Wywiad ze współtwórcą World Wide Web, Robertem Cailliau

Nazwisko Robert Cailliau może nie brzmieć znajomo dla większości czytelników, lecz za sprawą jego odkrycia można na przykład przeczytać ten artykuł. Dr Cailliau wraz ze swoim kolegą, sir Timem Bernersem-Lee, wynalazł World Wide Web, powodując, że Internet stał się na tyle przystępny, że mógł zmienić się z akademickiego narzędzia w medium masowej komunikacji. W styczniu dr Cailliau zrezygnował z pracy w CERN-ie, europejskim ośrodku badawczym, gdzie powstało WWW.

Wikinews zaproponowało dr Cailliau wirtualne piwo z Belgii (skąd pochodzi naukowiec) i przeprowadziło e-mailowy wywiad z nim na temat historii i przyszłości WWW oraz jego życia i pracy.

Na początek chcielibyśmy zaproponować panu kufel piwa na tarasie, lecz ponieważ jest to wywiad e-mailowy, ograniczymy się do wirtualnego piwa.

Robert Cailliau: Kiedyś (na drugiej międzynarodowej konferencji WWW w Chicago) powiedziałem, że nie ma czegoś takiego, jak wirtualne piwo: ludzie wciąż chcą usiąść razem przy stole. W każdym razie, zaczynajmy.

Dlaczego WWW powstało w laboratorium fizyki jądrowej, takim, jak CERN? Jakim potrzebom środowiska naukowego służyło w swoich początkach? Czy utworzenie WWW było sprawą znalezienia się kogoś z odpowiednią wiedzą o informatyce we właściwym czasie i miejscu/okolicznościach?

Istniało kilka systemów hipertekstu: Microcosm, Hyper-G, Gopher a nawet Xanadu. Każdy eksperymentował. Były nawet dwa niezależne przedsięwzięcia w ramach CERN-u (Tima i moje)! CERN to infrastruktura używana przez fizyków ze wszystkich rodzajów uniwersytetów, którzy po eksperymentach w CERN-ie wracają do swoich instytucji. Pojedynczy eksperyment skupia wielu fizyków z uniwersytetów rozsianych po całym świecie. Oczywiście pozostają oni w kontakcie: byli użytkownikami sieci i komputerów od długiego czasu.

Z tego powodu nie jest zaskakujące, że szukaliśmy systemu, który pozwoliłby takiej grupie konsultować między sobą dokumenty bez konieczności posiadania informacji o tym, gdzie przebywał autor oraz jakie z różnych komputerów, systemów operacyjnych, kont i haseł były potrzebne. Istniała potrzeba automatycznej biblioteki.

Te dwie próby w CERN-ie były osobistymi inicjatywami. Kiedy dowiedziałem się, że Tim chciał użyć Internetu i zmierzał w kierunku implementacji, natychmiast dołączyłem do niego. Jednak przez dłuższy czas projekt był postrzegany z pewną obawą przez kadrę CERN-u.

Częściowo był to wynik pojawienia się właściwych osób we właściwym czasie, częściowo przypadku, ale częściowo  prawdziwego zapotrzebowania. A wszystko miało miejsce pod życzliwym okiem Mike'a Sendalla, szefa Tima.

Jakie wyzwania napotkaliście początkowo wewnątrz i poza CERN-em w trakcie rozwijania tej nowatorskiej technologii?

Kilka czynników było przeciw nam. Po pierwsze, era informatycznych rozwiązań domowej roboty minęła. Tendencja była taka, by kupować produkowane oprogramowanie.

Po drugie, cała przyszłość fizyki wysokich energii była niepewna: były problemy z SSC (Superconducting Super Collider - red.) w Stanach Zjednoczonych i z planów LHC wynikało, że coś musi odpaść. SSC został ostatecznie porzucony w 1993, ale przez dłuższy okres czasu fizycy przejmowali się innymi rzeczami niż hipertekst.

Po trzecie, zawsze było problemem uzasadnianie projektu, który dotyczył tylko komputerów, w instytucie, którego misją jest zdecydowanie czysta fizyka.

Poza CERN-em była pustynia strasznie pogmatwanych sieci. Uniwersytety chciały TCP/IP, ale firmy telekomunikacyjne krajów europejskich były wciąż państwowymi monopolami i sprzeciwiały się, ponieważ używały innych schematów płatności.

Pamiętam śmieszną rozmowę między osobą z Deutsche Telekom i grupą naukowców akademickich na pewnej konferencji: naukowcy narzekali na koszty i wolne łącza. Człowiek z firmy telekomunikacyjnej odpowiedział: "Czego chcecie? Dajemy wam najlepsze linie X.25 a wy uruchamiacie na nim TCP/IP!". Ale nie mieliśmy wyboru: TCP/IP był jedynym protokołem, którego można było użyć dla wszystkich uniwersytetów na świecie.

