title: Voorstel voor een verordening (EG) van de Raad tot instelling van een definitief antidumpingrecht op de invoer van zakken van polyethyleen of van polypropyleen, van oorsprong uit India, uit Indonesië en uit Thailand en tot definitieve invordering van het ingesteld voorlopige recht

eurovoc_concepts:
ASEAN
anti-dumping duty
import
packaging product
plastics

text: •ir, •(t^-b •k -k COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN Brussel, 1. 10. 1997 COM(97)484 dcf. Voorstel voor een VERORDENING (EG) VAN DE RAAD tot instelling van een definitief anti-dumpingrecht op de invoer van zakken van polyethyleen of van polypropylcen, van oorsprong uit India, uit Indonesië en uit Thailand en tot definitieve invordering van het ingesteld voorlopig recht (door de Commissie ingediend) Toelichting Bij Verordening (EG) nr. 47/971 stelde de Comniissie een voorlopig antidumpingrecht in op de invoer van onder GN-codes 6305 32 81 en 6305 33 91 vallende zakken van polyethyleen of van polypropyleen, van oorsprong uit India, uit Indonesië en uit Thailand. Vervolgens, werd aan belanghebbenden de gelegenheid gegeven hun standpunt schriftelijk kenbaar te maken en om een hoorzitting te verzoeken. De ingediende commentaren werden, voorzover toepasselijk, in aanmerking genomen. De Commissie ging door met het verzamelen van gegevens die zij voor het opstellen van haar definitieve bevindingen nodig achtte. Volgend op de publicatie van de voorlopige verordening, bleek het dat het betreffende produkt in sommige gevallen ook kon geregistreerd worden onder andere GN-codes, dan deze vernoemd in de verordening. Daarom werd voorgesteld om deze codes bij op te nemen in de verordening die een definitief antidumpingrecht instelt. Wat betreft dumping werd, ten gevolge van het uitvoerige bewijs dat voorgelegd werd door sommige producenten/exporteurs in de betreffende landen, de bepaling van de definitieve dumpingmarges op een lager niveau vastgesteld dan diegene die voorlopig werden vastgesteld. Daar waar de definitieve marges voor Thailand en Indonesië niet zo veel verschilden van de voorlopige, zie overweging (27) en (29), hebben de Indiase exporteurs elementen naar voor gebracht die een belangrijke vermindering in hun definitieve dumpingmarge hebben toegelaten, zie overweging (24). Gezien voor wat betreft schade, oorzakelijkheid en het belang van de Gemeenschap geen nieuwe argumenten die tot een verandering van de voorlopige conclusies leidden, werden voorgelegd, werd bevestigd dat de bedrijfstak van de Gemeenschap door de invoer met dumping aanmerkelijke schade geleden heeft, en dat het derhalve in het belang van de Gemeenschap is om definitieve maatregelen in te stellen. Gezien de schade marges die gevonden werden voor de exporteurs van al de betreffende landen in alle gevallen hoger waren dan de betreffende dumpingmarges die werden vastgesteld, wordt voorgesteld definitieve antidumpingrechten in te stellen op het niveau van de definitieve dumpingmarges zoals hieronder beschreven : - India : marges van 0. 0 % tot 36. 0 % - Indonesië : marges van 23. 5 % tot 56. 0 % - Thailand: marges van 13. 2 % tot 60. 8 % !. PBnr. L 12 van 15. 01. 1997. blz. 8. A VERORDENING (EG) Nr. VAN DE RAAD van tot instelling van een definitief anti-dumpingrecht op de invoer van zakken van polyethyleen of van polypropyleen, van oorsprong uit India, uit Indonesië en uit Thailand en tot definitieve invordering van het ingesteld voorlopig recht DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, Gelet op Verordening (EG) nr. 384/96 van de Raad van 22 december 1995 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap1 gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 2331/96", inzonderheid op artikel 9, Gezien het voorstel dat de Commissie na overleg in het kader van het Raadgevend Comité heeft ingediend, Overwegende hetgeen volgt: I. VOORLOPIGE MAATREGELEN (1) Bij Verordening (EG) nr. 45/97 (hierna de Verordening voorlopig recht genoemd) werden voorlopige rechten ingesteld op de invoer in de Gemeenschap van zakken van GN-codes 6305 32 81 en 6305 33 91, van oorsprong uit India, Indonesië en Thailand. Het voorlopige anti-dumpingrecht werd bij Verordening (EG) 1168/97 van de Commissie verlengd met een maximale periode van drie maanden. PB nr. L 56 van 06. 03. 1996, blz. 1. PBnr. L 317 van 06. 12. 1996, blz. 1. PBnr. L 12 van 15. 01. 1997, blz. 8. PB nr. L 169 van 27. 06. 1997, blz. 14. ^O. IL HIEROPVOLGENDE PROCEDURE (2) Nadat de voorlopige anti-dumpingmaatregelen waren ingesteld dienden verschillende betrokken partijen schriftelijk hun opmerkingen in. (3) De partijen die hiertoe een verzoek hadden ingediend werden in de gelegenheid gesteld om door de Commissie te worden gehoord. (4) De Commissie ging verder met het verzamelen en verifiëren van alle informatie die zij nodig achtte voor haar definitieve conclusies. (5) De partijen werden op de hoogte gesteld van de fundamentele feiten en overwegingen op basis waarvan instelling van definitieve anti-dumpingrechten en definitieve invordering van de bedragen die in de vorm van voorlopige rechten als zekerheid waren gesteld zou worden aanbevolen. Tevens kregen zij een termijn waarbinnen zij na deze bekendmaking protest konden aantekenen. (6) Met de mondeling en schriftelijk ingediende opmerkingen van de betrokken partijen werd daar waar van toepassing, rekening gehouden in de definitieve conclusies. III. PRODUCT EN SOORTGELIJK PRODUCT (7) Een aantal exporteurs betwistte de conclusie in de verordening voorlopig recht die ertoe strekt dat linonzakken tot het betrokken product werden gerekend. Zij herhaalden de bij overweging (8) van de verordening voorlopig recht uiteengezette argumenten. Het feit dat linonzakken niet volledig uitwisselbaar zijn met alle andere soorten van het betrokken product vormt evenwel geen beletsel om deze zakken als één enkel product te beschouwen. Het is voldoende dat deze productsoorten dezelfde fysieke basiskenmerken en dezelfde basistoepassingen hebben. Dit is duidelijk het geval voor linonzakken vergeleken met andere soorten polyolefinzakken waarop het onderzoek betrekking heeft. De voorlopige conclusies met betrekking tot de beschrijving van het betrokken product worden derhalve bevestigd. (8) Het argument van deze exporteurs dat de communautaire bedrijfstak geen linonzakken vervaardigt is ongegrond. Het is namelijk niet noodzakelijk dat een productsoort door de communautaire bedrijfstak" wordt vervaardigd om te worden bestreken door een anti-dumpingprocedure. Desalniettemin wees het onderzoek uit dat drie van de communautaire producenten die hun medewerking hebben verleend tevens linonzakken vervaardigen en verkopen. De communautaire bedrijfstak produceert dus wel degelijk het soortgelijk product in de zin van artikel 1, lid 4, van Verordening (EG) nr. 384/96 van de Raad (hierna "de basisverordening"' genoemd). (9) Een importeur verzocht stortgoedverpakking van flexibel halfzwaar materiaal met een gewicht van 120 gr/m2 of minder (zogenaamde grote zakken) uit te sluiten van de procedure. Hij voerde aan dat grote zakken tot begin [995 alleen konden worden vervaardigd van materiaal met een gewicht van 120 gr/m- of meer. Ondertussen heeft de technologische vooruitgang ervoor gezorgd dat materiaal met ene gewicht van slechts 100 gr/m2 nu kan worden gebruikt voor de vervaardiging van grote zakken. De importeur in kwestie wees erop dat grote zakken met een gewicht van 120 gr/nr ol' minder eenvoudig geïdentificeerd kunnen worden omdat zij onder een afzonderlijke GN-code vallen. (10) Op dit verzoek kon niet worden ingegaan. Ten eerste bestreek de klacht alle zakken vervaardigd van strippen van polyethyleen of van polypropyleen, andere dan van brei-/of haakwerk, waarvan het weefsel niet meer dan 120 gr/m2 weegt. Er werd geen onderscheid gemaakt tussen grote zakken en andere soorten zakken. Op de tweede plaats hebben grote zakken en andere soorten zakken waarop het onderzoek betrekking heeft dezelfde fysieke/chemische basiskenmerken en dezelfde toepassingen, d. w. z. ze zijn gemaakt van dezelfde grondstof en worden gebruikt voor verpakkings- en vervoersdoeleinden. Hierbij dient te worden opgemerkt dat zelfs indien een specifiek soort van het betrokken product niet bestond of tijdens het onderzoektijd vak niet in brede kring werd gebruikt, de definitie van het product tevens soorten bestrijkt die naderhand werden ontwikkeld mits deze soorten dezelfde fysieke/chemische/technologische basiskenmerken en dezelfde toepassingen hebben. (11) De verordening voorlopig recht vermeldde bij overweging (6) dat het betrokken product onder de GN-codes 6305 3281 en 6305 3391 valt. De Commissie heeft echter gemerkt dat de zakken waarop dit onderzoek van toepassing is kunnen worden ingedeeld onder GN-code 3923 21 00. 3923 29 10 en 3923 29 90 terwijl ze tegelijkertijd voldoen aan de beschrijving van het betrokken product wanneer dit vervaardigd is van materiaal dat hetzij geweven is van een strip van meer dan 5mm breed, hetzij aan beide zijden is gelamineerd zodanig dat dit zichtbaar is voor het blote oog. Zakken die onder de beschrijving van het betrokken product vallen en worden ingedeeld onder andere GN- codes dan die welke in de verordening voorlopig recht werden vermeld, zouden derhalve eveneens onder dit onderzoek moeten vallen. De conclusies in de verordening voorlopig rechtsverordeninu met betrekking tot de definitie van het betrokken product en het soortgelijk product worden derhalve bevestigd 1. Normale waarde India IV. DUMPING (12) Drie Indiase exporterende producenten hebben bezwaar gemaakt tegen de methode die werd gebruikt om vast te stellen of hun verkoop plaatsvond in het kader van normale handelstransacties. Zij voerden aan dat - omdat de kosten van de grondstoffen tijdens het onderzoekstijdvak sterk waren gestegen - , de maandelijkse productiekosten, en niet de jaarlijkse kosten hadden moeten worden gebruikt om vast te stellen hoeveel verkoop met verlies plaatsvond. Ervan uitgaande dal grondstoffen het belangrijkste element vormen van de totale productiekosten van het product, werden voor de bedrijven die dergelijke informatie hadden verschaft de hoeveelheden die verkocht werden tegen prijzen die lager lagen dan de kosten per eenheid opnieuw berekend aan de hand van de maandelijkse productiekosten. (13) Verschillende Indiase exporterende producenten maakten bezwaar tegen de wijze waarop artikel 2. lid 4, van de basisverordening door de Commissie werd toegepast. Zij verlangden dat de gewogen gemiddelde verkoopprijzen werden vergeleken met de gewogen gemiddelde kosten van de productsoorten in kwestie zonder de verkopen die met verlies gepaard ging en buiten beschouw ing te laten. Hoewel sommige prijzen onder de kostprijs lagen ten tijde van de verkoop, lag de gemiddelde verkoopprijs van het product boven de gewogen gemiddelde kosten. Overeenkomstig de derde alinea van artikel 2, lid 4, van de basisverordening wordt voor de normale waarde gewoonlijk uitgegaan van alle verkopen, met inbegrip van die welke met verlies plaatsvonden indien aan twee voorwaarden is voldaan: - de gewogen gemiddelde productiekosten zijn lager dan de gewogen gemiddelde verkoopprijs voor een bepaald product en - de omvang van de binnenlandse verkoop met verlies bedraagt minder dan 20% van de totale verkoop. Omdat een andere aanpak in strijd zou zijn met artikel 2, lid 4, moest het verzoek van de Indiase exporteurs worden afgewezen. (14) Eén Indiase exporterende producent die het product in onvoldoende hoeveelheden op de binnenlandse markt verkocht en die productsoorten uitvoerde die door andere producenten/exporteurs in het betrokken land werden verkocht, voerde aan dat de berekening van de normale waarde zou moeten worden samengesteld en niet gebaseerd zou mogen worden op prijzen die in rekening worden gebracht door andere producenten in India. Overeenkomstig artikel 2, lid 1, van de basisverordening wordt voor de normale waarde gewoonlijk uitgegaan van de binnenlandse prijzen. Wanneer een exporteur in het kader van normale handelstransacties, onvoldoende verkoopt op de binnenlandse markt, moet de normale waarde worden vastgesteld op basis van de verkoopprijzen van andere exporteurs voor het vergelijkbaar product omdat verondersteld kan worden dat het gebruik van prijzen van andere exporteurs een meer nauwkeurige normale waarde oplevert dan wanneer de normale waarde samengesteld wordt aan de hand van de productiekosten. Alleen wanneer representatieve binnenlandse verkoop van andere producenten ontbreekt of indien dergelijke verkoopprijzen niet geschikt zijn. zal de normale waarde overeenkomstig artikel 2, lid 3 van de basisverordening worden samengesteld. De exporteur in kwestie kon echter geen argument aanvoeren op grond waarvan het gebruik van de prijzen van andere exporteurs niet geschikt zou zijn. b. Indonesië (15) Een Indonesische exporterende producent betoogde dat het gewogen gemiddelde van de normale waarden dat was vastgesteld voor de andere Indonesische producenten niet op hem zou moeten worden toegepast omdat het niet representatief was voor een bepaald soort zak. Hij stelde voor dit productsoort uit te sluiten van de berekening van de normale waarde of de normale waarde samen te stellen. Dit verzoek kon echter op grond van dezelfde redenen als uiteengezet bij overweging ( 10) van de verordening voorlopig recht moet worden aanvaard. c. Conclusie (16) De overige bij overwegingen (14) tot en met (24) van de verordening voorlopig recht vermelde conclusies met betrekking tot de vaststelling van de normale waarde worden hierbij bevestigd. 