title: Protokol o doplnění Vídeňské úmluvy o občanskoprávní odpovědnosti za jaderné škody z roku 1963

text: L_2013220CS. 01000301. xml 17. 8. 2013    CS Úřední věstník Evropské unie L 220/3 PROTOKOL o doplnění Vídeňské úmluvy o občanskoprávní odpovědnosti za jaderné škody z roku 1963 SMLUVNÍ STÁTY TOHOTO PROTOKOLU, SOUDÍCE, že je žádoucí doplnit Vídeňskou úmluvu o občanskoprávní odpovědnosti za jaderné škody z 21. května 1963, aby zajišťovala širší rozsah použití, větší rozsah odpovědnosti provozovatele jaderného zařízení a navýšení prostředků pro zabezpečení přiměřené a spravedlivé náhrady, SE DOHODLY na následujícím: Článek 1 Úmluva, kterou ustanovení tohoto protokolu doplňují, je Vídeňská úmluva o občanskoprávní odpovědnosti za jaderné škody z 21. května 1963, dále uváděná jako „Vídeňská úmluva z roku 1963“. Článek 2 Článek I Vídeňské úmluvy z roku 1963 se mění takto: 1) Odstavec 1 (j) se mění takto: a) slovo „a“ na konci bodu (ii) se vypouští a vkládá se na konec bodu (iii); b) doplňuje se následující nový bod (iv): „(iv) taková další zařízení, v nichž jsou jaderné palivo nebo radioaktivní produkty či odpady, která čas od času stanoví Rada guvernérů Mezinárodní agentury pro atomovou energii;“. 2) Odstavec 1 (k) je nahrazen následujícím textem: „k) „Jaderná škoda“ znamená: (i) usmrcení nebo osobní zranění, (ii) ztrátu nebo poškození majetku; a každé z následujícího v rozsahu stanoveném právem příslušného soudu; (iii) ekonomickou ztrátu vznikající ze ztráty nebo škody zmíněné v bodech (i) nebo (ii), pokud již není zahrnuta v těchto bodech, kterou utrpěla osoba oprávněná uplatňovat nárok týkající se takovéto ztráty či škody; (iv) náklady na opatření na obnovu poškozeného životního prostředí, pokud takovéto poškození není nevýznamné, jsou-li takováto opatření skutečně vykonána nebo mají být vykonána a pokud nejsou zahrnuta do bodu (ii); (v) ztrátu příjmů plynoucích z ekonomické zainteresovanosti na jakémkoli využití nebo užití životního prostředí vzniklou v důsledku významného poškození tohoto prostředí a pokud není zahrnuta do bodu (ii); (vi) náklady preventivních opatření a další ztrátu nebo škodu způsobenou takovými opatřeními a (vii) jakoukoli další ekonomickou ztrátu jinou než kteroukoli ztrátu způsobenou poškozením životního prostředí, připouští-li to obecné právo o občanskoprávní odpovědnosti, kterým se řídí příslušný soud; v případě bodů (i) až (v) a (vii) uvedených výše tedy, jestliže ztráta nebo škoda vznikla nebo je důsledkem ionizujícího záření emitovaného jakýmkoli zdrojem záření uvnitř jaderného zařízení nebo emitovaného jaderným palivem nebo radioaktivními produkty či odpady v jaderném zařízení nebo z jaderného materiálu, vycházejícího nebo pocházejícího z jaderného zařízení nebo do něho zasílaného, ať již vznikají z radioaktivních vlastností takovýchto látek nebo z kombinace radioaktivních vlastností s toxickými, výbušnými nebo jinými nebezpečnými vlastnostmi takovýchto látek. “ 3) Odstavec 1 (l) je nahrazen následujícím textem: „(l) „Jaderná událost“ znamená jakýkoli případ nebo sérii případů majících stejný původ, který způsobuje jadernou škodu nebo, ale jen co se týká preventivních opatření, vytváří vážnou a bezprostřední hrozbu, že způsobí takovouto škodu. “ 4) Po odstavci 1 (l) jsou vloženy čtyři následující nové odstavce 1 (m), 1(n), 1(o) a 1(p): „(m) „Opatření pro obnovu“ znamenají jakákoli přiměřená opatření, která byla schválena kompetentními orgány státu, kde byla tato opatření přijata, a která usilují o obnovu stavu nebo o navrácení poškozených nebo zničených složek životního prostředí nebo o zavedení, kde je to přiměřené, ekvivalentu těchto složek do životního prostředí. Kdo je oprávněn přijmout takováto opatření stanoví právo státu, kde vznikla škoda. n) „Preventivní opatření“ znamenají jakákoli přiměřená opatření přijatá kteroukoli osobou poté, co došlo k jaderné události, aby se zabránilo škodě nebo aby se minimalizovala škoda, uvedená v bodech (k) (i) až (v), nebo (vii), za předpokladu jejich schválení kompetentními orgány, požadovaném právem státu, kde byla opatření přijata. (o) „Přiměřená opatření“ znamenají opatření, která jsou podle práva příslušného soudu vhodnými a úměrnými při zohlednění všech okolností, například: (i) povahy a rozsahu vzniklé škody nebo, v případě preventivních opatření, povahy a rozsahu rizika takovéto škody, (ii) v jakém rozsahu v době, kdy jsou přijímána, je pravděpodobné, že tato opatření budou účinná, a (iii) relevantních vědeckých a technických poznatků. (p) „zvláštní práva čerpání“, dále uváděná jako ZPČ, znamenají zúčtovací jednotku, definovanou Mezinárodním měnovým fondem a používanou jím pro jeho vlastní operace a transakce. “ 5) Odstavec 2 je nahrazen následujícím textem: „2. Stát zařízení může, pokud to odůvodňuje malý rozsah zahrnutých rizik, vyloučit jakékoli jaderné zařízení nebo malá množství jaderného materiálu z aplikace této úmluvy, pokud: a) co se týká jaderných zařízení, byla pro takovéto vyloučení stanovena Radou guvernérů Mezinárodní agentury pro atomovou energii kritéria a jakékoli vyloučení státem zařízení vyhovuje takovýmto kritériím a b) co se týká malých množství jaderného materiálu, byly stanoveny Radou guvernérů Mezinárodní agentury pro atomovou energii maximální hranice pro vyloučení takovýchto množství a jakékoli vyloučení zařízení státem je v rámci takto stanovených limitů. Kritéria pro vyloučení jaderných zařízení a maximální limity pro vyloučení malých množství jaderného materiálu budou pravidelně revidována Radou guvernérů. “ Článek 3 Po článku I Vídeňské úmluvy 1963 jsou zařazeny následující dva nové články I A a I B: „Článek I A 1. Tato úmluva platí pro jadernou škodu vzniklou kdekoli. 2. Právní řád státu zařízení však může vyloučit z použití této úmluvy škodu, která vznikla: a) na území státu, který není smluvním státem, nebo b) v jakýchkoli mořských zónách, vytvořených státem, který není smluvním státem, v souladu s mezinárodním mořským právem. 3. Vyloučení podle odstavce 2 tohoto článku může platit, pouze pokud jde o stát, který není smluvním státem, který v době události: a) má nějaké jaderné zařízení na svém území nebo v jakýchkoli mořských zónách vytvořených v souladu s mezinárodním mořským právem a b) neposkytuje ekvivalentní reciproční výhody. 4. Jakékoli vyloučení podle odstavce 2 tohoto článku se nedotkne práv zmíněných v pododstavci a) odstavce 2 článku IX a jakékoli vyloučení podle odstavce 2b) tohoto článku nebude použito na škodu vzniklou na palubě lodi nebo letadla nebo lodi či letadlu. Článek I B Tato úmluva se nebude vztahovat na jaderná zařízení užívaná pro nemírové účely. “ Článek 4 Článek II Vídeňské úmluvy 1963 se mění následovně: 1) Na konci odstavce 3 (a) je doplněn následující text: „Stát zařízení může omezit částku veřejných prostředků daných k dispozici na jednu událost do výše rozdílu, pokud existuje, mezi částkami takto vytvořenými a částkou určenou podle odstavce 1 článku V. “ 2) Na konci odstavce 4 je doplněn následující text: „Stát zařízení může omezit částku veřejných prostředků danou k dispozici, jak je stanoveno v pododstavci a) odstavce 3 tohoto článku. “ 3) Odstavec 6 je nahrazen následujícím textem: „6. Žádná osoba nebude odpovědná za jakoukoli ztrátu či škodu, která není jadernou škodou podle pododstavce (k) odstavce 1 článku I, ale která by byla jako taková určena podle ustanovení tohoto pododstavce. “ Článek 5 Po první větě v článku III Vídeňské úmluvy 1963 je doplněn následující text: „Stát zařízení však může vyloučit tuto povinnost, pokud jde o dopravu, která se uskutečňuje zcela na jeho vlastním území. “ Článek 6 Článek IV Vídeňské úmluvy 1963 se doplňuje následovně: 1) Odstavec 3 je nahrazen následujícím textem: „3. Dle této úmluvy se na provozovatele nebude vztahovat žádná odpovědnost, pokud prokáže, že jaderná škoda je přímo důsledkem aktu ozbrojeného konfliktu, nepřátelství, občanské války nebo povstání. “ 2) Odstavec 5 je nahrazen následujícím textem: „5. Provozovatel nebude odpovědný podle této úmluvy za jadernou škodu a) na samotném jaderném zařízení a na jakémkoli jiném jaderném zařízení, včetně jaderného zařízení ve výstavbě, v místě, kde toto zařízení je umístněno, a b) na jakémkoli majetku na tomtéž místě, který je používán nebo má být použit v souvislosti s kterýmkoli takovým zařízením. “ 3) Odstavec 6 je nahrazen následujícím textem: „6. Náhrada za škodu způsobenou na dopravním prostředku, na němž byl dotyčný jaderný materiál v době jaderné události, nebude mít vliv na snížení odpovědnosti provozovatele, pokud jde o jinou škodu, na částku nižší než buď 150 milionů ZPČ nebo jakoukoli vyšší částku stanovenou právním řádem smluvní strany, nebo na částku stanovenou podle pododstavce c) odstavce 1 článku V. “ 4) Odstavec 7 je nahrazen následujícím textem: „7. Nic v této Úmluvě nebude mít vliv na odpovědnost kteréhokoli jednotlivce za jadernou škodu, za kterou provozovatel podle odstavce 3 a 5 tohoto článku této Úmluvy neodpovídá, a kterou tento jednotlivec způsobil jednáním nebo opomenutím učiněným s úmyslem způsobit škodu. “ Článek 7 1. Text článku V Vídeňské úmluvy 1963 je nahrazen následujícím textem: 1. „1. Odpovědnost provozovatele může být Státem zařízení omezena pro kteroukoli událost buď: a) na nejméně 300 milionů ZPČ, nebo b) na nejméně 150 milionů ZPČ za předpokladu, že nad tuto částku až k nejméně 300 milionům ZPČ budou poskytnuty na náhradu jaderné škody tímto státem veřejné prostředky, nebo c) do maximálně 15 let od data otevření tohoto Protokolu k podpisu na nejméně 100 milionů ZPČ, co se týká jaderné události, vzniklé během tohoto období. Může být stanovena částka nižší než 100 milionů ZPČ za předpokladu, že budou tímto Státem poskytnuty veřejné prostředky na odškodnění jaderné škody mezi takovou nižší částkou a 100 miliony ZPČ. 2. Nehledě na odstavec 1 tohoto článku stát zařízení s ohledem na povahu jaderného zařízení nebo zahrnutých jaderných látek a na pravděpodobné důsledky události jimi způsobené může stanovit nižší částku odpovědnosti provozovatele za předpokladu, že za žádných okolností nebude takto stanovená částka nižší než 5 milionů ZPČ, a pokud stát zařízení zajistí, že budou dány k dispozici veřejné prostředky až do částky stanovené podle odstavce 1. 3. Částky stanovené státem zařízení odpovědného provozovatele v souladu s odstavci 1 a 2 tohoto článku a odstavcem 6 článku IV budou uplatněny, ať dojde k jaderné události kdekoli. “ 2. Po článku V jsou doplněny čtyři následující nové články V A, V B, V C a V D. „Článek V A 1. Úroky a výlohy určené soudem v žalobách o náhrady za jaderné škody budou splatné navíc k částkám, o nichž se hovoří v článku V. 2. Částky uvedené v článku V a v odstavci 6 článku IV mohou být převedeny do národní měny v zaokrouhlených částkách. Článek V B Každá smluvní strana zajistí, aby osoby, které utrpěly škodu, mohly vymoci svá práva na náhradu, aniž by musely vést oddělená soudní řízení v závislosti na původu prostředků daných k dispozici pro takovouto náhradu. Článek V C 1. Jestliže soudy mající soudní pravomoc jsou soudy smluvní strany jiné, než je stát zařízení, veřejné prostředky požadované podle pododstavců b) a c) odstavce 1 článku V a podle odstavce 1 článku VII, stejně jako úroky a výlohy určené soudem mohou být dány k dispozici prvně jmenovanou smluvní stranou. Stát zařízení uhradí této jiné smluvní straně jakoukoli z takovýchto vyplacených částek. Tyto dvě smluvní strany se dohodnou na způsobu úhrady. 2. Jestliže soudy, které mají soudní pravomoc, jsou soudy smluvní strany jiné, než je stát zařízení, smluvní strana jejíž soudy mají soudní pravomoc, přijme všechna nezbytná opatření, aby umožnila státu zařízení vstoupit do řízení a účastnit se na jakémkoli urovnání týkajícího se náhrady. Článek V D 1. Generální ředitel Mezinárodní agentury pro atomovou energii svolá shromáždění smluvních stran za účelem revize limitů odpovědnosti podle článku V, jestliže si to přeje jedna třetina smluvních stran. 2. Dodatky budou přijaty dvoutřetinovou většinou přítomných a hlasujících smluvních stran za předpokladu, že v době hlasování bude přítomna alespoň polovina smluvních stran. 3. Při posuzování návrhu na úpravu limitů vezme shromáždění smluvních stran v úvahu mimo jiné riziko škody vzniklé v důsledku jaderné nehody, změny hodnoty peněz a kapacitu pojistného trhu. 2. 4. (a) Jakýkoli dodatek přijatý v souladu s odstavcem 2 tohoto článku oznámí generální ředitel MAAE všem smluvním stranám za účelem přijetí. Dodatek bude považován za přijatý po skončení období 18 měsíců poté, co byl oznámen, pokud během tohoto období nejméně jedna třetina stran, které byly v době přijetí tohoto dodatku na shromáždění smluvními stranami, generálnímu řediteli MAAE sdělí, že dodatek přijímají. Dodatek, přijatý v souladu s tímto odstavcem, nabude platnost za 12 měsíců po jeho přijetí pro ty smluvní strany, které ho přijaly. (b) Jestliže v období 18 měsíců od data oznámení za účelem přijetí nebyl dodatek přijat v souladu s pododstavcem a), bude dodatek pokládán za odmítnutý. 5. Pro každou smluvní stranu přijímající dodatek poté, co byl přijat, ale nenabyl platnosti, nebo po nabytí jeho platnosti v souladu s odstavcem 4 tohoto článku, dodatek nabude platnosti 12 měsíců po jeho přijetí touto smluvní stranou. 2. 