 %) Woda destylowana 1. 5. 3. 4. Dodatkowe informacje Zakres zawartości barwnika (μg/krążek) 40-100 15-35 Czas działania substancji badanych na krążki skóry można skrócić (np. do 2 godzin) w celu rozpoznania silnie korozyjnych materiałów. Jednakże studium atestacyjne wykazało, że metoda TER wykazywała zbyt wysoki potencjał korozyjności kilku badanych substancji chemicznych po 2 godzinach oddziaływania na krążki skóry (2), mimo że po 24-godzinnym oddziaływaniu rozróżnienie substancji powodujących korozję i nie powodujących korozji było prawidłowe. Właściwości i wymiary aparatu do badań i procedury doświadczalnej mogą wpływać na uzyskane war- tości TER. Próg korozyjności 5 kΩ określono na podstawie danych uzyskanych dla konkretnej aparatury i procedury, opisanych w ramach tej metody. W przypadku istotnie zmienionych warunków badania inne wartości progowe i kontrolne mogą mieć zastosowanie. Dlatego też zaleca się, aby metodę postę- powania i wartość progową rezystancji kalibrować poprzez wykonanie serii badań na wzorcach wybra- nych spośród substancji chemicznych używanych w studium atestacyjnym (3). 1. 6. Zasada metody badania — analiza modelu skóry ludzkiej W badaniu tym materiał badany oddziałuje przez czas do 4 godzin na trójwymiarowy model skóry ludz- kiej, składający się z odbudowanego naskórka z funkcjonalną warstwą rogową. Materiały o działaniu korozyjnym rozpoznaje się po ich zdolności obniżania żywotności komórek (określonej, na przykład metodą redukcji MTT) poniżej zdefiniowanych poziomów progowych dla określonych okresów oddzia- ływania. Zasada oznaczania zgodna jest z hipotezą, że substancjami chemicznymi o działaniu korozyj- nym są te, które mogą przenikać przez warstwę rogową (poprzez dyfuzję lub erozję) i są wystarczająco cytotoksyczne, by powodować śmierć komórki w spodnich warstwach komórek. 1. 7. Opis metody badania — analiza modelu skóry ludzkiej 1. 7. 1. Modele skóry ludzkiej Modele skóry ludzkiej mogą pochodzić z różnych źródeł, ale muszą spełniać pewne kryteria. Model powinien mieć funkcjonalną warstwę rogową i znajdującą się pod spodem warstwę żywych komórek. Bariera ochronna warstwy rogowej powinna być wystarczająco silna. Można to sprawdzić badając odpor- ność modelu na działanie cytotoksyczne poddając go działaniu znanych cytotoksycznych substancji, które zwykle nie przedostają się przez warstwę rogową. Model powinien dawać powtarzalne wyniki dla określonych warunków doświadczalnych. Żywe komórki w modelu skóry powinny mieć wystarczająco wysoką żywotność, by rozróżnienie mię- dzy pozytywnymi i negatywnymi substancjami kontrolnymi było wyraźne. Żywotność komórek (okreś- lona, na przykład, metodą redukcji MTT, tj. wartości OD) po działaniu negatywnej substancji kontrolnej powinna spaść poniżej dopuszczalnej wartości granicznej dla konkretnego modelu. Podobnie, żywot- ność komórek po działaniu pozytywnej substancji kontrolnej (odpowiednio w porównaniu do negatyw- nej substancji kontrolnej) powinna wchodzić w zakres określonych granic. Przede wszystkim trzeba wykazać, że używany model prognozowany spełnia wymagania międzynarodowej normy atestacyj- nej (2). 1. 7. 2. Procedura badania 1. 7. 2. 1. P r z y g o t o w a n i e ma t e r i a ł u d o b a d a ń Badane substancje w płynie podaje się tak, by pokryły powierzchnię skóry (minimalnie 25 μl/cm2). W przypadku gdy badana substancja jest ciałem stałym, należy nałożyć ją tak, by pokryć całą powierzchnię skóry i następnie zwilżyć w celu zapewnienia dobrego kontaktu ze skórą; tam gdzie jest to stosowne, przed rozprowadzeniem badanej substancji można ją zemleć na proszek. Należy wykazać, że metoda nakładania nadaje się dla szerokiego zakresu typów substancji chemicznych (2). Po zakończeniu okresu działania badanej substancji na powierzchnię skóry należy tę substancję dokładnie spłukać roztworem soli z powierzchni skóry. 1. 7. 2. 2. Ok reśl enie ż ywot no ści komórek Żywotność komórek można określić dowolną, uznaną metodą ilościową. Najczęściej stosowaną metodą jest metoda redukcji MTT, która sprawdziła się jako dająca dokładne wyniki w rozmaitych laboratoriach (2). Krążek skóry umieszcza się w roztworze MTT w stężeniu 0,3 mg/ml w temperaturze 20-28 °C przez 3 godziny. Następnie ekstrahuje się wytrącony, niebieski formazan (ekstrakcja rozpuszczalnikowa), a stę- żenie formazanu mierzy określając gęstość optyczną przy długości fali między 545 a 595 nm. 246 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 13/t. 25 1. 7. 2. 3. Dodatkowe informacje Użyty model skóry, czas narażenia i procedury płukania itp. mają silny wpływ na wyniki żywotności komórek. Zaleca się, by metodę i model predykcyjny wykalibrować wykonując serię badań na wzorcach wybranych spośród substancji chemicznych używanych w studium atestacyjnym ECVAM (3). Istotne jest wykazanie powtarzalności użytej metody zarówno w obrębie jak i między laboratoriami oraz dla sze- rokiego zakresu substancji chemicznych, zgodnie z normami międzynarodowymi. Jako warunek mini- mum, metoda powinna spełniać kryteria wcześniej określonej atestacji naukowej (2) a wyniki takiego stu- dium atestacyjnego muszą być opublikowane renomowanym czasopiśmie naukowym. 2. DANE 2. 1. Przetwarzanie wyników 2. 1. 1. Analiza TER skóry szczura Wartości rezystancji (kΩ) badanego materiału, pozytywnych i negatywnych kontroli i wzorcowych sub- stancji z replikowanych/powtarzanych testów, wartościami średnimi i uzyskaną klasyfikacją. chemicznych należy przedstawić w postaci tabelarycznej, włącznie z danymi 2. 1. 2. Analiza modelu skóry ludzkiej Wartości OD i obliczone dane dotyczące żywotności komórek dla badanego materiału, pozytywnych i negatywnych kontroli i wzorcowych substancji chemicznych należy przedstawić w postaci tabelarycz- nej, włącznie z danymi dotyczącymi replikowanych/powtarzanych testów, wartościami średnimi i uzy- skaną klasyfikacją. 2. 2. Ocena i interpretacja wyników 2. 2. 1. Analiza TER skóry szczura Jeżeli wartość średnia TER uzyskana dla badanej substancji jest większa niż 5 kΩ, substancja ta jest nie- korozyjna. Jeżeli wartość TER jest mniejsza lub równa 5 kΩ, a badana substancja nie jest środkiem powierzchniowo czynnym ani obojętną substancją organiczną, to jest ona korozyjna. W przypadku środków powierzchniowo czynnych i obojętnych substancji organicznych, dla których wartości TER są mniejsze lub równe 5 kΩ, można przeprowadzić próbę penetracji barwnika. Jeżeli śred- nia zawartość barwnika w krążkach jest większa lub równa średniej zawartości barwnika w równolegle przeprowadzonych testach dla kontroli pozytywnej wykorzystującej 36 % HCl, wówczas wynik badania wskazuje, że substancja jest rzeczywiście pozytywna i tym samym korozyjna. Jeżeli średnia zawartość barwnika w krążkach jest mniejsza uzyskana w równolegle przeprowadzonych testach dla kontroli pozy- tywnej wykorzystującej 36 % HCl, wówczas wynik badania wskazuje, że substancja jest fałszywie pozy- tywna i tym samym niekorozyjna. 2. 2. 2. Analiza modelu skóry ludzkiej Wartość OD dla kontroli negatywnej oznacza 100 % żywotność komórek, tak więc na podstawie war- tości OD uzyskanych dla każdej próbki badanej można obliczyć procentową żywotność względem kon- troli negatywnej. Wartość procentowa odcięcia dla żywotności komórek rozróżniającą materiały koro- zyjne od niekorozyjnych (lub rozróżniającą między różnymi klasami substancji korozyjnych) musi być wyraźnie określona w modelu predykcyjny przed atestacją metody, a przeprowadzone później studium atestacyjne musi wykazać, że wartość odcięcia jest odpowiednia (2). 3. SPRAWOZDAWCZOŚĆ Sprawozdanie dotyczące badania Sprawozdanie dotyczące badania musi obejmować przynajmniej następujące informacje: Substancja badana: — dane identyfikacyjne, charakter fizyczny, tam gdzie to jest stosowne, właściwości fizykochemiczne. Podobne informacje należy podać w odniesieniu do substancji odniesienia, jeżeli ją wykorzystano. Warunki badania: — szczegóły zastosowanej procedury badania, — opis i uzasadnienie wszelkich modyfikacji. 13/t. 25 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 247 Wyniki: — zestawienie tabelaryczne wartości rezystancji (analiza TER) lub procentowych wartości żywotności komórek (analiza modelu skóry ludzkiej) dla badanego materiału, kontroli pozytywnych i negatyw- nych i wzorcowych substancji chemicznych odniesienia, włącznie z danymi dotyczącymi doświad- czeń replikowanych/powtarzanych i wartościami średnimi, — opis wszelkich, innych zaobserwowanych skutków. Omówienie wyników. Wnioski. 4. BIBLIOGRAFIA (1) ECVAM (1998), ECVAM News & Views, ATLA 26, str. 275-280. (2) Fentem, J. H. , Archer, G. E. B. , Balls, M. , Botham, P. A. , Curren, R. D. , Earl, L. K. , Esdaile, D. J. , Holz- hutter, H-G. & Liebsch, M. (1998), The ECVAM international validation study on in vitro tests for skin corrosivity. 2. Results and evaluation by the Management Team, Toxicology in Vitro 12, str. 483-524. (3) Barratt, M. D. , Brantom, P. G. , Fentem, J. H. , Gerner, I. , Walker, A. P. & Worth, A. P. (1998), The ECVAM international validation study on in vitro tests for skin corrosivity. 