2. Prijs bij uitvoer (17) Er werden geen nieuwe argumenten aangedragen met betrekking tot de vaststelling van de prijzen bij uitvoer. De bij overweging (20) van de verordening voorlopig recht uiteengezette conclusies worden derhalve bevestigd. 3. Vergelijking a. India (18) Vier Indiase exporterende producenten waren het er niet mee eens dat bankkosten werden meegerekend in de kredietkosten voor de aanpassing van de uitvoerprijzen. Zij betoogden dat zij hiermee geen rekening hielden. Bankkosten zijn in deze gevallen echter inherent gekoppeld aan de kredietkosten en moeten derhalve worden meegerekend voor het vaststellen van de kredietkosten. Op dit verzoek kan dan ook niet worden ingegaan. (19) De meeste producenten/exporteurs voerden aan dat onvoldoende rekening was gehouden met terugbetaling van rechten omdat voor alle in het binnenland aangekochte grondstoffen invoerrechten waren betaald waarvoor terugbetaling van rechten zou moeten worden verleend wanneer het betrokken product werd uitgevoerd los van de vraag of de gebruikte grondstoffen van oorsprong waren uit de binnenlandse markt van de betrokken landen of waren ingevoerd uit derde landen. De producenten/exporteurs hebben evenwel geen doorslaggevend bewijsmateriaal ingediend waaruit zou blijken dat alle polyethyleen en polypropyleen dat werd gebruikt voor de productie van zakken, met inbegrip van zakken die op de binnenlandse markt werden verkocht, ingevoerde grondstoffen omvatten waarvoor overeenkomstig artikel 2, lid 10, onder b) van de basisverordening rechten waren betaald. Zoals bij overweging (24) van de verordening voorlopig recht tot instelling van een voorlopig anti-dumpingrecht werd uiteengezet, werd alleen terugbetaling van de rechten verleend wanneer kon worden aangetoond dat invoerrechten waren verschuldigd voor het soortgelijk product en materialen die daarvan fysiel deel uitmaken en die door de producenten/exporteurs in kwestie op hun binnenlandse markt werden verkocht en die bestemd waren voor verbruik binnen deze landen. b. Indonesië (20) De Indonesische exporterende producenten voerden aan dat rekening zou moeten worden gehouden met terugbetaling van rechten omdat dit in het verleden ook geschiedde en op basis van het feit dat vrijstelling van rechten voor polyethyleen en polypropyleenhars dat wordt gebruikt in de productie van de uitgevoerde zakken tot uitdrukking zou komen in het feit dat invoerrechten zijn voldaan voor de hars die is verwerkt in de zakken die op de binnenlandse markt worden verkochte. De exporterende producenten konden geen voldoende bewijs leveren om aan te tonen dat polyethyleen en polypropyleenhars die waren gebruikt voor de productie van de zakken, met inbegrip van die welke op de binnenlandse werden verkocht, ingevoerde grondstoffen omvatten waarvoor overeenkomstig artikel 2, lid 10, onder b), van de basisverordening rechten waren betaald. Een aanpassing voor terugbetaling van rechten werd derhalve niet toegestaan. c. Thailand (21) De Thaise exporterende producenten voerden aan dat de belangrijke prijsverschillen tussen de grondstoffen die van oorsprong waren uit enerzijds de binnenlandse markt en gebruikt werden voor de verkoop op de binnenlandse markt van het product en anderzijds grondstoffen van oorsprong uit de exportmarkten die gebruikt werden voor uitvoer naar derde landen, een aanpassing rechtvaardigden overeenkomstig artikel 2, lid 10, onder k), van de basisverordening. Zij voerden aan dat het in Thailand gehanteerde systeem van terugbetaling van rechten een belangrijk verschil opleverde tussen de kosten van de grondstoffen voor het uitgevoerde product en die van het in het binnenland verkochte product hetgeen van invloed was op de vergelijkbaarheid tussen de binnenlandse verkoopprijzen en de exportprijzen. Er dient op te worden gewezen dat de gevraagde aanpassing verband houdt met terugbetalingsregelingen en invoerrechten en volledig geregeld is bij artikel 2. lid 10, onder b) van de basisverordening. De exporterende producenten slaagden er niet in voldoende bewijsmateriaal te verstrekken om aan te tonen dat al het polyethyleen en polypropyleen dat voor de productie van zakken werd gebruikt, met inbegrip van de zakken die op de binnenlandse markt werden verkocht, ingevoerde grondstoffen bevatten waarvoor overeenkomstig artikel 2, lid 10, onder b). van de basisverordening rechten waren betaald. * 4. Dumpingmarge a. Algemeen (22) Omdat geen nieuwe argumenten werden verstrekt met betrekking tot het vaststellen van de dumpingmarge wordt de methode die is uiteengezet in de overwegingen (25) tot en met (36) van de verordening voorlopig recht hierbij bevestigd. b. India (23) Een Indiase exporterende producent betwiste de conclusies van overweging (27) van de verordening voorlopig recht waarbij werd vastgesteld dat slechts één dumpingmarge zou moeten worden vastgesteld voor twee verbonden bedrijven. Aangevoerd werd dat het bedrijf een aparte economische eenheid vormt, met een afzonderlijke productie, administratie en marketing, en een verschillend product vervaardigt. Omdat het bedrijf de in de verordening voorlopig recht uiteengezette feiten niet betwiste, en om het risico van ontwijking van de anti-dumpingmaatregelen te voorkomen, werd het besluit om slechts een dumpingmarge voor beide Indiase producenten/exporteurs in kwestie vast te stellen uehandhaafd. (24) De gewogen gemiddelde dumpingmarges die definitief werden vastgesteld voor de Indiase producenten/exporteurs die hun medewerking verleenden, uitgedrukt in percentages van de prijs franco grens Gemeenschap bedragen Gilt Pack Neo Sack Ltd Buildmet Private Ltd Kanpur Plastipack Polyspin Export Ltd en Polyspin Private Ltd Shankar Packaging Ltd 0,0% 0,0% 15,6% 4,3% 13,8% 6,1% (25) De definitief vastgestelde dumpingmarge voor andere Indiaanse exporteurs dan die welke hun medewerking hebben verleend aan dit onderzoek, uitgedrukt als een percentage van de prijs franco grens Gemeenschap bedraagt 36,0%. (26) De Plastics and Linoleums Export Promotion Council in India maakt bezwaar tegen de opmerking bij overweging (29) van de verordening voorlopig recht dat het niveau van niet-medewerking hoog was. Rekening houdend met het feit dat het aantal medewerkende exporteurs ongeveer 57% van de totale export vertegenwoordigde volgt hieruit dat 43% van de exporteurs geen medewerking verleende. Dit wordt gewoonlijk als een hoog niveau van niet-medewerking beschouwd. Met dit verzoek kon derhalve geen rekening worden gehouden en de in overweging (29) van de verordening voorlopig recht uiteengezette methode wordt derhalve gehandhaafd. c. Indonesië (27) De dumpingmarges die voorlopig werden vastgesteld voor de Indonesische producenten/exporteurs, onder overweging (31) tot en met (33) van de verordening voorlopig recht worden hierbij definitief bevestigd. De dumpingmarges die worden uitgedrukt als een percentage van de prijs franco grens Gemeenschap luiden dienovereenkomstig als volgt: (i) voor producenten/exporteurs die hun medewerking hebben verleend en deel uitmaken van de steekproef: - PT Budi Indoplast Indah - PT Hardo Soloplast - PT Kemilau Indah Permana Ltd - PT Polipias Indah Sejahtera - PTSimoplas 56,0% 28,4% 31,0% 38,0% 23,5% (ii) Voor de producenten/exporteurs die hun medewerking hebben verleend doch niet zijn opgenomen in de steekproef: 28,3% (iii) Voor andere Indonesische producenten/exporteurs dan die welke hun medewerking hebben verleend aan dit onderzoek: 56,0% d. Thailand (28) Een Thaise exporterende producent maakte bezwaar tegen de vergelijking van de gewogen gemiddelde normale waarde met de exportprijs per verrichting omdat er volgens hem slechts een aantal verrichtingen waren die aanzienlijk verschilden van de gewogen gemiddelde verkoopprijs en dat deze schaarse verrichtingen betrekking hadden op prijzen die aanzienlijk hoger lager dan de gewogen gemiddelde exportprijs. Nader onderzoek van de berekeningen bleek dit te bevestigen en de gewogen gemiddelde normale waarde werd derhalve vergeleken met de gewogen gemiddelde exportprijs. Deze vergelijkingsmethode werd tevens opnieuw bekeken voor de andere Thaise exporteurs en omdat een soortgelijke situatie is aangetroffen bij twee andere bedrijven werd besloten ook voor deze bedrijven de gewogen gemiddelde normale waarde te vergelijken met de gewogen gemiddelde exportprijs. 11 (29) De gewogen gemiddelde dumpingmarges die definitief werden vastgesteld voor de Thaise producenten/exporteurs die hun medewerking hebben verleend, indien, uitgedrukt als een percentage van de prijs franco grens Gemeenschap als volgt: - Bangkok Polysack Co. Ltd - CP Poly-Industry Public Co. Ltd - Laemthong Industry Co. Ltd - Pacific Polysack Co. Ltd - Thai Coating Industrial Public Co. Ltd - Thai Plastic Products Co. Ltd 13,2% 43,2% 60,8% 47,8% 21,5% 15,8% De dumpingmarge die definitief werd vastgesteld voor andere Thaise exporteurs dan die geen medewerking hebben verleend aan dit onderzoek, bedraagt uitgedrukt als een percentage van de prijs franco grens Gemeenschap 60,8%. c. Nieuwe exporteurs in India (30) Drie Indiase bedrijven die het betrokken product niet naar de Europese Gemeenschap uitvoerden tijdens het onderzoekstijd vak verzochten om te worden behandeld als nieuwkomers. Na te hebben onderzocht of aan alle voorwaarden van artikel 11, lid 4, was voldaan bepaalde de Commissie dat de gewogen gemiddelde dumpingmarge voor de medewerking verlenende Indiaanse bedrijven, i. e. 10,5 %, moest worden gehanteerd voor deze drie nieuwkomers. 12 V. COMMUNAUTAIRE BEDRIJFSTAK (31) De Plastics and Linoleums Export Promotion Council in India (PLEPCl) vroeg zich af welke positie de klagende partijen hadden omdat van de acht oorspronkelijke klagers slechts vier. plus een ander die zich later bij hen had gevoegd, de vragenlijst van de Commissie hadden ingevuld en vond dat de Commissie geen basis had voor haar conclusie inzake de representativiteit van de klagende bedrijfstak zoals uiteengezet in overweging (37) van de verordening voorlopig recht. (32) Deze kritiek werd niet gestaafd met enig bewijsmateriaal waaruit zou blijken dat de conclusies van de Commissie in dit opzicht onjuist waren. Zoals uiteengezet bij overweging (37) van de verordening voorlopig recht was tijdens het onderzoek nagegaan of de klagende producenten in de Gemeenschap die hun medewerking hadden verleend nog steeds het grootste gedeelte van de totale communautaire productie van het betrokken product in de zin van artikel 4. lid 1. van de basisverordening voor hun rekening namen. Dit onderzoek wees uit dat de bij overweging (4) van de verordening voorlopig recht opgesomde producenten die hun medewerking hadden verleend ongeveer 75% van de geraamde totale communautaire productie van het soortgelijk product voor hun rekening namen. Het feit dat de klagende bedrijfstak wordt aangeduid als de communautaire bedrijfstak voor deze procedure, zoals vermeld in overweging (37) van de verordening voorlopig recht, wordt hierbij derhalve bevestigd. VI. SCHADE (33) PLEPCl vroeg zich af waarom geen cijfers werden genoemd voor het aantal werknemers dat afhankelijk was van de productie van het betrokken product in de verordening voorlopig recht en vroeg opheldering over de daling in de werkgelegenheid van 16. 