Voormalige Eurovisiedeelnemers geven adviezen aan de artiesten van dit jaar en speculeren over wie gaat winnen

MOSKOU - Het gebeurt één keer per jaar. Bijna alle ogen van Europa zijn gericht op de 25 muzikale acts op de finalenacht. Of je er van houdt of het juist haat: het heeft je aandacht. Honderden miljoenen kijken. Of de kijkers wachten op een onvergetelijk goed optreden of de meest lachwekkende blunder, elke zanger krijgt drie minuten hun aandacht.

Dat is het gevoel dat de inzendingen naar Moskou zullen meemaken op zaterdag en het is hetzelfde gevoel dat de acht zangers hebben ervaren die door Wikinews zijn geïnterviewd. Afgelopen week hebben acht zangers uit acht verschillende landen een korte onderbreking in hun dagschema ingelast om te praten over hun favoriete momenten in de competitie, hun eigen persoonlijke anekdotes, hun advies aan de acts van dit jaar in Moskou, wie zij de gedoodverfde winnaar vinden en bovenal over hun belangrijkste bezigheden en wat zij het publiek kunnen bieden.

Dit zijn de zesde en laatste interviews door het Engelse Wikinews die gepubliceerd worden in de aanloop tot de halve finale en de finale van de Eurovisie Songfestival. Mike Halterman heeft alle interview afgenomen en zal na de wedstrijd ook nog extra interviews afnemen. De finale is op 16 mei om 9 p.m. CET in de lucht; zie de website van uw nationale televisieomroep voor de exacte uitzendtijden. In sommige landen wordt de finale ook op de nationale radio uitgezonden.

Mike Halterman: Aan welke projecten werk je nu? Wat kunnen je vaste fans dit jaar van je verwachten?

Jessica Garlick: Op dit moment ben ik bezig mijn nieuwe single "Hard Not to Fall" te promoten. Die gaat deze maand uitkomen... je kunt 'm downloaden van iTunes vanaf 9 mei, met een officiële release op 25 mei. Ook schrijf ik mee aan mijn album wat later dit jaar uitgebracht gaat worden. Het voelt echt goed om weer terug in de muziekbusiness te zijn.

Mike Halterman: Wat zijn enkele van je mooiste herinneringen aan het meedoen met Eurovisie? Wat voor advies zou je geven aan zangers die dit jaar voor het eerst meedoen aan Eurovisie?

Jessica Garlick: Eén van de mooiste herinneringen aan meedoen met Eurovisie is het bezoek aan Estland. Ik geloof niet dat ik daar ooit gekomen zou zijn als ik daar niet heen moest om op te treden, maar het is er echt mooi. Ik was er een week en had de mogelijkheid om met een helikopter over de Baltische zee te vliegen. Ik zat ook een middag op de HMS Chatham . Ik mocht het fregat ook sturen. Ik heb voor de troepen aan boord opgetreden, die dat heel erg waardeerden.

Maar ik heb er zoveel meer. Tijdens de promotie, voorrondes en de Eurovisieweek heb ik zoveel geweldige mensen ontmoet. Ik heb alleen spijt dat ik niet meer foto's heb gemaakt als ik eigenlijk wel had gewild. Dus mijn advies aan iedereen die meedoet: neem écht veel foto's en geniet van je optreden en van alles wat bij het vertegenwoordigen van je land hoort.

Mike Halterman: De muziekvideo's van dit jaar zijn te vinden op youtube.com/eurovision. Wie zijn jouw favorieten en welk land heeft volgens jou de grootste kans om te winnen?

Jessica Garlick: Ik mag me gelukkig prijzen om samen naast enkele Eurovisie-inzendingen op te treden en ik was erg onder de indruk! Ik ben helemaal verliefd op de inzending van IJsland van dit jaar... het lied "Is it True?" is echt een prachtige ballad en Johanna zingt het echt goed! Ik zou zeggen dat, als ik naar het lied kijk, dit zeker mijn favoriet is.
Maar ik denk dat Oekraïne misschien wel gaat winnen! Svetlana's optreden is echt te gek!! Ze gaat helemaal los! Haar live optreden is out of control! Ze wil echt winnen en ze doet er alles voor om dat waar te maken. Naar haar moet je absoluut kijken! Daar gaat echt wat verrassends op het podium tijdens haar optreden gebeuren. Ze zal je blijven boeien en maakt het onvergetelijk!!

Mike Halterman: Heel veel oude fans ten tijde van Pop Idol en Eurovisie 2002 weten niet waarom je de muziek vaarwel zei en uit het zicht bleef. Wat was er gebeurd? En vind je het moeilijk om na zes jaar weer terug in de muziekindustrie te komen?

Jessica Garlick: Na Pop Idol en Eurovisie begon ik liedjes te schrijven... iets wat ik nooit eerder gedaan had en waarvan ik nooit had gedacht dat ik er goed in zou zijn. Maar ik heb het geluk gehad om de wereld rond te reizen en samen met 's werelds beste songwriters liedjes te schrijven. Ik besloot in 2004 een tijdje uit de business te stappen toen ik met mijn tienerliefde Owen trouwde.

Ik verloor eerlijk gezegd een tijdje mijn passie voor de muziek en we wilden samen wat reizen. Uiteindelijk bleven we een korte tijd in Australië voordat ik helemaal broeds werd. Dus in 2007 baarde ik mijn kleine meisje Olivia en vanaf die tijd had ik mijn rol als echtgenote en huismoeder waar ik echt van geniet!!

Ik besloot in januari van dit jaar om terug naar de studio te gaan en te gaan schrijven. Dat voelde zo goed en toen ik "Hard Not to Fall" opnam wist ik dat dit het lied was dat ik aan iedereen wilde horen. En daardoor kreeg ik mijn passie en energie helemaal weer terug. De muziekindustrie is behoorlijk veranderd vergeleken met de laatste keer dat ik erin zat... maar eigenlijk pakt het nu beter uit.

Ik heb veel meer controle, en dat vind ik belangrijk, vooral omdat Olivia voor mij het belangrijkste is... Ik ben allereerst en vooral een moeder en daar wil ik goed in zijn. Ik werk ook met mensen die ik mag en vertrouw, dat maakt het samenwerken plezierig. En muziek moet ook plezier zijn. Het is deze keer vooral moeilijker omdat ik ook energie in mijn "echte leven" moet stoppen. Ik kan het me niet veroorloven om alleen aan mezelf te denken, ook al zou je dat soms moeten doen om succesvol in de business te zijn. Ik beleef de beste tijd van mijn leven nu ik terug ben en ik ben bijna verbaasd over de steun van al mijn oude fans. Ze zijn de beste!!

Ani Lorak: Mijn nieuwe album, genaamd "Sontse" (De Zon) is zojuist uitgekomen. Het is geschreven en opgenomen in Griekenland in de "VOX studio" door Dimitris Kontopoulos, die me ook geholpen heeft met het lied "Shady Lady" voor Eurovisie 2008. Het album komt niet alleen in Oekraïne uit, maar ook in Rusland.

In de herfst zijn er plannen voor een tournee door 25 steden om het album te promoten. Ook zijn er plannen voor solo-concerten in Palace "Ukraine" in Kiev. Ik was blij verrast toen ik in het begin van het jaar een prijs kreeg van het Britse radiostation "Eurovision Song Contest Radio." Door publieksstemmen van de luisteraars kreeg ik de titel "Best Female Singer for 2008" voor mijn lied "Shady Lady." Ik denk en kijk niet graag vooruit, maar ik ga mijn uiterste best doen om de mensen tevreden te stellen.

Ani Lorak: Omdat ik pas geleden in 2008 meegedaan heb, herinner ik het me goed: tijdens de promotietournee heb ik veel landen bezocht waar ik nog nooit was geweest. Ik heb geweldige mensen ontmoet: Dimitris Kontopoulos, Roberto Cavalli; Ik heb nieuwe vrienden en fans gemaakt. [Noot van de redactie: Roberto Cavalli was de designer van de diamanten jurk die Ani Lorak droeg tijdens het Eurovisie optreden.] Ik moest heel hard werken om het eindresultaat te bereiken.

Bij Eurovisie kreeg ik het belangrijkste van de wedstrijd, de "Artistic Award", die normaal verleend wordt aan de beste artiest van de wedstrijd; Raffaella Carrà nodigde me uit voor haar televisieprogramma in Italië en de tournee bracht me steeds verder van huis. Ik hield echt van de sfeer bij de wedstrijd. Iedereen die deelnam aan de wedstrijd was vriendelijk, blij en stonden klaar om elkaar te helpen en aan te moedigen. Het was niet makkelijk die weken, maar wel een blije periode in mijn leven.

Ik wens alle deelnemers veel inspiratie, doorzettingsvermogen, topenergie, hard werk en geloof in jezelf en je kracht. Het is niet onmogelijk; het belangrijkste is om open en eerlijk te zijn naar het publiek.

Ani Lorak: Ik kan maar één ding zeggen – Eurovisie is een erg onvoorspelbare wedstrijd. Een voorspelling is doen is dus extreem moeilijk. Ik weet dat er dit jaar in Moskou veel bekende professionals staan: Sakis Rouvas en Patricia Kaas. Het belangrijkste in deze wedstrijd is om er te staan en je land voor 200% te vertegenwoordigen. Ik wens alle deelnemers het beste toe, maar ik ga, als een patriot, voor mijn eigen land.

Mike Halterman: Welke doelen heb je nog niet bereikt in je carrière, maar zou je uiteindelijk wel willen bereiken?

Ani Lorak: We hebben een spreekwoord: "Als je wilt dat God lacht, vertel Hem dan je plannen." Ik vind het belangrijk om genoeg kracht te hebben voor mijn professionele prestaties, voor mijn carrière en voor mijn uiteindelijke creatieve verwezenlijkingen. Maar het moet samengaan met mijn eigen leven. Ik wil op alle gebieden mijn eigenwaarde laten gelden. Misschien begin ik mijn eigen kledinglijn.

Maar wat ik het meest belangrijk vind is om elke dag de lat wat hoger te leggen wat betreft mijn beroepsmatige ontwikkeling als zangeres en artiest. Mijn motto – ik heb alles voor me en ik ga mijn dromen bereiken - mijn Oscar moet nog komen!

Mike Halterman: Aan welke projecten werk je nu? Wat kunnen je vaste fans dit jaar van je verwachten?

Marie N: Op dit moment ben ik student aan de toneelschool van Parijs, dus al mijn plannen liggen meer op het gebied van theater, maar ik ben ook bezig aan mijn nieuwe album. Ik hoop dat ik het aan het eind van het jaar uit kan brengen, maar ik denk dat het nu te vroeg is om daarover te praten. [glimlach]

Marie N: Ik vond alles leuk in de week dat we daar waren. We hadden echt veel lol. De sfeer was erg professioneel, de deelnemers waren erg vreindelijk... maar het meest emotionele was de reis terug naar huis – de weg van Tallinn naar RIga met de bus onder politiebegeleiding en wachtende mensen met bloemen langs de weg...

Mijn enige advies is: geniet van elk moment en vooral van de drie minuten van je presentatie – het is echt iets speciaals. [glimlach]

Marie N: Ik denk dat er veel liedjes een kans maken om te winnen, maar het hangt van de energie van de zangers af hoe ze het die speciale avond op het podium brengen.

Mike Halterman: Wat vond je leuker: het winnen van Eurovisie of het hosten in het volgende jaar? Wat maakte je nerveuzer en waarom?

Marie N: Natuurlijk was het zingen leuker dan het hosten omdat je alleen verantwoordelijk ben voor jezelf. Bij het hosten ben je verantwoordelijk voor de hele show. Ik wens alle artiesten al het goede toe; geniet. [glimlach]

Mike Halterman: Aan welke projecten werken jullie nu? Wat kunnen de vaste fans dit jaar van jullie verwachten?

Niels Olsen: We werken aan een nieuw album en we gaan een kleine tournee maken door Zweden, Noorwegen en Denemarken de rest van het jaar, dus dat is wat onze fans mogen verwachten. Het album komt in 2010 uit.

Mike Halterman: Wat zijn enkele van jullie mooiste herinneringen aan het meedoen met Eurovisie? Wat voor advies zouden jullie geven aan zangers die dit jaar voor het eerst meedoen aan Eurovisie?

Niels Olsen: De mooiste herinnering... wel, dat is moeilijk... we hebben een hoop geweldige herinneringen aan Stockholm in 2000. We zullen nooit vergeten hoeveel warmte we kregen van het publiek in alle Europese landen na Stockholm, en de reacties van het Zweedse volk bij het gebeuren. Apropos, ik zei tegen mijn broer na het eerste optreden: "Nou, Jørgen, ik geloof dat we wel eens een hit in Zweden zouden kunnen hebben!!"

Ik zou tegen een "nieuwe" artiest zeggen: onthou dat je niet het middelpunt van het heelal bent, en in werelds perspectief: het is niet zo erg als je het festival verliest. Wees trouw aan de mensen van wie je houdt en betrek de mensen in wie je gelooft, niet de mensen die je alles beloven. In ons geval hebben we al 35 jaar dezelfde manager, we werken al 25 jaar met onze vriend en producer Stig Kreutzfeldt en zo voort. Met deze fantastische vrienden hebben we in 35 jaar een aantal hits gemaakt.

Mike Halterman: De muziekvideo's van dit jaar zijn te vinden op youtube.com/eurovision. Wie zijn jullie favorieten en welk land heeft volgens jullie de grootste kans om te winnen?

Niels Olsen: Nou, ik heb niet alle liedjes gehoord, maar persoonlijk vind ik de Deense, de Engelse en de Zweedse liedjes erg goed, maar zoals ik zei, ik heb nog ze niet allemaal gehoord.