1. Selection and distri- bution of the test chemicals, Toxicology in Vitro 12, str. 471-482. (4) Oliver, G. J. A. , Pemberton, M. A. & Rhodes, C. (1986), An in vitro skin corrosivity test — modifi- cations and validation, Food & Chemical Toxicology 24, str. 507-512. (5) Botham, P. A. , Hall, T. J. , Dennett, R. , McCall, J. C. , Basketter, D. A. , Whittle, E. , Cheeseman, M. , Esdai- le, D. J. & Gardner, J. (1992), The skin corrosivity test in vitro: results of an interlaboratory trial, Toxi- cology in Vitro 6, str. 191-194. (6) Worth, A. P. , Fentem, J. H. , Balls, M. , Botham, P. A. , Curren, R. D. , Earl, L. K. , Esdaile, D. J. & Liebsch, M. (1998), An evaluation of the proposed OECD testing strategy for skin corrosion, ATLA 26, str. 709-720. (7) Botham, P. A. , Chamberlain, M. , Barratt, M. D. , Curren, R. D. , Esdaile, D. J. , Gardner, J. R. , Gordon, V. C. , Hildebrand, B. , Lewis, R. W. , Liebsch, M. , Logemann, P. , Osborne, R. , Ponec, M. , Regnier, J. F. , Stei- ling, W. , Walker, A. P. & Balls, M. (1995), A prevalidation study on in vitro skin corrosivity testing. The report and recommendations of ECVAM workshop 6, ATLA 23, str. 219-255. 248 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 13/t. 25 Rysunek 1 13/t. 25 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 249 Rysunek 2 250 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 13/t. 25 ZAŁĄCZNIK II „B. 41. FOTOTOKSYCZNOŚĆ — BADANIE FOTOTOKSYCZNOŚCI 3T3 NRU IN VITRO 1. METODA 1. 1. Wprowadzenie Fototoksyczność definiowana jest jako toksyczna odpowiedź ujawniająca się po poddaniu skóry działaniu określonych substancji chemicznych i następnie wyeksponowaniu na działanie światła, lub podobnie wywołana przez napromienienie skóry po ogólnoustrojowym podaniu substancji chemicznej. Informacje uzyskane z badania fototoksyczności 3T3 NRU in vitro służą do określenia potencjału fototok- sycznego badanej substancji, tj. istnienia lub braku możliwych zagrożeń, jakie mogą wystąpić wskutek badanej substancji w połączeniu z narażeniem na promieniowanie UV lub widzialne. Skoro ostatecznym celem toksykologicznym badania in vitro jest określenie fototoksyczności, wywołanej łącznym działaniem chemicznym i światła, w badaniu tym można określić substancje, które są fototok- syczne in vivo po podaniu ogólnoustrojowym i przeniknięciu do skóry, jak również substancje, które mają działanie fotodrażniące po powierzchniowym zastosowaniu na skórę. Badanie fototoksyczności 3T3 NRU in vitro opracowano i przeprowadzono jego atestację w ramach wspól- nego projektu EU/COLIPA w latach 1992-1997 (1) (2) (3), w celu ustanowienia alternatywy in vitro dla róż- nych stosowanych badań in vivo. Na warsztatach OECD w 1996 r. zalecano, by do oceny fototoksyczności stosować badawcze podejście hierarchiczne in vitro (4). fototoksyczności 3T3 NRU in Wyniki badania skutkami ostrych fototoksyczności/fotopodrażnień in vivo u zwierząt i ludzi, i okazało się, że badanie ten daje doskonałą pre- dykcjonalność tych skutków. Badanie nie jest przeznaczone do przewidywania innych, szkodliwych skut- ków, które mogą się ujawnić w wyniku łącznego działania chemicznego i świetlnego, np. fotogenotok- syczności, fotoalergii i fotorakotwórczości, mimo że wiele substancji chemicznych wykazujących te swoiste właściwości daje pozytywną odpowiedź w badaniu fototoksyczności 3T3 NRU in vitro. Ponadto badanie nie jest przeznaczone do oceny siły działania fototoksycznego. vitro porównywano ze Podejście sekwencyjne do badania fototoksyczności substancji chemicznych określono w dodatku. 1. 2. Definicje Natężenie promieniowania: natężenie promieniowania ultrafioletowego (UV) lub widzialnego padającego na powierzchnię, mierzona w W/m2 lub mW/cm2. Dawka napromienienia: ilość (natężenie promieniowania × czas) promieniowania ultrafioletowego (UV) lub widzialnego padająca na powierzchnię, wyrażona w dżulach (= W × s) na jednostkę powierzchni, np. J/m2 lub J/cm2. Zakres promieniowania UV: CIE (Commission Internationale de L’Eclairage) zaleca następujące oznaczenia: UVA (315-400 nm), UVB (280-315 nm) i UVC (100-280 nm). Stosowane są również inne oznaczenia: gra- nicę podziału między UVB i UVA często umieszcza się na 320 nm, a podzakres UVA może być podzie- lony na UV-A1 i UV-A2 z granicą podziału około 340 nm. Żywotność komórek: parametr określający łączną aktywność populacji komórek (np. wychwyt czerwieni obojętnej w lizosomach komórkowych), który zależnie od zmierzonego punktu końcowego i wykorzy- stanego badania skorelowany jest z całkowitą liczbą i/lub żywotnością komórek. Względna żywotność komórek: żywotność komórek wyrażona w odniesieniu do kontroli ujemnych (rozpusz- czalników) użytych w całej procedurze badania (zarówno + UV jak i – UV), ale nie poddanych działaniu badanej substancji chemicznej. Model predykcyjny: algorytm użyty do przeniesienia wyników badania toksyczności na predykcję poten- cjału toksycznego. Według obecnych wytycznych dotyczących badań, do przeniesienia wyników badania fototoksyczności 3T3 NRU in vitro na predykcję potencjału toksycznego można używać algorytmów PIF i MPE. PIF (współczynnik fotopodrażnienia): współczynnik otrzymany przez porównanie dwóch równoważnych stę- żeń cytotoksycznych (EC50) dla badanej substancji chemicznej uzyskanych pod nieobecność (– UV) i w obecności (+ UV) niecytotoksycznego podrażnienia promieniowaniem UVA/widzialnym. MPE (średni fotoefekt): nowa miara wyprowadzona z matematycznej analizy całego kształtu dwóch wykre- sów odpowiedzi na stężenie uzyskanych pod nieobecność (– UV) i w obecności (+ UV) niecytotoksycz- nego podrażnienia promieniowaniem UVA/widzialnym. 13/t. 25 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 251 Fototoksyczność: ostra odpowiedź toksyczna ujawniająca się po poddaniu skóry działaniu określonych sub- stancji chemicznych i następnie wyeksponowaniu na działanie światła, lub podobnie wywołana przez napromienienie skóry po ogólnoustrojowym podaniu substancji chemicznej. Fotopodrażnienie: podklasa pojęcia »fototoksyczności« używana do opisu tylko tych reakcji fototoksycznych, które powstają na skórze po narażeniu na substancje chemiczne (podane naskórnie lub doustnie). Te reak- cje fototoksyczne zawsze prowadzą do nieswoistego uszkodzenia komórki (podobne do reakcji na opa- lanie na słońcu). Fotoalergia: nabyta reaktywność immunologiczna nie występująca przy pierwszym poddaniu działaniu che- micznemu i promieniowaniu i przed ujawnieniem reaktywności skóry wymaga jedno- lub dwutygodnio- wego okresu wywołującego. Fotogenotoksyczność: genotoksyczna odpowiedź, obserwowana na poziomie genetycznym, ujawniająca się po poddaniu komórek działaniu niegenetoksycznej dawki promieniowania UV/widzialnego i niegenetok- sycznej substancji chemicznej. Fotorakotwórczość: rakotwórczość wywołana powtarzalnym napromienianiem i działaniem chemicznym. Pojęcia »foto-współrakotwórczości« używa się, gdy działanie substancji chemicznej wzmacnia onkogenezę powodowaną działaniem promieniowania UV. 1. 3. Substancje odniesienia Oprócz chlorpromazyny jako chemicznej kontroli pozytywnej, którą należy badać równolegle z każdą analizą, dla nowoopracowywanych badań fototoksyczności 3T3 NRU zaleca się, by chemiczne substancje odniesienia wybierać z podzbioru substancji chemicznych używanych w międzylaboratoryjnych testach niniejszego badania (1) (3) (13). 1. 4. Rozważania wstępne Wiadome jest, że wiele rodzajów substancji chemicznych wywołuje efekt fototoksyczny (5) (6) (7) (8). Jedyną wspólną ich cechą jest zdolność absorpcji energii świetlnej w zakresie światła słonecznego. Zgod- nie z pierwszym prawem fotochemii (prawo Grotthausa-Drapera) reakcja fotochemiczna wymaga zaab- sorbowania kwantu energii światła. Zatem zgodnie z obecnymi wytycznymi, przed rozważeniem przystą- pienia substancji biologicznego należy określić widmo absorpcyjne chemicznej w zakresie promieniowania UV/widzialnego (np. zgodnie z wytyczną OECD w zakresie bada- nia nr 101). Jeżeli współczynnik molowej ekstynkcji/absorpcji jest mniejszy niż 10 l. × mol-1× cm-1, to sub- stancja chemiczna nie ma potencjału fotoreakcyjnego i nie trzeba badać jej w badaniu fototoksyczności 3T3 NRU in vitro ani innym badaniem biologicznym na szkodliwe działanie fotochemiczne (Dodatek). do badania badanej 1. 5. Zasada metody badania Znane są cztery mechanizmy, dzięki którym absorpcja światła przez grupę chromoforową może wywołać odpowiedź fototoksyczną (7). Wynikiem każdego z ich jest zniszczenie komórki. Dlatego też badanie foto- toksyczności 3T3 NRU in vitro opiera się na porównaniu cytotoksyczności substancji chemicznej po i bez napromienienia niecytotoksyczną dawką promieniowania UVA/vis. w badaniu tym cytotoksyczność wyra- żona jest jako zależna od stężenia redukcja wychwytu czerwieni obojętnej (NR) (9) 24 godziny po pod- daniu działaniu badanej substancji chemicznej i napromienieniu. Kultura komórek Balb/c 3T3 hodowana jest przez 24 godziny w celu utworzenia monowarstw. Następnie po dwie 96-komorowe płytki dla każdej badanej substancji chemicznej są inkubowane wstępnie przez 1 godzinę z 8 różnymi stężeniami badanej substancji chemicznej. Następnie jedną z dwóch płytek pod- daje się niecytotoksycznej dawce promieniowania UVA/vis równej 5 J/cm2 UVA (doświadczenie + UV), natomiast drugą płytkę trzyma się w ciemności (doświadczenie – UV). w obu płytkach pożywkę z badaną substancją należy zastąpić pożywką do hodowli kultury i inkubować je przez następne 24 godziny. Żywot- ność komórek określa się metodą wychwytu czerwieni obojętnej (NRU) przez 3 godziny. Dla każdego z ośmiu badanych stężeń określa się względną żywotność komórek, wyrażoną w procentach nienarażonych próbek negatywnych kontroli. w celu określenia potencjału fototoksycznego porównuje się odpowiedzi dla stężeń, uzyskane dla próbek napromienionych (+ UV) i nie napromienionych (– UV), zazwyczaj na poziomie EC50, tzn. stężenia hamującego żywotność komórek o 50 % w porównaniu do próbek nie pod- danych działaniu. 