9% zoals vermeld in overweging (51) van die verordening. In antwoord hierop kan eenvoudigweg worden vermeld dat het aantal werknemers werd vastgesteld op basis van de antwoorden van de communautaire bedrijfstak op de vragenlijsten. De werkgelegenheid in de Gemeenschap voor de productie van het soortgelijk product daalde van 767 in 1992 tot 637 tijdens het onderzoekstijd vak, dat wil zeggen met 16. 9% (34) Omdat geen andere argumenten werden aangevoerd met betrekking tot de schade die werd geleden door de communautaire bedrijfstak, bevestigde de Raad de conclusies inzake schade alsmede de conclusie dat deze bedrijfstak aanzienlijke schade heeft geleden in de zin van artikel 3, van de basisverordening, zoals uiteengezet in overweging (38) tot en met (52) van de verordening voorlopig recht, met name gezien de negatieve trends op het gebied van de productie, de capaciteitsbenutting, het marktaandeel, de prijzen, de winstgevendheid, de investeringen en de werkgelegenheid in de gehele periode die werd bestreken door dit onderzoek. VII. OORZAKELIJK VERBAND (35) PLEPCl voerde aan dat de Commissie een daling van 3,9% had vastgesteld van de gewogen gemiddelde verkoopprijs van de communautaire bedrijfstak tijdens het onderzoektijd vak maar had nagelaten te verklaren welke rol de daling van de prijzen van de grondstoffen voor de productie van het soortgelijk product had gespeeld bij deze negatieve prijsontwikkeling en betoogde dat de grondstofprijzen tussen 1991 tot 1993 met meer dan een derde waren gedaald. Bovendien werd aangevoerd dat er een verband bestaat tussen de spectaculaire daling van de grondstofprijzen in 1993 en de verliezen van de communautaire bedrijfstak in dat jaar. 14 (36) Tijdens het onderzoek bleek uit de beschikbare informatie niet dat de ontwikkeling van de prijzen van grondstoffen een belangrijke rol zou hebben gespeeld bij de trend van de verkoopprijzen op de communautaire markt tussen 1992 en het eerste kwartaal van 1995. oftewel het gehele onderzoektijdvak. Omdat PLEPCl geen overtuigend bewijsmateriaal of informatie kon verstrekken waaruit het tegendeel zou blijken, kan met hun argumenten verder geen rekening worden gehouden. (37) Voorts dient erop te worden gewezen dat in tegenstelling tot de verklaring van PLEPCl een eventuele daling in de kosten van de grondstoffen op de een of andere wijze een positieve impact zou moeten hebben gehad op de winstgevendheid van de communautaire bedrijfstak met name wanneer men ervan uitgaat dat grondstoffen tot een derde van de totale productiekosten van het product van de communautaire bedrijfstak kunnen bedragen. Uit de conclusies in overweging (49) van de verordening voorlopig recht blijkt echter dat dit niet het geval was. (38) PLEPCl vroeg tevens opheldering over de conclusies van de Commissie inzake voorraden, verkoop en productie van de klagende producenten tussen 1994 en het onderzoektijdvak en verklaarde dat het inconsequent was te stellen dat de omvang van verkoop en productie van de communautaire bedrijfstak waren gestegen terwijl de voorraden tijdens dezelfde periode waren geslonken. Inderdaad kan worden bevestigd dat de voorraden tussen 1994 en het onderzoektijdvak enigszins daalden. Dit kan worden verklaard uit het feit dat de verkoop van deze bedrijfstak op de communautaire markt over het algemeen stabiel was (-46 ton) terwijl de verkoop gericht op export buiten de Gemeenschap in dezelfde periode dienovereenkomstig steeg. (39) Tot slot voerde PLEPCl aan dat niet kon worden gesteld dat de invoer in kwestie geen aanzienlijke schade kon hebben toegebracht aan de communautaire bedrijfstak omdat de prijzen en het marktaandeel van de communautaire producenten tussen 1994 en het onderzoektijdvak waren gestegen terwijl de importeurs die werden onderzocht een deel van de markt hadden moeten afstaan als gevolg van een lichte stijging van hun invoerprijs. (40) Het onderzoek bestreek de periode van 1 januari 1992 tot 31 maart 1995. oftewel namelijk een periode van meer dan drie jaar. Een specifieke trend binnen deze periode zou derhalve moeten worden bezien in het licht van de algemene trend tijdens het onderzoektijdvak. Omdat de conclusies van PLEPCl slechts gebaseerd zijn op een beperkte periode binnen het onderzoektijdvak. waar de algemene trend in de betrokken periode buiten beschouwing wordt gelaten, heeft dit argument slechts een beperkte waarde. (41) Bevestigd wordt dat het marktaandeel van de communautaire bedrijfstak met 0,2% steeg en dat de prijzen tijdens het onderzoektijdvak vergeleken met 1994 enigszins stegen. De communautaire bedrijfstak heeft desalniettemin verlies aan marktaandeel gehad en de verkoopprijzen daalden tijdens de periode die werd bestreken voor het onderzoek naar schade, d. w. z. van 1992 tot het eind van het onderzoektijdvak zoals vermeld in de overwegingen (47) en (48) van de verordening voorlopig recht. Hoewel de invoer in kwestie een verlies aan marktaandeel had van 1,8% bij een prijsstijging van 2,5% in het onderzoektijdvak, vergeleken met 1994, dient erop te worden gewezen dat van 1992 tot het onderzoektijdvak, namelijk de gehele periode die werd onderzocht om de schade te kunnen beoordelen, het marktaandeel met 13,8 procentpunten of met 46% was gestegen en hun invoerprijs met 3,3% was gedaald. Hun argument kon derhalve niet worden aanvaard. (42) Omdat geen nieuwe belangrijke argumenten werden ontvangen in verband met de conclusies in overwegingen (53) tot en met (72) van de verordening voorlopig recht wordt de voorlopige conclusie inzake de oorzaak van de aanzienlijke schade aan de communautaire bedrijfstak bevestigd. 16 VIII. BELANG VAN DE GEMEENSCHAP (43) Zoals blijkt uit overweging (73) e. v. van de verordening voorlopig recht werden de verschillende belangen met inbegrip van de belangen van de communautaire bedrijfstak, verwerkers en importeurs beoordeeld waarbij geen dwingende redenen werden gevonden tegen invoering van anti- dumpingmaatregelen. Veeleer werd vastgesteld dat de redelijke belangen van de Gemeenschap vragen om bescherming van de communautaire bedrijfstak tegen de oneerlijke handelspraktijken van de invoer met dumping uit India, Indonesië en Thailand. (44) Omdat geen nieuwe argumenten werden ontvangen in verband met de analyse inzake het belang van de Gemeenschap zoals deze werd uiteengezet in de verordening voorlopig recht, worden de voorlopige conclusies hierbij bevestigd. IX. ANTI-DUMPINGMAATREGELEN 1. Niveau en vorm van de rechten (45) Uitgaande van bovenstaande conclusies inzake dumping, schade, oorzakelijk verband en het belang van de Gemeenschap moest worden nagegaan welke vorm de anti-dumpingmaatregelen zouden moeten aannemen en op welk niveau ze zouden moeten worden vastgesteld om de handelsverstorende gevolgen van schadelijke dumping op te heffen en doelmatige concurrentievoorwaarden te herstellen voor de communautaire markt. (46) Omdat het prijspeil waarop de schadelijke gevolgen van de invoer tenietgedaan zouden worden hoger lag dan de dumpingmarge van alle bij het onderzoek betrokken landen, werd de dumpingmarge gehanteerd om de hoogte van de maatregelen te bepalen. (47) Op basis van het voorgaande zouden definitieve rechten in de vorm van ad valorum-Kchten moeten worden ingesteld. 17 (48) Overeenkomstig artikel 11, lid 4, van de basisverordening kan in deze procedure geen nieuw- onderzoek naar de exporteurs worden ingesteld om de individuele dumpingmarges te bepalen ten aanzien van Indonesië omdat in het oorspronkelijk onderzoek een steekproef was gebruikt. Om echter te zorgen voor een gelijke behandeling tussen nieuwe exporteurs en de bedrijven die hun medewerking hebben verleend aan dit onderzoek is men van oordeel dat het gewogen gemiddeld recht dat op laatstgenoemde bedrijven werd ingesteld ook moet worden toegepast op eventuele nieuwe exporteurs die anders op grond van artikel 11, lid 4, aanspraak zouden kunnen maken op een nieuw onderzoek. X. INVORDERING VAN DE VOORLOPIGE RECHTEN (49) Gezien de hoogte van de dumpingmarges die voor de exporterende producenten werden vastgesteld en in het licht van de ernstige schade die werd berokkend aan de communautaire bedrijfstak wordt het nodig geacht de bedragen die zijn zekergesteld door middel van de voorlopige antidumpingrechten voor verrichtingen met dit product definitief te innen op het niveau van de definitieve rechten. 18 HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD Artikel 1 1. Op de invoer van geweven zakken voor verpakkingsdoeleinden, andere dan van brei- of haakwerk. vervaardigd van strippen of van artikelen van dergelijke vorm, van polyethyleen of polypropyleen waarvan het weefsel niet meer dan 120 gr/m2 weegt, van oorsprong uit India. Indonesië en Thailand, worden definitieve anti-dumpingrechten ingesteld. Het hier omschreven product valt onder de GN- codes 6305 32 81, 6305 33 91, ex 3923 21 00 (Taric-code : 39232100*10). ex 3923 29 10 (Taric-code : 39232910* 10) en ex 3923 29 90 (Taric-code : 39232990*10). 2. In het kader van onderhavige verordening bedraagt het recht dat van toepassing is op de nettoprijs. franco grens-Gemeenschap, vóór inklaring: (a) 36,0% voor zakken van oorsprong uit India (aanvullende Taric-code 8900) met uitzondering van ingevoerde produkten die vervaardigd zijn door de volgende ondernemingen waarop de volgende rechten van toepassing zijn: India: Buildmet Private LTd Gilt Pack Kanpur Plastipack Neo Sack Ltd Polyspin Export Ltd en Polyspin Private Ltd Shankar Packaging Ltd Aditya Bags (India) Limited TPI India Limited Virgo Polymers (India) Limited Recht Aanvullende Taric-code (%) 15,6 0,0 4,3 0,0 13,8 6,1 10,5 10,5 10,5 8944 8945 8946 8947' 8948 8949 8424 8424 8424 (b) 56%» voor zakken van oorsprong uit Indonesië (aanvullende Taric-code 8900) met uitzondering van de ingevoerde producten die vervaardigd zijn door de volgende ondernemingen waarop het volgende recht van toepassing is: Indonesië P. T. Adhi Karak Suryatama P. T. Aster Dharma Industri P. T. Hardo Soloplast P. T. Kemilau Indah Permana Ltd P. T. Peiasnal P. T. Poliplas Indah Sejahtera P. T. Simoplas P. T. Wirapetro Recht Aanvullende Taric-code (%) 28,3 28,3 28,4 31,0 28,3 38,0 23,5 28,3 8950 8950 8951 8952 8950 8953 8954 8950 (c) 60,8%o voor zakken van oorsprong uit Thailand (aanvullende Taric-code 8900) met uitzondering van de ingevoerde producten die vervaardigd zijn door de volgende ondernemingen waarop het volgende recht van toepassing is: Thailand Bangkok Polysack CP Poly-Industry Public Co Ltd Thai Coating Industrial Public Co Ltd Thai Plastic Products Co Ltd Pacific Polysacks Co Ltd Recht Aanvullende Taric-code (%) 13,2 43,2 21,5 15,8 47,8 8955 8956 8958 8959 8094 20 3. Mits anders bepaald zijn de voor douanerechten van kracht zijnde bepalingen op dit recht van toepassing. 4. Wanneer een Indonesische partij aan de Commissie kan aantonen dat zij de in artikel 1. lid 1. beschreven goederen tijdens het onderzoektijdvak niet uitvoerde, , dat zij niet verbonden is met een exporteur of producent waarop de maatregelen die bij deze verordening worden ingesteld van toepassing zijn en dat zij de goederen in kwestie na het onderzoektijdvak heeft uitgevoerd of dat zij een onherroepelijke contractuele verplichting is aangegaan om een belangrijke hoeveelheid naar de Gemeenschap uit te voeren, dan kan de Raad met eenvoudige meerderheid van stemmen op voorstel van de Commissie, na overleg met het Raadgevend Comité, artikel 1, lid 2, onder b), wijzigen door op deze partij het recht toe te passen dat van toepassing is op de producenten/exporteurs die hun medewerking hebben verleend doch geen deel uitmaken van de steekproef, d. w. z. 28, 3%. Artikel 2 Het in de vorm van een voorlopige anti-dumpingrecht op grond van Verordening (EG) nr. 45/97 zeker gestelde bedrag zal definitief worden geïnd tegen het definitief ingestelde recht. i Bedragen die zijn zekergesteld boven het definitieve percentage van het anti-dumpingrecht in verband met de invoer van zakken worden vrijgegeven. Artikel 3 Deze Verordening treedt in werking op de dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Deze Verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke Lid-Staat. Gedaan te Brussel, Voor de Raad, 21 ISSN 0254-1513 COM(97) 484 def. DOCUMENTEN NL 02 il Catalogusnummer : CB-C0-97-494-NL-C ISBN 92-78-24878-9 Bureau voor officiële publikaties der Europese Gemeenschappen L-2985 Luxemburg <: <?