Przy innej okazji spytałem się reprezentanta France Telecom o jego adres e-mail. Podał mi adres X.400 a ja zapytałem o adres internetowy. Podniósł brwi i powiedział: "Monsieur, vous ne pensez quand-même pas que France Telecom va soutenir l'internet?" ("Proszę pana, mam nadzieję, że nie spodziewa się pan, że France Telecom będzie wspierał Internet?"). A wszystko to miało miejsce, gdy sieć była już sukcesem, co prawda tylko w świecie akademickim.

Pierwsze przeglądarki były jednocześnie edytorami stron, prawda? Jakiej przeglądarki używa pan obecnie? Czy umożliwia przeglądanie w kartach? Jak wypada w porównaniu do pierwszych przeglądarek, z którymi pan pracował?

To prawda, przeglądarka w systemie NeXT była jednocześnie edytorem, choć był on ograniczony do stron na lokalnym serwerze.

Aktualna złożoność technologii XHTML, AJAX, CSS jak myślę wyklucza efektywne połączenie funkcji edycji i przeglądania w pojedynczej aplikacji.

Coś, czego mi brakuje, to funkcje "następny-poprzedni" w przeglądarce NeXT. Obecne przeglądarki pozwalają tylko na podążanie za linkiem i następnie na poruszania się do przodu i wstecz w ścieżce, którą się wybrało ("dalej" i "wstecz"). Przeglądarka NeXT miała dodatkową funkcję podążania za następnym linkiem na poprzedniej stronie ("następny"). To umożliwiało mi tworzenie strony, która była listą stron, na które miałem zajrzeć, i następnie przejście po tej "ścieżce" jednym kliknięciem na stronę. Istniał prosty sposób na utworzenie ścieżki i zapisanie jej, niezależnie od docelowych stron i serwerów. Rodzaj "streszczenia".

Wiem, że jest to teraz możliwe z JavaScriptem, ale nie jest to łatwe i nie można przekazać takiej strony każdemu w łatwy sposób.

Mieliśmy też grafikę wektorową. Obawiam się, że SVG zawiódł, przynajmniej nie widzę żadnych stron, które używałyby go na dużą skalę.

Arkusze stylów również były włączane, ale niezbyt zaawansowane, choć sama idea już wtedy istniała. CSS przebiło się do użycia.

Obecnie używam głównie Safari, ponieważ najlepiej używa CSS i przede wszystkim z powodu typografii. Nawet Firefox może się uczyć od typografii Safari. Dlaczego tak mało programów poprawnie obsługuje tekst? Dlaczego typografia na ekranie jest taka kiepska?

Przeglądanie w kartach jest udogodnieniem dla tych, którzy nie potrafią radzić sobie z wieloma osobnymi oknami. Ja tego nie potrzebuję. Pierwsze przeglądarki zawsze otwierały pojedynczą stronę w nowym oknie. Lecz Windows nie używa okien: preferuje pełny ekran. Mosaic był pierwszą przeglądarką, która używała pojedynczego okna. Po co robić coś prosto, skoro można to skomplikować?

Wyszukiwarki uczyniły masę danych w WWW łatwymi do przeszukiwania. Jakie były pana początkowe przewidywania dotyczące indeksowania danych?

Źe nie będzie go w ogóle! Albo będzie robione ręcznie. Mieliśmy VL, Wirtualną Bibliotekę (Virtual Library), ideę indeksowania i klasyfikowania stron według tematu przez pracujących ochotniczo specjalistów w poszczególnych dziedzinach. Rodzaj Wikipedii, ale tylko z linkami: zawartość była dystrybuowana poza VL. VL odniosła pewien sukces, ale wymagała mnóstwo pracy. Pojawienie się wyszukiwarek uczyniło VL nieistotną.

Sieć podzieliła się na serwery. Początkowo "atomem" w sieci była strona, teraz jest to serwer. Serwery linkują bardzo rzadko do innych serwerów i wtedy zazwyczaj ostrzegają cię: "Teraz opuścisz naszą stronę!". W takiej strukturze potrzebujesz wyszukiwarki, w przeciwnym wypadku nie znajdziesz niczego. Ale wyszukiwarki nie pozwalają na znalezienie swojej drogi w sieci: dają ci odnośnik, nie ścieżkę, by dotrzeć do celu.

Pierwsza wyszukiwarka była stworzona przez Centre Universitaire d'Informatique na Uniwersytecie w Genewie.