1. 6. Kryteria jakości Wrażliwość komórek na promieniowanie UVA, dane historyczne: należy regularnie sprawdzać wrażliwość komórek na promieniowanie UVA. Komórki należy posiać w zagęszczeniu używanym w badaniu foto- toksyczności 3T3 NRU in vitro, następnego dnia napromieniować dawkami UVA w zakresie 1-9 J/cm2, i jeden dzień później określić żywotność komórek analizą NRU. Komórki spełniają wymagania jako- ści, jeżeli ich przeżywalność po napromieniowaniu dawką 5 J/cm2 UVA jest nie mniejsza niż 80 % kon- troli ciemnych. Przy najwyższej dawce napromieniowania 9 J/cm2 UVA, przeżywalność nie powinna być mniejsza niż 50 % kontroli ciemnych. Kontrolę taką należy powtarzać co około 10 przesiewów. Wrażliwość na promieniowanie UVA komórek kontroli negatywnej, badanie bieżące: badanie spełnia kryteria jako- ści, jeżeli kontrole negatywne (komórki w zrównoważonym roztworze soli Earla (EBSS) z dodatkiem lub bez dodatku 1 % dwumetylosulfotlenku (DMSO) lub 1 % alkoholu etylowego (EtOH)) w doświadcze- niu + UVA wykazują żywotność nie mniejszą niż 80 % komórek nie napromienionych w tym samym roz- tworze z równoległego doświadczenia ciemnego (– UVA). 252 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 13/t. 25 Żywotność kontroli negatywnych: bezwzględna gęstość optyczna (OD540 NRU) zmierzona w ekstrakcie NR z kontroli negatywnych wskazuje, że 1×104 komórek posianych w dołku wyrosła z normalnym czasem podwajania w czasie dwóch dni analizy. Badanie spełnia kryteria przyjęcia, jeżeli wartość średnia OD540 NRU kontroli niepoddanych działaniu wynosi ≥ 0,2. Kontrola pozytywna: równolegle z każdym badaniem fototoksyczności 3T3 NRU in vitro należy wykonać badanie znanej substancji fototoksycznej. w studium atestacyjnym EU/COLIPA do kontroli pozytywnej używano chlorpromazynę (CPZ) i dlatego zaleca się używanie jej w kontrolach pozytywnych. Dla CPZ badanej zgodnie ze standardowym protokołem w badaniu fototoksyczności 3T3 NRU, określono nastę- pujące kryteria przyjęcia: CPZ napromieniona (+ UVA): EC50 = 0,1-2,0 μg/ml, CPZ nie napromieniona (– UVA): EC50 = 7,0-90,0 μg/ml. Współczynnik fotopodrażnienia (PIF), tzn. przesunięcie EC50 powinno być co najmniej 6. Zamiast CPZ dopuszcza się stosowanie innych znanych, fototoksycznych substancji chemicznych, odpo- wiednich z uwagi na klasę lub charakterystyki rozpuszczalności badanej substancji chemicznej. w takim przypadku należy na podstawie danych historycznych określić kryteria przyjęcia dla badania w postaci zakresów wartości EC50 i PIF lub MPE (średni fotoefekt). 1. 7. Opis metody badania 1. 7. 1. Preparaty 1. 7. 1. 1. Komórki W studium atestacyjnym użyto ustalonej linii komórkowej fibroblastów mysich — Balb/c 3T3, klon 31 — z ATCC albo ECACC, dlatego też zaleca się ich stosowanie. Inne komórki lub linie komórkowe można z powodzeniem wykorzystać przy tym samym protokole badania, o ile warunki hodowli kultury są dosto- sowane do szczególnych potrzeb komórek, z tym że wymagane jest wykazanie równoważności. Komórki należy regularnie sprawdzać pod względem niewystępowania skażenia mikoplazmą i użyć je wolno wyłącznie, wtedy gdy wynik sprawdzenia jest zadowalający. Jako że wrażliwość komórek na promieniowanie UVA może rosnąć wraz z liczbą przesiań, należy używać komórek Balb/c 3T3 o najmniejszej dysponowanej liczbie przesiań, gdy możliwe poniżej 100. Istotne jest, aby regularnie sprawdzać wrażliwość komórek Balb/c 3T3 na promieniowanie UVA zgodnie z procedurą kontroli jakości opisaną w niniejszej wytycznej. 1. 7. 1. 2. P oż y wk i i war unk i ho do wl i kult ury Do rutynowego przesiewania komórek i w procedurze badania należy używać stosowne pożywki i wła- ściwe warunki inkubacji kultury. Dla komórek Balb/c 3T3 są to DMEM wzbogacona 10 % surowicy z bydlęcej inkubacja nawilżająca w 37 °C/7,5 % CO2. Szczególnie istotne jest, aby warunki hodowli kultury zapewniały, że dłu- gość cyklu komórek mieści się w normalnym zakresie historycznym użytych komórek lub linii komórko- wej. 4 mM glutaminy, streptomycyny; penicyliny płodowej, krwi i i 1. 7. 1. 3. P rz y go towan ie k ul tur Komórki z zamrożonego zapasu kultur należy posiać na pożywce w odpowiednim zagęszczeniu i wyho- dować przynajmniej jedną kulturę pochodną zanim zostaną użyte do badania fototoksyczności 3T3 NRU in vitro. Komórki przeznaczone do badania fototoksyczności należy posiać na pożywce w takim zagęszczeniu, by nie nastąpiło zlanie się kultur na końcu badania, tzn. przy oznaczaniu żywotności komórek 48 godzin po wysianiu. Dla linii komórkowej Balb/c 3T3 rosnących na płytkach z 96 dołkami, zaleca się zagęszczenie 1×104 komórki na dołek. Dla każdej badanej substancji chemicznej, komórki należy posiać w jednakowy sposób na dwóch oddziel- nych płytkach z 96 dołkami, które następnie równolegle przechodzą całą procedurę w jednakowych warunkach rozwoju, wyjąwszy czas, gdy jedna płytka jest napromieniana (+ UVA/vis), a druga przecho- wywana w ciemności (– UVA/vis). 1. 7. 1. 4. Ak ty wacj a m etabolizmu Chociaż systemy metabolizujące są generalnie wymagane we wszystkich badaniach in vitro przewidywania potencjału genotoksycznego i rakotwórczego, fototoksykologia do chwili obecnej nie zna substancji che- micznej, która do ujawnienia właściwości fototoksycznych w badaniu in vivo lub in vitro potrzebuje trans- formacji metabolicznej. Zatem wykonywanie niniejszego badania w systemie aktywacji metabolicznej nie jest ani konieczne ani nie ma naukowego uzasadnienia. 13/t. 25 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 253 1. 7. 1. 5. B a d a n e s u b s t a n c j e c h e m i c z n e / p r z y g o t o w a n i e Badane substancje chemiczne powinny być świeżo przygotowane bezpośrednio przed użyciem, chyba że wykazują stabilność zezwalającą na ich przechowywanie. w przypadkach, gdy może nastąpić szybka foto- degradacja może być wymagane, aby przygotowywania wykonywać przy oświetleniu czerwonym świa- tłem. Badane substancje chemiczne należy rozpuścić w buforowych roztworach soli, np. zrównoważony roz- twór soli Earla (EBSS) lub solanka buforowane fosforanem (PBS), które, aby uniknąć zakłóceń podczas napromieniania, powinny być wolne od składników białkowych i absorbujących światło barwników wskaźnikowych pH. Badane substancje chemiczne słabo rozpuszczalne w wodzie należy rozpuścić w odpowiednich rozpusz- czalnikach w stężeniu 100 × stężenie ostateczne i następnie rozcieńczyć w proporcji 1:100 w buforowym roztworze soli. Jeżeli używany jest rozpuszczalnik, to musi on być obecny w stałym stężeniu objętościo- wym 1 % (obj. /obj. ) we wszystkich kulturach, tzn. w kontrolach negatywnych jak i we wszystkich stęże- niach badanej substancji chemicznej. Zalecanymi rozpuszczalnikami są dimetylosulfotlenek (DMSO) i alkohol etylowy (EtOH). Można także uży- wać innych, nisko cytotoksycznych rozpuszczalników (np. acetonu), ale w takich przypadkach należy dokładnie ocenić je z punktu widzenia szczególnych właściwości, np. reagowania z badaną substancją che- miczną, spowalnianie efektu fototoksycznego, obecności rodników. Gdy trzeba, w celu ułatwienia rozpuszczania można użyć mieszadeł mechanicznych i/lub akustycznych, i/lub podgrzać mieszaninę do temperatury 37 °C. 1. 7. 1. 6. Napromienianie U V/przygotowanie Źródło światła: przy badaniu fototoksyczności najbardziej krytycznym czynnikiem jest właściwy dobór źródła światła i filtrów. Z promieniowaniem UVA i widzialnym zwykle wiąże się światłowrażliwość (7) (10), natomiast promieniowanie UVB jest mniej przydatne i samo jest już silnie cytotoksyczne, przy czym z zakresie 313-280 nm jego cytotoksyczność wzrasta 1 000-krotnie (11). Kryteria doboru właściwego źródła światła powinny uwzględniać jako zasadniczy wymóg, by źródło światła emitowało promieniowa- nie w zakresie absorbowanym przez badaną substancję chemiczną i aby dawka promieniowania (uzyski- wana w rozsądnym czasie) była wystarczająca do wykrycia znanych sensybilizatorów. Ponadto użyte dłu- gości fali i dawki nie powinny być szkodliwe dla systemu badania, należy tu uwzględnić także emisję ciepła (podczerwieni). Optymalnym źródłem światła są symulatory światła słonecznego. w symulatorach światła słonecznego wykorzystuje się łukowe lampy ksenonowe i lampy rtęciowo- halogenowe. Te drugie mają tę zaletę, że emitują mniej ciepła i są tańsze, ale gorzej symulują światło słoneczne. Jako że wszystkie symulatory świa- tła słonecznego emitują znaczne ilości promieniowania UVB, należy stosować odpowiednie filtry, aby wytłumić wysoko cytotoksyczne promieniowania UVB. W badaniach fototoksyczności 3T3 NRU in vitro należy praktycznie wyeliminować promieniowanie UVB (stosunek UVA:UVB powinien być 1:20 lub mniejszy). Przykład rozkładu widma promieniowania filtro- wanego symulatora światła słonecznego używane w studium atestacyjnym badania fototoksyczności 3T3 NRU in vitro opublikowano (3). Dozymetria: natężenie promieniowania należy regularnie sprawdzać przed każdym badaniem przy pomocy odpowiedniego szerokopasmowego dozymetru UV. Dozymetr UV powinien być wykalibrowany dla źródła. Działanie dozymetru UV należy sprawdzać, do tego celu zaleca się korzystanie z drugiego, refe- rencyjnego dozymetru UV takiego samego typu i taka samo wykalibrowanego. Idealnym rozwiązaniem jest, w dłuższych odstępach czasu, mierzenie spektroradiometrem spektralnego natężenia promieniowa- nia filtrowanego źródła światła w celu skontrolowania kalibracji szerokopasmowego dozymetru UV, z tym że takie oprzyrządowanie wymaga odpowiedniego wyszkolonego personelu. J/cm2 w czasie W studium atestacyjnym ustalono, że dawka 5 J/cm2 (UVA) nie jest cytotoksyczna dla komórek Balb/c 3T3, ale wystarczająco silna do pobudzenia słabo fototoksycznych substancji chemicznych. Do uzyskania dawki na 5 1,666 mW/cm2. w przypadku użycia innej linii komórkowej lub innego źródła światła może okazać się konieczne lekkie dostosowanie dawki UVA, należy przy tym kierować się kryteriami nieszkodliwości dla komórek i wystarczalności do wykrycia standardowych fototoksyn. Czas napromieniania należy obliczyć według następującego wzoru: należy wyregulować promieniowania 50 minut natężenie 1. 