6. Stát, který se stane stranou této úmluvy po nabytí platnosti nějakého dodatku v souladu s odstavcem 4 tohoto článku, bude, pokud nedojde k vyjádření jiného úmyslu tímto státem: a) považován za stranu této takto doplněné úmluvy, a b) považován za stranu nedoplněné úmluvy ve vztahu k jakémukoli smluvnímu státu, který není tímto doplňkem vázán. “ Článek 8 Článek VI Vídeňské úmluvy 1963 je upraven následovně: 1) Odstavec 1 je nahrazen následujícím textem: „1. (a) Práva na náhradu škody podle této úmluvy zaniknou, pokud není žaloba podána do: (i) třiceti let od data jaderné události, pokud jde o usmrcení nebo osobní zranění; (ii) deseti let od data jaderné události, pokud jde o jinou škodu. (b) Je-li však odpovědnost provozovatele podle práva státu zařízení kryta pojištěním nebo jinou finanční zárukou včetně státních prostředků na dobu delší, právo příslušného soudu může stanovit, že práva na získání náhrady škody od provozovatele zaniknou pouze až po takovémto delším období, které nebude delší, než období, po něž je jeho odpovědnost takto kryta dle práva státu zařízení. (c) Žaloby o náhradu za usmrcení a osobní zranění, nebo na základě rozšíření podle pododstavce b) tohoto článku, pokud jde o jinou jadernou škodu, které jsou podány po uplynutí deseti let od data jaderné události, se v žádném případě nedotknou práv na náhradu škody dle této úmluvy kterékoli osoby, která podala žalobu na provozovatele před uplynutím této lhůty. “ 2) Odstavec 2 se vypouští. 3) Odstavec 3 je nahrazen následujícím textem: „3. Práva na náhradu podle této úmluvy budou podléhat promlčení nebo zániku, jak je stanoveno právem příslušného soudu, jestliže žaloba není podána do tří let od data, kdy se osoba, která utrpěla škodu, dozvěděla nebo se logicky mohla dozvědět o škodě a o provozovateli odpovědném za škodu za předpokladu, že lhůty stanovené na základě pododstavců a) a b) odstavce 1 tohoto článku nebudou překročeny. “ Článek 9 Článek VII je doplněn následovně: 1) V odstavci 1 jsou přidány na konci odstavce dvě následující věty a takto doplněný odstavec se stává pododstavcem a) tohoto odstavce: „Tam, kde je odpovědnost provozovatele neomezená, může stát zařízení stanovit limit finanční záruky odpovědného provozovatele za předpokladu, že takovýto limit není nižší než 300 milionů ZPČ. Stát zařízení zajistí uspokojení nároků na náhradu jaderné škody, které byly přiznány vůči provozovateli v tom rozsahu, v jakém výnos z finanční záruky nestačí na uspokojení takovýchto nároků, avšak které nepřesáhnou částku finanční záruky, která má být poskytnuta podle tohoto odstavce. “ 2) K odstavci 1 je přidán následující nový pododstavec b): „(b) Nehledě na pododstavec a) tohoto odstavce stát zařízení, kde je odpovědnost provozovatele neomezená, s ohledem na povahu jaderného zařízení nebo zahrnutých jaderných látek a na pravděpodobné důsledky události jimi způsobené, může stanovit nižší částku odpovědnosti provozovatele, za předpokladu, že za žádných okolností nebude takto stanovená částka nižší než 5 milionů ZPČ a za předpokladu, že stát zajistí vyplacení nároků na odškodnění za jadernou škodu, které byly stanoveny proti provozovateli, poskytnutím nezbytných prostředků v tom rozsahu, v jakém výnos z pojištění nebo jiné finanční záruky nestačí na uspokojení takovýchto nároků a až do limitu stanoveného podle pododstavce a) tohoto odstavce. “ 3) V odstavci 3 jsou po slovech „tohoto článku“ vložena slova „nebo pododstavců b) a c) odstavce 1 článku V“. Článek 10 Článek VIII Vídeňské úmluvy 1963 je upraven následovně: 1) Text článku VIII se stává odstavcem 1 tohoto článku. 2) Je vložen následující nový odstavec 2: „2. S přihlédnutím k aplikaci pravidla pododstavce c) odstavce 1 článku VI, když co se týká nároků uplatňovaných vůči provozovateli, škoda, která má být podle této úmluvy odškodněna, převýší, nebo je pravděpodobné, že převýší, maximální částku, danou k dispozici podle odstavce 1 článku V, přednost při rozdělování náhrady bude dána nárokům týkajícím se usmrcení nebo osobního zranění. “ Článek 11 V článku X Vídeňské úmluvy 1963 je přidána následující nová věta na konci tohoto článku: „Právo postihu stanovené podle tohoto článku může být rozšířeno tak, aby ho mohl využít také stát zařízení, pokud poskytl veřejné prostředky podle této úmluvy. “ Článek 12 Článek XI Vídeňské úmluvy 1963 je upraven následovně: 1) Vkládá se následující odstavec 1a: „1a. Kde jaderná událost vznikne v oblasti výlučné ekonomické zóny smluvní strany nebo, nebyla-li takováto zóna stanovena v oblasti nepřekračující hranice výlučné ekonomické zóny, jestliže byla stanovena, soudní pravomoc projednávat žaloby, týkající se jaderných škod z této jaderné události, budou mít pro účely této úmluvy pouze soudy této strany. Předchozí věta bude platit, jestliže tato mluvní strana uvědomila depozitáře o této oblasti před jadernou událostí. Nic v tomto odstavci nebude interpretováno tak, že by to dovolovalo výkon soudní pravomoci způsobem, který je v rozporu s mezinárodním mořským právem, včetně Úmluvy OSN o mořském právu. “ 2) Odstavec 2 je nahrazen následujícím textem: „2. Kde jaderná událost nevznikne ne území žádné smluvní strany nebo v oblasti, o níž bylo podáno oznámení podle odstavce 1a, nebo kde místo jaderné události nelze s určit s určitostí, soudní pravomoc projednávat takovéto žaloby budou mít pouze soudy státu zařízení odpovědného provozovatele. “ 3) V odstavci 3 první řádce a v pododstavci b) po číslici „1“ se vkládá „1a“. 4) Vkládá se nový následující odstavec 4: „4. Smluvní strana, jejíž soudy mají soudní pravomoc, zajistí, aby soudní pravomoc pro kteroukoli jednotlivou jadernou událost měl pouze jeden z jejích soudů. “ Článek 13 Po článku XI se vloží následující nový článek XI A: „Článek XI A Smluvní strana, jejíž soudy mají soudní pravomoc, zajistí, aby pokud jde o žaloby o náhradu za jaderné škody: a) kterýkoli stát mohl podat žalobu v zastoupení osob, které utrpěly jadernou škodu, které jsou státními příslušníky tohoto státu nebo mají trvalé bydliště nebo místo pobytu na jeho území, a které k tomu svolily; a b) kterákoli osoba mohla podat žalobu, aby si vymohla práva podle této úmluvy, získaná převzetím nebo postoupením. “ Článek 14 Text článku XII Vídeňské úmluvy 1963 je nahrazen následujícím textem: „Článek XII 1. Soudní rozhodnutí, které již nepodléhá obvyklým formám přezkoumání, vynesené soudem smluvní strany majícím soudní pravomoc, bude uznáno s výjimkou případů: a) když bylo soudní rozhodnutí získáno podvodem; b) když straně, proti níž bylo soudní rozhodnutí vyneseno, nebyla dána spravedlivá příležitost přednést svůj případ, nebo c) když je soudní rozhodnutí v rozporu s veřejným pořádkem smluvní strany, na jejímž území se o uznání žádá, nebo není v souladu se základními normami spravedlnosti. 2. Soudní rozhodnutí, které je uznáno podle odstavce 1 tohoto článku, bude po předložení k výkonu v souladu s formalitami vyžadovanými právem té smluvní strany, kde s o výkon žádá, vykonatelné, jako by to bylo rozhodnutí soudu této smluvní strany. Základ nároku, o němž bylo rozhodnutí vydáno, nebude podléhat dalšímu řízení. “ Článek 15 Článek XIII Vídeňské úmluvy 1963 se doplní následovně: 1) Text článku XIII se stává odstavcem 1 tohoto článku: 2) Vložen je následující nový odstavec 2: „2. Bez ohledu na odstavec I tohoto článku, pokud náhrada za jadernou škodu převyšuje 150 milionů ZPČ, právní řád státu zařízení se může odchýlit od ustanovení této úmluvy, co se týká jaderné škody utrpěné na území nebo v mořské zóně vytvořené v souladu s mezinárodním mořským právem jiným státem, která má v době události jaderné zařízení na takovémto území, pokud neposkytuje reciproční náhrady v ekvivalentní částce. “ Článek 16 Text článku XVIII Vídeňské úmluvy 1963 se nahrazuje následujícím textem: „Tato úmluva se nedotkne práv a povinností smluvní strany podle obecných pravidel mezinárodního práva veřejného. “ Článek 17 Za článek XX Vídeňské úmluvy 1963 se vkládá následující nový článek XX A: „Článek XX A 1. V případě sporu mezi smluvními stranami, týkajícího se výkladu či použití této úmluvy, budou strany zúčastněné na sporu spolu konzultovat s úmyslem urovnat spor jednáním nebo jakýmikoli dalšími smírčím prostředky pro urovnávání sporů, které jsou pro ně přijatelné. 2. Jestliže spor tohoto druhu, o němž se hovoří v odstavci 1 tohoto článku, nemůže být urovnán do šesti měsíců od žádosti o konzultaci podle odstavce 1 tohoto článku, bude na žádost kteréhokoli účastníka takovéhoto sporu postoupen rozhodčímu řízení nebo předán Mezinárodnímu soudnímu dvoru k rozhodnutí. Tam, kde je spor postoupen rozhodčímu řízení, a jestliže do šesti měsíců od data podání žádosti se strany nemohou dohodnout o organizaci rozhodčího řízení, jedna ze stran může požádat prezidenta Mezinárodního soudního dvora nebo generálního tajemníka OSN, aby určil jednoho nebo více rozhodců. V případě konfliktních žádostí stran sporu bude mít žádost na generálního tajemníka OSN přednost. 3. Při ratifikaci, přijetí, schválení této úmluvy nebo při přistoupení k ní může stát prohlásit, že se necítí být vázán prvním nebo druhým postupem pro urovnání sporu nebo ani jedním z postupů stanovených v odstavci 2 tohoto článku. Ostatní smluvní strany nebudou vázány postupem pro urovnávání sporů, stanoveným v odstavci 2 tohoto článku, co se týká smluvní strany, pro níž takovéto prohlášení nabylo účinnosti. 4. Smluvní strana, která učinila prohlášení v souladu s odstavcem 3 tohoto článku, ho může kdykoli odvolat oznámením depozitáři. “ Článek 18 1. Články XX až XXV odstavce 2, 3 a odstavec „1“ článku XXVI, články XXVII a XXIX Vídeňské úmluvy 1963 se vypouštějí. 2. Vídeňská úmluva 1963 a tento Protokol budou mezi stranami tohoto Protokolu chápány společně a vykládány jako jediný text, na který může být odkazováno jako na Vídeňskou úmluvu o občanskoprávní odpovědnosti za jaderné škody 1997. Článek 19 1. Stát, který je stranou tohoto Protokolu, ale není stranou Vídeňské úmluvy 1963, bude vázán ustanoveními této úmluvy ve znění tohoto Protokolu ve vztahu k jeho ostatním smluvním státům, a pokud tímto státem není vyjádřen jiný úmysl v době uložení příslušné listiny, o níž se hovoří v článku 20, bude vázán ustanoveními Vídeňské úmluvy 1963 ve vztahu k státům, které jsou pouze jejími stranami. 2. Nic v tomto Protokolu nebude mít vliv na závazky státu, který je současně stranou jak Vídeňské úmluvy 1963, tak tohoto Protokolu, ve vztahu ke státu, který je stranou Vídeňské úmluvy 1963, ale není stranou tohoto Protokolu. Článek 20 1. Tento Protokol bude otevřen k podpisu všem státům v ústředí Mezinárodní agentury pro atomovou energii ve Vídni od 29. září 1997 až do doby nabytí jeho platnosti. 2. Tento protokol podléhá ratifikaci, přijetí nebo schválení státy, které ho podepsaly. 3. Po nabytí platnosti může kterýkoli stát, který jej nepodepsal, k Protokolu přistoupit. 4. Listiny o ratifikaci, přijetí, schválení nebo přistoupení budou uloženy u generálního ředitele Mezinárodní agentury pro atomovou energii, který bude depozitářem tohoto Protokolu. Článek 21 1. Tento protokol nabývá platnost tři měsíce po datu uložení páté listiny o ratifikaci, přijetí, schválení nebo přístupu. 2. Pro každý stát ratifikující, přijímající, schvalující tento protokol nebo přistupující k tomuto Protokolu po uložení páté listiny o ratifikaci, přijetí, schválení nebo přístupu nabývá tento Protokol platnost tři měsíce po datu uložení příslušné listiny tímto státem. Článek 22 1. Kterákoli smluvní strana může tento Protokol vypovědět písemným oznámením depozitáři. 2. Odstoupení nabude platnost rok po datu, k němuž obdrží depozitář oznámení o odstoupení. 3. Pokud jde o strany tohoto Protokolu, odstoupení kterékoli z nich od Vídeňské úmluvy 1963 v souladu s jejím článkem XXVI nebude považováno v žádném případě za odstoupení od Vídeňské úmluvy 1963 doplněné tímto Protokolem. 4. Bez ohledu na odstoupení od tohoto Protokolu smluvní stranou podle tohoto článku budou ustanovení tohoto Protokolu i nadále platit pro jakoukoli jadernou škodu, způsobenou jadernou událostí, vzniklou do doby, než odstoupení nabude platnosti. Článek 23 Depozitář okamžitě uvědomí smluvní státy a všechny další státy o: a) každém podpisu tohoto Protokolu; b) každém uložení listiny o ratifikaci, přijetí, schválení nebo přístupu; c) vstupu tohoto Protokolu v platnost; d) jakémkoli oznámení, obdrženém podle odstavce 1a článku XI; e) žádostech pro svolání revizní konference podle článku XXVI Vídeňské úmluvy 1963 a pro shromáždění smluvních stran podle článku V D Vídeňské úmluvy 1963 doplněné tímto Protokolem; f) oznámeních o odstoupeních, obdržených podle článku 22 a dalších případných oznámeních týkajících se tohoto Protokolu. Článek 24 1. Originál tohoto Protokolu, jehož arabské, čínské, anglické, francouzské, ruské a španělské znění má stejnou platnost, bude uložen u depozitáře. 2. Mezinárodní agentura pro atomovou energii vytvoří konsolidovaný text Vídeňské úmluvy 1963 doplněné tímto Protokolem v arabském, čínském, anglickém, francouzském, ruském a španělském jazyce, který je uveden v příloze k tomuto Protokolu. 3. Depozitář zašle všem státům ověřené autentické kopie tohoto Protokolu a konsolidovaný text Vídeňské úmluvy 1963 doplněné tímto Protokolem. NA DŮKAZ ČEHOŽ níže podepsaní, jsouce k tomu řádně zmocněni, tento protokol podepsali. Ve Vídni dne dvanáctého září tisíc devět set devadesát sedm