Mike Halterman: De Deense versie van jullie winnend lied zegt dat vrouwen "beter worden naarmate ze ouder zijn." Welke vrouwen in de entertainment horen daarbij en waarom?

Niels Olsen: Persoonlijk vind ik mijn echtgenote nog steeds een mooie, maar "beter worden naarmate ze ouder zijn" is niet helemaal juist. Mijn echtgenote is nog steeds een levendige en aantrekkelijke vrouw en we zijn beide verliefd op het leven. Ik geloof ook dat een vrouw als Annie Lennox mooi is, ook al is ze ouder dan 50. (Sorry, niet praten over de leeftijd van vrouwen. Sorry, Miss Lennox.)

Mike Halterman: Aan welke projecten werk je nu? Wat kunnen je vaste fans dit jaar van je verwachten?

Hanna Pakarinen: Mijn vierde album "Love in a Million Shades" is eerder dit jaar uitgekomen en nu treed ik op door Finland.

Hanna Pakarinen: Mijn beste herinnering, geloof ik, is het moment dat ik in de finale op het podium stond. Dat was geweldig!
Het is moeilijk om advies te geven, maar ik denk dat het enige belangrijke is om jezelf te zijn en plezier te hebben. [glimlach]

Hanna Pakarinen: Natuurlijk vind ik het Finse lied het beste. [glimlach] Het is erg moeilijk om te zeggen wie er gaat winnen; het is elk jaar hetzelfde: je weet het niet!

Mike Halterman: Wat ligt je, naast muziek, na aan het hart? Hoe zou je je populariteit gebruiken om anderen te helpen.

Hanna Pakarinen: Mijn familie en vrienden natuurlijk, en mijn woonplaats en het meer daar.

Ik ben niet echt blij met het idee dat ik een rolmodel ben, maar ik doe mijn best om mijn fans te laten zien en te vertellen dat het belangrijkste is om van jezelf te houden en om jezelf te zijn. En geloof altijd in jezelf natuurlijk!

Charlotte Perrelli: Ik zoek nog nieuwe nummers voor mij volgende album. Ik zit ook in de jury van de Zweedse tv show Talang (Talent; de Zweedse versie van "___'s Got Talent!" TV serie). Er komt een nieuw album uit, hopelijk dit jaar.

Mike Halterman: Je bent twee keer bij Eurovisie geweest, één keer heb je gewonnen op het festival in 1999 en ook afgelopen jaar heb je meegedaan. Wat zijn enkele van je mooiste herinneringen aan Eurovisie?

Charlotte Perrelli: De overwinning in Jerusalem in '99 was natuurlijk fantastisch. De grappigste herinnering was toen Dana [International] viel op het podium, ongelofelijk en zo jammer voor haar. Van afgelopen jaar heb ik veel herinneringen. Alles was zo anders dan in '99. Zo veel groter!

Charlotte Perrelli: Ik vind dit jaar veel liedjes leuk, maar ik denk dat Noorwegen gaat winnen.

Mike Halterman: Welke van jouw eigen nummers is je favoriet?

Charlotte Perrelli: Hmm. Ik heb veel favorieten, maar "Black and Blue" van mijn laatste CD is een geweldig nummer, geschreven door Fredrik Kempe. Ik hou van de songtekst.

Sirusho: Ik werk momenteel aan een paar grote projecten, één ervan is het nieuwe lied
"Time to Pray" wat ik samen met mijn collega's van Eurovisie, Boaz Mauda en Jelena Tomasevic heb gemaakt. Het is een protestlied tegen oorlog. De Engelse tekst is geschreven door de President van Israël, Shimon Peres. Ik werk ook aan mijn vierde album dat in de zomer uitkomt. Ik heb ook voor het eerst mijn lied uitgebracht in het Grieks, "Erotas", en het is al nummer 1 in de Armeense hitlijsten. Ik heb veel fans en het is een genot om hard voor ze te werken.

Sirusho: Eurovisie is een heel plezierig festival. Ik wil het geen competitie noemen omdat de deelnemers vrienden worden. Ik wens dat de deelnemers ervan mogen genieten en dat ze er niet bang voor zijn. Eurovisie kan zoveel geven en nemen; het bracht mijn carrière op een hoger niveau, nu heb ik fans en werk ik binnen heel Europa en het is geweldig!

Sirusho: Ik heb een aantal deelnemers van dit jaar ontmoet in de verschillende landen waar ik als gast heb gezongen en waar zij hun promotietour aan het doen waren. Ik heb niet alle optredens gezien dus ik kan niet oordelen. Maar Eurovisie draait allemaal om onverwachte verrassingen; dat maakt het zo interessant.

Mike Halterman: Je bent bezig met een graad in internationale betrekkingen. Hoe wil je je diploma gaan gebruiken? Als je morgen moest stoppen met zingen, wat zou je dan voor carrière nastreven met dat diploma?

Sirusho: Ik vind internationale zaken interessant. Ik vind leren leuk. Ik heb altijd de neiging om meer bij te leren maar ik moet er niet aan denken om te stoppen met mijn carrière. Ik ben er mee geboren, het is een groot deel van mezelf, en zelfs als er iets met mijn stembanden zou gebeuren kan ik nog altijd verder met schrijven en producen voor mijn collega's... maar genoeg daarover; ik heb nog zoveel in me om aan het publiek te geven!

Mike Halterman: Aan welke projecten werk je nu? Wat kunnen je fans in Europa en de Verenigde Staten dit jaar van je verwachten?

Tajči: Buiten mijn reguliere tournee, die ik vier keer per jaar doe, werk aan een show getiteld "Need a Break," wat een beetje een stap weg is van mijn geestelijke muziek en meer "werelds." Het is meer wat moeders doormaken, met huwelijk en kinderen. Het is een grappige show. Wat ik goed doe is verhalen vertellen. Het is hoe ik ben. Het is wie ik ben. Dat is waarom popmuziek voor mij als artiest niet werkte. Dit nieuwe format werkt goed voor mij: het is erg bevredigend, ik ben enthousiast en kijk er naar uit om het te gaan doen en muzikale stijlen uit te proberen.

Ik hoop dit jaar ook naar Zagreb te gaan om mijn nieuwe muziek te brengen. Ik denk dat de tijd rijp is. Ik ben 17 jaar weg en ze spelen nog steeds mijn oude muziek. Zo nu en dan ga ik er heen en geef radio- en televisie-interviews... Ik weet niet, het is tijd dat ze zien wat ik doe. Iedereen kan mijn dingen online zien, maar ik ben het best live; daar is veel energie en kracht wat je niet echt ziet in een geluidsopname of een video. Het is anders als je echt erbij bent. Ik wil het hen laten zien en zeggen: "Hier, mijn landgenoten, mijn oude fans, dit is wie ik nu ben. Dit is hoe ik in de laatste 17 jaren gegroeid ben." Een soort van reünie.

Tajči: Ik geniet echt van optreden, ik geniet van de energie, dat iedereen samenkomt om te zingen en praten met anderen over hun carrière. Dat waren de hoogtepunten. Ik gaf niet om de pers of de competitie, maar er is zoveel om aan te denken, het hele land kijkt naar je. Ik geloof niet dat het ooit alleen over muziek kan gaan, het gaat meer over politiek. Maar er zijn altijd bijzaken als je zo'n soort bijeenkomst hebt.

Destijds was ik de laatste vertegenwoordiger voor de val van Joegoslavië, en het was tijdens de vereniging van Europa, en iedereen was een beetje meer gespannen en opgewonden in dat opzicht... en ik was zo jong om dat allemaal te bevatten. Ik geloof niet dat ik het kon volgen. Maar het was een geweldige ervaring, ik zal het altijd onthouden. De nacht van mijn leven, een ervan in ieder geval.

Het was ook erg emotioneel omdat de winnende zanger dat jaar zong over "unite unite, Europe." Het was destijds perfect. Nadat hij gewonnen had, in de green room, trok hij een rode roos uit zijn boeket, gaf het aan mij met wat complimenten. Voor een 19-jaar oud meisje betekende dat veel.

Mijn advies is om plezier te hebben, en doe het met heel je hart. Doe het niet puur om te winnen, niet om je carrière te starten, maar omdat je ervan houdt, omdat het is wat je doet en waar je goed in bent. Je kunt iemand inspireren en het kan meer zijn dan alleen maar vermaak.

Tajči: Omdat we midden in een tour zitten heb ik er een beetje doorheen geklikt. Ik vind de kwaliteit van de liedjes echt prachtig. Het geeft me het gevoel om mijn koffers te pakken en deze zomer naar Europa te gaan omdat dit een zomer gaat worden voor goede club music!

Ik heb een voorkeur voor landen die in hun eigen taal zingen en ik zie dat veel landen etnische elementen in hun dansnummer verwerken. Daar hou ik van.

Ik vind die vent van Noorwegen leuk. Ik geloof dat hij zo oprecht is. Het leek mij niet dat hij iets "probeerde": hij was gewoon zichzelf. Het lied is leuk en blij. Het is niet erg dat hij knap is en dat hij een goed aura om zichzelf heeft. Hij had zoveel energie en boeide me meteen: hoe hij bewoog, hoe hij zong, het greep me aan.

Ik hou ook van Malta, ik ben fan van grote ballads. She heeft een mooie stem. En Cyprus, zij "heeft het" ook voor mij. Ik hou ook van het Franse lied, maar ik hou ook van de Franse taal in het algemeen. Bosnië heeft ook een goed nummer. Ze roepen een zeker gevoel op en dat werkt voor ze. Van Kroatië was ik niet ondersteboven, maar ik ben trots op ze dat ze nog steeds in het Kroatisch zingen, hoewel het voor sommigen misschien niet zo mooi klinkt als Engels. Het overige was meer van: "Mooi, maar heb ik al gezien."

Alles lijkt op Hollywood tegenwoordig. Ik denk dat het de tijdgeest is waarin we leven. Alle meisjes zijn zo mooi en het haar en de make-up zit perfect. Ik klink nu als een oude vrouw, maar ik mis de types uit de verschillende delen van de wereld. Het is zo veel beïnvloed door Hollywood en de Westerse muziekindustrie. Het was onvermijdelijk dat oost en west zou versmelten, dus ik heb een voorkeur voor iets van een plaatselijke invloed in het geheel. Het hoort bij het vinden van je identiteit en je plaats van je land in de wereld.

Ik ben vrijwilliger en doe werk op een plaatselijke school. Ik geef de kinderen les in etnische dansen. Ik woon nu in de Midwest, maar ik woonde eerst in Los Angeles en New York waar ze iets bewuster zijn van etnische groeperingen. Ik geef ze deze danslessen om hen een beetje begrip te geven wat er verloren gaat door de nieuwe soort cultuur en muziek. Ik geef het ook aan kinderen die geadopteerd zijn uit andere landen en ik vraag me af, tjonge, zouden ze ooit een lied in het het Bulgaars of Italiaans, of weet ik wat voor taal kunnen zingen?

Mijn kinderen zijn half Amerikaans, half Kroatisch. Ik zie hoe mijn leven "verglobaliseerd" is en hoe mensen hun folklore, hun cultuur en wat dies meer zij verliezen, dus leer ik mijn kinderen de taal en de dansen, omdat ik zo ben opgegroeid.

Mike Halterman: Ik zag een stuk van je documentaire op YouTube en ik zag een commentaar dat je vroeg "vergeet je thuis, Kroatië, niet" en om terug te komen omdat de fans je daar missen. Nu je je eigen leven hebt in Amerika, zie je jezelf ooit terugkeren naar Kroatië met je familie? Aan welk land voel je je het meest verbonden en ben je het meest trouw, aan de Verenigde Staten of aan Kroatië, en waarom?

Tajči: Ik wil mijn kinderen minstens een jaar in hun tienertijd meenemen om hen mijn land te laten zien en hen verschillende dingen te leren. Maar ik weet het niet, als je eenmaal vertrekt is het moeilijk weer terug te gaan. Ik mis mijn land, ik mis het verleden. Ik mis mijn roots. Ik mis het om vrienden tegen te komen en te praten over onze schooltijd, de dingen die je verliest als je verhuist. Ik hou van wat ik doe, ik hou van wat Amerika te bieden heeft en wat Amerika mij echt geboden heeft. Er is een soort van vrijheid dat je niet hebt in een kleiner land.

Ik zal altijd Kroatisch blijven, hoe lang ik hier ook zal blijven. Wanneer ik terug ga naar Kroatië, als ik daar naartoe ga, dan voel ik me thuis, maar als ik terug ga naar Amerika, dan voel ik me ook daar thuis. Ik denk dat een persoon zich overal "thuis" kan voelen als ze innerlijke rust hebben. Je gaat veel dingen missen waar je geweest bent en ik mis Kroatië echt. Ik wil mijn kinderen laten zien waar ik opgroeide en de parken waar ik speelde. Dat is misschien een gevoel wat ik nu heb, dat weet ik niet. Ik heb een goed leven, mijn man en mijn kinderen en ik hou ervan om mijn eigen muziek te kunnen maken, zonder contracten of verplichtingen. Ik ben erg gelukkig.

Vertaling van Wikinews artikel: Past Eurovision contestants give advice to this year's performers, speculate on who will win


Europas Melodi Grand Prix 2009: Hvem vinner i Moskva?

Målform: Bokmål - Dato: 11. mai 2009 - Oppdater siden - Rediger artikkelen - Flere nyheter

Russland: Hvert år følger nesten hele Europa med for å se hvilket land som vinner Eurovision Song Contest dette året. Flere hundre millioner europeere følger med hvert år. Noen elsker det, noen hater det. Seerne gir hver tre minutters opptreden full oppmerksomhet. Det er klart for Eurovision Song Contest 2009.