title: Talous- ja sosiaalikomitean lausunto aiheesta "Komission tiedonanto Euroopan parlamentille ja neuvostolle: Euroopan passitusta toimintasuunnitelma - uusi tullipolitiikka"

eurovoc_concepts:
action programme
customs cooperation
customs debt
customs transit
tariff policy

formats: html pdfa1b print


title: Ecu-SME Information & Taux d'intérêt des Banques Centrales . 9 1997 Mensuel.

eurovoc_concepts:
EU Member State
European Monetary System
central bank
financial statistics
interest


title: Quarterly national accounts : Second quarter 1997: First Eurostat estimates.

eurovoc_concepts:
EU Member State
Japan
United States
economic growth
economic statistics


title: Communication from the Commission to the Council, the European Parliament, the Economic and Social Committee and the Committee of the Regions - Climate Change - The EU Approach for Kyoto

eurovoc_concepts:
UN convention
climate change
environmental protection
greenhouse gas
pollution control measures

text: COMMISSION OF THE EUROPEAN COMMUNITIES Brussels, 01. 10. 1997 COM(97)481 final COMMUNICATION FROM THE COMMISSION TO THE COUNCIL, THE EUROPEAN PARLIAMENT, THE ECONOMIC AND SOCIAL COMMITTEE AND THE COMMITTEE OF THE REGIONS Climate Change - The EU Approach for Kyoto 1. Introduction On 3 March 1997 the EU Environment Council adopted a negotiating position on climate change that, inter alia, established a quantified emission reduction objective for inclusion in the Community's protocol proposal to the UN Framework Convention on Climate Change (UNFCCC). This proposal sets a 15% reduction of emissions for three greenhouse gases carbon dioxide (C02 ), methane, (CH4 ), and nitrous oxide (N20 ) by 2010, individually or jpintly, compared to 1990 for all industrialised countries that are parties to the Convention. At the 19/20 June Environment Council, Ministers also agreed to include in the EU's negotiating proposal an intermediate reduction objective of at least 7. 5% for 2005. The EU position covers an average reduction for a basket of three greenhouse gases. At this stage no decision has been taken on specific targets for the three gases. The EU position in the negotiations has been widely debated both inside the EU and at the international level, particularly among other industrialized countries. Reactions have varied widely from positive recognition of an ambitious policy to over sceptical questioning of the technical, economic or political feasibility of the targets and in some cases outright opposition. This Communication seeks to place the EU negotiating position in an overall context and is designed to show both that it is technically feasible and that within a sound policy framework it is economically manageable to arrive at a reduction of greenhouse gas emissions of 15% by the year 2010 despite the underlying upward trend. The targets were agreed because of their environmental necessity and on the basis of studies showing that the targets are technically and economically feasible using in the main currently available technologies and practices. These targets are based on the assumption that other industrialised countries will make comparable commitments. It is also recognized that implementing the targets will be politically challenging. The EU negotiation position covers a basket of three greenhouse gases. By far the most important of these is C02 , responsible for approximately 80 % of the impact when the gases are weighted according to their so-called "global warming potential". C02 emissions are also the most difficult to reduce since, unlike other emissions arising from fossil fuel use such as NOx and S02, there are as yet no end of pipe solutions for C02. Business-as-usual scenarios for CH4 and N20 indicate a likely reduction of emissions and the possibility even for a significant reduction. This implies that a cost-effective reduction of the overall emission of the three gases might include a higher reduction of CH4 and N20 emissions than 15 % and a lower reduction than 15 % for C02. However, because of the high relative weight of C02 it will still be necessary to achieve a reduction of C02 above 10% in order to meet a 15 % overall target. For these reasons the focus of this Communication is on C02 emission reductions. The special circumstances concerning the other two gases are dealt with in chapter 6. A Commission Staff Working Paper prepared in parallel with this Communication sets out a fuller technical and economic justification underlying the EU negotiation position and explains in greater detail where the necessary reductions in greenhouse gas emission are expected to take place, the likely economic impact of the measures and the possible instruments to implement the policies. This paper also outlines a number of EU proposals already on the table which, when adopted, will facilitate limitations and reductions in greenhouse gas emissions. This Communication examines the 2010 EU negotiating position which has been the focus of international debate and is also more important in a long-term climate strategy. It is essential to bear in mind that the core of any strategy to protect the global climate aims at a significant switch from the long-term trend for greenhouse gases to increase globally to a significant decrease. This requires action now with the benefits spread over a longer time frame. 2. Why is action necessary now? The First Conference of the Parties to the Framework Convention on Climate Change, held in Berlin in April 1995, decided to initiate negotiations on the necessary commitments for industrialized countries to limit and reduce greenhouse gas emissions in the years after 2000. The EU was always a strong supporter of the Berlin Mandate. The Second Assessment Report from the Inter-governmental Panel on Climate Change ( IPCC), published early 1996, has confirmed the view, already held by the EU, that it is urgent to initiate the necessary changes in production and consumption patterns that will allow the long-term reduction of global greenhouse gas emissions necessary to meet the long term objective of the Climate Convention. The EU has recognised that failure to do so could have potentially damaging effects in the long-term since society needs to have a realistic timeframe for change to take place in an open and transparent way. Whereas the negotiations on the Climate Convention in the early nineties were based on the precautionary principle (action may be needed even in the absence of the final proof of the damage), the Second Assessment Report goes a step further by acknowledging that the "balance of scientific evidence suggests that there is a discernible anthropogenic influence on the global climate". The global problems associated with climate change could have a substantial negative impact on global agricultural production and productivity, reduce biological diversity, lead to land loss and population displacement and increase a number of vector-borne diseases. The damages are likely to be proportionately more significant for the developing countries. It is important to underline that the scientific evidence of climate change (including research reported in, or initiated after the second IPCC Second Assessment Report) indicates that unacceptable social, economic and ecological impacts could occur in the coming decades. This calls for a precautionary approach. Moreover, much of the expected negative impact of climate change is likely to occur in countries that have only marginally contributed to causing the problem and without the financial resources to compensate for any possible damage. If industrialised countries do not act now to mitigate climate change future generations will not only be confronted with the cost of climate change impacts but the economic costs associated with limiting emissions could be much greater since there will be less time to make the adjustment. A particular reason to initiate early action on C02 emission reductions is the long lead time necessary before policy decisions show their full impact on the emissions. Many "traditional" environmental problems offer relatively fast end-of-pipeline solutions or modifications of existing technology: reducing S02 emissions, eliminating lead from gasoline or phasing out of CFC's. This is not the case for C02 Since C 02 emissions are inherently linked to use of fossil fuels (coal, oil, gas) and since no economical removal technology exists as yet, the only way to reduce C02 emissions is through modification of structures, processes, equipment and behaviour which directly or indirectly use fossil fuels. Because of the very long lifetime of investments in the transport and energy sector and because of the relatively long lifetime of many energy consuming goods (cars, refrigerators, etc. ) a C02 emission strategy will need a much longer horizon for implementation than for most other environmental problems. As chapter 7 explains, early action by industrialised countries is also a prerequisite for limiting the growth in greenhouse gas emissions from developing countries. The latter is a development that is expected to be increasingly important in coming years. 3. Possibilities to reduce CQ2 emissions. All C02 emission reduction possibilities have a cost impact and the more society is prepared to pay, the greater the range of reduction possibilities. In this Communication, among the actions to reduce greenhouse gas emissions either through investments technologies or the application of new technical incorporating existing efficient approaches and practices, only those that can be expected to be politically acceptable are considered. In this context such reduction possibilities must not be excessively costly and should not have unacceptable social and distributional effects. These emission reduction possibilities have been the subject of numerous studies in recent years and how to realise this potential has been an essential part of the preparations within the EU for the negotiations of a climate protocol. For the analysis of the reduction possibilities in the various sectors of the EU economy the pre-Kyoto scenario in Table I is used as a reference. It assumes an 8% increase in total C02 emissions by 2010 compared to 1990 provided no additional new measures are taken. Table I - Sectoral Distribution of C09 emissions in EU - Mtonnes Sector/year Transport Industry Energy Industry Domestic/Tertiary Electricity/Heat Production Total emissions 1990 743 626 141 654 1036 3200 2010 1032 532 158 680 1057 3459 % inc/dec + 39% - 15% + 12% + 4% + 2% + 8% Source: Pre-Kyoto scenario based on Eurostat data (Excludes international marine bunkers but includes international air transport ) Table I shows that it will be important to address the transport sector where the inherent tendency to continuous strong growth will pose a challenge for the achievement of any emission reduction target. Table I shows a 39 % increase in C02 emissions from transport between 1990 and 2010, much of which will come from road and air transport. In this context, it should be noted that because energy prices to end-users in the transport sector are generally higher than elsewhere in the economy, targeted action aimed at removing existing market failures and inefficiencies in transport is required to significantly cut emissions at low costs. The Council has already adopted a C02 emisson target which corresponds to an improvement in the average fuel economy of new cars in the market in the order of 30% by 2005, over today's average. Future fuel use is not fully taken into account at the moment of vehicle purchase. However, vehicle fuel economy can be improved at low cost with available technology. To this end, the Commission is currently discussing with the automobile industry the possibility of an effective and transparent environmental agreement in which the industry would commit itself to reducing the C02 emissions from cars. Other elements of the strategy are fiscal measures and fuel economy labelling to influence the vehicle market. The uncompleted internal market in rail and the existing barriers to intermodal transport are other examples of transport inefficiencies whose removal would also imply low cost energy savings. The Commission has already proposed several measures to address these issues. For example, the liberalisation and revitalisation of the Community's railways is expected to bring down transport costs and enhance service quality in rail, thereby attracting traffic that currently goes by road. Similarly, the implementation of the action programme proposed by the Commission in its Communications on the Citizens' Network about Improving Public Transport and on Freight Intermodality should lead to a greater use being made of alternatives to road and air transport. Finally, measures to improve transport pricing proposed by the Commission should enhance transport efficiency, both within and across modes. Although it is clear that these policy approaches require significant adjustments in the transport system, their implementation would hold out the prospect of major environmental, transport and economic benefits. The Commission is establishing a report on a strategy for the reduction in the growth of C02 emissions from transport that will be adopted in the near future. The industrial sector is characterized by very different energy intensity ratios and C02 emissions from one sub-sector to another. In general, the most energy intensive sectors, particularly those exposed to international competition, already pay close attention to energy efficiency for sound economic reasons, notably lower final energy prices of faced by international competitors. For other industrial sectors a number of market barriers together with the low world energy