title: KOMMISSIONENS FORORDNING (EF) Nr. 1775/97 af 12. september 1997 om faste importværdier med henblik på fastsættelsen af indgangsprisen for visse frugter og grøntsager

eurovoc_concepts:
citrus fruit
fruit vegetable
grape
import price
pip fruit
stone fruit


title: RÈGLEMENT (CE) N° 1774/97 DE LA COMMISSION du 12 septembre 1997 fixant le prix maximal d'achat et les quantités de viande bovine achetées à l'intervention pour la cent quatre-vingt-huitième adjudication partielle effectuée dans le cadre des mesures générales d'intervention conformément au règlement (CEE) n° 1627/89

eurovoc_concepts:
award of contract
beef
intervention buying
maximum price
purchase price
quantitative restriction


title: KOMMISSIONENS FORORDNING (EF) Nr. 1774/97 af 12. september 1997 om fastsættelse af maksimumsopkøbsprisen og de oksekødsmængder, der opkøbes ved intervention som følge af den 188. dellicitation i forbindelse med de generelle interventionsforanstaltninger, der foretages i henhold til forordning (EØF) nr. 1627/89


title: Índice cronológicoÍndice alfabético.

eurovoc_concepts:
EU act
directory


title: 97/742/CECA: Decisione della Commissione del 12 settembre 1997 relativa alla conclusione dell'accordo tra la Comunità europea del carbone e dell'acciaio e la Federazione russa sul commercio di alcuni prodotti siderurgici

eurovoc_concepts:
Russia
free circulation
iron and steel product
trade agreement (EU)

formats: html pdfa1b print


title: KOMMISSIONENS FÖRORDNING (EG) nr 1775/97 av den 12 september 1997 om fastställande av schablonvärden vid import för bestämning av ingångspriset för vissa frukter och grönsaker


title: Verordnung (EG) Nr. 1778/97 der Kommission vom 12. September 1997 zur Einführung eines vorläufigen Antidumpingzolls auf die Einfuhren von Ferrosiliciummangan mit Ursprung in der Volksrepublik China

eurovoc_concepts:
China
anti-dumping duty
anti-dumping legislation
ferro-alloy
import
originating product


title: Protokół zmieniający Konwencję wiedeńską z 1963 roku o odpowiedzialności cywilnej za szkodę jądrową

eurovoc_concepts:
civil liability
damages
indemnification
nuclear accident
nuclear law
nuclear power station