Denne følelsen vil deltagerne som opptrer i Moskva nikke gjenkjennende til på lørdag, og det er den samme følelsen som de åtte sangerne Wikinytt har intervjuet har hatt. I løpet av sist uke har åtte tidligere deltagere tatt seg tid til å fortelle sine egne anekdoter, minner, råd de vil gi årets deltagere, hvem de tror vil vinne og det viktigste for dem: hva artistene gjør nå og hva de kan gi sitt publikum idag.

Dette er den sjette og siste gruppen intervjuer som blir publisert av Wikinytt på engelsk under forberedelsene til Melodi Grand Prix' semifinale og finale. Intervjuene ble foretatt av Mike Halterman, som vil komme med flere etter at en vinner er kåret. Sluttrundene sendes klokken 21 CET 16. mai, i tilfelle forsinkelser, sjekk NRKs nettsted. I flere land vil også MGP sendes på radio.

Mike Halterman: Hvilke prosjekter holder du på med nå? Hva kan dine fans vente å se i år?

Jessica Garlick: Akkurat nå holder jeg på med den PR for min nye singel "Hard Not to Fall" som skal slippes i løpet av mai...den slippes på iTunes 9. mai, mens den slippes offisielt 25. mai. Jeg holder også på å forberede mitt neste album, som skal slippes senere i år. Det er virkelig godt å komme tilbake.

Mike Halterman: Vil du dele noen av dine beste minner fra MGP med oss? Hvilke råd vil du gi til musikerne som deltar i MGP for første gang i år?

Jessica Garlick: Noen av mine beste minner har med besøkene i Estland å gjøre. Jeg tror ikke jeg ville ha reist dit om jeg ikke skulle ha opptrådt der, og landet er virkelig vakkert. I løpet av den uken jeg var der, ble jeg fløyet ut til fregatten HMS Chatham som lå i Østersjøen med helikopter. Jeg fikk en ettermiddag ombord, og ved siden av at jeg opptrådte for troppene (som satte virkelig pris på det) fikk jeg også styre skipet.

Jeg har så mange flere minner, og møtte så mange utrolige mennesker både i løpet av ukene før MGP og finaleuken i Estland. Det eneste jeg angrer på er at jeg ikke fotograferte så mye som jeg gjerne ville ha gjort. Dermed er mitt råd til andre som deltar å ta mye bilder, og virkelig nyte opptredenen og alt som det å representere landet ditt bringer med seg.

Mike Halterman: Videoer av årets numre til MGP ligger ute på youtube.com/eurovision. Hvilke er dine favoritter, og hvilket land tror du har de beste sjansene til å vinne?

Jessica Garlick: Jeg har vært så heldig at jeg har opptrådt med noen av årets deltagere og de imponerte meg stort! Islands nummer - "Is it True?" - er en virkelig vakker ballade som Johanna synger veldig godt! Sett ut fra et musikalsk synspunkt er dette absolutt min favoritt.

Men det er ikke umulig at Ukraina kan vinne i år! Svetlanas opptreden er helt vill! Hun satser på å vinne, uten tvil, og vil gjøre alt hun kan. Følg med henne finalekvelden! Det er ikke tvil om at noe vil hende på scenen under hennes opptreden. Hun vil trollbinde dere, og opptredenen vil bli uforglemmelig!!

Mike Halterman: Mange av dine fans fra Pop Idol og MGP 2002 vet ikke hvorfor du forsvant fra musikken. Hva skjedde? Videre, synes du det er vanskelig å komme tilbake til musikkindustrien etter å ha hatt en pause på seks år?

Jessica Garlick: Etter at jeg deltok i Pop Idol og MGP begynte jeg å skrive sanger...noe jeg aldri tidligere hadde gjort, og jeg trodde ikke jeg ville være god i det. Men jeg har vært så heldig at jeg har reist mye etter dette, og skrevet sanger sammen med noen av verdens beste. Da jeg i 2004 giftet meg med kjæresten min fra tenårene, Owen, bestemte jeg meg for å ta en pause.

Om jeg skal være ærlig, så mistet jeg også kjærligheten til musikken en stund, og vi ville gjerne reise litt. Vi bodde også en kort periode i Australia før jeg begynte å lengte etter å få barn. I 2007 ble min datter Olivia født, og etter det har jeg vært hjemmeværende mor, noe jeg elsker!!

I januar i år bestemte jeg meg for å gå i studio igjen, det føltes så godt. Når jeg tok opp "Hard Not to Fall" visste jeg at det var en sang som jeg ville at alle skulle høre, og det vekket kjærligheten hos meg igjen. Musikkindustrien har forandret seg mye siden jeg var aktiv sist...men den arbeider faktisk bedre for meg denne gangen.

Jeg har mye mer kontroll, noe som er viktig for meg, spesielt fordi Olivia er min viktigste prioritet...Jeg er først og fremst mamma, og jeg vil være en god mor, og jeg arbeider også med mennesker som jeg virkelig liker og stoler på, noe som gjør samarbeidet moro, og musikk burde være moro. Det er absolutt vanskeligere denne gangen, siden jeg balanserer "real life"  med karriere og jeg kan ikke tillate meg å være den egoisten jeg kanskje trenger være om jeg gjør suksess. Jeg nyter å være tilbake, og er nesten overveldet over all støtten jeg får fra mine gamle fans. De er toppen!!

Ani Lorak: Jeg har akkurat sluppet et nytt album kalt "Sontse" (Solen). Albumet ble skrevet og tatt opp i "VOX studio" i Hellas av Dimitris Kontopoulos, som også hjalp til med sangen "Shady Lady" for MGP 2008. Albumet skal slippes både i Ukraina og i Russland.

Til høsten har jeg planer om å starte en turné til 25 byer i forbindelsen med dette albumet. Vi planlegger dessuten noen solokonserter i Palace "Ukraine" i Kiev. Jeg ble positivt overrasket når jeg tidlig i år fikk tilsendt en utmerkelse fra den britiske radiostasjonen "Eurovision Song Contest Radio". En lytteravstemning hadde plassert meg som den "2008s beste kvinnelige sanger" for sangen "Shady Lady." Jeg liker ikke å tenke fremover og forutse, men jeg vil prøve å gjøre så mye som mine krefter vil tillate, slik at mennesker kan bli tilfreds i fremtiden.

Ani Lorak: Siden det ikke er så lenge siden jeg deltok kan jeg huske det hele: under PR-turneen besøkte jeg mange land jeg ikke tidligere hadde vært i. Jeg traff gode mennesker som Dimitris Kontopoulos og Roberto Cavalli; jeg fikk nye venner og fans. [Red.: Roberto Cavalli designet diamantkjolen Ani Loraks hadde på seg under MGP-opptredenen.] Jeg måtte arbeide very diligently for å nå de resultatene jeg fikk.

I MGP fant jeg sjelen i denne konkurransen. "Artistic Award" som som regel deles ut til MGPs beste artist, [ble tildelt meg]; Raffaella Carrà inviterte meg til TVshowet sitt i Italia, og på turne reiste jeg geografisk sett lengre og lengre bort. Jeg likte konkurransens atmosfære virkelig godt. Alle deltagerne var vennlige, glade, hjalp og støttet hverandre. Disse ukene var ikke enkle, men en veldig lykkelig del av mitt liv.

Jeg ønsker at alle deltagerne skal få mye inspirasjon, tenacity, positiv galskap, hardt arbeid og tro på seg selv og sin styrke. Det er ikke uoppnåelig; det viktigste er å slå seg til ro med å være ærlig og seriøs i forhold til publikum.

Ani Lorak: Jeg kan si en ting – MGP er en veldig uforutsigbar konkurranse, og å spå er meget vanskelig. Jeg vet at det vil være mange kjente, profesjonelle artister i Moskva: Sakis Rouvas og Patricia Kaas. Det viktigste i denne konkurransen er å gå på scenen og representere landet ditt 200%. Jeg ønsker alle deltagerne lykke til, men som en patriot, vil jeg heie ekstra på mitt eget land.

Mike Halterman: Hvilke mål har du ennå ikke nådd i karriéren din, men vil du gjerne nå?

Ani Lorak: Vi har et ordspråk: "Om du vil få Gud til å le, fortell Ham om planene du har." Det er viktig å ha nok krefter til mine profesjonelle mål, karrieren min, og mine kreative achievements. Men alt dette må gå hånd i hånd med privatlivet mitt. Jeg ønsker å realisere meg selv i alle sfærer. Muligens kommer jeg til å starte et eget klesmerke.

Det viktigste for meg er at jeg daglig vil høyne kravet til min profesjonelle utvikling som en sanger og artist. Det viktigste er at – jeg har alt fremfor meg, og jeg vil gjøre alt for å nå det jeg drømmer om — jeg har fremdeles ikke vunnet en Oscar!

Mike Halterman: Hvilke prosjekter holder du på med nå? Hva kan dine fans vente å se i år?

Marie N: Akkurat nå studerer jeg ved en teaterskole i Paris, så for tiden er de fleste planene relatert til teateret, men jeg har også begynt å arbeide på mitt nye albom og jeg håper at jeg kan presentere det for publikum på slutten av dette året, men jeg tror at det er for tidlig å snakke om det nå. [smil]

Marie N: Jeg likte alt som skjedde i løpet av den uken vi var der. Vi hadde virkelig mye moro. Atmosfæren var meget profesjonell, deltagerne var vennlige...men den mest emosjonelle delen var reisen hjem – veien fra Tallinn til Riga med buss og politieskorte og mennesker som ventet på oss med blomster langs veien...

Det eneste rådet er å nyte hvert enkelt moment og spesielt de tre minuttene som presentasjonen varer – det er virkelig noe helt spesielt. [smil]

Marie N: Jeg tror at det er mange sanger som har en mulighet til å vinne, men det er avhengig av energien som sangerne har på scenen på finalekvelden.

Mike Halterman: Hvilken oppgave var morsomst, seieren i MGP eller å være vertinne året etter? Hvilken av dem ble du mest nervøs av, og hvorfor?

Marie N: Selfølgelig var det å synge morsommere enn å presentere fordi du da bare har ansvar for deg selv, mens når du er vertskap er du ansvarlig for hele showet. Jeg ønsker alle deltagerne alt godt; nyt det. [smil]

Niels Olsen: Vi jobber med et nytt album og vi vil dra på en liten turne til Sverige, Norge og Danmark i år. Det nye albumet vil bli gitt ut i 2010.

Niels Olsen: Det beste minnet fra MGP? Vanskelig å si, vi hadde mange fine opplevelser i Stockholm i 2000. Vi kommer ikke til å glemme mottagelsen vi fikk fra publikum i alle europeiske land rett etter Stockholm, og reaksjonene til det Svenske folket etter arrangementet i Stockholm. Apropos, etter den første opptredenen sa jeg til broren min, « Vet du, Jørgen, jeg tror det kan være mulig for oss å få en hit i Sverige!»

Til nye artister i MGP vil jeg si dette: Husk at du ikke er universets sentrum, og i et globalt perspektiv så er det ingen katastrofe å tape i MGP. Hold sammen med de du liker og prøv å engasjere folk du tror på, ikke de som lover deg gull og grønne skoger. I vårt tilfelle har vi hatt samme manager i 35 år, og vi har jobbet med vår gode venn og producer Stig Kreutzfeldt i 25 år, og så videre. Vi har laget mange hits de siste 35 årene i lag med disse fantastiske vennene våre.

Niels Olsen: Vel, jeg har ikke hørt alle sangene, men presonlig liker jeg den danske, den engelske og den svenske sangen veldig godt. Som jeg sa – jeg har ikke hørt alle sammen ennå!

Mike Halterman: Den danske versjonen av sangen din impliserer at kvinner "blir bedre med årene." Hvilke kvinner i underholdningsindustrien er eksempler på det du sier her, og hvorfor?

Niels Olsen: Personlig synes jeg at kona fortsatt er en flott kvinne, men «blir bedre med årene» er kanskje ikke akkurat det jeg mener. Kona mi er fortsatt en livlig og attraktic kvinne, og vi er begge forelsket i livet. Jeg synes også at en kvinne som Annie Lennox er en vakker kvinne, selv om hun er over 50. (Sorry, Miss Lennox, jeg burde vite at det ikke er pent å prate om en kvinnes alder!)

Mike Halterman: Hvilke prosjekter holder du på med nå? Hva kan fansene dine vente å se i år?

Hanna Pakarinen: Jeg slapp det fjerde albumet mitt, "Love in a Million Shades" tidligere i år, og nå tourer jeg Finland.

Hanna Pakarinen: Jeg tror det beste minnet er det fra øyeblikket da jeg kom opp på scenen i finalen. Det var fantastisk!

Det er vanskelig å gi råd, men jeg tror det eneste som er viktig er å bare være deg selv og ha det moro. [smil]

Hanna Pakarinen: Selvsagt synes jeg den finske sangen er best. [smil] Det er veldig vanskelig å spå hvem som kommer til å vinne; det er sånn hvert år, du vet aldri!

Mike Halterman: Bortsett fra musikk, hva annet er deg kjært? Hvordan vil du bruke populariteten din for å hjelpe andre?

Hanna Pakarinen: Familie og venner, selvsagt, og hjembyen min og innsjøen der.

Jeg er egentlig ikke så glad i tanken på å være en rollemodell, men jeg prøver å gjøre mitt beste ved å vise og fortelle fansen at det viktigste er å være glad i deg selv og hvem du er. Og alltid stol på deg selv!

Mike Halterman: Hvilke prosjekter holder du på med nå? Hva kan dine fans vente å se i år?