prices which have applied for more than 10 years have pushed the issue down the list of priorities. Even though direct industrial C02 emissions are becoming relatively less important in overall emissions there is evidence from several Member States that these can still be further reduced in most sectors. The Dutch experience of an approximately 2% annual increase in energy efficiency since 1990, achieved in the framework of negotiated agreements is particularly convincing this context. in The role of the electricity sector in meeting the challenge of climate change is a key one. This is recognized by both the electricity supply industry, Member States' authorities and the Commission. The Commission's services have completed an in-depth review with Eurelectric and other stakeholders on electricity's contribution in achieving both sustainable development and greenhouse gas reductions Developing energy services is recognised as fundamental to these objectives and this linked to improved supply technology, greater fuel switching and increased use of non-fossil fuels will lead to substantial reductions in emission levels. Taken together reduction potential from the electricity sector reflects improved end-use efficiency thus reducing overall demand, and greater production efficiencies. On the end-use side there are numerous ways to improve efficiencies, both in the industrial and in the domestic and tertiary sectors. Refrigerators, computers, TV's, washing machines, light bulbs are only a few examples where use of existing technology will allow the same level of service with much less energy consumption. Electric motors used extensively in industry can similarly be improved. The EU has already developed mandatory energy efficiency labeling scheme for the principal "white goods" and mandatory standards for refrigerators/freezers to improve efficiency. The Commission is now negotiating standards on a more extensive product range with the relevant industrial sectors. Likewise on the supply side the overall thermal efficiency of exisiting fossil fuel power plants in the EU was around 38% in 1994 compared with new power plants that typically offer efficiencies of around or even above 50%. There is, therefore, some scope for reducing C02 emission through an accelerated closing of low efficiency old plants. Additional reductions will result from switching from coal to natural gas as planned in several Member States. Combined heat and power production could further add to the reduction possibilities. It is estimated that increasing co-generation's share of EU electricity production from the present level of 9 % to 18% in 2010 could save up to 150 Mtonnesof C02. The Commission's believes that doubling the share of renewables in the EU energy consumption from the present 6% of overall energy consumption to 12% in 2010 while being a challenge to the electricity industry is a realistic target. Windpower and increased use of biomass in electricity generation are the most competitive uses of renewables. Without at least half of the increase in renewables taking place in the electricity sector the 12% is not likely to be met. The experience from Denmark where installed wind power capacity is coming close to 1000MW and accounts for around 5 % of electricity consumption is a convincing example that the Commission's objective is not unrealistic. A recent Commission Green Paper has underlined that the realisation of this potential will require strong measures such as access of renewables to grid systems, obligations for renewable energies, increased payments for renewables and financial engineering in favour of renewables. A forthcoming White paper will set out the Commission's policy direction for the future development of renewables, together with a comprehensive and detailed action plan. Publication is planned by the end of this year. Most of the possibilities for reduction in emissions contained in the Commission Staff Working Paper have, at least in a qualitative way, been accepted for a number of years. It is equally true that in certain areas technological development has increased the potential or brought down the cost of a number of technical solutions to a more acceptable cost range. It is however disappointing that the use of most available climate friendly technology has been modest. Low energy prices and expectations of this continuing is an important factor in explaining this. The fact that up-front investment is more important than long term overall cost for both industry and private consumers is another part of the explanation. The result is that despite the cost of different measures varying considerably there already exists a large amount of "no-cost" or "low-cost" possibilities to reduce greenhouse gas emissions. Conclusion: In conclusion, what part of this greenhouse gas emission technical reduction potential can be tapped depends on what levels of economic, social or political cost are deemed acceptable. Work carried out so far shows that it is possible to identify technical reduction possibilities for reducing C02 emissions of 800 Mtonnes. This would be sufficient to achieve a 15% reduction of C02 emissions by 2010 compared to 1990 instead of the 8% increase in this gas foreseen in the business-as-usual scenario in Table I. When implemented with the right mix of cost- effective policies, this technically feasible reduction potential can become both economically manageable and political acceptable. Table II gives estimates of the potential C02 emission reductions possibilities for the main sectors in the EU. It is estimated that there are C02 emission reduction possibilities of around 300 Mtonnes in the power sector, 180 Mtonnes in transport, 200 Mtonnes from the end user sectors and 100 Mtonnes from renewables. The Commission underlines that these reductions in C02 emissions will be a challenge for the political decision makers. The quantities reflect the implementation of a series of policies and measures similar to the ones suggested in the following chapter. For each sub-sector, the reduction that is achievable depends on the detailed formulation of the measures. The Commission Staff Working Paper sets out in more detail the measures that will have to be taken to achieve these C02 emission reduction possibilities. Table II - Estimates of possible potential C02 emission reductions (Mtonnes C02) per sector in EU Sector Emission Reduction Possibilities Transport of which - passenger car - intermodal shift - other measures Industry Energy Industry Domestic/Tertiary Renewables/Heat Power generation of which - fossil fuel switching - cogeneration/ thermal efficiency -renewables/electricity "TOTAL 100 50 30 50 150 100 180 100 20 100 100 300 8ÔÔ [ 4. Elements for a Climate Change Strategy A successful climate strategy needs to be comprehensive, cost-effective, technically and politically feasible and avoid negative social or regional side effects from the policy necessary to implement it. This Communication does not aim at prescribing such as strategy in detail but, attempts to outline the possible elements for a successful strategy. The development of a full strategy will only be possible when the result of Kyoto is known. Any EU strategy while being effective in meeting the interim targets also needs to initiate a process of technological and behavioral changes that curbs the growing greenhouse gas emissions and sets them on a sustainable paths which will meet the requirement for continued reductions at and beyond 2010. That implies the need to address both the emission intensity of economic activities as well as the growth in demand for goods and services which trigger the increase in greenhouse gas emissions. The choice of the right strategy with the right mixture of instruments is not only important from the technical or economic point of view, it is the core of the political challenge of making progress to protect the global climate. In the development of this strategy it will be necessary to ensure that the action is taken in the right way, - both to ensure a cost-effective strategy and to avoid negative social, equity or regional side effects from policy implementation. The Commission is therefore convinced that a comprehensive strategy that brings all these elements together is a top priority. The Commission has already tabled a number of proposals including: - the Communication - Energy Dimension of Climate Change1 and the Council Conclusions on it in which the Council invites the Commission to come forward with an action programme in the energy sector to address climate change in the energy sector in the context of common and co-ordinated policy measures - the extension of SAVE II to the year 2000 with a budget of 45 Mecu and a proposal for an ALTENERII programme - a proposal for Rational Planning Techniques in the supply and demand cycle - a Communication setting out a strategy for reducing C02 emissions from cars - proposals, in the context of the Common transport policy, for the revitalisation and liberalisation of the railway sector and for European Rail Freight Freeways, in order to encourage the shift of freight from road to rail - a proposal for a Council Directive to restructure the Community framework for the taxation of energy products (COM(97)30) - a proposal for Fifth Framework Programme for RTD covering the period 1998 to 2002 for which an overall amount of 16. 3 bn Ecu is proposed. The Commission, however, is convinced that proposals on the table and in the pipeline are not sufficient to meet the targets proposed by the EU and depending on the outcome in Kyoto will make additional proposals that will reduce significantly C02 , some of which are already listed in the working programme, to complete the strategy that will allow the EU to meet its post-Kyoto commitments. Additional proposals could be: - a proposal aimed at significantly increasing the share of renewable energies in the EU's energy consumption by 2010 along the lines spelled out in the Commission's recent Green Paper - a proposal to increase significantly by 2010 the share of cogeneration - the production of electricity and heat - in the EU's electricity production - a series of actions regarding standardization, harmonisation and liability to promote intermodal freight transport - revision of the Trans-Europe Network guidelines to integrate strategic environmental considerations Com (97) 196 final of 14. 5. 97 proposals to significantly improve the overall thermal efficiency of power plants; increased penetration of co-generation would be a particular effective way to improve thermal efficiency. In addition potential exists for developing a comprehensive approach to promote sustainable consumption patterns with a positive impact on climate policy goals. To facilitate such reorientation of consumer behaviour and choice, it is necessary to promote consumer awareness and to provide them with appropriate education, reliable information and advice. » A comprehensive strategy calls for the use of a broad range of policy instruments. Traditional regulatory measures will play a role in some cases (examples of regulation are, banning the use of HFC's for self chilling cans, higher efficiency standards for certain electrical equipment). However, in many areas more flexibility for economic sectors offers obvious advantages. Economic incentives - positive as well as negative - are one way to secure a high level of flexibility and can often achieve an objective more rapidly and at a fraction of the cost of regulation. In this context it is important to be aware that the use of fiscal incentives does not imply higher taxes overall. In areas already subject to taxation, incentives can be created through differentiation (as was done to promote lead-free gasoline). Switching the tax burden from labour to energy and carbon intensive production is a revenue-neutral possibility likely to reduce barriers and to increase the acceptance by the consumer of cost-effective technologies. Some of the key challenges will be to identify and to implement policy measures that allow the exploitation of energy efficiency improvements in the existing stock of buildings and equipment. The social discount rate employed is the one used in public policy decisions. Private discount rates can of course be higher. For this reason measures are needed to bridge the gap between the social rate of return and the private rate of return used by business and commerce when they take their investment decisions. There are also other market based options such as changes in the current structure of subsidies. The present trend for phasing out subsidies on energy products such as coal should be continued and accelerated where this brings benefits for emission reduction. At the same time using short-term and temporary subsidies to encourage renewables or clean technologies is an additional option available. Negotiated agreements between public authorities and specific industrialized sectors. These offer, in principle, maximum flexibility for industry to act in a cost-effective way. The Commission has recently issued a Communication outlining the conditions under which Negotiated Agreements would be useful instruments. Technical options used to achieve the EU emission reduction objectives up to 2010 are mainly based on existing technologies. The role of new technological research and development is limited for this time horizon. Additional efforts are needed to diminish the 10 cost of existing advanced technologies given that at present they are not always competitive. Furthermore, socio-economic research is necessary, in order to understand better the barriers to the application of available technologies to realise emission reduction