7. 2. Warunki badania Maksymalne stężenie badanej substancji chemicznej nie powinno przekraczać 100 μg/ml, ponieważ wszystkie fototoksyczne substancje chemiczne były wykryte przy niższych stężeniach, natomiast przy wyższych stężeniach wzrasta częstość występowania substancji fałszywie pozytywnych (przeszacowanie) (13). pH przy najwyższym stężeniu badanej substancji chemicznej powinno być zadowalające (w zakresie: 6,5-7,8). 254 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 13/t. 25 Zakresy stężeń substancji chemicznych badanych w obecności (+ UVA) i przy braku (– UVA) napromie- nienia należy starannie określić we wstępnych doświadczeniach mających na celu znalezienie zakresu. Zakres stężeń i podział na podzakresy należy tak wyregulować, aby charakterystyki stężenie-odpowiedź miały wystarczające uzasadnienie w danych doświadczalnych. Zakres stężeń należy podzielić na odcinki według postępu geometrycznego (stały współczynnik rozcieńczenia). 1. 7. 3. Procedura badania (1) 1. 7. 3. 1. P i e r w s z y d z i e ń Przygotować zawiesinę komórek 1 × 105 komórek na 1 ml pożywki i rozdzielić 100 μl samej pożywki do zewnętrznych dołków 96 dołkowej, płytki do mikromiareczkowania (= blanki). Do pozostałych dołków rozdzielić 100 μl zawiesiny komórkowej 1 × 105 komórek/ml (= 1 × 104 komórek/dołek). Dla każdej bada- nej substancji chemicznej przygotować dwie płytki: jedną do oznaczenia cytotoksyczności (– UVA) i drugą do oznaczenia fototoksyczności (+ UVA). Inkubować komórki przez 24 godziny (7,5 % CO2, 37 °C) aż do uformowania półzlewającej się mono- warstwy. Ten okres inkubacji pozwala komórkom na odrodzenie się i przywarcie do podłoża oraz przy- rost wykładniczy. 1. 7. 3. 2. Drugi dzień Po inkubacji należy dekantować pożywkę z komórek i przepłukać je dwukrotnie 150 μl EBSS/PBS na prze- gródkę. Dodać 100 μl EBSS/PBS zawierającego badaną substancję chemiczną w odpowiednim stężeniu lub sam rozpuszczalnik (kontrola negatywna). Badaną substancję chemiczną podać w 8 różnych stężeniach. Komórki z badaną substancją chemiczną inkubować w ciemności przez 60 minut (7,5 % CO2, 37 °C). W celu wykonania części (+ UVA) analizy należy napromieniać komórki w temperaturze pokojowej przez 50 minut przez wieko 96 dołkowej płytki promieniowaniem 1,7 mW/cm2 UVA (= 5 J/cm2). Posługując się wentylatorem uniemożliwić kondensowanie się H2O pod wiekiem płytki. Odpowiadające im płytki do próby ciemnej (– UVA) trzymać w temperaturze pokojowej w ciemnym pudełku przez 50 minut (= czas napromieniania UVA). Dekantować badany roztwór pożywką i inkubować (7,5 % CO2, 37 °C) przez noc (18-22 godz. ). i dwukrotnie przepłukać 150 μl EBSS/PBS. Zastąpić EBSS/PBS 1. 7. 3. 3. T r z e c i d z i e ń Badanie mikroskopowe Zbadać komórki pod mikroskopem z kontrastem fazowym. Zarejestrować zmiany morfologiczne komórek spowodowane cytotoksycznym działaniem badanej substancji chemicznej. Zaleca się przepro- wadzenie takiego badania mikroskopowego w celu wyeliminowania błędów doświadczalnych, chociaż uzyskanych wyników nie używa się przy ocenie cytotoksyczności lub fototoksyczności. Badanie wychwytu czerwieni obojętnej Przepłukać komórki 150 μl ciepłego roztworu EBSS/PBS. Delikatnie usunąć roztwór płuczący. Dodać 100 μl medium NR i inkubować w 37 °C, w nawilżonej atmosferze 7,5 % CO2 przez 3 godziny. Po inkubacji usunąć medium NR i przepłukać komórki 150 μl roztworu EBSS/PBS. Dekantować i bibułą ściągnąć całkowicie EBSS/PBS. (Opcjonalnie: odwirować odwróconą płytkę). Dodać dokładnie 150 μl roztworu desorbującego NR (świeżo przygotowany alkohol etylowy/kwas octowy). Silnie wytrząsać płytkę do mikromiareczkowania na wytrząsarce do płytek przez 10 minut aż do wyek- strahowania NR z komórek i powstania homogenicznego roztworu. Zmierzyć spektrofotometrem gęstość optyczną ekstraktu NR przy 540 nm, używając blanki jako odnie- sienia. Zarejestrować dane w stosownym formacie pliku (np. ASCII) w celu późniejszego analizowania. 13/t. 25 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 255 2. DANE 2. 1. Jakość i ilość danych Dane powinny umożliwić prawidłową analizę charakterystyki stężenie-odpowiedź uzyskanej przy i bez napromienienia UVA/vis. w przypadku stwierdzenia cytotoksyczności należy tak dobrać zakres stę- żeń i poszczególne stężenia, aby umożliwić dopasowanie charakterystyki do danych doświadczalnych. Z uwagi na to że badana substancja chemiczna może nie być cytotoksyczna w stężeniu poniżej określonego stężenia granicznego 100 μg/ml w doświadczeniu ciemnym (– UVA), ale wysoko cytotoksyczna gdy napro- mieniona (+ UVA), może być konieczne, aby zakresy stężeń w obu częściach doświadczenia różniły się o rzędy wielkości w celu spełnienia wymogu wystarczającej jakości danych. Jeżeli nie stwierdza się cytotok- syczności w obu częściach doświadczenia (– UVA i + UVA), wystarczające jest badanie z dużym odstępem między kolejnymi dawkami w zakresie aż do najwyższego stężenia. Powtórzenie doświadczenia w celu weryfikacji wyraźnie pozytywnego wyniku nie jest wymagane. Ponadto nie wymagają weryfikacji wyraźnie negatywne wyniki, z zastrzeżeniem, że substancję chemiczną przeba- dano dla wystarczająco wysokich stężeń. w takich przypadkach wystarcza jedno główne doświadczenie wsparte jednym lub więcej wstępnymi doświadczeniami wyznaczającymi zakres stężeń. Badania z poziomem granicznym bliskim linii odcięcia modelu predykcyjnego należy weryfiko- wać w powtórzonym doświadczeniu. Jeżeli powtórzenie badania uzna się za niezbędne, to do uzyskania jednoznacznych wyników potrzebna może być zmiana warunków doświadczalnych. Kluczową zmienną w tym badaniu jest przygotowanie roz- tworów badanej substancji chemicznej. Tak więc zmiana tych warunków (współrozpuszczalnik, miarecz- kowanie, mieszanie ultradźwiękowe). Alternatywnie można rozważyć zmianę czasu inkubacji z wstęp- nym napromienieniem. w przypadku substancji chemicznych niestabilnych w wodzie istotne może być skrócenie czasu. 2. 2. Przetwarzanie wyników Tam, gdzie jest to możliwe należy określić stężenie badanej substancji chemicznej, przy którym powsta- wanie komórkowego NRU zostało zahamowane o 50 % (EC50). w tym celu należy posłużyć się stosowną procedurą regresji nieliniowej (najlepiej funkcją Hilla lub regresją logistyczną) do danych stężenie- odpowiedź lub innymi procedurami dopasowującymi (14). Przed wykorzystaniem EC50 do dalszych obli- czeń należy sprawdzić jakość dopasowania. Alternatywnie, do obliczenia EC50 można wykorzystać metody graficzne. w takim przypadku zaleca się użycie papieru probabilistycznego (oś x: logarytmiczna, oś y: probit), w wielu przypadkach funkcja odpowiedzi na stężenie staje się prawie liniowa dla tak wyskalowanych osi. 2. 3. Ocena wyników (modele predykcyjne) 2. 3. 1. Model predykcyjny — wersja 1: współczynnik fotopodrażnienia (PIF) Jeżeli znane są pełne krzywe odpowiedzi na stężenie dla obu części doświadczenia — z napromienieniem (+ UVA) i bez napromienienia (– UVA), współczynnik fotopodrażnienia (PIF) oblicza się, korzystając z następującego wzoru: PIF < 5 wskazuje na brak potencjału fototoksycznego, natomiast PIF ≥ 5 wskazuje na jego istnienie. Jeżeli substancja chemiczna jest cytotoksyczna tylko dla + UVA i nie jest cytotoksyczna dla – UVA, nie można obliczyć współczynnika PIF, pomimo że jest to wynik wskazujący na potencjał fototoksycz- ny. w takich przypadkach można obliczyć współczynnik »> PIF«, jeżeli badanie cytotoksyczności (– UV) przeprowadzono dla najwyższego badanego stężenia (Cmax) i wartość tę wykorzystuje się do obliczenia »> PIF«; Jeżeli można uzyskać tylko »> PIF«, to wartość > 1 wskazuje na potencjał fototoksyczny. Jeżeli nie można obliczyć EC50 (– UV) ani EC50 (+ UV) ze względu na to, że substancja chemiczna nie wyka- zuje cytotoksyczności aż do najwyższego badanego stężenia, oznacza to brak potencjału fototoksyczne- go. w takich przypadkach wynik oznacza się symbolicznie »PIF = *1«; 256 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 13/t. 25 Jeżeli można uzyskać tylko »PIF = *1«, wskazuje to na brak potencjału fototoksycznego. W przypadkach b) i c), przy przewidywaniu potencjału fototoksycznego należy ostrożnie uwzględniać stę- żenie uzyskane w badaniu fototoksyczności 3T3 NRU. 2. 3. 2. Model predykcyjny — wersja 2: średni fotoefekt (MPE) Alternatywnie, przy przewidywaniu potencjału fototoksycznego można posłużyć się zmodyfikowaną wer- sją modelu, którą opracowano na podstawie danych ze studium atestacyjnego EU/COLIPA (15) i przeba- dano w fikcyjnych warunkach w następnym badaniu nad fototoksycznością in vitro przy napromienianiu substancji chemicznych filtrowanym promieniowaniem UV (13). Ten model radzi sobie z ograniczeniem modelu PIF w przypadkach gdy nie można uzyskać EC50. w modelu wykorzystuje się »średni fotoefekt« (MPE) — miarę, która opiera się na porównaniu całych charakterystyk odpowiedź-stężenie. Dla modelu MPE opracowano specjalny program komputerowy w Uniwersytecie Humboldta (Berlin), program ten można otrzymać bezpłatnie. 