Charlotte Perrelli: Jeg leter etter nye sanger for det nye albumet mitt. Jeg er også i juryen for det svenske TV-programmet Talang (Talent; den svenske versjonen av TV-programmet "___'s Got Talent!"). De kan forvente seg et nytt album, forhåpentligvis i år.

Mike Halterman: Du deltok i MGP to ganger, vant i 1999 og var med som deltager ifjor. Hva er noen av de beste minnene du har fra begge gangene du konkurrerte i MGP?

Charlotte Perrelli: Seieren i Jerusalem i 1999 var selvfølgelig fantastisk. Mitt morsomste minne var når Dana [Internasjonal] falt på scenen, det var så utrolig og jeg syntes synd på henne. Jeg har så mange minner fra i fjor. Alt var så annerledes fra 1999. Så mye større!

Charlotte Perrelli: Jeg liker mange sanger i år, men jeg tror Norge kommer til å vinne.

Mike Halterman: Hvilke av sangene du har spilt inn er dine favoritter?

Charlotte Perrelli: Hmm. Jeg har mange favoritter, men "Black and Blue" fra den siste CD-en min er en bra sang; skrevet av Fredrik Kempe. Jeg elsker teksten.

Sirusho: Akkurat nå arbeider jeg på noen få, store prosjekter; ett av dem er den nye sangen "Time to Pray" som jeg lagde med eurovisionkollegene mine, Boaz Mauda og Jelena Tomasevic. Sangen er en protest mot krig, og de engelske tekstene er forfattet av Israels president, Shimon Peres. Jeg jobber også med det fjerde albumet mitt, som vil slippes til sommeren. Den nye greske sangen min "Erotas" har kommet ut, og er allerede på førsteplass på alle de armenske musikklistene. Fansene mine er veldig sterke og det er en fryd å jobbe hardt for dem.

Sirusho: Siden deltagerne blir venner vil jeg heller kalle Eurovision en storartet festival enn en konkurranse. Jeg ønsker at deltagerne nyter den heller enn å være redde for den. Eurovision kan gi og ta så mye: Karrieren min ble tatt til et nytt plan, og nå arbeider jeg for fans over hele Europa og det er fantastisk.

Sirusho: Jeg har møtt noen av dette årets deltagere i forskjellige land hvor jeg sang som gjest og de var på promoturné. Jeg har ikke sett alle forestillingene, så jeg kan ikke dømme. Ikke minst handler Eurovision om uventede forestillinger—det er det som gjør det interessant.

Mike Halterman: Du har en bachelorgrad i international relations. Hvordan vil du bruke denne utdannelsen? Hvis du måtte slutte å synge i morgen, hva slags karriere ville du slå inn på med den utdannelsen?

Sirusho: Internasjonell politikk har alltid opptatt meg. Jeg like å lære. Jeg har en tendens til å lære mer, men vil ikke engang tenke på å avslutte karrieren min. Jeg ble født med det, det er en stor del av hvem jeg er, og selv om noe skulle skje med stemmebåndene mine kan jeg fortsatt skrive og produsere sanger for kollegene mine ... nok om det, jeg har fortsatt så mye i meg å gi publikumet mitt!

Tajči: Utenom mine vanlige turneer, som jeg vanligvis har fire av i året, så jobber jeg på et show som kalles "Need a Break" (Trenger en Pause), som er et steg i en annen retning enn musikken jeg vanligvis driver med. Det handler om hva mødre går gjennom med ekteskap og unger, og er et morsomt show. Jeg forteller historier; det er hvem jeg er, og hva jeg er. Det er derfor popmusikk ikke funker for meg som artist. Det nye formatet er fantastisk for meg; det gir meg mye og jeg ser veldig frem til å kunne gjøre det i tillegg til å eksperimentere med ulike stilarter innen musikk.

Jeg håper også å få dratt til Zagreb i år med musikken min. Jeg tror det er på tide. Jeg har vært borte i 17 år, og de spiller fremdeles den gamle musikken min, og en gang i blant gjør jeg også intervjuer TV og radio der borte. Jeg tror det er på tide at de ser hva annet jeg driver med.
Alle kan se tingene mine på nett, men den beste opplevelsen er live, det er masse energi og kraft i konsertene som du ikke ser på en video eller et opptak. Det er helt annerledes når du er i det samme rommet. Jeg vil ta med denne opplevelsen til dem og si til alle mine landsmenn og gamle fans, at "dette er hva jeg er nå. Dette er hvordan jeg har vokst over de siste 17 årene". Nesten som en reunion.

Tajči: Jeg likte virkelig å stå på scenen, jeg likte energien som oppsto når alle var der og sang, og det å snakke me folk om karrierene deres. Det var høydepunktet. Jeg hadde ikke mye til overs for pressen eller konkurranseaspektet, men det er så mye å tenke på, og hele landet ser på deg. Jeg tror ikke MGP kan handle utelukkende om musikken, det er mye mer politisk enn det. Men det er jo alltid sånt som skjer når du har sånne arrangementer.

Når jeg var der, så var jeg den siste representanten for Jugoslavia, og det var midt i gjenforeningen av Europa og slutten på den kalde krigen. og alt var ganske spent og spesielt på grunn av det. Jeg var så ung og fikk oppleve alt det. Jeg tror ikke jeg skjønte helt hva som skjedde, men det var en flott erfaring som jeg kommer til å huske for resten av livet som en av de største opplevelsene noensinne.

Det er også veldig følelsesladet, fordi artisten som vant det året sang om et forent Europa, som passet perfekt inn på den tiden. Etter han vant, traff jeg ham i det grønne rommet hvor han gav meg en rød rose fra buketten sin, og vi snakket litt sammen. For en 19 år gammel jente betydde det ganske så mye.

Mitt råd er å ha det gøy, og legg sjelen i det du gjør. Ikke gjør det utelukkende for å vinne, for å starte en karriere, men fordi du elsker å stå på scenen; det er hva du gjør og du er god til det. Du kan være en inspirasjon for andre, og dermed være noe mer enn bare underholdning.

Tajči: Siden vi er midt i en turne, så skummet jeg bare gjennom, men syns kvaliteten på sangene er fantastisk. Jeg har nesten lyst å dra til Europa for sommeren, fordi jeg tror det blir en sommer med masse bra clubmusikk. Jeg er svak ovenfor land som synger på morsmålet, og jeg liker at mange land drar inn dans og etniske momenter.

Jeg liker fyren fra Norge, jeg syns han er veldig åpen og oppriktig, og så ikke ut som om at han "prøver" på noe, han var bare seg selv. Sangen er fin og upbeat, og det skader ikke at han er søt og har en god utstråling. Han har så masse energi, og jeg la øyeblikkelig merke til ham; han bergtok meg fullstendig med måten han sang på og måten han bevegde seg på.

Jeg liker også Malta, jeg er en stor fan av svære ballader. Hun har en fantastisk stemme. Og Kypros fanget også oppmerksomheten min. Jeg liker den franske sangen også, og er generelt glad i det franske språket. Bosnia har også en bra låt, de har visse elementer de alltid har med som funker for dem. Kroatia slo meg ikke øyeblikkelig som en stor hit, men jeg er stolt av dem for at de synger på Kroatisk, selv om det kanskje ikke høres like fint ut som engelsk for enkelte personer. Alt annet ble litt mer "det er flott, men jeg har hørt det før."

Alt ser ut som Hollywood nå, og jeg antar at det er tiden vi lever i. Alle jentene er så fine og hår og sminke er perfekt, og jeg føler meg som en gammel dame. Jeg savner alle folkene rundt MGP fra de ulike delene av verden. Det har blitt så påvirket av Hollywood og den vestlige musikkindustrien. Det var uunngåelig at Øst og Vest smeltet sammen, men jeg er glad jeg tok med noen lokale elementer når jeg deltok.

Jeg jobber frillig og bruker tid på den lokale skolen min, og lærer elevene å danse ulike etniske danser. Jeg bor i midtvesten nå, men tidligere har jeg bodd i Los Angeles og New York hvor de er litt mer opptatt av etniske grupper. Jeg lærer dem disse danseformene for å gi dem et lite inntrykk av hva som blir fortrengt av nye typer musikk og kultur. Jeg lærer også noen unger som ble adoptert fra andre land, og jeg lurer ofte på om de noengang kommer til å klare å synge på morsmålet sitt.

Barna mine er halvt amerikanske og halvt Kroatiske, og jeg ser selv hvordan verden blir stadig mer globalisert, og hvor mye av lokale skikker og tradisjoner som går tapt, så jeg prøver å lære barna mine litt om min egen kultur og språk, fordi det er hvordan jeg vokste opp.

Mike Halterman: Jeg så en snutt av dokumentaren din på YouTube, og jeg la merke til noen av kommentarene den hadde fått, som sa "glem ikke hjemlandet ditt, Kroatia", og å vende tilbake fordi dine fans der savner deg. Nå som du har skapt deg et liv i Amerika, ser du noe sted i fremtiden at du og familien din flytter tilbake til Kroatia? Hvilket land føler du deg mer bundet til, USA eller Kroatia, og hvorfor?

Tajči: Jeg har lyst å ta med ungene tilbake til Jugoslavia, og bli der et år mens de fremdeles er tenåringer så jeg kan vise dem landet mitt, så de kan lære litt om det. Men jeg vet ikke, når du først har forlatt et sted er det vanskelig å dra tilbake. Jeg savner landet mitt, historien og røttene mine. Jeg savner å møte venner for å snakke om hvordan vi hadde det på skolen, og slike ting som en ikke har mulighet til når man først har flyttet. Jeg elsker det jeg driver med, og det USA har å tilby. Det er en slags frihet du har der, som du ikke kan få i et mindre land.

Jeg vil alltid være Kroat, uansett hvor lenge jeg bor her. Når jeg drar hjem til Kroatia så føler jeg meg hjemme, men det samme kan sies når jeg er i USA, hvor jeg også føler meg hjemme. Jeg tror nesten man kan si at en person vil føle seg hjemme overalt sålenge man har fred med seg selv. Du vil savne mye med steder du har bodd, og jeg savner Kroatia. Jeg vil vise barna mine hvor jeg vokste opp og parkene jeg lekte i når jeg var liten. Det kan være jeg mimrer litt akkurat nå, men jeg har et godt liv, en fantastisk mann og barn, og jeg elsker å ha muligheten til å lage den typen musikk jeg selv vil, uten å måtte forholde meg til kontrakter og forpliktelser ovenfor plateselskap. Jeg er veldig fornøyd.


Byli finaliści Eurowizji udzielają porad tegorocznym uczestnikom konkursu i wyjawiają swoich faworytów

Taka noc zdarza się tylko jeden raz w roku. Oczy niemal całej Europy zwrócone są na występy 25 gwiazd muzyki. Niezależnie od tego, czy się ją kocha, czy nienawidzi, Eurowizja zwraca na siebie uwagę setek milionów ludzi. Niezależnie od tego, czy widzowie oczekują występu życia czy też festiwalu pomyłek, ich oczy przez trzy minuty zwrócone są na każdego z kolejnych artystów.

To uczucie uczestnicy moskiewskich zmagań poznają już w najbliższą sobotę; to także uczucie, którego doznało ośmioro artystów zdecydowanych udzielić wywiadu dla [anglojęzycznej wersji] Wikinews. W zeszłym tygodniu ośmioro twórców z ośmiu różnych państw zdecydowało się poświęcić chwilę czasu, by opowiedzieć o najwspanialszych momentach przeżytych w czasie trwania zawodów, przywołać kilka anegdot z życia osobistego, udzielić kilku rad tegorocznym uczestnikom Eurowizji, podzielić się swoimi typami i, co najważniejsze, opowiedzieć o ich obecnym życiu i twórczości artystycznej.

To już szósty i ostatni wywiad, który [anglojęzyczne] Wikinews opublikują przed rozpoczęciem półfinałów i finałów Konkursu Piosenki Eurowizji. Wszystkie wywiady przeprowadził Mike Halterman; przeprowadzi on także dodatkowe rozmowy po zakończeniu Konkursu. Finał Eurowizji 2009 rozpocznie się 16 maja o godz. 21:00; oficjalna strona internetowa Telewizji Polskiej może zawierać informacje nt. ewentualnych opóźnień. W niektórych państwach Konkurs będzie także transmitowany poprzez radio.

Mike Halterman: Nad czym obecnie pracujesz? Czego mogą oczekiwać od Ciebie w tym roku Twoi fani?

Jessica Garlick: Aktualnie jestem zajęta promowaniem mojego nowego singla "Hard Not to Fall", który ma zostać wydany w tym miesiącu. Od 9 maja można go ściągać za pomocą programu iTunes, oficjalna premiera odbędzie się 25 maja. Pracuję też nad nową płytą, która także ujrzy światło dzienne w tym roku. Naprawdę cudownie jest móc wrócić do pracy w przemyśle muzycznym.

Mike Halterman: Jakie są Twoje najlepsze wspomnienia z Konkursu? Jakich rad udzieliłabyś tegorocznym uczestnikom Eurowizji biorącym po raz pierwszy udział w tych zawodach?

Jessica Garlick: Moje najlepsze wspomnienia związane są z podróżowaniem po Estonii; nie sądzę, bym kiedyś odwiedziła to miejsce, gdybym nie brała udziału w Eurowizji, a jest ono naprawdę piękne. Będąc tam zaledwie przez tydzień, miałam możliwość odbycia lotu helikopterem nad Morzem Bałtyckim i spędzenia popołudnia na pokładzie okrętu HMS Chatham. Pozwolono mi na na poprowadzenie fregaty, miałam [też] koncert przed marynarzami, którzy byli bardzo wdzięczną publicznością.