text: L_2013220PL. 01000301. xml 17. 8. 2013    PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 220/3 PROTOKÓŁ zmieniający Konwencję wiedeńską z 1963 roku o odpowiedzialności cywilnej za szkodę jądrową PAŃSTWA STRONY NINIEJSZEGO PROTOKOŁU, UWAŻAJĄC za pożądaną zmianę Konwencji wiedeńskiej o odpowiedzialności cywilnej za szkodę jądrową, sporządzonej w Wiedniu dnia 21 maja 1963 roku, w celu rozszerzenia jej zakresu, zwiększenia odpowiedzialności osoby eksploatującej urządzenia jądrowe oraz wzmocnienia środków zapewniających należyte i godziwe odszkodowanie, UZGODNIŁY, co następuje: Artykuł 1 Konwencją, której postanowienia zmienia niniejszy Protokół, jest Konwencja wiedeńska o odpowiedzialności cywilnej za szkodę jądrową, sporządzona w Wiedniu dnia 21 maja 1963 roku, zwana dalej „Konwencją wiedeńską z 1963 roku”. Artykuł 2 Artykuł I Konwencji wiedeńskiej z 1963 roku zostaje zmieniony następująco: 1) ustęp 1 punkt j) zostaje zmieniony następująco: a) wyraz „oraz” na końcu podpunktu (ii) zostaje wykreślony i wstawiony na końcu podpunktu (iii); b) dodaje się nowy następujący podpunkt (iv): „(iv) takie inne urządzenia, w których znajduje się paliwo jądrowe, materiały promieniotwórcze lub odpady, jakie określi od czasu do czasu Rada Zarządzających Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej;”; 2) ustęp 1 punkt k) zostaje zastąpiony następującym tekstem: „k) »szkoda jądrowa« oznacza: (i) utratę życia lub uszkodzenie ciała; (ii) stratę mienia lub szkodę na mieniu; oraz, w zakresie przewidzianym prawem sądu właściwego, każde z wymienionych poniżej: (iii) stratę gospodarczą powstałą wskutek straty lub szkody, o której mowa w podpunktach (i) lub (ii), w zakresie, w jakim nie jest ona objęta tymi podpunktami, jeżeli doznała jej osoba uprawniona do dochodzenia roszczenia z tytułu takiej straty lub szkody; (iv) koszty środków odbudowy naruszonego środowiska, chyba że takie naruszenie jest nieznaczne, jeżeli środki takie zostały rzeczywiście podjęte lub mają być podjęte, i w zakresie, w jakim nie są objęte podpunktem (ii); (v) utratę dochodu pochodzącego z korzyści ekonomicznych z jakiegokolwiek zastosowania środowiska lub jego wykorzystania dla przyjemności, powstałą wskutek znacznego naruszenia tego środowiska, w zakresie, w jakim nie jest objęta podpunktem (ii); (vi) koszty środków zapobiegawczych i dalszą stratę lub szkodę spowodowaną takimi środkami; (vii) każdą inną stratę ekonomiczną, inną niż spowodowana naruszeniem środowiska, jeżeli pozwalają na to ogólne przepisy o odpowiedzialności cywilnej sądu właściwego; w przypadku podpunktów (i)–(v) oraz (vii) powyżej, w zakresie obejmującym stratę lub szkodę powstałą lub wynikającą z promieniowania jonizującego, emitowanego przez jakiekolwiek źródło promieniowania wewnątrz urządzenia jądrowego lub emitowanego przez paliwo jądrowe, materiały promieniotwórcze, odpady lub materiał jądrowy, pochodzące z urządzenia jądrowego, powstałe w nim lub wprowadzone do niego, jeżeli wynikają one z właściwości promieniotwórczych tej substancji lub z połączenia właściwości promieniotwórczych z trującymi, wybuchowymi lub innymi niebezpiecznymi właściwościami takiej substancji. ”; 3) ustęp 1 punkt l) zostaje zastąpiony następującym tekstem: „l) »wypadek jądrowy« oznacza każde zdarzenie lub serię zdarzeń mających tę samą przyczynę, które powodują szkodę jądrową lub – ale tylko w odniesieniu do podjętych środków zapobiegawczych – stwarzają poważne i nieuchronne zagrożenie spowodowania takiej szkody. ”; 4) w ustępie 1 po punkcie l) dodaje się cztery nowe następujące punkty m), n), o) i p): „m) »środki odbudowy« oznaczają wszelkie rozsądne środki, zatwierdzone przez kompetentne władze państwa, w którym takie środki były podjęte, i które mają na celu odbudowę lub odtworzenie naruszonych lub zniszczonych składników środowiska, lub wprowadzenie – gdy jest to uzasadnione – odpowiedników tych składników do środowiska. Prawo państwa, które doznało szkody, określi, kto jest upoważniony do podejmowania takich środków; n) »środki zapobiegawcze« oznaczają wszelkie właściwe środki podjęte przez każdą osobę po zaistnieniu wypadku jądrowego w celu zapobieżenia lub minimalizacji szkody, o której mowa w punkcie k) podpunkty (i)–(v) lub (vii), z uwzględnieniem wszelkich zatwierdzeń kompetentnych władz, wymaganych przez prawo państwa, w którym te środki zostały podjęte; o) „środki rozsądne” oznaczają środki, które – na mocy prawa sądu właściwego – uznane zostały za odpowiednie i proporcjonalne, przy uwzględnieniu wszelkich okoliczności, na przykład: (i) charakteru i zakresu zaistniałej szkody lub – w przypadku środków zapobiegawczych – charakteru i zakresu ryzyka takiej szkody; (ii) zakresu, w jakim w czasie ich zastosowania środki takie mogą być skuteczne; oraz (iii) odpowiedniej naukowej i technicznej ekspertyzy; p) »specjalne prawo ciągnienia«, zwane dalej »SDR«, oznacza jednostkę rozliczeniową zdefiniowaną i stosowaną przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy w jego własnych operacjach i transakcjach. ”; 5) ustęp 2 zostaje zastąpiony następującym tekstem: „2. Państwo Urządzenia może, jeżeli uzasadnia to nieznaczny rozmiar ryzyka, wyłączyć każde urządzenie jądrowe lub niewielką ilość materiału jądrowego spod zakresu stosowania niniejszej Konwencji pod warunkiem, że: a) w odniesieniu do urządzeń jądrowych kryteria takiego wyłączenia zostały ustalone przez Radę Zarządzających Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej i każde wyłączenie dokonane przez Państwo Urządzenia spełnia te kryteria; oraz b) w odniesieniu do małych ilości materiału jądrowego maksymalne limity dla wyłączenia takich ilości zostały ustalone przez Radę Zarządzających Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej i każde wyłączenie dokonane przez Państwo Urządzenia mieści się w tak ustalonych limitach. Kryteria dotyczące wyłączeń urządzeń jądrowych i maksymalne limity wyłączeń małych ilości materiału jądrowego podlegają okresowym przeglądom przez Radę Zarządzających. ” Artykuł 3 Po artykule I Konwencji wiedeńskiej z 1963 roku dodaje się dwa nowe następujące artykuły I A i I B: „Artykuł I A 1. Niniejsza Konwencja będzie stosowana w odniesieniu do szkody jądrowej, gdziekolwiek została ona doznana. 2. Niemniej jednak, prawodawstwo Państwa Urządzenia może wyłączyć stosowanie niniejszej Konwencji w odniesieniu do szkody doznanej: a) na terytorium państwa niebędącego jej stroną; albo b) w każdej strefie morskiej ustanowionej zgodnie z międzynarodowym prawem morskim przez państwo niebędące jej stroną. 3. Wyłączenie wymienione w ustępie 2 niniejszego artykułu może znajdować zastosowanie tylko w odniesieniu do państwa niebędącego stroną Konwencji, które w czasie zaistnienia wypadku: a) ma urządzenie jądrowe na swoim terytorium lub w jakiejkolwiek strefie morskiej, ustanowionej przez nie zgodnie z międzynarodowym prawem morskim; oraz b) nie zapewnia równoważnych wzajemnych korzyści. 4. Każde wyłączenie zgodne z ustępem 2 niniejszego artykułu nie może naruszać praw, o których mowa w artykule IX ustęp 2 punkt a), a jakiekolwiek wyłączenie zgodne z ustępem 2 punkt b) niniejszego artykułu nie może obejmować szkody wyrządzonej na pokładzie lub uszkodzenia statku albo samolotu. Artykuł I B Niniejszej Konwencji nie stosuje się do urządzeń jądrowych wykorzystywanych w celach innych niż pokojowe. ”. Artykuł 4 Artykuł II Konwencji wiedeńskiej z 1963 roku zostaje zmieniony następująco: 1) na końcu ustępu 3 punkt a) dodaje się następujący tekst: „Państwo Urządzenia może ograniczyć kwotę publicznych funduszy, udostępnianych dla każdego wypadku do wysokości różnicy, jeżeli taka istnieje, pomiędzy kwotą niniejszym ustaloną, a kwotą ustaloną zgodnie z artykułem V ustęp 1;”; 2) na końcu ustępu 4 dodaje się następujący tekst: „Państwo Urządzenia może ograniczyć wysokość kwoty publicznych funduszy udostępnianych zgodnie z ustępem 3 punkt a) niniejszego artykułu. ”; 3) ustęp 6 zastępuje się następującym tekstem: „6. Żadna osoba nie ponosi odpowiedzialności za jakąkolwiek stratę lub szkodę, która nie stanowi szkody jądrowej w rozumieniu artykułu I ustęp 1 punkt k), ale która mogłaby zostać określona jako taka zgodnie z postanowieniami tego punktu. ”. Artykuł 5 Po pierwszym zdaniu w artykule III Konwencji wiedeńskiej z 1963 roku dodaje się następujący tekst: „Niemniej jednak, Państwo Urządzenia może wyłączyć ten obowiązek w odniesieniu do przewozu, który w całości odbywa się na jego terytorium. ”. Artykuł 6 Artykuł IV Konwencji wiedeńskiej z 1963 roku zostaje zmieniony następująco: 1) ustęp 3 zostaje zastąpiony następującym tekstem: „3. Na podstawie postanowień niniejszej Konwencji nie można przypisać odpowiedzialności osobie eksploatującej, jeżeli wykaże ona, że szkoda jądrowa jest bezpośrednio spowodowana konfliktem zbrojnym, działaniem wojennym, wojną domową lub powstaniem. ”; 2) ustęp 5 zostaje zastąpiony następującym tekstem: „5. Na podstawie niniejszej Konwencji, osoba eksploatująca nie ponosi odpowiedzialności za szkodę jądrową: a) w samym urządzeniu jądrowym lub w innym urządzeniu jądrowym, włączając w to urządzenie jądrowe w budowie, na terenie lokalizacji takiego urządzenia; oraz b) wyrządzoną w każdym mieniu znajdującym się na tym samym terenie, które jest lub ma być wykorzystane w związku z każdym takim urządzeniem. ”; 3) ustęp 6 zostaje zastąpiony następującym tekstem: „6. Odszkodowanie za szkodę spowodowaną w środkach transportu, w których znajdował się w chwili wypadku jądrowego związany z nim materiał jądrowy, nie będzie powodowało zmniejszenia odpowiedzialności osoby eksploatującej w odniesieniu do innej szkody, do kwoty mniejszej niż 150 milionów SDR, albo każdej wyższej kwoty ustalonej przez prawodawstwo Umawiającej się Strony, albo kwoty ustalonej zgodnie z artykułem V ustęp 1 punkt c). ”; 4) ustęp 7 zastąpiony zostaje następującym tekstem: „7. Żadne postanowienie niniejszej Konwencji nie dotyczy odpowiedzialności osoby fizycznej za szkodę jądrową, za którą osoba eksploatująca, na mocy ustępu 3 lub 5 niniejszego artykułu, nie ponosi odpowiedzialności na podstawie niniejszej Konwencji, i którą to szkodę ta osoba fizyczna spowodowała działaniem lub zaniechaniem, popełnionym z zamiarem spowodowania szkody. ”. Artykuł 7 1. Tekst artykułu V Konwencji wiedeńskiej z 1963 roku zostaje zastąpiony następującym tekstem: 1. „1. Odpowiedzialność osoby eksploatującej z tytułu każdego pojedynczego wypadku jądrowego może być ograniczona przez Państwo Urządzenia: a) do kwoty nie mniejszej niż 300 milionów SDR; albo b) do kwoty nie mniejszej niż 150 milionów SDR, z zastrzeżeniem, że przy przekroczeniu tej wartości do kwoty nie mniejszej niż 300 milionów SDR, zostaną przez to państwo udostępnione fundusze publiczne na zrekompensowanie szkody jądrowej; albo c) przez okres najwyżej 15 lat od daty wejścia w życie niniejszego Protokołu – do przejściowej kwoty, nie mniejszej niż 100 milionów SDR, w odniesieniu do wypadku jądrowego zaistniałego w tym okresie. Kwota mniejsza niż 100 milionów SRD może być ustalona pod warunkiem, że państwo udostępni fundusze publiczne na wypłatę odszkodowań za szkodę jądrową w wysokości pomiędzy tą mniejszą kwotą a kwotą 100 milionów SDR. 2. Niezależnie od ustępu 1 niniejszego artykułu, Państwo Urządzenia, uwzględniając charakter urządzenia jądrowego lub substancji jądrowej, związanych z wypadkiem, oraz przewidując prawdopodobne konsekwencje wynikające z wypadku, może ustanowić niższą kwotę odpowiedzialności osoby eksploatującej pod warunkiem, że w żadnym przypadku tak ustalona kwota nie będzie niższa niż 5 milionów SDR, i pod warunkiem, że Państwo Urządzenia zapewni, aby fundusze publiczne były dostępne do wysokości kwoty określonej zgodnie z ustępem 1. 