2. 4. Interpretacja wyników Pozytywny wynik w badaniu fototoksyczności 3T3 NRU in vitro (PIF ≥ 5 lub MPE ≥ 0,1) wskazuje, że badana substancja ma potencjał fototoksyczny. Jeżeli wynik ten uzyskano dla stężeń poniżej 10 μg/ml, badana substancja chemiczna prawdopodobnie działa jak fototoksyna także w różnych warunkach napro- mieniowania in vivo. Jeżeli wynik pozytywny uzyskano tylko dla najwyższego stężenia 100 μg/ml, do oceny zagrożenia lub siły fototoksyczności mogą być potrzebne dalsze rozważania. Mogą one objąć dane doty- czące penetracji, absorpcji i możliwej akumulacji substancji chemicznej w skórze, lub przeprowadzenia potwierdzającego, alternatywnego badania, np. wykorzystującego model skóry ludzkiej in vitro. Negatywny wynik w badaniu fototoksyczności 3T3 NRU in vitro (PIF < 5 lub MPE < 0,1) wskazuje, że badana substancja nie jest fototoksyczna dla hodowanej kultury komórek ssaków użytych w bada- niu. w przypadkach gdy substancja chemiczna mogła być zbadana w zakresie do najwyższego stężenia 100 μg/ml, wynik negatywny wskazuje na to, że substancja chemiczna nie ma potencjału fototoksyczne- go, a fototoksyczność in vivo można uważać za nieprawdopodobną. w przypadkach gdy uzyskano jedna- kowe odpowiedzi stężenie-toksyczność (EC50 + UV i EC50 – UV) przy niższych stężeniach, interpretacja danych będzie taka sama. Dla odmiany, jeżeli stwierdzi się brak toksyczności (+ UV i – UV) i jeżeli roz- puszczalność w wodzie ogranicza stężenia do wartości poniżej 100 μg/ml, wówczas można kwestiono- wać zgodność badanej substancji z metodą badania i należy wziąć pod uwagę badanie potwierdzające (np. in vitro wykorzystujące model skóry lub model skóry ex vivo lub badanie in vivo). 3. SPRAWOZDAWCZOŚĆ Sprawozdanie dotyczące badania Sprawozdanie dotyczące badania musi zawierać następujące informacje: Badana substancja chemiczna: — dane identyfikacyjne i nr CAS, jeżeli są znane, — natura fizyczna i czystość, — właściwości fizykochemiczne stosowne dla przeprowadzenia badania, — stabilność i fotostabilność, jeżeli są znane. Rozpuszczalnik: — przesłanki wyboru rozpuszczalnika, — rozpuszczalność badanej substancji chemicznej w tym rozpuszczalniku, — procentowa zawartość rozpuszczalnika w medium (EBSS lub PBS). Komórki: — typ i źródło komórek, — nieobecność mikoplazmy, — liczba przesiań, jeżeli jest znana, — wrażliwość komórek na UVA, określona przy pomocy urządzeń do napromieniania używa- nych w badaniu fototoksyczności 3T3 NRU in vitro. Warunki badania a) — inkubacja przed i po podaniu: — typ i skład pożywki, — warunki inkubacji (stężenie CO2, temperatura, wilgotność), — czas inkubacji (przed podaniem i po podaniu badanej substancji). 13/t. 25 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 257 Warunki badania b) — podanie substancji chemicznej: — przesłanki wyboru stężeń badanej substancji chemicznej dla próby napromienionej UV/vis i nienapromienionej, — w przypadku ograniczonej rozpuszczalności badanej substancji chemicznej i braku cytotoksyczności, przesłanki wyboru najwyższego badanego stężenia, — typ i skład medium do podania badanej substancji (buforowy roztwór soli), — czas działania substancją chemiczną. Warunki badania c) — napromienienie: — przesłanki wyboru źródła światła, — charakterystyka widmowa promieniowania źródła światła, — charakterystyki przenoszenia/absorpcji filtru(-ów), — charakterystyki radiometru i szczegóły jego kalibracji, — odległość systemu badania od źródła światła, — natężenie promieniowania UVA dla tej odległości, wyrażona w mW/cm2, — czas ekspozycji na światło UV/vis, — dawka UVA (natężenie promieniowania × czas), wyrażona w J/cm2, — temperatura kultur komórek w czasie napromieniania i kultur komórek przechowywanych w tym cza- sie w ciemności. Warunki badania d) — badanie NRU: — skład medium NR, — czas inkubacji NR, — warunki inkubacji (stężenie CO2, temperatura, wilgotność), — warunki ekstrakcji NR (rozpuszczalnik, czas ekstrakcji), — długość fali, dla której odczytano gęstość optyczną NR, — druga długość fali (referencyjna), jeżeli użyta, — zawartość próby ślepej spektrofotometru, jeżeli była użyta. Wyniki: — żywotność komórek uzyskana dla każdego stężenia badanej substancji chemicznej, wyrażona w pro- centach średniej żywotności kontroli, — wykresy stężenie-odpowiedź (stężenie badanej substancji chemicznej przeciwko względnej żywotno- ści komórek), uzyskane w równoległych doświadczeniach + UVA i – UVA, — analiza danych wykresów stężenie-odpowiedź: jeżeli możliwe, obliczenie komputerowe/obliczenie EC50 (+ UVA) i EC50 (– UVA), — porównanie dwóch charakterystyk stężenie-odpowiedź, uzyskanych dla próbek napromienionych UVA/vis i nienapromienionych, przez obliczenie współczynnika fotopodrażnienia (PIF) lub średniego fotoefektu (MPE), — klasyfikacja potencjału fototoksycznego, — kryteria przyjęcia badania a) — równoległa kontrola negatywna: — bezwzględna żywotność (gęstość optyczna ekstraktu NR) komórek napromienionych i nienapro- mienionych, — dane historyczne dla kontroli negatywnej, wartość średnia i odchylenie standardowe. — kryteria przyjęcia badania b) — równoległa kontrola pozytywna: — EC50 (+ UVA) i EC50 (– UVA) i PIF dla pozytywnej kontroli substancji chemicznej, — dane historyczne dla pozytywnej kontroli substancji chemicznej: EC50 (+ UVA) i EC50 (– UVA) i PIF, wartość średnia i odchylenie standardowe. Omówienie wyników. Wnioski. 258 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 13/t. 25 4. BIBLIOGRAFIA (1) Spielmann, H. , Balls, M. , Döring, B. , Holzhütter, H. G. , Kalweit, S. , Klecak, G. , L’Eplattenier, H. , Liebsch, M. , Lovell, W. W. , Maurer, T. , Moldenhauer, F. , Moore, L. , Pape, W. , Pfannbecker, U. , Potthast, J. , De Silva, O. , Steiling, W. and Willshaw, A. (1994), EWG/COLIPA project on in vitro phototoxicity testing: First results obtained with a Balb/c 3T3 cell phototoxicity assay, Toxicology in Vitro 8, str. 793- 796. (2) Anon (1998), Statement on the scientific validity of the 3T3 NRU PT test (an in vitro test for photo- toxicity), European Commission, Joint Research Centre: ECVAM and DGXI/E/2, 3 listopada 1997, ATLA 26, str. 7-8. (3) Spielmann, H. , Balls, M. , Dupuis, J. , Pape, W. J. W. , Pechovitch, G. , De Silva, O. , Holzhütter, H. G. , Clothier, R. , Desolle, P. , Gerberick, F. , Liebsch, M. , Lovell, W. W. , Maurer, T. , Pfannenbecker, U. , Potthast, J. M. , Csato, M. , Sladowski, D. , Steiling, W. and Brantom, str. (1998), EU/COLIPA »In vitro phototoxicity« validation study, results of phase II (blind trial), part 1: the 3T3 NRU phototoxicity test, Toxicology in Vitro 12, str. 305-327. (4) OECD Test Guidelines Programme, ENV/MC/CHEM/TG(96)9: Final Report of the OECD Workshop on Harmonisation of Validation and Acceptance Criteria of Alternative Toxicological Test Methods, OECD Publications Office, Paris, 1996. (5) (6) (7) Lovell, W. W. (1993), A scheme for in vitro screening of substances for photoallergenic potential, Toxicology in Vitro 7, str. 95-102. Santamaria, L. and Prino, G. (1972), List of the photodynamic substances, Research progress in orga- nic, biological and medicinal chemistry Vol. 3 Part 1, North Holland Publishing Co, Amsterdam, str. XI–XXXV. Spielmann, H. , Lovell, W. W. , Hölzle, E. , Johnson, B. E. , Maurer, T. , Miranda, M. A. , Pape, W. J. W. , Sapora, O. and Sladowski, D. (1994), In vitro phototoxicity testing: The report and recommendations of ECVAM workshop 2, ATLA 22, str. 314-348. (8) Spikes, J. D. (1989), Photosensitization, The science of photobiology, edited by KC Smith, Plenum Press, New York, 2nd edition, str. 79-110. (9) Borenfreund, E. and Puerner, J. A. (1985), Toxicity determination in vitro by morphological altera- tions and neutral red. absorption, Toxicology Letters 24, str. 119-124. (10) Lambert L. A, Warner W. G. and Kornhauser A. (1996), Animal models for phototoxicity testing, Der- matotoxicology, edited by FN Marzulli and HI Maibach, published by Taylor & Francis, Washington DC, 5th Edition, str. 515-530. (11) Tyrrell R. M. and Pidoux M (1987), Action spectra for human skin cells: estimates of the relative cyto- toxicity of the middle ultraviolet, near ultraviolet and violet regions of sunlight on epidermal kerati- nocytes, Cancer Research 47, str. 1825-1829. (12) ZEBET/ECVAM/COLIPA, Standard Operating Procedure: Balb/c 3T3 NRU Phototoxicity Test, drafted 23 grudnia 1997 by M. Liebsch and approved 6 marca 1998 by the Management Team of the EU/COLIPA project »In Vitro Photoirritation«. (13) Spielmann, H. , Balls, M. , Dupuis, J. , Pape, W. J. W. , De Silva, O. , Holzhütter, H. G. , Gerberick, F. , Liebsch, M. , Lovell, W. W. and Pfannenbecker (1998), A Study on the Phototoxic Potential of UV Fil- ter Chemicals from Annex VII of the EU Directive 76/768/EEC in the 3T3 NRU In Vitro Phototoxicity Test, ATLA 26, str. 679-708. (14) Holzhütter, H. G. and Quedenau, J. (1995), Mathematical modelling of cellular responses to external signals, Journal of Biological Systems 3, str. 127-138. (15) Holzhütter, H. G. (1997), A general measure of in vitro phototoxicity derived from pairs of dose- response curves and its use for predicting the in vivo phototoxicity of chemicals, ATLA 25, str. 445-462. 13/t. 25 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 259 Dodatek (1) Dodatkowe szczegóły można znaleźć w (12) bibliografii