possibilities and organisational aspects of the integration of new technologies. The impacts of economic instruments both at the micro and sectoral levels and the condition for behavioural change (including consumption patterns) also need to be researched. In relation to RTD, it is very important to underline the need for continued focused research that will assess the socio-economic and ecological impacts of climate change (especially at the regional level) and will develop the necessary technical solutions to reduce greenhouse gases beyond 2010 and to cope with possible adverse impacts. Such research efforts could also be an advantage for EU competitiveness and lead to improved opportunities for EU exporters of such technologies. Above, many possibilities for reducing emissions in the EU have been identified. However, the implementation of measures to capture this potential and to reduce emissions, particularly above the normal rate of equipment replacement, is unlikely to take place in the absence of strong action. No one instrument will be sufficient for achieving the Community's emission target. It will require a combination of actions. Any policy or strategy must, therefore ensure the broadest possible co-operation and acceptance of all stakeholders: governments, industry, trade unions and the public at large. Several sectors of society and several regions of Europe will have to cope with significant changes if an overall 15% reduction of greenhouse gas emissions in the EU is to be achieved over the next 13 years. Options that have a favourable benefit on employment and economic growth should be pursued. While liberalization is generally conducive to higher efficiency it is less supportive of investments that pay off in the long-term rather than in the short-term. The globalization of capital markets have been followed by expectations from investors of rapid profits from invested capital. The profitability of the more cost-effective measures to reduce C02 emissions, however, often need longer periods to pay back the investment. This is a problem that will have to be addressed politically as part of the implementation of any future strategy. Investors need the certainty of a firm commitment to reductions to persuade them to invest in cost-effective efficient measures. Policies to break the growth trend in emissions will have to attack the problem from two sides. They will have to reduce the emission intensity of relevant economic activities, and they will have to curb growth in demand for goods and services triggering the emission of greenhouse gases. In consequence, the environmental success of any strategy will depend on these policies' ability to stimulate the necessary technological and behavioral changes. Their political, economic and social success will depend on their economic and distributional implications. To this end, a least-cost strategy, based on a multi-gas, cross- sectoral and multi-country approach, not yet developed in detail, should be pursued. 11 5. Economie Implications Even a comprehensive strategy based on a least-cost approach is not costless but comes at a price. Production processes and products will have to be adjusted to become less polluting or fuel and energy consuming, new technologies will have to be developed, and the dissemination of existing cleaner technologies will have to be accelerated, the replacement of old and pollution intensive production facilities by more modern and environmentally friendly capital stock will have to be accelerated and consumption patterns and habits will have to be changed. All this entails costs: resource costs for developing and implementing new technologies, adjustment and distributional costs for adjusting to an altered framework for supply and demand and for different demand and supply dynamics and other welfare costs resulting from an interference in production and consumption decisions to the implementation of such a policy a challenging process. limit greenhouse gas emissions. This will make However, most of the above cost components will at least partially be compensated for by cost savings: investing in a more fuel and energy intensive production process or product will lead to fuel and energy savings , reducing excessive use of fertilizers in agriculture will reduce input costs. Moreover, a reduction in the demand for polluting products and services frees financial resources for alternative uses. The wider emission-reducing technology is spread the more likely will it be that economies of scale come into play and substantially reduce mitigation and resource costs, potentially putting in place a virtuous circle. Most efforts will also have secondary benefits: reducing the use of fertilizers in agriculture will also be beneficial for the quality of groundwater; reducing demand for traffic services will also improve ambient air quality; reducing noise, congestion and accidents, or reducing fuel consumption will contribute to less acidification. It should be noted that the total environmental benefits that can result from avoided ecological damage of adverse climate impacts (with associated social and economic benefits) are difficult to calculate accurately. It is essential, however, that they are taken into consideration in the overall assessment. The costs: Estimating the net costs of a strategy to combat greenhouse gas emissions would require detailed and reliable information on mitigation costs, preferably at the individual enterprise level, for the whole economy, and across all relevant greenhouse gases. Moreover, the degree and effects of adjusting production and consumption patterns in line with the planned policy objectives would have to be quantified as would welfare costs resulting from interferences into production and consumption patterns. The same holds Indeed, replacing an old coal-fired power plant by a plant based on combined cycle gas turbine production is normally a win-win situation for both the environment and the power generator, investing in a car with improved fuel efficiency comes at zero lifetime costs for the car-owner in Europe as long as the investment costs of the efficiency-improving technology are not too high. 12 for offsetting cost savings and side effects. Finally, the different cost components, including offsetting cost reductions and resource savings do not necessarily match over sectors, regions or in time. Typically, policy measures require substantial investment in mitigation technologies or changed demand patterns before resource cost savings, side benefits and the core benefits can be enjoyed. Also sectors and firms providing mitigation technologies or benefiting from changed consumption behaviour are not identical with those who have to invest in cleaner production. This information is not yet available on a sufficiently detailed and broad scale. Nevertheless, there exist numerous efforts to quantify the overall costs connected to a policy aiming at a reduction in greenhouse gas emissions. These estimates are using bottom-up and top-down approaches, often based on partial information, simplified assumptions, and often reflecting only parts of the economy and economic effects. Notwithstanding these shortcomings, they give a first rough impression of the issues at stake, quantified in money terms. For a 15% reduction in C02 emissions compared to 1990 estimates of the direct compliance costs related to energy supply/demand mitigation actions range from around 15bn Ecu to about 35 bn Ecu annually by 2010. This corresponds to roughly 0. 2 and 0. 4 % of GDP in the year 2010. This estimate is based on C02 alone since adding methane and nitrous oxide is not expected to alter this drastically. A cost-effective multi-gas strategy could even be somewhat less costly. The lower cost figure assumes that a part of the reduction can be achieved through zero or low net cost measures, i. e. resource costs related to the introduction of more efficient mitigation technologies are expected to be (almost) totally paid off through fuel and energy savings over the life cycle. The lower cost estimates are also based on the assumption that the political decision-making process manages to pursue the cost-effective solutions for reducing C02 emissions, i. e. to pursue those policies which allow the reduction target to be met at least costs. This requires that C02 is reduced by those quantities and in those countries and sectors where it can be done more cheaply. Figure 1 depicts the annual direct compliance costs (in 2010) as a function of the emission reduction compared to 1990. A reduction of 15% compared to 1990, when effected in a least cost way, might cost between 15 bn and 30 bn Ecu, depending on the model. POLES estimates suggest costs of 30 bn Ecu (35 bn Ecu if the emissions are not based on the least-costs). Costs are high also because POLES assumes a 15% increase in C02 emissions compared to the 8% increase in emissions in the pre-Kyoto scenario. The results of PRIMES are only available for reductions of up to 12% in emissions. If these results are extrapolated to a 15% reduction in emissions a similar range of costs is obtained compared to other models. 3 4 The Commission Staff Working Paper provides more details on this and the following. The Commission Staff Working Paper provides more detail on this. 13 Figure 1. Annual Direct Compliance Costs in 2010 bn ECU/yr 15 11 1 % reduction (from 1990) -10 -12 -14 2 - 4 - 6 -8 -15 -17 -18 POLES PRIMES CRASH91 The estimates are assuming discount rates of 8% and are based on existing technologies. New technologies and the exploitation of substantial economies of scale once there are prospects for fast growing markets for these technologies may reduce mitigation costs. Moreover, work under IPPC has recently confirmed that the possibility to apply Joint Implementation could significantly (up to 50%) reduce the overall cost figure. The Community has actively supported Joint Implementation in the protocol negotiations and there is evidence that a number of industrialized countries such as the Associated Countries, can offer relatively cheap C02 reduction potential. Similarly, emission trading in principle offers scope for overall cost reduction. It is, however, important to make sure that an eventual emission trading system will be set up in such a way that it ensures that the overall reduction objectives are met. The assessment of the macro-economic impact shows wider ranges. While the direct static effects, as a result of higher resource cost, are negative, the overall impact, when considering the traditional multiplier effects are much more difficult to predict and depend to a large extent on the policy package chosen. The Commission Staff Working Paper reports on different studies that have tried to assess overall costs. Not all studies have taken the 15 % reduction by 2010 as their basis. Estimates in available studies range from a positive impact on GDP of close to 1 % to a negative impact of up to 1. 5 %. That implies that the absolute GDP level might be 1. 5% lower with than without climate policy. These observations are in line with a recent report from World Resources Institute (WRI) and with the IPPC second assessment report. Positive impacts can occur if the Poles and Primes results are based on a 8% discount rate and CRASH91 uses 5% to 8% ( depending on the country). These are discount rates that are usually applied for public policy decision making. Similar discount rate levels are used in AUTO-oil and the acidification strategy and recommended by international organisations such as the QECD. Private discount rates might of course be higher. 14 revenues or carbon/energy taxation (or the revenues from selling tradable permits) are used in a effective ways, such as reducing labour costs for employers or giving investment tax credits. It is important to note that in spite of the uncertainty none of the cost figures are disturbingly high compared to the overall GDP, or compared to the expected 50 % growth in GDP between 1990 and 2010. The underlying assumption for the EU policy on climate change is that other industrialized countries undertake comparable commitments to cut greenhouse gas emissions. With unilateral action in the EU alone, the changes in industrial structure and costs would be much larger. Energy-intensive industries would relocate to outside the EU. Moreover, energy consumption in the EU might fall but rise elsewhere (since global energy prices would fall). As a result carbon dioxide emissions in the rest of the world would increase (carbon leakage) which would partially undo the efforts of the EU to reduce global emissions. The benefits: The benefits of any climate strategy are difficult to quantify in monetary terms. This is especially so because of the global and inter-generational nature of the climate change issue. Further complications arise because of the difficulties of attaching money values to categories such as ecological preservation and human health impacts. The benefits, both primary and secondary, of emission reduction are often less obvious and the cost estimates mentioned above neglect the positive economic primary and secondary benefits from reduced damage due to less air pollution, Estimates of the primary (climate) benefits depend on the assumptions made on discount rates, climate sensitivity, the reference point for the emissions and the weight attached to damage in developing countries. Accounting for all these factors suggests that the global benefits of a 15% reduction in C02 emissions in the EU would be between 0. 