3. Kwoty ustalone przez Państwo Urządzenia odpowiedzialnej osoby eksploatującej, zgodnie z postanowieniem ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu i artykułu IV ustęp 6, będą miały zastosowanie, gdziekolwiek wydarzy się wypadek jądrowy. ”. 2. Po artykule V dodaje się cztery nowe artykuły V A, V B, V C i V D: „Artykuł V A 1. Odsetki i koszty zasądzone przez sąd w postępowaniu o odszkodowanie za szkodę jądrową będą płatne dodatkowo do kwot, o których mowa w artykule V. 2. Kwoty wymienione w artykule V i artykule IV ustęp 6 mogą być przeliczane na walutę narodową, w liczbach zaokrąglonych. Artykuł V B Każda Umawiająca się Strona zapewni, aby osoby, które doznały szkody, mogły dochodzić swoich praw do odszkodowania bez konieczności wszczynania odrębnych postępowań stosownych do pochodzenia funduszy przeznaczonych na takie odszkodowania. Artykuł V C 1. Jeżeli sądy sprawujące jurysdykcję są sądami Umawiającej się Strony, innej niż Państwo Urządzenia, fundusze publiczne wymagane zgodnie z artykułem V ustęp 1 punkty b) i c) oraz artykułem VII ustęp 1, jak również odsetki i koszty zasądzone przez sąd, mogą być udostępnione przez wyżej wskazaną Umawiającą się Stronę. Państwo Urządzenia zwróci drugiej Umawiającej się Stronie każdą wypłaconą kwotę. Obie Umawiające się Strony uzgodnią procedurę zwrotu. 2. Jeżeli sądy sprawujące jurysdykcję są sądami Umawiającej się Strony, innej niż Państwo Urządzenia, Umawiająca się Strona, której sądy sprawują jurysdykcję, przedsięweźmie wszystkie potrzebne środki w celu umożliwienia Państwu Urządzenia interweniowania w postępowaniu i uczestniczenia w każdym porozumieniu dotyczącym odszkodowania. Artykuł V D 1. Dyrektor Generalny Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej zwoła zgromadzenie Umawiających się Stron w celu wprowadzenia poprawek dotyczących granic odpowiedzialności, o których mowa w artykule V, jeżeli jedna trzecia Umawiających się Stron wyrazi takie życzenie. 2. Poprawki będą przyjmowane większością dwóch trzecich Umawiających się Stron obecnych i głosujących, pod warunkiem że co najmniej połowa Umawiających się Stron będzie obecna w czasie głosowania. 3. Rozważając propozycję zmiany dotyczącej granic odpowiedzialności, zgromadzenie Umawiających się Stron weźmie pod uwagę, między innymi, ryzyko szkody wynikającej z wypadku jądrowego, zmiany wartości pieniężnych oraz pojemność rynku ubezpieczeniowego. 2. 4. a) Każda zmiana przyjęta zgodnie z ustępem 2 niniejszego artykułu będzie przedstawiona przez Dyrektora Generalnego Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej do akceptacji wszystkim Umawiającym się Stronom. Zmianę uznaje się za przyjętą po upływie 18 miesięcy od jej notyfikowania pod warunkiem, że co najmniej jedna trzecia Umawiających się Stron w momencie przyjęcia zmiany przez zgromadzenie poinformowała Dyrektora Generalnego MAEA, że zmianę przyjmuje. Zmiana przyjęta zgodnie z niniejszym punktem wchodzi w życie w odniesieniu do Umawiających się Stron, które ją przyjęły, po upływie 12 miesięcy od jej przyjęcia. b) Jeżeli przez okres 18 miesięcy od dnia przedstawienia do przyjęcia zmiana nie zostanie przyjęta zgodnie z punktem a), zostanie ona uznana za odrzuconą. 5. W odniesieniu do każdej Umawiającej się Strony przyjmującej zmianę po jej przyjęciu, ale przed jej wejściem w życie, albo po jej wejściu w życie zgodnie z ustępem 4 niniejszego artykułu, zmiana wejdzie w życie po upływie 12 miesięcy od jej przyjęcia przez tę Umawiającą się Stronę. 2. 6. Państwo, które zostanie stroną niniejszej Konwencji po wejściu w życie zmiany zgodnie z ustępem 4 niniejszego artykułu, przy braku wyrażenia przez to państwo odmiennego zamiaru, będzie: a) uważane za stronę tak zmienionej Konwencji; oraz b) uważane za stronę niezmienionej Konwencji w stosunku do każdego państwa będącego stroną niezwiązaną zmianą. ”. Artykuł 8 Artykuł VI Konwencji wiedeńskiej z 1963 roku zostaje zmieniony następująco: 1) ustęp 1 zostaje zastąpiony następującym tekstem: „1. a) Prawo do odszkodowania na podstawie niniejszej Konwencji wygasa, jeżeli powództwo nie zostanie wniesione: (i) w odniesieniu do utraty życia lub uszkodzenia ciała – w ciągu trzydziestu lat od daty wypadku jądrowego; (ii) w odniesieniu do innych szkód – w ciągu dziesięciu lat od daty wypadku jądrowego. b) Jednakże, jeżeli zgodnie z prawem Państwa Urządzenia odpowiedzialność osoby eksploatującej jest objęta ubezpieczeniem lub innym zabezpieczeniem finansowym, włącznie z funduszami państwa, przez dłuższy okres czasu, prawo sądu właściwego może przewidzieć, że prawo do odszkodowania przeciwko osobie eksploatującej wygaśnie dopiero po upływie tego dłuższego okresu, który nie przekroczy okresu, w jakim jej odpowiedzialność jest objęta zabezpieczeniem zgodnym z prawem Państwa Urządzenia. c) Powództwa o odszkodowanie z tytułu utraty życia i uszkodzenia ciała lub – zgodnie z rozszerzeniem objętym punktem b) niniejszego ustępu – z tytułu innej szkody, które wniesione zostaną po okresie dziesięciu lat od daty wypadku jądrowego, w żadnym wypadku nie naruszą praw do odszkodowania zgodnego z niniejszą Konwencją jakiejkolwiek osoby, która przed upływem tego okresu wystąpiła z powództwem przeciwko osobie eksploatującej. ”; 2) skreślony zostaje ustęp 2; 3) ustęp 3 zostaje zastąpiony następującym tekstem: „3. Prawa do odszkodowania wynikające z Konwencji ulegają przedawnieniu lub wygaśnięciu, zgodnie z prawem sądu właściwego, jeżeli powództwo nie zostanie wniesione w ciągu trzech lat od daty, w której osoba poszkodowana dowiedziała się lub postępując właściwie powinna była się dowiedzieć o szkodzie oraz o osobie eksploatującej odpowiedzialnej za szkodę, pod warunkiem, że okresy ustanowione zgodnie z ustępem 1 punkty a) i b) niniejszego artykułu nie zostaną przekroczone. ”. Artykuł 9 Artykuł VII zostaje zmieniony następująco: 1) na końcu ustępu 1 zostają dodane dwa następujące zdania, a tak zmieniony ustęp stanie się punktem a) tego ustępu: „Jeżeli odpowiedzialność osoby eksploatującej jest nieograniczona, Państwo Urządzenia może ustanowić granicę finansowego zabezpieczenia odpowiedzialnej osoby eksploatującej pod warunkiem, że granica ta nie jest niższa od 300 milionów SDR. Państwo Urządzenia zapewni pokrycie roszczeń odszkodowawczych za szkodę jądrową skierowanych przeciwko osobie eksploatującej, w zakresie, w jakim wysokość finansowego zabezpieczenia jest niewystarczająca na zaspokojenie tych roszczeń, jednak nie wyższym od kwoty finansowego zabezpieczenia, które ma być zapewnione zgodnie z niniejszym ustępem. ”; 2) do ustępu 1 dodany zostaje następujący nowy punkt b): „b) Niezależnie od punktu a) niniejszego ustępu Państwo Urządzenia, w którym odpowiedzialność osoby eksploatującej jest nieograniczona, uwzględniając charakter urządzenia jądrowego lub stosowanych substancji promieniotwórczych oraz możliwe następstwa tego wypadku, może ustalić niższą kwotę finansowego zabezpieczenia osoby eksploatującej pod warunkiem, że w żadnym wypadku kwota tak ustalona nie będzie mniejsza niż 5 milionów SDR, oraz pod warunkiem, że Państwo Urządzenia zapewni pokrycie roszczeń odszkodowawczych za szkodę jądrową, skierowanych przeciwko osobie eksploatującej, dostarczając niezbędnych funduszy w zakresie, w jakim wysokość ubezpieczenia lub innego zabezpieczenia finansowego jest niewystarczająca na zaspokojenie tych roszczeń, i do wysokości granicy przewidzianej zgodnie z punktem a) niniejszego ustępu. ”; 3) w ustępie 3, po wyrazach „niniejszego artykułu” wstawione zostają wyrazy „lub artykułu V ustęp 1 punkty b) i c)”. Artykuł 10 Artykuł VIII Konwencji wiedeńskiej z 1963 roku zostaje zmieniony następująco: 1) tekst artykułu VIII staje się ustępem 1 tego artykułu; 2) dodany zostaje nowy ustęp 2, jak następuje: „2. Z zastrzeżeniem zastosowania zasady zawartej w artykule VI ustęp 1 punkt c), jeżeli, w odniesieniu do roszczeń dochodzonych przeciwko osobie eksploatującej, szkoda podlegająca zaspokojeniu zgodnie z niniejszą Konwencją przewyższa lub prawdopodobnie przewyższy najwyższą kwotę udostępnianą zgodnie z artykułem V ustęp 1, pierwszeństwo w podziale odszkodowania przysługuje roszczeniom z tytułu utraty życia lub uszkodzenia ciała. ”. Artykuł 11 Na końcu artykułu X Konwencji wiedeńskiej z 1963 roku dodane zostaje następujące nowe zdanie: „Prawo regresu przewidywane niniejszym artykułem może również być rozszerzone na korzyść Państwa Urządzenia w zakresie, w jakim udostępniło ono fundusze publiczne zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji. ”. Artykuł 12 Artykuł XI Konwencji wiedeńskiej z 1963 roku zostaje zmieniony następująco: 1) dodany zostaje nowy następujący ustęp 1 bis: „1 bis. Jeżeli wypadek jądrowy miał miejsce na obszarze wyłącznej strefy ekonomicznej Umawiającej się Strony lub – jeżeli taka strefa nie została ustanowiona – na obszarze nie wykraczającym poza granice wyłącznej strefy ekonomicznej, gdyby taka miała zostać ustanowiona, jurysdykcja w sprawach powództw dotyczących szkody jądrowej wynikającej z wypadku jądrowego przysługuje, dla celów niniejszej Konwencji, tylko sądom tej Strony. Poprzednie zdanie będzie