Takich wspomnień mam dużo więcej; w czasie promocji przed konkursem, w czasie przygotowań i podczas finałowego weekendu Eurowizji poznałam wiele fantastycznych osób. Żałuję tylko, że nie zrobiłam tylu zdjęć, na ile miałam ochotę. Moją radą dla tegorocznych uczestników byłoby więc: róbcie jak najwięcej zdjęć, cieszcie się swoim występem i wszystkim, co przynosi Wam reprezentowanie barw Waszego kraju.

Mike Halterman: Teledyski z tegorocznych występów przed Eurowizją dostępne są na stronie youtube.com/eurovision. Które z piosenek są Twoimi faworytami i jak sądzisz, kto ma największą szansę na zwycięstwo?

Jessica Garlick: Miałam na tyle dużo szczęścia, by móc występować razem z niektórymi uczestnikami tegorocznej Eurowizji i byłam pod wielkim wrażeniem! Uwielbiam tegoroczną reprezentantkę Islandii... piosenka "Is It True?" jest naprawdę piękną balladą, a Jóhanna śpiewa ją naprawdę dobrze! Jeśli moja ocena dotyczyć miałaby utworu, to właśnie ta piosenka byłaby moim faworytem.

Sądzę jednak, że w tym roku wygrać może Ukraina. Występy Swietłany są szalone! Ona jest całkowicie nieokiełznana! Jej występy na żywo są zupełnie poza kontrolą! Swietłana jest zdecydowanie w stanie wygrać tegoroczny konkurs i zrobi wszystko, by być pewną, że tak się stanie. Jej występ z pewnością będzie wart obejrzenia! W jego trakcie na pewno zdarzy się coś zdumiewającego. Swietłana będzie chciała zachwycić tak, aby pamiętało się o tym bardzo długo!

Mike Halterman: Duża część fanów, których zachwyciłaś występami w programie Pop Idol i Konkursie Eurowizji nie wie, dlaczego wycofałaś się z muzyki i zniknęłaś z życia publicznego. Co się stało? Czy powrót do przemysłu muzycznego po sześciu latach przerwy był dla Ciebie trudny?

Jessica Garlick: Po zakończeniu Pop Idola i Eurowizji zaczęłam pisać piosenki... to było coś, czego nie robiłam nigdy wcześniej i nie sądziłam, że będę miała do tego jakiś [szczególny] talent. Miałam jednak na tyle szczęścia, by móc od tej pory podróżować po świecie, współpracując z najlepszymi tekściarzami świata. Zdecydowałam się chwilowo opuścić przemysł muzyczny w 2004 roku, kiedy poślubiłam miłość mojego nastoletniego życia, Owena.

Szczerze mówiąc, chwilowo straciłam pasję do muzyki; chcieliśmy podróżować wspólnie po świecie i nawet tymczasowo przenieśliśmy się do Australii, zanim zaczęłam marzyć o dziecku. W 2007 roku urodziłam córeczkę, Olivię i od tej pory pełnię rolę matki i żony, i uwielbiam to!

Na powrót do studia nagrań zdecydowałam się w styczniu tego roku. Czułam się bardzo dobrze, a kiedy nagrywałam piosenkę "Hard Not to Fall" wiedziałam, iż chcę, by każdy ją usłyszał, a moja pasja do muzyki całkowicie wróciła. Przemysł muzyczny zmienił się znacznie od mojego odejścia... ale tak naprawdę wszystko odbywa się dla mnie lepiej.

Mam dużo więcej kontroli nad wszystkim; jest to dla mnie bardzo ważne, ponieważ wychowanie Olivii jest moim głównym priorytetem. Jestem przede wszystkim mamą i chcę być w tym dobra. Pracuję także z ludźmi, których bardzo lubię i którym ufam, co czyni naszą wspólną pracę wielką przyjemnością, a muzyka powinna być przyjemnością. Tym razem wszystko jest dużo trudniejsze, ponieważ muszę sobie poradzić także z życiem osobistym i nie mogę być tak egoistyczna, jak egoistyczny musisz być, osiągając sukcesy w przemyśle muzycznym. Pomimo tego, powrót do muzyki jest najwspanialszym okresem w moim życiu i jestem wręcz zdumiona ogromem poparcia, jakie otrzymuję od moich długoletnich fanów. Oni są najlepsi!

Ani Lorak: Właśnie wydałam nową płytę o nazwie "Sontse" (Słońce). Płyta została stworzona i nagrana w greckim "VOX studio" przy pomocy Dimitrisa Kontopoulosa, który pomagał mi w przygotowaniu piosenki "Shady Lady" na Eurowizję 2008. Płyta ukaże się nie tylko na Ukrainie, ale też w Rosji.

Na jesień planuję rozpoczęcie dużej trasy koncertowej promującej płytę; odwiedzę 25 miast. Chcę także odbyć kilka solowych koncertów w Pałacu "Ukraina" w Kijowie. Byłam mile zaskoczona, kiedy na początku tego roku do mojego biura przysłana została nagroda z brytyjskiej stacji radiowej "Eurovision Song Contest Radio" [Radio Konkursu Piosenki Eurowizji]. Słuchacze tej stacji nagrodzili mnie nagrodą "Najlepszej Wokalistki 2008" za piosenkę "Shady Lady". Nie chcę wyprzedzać zdarzeń ani czynić niepotrzebnych obietnic, ale postaram się zrobić wszystko, co w mojej nocy, by nie spocząć na laurach.

Ani Lorak: Ponieważ uczestniczyłam w Eurowizji tylko w 2008 roku, bardzo dobrze wszystko pamiętam: w czasie trasy promującej mój występ odwiedziłam wiele krajów, w których nigdy nie byłam wcześniej. Spotkałam wspaniałych ludzi: Dimitrisa Kontopoulosa, Roberto Cavalliego; zyskałam nowych przyjaciół i fanów. [Roberto Cavalli zaprojektował diamentową sukienkę, którą miała na sobie Ani w czasie występu na Eurowizji — przyp. tłum.] Musiałam ciężko pracować, by osiągnąć to wszystko.

W Eurowizji odnalazłam samo serce tych zmagań. [Otrzymałam] "Artistic Award" [Nagrodę dla Najlepszego Artysty], przyznawaną najlepszemu uczestnikowi Konkursu; Raffaella Carrà zaprosiła mnie do swojego programu we włoskiej telewizji, a moje trasy koncertowe zaprowadziły mnie do najdalszych zakątków świata. Naprawdę polubiłam atmosferę konkursu. Wszyscy uczestnicy byli do siebie przyjaźnie nastawieni, szczęśliwi i pomagali sobie wzajemnie. To były naprawdę szczęśliwe tygodnie mojego życia.

Wszystkim uczestnikom Eurowizji życzę dużo inspiracji, wytrwałości, szalonej energii, ciężkiej pracy i wiary w siebie i własne umiejętności. To nie jest nieosiągalne; najważniejszą rzeczą jest skoncentrować się na byciu szczerym wobec publiczności.

Ani Lorak: Mogę powiedzieć jedynie, że Eurowizja jest bardzo nieprzewidywalnym konkursem i przewidzieć cokolwiek jest bardzo ciężko. Zdaję sobie sprawę, że w tym roku w Moskwie będzie wielu profesjonalnych artystów takich jak Sakis Rouvas czy Patricia Kaas. Najważniejszą rzeczą jest wejść na scenę i dać z siebie 200% dla swojego kraju. Życzę szczęścia wszystkim uczestnikom, ale jako patriotka będę kibicować mojemu krajowi.

Mike Halterman: Czy istnieją jakieś cele, których nie osiągnęłaś jeszcze w swojej karierze, a chciałabyś je osiągnąć?

Ani Lorak: Mamy na Ukrainie takie przysłowie: "Jeśli chcesz, by Bóg się śmiał, opowiedz Mu o swych planach". Ważne jest, bym miała wystarczająco dużo siły do [wykorzystania] moich zawodowych umiejętności, mojej kariery i ewentualnego osiągnięcia jakiś sukcesów. Ale to wszystko musi iść w parze z moim życiem osobistym. Chcę zrealizować się w obu tych sferach. Może stworzę własną linię ubrań.

Ale, co dla mnie bardzo ważne, każdego dnia będę podnosić poprzeczkę w rozwijaniu siebie jako piosenkarki i artystki. Najważniejsze: wszystko jest jeszcze przede mną i zrobię wszystko, by spełnić moje marzenia — mój Oscar wciąż na mnie czeka!

Mike Halterman: Nad czym obecnie pracujesz? Czego mogą oczekiwać od Ciebie w tym roku Twoi fani?

Marie N: Aktualnie studiuję w szkole aktorstwa w Paryżu, więc wszystkie moje plany dotyczą raczej teatru, ale zaczęłam także pracować nad moją nową płytą, którą, mam nadzieję, będę mogła zaprezentować publiczności pod koniec roku; na razie jest jednak za wcześnie, by o tym dyskutować. [uśmiech]

Marie N: Podczas tygodnia, który spędziliśmy przed finałem Eurowizji, spodobało mi się wszystko. Mieliśmy naprawdę mnóstwo zabawy. Atmosfera była naprawdę profesjonalna, uczestnicy przyjaźnie nastawieni... ale najbardziej emocjonującą częścią była nasza droga powrotna — podróż autobusem z Tallinna do Rygi w asyście policyjnego konwoju i ludzie czekający na nas przy drodze z kwiatami...

Jedyną moją radą jest cieszenie się z każdego momentu na Eurowizji, a szczególnie z tych trzech minut na scenie — to naprawdę coś wyjątkowego. [uśmiech]

Marie N: Sądzę, że wiele z tych piosenek ma szansę na zwycięstwo, a wszystko zależy od [ilości] energii, jaką uczestnicy wniosą z nimi na scenę w czasie tego wyjątkowego wieczoru.

Mike Halterman: Które z zadań sprawiło Ci większą przyjemność, wygranie Eurowizji czy poprowadzenie jej w następnym roku? Podczas którego z nich denerwowałaś się bardziej i dlaczego?

Marie N: Oczywiście śpiewanie było bardziej przyjemne od prowadzenia, ponieważ śpiewając odpowiadasz wyłącznie za siebie, a prowadząc Konkurs odpowiadasz za jego całość. Życzę wszystkim uczestnikom wszystkiego najlepszego; bawcie się dobrze. [uśmiech]

Mike Halterman: Nad czym obecnie pracujecie? Czego mogą oczekiwać od Was w tym roku Wasi fani?

Niels Olsen: [Obecnie] pracujemy nad nową płytą; [poza tym] do końca roku będziemy odbywać trasę koncertową w Norwegii, Szwecji i Danii, więc tego mogą od nas oczekiwać nasi fani. Płyta ukaże się w 2010 roku.

Mike Halterman: Jakie są Wasze najlepsze wspomnienia z Konkursu? Jakich rad udzieliłbyś tegorocznym uczestnikom Eurowizji biorącym po raz pierwszy udział w tych zawodach?

Niels Olsen: Najlepsze wspomnienia... ciężko powiedzieć... mamy naprawdę wiele wspaniałych wspomnień ze Sztokholmu. Nigdy nie zapomnimy ogromu miłości, jaką wyraziła wobec nas zaraz po Sztokholmie publiczność ze wszystkich krajów Europy, ani reakcji szwedzkich fanów podczas występu. À propos, zaraz po pierwszym występie powiedziałem do mojego brata: "No, Jørgen, myślę, że możemy mieć hit w Szwecji!"

"Nowym" artystom na Eurowizji powiedziałbym: pamiętajcie, że nie jesteście centrum Wszechświata, a w perspektywie świata sytuacja, kiedy przegracie Eurowizję, nie będzie taka zła. Trzymajcie się blisko tych, których kochacie i starajcie się wciągać [do swojego życia] tych, którym ufacie, a nie tych, którzy obiecują wam złote góry. W naszym przypadku mieliśmy tego samego menedżera przez 35 lat, z naszym przyjacielem i producentem Stigiem Kreutzfeldtem pracowaliśmy przez 25 lat, i tak dalej. Przez te 35 lat wypromowaliśmy wspólnie z tymi fantastycznymi przyjaciółmi wiele hitów.

Niels Olsen:  Cóż, nie słyszałem jeszcze wszystkich tych piosenek, ale osobiście podoba mi się piosenka duńska, brytyjska i szwedzka. Ale tak jak powiedziałem, nie słyszałem jeszcze wszystkich z nich.

Mike Halterman: Duńska wersja piosenki, z którą wygraliście Eurowizję, głosi, że kobiety "mają się lepiej wraz z upływem czasu". Które z kobiet ze świata rozrywki uosabiają takie stwierdzenie i dlaczego?

Niels Olsen: Osobiście uważam, że moja żona jest ciągle piękną kobieta, ale tak jak powiedziałeś, "mieć się lepiej wraz z upływem czasu" to niezbyt fortunne określenie. Moja żona ciągle jest pełną życia, atrakcyjną kobietą i oboje wciąż kochamy życie. Uważam też, że taka kobieta jak Annie Lennox może być piękna, mimo że przekroczyła pięćdziesiątkę. (Przepraszam, wiem, że nie powinno się dyskutować o wieku kobiet. Przepraszam, panno Lennox.)

Mike Halterman: Nad czym obecnie pracujesz? Czego mogą oczekiwać od Ciebie w tym roku Twoi fani?

Hanna Pakarinen: Na początku tego roku wydałam moją nową płytę "Love in a Million Shades" i teraz promuję ją, dając koncerty w Finlandii.