title: A Bizottság 2000/21/EK irányelve (2000. április 25.) a 67/548/EGK tanácsi irányelv 13. cikke (1) bekezdésének ötödik francia bekezdésében említett közösségi joganyag listájárólEGT vonatkozású szöveg.

eurovoc_concepts:
application of EU law
dangerous substance
exchange of information
labelling
marketing
national implementing measure

formats: html pdf print

text: 120 HU Az Európai Unió Hivatalos Lapja 13/25. kötet 32000L0021 2000. 4. 28. AZ EURÓPAI KÖZÖSSÉGEK HIVATALOS LAPJA L 103/70 A BIZOTTSÁG 2000/21/EK IRÁNYELVE (2000. április 25. ) a 67/548/EGK tanácsi irányelv 13. cikke (1) bekezdésének ötödik francia bekezdésében említett közösségi joganyag listájáról (EGT vonatkozású szöveg) AZ EURÓPAI KÖZÖSSÉGEK BIZOTTSÁGA, (3) tekintettel az Európai Közösséget létrehozó szerződésre, tekintettel a legutóbb az 1999/33/EK európai parlamenti és taná- csi irányelvvel (1) módosított, a veszélyes anyagok osztályozására, csomagolására és címkézésére vonatkozó törvényi, rendeleti és közigazgatási rendelkezések közelítéséről szóló, 1967. június 27-i 67/548/EGK tanácsi irányelvre (2) és különösen annak 13. cikke (1) bekezdésére, mivel: (1) (2) A 67/548/EGK irányelv 13. cikkének (1) bekezdése egyes anyagokat mentesít az említett irányelv 7. , 8. , 14. és 15. cikkének a bejelentésre vonatkozó rendelkezései alól. Közelebbről, a 13. cikk (1) bekezdésének ötödik francia bekezdése mentesíti a más termékcsoportokban kizáróla- gos használatra szánt anyagokat, amelyek esetében közös- ségi értesítési vagy jóváhagyási eljárás létezik, és amelyek esetében az adatszolgáltatási követelmények megegyeznek a 67/548/EGK irányelvben megállapítottakkal. Ezért a Bizottságnak meg kell határoznia az ilyen bejelentési vagy jóváhagyási eljárást tartalmazó közösségi előírások listáját. A listát rendszeres időközönként felül kell vizsgálni, és szükség esetén át kell dolgozni. A legutóbb az 1999/80/EK bizottsági irányelvvel (3) módo- sított, a növényvédő szerek forgalomba hozataláról szóló, 1991. július 15-i 91/414/EGK tanácsi irányelv (4) előírja, hogy a hatóanyagokat az említett termékek engedélye- zésének előfeltételeként és forgalomba hozataluk előtt bele kell foglalni annak I. mellékletébe. A 67/548/EGK tanácsi irányelv 13. cikkének (1) bekezdésében (ötödik francia bekezdés) említett anyagok listájáról szóló, 1993. október 29-i 93/90/EGK bizottsági irányelv (5) csak azon hatóanya- gokat érinti, amelyeket a forgalomba hozatalukra tekintet- tel a 91/414/EGK irányelv I. mellékletébe fel kell venni. Azon hatóanyagokat – ideértve a 91/414/EGK irányelv 22. cikke alapján a kutatást és fejlesztést is – is figyelembe kell venni, amelyek engedélyezése más célból történik azért, hogy ezen anyagok esetében az engedélyezési eljárás kizárólag a 91/414/EGK irányelv hatályán belül történjen meg. (1) HL L 199. , 1999. 7. 30. , 57. o. (2) HL 196. , 1967. 8. 16. , 1. o. (3) HL L 210. , 1999. 8. 10. , 13. o. (4) HL L 230. , 1991. 8. 19. , 1. o. (5) HL L 277. , 1993. 11. 10. , 33. o. a alapján, kizárólag A biocid termékek forgalomba hozataláról szóló, 1998. február 16-i 98/8/EK európai parlamenti és tanácsi termékek irányelv (6) hatóanyagaiként felhasznált anyagok a 67/548/EGK irány- elv 13. cikke (1) bekezdésének ötödik francia bekezdése hatálya alá tartoznak, és ezért ezeket, ideértve a kutatásra és fejlesztésre szánt anyagokat is, mentesíteni kell annak érdekében, hogy esetükben az engedélyezési eljárás kizá- rólag a 98/8/EK irányelv hatályán belül történjen meg. biocid (4) A 93/90/EGK irányelv hatályát veszti. (5) Az ezen irányelvben előírt intézkedések összhangban van- nak a veszélyes anyagok és készítmények kereskedelme technikai akadályainak felszámolásáról szóló irányelvek- nek a műszaki fejlődéshez történő hozzáigazításával fog- lalkozó bizottság véleményével, ELFOGADTA EZT AZ IRÁNYELVET: 1. cikk kapcsolatos tartalmazza az azon Az ezen irányelvhez csatolt melléklet termékcsoportokkal jogszabályok jegyzékét, amelyekre vonatkozóan közösségi bejelentési vagy jóváhagyási eljárás van hatályban, és amelyek tekintetében a jegyzékben meghatározott az adatszolgáltatási követelmények ugyanazok, mint amelyeket a 67/548/EGK irányelvben állapítottak meg. anyagcsoportokra közösségi nézve 2. cikk A 93/90/EGK irányelv hatályát veszti. 3. cikk (1) A tagállamok meghozzák és kihirdetik azokat a rendelkezé- seket, amelyek szükségesek ahhoz, hogy ennek az irányelvnek leg- később 2001. április 1-jéig megfeleljenek, és erről haladéktalanul tájékoztatják a Bizottságot. (2) Amikor a tagállamok elfogadják ezeket a rendelkezéseket, azokban hivatkozni kell erre az irányelvre, vagy azokhoz hivata- los kihirdetésük alkalmával ilyen hivatkozást kell fűzni. A hivat- kozás módját a tagállamok határozzák meg. (6) HL L 123. , 1998. 4. 24. , 1. o. 13/25. kötet HU Az Európai Unió Hivatalos Lapja 121 Ennek az irányelvnek a tagállamok a címzettjei. Kelt Brüsszelben, 2000. április 25-én. 4. cikk a Bizottság részéről Margot WALLSTRÖM a Bizottság tagja 122 HU Az Európai Unió Hivatalos Lapja 13/25. kötet MELLÉKLET Azon termékcsoportokkal kapcsolatos közösségi jogszabályok jegyzéke, amelyekre vonatkozóan közösségi bejelentési vagy jóváhagyási eljárás van hatályban, és amelyek tekintetében a meghatározott anyagkategóriákra nézve az adatszolgáltatási követelmények ugyanazok, mint amelyeket a 67/548/EGK irányelv 7. , 8. , 14. és 15. cikkében állapítottak meg 1. A növényvédő szerek forgalomba hozataláról szóló, 1991. július 15-i 91/414/EGK tanácsi irányelv. 2. A biocid termékek forgalomba hozataláról szóló, 1998. február 16-i 98/8/EK európai parlamenti és tanácsi irányelv. Azon anyagok esetében, amelyeket kizárólag növényvédelmi termékek és/vagy biocid termékek hatóanyagaiként szándékoznak felhasználni


title: A Bizottság határozata (2000. április 25.) a Vietnami Szocialista Köztársaságból származó halászati termékek behozatalára vonatkozó különleges feltételek megállapításáról szóló 1999/813/EK határozat módosításáról (az értesítés a C(2000) 1050. számú dokumentummal történt)EGT vonatkozású szöveg

eurovoc_concepts:
Vietnam
fishery product
health certificate
import
originating product
veterinary inspection