stosowane, jeżeli Umawiająca się Strona powiadomiła depozytariusza o takim obszarze przed zaistnieniem wypadku jądrowego. Nie należy interpretować niniejszego ustępu jako zezwalającego na zastosowanie jurysdykcji w sposób niezgodny z międzynarodowym prawem morskim, łącznie z Konwencją Narodów Zjednoczonych o prawie morza. ”; 2) ustęp 2 zastąpiony zostaje następującym tekstem: „2. Gdy wypadek jądrowy ma miejsce poza terytorium którejkolwiek Umawiającej się Strony lub poza obszarem, o którym powiadomienie przekazane zostało stosownie do ustępu 1 bis, albo gdy miejsce zaistnienia wypadku jądrowego nie może być określone ponad wszelką wątpliwość, jurysdykcja w tych sprawach przysługuje sądom Państwa Urządzenia osoby eksploatującej, ponoszącej odpowiedzialność. ”; 3) w ustępie 3, w pierwszym wierszu i w punkcie b), po symbolu „1” wstawia się „1 bis”; 4) dodany zostaje nowy następujący ustęp 4: „4. Umawiająca się Strona, której sądy sprawują jurysdykcję, zapewni, aby tylko jeden z jej sądów był właściwy w sprawach każdego wypadku jądrowego. ”. Artykuł 13 Po artykule XI dodany zostaje nowy następujący artykuł XI A: „Artykuł XI A Umawiająca się Strona, której sądy sprawują jurysdykcję, zapewni, aby w odniesieniu do powództw o odszkodowanie za szkodę jądrową: a) każde państwo mogło wystąpić z powództwem na rzecz osób, które doznały szkody jądrowej, i które są obywatelami tego państwa, mają zamieszkanie albo siedzibę na jego terytorium i które się na to zgodziły oraz b) każda osoba mogła wystąpić z powództwem w celu dochodzenia, zgodnie z niniejszą Konwencją, swoich praw nabytych przez podstawienie albo cesję. ”. Artykuł 14 Tekst artykułu XII Konwencji wiedeńskiej z 1963 roku zostaje zastąpiony następującym tekstem: „Artykuł XII 1. Orzeczenie niepodlegające już zwykłej procedurze odwoławczej, wydane przez sąd Umawiającej się Strony, który sprawuje jurysdykcję, zostanie uznane, z wyjątkiem przypadku: a) gdy orzeczenie uzyskano przez oszustwo; b) gdy stronie, przeciwko której orzeczenie zostało wydane, nie dano należytej możliwości przedstawienia swojego stanowiska; albo c) gdy orzeczenie jest sprzeczne z polityką państwową Umawiającej się Strony, na której terytorium ma nastąpić uznanie tego orzeczenia, albo gdy orzeczenie jest niezgodne z podstawowymi zasadami sprawiedliwości. 2. Orzeczenie uznane zgodnie z ustępem 1 niniejszego artykułu, po przedstawieniu go do wykonania zgodnie z formalnymi wymogami prawa Umawiającej się Strony, w której występuje się o jego wykonanie, będzie wykonalne tak, jak orzeczenie sądu tej Umawiającej się Strony. Meritum roszczenia, co do którego wydano orzeczenie, nie będzie przedmiotem dalszych postępowań. ”. Artykuł 15 Artykuł XIII Konwencji wiedeńskiej z 1963 roku zostaje zmieniony następująco: 1) tekst artykułu XIII staje się ustępem 1 tego artykułu; 2) dodany zostaje następujący nowy ustęp 2: „2. Niezależnie od ustępu 1 niniejszego artykułu, w zakresie, w jakim odszkodowanie za szkodę jądrową przewyższa 150 milionów SDR, prawodawstwo Państwa Urządzenia może odstąpić od postanowień niniejszej Konwencji odnoszących się do szkody jądrowej doznanej na terytorium lub w strefie morskiej, utworzonej zgodnie z międzynarodowym prawem morskim, innego państwa, które, w chwili wypadku, ma na takim terytorium urządzenie jądrowe, w zakresie, w jakim to państwo nie zapewnia wzajemnych korzyści w równorzędnej wysokości. ”. Artykuł 16 Tekst artykułu XVIII Konwencji wiedeńskiej z 1963 roku zostaje zastąpiony następującym tekstem: „Niniejsza Konwencja nie narusza praw i zobowiązań Umawiającej się Strony wynikających z ogólnych norm prawa międzynarodowego publicznego. ”. Artykuł 17 Po artykule XX Konwencji wiedeńskiej z 1963 roku dodany zostaje nowy następujący artykuł XX A: „Artykuł XX A 1. W przypadku sporu między Umawiającymi się Stronami, dotyczącego interpretacji lub stosowania niniejszej Konwencji, strony sporu przeprowadzą konsultacje w celu rozwiązania sporu w drodze negocjacji lub za pomocą każdego innego, przez nie akceptowanego, pokojowego środka służącego do rozwiązywania sporów. 2. Jeżeli spór o charakterze, o którym mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu, nie może zostać rozstrzygnięty w ciągu sześciu miesięcy od wniosku o przeprowadzenie konsultacji zgodnie z ustępem 1 niniejszego artykułu, na wniosek którejkolwiek strony sporu zostanie on poddany arbitrażowi lub przedstawiony Międzynarodowemu Trybunałowi Sprawiedliwości do rozstrzygnięcia. W razie poddania sporu arbitrażowi, jeżeli w ciągu sześciu miesięcy od daty wniosku strony sporu nie będą w stanie uzgodnić organizacji arbitrażu, strona może poprosić Przewodniczącego Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości lub Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych o wyznaczenie jednego lub więcej arbitrów. W przypadku sprzecznych wniosków stron sporu, pierwszeństwo przysługuje wnioskowi złożonemu Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych. 3. Przy ratyfikacji, przyjęciu, zatwierdzeniu lub przystąpieniu do niniejszej Konwencji państwo może oświadczyć, że nie czuje się związane jedną albo obiema procedurami rozwiązywania sporów, przewidzianymi w ustępie 2 niniejszego artykułu. Pozostałe Umawiające się Strony nie będą związane procedurą rozwiązywania sporów, przewidzianą w ustępie 2 niniejszego artykułu, wobec Umawiającej się Strony, której takie oświadczenie pozostaje w mocy. 4. Umawiająca się Strona, która złożyła oświadczenie zgodnie z ustępem 3 niniejszego artykułu, może w dowolnym czasie wycofać je poprzez powiadomienie depozytariusza. ”. Artykuł 18 1. Skreślone zostają artykuły XX–XXV, artykuł XXVI ustępy 2, 3 i numer ustępu „1”, artykuły XXVII i XXIX Konwencji wiedeńskiej z 1963 roku. 2. Konwencja wiedeńska z 1963 roku oraz niniejszy Protokół powinny, pomiędzy Stronami niniejszego Protokołu, być czytane i interpretowane łącznie, jako jeden tekst, który może być przytaczany jako Konwencja wiedeńska z 1997 roku o odpowiedzialności cywilnej za szkodę jądrową. Artykuł 19 1. Państwo, które jest stroną niniejszego Protokołu, ale nie jest stroną Konwencji wiedeńskiej z 1963 roku, będzie związane postanowieniami tej konwencji, zmienionej niniejszym Protokołem, w stosunkach z innymi państwami będącymi jego stronami. W przypadku gdy państwo to nie wyrazi odmiennego zamiaru w chwili składania instrumentu, o którym mowa w artykule 20, zostanie ono związane postanowieniami Konwencji wiedeńskiej z 1963 roku w stosunkach z państwami, które są tylko jej stronami. 2. Żadne postanowienie niniejszego Protokołu nie narusza zobowiązań państwa, które jest stroną zarówno Konwencji wiedeńskiej z 1963 roku, jak i niniejszego Protokołu, w stosunku do państwa, które jest stroną Konwencji wiedeńskiej z 1963 roku, nie będąc stroną niniejszego Protokołu. Artykuł 20 1. Niniejszy Protokół zostanie otwarty do podpisu dla wszystkich państw w siedzibie Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej w Wiedniu od dnia 29 września 1997 roku do dnia jego wejścia w życie. 2. Niniejszy Protokół podlega ratyfikacji, przyjęciu albo zatwierdzeniu przez państwa, które go podpisały. 3. Od dnia jego wejścia w życie każde państwo, które nie podpisało niniejszego Protokołu, może do niego przystąpić. 4. Dokumenty ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia albo przystąpienia zostaną złożone u Dyrektora Generalnego Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, który będzie depozytariuszem niniejszego Protokołu. Artykuł 21 1. Niniejszy Protokół wejdzie w życie trzy miesiące po złożeniu piątego dokumentu ratyfikacji, przyjęcia albo zatwierdzenia. 2. Dla każdego państwa ratyfikującego, przyjmującego, zatwierdzającego albo przystępującego do niniejszego Protokołu po złożeniu piątego dokumentu ratyfikacji, przyjęcia albo zatwierdzenia, niniejszy Protokół wejdzie w życie trzy miesiące od daty złożenia przez takie państwo odpowiedniego dokumentu. Artykuł 22 1. Każda Umawiająca się Strona może wypowiedzieć niniejszy Protokół w drodze pisemnej notyfikacji skierowanej do depozytariusza. 2. Wypowiedzenie staje się skuteczne po upływie jednego roku od dnia otrzymania notyfikacji przez depozytariusza. 3. Pomiędzy stronami niniejszego Protokołu wypowiedzenie przez którąkolwiek z nich Konwencji wiedeńskiej z 1963 roku, zgodnie z jej artykułem XXVI, nie powinno być w żadnym razie interpretowane jako wypowiedzenie Konwencji wiedeńskiej z 1963 roku, zmienionej niniejszym Protokołem. 4. Niezależnie od wypowiedzenia niniejszego Protokołu przez Umawiającą się Stronę stosownie do niniejszego artykułu, postanowienia niniejszego Protokołu będą miały nadal zastosowanie do każdej szkody jądrowej spowodowanej wypadkiem jądrowym, który nastąpił, zanim takie wypowiedzenie stało się skuteczne. Artykuł 23 Depozytariusz niezwłocznie powiadomi Państwa Strony i wszystkie pozostałe państwa o: a) każdym podpisaniu niniejszego Protokołu; b) każdym złożeniu dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia albo przystąpienia; c) wejściu w życie niniejszego Protokołu; d) każdym powiadomieniu otrzymanym zgodnie z artykułem XI ustęp 1 bis; e) prośbach o zwołanie konferencji przeglądowej, stosownie do artykułu XXVI Konwencji wiedeńskiej z 1963 roku, oraz o zwołanie zgromadzenia Umawiających się Stron, zgodnie z artykułem V D Konwencji wiedeńskiej z 1963 roku, zmienionej niniejszym Protokołem; f) powiadomieniach o wypowiedzeniach otrzymanych zgodnie z artykułem 22 oraz o innych stosownych powiadomieniach związanych z niniejszym Protokołem. Artykuł 24 1. Oryginał niniejszego Protokołu, którego teksty arabski, angielski, chiński, francuski, hiszpański i rosyjski są jednakowo autentyczne, będzie złożony u depozytariusza. 2. Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej ustali jednolity tekst Konwencji wiedeńskiej z 1963 roku zmienionej niniejszym Protokołem, w językach arabskim, angielskim, chińskim, francuskim, hiszpańskim i rosyjskim taki, jak przedstawiony w aneksie do niniejszego Protokołu. 3. Depozytariusz przekaże wszystkim państwom poświadczone kopie niniejszego Protokołu wraz z jednolitym tekstem Konwencji wiedeńskiej z 1963 roku zmienionej niniejszym Protokołem. NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani, będąc należycie w tym celu upoważnieni, podpisali niniejszy Protokół. Sporządzono w Wiedniu dnia dwunastego września, tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego siódmego roku