3bn and 101 bn Ecu /yr. These estimated benefits are for the world as a whole and only part of them will benefit the EU. The large range of estimates for the benefits mainly depends on the value attached to damage occuring in the distant future. If this value is very high (the discount rate is zero) damage in the future is worth as much as damage now. If the value is low (e. g. a discount rate of 10 %) the value of 100 Mecu of damages in 50 years ahead would be worth less than 1 MEçu now. The choice is basically political. The above estimate does not yet reflect the avoided damage costs (secondary benefits) due to the reduction in other pollutants. The strategy would not only reduce greenhouse gases but would also reduce sulphur dioxide, nitrogen oxides sulphur and particulate emissions compared to current legislation by 15% to 25% if not more. The associated benefits (on mainly human health, agriculture and infrastructure damages) can be estimated to be at least 1 lbn to 32 bn Ecu. In addition, the reduction in C02 emissions 15 would also cut the annual compliance costs from the Commission's proposed acidification strategy by at least 4 bn Ecu each year. The total (primary and secondary) benefits related to the reduction in greenhouse gases are difficult to express and quantify in monetary terms. Available estimates suggest that these might range from 15 to 137 bn Ecu per year. This estimate taken together with the direct compliance costs, would imply that the proposed emission reduction-could on balance bring net benefits if one attaches a high value to damage in the far future. Improving overall the allocation of resources, e. g. through a better restructuring of tax systems will tend to have, positive overall effects on employment. C02 emission reductions are often linked to the more labour intensive solutions, i. e. imported fuels could be replaced by domestically-produced mitigation technologies. Although this is difficult to quantify in general terms, it has'to be an important element in the detailed elaboration of a climate change strategy after Kyoto. Finally, it is necessary to emphasise the strong case for collective action, first and foremost by the industrialised countries. Unilateral action would imply that the EU would carry the full costs of the policy alone. At the same time other countries would benefit without having contributed to the solution. Coordinated action ensures that environmental costs and benefits for the EU would be -better balanced. Joint action with other industrialized countries is therefore essential to overcome the imbalance that would be created by unilateral action and is the only way that the parties can arrive at an effective climate policy. Conclusion Although the overall costs might look to be relatively manageable at the aggregate level, costs could be substantially higher at the disaggregated level, e. g. for specific sectors and could have a significant if other industrialised countries do not take on comparable commitments. The extent to which the costs are politically and socially acceptable depends on the willingness of society to invest in a European policy that addresses global warming. This will crucially depend on the commitments of other industrialized countries described in chapter 7. Joint action is a condition for a proper balance of costs and benefits for all countries concerned. international competitiveness impact on their Mitigation costs differ between economies, regions, sectors and firms, and also between greenhouse gases. These differences and the numerous leverage points and policy measures for reducing greenhouse gas emissions make the choice of the policy mix and the geographical coverage of a comprehensive climate policy a crucial issue. Policy makers should struggle for implementing a policy mix which achieves the aimed-at emission reduction at least cost. This holds both domestically and internationally. The more instruments and measures are available and the broader the geographical coverage the cheaper and the more politically acceptable a cost-effective strategy will turn out to be. Moreover, common and co-ordinated policies and measures could open a new and less costly vector of cost-effective policies, inter alia because it would make policies globally more environmental efficient, e. g. through limiting the risk of carbon leakage. 16 6. Other Greenhouse Gases Methane is the second most important greenhouse gas in the EU basket. In 1990 agriculture accounted for 45 %, waste 32 % and energy 23 % of EU methane emissions. Calculations, referred to in the Commission's Communication on methane ( COM (96) 557), indicate that in 2010 compared to 1990 a reduction of methane emissions of up to 13% to 15% is feasible with current policies. A reduction of 40% over the same period is estimated to be the maximum technically feasible assuming that significant policy changes are made. The costs of this extra 25% reduction of CH4 ( from around' 15% to around 40% ), equivalent to around 100 Mtonnes of C02, can be estimated at around 20 to 30 Ecu/tonne of C02 equivalent reduced which gives an annual cost of around 2bn Ecu to 3bn Ecu. However, this additional 25% methane reduction may allow C02 to be reduced by 12% instead of 15%. It should be noted that this additional 25% reduction assumes a 60% reduction of methane emissions in the waste sector and reductions of 34% in agriculture and energy. As far as agriculture is concerned, further analysis is required to ensure that only such measures are pursued that are technically feasible, politically acceptable and consistent with other policy objectives. It is therefore uncertain, how much of the reduction potential of methane above 15 % will actually take place. Policy measures aiming at improved treatment of waste, methane recovery in new and existing landfills, best available recovery techniques in coal mines, minimising emissions in the production on-shore and off-shore of oil and natural gas and minimum leakage standards and more frequent control of gas pipelines need to be pursued. For agriculture, a better storage and treatment of animal manure is a promising option and there is a need for analysing how the Common Agriculture Policy (CAP) and Rural Development policies can assist such a development, for example, in the form of incentives or investment aid for covered manure storage combined with biogas utilisation, notably at larger intensive animal production units. Research into the possibilities for improved feeding of animals should also be encouraged in the Community's agricultural research programme. Emissions of Nitrous oxide, N20, in 1990 amounted to 0. 9 Mtonnes, equivalent to around 300 Mtonnes of C02 Reductions in N20 emissions from industry, in particular the nylon producing sector, which accounts for a third of total N20 emissions can lead to a reduction of 30% in N20 emissions in the year 2010. N20 emissions from energy use (power stations) are expected to remain stable up to 2010 since most new power plants are likely to be gas fired and the lower N20 emissions will more than offset growth in electricity production. N20 emissions from agriculture are estimated to fall due to reduced fertilizer use and this trend should be further assisted by enhancing the agricultural component of the CAP in the- context of Agenda 2000. The reductions in these sectors will more than offset increases from transport due to catalytic converters. Consequently, estimated reductions in N20 could be between 70 to 95 Mtonnes of C02 ( equivalent ). 17 The reduction of N20 ( 0. 285 Mtonnes) could cost around 120 Ecu/ton of N20 or 0. 36 Ecu/ton of C02 equivalent, in total 0. 03 bn Ecu. As regards policy instruments, steps can be taken to ensure that as regards emissions from industry agreements cover all producers. In agriculture, increased support should be given to environmentally friendly farming practices, such as best practice in fertilizer use. In the energy sector intensified research to reduce N20 emissions from fluidised bed combustion of fossil fuels needs to be pursued and improved catalytic technology is required in the transport sector. 7. All industrialized countries must be committed to comparable action Implementing reductions in greenhouse gas emissions that will imply significant changes in production and consumption pattern, is not possible for individual countries or groups of countries such as the European Community. Many industries operate in an environment with increasing global competition where relatively small cost margins are important. More and more economic sectors compete for capital in a global market where short term profit is important. And several important industrial sectors in Europe have faced or are facing overcapacity that make changes difficult to achieve. Experience with the implementation of the Climate Convention since Rio makes it evident that only in a global regime of shared responsibility and comparable commitment will it be possible to change the trend in emissions which is necessary. This is why the EU proposal is a negotiation position and nrït a unilateral commitment. It is based on the assumption that other industrialized countries must and can act in the same way and it is linked to the proposal to identify common and co-ordinated policies and measures to achieve the targets. It has been argued that agreed common and co-ordinated policies and measures will reduce the flexibility for parties to the protocol in implementing their commitments. The EU position is based on the belief that in some cases : global co ordination of policies and measures makes it easier to pursue cost-effective solutions and it reduces the political resistance to take action that will easily be seen as applying to only some parties to the protocol. It is important to underline that the potential for C02 emission reductions identified in the EU for achieving the proposed EU target by 2010 are available to other industrialized countries as well. Significant improvement in fuel efficiency in cars and electricity consumption in appliances can be achieved throughout the world. Higher performance of fossil fueled power plants or accelerating the use of renewables can also be achieved as well as improved energy efficiency in industry. It is also clear that many of these measures can also apply in developing countries. There is reason to believe that even without legal commitment by developing countries, a significant carry-over effect is likely to be observed. Fuel efficiency of cars is basically decided by international producers based in Europe, US and Japan and cars exported to or produced in countries outside these countries will not continue with higher specific fuel consumption. The same will hold true in several other areas. 8. Developing Countries 18 The Climate Convention, as well as the Berlin Mandate, recognise that industrialised countries must take the lead in reducing greenhouse gas emissions. Industrialised countries emission accounted for 75 % of global emissions in the base year 1990 and on a per capita basis C02 emissions in industrialised countries are on average 10 times as high as in developing countries. It is also generally true that the ongoing and expected development in developing countries is likely to lead in future to much higher emissions from these countries, although on a per capita basis most developing countries will remain well below emission levels in industrialised countries. The answer to the challenge is three fold. The first answer is a reinforcement of the obligation on industrialised countries to act now. Only through political and technological leadership will it be possible to create a situation that will bring developing countries closer into the global process. The second answer. Both greenhouse gas emissions and the economic capability to limit or reduce greenhouse gas emissions vary enormously among developing countries. It is important, therefore,that the more developed among the developing countries gradually assume bigger responsibilities when their level of development justifies it. There is no room for free riders on this issue. This reflects the fact that both greenhouse gas emissions and the economic capability to limit or reduce greenhouse gas emissions vary enormously among developing countries. Finally, if the industrialised countries apply and develop technologies that have low greenhouse gas emissions in order to meet their emission reduction commitments many of these are also likely to be applied in the developing countries in reducing their emissions. The Commission recognises that to facilitate this technology transfer the Community will need to focus and to expand its technical and financial cooperation with the developing countries. 9. Conclusions In conclusion the Commission underlines: - that the potential future damage and cost resulting from anthropogenic climate change makes it imperative to urgently reduce greenhouse gas emissions - that industrialised countries must continue to take the lead - that the emission reduction targets are technically feasible and economically manageable in the EU only if all industrialised countries make comparable reduction efforts - that many of the measures identified within this Communication for a cost-effective strategy, are equally applicable to other industrialised countries 19 that the choice of the right mixture of instruments is essential for a cost-effective climate strategy. that given the political challenge and the need for action, the involvement of all parts of society will be needed. that the Commission will develop a more detailed Climate Change strategy after the emission reduction commitments have been agreed in Kyoto 20 ISSN 0254-1475 COM(97) 481 final DOCUMENTS EN 14 15 Catalogue number : CB-CO-97-511-EN-C ISBN 92-78-25616-1 Office for Official Publications of the European Communities L-2985 Luxembourg