text: 03/29. kötet HU Az Európai Unió Hivatalos Lapja 95 32000D0331 2000. 5. 13. AZ EURÓPAI KÖZÖSSÉGEK HIVATALOS LAPJA L 114/39 A BIZOTTSÁG HATÁROZATA (2000. április 25. ) a Vietnami Szocialista Köztársaságból származó halászati termékek behozatalára vonatkozó külön- leges feltételek megállapításáról szóló 1999/813/EK határozat módosításáról (az értesítés a C(2000) 1050. számú dokumentummal történt) (EGT vonatkozású szöveg) (2000/331/EK) AZ EURÓPAI KÖZÖSSÉGEK BIZOTTSÁGA, ELFOGADTA EZT A HATÁROZATOT: tekintettel az Európai Közösséget létrehozó szerződésre, 1. cikk Az 1999/813/EK határozat A. mellékletében megállapított a Vietnami Szocialista egészségügyi bizonyítvány, Köztársaságból származó vagy onnan érkező halászati termékek szállítmányait kíséri, a következőképpen módosul: amely 1. A IV. pont a következő ponttal egészül ki: „7. továbbá amennyiben a halászati Szocialista Köztársaságból termékek fagyaszott vagy feldolgozott kéthéjú kagylók: a puhatestűek a Viet- nami származó kéthéjú kagylók, tüskésbőrűek, zsákállatok és tengeri haslábúak behozatalára vonatkozó különleges feltételek megállapí- szóló 2000/333/EK (*) bizottsági határozat tásáról mellékletében meghatározott engedélyezett tenyésztési területekről származnak és azokat 93/25/EK bizottsági határozat követelményeivel összhangban sterilizálták vagy hőkezelték. (*) HL L 114. , 2000. 5. 13. , 42. o. ” 2. A IV. pont utolsó francia bekezdése helyébe a következő szöveg lép: „– Alulírott hatósági ellenőr kijelenti, hogy ismeri a 91/492/EGK, a 91/493/EGK és a 92/48/EGK irányelv, valamint a 93/25/EK, 2000/333/EK határozat rendelkezéseit. ” 1999/813/EK az és a Ennek a határozatnak a tagállamok a címzettjei. 2. cikk tekintettel a legutóbb a 97/79/EK irányelvvel (1) módosított, a halászati termékek előállítására és forgalomba hozatalára vonat- kozó egészségügyi feltételek megállapításáról szóló, 1991. július 22-i 91/493/EGK tanácsi irányelvre (2) és különösen annak 11. cikke (1) bekezdésére, Az 1999. november 16-i 1999/813/EK bizottsági hatá- rozat (3) megállapítja a Vietnami Szocialista Köztársa- ságból származó halászati termékek behozatalára vonat- kozó különleges feltételeket. A Bizottság elfogadta a Vietnami Szocialista Köztársa- ságból származó kéthéjú kagylók, tüskésbőrűek, zsák- állatok és tengeri haslábúak behozatalára vonatkozó különleges feltételek megállapításáról szóló 2000/333/EK határozatot (4). A Vietnami Szocialista Köztársaság olyan fagyasztott vagy feldolgozott kéthéjú kagylókat, tüskésbőrűeket, zsákállatokat és tengeri haslábúakat kíván a Közösségbe exportálni, amelyeket a legutóbb a 97/275/EK határo- zattal (5) módosított 93/25/EGK bizottsági határozat (6) követelményeivel összhangban sterilizáltak vagy hő- kezeltek. mivel: (1) (2) (3) (4) (5) (1) HL L 24. , 1998. 1. 30. , 31. o. (2) HL L 268. , 1991. 9. 24. , 15. o. (3) HL L 315. , 1999. 12. 9. , 39. o. (4) HL L 114. , 2000. 5. 13. , 42. o. (5) HL L 108. , 1997. 4. 25. , 2. o. (6) HL L 16. , 1993. 1. 25. , 22. o. Ezért módosítani kell az 1999/813/EK határozat A. mellékletében megállapított egészségügyi bizonyítványt. Kelt Brüsszelben, 2000. április 25-én. intézkedések összhangban Az e határozatban előírt vannak az Állat-egészségügyi Állandó Bizottság vélemé- nyével, a Bizottság részéről David BYRNE a Bizottság tagja


title: Komission direktiivi 2000/21/EY, annettu 25 päivänä huhtikuuta 2000, neuvoston direktiivin 67/548/ETY 13 artiklan 1 kohdan viidennessä luetelmakohdassa tarkoitettujen yhteisön säädösten luettelosta (ETA:n kannalta merkityksellinen teksti)

text: L 103/70 FI Euroopan yhteisöjen virallinen lehti 28. 4. 2000 KOMISSION DIREKTIIVI 2000/21/EY, annettu 25 päivänä huhtikuuta 2000, neuvoston direktiivin 67/548/ETY 13 artiklan 1 kohdan viidennessä luetelmakohdassa tarkoitet- tujen yhteisön säädösten luettelosta (ETA:n kannalta merkityksellinen teksti) EUROOPAN YHTEISÖJEN KOMISSIO, joka ottaa huomioon Euroopan yhteisön perustamissopimuksen, ottaa huomioon vaarallisten aineiden luokitusta, pakkaamista ja asetusten ja hallinnollisten merkintöjä koskevien lakien, kesäkuuta 1967 määräysten lähentämisestä 27 päivänä annetun neuvoston direktiivin 67/548/ETY (1), sellaisena kuin se on viimeksi muutettuna Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivillä 1999/33/EY (2), ja erityisesti sen 13 artiklan 1 kohdan, sekä katsoo seuraavaa: (1) (2) jotka koskevat Direktiivin 67/548/ETY 13 artiklan 1 kohdassa vapaute- taan tietyt aineet mainitun direktiivin, 7, 8, 14 ja 15 artiklan säännöksistä, ilmoittamista. Tarkemmin sanoen direktiivin 13 artiklan 1 kohdan viidennessä luetelmakohdassa vapautetaan yksinomaan muilla tuotesektoreilla käytettäviä aineita, joita varten on olemassa yhteisön ilmoitus- ja hyväksymismenettelyt ja tietojen toimitusvaatimukset vastaavat joita koskevat direktiivissä vaatimuksia. säädettyjä Komissio laatii tämän vuoksi luettelon yhteisön säädök- sistä, joissa säädetään tällaisista ilmoitus- tai hyväksymis- menettelyistä. Kyseinen luettelo tarkistetaan säännölli- sesti ja muutetaan tarvittaessa. 67/548/ETY komission direktiivillä Kasvinsuojeluaineiden markkinoille saattamisesta 15 päivänä kesäkuuta 1991 annetussa neuvoston direktii- vissä 91/414/ETY (3), sellaisena kuin se on viimeksi muutettuna 1999/80/EY (4), säädetään, että kyseisten aineiden markkinoille saatta- minen hyväksytään ainoastaan, jos tuotteiden tehoaineet luetellaan kyseisen direktiivin liitteessä I. Neuvoston direktiivin 67/548/ETY 13 artiklan 1 kohdan viidennessä luetelmakohdassa tarkoitettujen aineiden luettelosta 29 päivänä lokakuuta 1993 annettu komission direktiivi jotka 93/90/ETY (5) koskee luetellaan markkinoille saattamista koskevan direktiivin 91/414/ETY liitteessä I. Tehoaineista, jotka on hyväk- sytty muihin tarkoituksiin, kuten direktiivin 91/414/ETY 22 artiklan mukaisiin tutkimus- tai kehitystarkoituksiin, olisi myös annettava säädös, jolla näiden aineiden hyväk- ainoastaan tehoaineita, (1) EYVL 196, 16. 8. 1967, s. 1. (2) EYVL L 199, 30. 7. 1999, s. 57. (3) EYVL L 230, 19. 8. 1991, s. 1. (4) EYVL L 210, 10. 8. 1999, s. 13. (5) EYVL L 277, 10. 11. 1993, s. 33. (3) (4) (5) symismenettelyt rajoitetaan yksinomaan direktiivin 91/ 414/ETY soveltamisalaan. Tuotteet, joita käytetään yksinomaan biosidituotteiden tehoaineena biosidituotteiden markkinoille saattamisesta 16 päivänä helmikuuta 1998 annetun Euroopan parla- mentin ja neuvoston direktiivin 98/8/EY (6) mukaisesti, kuuluvat direktiivin 67/548/ETY 13 artiklan 1 kohdan viidennen luetelmakohdan soveltamisalaan ja ne olisi sen vuoksi vapautettava, mukaan luettuna silloin, kun niitä käytetään tutkimus- ja kehitystarkoituksiin, siten, että näiden aineiden hyväksymismenettelyt rajoitetaan yksin- omaan direktiivin 98/8/EY soveltamisalaan. Direktiivi 93/90/ETY olisi kumottava. Tämän direktiivin säännökset ovat vaarallisten aineiden ja valmisteiden kaupan teknisten esteiden poistamiseksi annettujen direktiivien mukauttamista tekniikan kehityk- seen käsittelevän komitean lausunnon mukaiset, ON ANTANUT TÄMÄN DIREKTIIVIN: 1 artikla Tämän direktiivin liitteenä on luettelo yhteisön säädöksistä, jotka koskevat niitä tuotesektoreita, joita varten on olemassa yhteisön ilmoitus- ja hyväksymismenettelyt ja joita koskevat luettelossa mainittujen aine- tietojen toimittamisvaatimukset luokkien osalta vastaavat direktiivissä 67/548/ETY säädettyjä vaatimuksia. 2 artikla Kumotaan direktiivi 93/90/ETY. 3 artikla 1. Jäsenvaltioiden on annettava ja julkaistava tämän direk- tiivin noudattamisen edellyttämät säännökset viimeistään 1 päivänä huhtikuuta 2001. Niiden on ilmoitettava tästä komis- siolle viipymättä. Näissä jäsenvaltioiden antamissa säädöksissä on viitattava 2. tähän direktiiviin tai niihin on liitettävä tällainen viittaus, kun ne virallisesti Jäsenvaltioiden on säädettävä siitä, julkaistaan. miten viittaukset tehdään. (6) EYVL L 123, 24. 4. 1998, s. 1. 28. 4. 2000 FI Euroopan yhteisöjen virallinen lehti L 103/71 Tämä direktiivi on osoitettu kaikille jäsenvaltioille. 4 artikla Tehty Brysselissä 25 päivänä huhtikuuta 2000. Komission puolesta Margot WALLSTRÖM Komission jäsen LIITE Yhteisön säädökset, jotka koskevat niitä tuoteryhmiä, joita varten on olemassa yhteisön ilmoitus- ja hyväksymis- menettelyt ja joita koskevat tietojen toimittamisvaatimukset nimettyjen aineluokkien osalta vastaavat direktiivin 67/548/ETY 7, 8, 14 ja 15 artiklassa säädettyjä vaatimuksia 1. Neuvoston direktiivi 91/414/ETY, annettu 15 päivänä heinäkuuta 1991, kasvinsuojeluaineiden markkinoille saattami- sesta. 2. Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivi 98/8/EY, annettu 16 päivänä helmikuuta 1998, biosidituotteiden markkinoille saattamisesta. Niille aineille, joita käytetään yksinomaan kasvinsuojeluaineiden ja/tai biosidituotteiden tehoaineena


title: 2000/333/EF: Kommissionens beslutning af 25. april 2000 om særlige betingelser for import af toskallede bløddyr, pighuder, sækdyr og havsnegle med oprindelse i Den Socialistiske Republik Vietnam (meddelt under nummer K(2000) 1054) (EØS-relevant tekst)