Hanna Pakarinen: Sądzę, że najwspanialszym wspomnieniem z Eurowizji jest moment, kiedy weszłam na scenę podczas finału. To było niesamowite! Ciężko jest cokolwiek doradzić, ale sądzę, iż najważniejsze jest to, by być sobą i bawić się dobrze. [uśmiech]

Hanna Pakarinen: Oczywiście uważam, że najlepszą piosenką jest piosenka fińska! [śmiech] Ciężko przewidzieć, kto wygra; jak co roku — niczego nie możesz być pewien!

Mike Halterman: Poza muzyką, jakie są rzeczy najbliższe Twojemu sercu? W jaki sposób chciałabyś wykorzystać swoją popularność, by pomóc innym?

Hanna Pakarinen: Oczywiście moja rodzina i przyjaciele, moje miasto i jezioro, które się tam znajduje. Nieszczególnie podoba mi się rola autorytetu, ale staram się czynić, co w mojej mocy, pokazując i mówiąc moim fanom, że najważniejsze jest, by kochać siebie i być sobą. I, oczywiście, zawsze sobie ufać!

Charlotte Perrelli: Aktualnie szukam piosenek, które ukażą się na mojej nowej płycie. Jestem także jurorką w telewizyjnym programie "Talang" [Talent, szwedzki odpowiednik polskiego Mam talent! — przyp. tłum.]. Moi fani mogą oczekiwać nowej płyty, która, mam nadzieję, ukaże się jeszcze w tym roku.

Mike Halterman: W Eurowizji brałaś udział dwukrotnie, wygrywając w roku 1999 i śpiewając ponownie w zeszłym roku. Jakie są Twoje najlepsze wspomnienia z obu tych występów?

Charlotte Perrelli: Zwycięstwo w Jerozolimie w 1999 roku było oczywiście niesamowitym uczuciem. Najzabawniejszym momentem było, kiedy Dana [International] wywróciła się na scenie. To było nieprawdopodobne i było mi jej naprawdę żal. Z zeszłego roku posiadam bardzo dużo wspomnień. Wszystko tak bardzo się różniło od '99 roku. [Wszystko było] dużo większe!

Charlotte Perrelli: Lubię wiele tegorocznych piosenek, ale uważam, że wygra Norwegia.

Mike Halterman: Która z nagranych przez Ciebie piosenek jest Twoją ulubioną?

Charlotte Perrelli: Hmm. Lubię wiele moich piosenek, a "Black and Blue" z mojej ostatniej płyty jest [chyba szczególnie] wspaniała. Napisał ją Fredrik Kempe. Uwielbiam jej tekst.

Sirusho: Aktualnie pracuję nad kilkoma dużymi projektami, w tym piosenką "Time to Pray", która powstała we współpracy z moimi znajomymi z Eurowizji, Boazem Mauda i Jeleną Tomašević. Piosenka ta jest protestem przeciwko wojnie, a jej anglojęzyczny tekst napisany został przez Prezydenta Izraela, Szymona Peresa. Pracuję też nad moją czwartą płytą, która ukaże się w lecie. [Niedawno] wydałam nową piosenkę po grecku, "Erotas", która jest już numerem jeden na wszystkich armeńskich listach przebojów. Moi fani są silni, a ciężka praca dla nich to sama przyjemność.

Sirusho: Eurowizja to festiwal wielkiej zabawy. Nie chcę nazywać go konkursem, ponieważ [jego] uczestnicy zostają przyjaciółmi. Życzę wszystkim uczestnikom, by dobrze się bawili i nie czuli strachu. Eurowizja może dać i zabrać tak wiele; wyniosła moją karierę na nowy poziom, [dzięki temu] mam fanów i pracuję w całej Europie — to cudowne.

Sirusho: Spotkałam niektórych uczestników tegorocznej Eurowizji w różnych krajach, gdzie odbywałam gościnne koncerty, a oni promowali swoje piosenki. Nie widziałam wszystkich występów, więc nie mogę oceniać. Poza tym, Eurowizji to niespodzianki; to właśnie czyni ją interesującą.

Mike Halterman: Zamierzasz otrzymać tytuł magistra na kierunku stosunków międzynarodowych. Jak zamierzasz wykorzystać ten tytuł? Gdybyś [jutro] musiała przestać śpiewać, w jakiej branży chciałabyś pracować?

Sirusho: Stosunki międzynarodowe interesowały mnie od zawsze. Lubię się uczyć. Chcę się ciągle uczyć, ale nawet nie myślę o rzuceniu mojej kariery. Urodziłam się z nią, jest ona sporą częścią mnie i nawet jeśli coś przytrafi się moim strunom głosowym, ciągle będę mogła pisać i produkować piosenki dla moich znajomych... [ale] dość tego; ciągle mam tak wiele do zaprezentowania mojej publiczności!

Mike Halterman: Nad czym obecnie pracujesz? Czego mogą oczekiwać od Ciebie w tym roku Twoi fani w Stanach Zjednoczonych i w Europie?

Tajči: Poza regularnymi trasami koncertowymi, których każdego roku odbywam cztery, pracuję nad show zatytułowanym "Need a Break", które jest połączeniem mojej muzyki duchowej i muzyki "codziennej". To coś w stylu tego, co przeżywają matki, z małżeństwem i dziećmi. To zabawne show. To, w czym jestem dobra, to opowiadanie historii. To jest to, jaka jestem; to, kim jestem. To dlatego muzyka pop nie była dla mnie jako artystki dobrym rozwiązaniem. Ten format jest dla mnie odpowiedni, spełniam się w nim; jestem nim zachwycona i tylko czekam, by móc go wykonać, by być zdolną do odkrywania nowych stylów muzycznych.

Mam także nadzieję na odwiedzenie Zagrzebia w tym roku i zaprezentowanie [publiczności] mojej muzyki. Sądzę, że już czas. Mieszkam poza Zagrzebiem od 17 lat, a oni ciągle grają moją starą muzykę; czasami udzielam tam wywiadów w radio i telewizji... Nie wiem, [uważam że] już czas, by zobaczyli, co robię dziś. Każdy może obejrzeć moją twórczość on-line, jednak najlepiej wychodzą mi występy na żywo; jest tyle siły i energii, których nie można zobaczyć w nagraniu czy filmie. Sytuacja jest inna, kiedy występujesz na żywo. Chcę pokazać im moją muzykę i powiedzieć: "Rodacy, moi fani, taka właśnie jestem dziś. Taka stałam się przez ostatnie 17 lat".

Mike Halterman: Jakie są Twoje najlepsze wspomnienia z Konkursu? Jakich rad udzieliłabyś tegorocznym uczestnikom Eurowizji biorącym po raz pierwszy udział w tych zawodach?

Tajči: Naprawdę polubiłam występy, polubiłam energię, [to, że] wszyscy przychodzili i śpiewali razem, dyskutując o swoich karierach. To był najważniejszy punkt programu. Nie interesowały mnie aspekty prasowe czy polityczne, ale jest tak wiele rzeczy, o których można myśleć, [przecież] patrzy na Ciebie cały [Twój] kraj. Nie sądze, by taki konkurs mógł dotyczyć wyłącznie muzyki, to bardziej [wydarzenie] polityczne. Zawsze, kiedy odbywa się takie wydarzenie jak Eurowizja, dochodzą do tego takie rzeczy [jak polityka].

W czasie, kiedy brałam udział w Eurowizji, byliśmy w trakcie Jesieni Ludów i byłam ostatnim reprezentantem Jugosławii przed jej upadkiem. Sytuacja była bardzo napięta i podniosła, a ja byłam tak młoda, by musieć przeżyć to wszystko. Było to niesamowite doświadczenie, o którym zawsze będę pamiętać. Noc mojego życia — w każdym razie, jedna z nich.

To także bardzo emocjonujące, ponieważ piosenkarz, który wygrał w tamtym roku, śpiewał o jednoczącej się Europie. To była wtedy idealna piosenka. Po tym, jak wygrał, w zielonym pokoju, wyciągnął z bukietu różę, wręczył ją mnie i powiedział mi kilka komplementów. Dla 19-letniej dziewczyny znaczyło to naprawdę wiele.

Moją radą jest: bawcie się dobrze i róbcie to z sercem. Nie róbcie tego tylko po to, by wygrać, ani po to, by rozpocząć światową karierę, ale dlatego, że to kochacie i jesteście w tym dobrzy. Możecie być dla kogoś inspiracją i będzie to więcej, niż tylko dostarczanie rozrywki.

Tajči: Ponieważ jestem właśnie w środku trasy koncertowej, tylko przejrzałem te piosenki, muszę jednak przyznać, że ich jakość jest fantastyczna. Sądzę, że mogłabym spakować walizki i spędzić lato w Europie, bo zapowiada się lato naprawdę wspaniałej muzyki klubowej!

Mam słabość do państw, których reprezentanci śpiewają w języku ojczystym. Widzę, jak wykonują partie taneczne i starają się zawrzeć w swojej muzyce elementy etniczne i bardzo mi się to podoba. Bardzo lubię reprezentanta Norwegii, sądzę, że jest bardzo szczery i nie wyglądało, żeby grał cokolwiek, był tylko sobą. Jego piosenka jest przyjemna i beztroska. Jest też naprawdę przystojny i wytwarza wokół siebie dobrą aurę. Miał w sobie tak wiele energii i od razu mnie porwał; sposób, w jaki się poruszał i śpiewał od razu mnie przyciągnęły.

Uwielbiam także piosenkę z Malty, bardzo lubię ballady. Chiara Siracusa ma piękny głos. I Cypr, ona też mi się podoba. Lubię też piosenkę z Francji, ponieważ ogólnie podoba mi się język francuski. Bośnia też ma dobrą piosenkę; widać, że ma w sobie to charakterystyczne uczucie, które spotyka się w bośniańskich piosenkach i które widocznie dla nich działa. Chorwacja [jakoś specjalnie] mnie nie zachwyciła, ale jestem dumna, że zdecydowali się śpiewać po chorwacku, nawet jeśli dla niektórych nie brzmi to tak ładnie, jak po angielsku. Moje nastawienie do reszty piosenek można określić tak: "Piękne, ale już to widziałam".

Wszystko wygląda tak, jak w Hollywood, pewnie z powodu czasów, w jakich żyjemy. Wszystkie kobiety są takie ładne, a ich włosy i makijaż są idealne, że czuję się [przy nich] starszą panią; ciągle brakuje mi jednak postaci z innych części świata. Wyraźnie widać wpływ Hollywood i zachodniego przemysłu muzycznego. Zmieszanie się Wschodu i Zachodu [w jedną całość] było nieuchronne, chciałabym jednak ujrzeć w tym wszystkim elementy lokalne. Chodzi o to, by znaleźć w świecie swoje miejsce i swoją tożsamość jako państwo.

Poświęcam się pracy wolontariackiej i uczę dzieci z lokalnej szkoły tańców etnicznych. Aktualnie mieszkam w Midweście, wcześniej mieszkałam w Los Angeles i Nowym Jorku, gdzie ludzie są mniej świadomi istnienia grup etnicznych. Uczę dzieci tych tańców, by uświadomić je, co się traci, tworząc nowy rodzaj kultury i nowe rodzaje muzyki. Uczę też dzieci adoptowane z innych krajów i czasami zastanawiam się, czy kiedykolwiek będą w stanie śpiewać np. po bułgarsku czy włosku?

Moje dzieci są w połowie amerykańskie i w połowie chorwackie i widzę, jak moje życie, bycie "zglobalizowanym" i utrata folkloru i kultury etnicznej [wpływa na nie]. Staram się uczyć moje dzieci języka i tańca chorwackiego, bo to sposób, w jaki dorastałam.

Mike Halterman: Oglądałem na YouTubie poświęcony Tobie film dokumentalny i zauważyłem jeden z komentarzy, którego autor prosił Cię, byś "nie zapominała o swoim domu, Chorwacji" i wróciła tam, ponieważ Twoi fani tęsknią za Tobą. Czy teraz, kiedy ustawiłaś już sobie życie w Ameryce, bierzesz w ogóle pod uwagę przeniesienie się z rodziną do Chorwacji? Do którego kraju czujesz się bardziej przywiązana i dlaczego?

Tajči: Kiedy moje dzieci będą już nastolatkami, chcę zabrać je przynajmniej na rok do Chorwacji, by pokazać im mój kraj i by mogły nauczyć się tam paru rzeczy. Ale nie wiem, kiedy już wyjedziesz, trudno jest Ci wrócić. Tęsknię za moim krajem, za moją historią. Tęsknię za moimi korzeniami. Tęsknię za wpadaniem na przyjaciół i dyskutowaniem o szkole średniej czy szkole podstawowej, za rzeczą, której nie możesz robić będąc na emigracji. Uwielbiam to, co robię i uwielbiam to, co Ameryka ma do zaoferowania i to, co już mi zaoferowała. Jest pewien rodzaj wolności, którą możesz posiadać tutaj, a której nie mógłbyś posiadać w mniejszym państwie.

Zawsze będę Chorwatką, niezależnie od tego, jak długo tutaj zostanę. Kiedy wracam do domu do Chorwacji, naprawdę czuję się jak w domu, ale kiedy wracam do Ameryki, odczuwam to samo uczucie. Sądzę, że muszę powiedzieć, iż można czuć się "jak w domu" wszędzie, jeśli ma się w sobie pokój. Można tęsknić za wieloma rzeczami, jakich się doświadczyło w niektórych miejscach, i naprawdę tęsknię za Chorwacją. Chcę pokazać moim dzieciom miejsca, w których dorastałam i parki, w których się bawiłam. Może to trochę sentymentalne, nie wiem. Mam dobre życie, mam męża i dzieci i uwielbiam tworzyć muzykę, na jaką mam ochotę, bez umów czy obowiązków. Jestem szczęśliwa.