title: INTERROGAZIONE SCRITTA n. 3040/97 dell'on. Amedeo AMADEO alla Commissione. Programma PHARE

eurovoc_concepts:
Central and Eastern European Countries
EU financing
EU programme
contract
invitation to tender
operating cost
services contract
supplies contract
technical cooperation
works contract

formats: html pdf print

text: 16. 4. 98 IT Gazzetta ufficiale delle Comunita‘ europee C 117/133 (98/C 117/178) INTERROGAZIONE SCRITTA E-3038/97 di Amedeo Amadeo (NI) alla Commissione (1o ottobre 1997) Oggetto: Discriminazioni per motivi d(cid:146)eta‘ La CIG avrebbe dovuto prendere provvedimenti contro la discriminazione per motivi d(cid:146)eta‘ e inserire un articolo (6a) nel nuovo Trattato. Dai documenti in possesso dell(cid:146)interessato cio‘ non sembra essere avvenuto. Il problema continua ad esistere e ogni giorno, nelle pratiche quotidiane, ci troviamo di fronte a episodi di discriminazione, proprio in un periodo in cui continua ad aumentare, in misura quasi esponenziale, l(cid:146)eta‘ media del cittadino europeo. Puo‘ la Commissione intervenire al riguardo, in particolare per quanto concerne un(cid:146)armonizzazione delle regole che determinano i bandi di concorso e il loro successivo rispetto? Risposta data dal sig. Flynn a nome della Commissione (24 novembre 1997) La Commissione informa l(cid:146)Onorevole interrogante che il Trattato di Amsterdam prevede una nuova base giuridica (nuovo articolo 6A del Trattato CE) per l(cid:146)adozione delle misure comunitarie necessarie ai fini di combattere, tra l(cid:146)altro, qualsiasi discriminazione basata sull(cid:146)eta‘. La Commissione studiera‘ le eventuali azioni adeguate in questo settore dopo la ratifica del Trattato di Amsterdam. (98/C 117/179) INTERROGAZIONE SCRITTA E-3039/97 di Amedeo Amadeo (NI) alla Commissione (1o ottobre 1997) Oggetto: Inadempienze della Commissione › programma PHARE La Corte dei conti dell(cid:146)UE ha redatto una relazione speciale sul funzionamento del sistema decentrato di attuazione e di gestione del programma Phare (1990-1995) a favore dei paesi dell(cid:146)Europa centrale e orientale (PECO). Si sa che la Commissione ha creato una struttura di gestione e di esecuzione decentrata (SGD) per permettere la realizzazione fluida dei programmi e una mobilitazione accelerata delle risorse finanziarie (1). Le unita‘ di gestione dei programmi (UGP) che in seno alle amministrazioni nazionali dei paesi beneficiari sono incaricate di gestire i fondi Phare, sono carenti in personale e formazione. La Commissione ha contribuito al finanziamento dei costi del personale e delle spese di contabilizzazione e al loro controllo. La Corte conferma anche che il ricorso intensivo all(cid:146)assistenza tecnica di sostegno amministrativo e operativo a favore delle UGP e‘ stato costoso, in particolare a causa della «concorrenza ristretta» nell(cid:146)assegnazione dei contratti («cui spesso ha fatto difetto la trasparenza»). Alcuni gabinetti di consulenti si sono visti attribuire un numero spropositato di contratti. La Commissione ha inoltre ritardato la creazione di un sistema di controllo delle spese delle UGP e non ha assicurato una valutazione adeguata dei programmi eseguiti. La Commissione come si difende da questa gravissima accusa? (1) GU C 175 del 9. 6. 1997, pag. 4. (98/C 117/180) INTERROGAZIONE SCRITTA E-3040/97 di Amedeo Amadeo (NI) alla Commissione (1o ottobre 1997) Oggetto: Programma PHARE La Corte dei conti esprime una critica importante che riguarda il modo in cui la Commissione ha applicato le regole in materia di stipulazione dei mercati. Circa l(cid:146)80% dei fondi Phare gestiti in modo decentrato sono


title: 97/658/EG: Kommissionens beslut av den 1 oktober 1997 om gemenskapsstöd för utrotning av fårkoppor i Grekland

eurovoc_concepts:
EU financing
Greece
animal disease
goat
sheep
slaughter premium