title: REGLAMENTO (CE) N° 1775/97 DE LA COMISIÓN de 12 de septiembre de 1997 por el que se establecen valores globales de importación para la determinación del precio de entrada de determinadas frutas y hortalizas


title: Protokol o izmjeni Bečke konvencije o građanskoj odgovornosti za nuklearnu štetu iz 1963.

text: L_2013220HR. 01000301. xml 17. 8. 2013    HR Službeni list Europske unije L 220/3 PROTOKOL o izmjeni Bečke konvencije o građanskoj odgovornosti za nuklearnu štetu iz 1963. DRŽAVE STRANKE OVOG PROTOKOLA, UZIMAJUĆI U OBZIR da je poželjno izmijeniti Bečku konvenciju o građanskoj odgovornosti za nuklearnu štetu od 21. svibnja 1963. kako bi se omogućilo šire područje primjene, povećao iznos odgovornosti operatora nuklearnog postrojenja i unaprijedila sredstva za osiguravanje odgovarajuće i pravedne naknade, SPORAZUMJELE su se: Članak 1. Konvencija koja se mijenja odredbama ovog Protokola je Bečka konvencija o građanskoj odgovornosti za nuklearnu štetu od 21. svibnja 1963. , u daljnjem tekstu „Bečka konvencija iz 1963. ” Članak 2. Članak I. Bečke konvencije iz 1963. mijenja se kako slijedi: 1. Stavak 1. točka (j) mijenja se kako slijedi: (a) riječ „i” briše se s kraja podstavka ii. i umeće na kraj podstavka iii. , (b) novi podstavak iv. dodaje se kako slijedi: „iv. ostala postrojenja u kojima ima nuklearnoga goriva ili radioaktivnih proizvoda ili otpada što Vijeće guvernera Međunarodne agencije za atomsku energiju s vremena na vrijeme utvrđuje;” 2. Stavak 1. točka (k) zamjenjuje se sljedećim tekstom: „(k) ‚nuklearna šteta’ znači : i. smrt ili tjelesna ozljeda; ii. gubitak ili oštećenje imovine; i svaka od dolje navedenih šteta u opsegu koji utvrđuje pravo nadležnog suda – iii. gospodarski gubitak nastao zbog gubitka ili štete navedene u podstavku i. ili ii. , ako nije uključen u navedenim podstavcima, ako ga je pretrpjela osoba koja ima pravo tražiti naknadu zbog takvog gubitka ili štete; iv. troškovi mjera za dovođenje zagađenoga okoliša u prvobitno stanje, osim ako je to onečišćenje beznačajno, ako su se takve mjere stvarno poduzele ili se trebaju poduzeti, i ako nisu uključeni u podstavak ii. ; v. gubitak prihoda koji proizlazi iz gospodarskoga interesa u bilo kojoj uporabi ili uživanju okoliša, do kojega je došlo zbog znatnog onečišćenja toga okoliša, i ako nije uključen u podstavak ii. ; vi. troškovi preventivnih mjera i bilo kojega gubitka ili štete prouzročene takvim mjerama; vii. bilo koji drugi gospodarski gubitak, osim onog kojeg je uzrokovalo onečišćenje okoliša, ako je dozvoljen općim zakonom o građanskoj odgovornosti nadležnoga suda, što se tiče podstavaka od i. do v. te od vii. nadalje, u slučaju da gubitak ili šteta nastane od ili je posljedica ionizirajućeg zračenja koje potječe od bilo kojeg izvora zračenja u nuklearnom postrojenju, ili potječe od nuklearnoga goriva ili radioaktivnih proizvoda, ili otpada u nuklearnom materijalu ili nuklearnog materijala koji dolazi iz, potječe iz ili se šalje u nuklearno postrojenje, bez obzira na to potječe li od radioaktivnih svojstava takvih tvari ili od kombinacije radioaktivnih svojstava s otrovnim, eksplozivnim ili drugim opasnim svojstvima takve tvari. ” 3. Stavak 1. točka (l) zamjenjuje se sljedećim tekstom: „(l) ‚Nuklearna nesreća’ znači svaki događaj ili skup događaja istog podrijetla koji prouzroči nuklearnu štetu ili, ali samo u odnosu na preventivne mjere, stvara tešku i neposrednu prijetnju nastanku takve štete. ” 4. Nakon stavka 1. točke (l) dodaju se četiri nova stavka, stavak 1. točka (m), stavak 1. točka (n), stavak 1. točka (o) i stavak 1. točka (p) kako slijedi: „(m) ‚Mjere za dovođenje u prvobitno stanje’ znači sve razumne mjere koje su odobrila nadležna tijela države u kojoj su mjere poduzete i kojima je cilj da dovedu u prvobitno stanje oštećene ili uništene sastavnice okoliša ili da uvedu, prema potrebi, jednakovrijedne sastavnice u okoliš. U pravu države koja je pretrpjela štetu određuje se tko ima pravo poduzeti takve mjere. (n) ‚Preventivne mjere’ znači sve razumne mjere koje je poduzela bilo koja osoba nakon nuklearne nesreće kako bi se spriječila ili smanjila šteta iz točke (k)i do v. ili vii. , podložno bilo kojem odobrenju nadležnih tijela koje se zahtijeva u pravu države u kojoj su se mjere poduzele. (o) ‚Razumne mjere’ mjere su koje se prema pravu nadležnog suda smatraju prikladnim i razmjernim, uzimajući u obzir sve okolnosti, na primjer: – i. vrstu i opseg nastale štete ili, u slučaju preventivnih mjera, vrstu i opseg rizika od nastanka takve štete; ii. opseg u kojem su, u vrijeme poduzimanja, takve mjere vjerojatno učinkovite; i iii. odgovarajuću znanstvenu i tehničku stručnost. (p) ‚Posebna prava vučenja’, u daljnjem tekstu SDR, znači obračunska jedinica koju Međunarodni monetarni fond definira i koristi za vlastite poslove i transakcije. ” 5. Stavak 2. zamjenjuje se sljedećim tekstom: „2. Država postrojenja može, ako je to opravdano malim opsegom rizika, izuzeti bilo koje nuklearno postrojenje ili male količine nuklearnog materijala iz primjene ove Konvencije, pod uvjetom da: (a) u odnosu na nuklearna postrojenja, kriterije za takvo izuzimanje utvrđuje Vijeće guvernera Međunarodne agencije za atomsku energiju i svako izuzimanje od strane države postrojenja zadovoljava te kriterije; i (b) u odnosu na male količine nuklearnog materijala, maksimalna ograničenja za izuzimanje tih količina utvrđuje Vijeće guvernera Međunarodne agencije za atomsku energiju i svako je izuzimanje od strane države postrojenja u okviru tih utvrđenih ograničenja. Vijeće guvernera periodično će preispitivati kriterije za izuzimanje nuklearnih postrojenja i maksimalna ograničenja za izuzimanje malih količina nuklearnog materijala. ” Članak 3. Nakon članka I. Bečke konvencije iz 1963. dodaju se dva nova članka I. A i I. B: „Članak I. A 1. Ova se Konvencija primjenjuje na nuklearnu štetu, bez obzira gdje je pretrpljena. 2. Međutim, zakonodavstvo države postrojenja od primjene ove Konvencije može izuzeti štetu pretrpljenu: (a) na državnom području države koja nije ugovorna stranka; ili (b) u bilo kojem pomorskom pojasu uspostavljenom od strane države koja nije ugovorna stranka u skladu s međunarodnim pravom mora. 3. Svako izuzimanje sukladno ovom članku stavku 2. može se primjenjivati samo u odnosu na državu koja nije ugovorna stranka i koja u trenutku nesreće: (a) ima nuklearno postrojenje na svom državnom području ili u bilo kojem pomorskom pojasu kojeg je uspostavila u skladu s međunarodnim pravom mora i (b) ne pruža jednakovrijedne obostrane koristi. 4. Svako izuzimanje sukladno ovom članku stavku 2. ne utječe na prava iz članka IX. stavka 2. točke (a) i svako izuzimanje sukladno stavku 2. točki (b) ovog članka ne proširuje se na štetu unutar broda ili zrakoplova ili na samom brodu ili zrakoplovu. Članak I. B Ova Konvencija ne primjenjuje se na nuklearna postrojenja koja se ne koriste u mirnodopske svrhe. ” Članak 4. Članak II. Bečke konvencije iz 1963. mijenja se kako slijedi: 1. Na kraju stavka 3. točke (a) dodaje se sljedeći tekst: „Država postrojenja može ograničiti iznos javnih sredstava dostupnih po nesreći na razliku, ako postoji, između ovdje utvrđenog iznosa i iznosa utvrđenog sukladno članku V. stavku 1. ” 2. Na kraju stavka 4. dodaje se sljedeći tekst: „Država postrojenja može ograničiti iznos dostupnih javnih sredstava u skladu s ovim člankom stavkom 3. točkom (a). ” 3. Stavak 6. zamjenjuje se sljedećim tekstom: „6. Nijedna osoba nije odgovorna za bilo kakav gubitak ili štetu koja nije nuklearna šteta sukladno članku I. stavku 1. podstavku (k), ali koja se mogla odrediti kao takva sukladno odredbama tog podstavka. ” Članak 5. Nakon prve rečenice u članku III. Bečke konvencije iz 1963. dodaje se sljedeći tekst: „Međutim, država postrojenja može izuzeti ovu obavezu u odnosu na prijevoz koji se u cijelosti odvija na njezinom državnom području. ” Članak 6. Članak IV. Bečke konvencije iz 1963. mijenja se kako slijedi: 1. Stavak 3. zamjenjuje se sljedećim tekstom: „3. Nikakva odgovornost u okviru ove Konvencije neće se odnositi na operatora ako dokaže da je nuklearna šteta neposredna posljedica čina oružanog sukoba, neprijateljstva, građanskog rata ili ustanka. ” 2. Stavak 5. zamjenjuje se sljedećim tekstom: „5. Operator u okviru ove Konvencije nije odgovoran za nuklearnu štetu: (a) na samom nuklearnom postrojenju i bilo kojem drugom nuklearnom postrojenju, uključujući nuklearno postrojenje u izgradnji, na mjestu gdje se to postrojenje nalazi; i (b) na bilo kojoj imovini na tom istom mjestu koje se koristi ili se ima koristiti u vezi s bilo kojim takvim postrojenjem. ” 3. Stavak 6. zamjenjuje se sljedećim tekstom: „6. Naknada za štetu prouzročenu na prijevoznim sredstvima na kojima se nalazio nuklearni materijal za vrijeme nuklearne nesreće neće rezultirati smanjenjem odgovornosti operatora u odnosu na drugu štetu na iznos koji je niži od 150 milijuna SDR-a ili bilo kojeg većeg iznosa kojeg je utvrdilo zakonodavstvo ugovorne stranke ili iznos utvrđen u skladu s člankom V. stavkom 1. podstavkom (c). ” 4. Stavak 7. zamjenjuje se sljedećim tekstom: „7. Ništa u ovoj Konvenciji ne utječe na odgovornost bilo kojeg pojedinca za nuklearnu štetu za koju operator, na temelju ovog članka stavka 3. ili 5. , prema ovoj Konvenciji nije odgovoran i koju je taj pojedinac prouzročio poduzimanjem ili nepoduzimanjem radnji s namjerom da prouzroči štetu. ” Članak 7. 1. Tekst članka V. Bečke konvencije iz 1963. zamjenjuje se sljedećim tekstom: 1. „1. Država postrojenja može ograničiti odgovornost operatora za bilo koju nuklearnu nesreću, ili: (a) na iznos koji nije manji od 300 milijuna SDR-a; ili (b) na iznos koji nije manji od 150 milijuna SDR-a, pod uvjetom da uz taj iznos država stavi na raspolaganje javna sredstva do iznosa od najmanje 300 milijuna SDR-a kako bi se nadoknadila nuklearna šteta; ili (c) za najviše 15 godina od dana stupanja na snagu ovog Protokola, na prijelazni iznos koji nije manji od 100 milijuna SDR-a u odnosu na nuklearnu nesreću do koje je došlo u okviru tog razdoblja. Može se utvrditi iznos manji od 100 milijuna SDR-a, pod uvjetom da država stavi na raspolaganje javna sredstva kako bi se nadoknadila nuklearna šteta između tog nižeg iznosa i 100 milijuna SDR-a. 2. Neovisno o ovom članku stavku 1. , država postrojenja, uzimajući u obzir vrstu nuklearnog postrojenja ili nuklearnih tvari u njima i vjerojatne posljedice nuklearne nesreće koju bi mogli prouzročiti, može utvrditi niži iznos odgovornosti za tog operatera, pod uvjetom da ni u kojem slučaju tako utvrđeni iznos nije niži od 5 milijuna SDR-a i pod uvjetom da država postrojenja osigura da su javna sredstva dostupna do iznosa utvrđenog sukladno stavku 1. 3. Iznos koji je utvrdila država postrojenja odgovornog operatora u skladu s ovim člankom stavcima 1. i 2. i člankom IV. stavkom 6. primjenjuje se kada god dođe do nuklearne nesreće. ” 2. Nakon članka V. dodaju se četiri nova članka V. A, V. B, V. C i V. D kako slijedi: „Članak V. A 1. Kamate i troškovi koje je sud dosudio u tužbama za naknadu nuklearne štete plaćaju se neovisno o iznosima iz članka V. 2. Iznosi navedeni u članku V. i članku IV. stavku 6. mogu se preračunati u nacionalnu valutu u cijele brojeve. Članak V. B Svaka ugovorna stranka osigurava da osobe koje su pretrpjele štetu iskoriste svoje pravo na naknadu bez da pokrenu zasebne postupke u vezi s izvorima sredstava predviđenim za takvu naknadu. Članak V. C 1. Ako su nadležni sudovi oni ugovorne stranke koja nije država postrojenja, javna sredstva koja su potrebna u skladu s člankom V. stavkom 1. točkama (b) i (c) i člankom VII. stavkom 1. , kao i kamate i troškove koje dosuđuje sud, može staviti na raspolaganje prvo navedena ugovorna stranka. Država postrojenje nadoknađuje sve takve plaćene svote drugoj ugovornoj stranci. Te dvije ugovorne stranke dogovaraju postupak nadoknade troškova. 2. Ako su nadležni sudovi oni ugovorne stranke koja nije država postrojenja, ugovorna stranka čiji su sudovi nadležni poduzima sve potrebne mjere kako bi omogućila državi postrojenja uključivanje u postupak i sudjelovanje u bilo kakvom rješenju vezano uz naknadu. Članak V. D 1. Glavni direktor Međunarodne agencije za atomsku energiju saziva sastanak ugovornih stranaka kako bi izmijenili ograničenja odgovornosti iz članka V. ako jedna trećina ugovornih stranaka za to izrazi želju. 2. Izmjene se usvajaju dvotrećinskom većinom ugovornih stranaka koje su prisutne i koje glasuju, uz uvjet da je u trenutku glasovanja prisutno najmanje pola ugovornih stranaka. 3. Kada se radi o prijedlogu za izmjenu ograničenja, sastanak ugovornih stranaka u obzir, između ostaloga, uzima opasnost od štete koja je posljedica nuklearne nesreće, promjene u novčanim vrijednostima i kapacitet tržišta osiguranja. 2. 4. (a) Glavni direktor IAEA-a svaku izmjenu donesenu u skladu s ovim člankom stavkom 2. dostavlja svim ugovornim strankama na prihvaćanje. Izmjena se po isteku razdoblja od 18 mjeseci nakon što je dostavljena smatra prihvaćenom ako je najmanje jedna trećina ugovornih stranaka u trenutku prihvaćanja izmjene na sastanku glavnom direktoru IAEA-a priopćila da prihvaća izmjenu. Izmjena prihvaćena u skladu s ovim stavkom stupa na snagu 12 mjeseci nakon njezinog prihvaćanja za one ugovorne stranke koje su je prihvatile. (b) Ako unutar razdoblja od 18 mjeseci od dana dostavljanja na prihvaćanje izmjena nije prihvaćena u skladu s podstavkom (a), izmjena se smatra odbijenom. 5. Za svaku ugovornu stranku koja prihvaća izmjenu nakon što je ona prihvaćena, ali nije stupila na snagu, ili nakon njezinog stupanja na snagu u skladu s ovim člankom stavkom 4. , izmjena stupa na snagu 12 mjeseci nakon što je ta ugovorna stranka prihvati. 2. 