Participantes das edições anteriores da Eurovisão dão conselhos aos participantes deste ano, especulando quem vai ganhar

Moscou/Moscovo, Rússia • 19 de maio de 2009

Ocorre uma vez ao ano. Quase todos os olhos da Europa estão aos 25 astros musicais, no final da noite. Se você gosta dele ou odeia, terá a sua atenção. Centenas de milhões de pessoas estão vendo-os. Se os espectadores estão à espera da melhor atuação de toda a vida ou algum talão, para esses três minutos sua atenção é propriedade de cada um dos cantores.

Essa é a sensação que os participantes em Moscovo/Moscou saberão no sábado e também é o mesmo sentimento de terem experimentado os oito cantores que foram entrevistados por Wikinews. Na semana passada, oito cantores de oito países diferentes tiveram um tempo dos calendários para falar dos seus momentos favoritos da competição, as suas próprias histórias pessoais, o assessoramento que brindam aos artistas intérpretes ou executantes deste ano em Moscovo/Moscou, que acreditam que ganhará, e mais importante para eles, o que eles estão fazendo agora e o que eles estão oferecendo ao seu público.

Esta é a sexta e última série de entrevistas que Wikinotícias em inglês publicará no período prévio a semi-final e final das rodadas do Festival da Canção Eurovisão. Mike Halterman havia realizado todas as entrevistas e levará a cabo entrevistas adicionais após o concurso. A etapa final será transmitido no dia 16 de maio às 9 PM do GMT. Verifique com sua rede nacional a transmissão deste evento por possíveis atrasos. Onde estiver disponível, o concurso da fase final também será transmitido pela rádio nacional.

Mike Halterman Em que projetos está trabalhando? Que podem esperar teus fãs ver de ti este ano?

Jessica Garlick: Agora mesmo estou ocupada com a promoção minha nova single "Hard not to Fall", que está ponto de ser lançado este mês... estará disponível para download [descarregar] no iTunes desde 9 de maio, com o lançamento oficial em 25 de maio. Também actualmente estou co-escrevendo meu álbum que será lançado ainda este ano. Realmente me faz sentir muito bem estar de volta na indústria da música.

Mike Halterman Quais foram algumas das melhores recordações que tem de ir para a Eurovisão? Que conselhos lhe daria aos cantores que vão Eurovisão pela primeira vez este ano?

Jessica Garlick: Algumas das minhas melhores recordações de fazer Eurovisão seria visitar a Estónia [Estônia], não penso que é um lugar que houvesse visitado si não fora por actuar aqui, é realmente bonito. Enquanto estive lá durante a semana tive a oportunidade de voar no Mar Báltico em um helicóptero e também passar a tarde a bordo do HMS Chatham. Estava autorizada a conduzir uma fragata, e tive que actuar para as tropas a bordo, que estiveram muito agradecidos.

Tenho muitos mais, e conheci pessoas incríveis durante toda a promoção e o período de execução, assim como a semana da Eurovisão em si. O único que lamento é não ter feito tantas fotos como eu gostaria. Portanto, meu conselho aos demais fazendo Eurovisão seria [que] definitivamente fazer muitas fotos e realmente desfrutem da sua actuação e todo o que representa ao seu país consigo mesmo.

Mike Halterman Os vídeos musicais deste ano estão em youtube.com/eurovisión. Quais são suas canções favoritas? Que país acreditar que tem as melhores possibilidades de ganhar?

Jessica Garlick: Eu tenho sorte ao poder actuar junto com os participantes e Eurovisão este ano e fiquei impressionada! Me encantei [com] os participantes da Islândia.. A canção “Is It True?” é realmente uma balada ótima e Johanna canta muito bem, diria definitivamente do ponto de vista de uma canção esta é a minha canção favorita.

Na verdade, porém, penso que a Ucrânia pode ganhar este ano, a atuação de Svetlana é genial, é selvagem, sua atuação ao vivo está definitivamente “dentro para ganhar” e tudo vai para assegurar-se de isto passe. Ela é uma das que devemos prestar-lhe atenção nesta noite, tenho certeza, haverá algo definitivamente surpreendente no palco durante sua atuação, ela nos cativará e vai ser memorável!

Mike Halterman Muitos de seus fãs de quando estava em Pop Idol e Eurovisão 2002 não sabem a razão pela qual saísse da música e da vista de todos. O que aconteceu, também, encontra dificuldade para voltar para a indústria musical depois de ter sido ausente por seis anos?

Jessica Garlick: Depóis do Pop Idol e Eurovisão começei a escrever canções... algo que não tinha feito antes, não acredito ser boa nisso. Mas eu tenho bastante sorte ao viajar ao redor do mundo a partir disto, co-escrevendo canções com alguns dos melhores escritores em todo o mundo. Decidi sair da indústria da indústria músical por um tempo em 2004 quando me casei com meu amor da adolescência, Owen.

Perdi minha paixão pela música por um tempo, se sou honesta só queríamos viajar por um tempo e nos mudamos para Austrália por um curto período de tempo, antes que me voltar meditar por completo. Assim, em 2007 dei à luz a minha pequena bebé [bebê] Olivia e tenho sido mãe e dona de casa desde então, que adoro completamente. Tomei a decisão de voltar ao estúdio e começar a escrever novamente em janeiro deste ano e se sentiu bem, e quando eu gravei “Hard Not to Fall” eu sabia que era uma canção que queria que todos escutaram e completamente ficou de noivo minha paixão e lutei por ela. A indústria musical havia mudado muito desde que eu estava na mesma... mas realmente está funcionando melhor para mim esta vez.

Tenho muito mais controle, o que é importante para mim, especialmente com Olivia por ser minha principal prioridade... Sou, ante tudo, uma mãe e quero ser boa nisso, e estou trabalhando também com as pessoas que realmente me agradam e em que [eu] confio, o que torna divertido de trabalhar juntos e a música deve ser divertida. É, definitivamente, muito mais difícil esta vez, como estou fazendo malabarismos com minha "vida real" também e eu não posso permitir luxo de ser uma pessoa egoísta, em que às vezes pode se tornar bem sucedida na indústria musical. Tenho na época mais maravilhosa para estar de volta e quase estou surpreendida pelo grande apoio que havia recebidas de todos os meus velhos fãs. Eles são os melhores!

Mike Halterman Em que projectos está trabalho, que podemos seus fãs esperar para ver de ti este ano?

Ani Lorak: Acabo de lançar meu novo álbum chamado "Sontse" (O Sol). O álbum foi escrito e gravado na Grécia no "VOX studio" por Dimitris Kontopoulos, que também ajudou com a canção "Shady Lady" para Eurovisão 2008. O álbum será lançado não só na Ucrânia, mas também na Rússia.

No outono, planejo iniciar uma grande giro por 25 grandes cidades em apoio ao novo álbum. Além disso, teremos previsto dar alguns concertos em solitário no Palácio "Ucrânia" em Kiev. Me supreendi agradavelmente quando, no início deste ano, um prêmio, chegou ao meu escritório da parte da estação da rádio britânica "Eurovisión Song Contest Radio". Por votação do público, os ouvintes nomearam a "Melhor Cantora Feminina de 2008" para a minha canção "Shady Lady". Não gosto de pensar ao futuro e antecipar, mas eu vou tentar fazer tudo o que a minha energia me permita que as pessoas possam estar satisfeitas no futuro.

Mike Halterman Quais foram algumas das melhores recodações que você tem que ir para a Eurovisão? Que conselhos você daria aos cantores que vão Eurovisão pela primeira vez este ano?

'Ani Lorak:' Como haviam participado no concurso só em 2008, posso lembrar tudo: durante o giro (turnê) promocional visitei muitos países que não tinham estado antes. Conheci a gente maravilhosa: Dimitris Kontopoulos, Roberto Cavalli, fiz novos amigos e simpatizantes. [Nota do Editor: Roberto Cavalli fez vestido de diamante que Ani Lorak levou durante a sua atuação na Eurovisão.] Tive que trabalhar muito arduamente para obter o resultado [que eu tenho].

Na Eurovisão encontrei o coração deste concurso. O "Prémio Artístico", que [eles] entregaram pelo geral ao melhor artista do conflito, [que foi dada para mim]; Raffaella Carrà me convidou para o programa de televisão na Itália e no giro me levou longe a mais longe geograficamente. Na realidade, gostei a atmosfera [da] jurisdição. Todos os participantes foram amistosos, felizes, ajudando-se uns a outros e com o apoio entre si. Estas semanas não foram simples, mas muito feliz na minha vida.

Desejo a todos os participantes muito inspiração, tenacidade, energia louca, trabalho duro e fé em si mesmo e força. Não é inatingível, a principal por resolver é ser franco e sincero com a platéia.

Mike Halterman Os vídeos de música para este ano estão em youtube.com/eurovisón. Quais são suas canções favoritas? E que país acredita que tem as melhores possibilidades de ganhar?

Ani Lorak: Não posso dizer uma coisa - Eurovisão é um concurso muito imprevisível e fazer previsões é muito difícil. Sei que em Moscovo (Moscou) este ano haverá muitos artistas profissionais bem conhecidos: Sakis Rouvas e Patricia Kaas. O principal neste concurso é para entrar na cena e representar teu país em um 200%. Lhe desejo boa sorte a todos os participantes, mas vou para o meu país como boa patriota.

Mike Halterman Que objetivos que ainda não conseguiu em tua carreira, mas que você gostaria de alcançar eventualmente?

Ani Lorak: Temos um provérbio: "Se quer que Deus rir, depois diz sobre dos seus planos." É importante ter suficiente força para o minhas realizações profissionais, para a minha carreira e minhas realizações criativas eventuais. Mas tudo isso deve ir junto com minha vida pessoal. Quero realizar meu próprio aprimoramento em todos os âmbitos. Talvez vou abrir minha própria linha de roupa. O mais importante para mim, todos os dias vou subir a meta no que diz respeito à minha carreira profissional como cantora e artista. O principal ponto - eu tenho tudo na frente de mim, e eu vou [é o termo que é] alcançar meus sonhos - meu Oscar está [prestes] a chegar!

Mike Halterman Em que projetos está trabalho, o que podemos teus fãs esperar de ti este ano?

Marie N: Neste momento sou uma estudante da escola de atuação em Paris, [e] então agora todos [meus] planos estão mais focados ao teatro, mas também começei a trabalhar no meu novo álbum e espero que ao final do ano possa [a ser] apresentada ao público, mas penso que o momento é demasiado pronto para falar sobre isso. [sorrir]

Mike Halterman Quais foram algumas das melhores recodações que você tem que ir para a Eurovisão? Que conselhos você daria a cantores que vão Eurovisão pela primeira vez este ano?

Marie N: Eu gostei tudo durante a semana que passamos lá. Realmente havia um montão de diversão. A [atmosfera], foi muito profissional, os participantes foram muito amáveis... mas a [parte] mais emocional, foi nossa viagem de volta a casa – o caminho desde Tallinn até Riga em autocarro/ônibus acompanhados pela polícia e as pessoas esperando com flores à beira da estrada...

O único conselho é que desfrutem cada momento e sobre todos os três minutos da apresentação - que é realmente algo especial. [Sorriso]

Mike Halterman Os vídeos de música para este ano estão em youtube.com/eurovison. Quais são tuas canções favoritas e que país acredita que tem as melhores possibilidades de ganhar?

Marie N: Acredito que há um montão de canções que tem possibilidades de ganhar, mas depende da energia que [os] cantores tragam com eles ao palco nesta noite especial.

Mike Halterman Que a tarefa foi a mais divertida para você, ganhar Eurovisão ou apresentar-lo no ano seguinte, qual te fez estar mais nervosa e por quê?

Marie N: Obviamente, o canto foi mais divertido, porque somente responsável só de ti mesmo, mas a apresentá-lo traz a responsabilidade de um espetáculo completo. Lhe desejo a todos os participantes o melhor; desfrutem. [sorrir]

Mike Halterman Em que projetos está trabalho, que podem teus fãs esperar ver de ti que este ano?

Niels Olsen: Estamos trabalhando em um novo álbum e vamos a fazer uma pequena visita à Suécia, Noruega e Dinamarca para o resto do ano, assim o que é os nossos fãs pode esperar. O álbum será lançado em 2010.

Mike Halterman Quais foram algumas das melhores recodações que tem de ir a Eurovisão? Que conselhos lhe daria aos cantores que vão a Eurovisão pela primeira vez este ano?

Niels Olsen: A melhor recordações... Bem, é difícil dizer... Tivemos um montão de fantásticas recordações de Estocolmo em 2000. Nunca esqueceremos o amor que temos recebido do público em todos os países europeus depois de Estocolmo e a resposta da gente Sueca no evento. A propósito, eu disse ao meu irmão, depois da primeira atuação, "Bem, Jørgen, acredito que pode ser possível para nós ter um sucesso na Suécia!"

Quisera dizer-lhe a um "novo" artista: Lembre-se que não é o centro do universo e em uma perspectiva mundial, a situação não é tão mal se você perder na Eurovisão. Fique com aqueles que querem e trata de envolver a gente que nos acreditam, não aos que prometem tudo na vida. No nosso caso, tínhamos o mesmo gerente por 35 anos, temos estado trabalhando com nosso amigo e produtor Stig Kreutzfeldt por 25 anos e assim sucessivamente. Temos [havido] de vários sucessos dos últimos 35 anos, com estes fantásticos amigos.

Mike Halterman Os vídeos de música para este ano estão em youtube.com/Eurovisão. Quais são tuas canções favoritas e que país acredita que tem as melhores possibilidades de ganhar?

Niels Olsen: Bom, eu não ouvi todas as músicas, mas eu pessoalmente considero as canções dinamarquesa, a inglesa e a sueca muito boas, mas como já [disse], eu não havia escutado todas as canções ainda.