eurovoc_concepts:
Vietnam
health control
import
mollusc
originating product

text: L 114/42 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 13. 5. 2000 KOMMISSIONENS BESLUTNING af 25. april 2000 om særlige betingelser for import af toskallede bløddyr, pighuder, sækdyr og havsnegle med oprindelse i Den Socialistiske Republik Vietnam (meddelt under nummer K(2000) 1054) (EØS-relevant tekst) (2000/333/EF) KOMMISSIONEN FOR DE EUROPÆISKE FÆLLESSKABER HAR — rensningsanlæg samt kontrol med folkesundheden og overvågning af produktionen. under henvisning til traktaten om oprettelse af Det Europæiske Fællesskab, under henvisning til Rådets direktiv 91/492/EØF af 15. juli 1991 om sundhedsmæssige betingelser for produktion og afsætning af levende toskallede bløddyr (1), senest ændret ved direktiv 97/79/EF (2), særlig artikel 9, nr. 3, litra b), og ud fra følgende betragtninger: Kommissionen har foretaget en inspektion i Den Sociali- stiske Republik Vietnam for at undersøge betingelserne for produktion, oplagring og forsendelse af fiskerivarer til EF. Ifølge Den Socialistiske Republik Vietnams lovgivning har »National Fisheries Inspection and Quality Assurance Center (NAFIQACEN)« ansvaret for sundhedskontrol af toskallede bløddyr, pighuder, sækdyr og havsnegle og for overvågning af de hygiejne- og sundhedsmæssige betingelser for produktionen heraf. Den samme lovgiv- tillade eller ning giver NAFIQACEN beføjelser til at forbyde høstning af toskallede bløddyr, pighuder, sækdyr og havsnegle i visse områder. (6) (7) (8) (9) Den Socialistiske Republik Vietnam kan optages på listen over tredjelande, der opfylder betingelserne for i direktiv 91/ ligestilling, 492/EØF. jf. artikel 9, nr. 3, litra a), Den Socialistiske Republik Vietnam ønsker til EF at eksportere frosne eller forarbejdede toskallede bløddyr, pighuder, sækdyr og havsnegle, som er blevet steriliseret eller varmebehandlet i overensstemmelse med kravene i Kommissionens beslutning 93/25/EØF (3), ændret ved beslutning 97/275/EF (4). Med henblik herpå bør de produktionsområder, hvorfra der kan høstes og til EF eksporteres toskallede bløddyr, pighuder, sækdyr og havsnegle, udpeges. De særlige importbetingelser bør ikke tilsidesætte beslut- ninger, der er i henhold til Rådets direktiv 91/67/EØF af 28. januar 1991 om dyresundhedsmæs- sige betingelser for afsætning af akvakulturdyr og -produkter (5), senest ændret ved direktiv 95/22/EF (6). truffet De i denne beslutning fastsatte foranstaltninger er i over- ensstemmelse med udtalelse fra Den Stående Veterinær- komité — NAFIQACEN og dets laboratorier er i stand til effektivt at føre kontrol med, om den gældende lovgivning i Den Socialistiske Republik Vietnam overholdes. VEDTAGET FØLGENDE BESLUTNING: De ansvarlige myndigheder i Den Socialistiske Republik Vietnam har forpligtet sig til regelmæssigt og hurtigt at meddele Kommissionen oplysninger om forekomst af plankton indeholdende toksiner i høstområder. De ansvarlige myndigheder i Den Socialistiske Republik Vietnam har officielt givet garanti for opfyldelsen af kravene i kapitel V i bilaget til direktiv 91/492/EØF og af krav svarende til dem, som er foreskrevet ved nævnte direktiv for klassificering af produktions- og genudlæg- ningsområder, godkendelse af ekspeditionscentre og (1) EFT L 268 af 24. 9. 1991, s. 1. (2) EFT L 24 af 30. 1. 1998, s. 31. Artikel 1 »National Fisheries Inspection and Quality Assurance Center (NAFIQACEN) of the Ministry of Fisheries« er den myndighed i Den Socialistiske Republik Vietnam, der er ansvarlig for at kontrollere, sækdyr og havsnegle opfylder kravene i direktiv 91/492/EØF, og for at attestere dette. toskallede bløddyr, pighuder, at (3) EFT L 16 af 25. 1. 1993, s. 22. (4) EFT L 108 af 25. 4. 1997, s. 52. (5) EFT L 46 af 19. 2. 1991, s. 1. (6) EFT L 243 af 11. 10. 1995, s. 1. (1) (2) (3) (4) (5) 13. 5. 2000 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 114/43 Toskallede bløddyr, pighuder, sækdyr og havsnegle til konsum med oprindelse i Den Socialistiske Republik Vietnam skal stamme fra et af de godkendte produktionsområder, der er opført i bilaget. Artikel 2 Denne beslutning er rettet til medlemsstaterne. Artikel 3 Udfærdiget i Bruxelles, den 25. april 2000. På Kommissionens vegne David BYRNE Medlem af Kommissionen BILAG Antal Navn 01 02 03 04 05 TAN THANH BINH DAI BA MUM AN THUY CON TRAU


title: Directiva 2000/21/CE a Comisiei din 25 aprilie 2000 privind lista de acte comunitare menționate în articolul 13 alineatul (1) liniuța a cincea din Directiva 67/548/CEE a ConsiliuluiText cu relevanță pentru SEE.

formats: pdf print xhtml

text: 13/vol. 29 RO Jurnalul Oficial al Uniunii Europene 3 32000L0021 L 103/70 JURNALUL OFICIAL AL COMUNITĂȚILOR EUROPENE 28. 4. 2000 DIRECTIVA 2000/21/CE A COMISIEI din 25 aprilie 2000 privind lista de acte comunitare menționate în articolul 13 alineatul (1) liniuța a cincea din Directiva 67/548/CEE a Consiliului (Text cu relevanță pentru SEE) COMISIA COMUNITĂȚILOR EUROPENE, (3) având în vedere Tratatul de instituire a Comunității Europene, având în vedere Directiva 67/548/CEE a Consiliului din 27 iunie 1967 privind apropierea actelor cu putere de lege ș(cid:13)i a actelor administrative referitoare la clasificarea, ambalarea ș(cid:13)i etichetarea substanțelor periculoase (1), astfel cum a fost modificată ultima dată prin Directiva 1999/33/CE a Parlamentului European ș(cid:13)i a Consiliului (2), în special articolul 13 alineatul (1), Substanțele utilizate exclusiv drept substanțe active în pro- duse biocide, în conformitate cu Directiva 98/8/CE a Parlamentului European ș(cid:13)i a Consiliului din 16 februarie 1998 privind introducerea pe piață a produselor biocide (6), intră în domeniul de aplicare a articolului 13 alineatul (1) liniuța a cincea din Directiva 67/548/CEE ș(cid:13)i ar trebui, prin urmare, să fie exceptate, inclusiv în ce priveș(cid:13)te cercetarea ș(cid:13)i dezvoltarea, astfel încât procedurile de autorizare pentru aceste substanțe să fie prevăzute numai de Directiva 98/8/CE. întrucât: (4) Este necesar ca Directiva 93/90/CEE să fie abrogată. (1) (2) Articolul 13 alineatul (1) din Directiva 67/548/CEE pre- vede că anumite substanțe sunt exceptate de la dispozițiile articolelor 7, 8, 14 ș(cid:13)i 15 din directiva menționată, care se referă la notificare. De asemenea, articolul 13 alineatul (1) a cincea liniuță prevede că sunt exceptate de la aceste dis- poziții substanțele utilizate exclusiv pentru alte categorii de produse, pentru care există proceduri comunitare de notificare sau omologare ș(cid:13)i pentru care cerințele referitoare la informațiile care trebuie furnizate sunt echivalente cu cele prevăzute în Directiva 67/548/CEE. Prin urmare, Comisia trebuie să stabilească o listă de acte comunitare care conțin astfel de proceduri de notificare sau omologare. Această listă va fi reexaminată periodic ș(cid:13)i, dacă este nece- sar, va fi revizuită. Directiva 91/414/CEE a Consiliului din 15 iulie 1991 pri- vind introducerea pe piață a produselor fitofarmaceutice (3), astfel cum a fost modificată ultima dată prin Directiva 1999/80/CE a Comisiei (4), prevede includerea substanțe- lor active în anexa I la directiva menționată ca o condiție pentru autorizarea acestor produse înainte de a fi introduse pe piață. Directiva 93/90/CEE a Comisiei din 29 octombrie 1993 referitoare la lista de substanțe menționate în articolul 13 alineatul (1) a cincea liniuță din Directiva 67/548/CEE a Consiliului (5) nu reglementează decât substanțele active care trebuie să fie prevăzute în anexa I la Directiva 91/414/CEE privind introducerea pe piață. Sub- stanțele active care urmează să fie autorizate pentru alte scopuri, inclusiv cercetare ș(cid:13)i dezvoltare conform articolului 22 din Directiva 91/414/CEE, ar trebui să fie, de asemenea, reglementate, astfel încât procedurile de autorizare pentru aceste substanțe să fie prevăzute numai de Directiva 91/414/CEE. (1) (2) (3) (4) (5) JO 196, 16. 8. 1967, p. 1. JO L 199, 30. 7. 1999, p. 57. JO L 230, 19. 8. 1991, p. 1. JO L 210, 10. 8. 1999, p. 13. JO L 277, 10. 11. 1993, p. 33. (5) Dispozițiile prezentei directive sunt conforme cu avizul Comitetului pentru adaptarea la progresul tehnic a directivelor privind eliminarea barierelor tehnice din calea comerțului cu substanțe ș(cid:13)i preparate periculoase, ADOPTĂ PREZENTA DIRECTIVĂ: Articolul 1 Lista de acte comunitare privind categoriile de produse pentru care există proceduri comunitare de notificare sau omologare ș(cid:13)i pentru care cerințele referitoare la informațiile care trebuie furnizate pentru categoriile de substanțe identificate pe listă sunt echivalente cu cele prevăzute în Directiva 67/548/CEE este conținută în anexa la prezenta directivă. Articolul 2 Directiva 93/90/CEE se abrogă. Articolul 3 (1) Statele membre adoptă ș(cid:13)i publică dispozițiile necesare pentru a se conforma prezentei directive până la 1 aprilie 2001. Statele membre informează de îndată Comisia cu privire la aceasta. (2) Atunci când statele membre adoptă aceste dispoziții, ele cuprind o trimitere la prezenta directivă sau sunt însoțite de o ase- menea trimitere la data publicării lor oficiale. Statele membre sta- bilesc modalitatea de efectuare a acestei trimiteri. (6) JO L 123, 24. 4. 1998, p. 1. 4 RO Jurnalul Oficial al Uniunii Europene 13/vol. 29 Prezenta directivă se adresează statelor membre. Adoptată la Bruxelles, 25 aprilie 2000. Articolul 4 Pentru Comisie Margot WALLSTRÖM Membru al Comisiei 13/vol. 29 RO Jurnalul Oficial al Uniunii Europene 5 ANEXĂ Acte comunitare privind categoriile de produse pentru care există proceduri comunitare de notificare sau omologare ș(cid:13)i pentru care cerințele referitoare la informațiile care trebuie furnizate pentru categoriile de substanțe identificate sunt echivalente cu cele prevăzute în articolele 7, 8, 14 ș(cid:13)i 15 din Directiva 67/548/CEE 1. Directiva 91/414/CEE a Consiliului din 15 iulie 1991 privind introducerea pe piață a produselor fitofarmaceutice. 2. Directiva 98/8/CE a Parlamentului European ș(cid:13)i a Consiliului din 16 februarie 1998 privind introducerea pe piață a produselor biocide. Pentru substanțele destinate a fi utilizate exclusiv drept substanțe active în produse fitofarmaceutice ș(cid:13)i/sau produse biocide