6. Država koja postane stranka ove Konvencije se nakon stupanja na snagu izmjene u skladu s ovim člankom stavkom 4. , ako sama ne izrazi drugu namjeru: (a) smatra strankom tako izmijenjene Konvencije; i (b) smatra strankom neizmijenjene Konvencije u odnosu na bilo koju državu stranku koju izmjena ne obvezuje. ” Članak 8. Članak IV. Bečke konvencije iz 1963. mijenja se kako slijedi: 1. Stavak 1. zamjenjuje se sljedećim tekstom: „1. (a) Prava na naknadu u okviru ove Konvencije prestaju ako se tužba ne pokrene u roku od: i. u odnosu na smrt ili tjelesnu ozljedu, trideset godina od dana kada se dogodila nuklearna nesreća; ii. u odnosu na ostalu štetu, deset godina od dana kada se dogodila nuklearna nesreća. (b) Ako je, pak, u okviru prava države postrojenja odgovornost operatora na dulje razdoblje pokrivena osiguranjem ili drugim financijskim jamstvom, uključujući državna sredstva, pravo nadležnog suda može određivati da pravo na naknadu koje tereti operatora prestane vrijediti nakon tog duljeg razdoblja koje neće biti dulje od razdoblja za koje je odgovornost pokrivena pravom države postrojenja. (c) Tužbe za naknadu u odnosu na smrt i tjelesnu ozljedu ili, sukladno proširenju iz ovog stavka točke (b) u odnosu na ostalu štetu, koji su pokrenuti nakon razdoblja od deset godina od datuma nuklearne nesreće ni u kojem slučaju nemaju utjecaja na prava na naknadu u okviru ove Konvencije bilo koje osobe koja je spor protiv operatora pokrenula prije isteka tog razdoblja. ” 2. Stavak 2. briše se. 3. Stavak 3. zamjenjuje se sljedećim tekstom: „3. Pravo na naknadu u okviru Konvencije podliježe zastari ili prestanku, kako je određeno pravom nadležnog suda, ako tužba nije pokrenuta u roku od tri godine od dana kada je osoba koja je pretrpjela štetu znala ili se pretpostavlja da je trebala znati za štetu i za odgovornoga operatora, pod uvjetom da nisu premašeni rokovi utvrđeni sukladno ovom članku stavku 1. podstavcima (a) i (b). ” Članak 9. Članak VII. mijenja se kako slijedi: 1. U stavku 1. na kraj stavka dodaju se sljedeće dvije rečenice, a stavak se mijenja tako da postaje točka (a) tog stavka: „Ako iznos za pokriće odgovornosti operatora nije ograničen, država postrojenja može utvrditi ograničenje financijskog jamstva odgovornog operatora, pod uvjetom da to ograničenje nije manje od 300 milijuna SDR-a. Država postrojenja osigurava isplatu zahtjeva za naknadu za nuklearnu štetu koja je utvrđena na teret operatora do iznosa do kojeg je prihod od financijskog jamstva nedostatan za ostvarivanje tih zahtjeva, ali ne više od iznosa financijskog jamstva koji se određuje ovim stavkom. ” 2. Stavku 1. dodaje se nova točka (b) kako slijedi: „(b) Neovisno o ovom stavku točki (a), ako iznos za pokrivanje odgovornosti operatora nije ograničen, država postrojenja, uzimajući u obzir vrstu nuklearnog postrojenja ili nuklearnih tvari u njima i vjerojatne posljedice nuklearne nesreće koju bi mogli prouzročiti, može utvrditi niži iznos financijskog jamstva za tog operatera, pod uvjetom da ni u kojem slučaju tako utvrđeni iznos nije niži od 5 milijuna SDR-a i pod uvjetom da država postrojenja osigura isplatu zahtjeva za naknadu za nuklearnu štetu koji su utvrđeni na teret operatora osiguravši potrebna sredstva do iznosa do kojeg je prihod od osiguranja ili drugog financijskog jamstva nedostatan za ostvarivanje tih zahtjeva, ali ne više od ograničenja određenog sukladno ovom stavku točki (a). ” 3. U stavku 3. nakon riječi „ovog članka” dodaju se riječi „ili članka V. stavka 1. točaka (b) i (c)”. Članak 10. Članak VIII. Bečke konvencije iz 1963. mijenja se kako slijedi: 1. Tekst članka VIII. postaje stavak 1. tog članka. 2. Novi stavak 2. dodaje se kako slijedi: „2. Sukladno primjeni pravila iz članka VI. stavka 1. točke (c), ako u odnosu na zahtjeve podnesene protiv operatora šteta koju je potrebno nadoknaditi u okviru ove Konvencije premašuje ili će vjerojatno premašiti maksimalan iznos dostupan sukladno članku V. stavku 1. , prednost pri raspodjeli naknade daje se zahtjevima u odnosu na smrt ili tjelesnu ozljedu. ” Članak 11. U članku X. Bečke konvencije iz 1963. na kraj članka dodaje se nova rečenica kako slijedi: „Pravo na žalbu omogućeno u okviru ovog članka može se proširiti kako bi se pogodovalo državi postrojenja ako je osigurala javna sredstva u skladu s ovom Konvencijom. ” Članak 12. Članak XI. Bečke konvencije iz 1963. mijenja se kako slijedi: 1. Novi stavak 1. bis dodaje se kako slijedi: „1. bis. Ako se nuklearna nesreća dogodi na području isključive gospodarske zone ugovorne stranke ili, ako takva zona nije bila uspostavljena, na području koje ne premašuje granice isključive gospodarske zone ako bi se ta zona uspostavila, nadležnost nad tužbama u vezi s nuklearnom štetom uzrokovanom tom nuklearnom nesrećom, u smislu ove Konvencije, imaju samo sudovi te stranke. Prethodna rečenica primjenjuje se ako je ugovorna stranka obavijestila depozitara o tom području prije nuklearne nesreće. Ništa u ovome stavku ne tumači se tako da se dozvoljava uspostava nadležnosti na način protivan međunarodnom pravu mora, uključujući Konvenciju Ujedinjenih naroda o pravu mora. ” 2. Stavak 2. zamjenjuje se sljedećim tekstom: „2. Ako se nuklearna nesreća ne dogodi na državnom području neke ugovorne stranke ili na području o kojem se obavještava sukladno stavku 1. bis ili ako se mjesto nuklearne nesreće ne može sa sigurnošću utvrditi, nadležnost u takvim tužbama imaju sudovi države postrojenja odgovornog operatora. ” 3. U stavak 3. , prvi redak, i u točku (b) nakon brojke „1. ” umetnite „1. bis”. 4. Novi stavak 4. dodaje se kako slijedi: „4. Ugovorna stranka čiji su sudovi nadležni osigurava da je samo jedan od njezinih sudova nadležan u odnosu na bilo koju nuklearnu nesreću. ” Članak 13. Nakon članka XI. dodaje se novi članak XI. A kako slijedi: „Članak XI. A Ugovorna stranka čiji sudovi imaju nadležnost osigurava da u vezi s tužbama za naknadu nuklearne štete: (a) svaka država može podnijeti tužbu u ime osoba koje su pretrpjele nuklearnu štetu, koje su državljani te države ili imaju prebivalište ili boravište na njenom državnom području te koje su s tim suglasne; i (b) svaka osoba može podnijeti tužbu za provedbu prava prema ovoj Konvenciji stečenih subrogacijom ili dodjelom. ” Članak 14. Tekst članka XII. Bečke konvencije iz 1963. zamjenjuje se sljedećim tekstom: „Članak XII. 1. Presuda na koju se više ne primjenjuju uobičajeni oblici preispitivanja koju je donio nadležni sud ugovorne stranke priznaje se osim: (a) ako je presuda dobivena prijevarom; (b) ako stranka protiv koje je izrečena presuda nije imala poštenu priliku predstaviti svoj slučaj; ili (c) ako je presuda protivna javnoj politici ugovorne stranke na državnom području na kojem se traži priznavanje ili nije u skladu s temeljnim standardima pravde. 2. Presuda koja se priznaje u okviru ovog članka stavka 1. , nakon što se predstavi za izvršavanje u skladu s formalnostima koje zahtjeva pravo ugovorne stranke u kojoj se traži izvršavanje, izvršiva je kao da je riječ o presudi suda te ugovorne stranke. Meritum zahtjeva o kojem je donesena presuda nije predmet daljnjih postupaka. ” Članak 15. Članak XIII. Bečke konvencije iz 1963. mijenja se kako slijedi: 1. Tekst članka XIII. postaje stavak 1. tog članka. 2. Novi stavak 2. dodaje se kako slijedi: „2. Neovisno o ovom članku stavku 1. , ako naknada nuklearne štete premašuje 150 milijuna SDR-a, zakonodavstvo države postrojenja može odstupiti od odredbi ove Konvencije u odnosu na nuklearnu štetu pretrpljenu na području ili u bilo kojem pomorskom pojasu utvrđenom sukladno međunarodnom pravu mora druge države koja u trenutku nesreće ima nuklearna postrojenja na tim područjima, u mjeri u kojoj to ne pruža obostrane koristi jednakog iznosa. ” Članak 16. Tekst članka XVIII. Bečke konvencije iz 1963. zamjenjuje se sljedećim tekstom: „Ova Konvencija ne utječe na prava i obveze ugovorne stranke prema općim pravilima međunarodnog javnog prava. ” Članak 17. Nakon članka XX. Bečke konvencije iz 1963. novi članak XX. A dodaje se kako slijedi: „Članak XX. A 1. U slučaju spora između ugovornih stranaka o tumačenju ili primjeni ove Konvencije, stranke u sporu savjetuju se s ciljem njegova rješavanja pregovorima ili drugim mirnim sredstvima rješavanja sporova koja su im prihvatljiva. 2. Ako se spor ove vrste iz članka 1. stavka 1. ne može riješiti u roku od šest mjeseci od zahtjeva za savjetovanjem sukladno ovom članku stavku 1. , on se, na zahtjev bilo koje stranke u tom sporu, podnosi na arbitražu ili prosljeđuje Međunarodnom sudu na odluku. Ako se spor podnosi na arbitražu, a stranke u sporu ne mogu se dogovoriti oko organizacije arbitraže u roku od šest mjeseci od datuma zahtjeva, stranka od predsjednika Međunarodnog suda ili glavnog tajnika Ujedinjenih naroda može zatražiti da imenuje jednog ili više arbitara. U slučajevima proturječnih zahtjeva stranaka u sporu, prednost se daje zahtjevu glavnog tajnika Ujedinjenih naroda. 3. Prilikom ratifikacije, prihvaćanja, odobrenja ove Konvencije ili pristupanja ovoj Konvenciji, država može izjaviti da ne smatra da je ni jedan ni oba postupka rješavanja sporova navedenih u ovom članku stavku 2. obvezuju. Postupak rješavanja sporova naveden u ovom članku stavku 2. u donosu na ugovornu stranku za koju je ta izjava na snazi ne obvezuje ostale ugovorne strane. 4. Ugovorna stranka koja je dala izjavu u skladu s ovim člankom stavkom 3. može je u svakom trenutku povući obavijestivši depozitara. ” Članak 18. 1. Članci od XX. do XXV. , stavci 2. , 3. i stavak broj „1. ” članka XXVI. , članci XXVII. i XXIX. Bečke konvencije iz 1963. brišu se. 2. Bečka konvencija iz 1963. i ovaj Protokol, među strankama ovog Protokola, smatrat će se i tumačiti zajedno kao jedan tekst koji se može smatrati Bečkom konvencijom o građanskoj odgovornosti za nuklearnu štetu iz 1997. Članak 19. 1. Državu koja je stranka ovog Protokola, ali ne i stranka Bečke konvencije iz 1963. , obvezivat će odredbe te Konvencije kako je izmijenjena ovim Protokolom u odnosu na njegove ostale države stranke i ako ta država sama ne izrazi drugu namjeru prilikom polaganja isprava iz članka 20. obvezivat će ju odredbe Bečke konvencije iz 1963. u odnosu na države koje su samo njezine stranke. 2. Ništa u ovom Protokolu nema učinak na obveze države koja je stranka i Bečke konvencije iz 1963. i ovog Protokola u odnosu na državu koja je stranka Bečke konvencije iz 1963. , ali ne i stranka ovog Protokola. Članak 20. 1. Ovaj Protokol otvoren je za potpisivanje za sve države u sjedištu Međunarodne agencije za atomsku energiju u Beču od 29. rujna 1997. do njegovog stupanja na snagu. 2. Ovaj Protokol podliježe ratifikaciji, prihvaćanju i odobrenju od strane država potpisnica. 3. Nakon njegovog stupanja na snagu sve države koje nisu potpisale ovaj Protokol mogu mu pristupiti. 4. Isprave o ratifikaciji, prihvaćanju, odobrenju ili pristupanju polažu se kod glavnog direktora Međunarodne agencije za atomsku energiju, koji je depozitar ovog Protokola. Članak 21. 1. Ovaj Protokol stupa na snagu tri mjeseca nakon datuma polaganja pete isprave o ratifikaciji, prihvaćanju ili odobrenju. 2. Za svaku državu koja potvrdi, prihvati, odobri ovaj Protokol ili mu pristupi nakon polaganja pete isprave o ratifikaciji, prihvaćanju ili odobrenju, ovaj Protokol stupa na snagu 3 mjeseca od dana kada je ta država položila odgovarajuću ispravu. Članak 22. 1. Svaka ugovorna strana može otkazati ovaj Protokol putem pisane obavijesti depozitaru. 2. Otkazivanje postaje važeće godinu dana nakon datuma na koji je depozitar primio obavijest. 3. Među strankama ovog Protokola otkazivanje Bečke konvencije iz 1963. od bilo koje stranke u skladu s njezinim člankom XXVI. neće se ni u kojem slučaju smatrati otkazivanjem Bečke konvencije iz 1963. godine kako je izmijenjena ovim Protokolom. 4. Bez obzira na otkazivanje ovog Protokola od strane ugovorne stranke sukladno ovom članku, odredbe ovoga Protokola nastavljaju se primjenjivati na svaku nuklearnu štetu koju je uzrokovala nuklearna nesreća do koje je došlo prije stupanja na snagu tog otkazivanja. Članak 23. Depozitar odmah obavještava države stranke i sve ostale države o: (a) svakom potpisivanju ovog Protokola; (b) svakoj pohrani isprave o ratifikaciji, prihvaćanju, odobrenju ili pristupanju; (c) stupanju na snagu ovog Protokola; (d) primljenim obavijestima sukladno članku XI. stavku 1. bis; (e) zahtjevima za sazivanje konferencije za preispitivanje sukladno članku XXVI. Bečke konvencije iz 1963. i za sastanak ugovornih stranaka sukladno članku V. D Bečke konvencije iz 1963. kako je izmijenjena ovim Protokolom; (f) obavijestima o otkazivanju primljenima sukladno članku 22. i ostalim obavijestima relevantnim za ovaj Protokol. Članak 24. 1. Izvorni primjerak ovog Protokola, čiji su primjerci na arapskom, kineskom, engleskom, francuskom, ruskom i španjolskom jeziku jednako vjerodostojni, polaže se kod depozitara. 2. Međunarodna agencija za atomsku energiju utvrđuje pročišćeni tekst Bečke konvencije iz 1963. kako je izmijenjena ovim Protokolom na arapskom, kineskom, engleskom, francuskom, ruskom i španjolskom jeziku, kako je navedeno u prilogu ovom Protokolu. 3. Depozitar svim državama dostavlja ovjerene primjerke ovog Protokola zajedno s pročišćenim tekstom Bečke konvencije iz 1963. kako je izmijenjena ovim Protokolom. U POTVRDU GORE NAVEDENOG niže potpisani, za to propisno ovlašteni, potpisali su ovaj Protokol. Sastavljeno u Beču, dvanaestog dana mjeseca rujna tisuću devetsto devedeset sedme godine


title: RÈGLEMENT (CE) N° 1776/97 DE LA COMMISSION du 12 septembre 1997 concernant la délivrance de certificats d'exportation du système A1 dans le secteur des fruits et légumes

eurovoc_concepts:
export licence
nut
pip fruit
quantitative restriction