Mike Halterman A versão dinamarquesa de sua canção ganhadora sugere que as mulheres que "se voltem melhores com os anos". Que mulheres na indústria do entretenimento acredita que personifica esse sentimento e por quê?

Niels Olsen: Pessoalmente acredito que minha esposa é todavia uma mulher linda, mas acredito que você havia dito "cada vez melhor com a idade" não é a palavra correta. Minha esposa segue sendo uma aniumada e atrativa mulher e estamos namorados com a vida. Também acredito que uma mulher como Annie Lennox é uma bela mulher, apesar de havia passado aos 50. (Desculpe [se nos] não falamos da idade da mulher normalmente. Desculpe senhorita Lennox.)

Mike Halterman Em que projetos está trabalhando, que podem teus fãs esperar ver de ti este ano?

Hanna Pakarinen: Eu publiquei meu quarto álbum, "Love in a Million Shades", no início deste ano e agora estou fazendo concertos em toda a Finlândia.

Mike Halterman Quais foram algumas das melhores recordações que tem de ir a Eurovisão? Que conselhos lhe daria aos cantores que vão a Eurovisão pela primeira vez este ano?

Hanna Pakarinen: Acredito que a melhor recordação é o momento em que entrar na arena no final. Isso foi incrível!

É difícil dar qualquer conselho, mas acredito que a única coisa que é importante é simplesmente ser um mesmo e divertir-se. [Sorriso]

Mike Halterman Os vídeos de música para este ano estão em youtube.com/Eurovisão. Quais são tuas canções favoritas e que país acredita que tem a melhor possibilidade de ganhar?

Hanna Pakarinen: Claro, acredito que a melhor canção é a finlandesa. [Sorriso] É muito difícil dizer quem vai ganhar, é o mesmo em cada ano, nunca se sabe!

Mike Halterman Além da música, quais são algumas das coisas que estão muito perto do teu coração? Como você gostaria usar tua popularidade para ajudar aos demais?

Hanna Pakarinen: Minha família e amigos, claro, e minha cidade natal e o lago que está aí.

Eu não sou realmente um grande fã da idéia de ser um modelo a seguir, mas estou tentando de fazer o melhor possível, mostrando e dizendo aos fãs que a coisa mais importante é amar a si mesmo e ser quem é antes. E sempre confiar em si mesmo, é claro!

Mike Halterman Em que projetos está trabalho, que podem teus fãs esperar ver de ti este ano?

Charlotte Perrelli: Estou em busca de novas canções ao [incluir] meu próximo álbum. Também estou no jurado para o programa de televisão sueco Talang (Talento, a versão sueca das séries televisivas "___' s Got Talent!"). Podem esperar um novo álbum, esperamos para este ano.

Mike Halterman Foi à Eurovisão duas vezes, ganhou o concurso em 1999 e voltou a entrar no ano passado. Quais foram algumas das melhores recordações que teve dessas duas vezes que foi à Eurovisão?

Charlotte Perrelli: A vitória em Jerusalém em 99 foi fantástico, claro. Minha recordação mais divertida foi quando Dana [Internacional] caiu sobre o palco, foi incrível e me senti triste por ela. No ano passado tive um montão de lembranças. Tudo era tão diferente em 99. Portanto, muito maior!

Charlotte Perrelli: [Eu] gosto muito das canções deste ano, mas acredito que ganhará [a] Noruega.

Mike Halterman Qual das canções que havia gravado é sua favorita?

Charlotte Perrelli: Humm. Tenho muitas favoritos, mas "Black and Blue" ("Preto e Azul") do meu último CD é uma grande canção, [foi] escrita por Fredrik Kempe. Adoro a letra.

Mike Halterman Em que projetos está trabalhando, que podem teus fãs esperar ver de ti este ano?

Sirusho: Atualmente estou trabalhando aos poucos grandes projetos, um dos deles é a nova canção "Time to Pray" (Tempo Para Orar) que eu fiz com meus colegas da Eurovisão, Boaz Mauda y Jelena Tomasevic. A canção é um protesto contra a guerra, a letra em inglês foi escrita pelo Presidente de Israel, Shimon Peres. Também estou trabalhando no meu quarto álbum, que será lançado em [no] verão. Também escrevi minha nova canção em grego, "Erotas" e já é número um [de] todos os “Tops” de música na Arménia. Meus fãs são muito fortes e é só um prazer trabalhar duro para eles.

Mike Halterman Quais foram algumas das melhores recordações que tem que ir a Eurovisão? Que conselhos lhe daria aos cantores que vão a Eurovisão pela primeira vez este ano?

Sirusho: Eurovisão é um grande festival muito divertido. Não quero chamar-lhe uma concorrência, já que os concursantes fazem amigos. Lhes desejo aos participantes que realmente se desfrutem [a eles mesmos] e que não se assustem. Eurovisão podem dar e receber muito mais; levar a minha carreira a um novo nível, [e] agora trabalho e tenho fãs ao redor de toda Europa é grandioso.

Mike Halterman Os vídeos de música para este ano estão no youtube.com/Eurovisão. Quais são tuas canções favoritas e que país acredita que tem as melhores possibilidades de ganhar?

Sirusho: Eu reuni com alguns dos participantes neste ano em diversos países onde estava cantando como convidada como eles fizeram turnês promocionais. Eu não vi todas atuações assim que não posso julgar. Além disso, Eurovisão é cheio de surpresas inesperadas; isso que lhe torna interessante.

Mike Halterman Você fez logo a licenciatura em relações internacionais. Como utilizar tua licenciatura, se tivesse que deixar de cantar amanhã, que tipo de carreira lhe gostaria seguir com o nível profissional de estudo que [você] tem?

Sirusho: Assuntos internacionais é algo que me interessa. Gosto de aprender. Sempre tenho a aprender mais, mas não quero parar de pensar em minha carreira. Nasci com ela, é uma grande parte de quem eu sou e inclusive se lhe acontece algo as minhas cordas vocais, posso seguir com a composição escrita e com a produção de canções dos meus colegas... [mas] suficiente sobre disto, todavia tenho muito tanto em mim para dar ao meu público!

Mike Halterman Em que projetos está trabalho, que podem teus fãs esperar ver de ti que este ano?

Tajči: Além das minhas giras, faço quatro anos, estou trabalhando em um espetáculo chamado “Necessito um Descanso”, que é um pouco de passo desde minha música espiritual e mais de “diário”. É mais o que passam as mães, com o casamento e os filhos. É um espetáculo divertido. O que em si faz bem é contar histórias. Se trata como sou. É o que sou. É a razão a qual a música pop não funcionou para mim como artista. Este novo formato é o ideal para mim, é muito satisfatório e estou muito entusiasmada e esperando-lo, sendo capaz de fazer-lo e explorar estilos musicais.

Também estou esperando para ir a Zagreb este ano e levar-lhes minha nova música para eles. Acredito que é tempo. Estive estado fora durante 17 anos e segeum escutando e cantando minha música antiga e de vez em quando vou ali e fazer entrevistas para rádio e a televisão... Não sei, é o momento para que vejam o que estou fazendo. Qualquer um pode ver minhas coisas online, mas eu faço melhor ao vivo, há uma grande quantidade de energia e o poder que existe não pode ver em uma gravação ou de um vídeo. É diferente quando está realmente no quarto. Quero ir com eles e dizer: "Ela aqui, meus compatriotas, os meus antigos fãs, isto é que sou agora. Esta é forma em que cresci durante os últimos 17 anos." Uma espécie de reunião.

Mike Halterman Quais foram alguns dos melhores recordações que tem que ir para a Eurovisão? Que conselho lhe daria aos cantores que vão Eurovisão pela primeira vez este ano?

Tajči: Eu gostei muito da atuação, eu desfrutei da energia, todo o mundo vem a cantar juntos e falando com outras pessoas sobre as carreiras. Que foi o mais destacado. Não me interessa a atenção da imprensa ou o aspecto da concorrência, mas há muito que pensar, todo o país está vendo. Não creio que pode ser só pela música, é mais político. Mas sempre há coisas que vêm com ela quando tem algum tipo de reunião dessa maneira.

O tempo que estive aqui, já foi à última representante antes da queda da Iugoslávia e foi durante a unificação da Europa e todos estavam um pouco mais tensos e elevados nesse sentido... e eu era tão jovem para a experiência de tudo isso. Acho que não sabia o bastante para me fazer dela. Mas foi uma grande experiência, vou recordá-la sempre. A noite da minha vida, bem, uma delas.

Também é muito emotivo, porque o cantor, que ganhou esse ano canto sobre a "unir, unir a Europa". Fé perfeita em seu momento. Depois que ganhou, na sala verde, um casaco de uma rosa vermelha do buquê e eu ir para me felicitar. Para uma menina de 19 anos, isso significou muito. Meu conselho é se divertirem e fazê-lo com todo teu coração. Não fazê-lo pela única razão de ganhar, não para lançar sua carreira, mas porque o encanta e o que faz e é bom para isso. Pode ser uma fonte de inspiração para alguém e pode ser mais que só proporcionar entretenimento.

Mike Halterman Os vídeos da música para este ano estão em youtube.com/Eurovisão. Quais são tuas canções favoritas? E que país acha que tem as melhores chances de ganhar?

Tajči: Já que estamos no meio de uma turnê, eu começo a pensar e acreditar que a qualidade das canções é realmente incrível. Eu quero arrumar e ir a Europa para o verão. Porque acho que este será um verão para uma muita boa música. Sou parcial para os países [que cantan] em sua língua materna e eu posso ver como muitos países, como também fazer com um número musical e incluem elementos étnicos, que eu gosto disso.

Eu gosto do tipo de Noruega, penso que é demasiamente sincero e não me pareceu que estava "tratando" de ser algo, estava sendo o mesmo. A canção é boa e feliz. Não incomoda de alguma coisa que é muito bonito, tem uma muito boa grande aura para ele. Tinha muita energia e me contagio de imediato, a maneira em que se move, a maneira de cantar, fez que me contagiasse.

Também gosto de Malta, sou fã das baladas. Ela tem uma bela voz. E Chipre, ela foi "feito" para mim também. Também gosto muito da canção em grandes em geral. Bósnia tem uma bela canção também, eles têm esse sentimento que sempre chamou e funciona para eles. Croácia, não me surpreende, mas estou orgulhosa de que continuem cantando em croata, mas não tão bom som em Inglês para alguns. Todos os demais foram de "é bonito, mas eu havia visto antes".

Tudo parece como Hollywood agora, [eu] suponho, porque é a época em que vivemos agora. Todas as meninas são tão bonitas, o cabelo e maquiagem são perfeitos, e agora me sinto como uma velha, mas tenho saudades dos personagens de diferentes partes do mundo. É influenciado tanto por Hollywood e a indústria da música ocidental. Era inevitável, o degelo do [Oriente e o Ocidente] todos em um, sou parcial a trazer algum tipo de elemento local. Vem com a busca de sua identidade e encontrar seu lugar no mundo como um país.

Sou voluntário de dar meu tempo a uma escola local e ensinar aos alunos as danças étnicas. Eu vivo no Centro-Oeste agora, mas eu vivi em Los Angeles e Nova York, onde são um pouco mais conscientes dos grupos étnicos. Estou ensinando estas danças para dar-lhes um pouco sentido do que está perdendo aos novos tipos de cultura e música. Lhe ensinar a algumas crianças que foram adotados de outros países e me pergunto, uau, serão capazes de cantar uma canção em búlgaro ou italiano ou da origem que são?

Meus filhos são metade estado-unidenses [americanos] e metade croata, e vejo como em minha própria vida, ser "globalizado" e como a gente está perdendo a cultura étnica e o folclore e tudo, para que com os meus filhos, trato de ensinar-lhes o idioma e a maneira de dançar, porque é a maneira em que eu cresci.

Mike Halterman Vi um clipe de teu documento no YouTube, e eu percebi que um dos comentários, você é convidada a "não esquecer a sua casa, a Croácia”, e voltar ali, porque os fãs te estanham. Agora que você fez de uma vida na América, você vê para voltar a Croácia com tua família? Com que país sente mais os laços e a lealdade, aos Estados Unidos ou Croácia e por quê?

Tajči: Quero levar as crianças e ao menos passar um ano, quando serão adolescentes, para poder mostrar-lhes meu país e para que possam aprender diferentes coisas ali. Mas não sei, uma vez que você vá, é difícil voltar atrás. Perdi meu país, se me esquecer a história. Tenho saudades minhas raízes. Saudade de me encontrar a um amigo e falar do ensino médio [secundário] e ensino médio [preparatória], coisas que você não tem quando você muda. Eu adoro o que faço e eu adoro o que os Estados Unidos têm para oferecer e o que Estados Unidos me ofereceu. Existe [um] certo tipo de liberdade que tem de que não se pode ter em um país pequeno.

Sempre serei croata, não importa quanto tempo eu ficar aqui. Quando eu vou voltar para casa a Croácia, quando vou ali, me sinto como se estivesse em casa, mas quando voltar para a América, me sinto como se estivesse em casa também. Acho que tenho a dizer que uma pessoa pode levar “casa” em qualquer lugar se dispor a paz dentro de si mesmo. Vai estanhar um montão de coisas sobre os lugares aonde [eu tinha] estado e sim, [tenho] saudades da Croácia. Quero mostrar-lhes meus filhos onde cresci e os parques onde jogava. Só pude ser um sentimento pelo que estou passando agora, não sei. Tenho uma boa vida, meu marido e filhos e eu adoro ser capaz de fazer o tipo de música que deseja, sem nenhum tipo de contratos e obrigações. Estou muito feliz.