Przewidywałem, że wyszukiwarki nie dadzą sobie rady na dłuższą metę. Być może istnienie Google jest tylko znakiem, że wciąż niewiele jest dostępne w sieci.

Był pan przy początkach WWW razem z Timem Bernersem-Lee; za jakie aspekty jest pan konkretnie odpowiedzialny? Przekonał pan CERN, by przekazać podstawową bibliotekę z kodem do domeny publicznej?

W roku 1990 już od 10 lat nie programowałem i zajmowałem się zarządzaniem. Jestem też o 8 lat starszy niż Tim, który również nie był już młodym programistą. Było oczywiste, że nie jestem w stanie rywalizować z dwudziestoletnim hakerem Uniksa i wkrótce przestałem wtrącać się do pisania kodu w C. W każdym razie, znam tylko jeden język programowania gorszy niż C i jest to JavaScript.

Miałem wpływ na kształt WWW i kierunki rozwoju, ale głównie zajmowałem się zdobywaniem środków potrzebnych od kontynuowania projektu. Miałem budżet (skromny), więc załatwiłem komputery, biura  i przede wszystkim ludzi: młodych programistów, którzy mogli spędzić rok pracując w CERN-ie w ramach Technical Student Programme. Aby wszystko to zdobyć musiałem często przekonywać do projektu kadrę zarządzającą.

Rozumiałem też, że CERN, jako laboratorium fizyczne, nigdy nie poświęciłby oddziału na rzecz sieci. Z tego powodu zacząłem kontaktować się z prawdziwymi instytutami informatycznymi, jak INRIA (Institut national de recherche en informatique et en automatique - red.) i FhG, oraz skontaktowałem się z Komisją Europejską. W tym ostatnim na szczęście zostałem wsparty przez Mike'a Sendalla. Mike, który był postrzegany jako neutralny przez kadrę zarządzającą CERN-u, zrobił więcej niż ktokolwiek inny, by pomóc w rozwoju WWW wewnątrz CERN-u.

Od strony technicznej nie zawsze istniało najlepsze zrozumienie między mną i resztą zespołu. Na przykład, byłem przekonany, że powinniśmy zbudować język programowania, ale reszta twórców, przede wszystkim Tim, była mocno przeciwna. Język miał zostać całkowicie deklaratywny. Być może, ale ostatecznym wynikiem jest to, że próżnia programistyczna wypełniła się najgorszą rzeczą w historii informatyki: JavaScriptem.

Pamiętam też duży opór przeciwko PostScriptowi, ale co widzimy teraz? Wszędzie PDF. Na szczęście PDF to otwarty standard i jest w miarę elegancki, ale mógł stać się znacznie gorszy. SVG nie przebił się.

Tim, który miał większe doświadczenie ze światem Internetu, przekonał mnie, że WWW może przetrwać tylko wtedy, jeśli cały kod będzie swobodnie dostępny dla każdego, kto chciałby przy nim majsterkować. W latach 1992-1993 pracowałem cierpliwie przez jakieś 6 miesięcy z działem prawnym CERN-u, by przygotować dokument, który przekazywał by kod źródłowy do domeny publicznej. Wynikiem był dokument podpisany 30 kwietnia 1993, który dał światu technologię WWW.

Podczas tego samego okresu dostrzegłem też, że WWW jako technologia ma wiele aspektów. Tim narysował coś, co nazywał "metro": diagram związków między istniejącymi systemami (FTP, SMTP, HTTP) w formie stylizowanej mapy przypominającej londyńskie metro. To uświadomiło mi, że musieliśmy radzić sobie ze znacznie poważniejszą informatyką, niż nasz mały zespół czterech czy pięciu osób mógłby intelektualnie ogarnąć. Z tego powodu zaczęła u mnie dojrzewać idea międzynarodowej konferencji o technologiach WWW. Tim nie był przekonany, lecz ja zaangażowałem się w to.

NCSA (National Center for Supercomputer Applications w Stanach Zjednoczonych) właśnie wypuściło Mosaic, najpierw dla systemów X-Window/Unix, potem dla Maców i PC. Ich grupa nie tylko miała więcej ludzi, ale ich lider, Joseph Hardin, był socjologiem w moim wieku. Podejrzewałem, że myślał w tym samym kierunku i miałem rację: kiedy ogłosiłem wezwanie do nadsyłania tematów referatów na pierwszą konferencję WWW w grudniu 1993, zrobiłem to tylko dzień przed tym, jak NCSA wykonało to samo. Był piątek a w sobotę Hardin zadzwonił do mnie do domu, by przedyskutować sprawę. Na szczęście nasze relacje były dobre i był też bardzo fair, biorąc ostatecznie udział w mojej konferencji. Lecz nasz zespół był bardzo słaby w tamtych czasach: NCSA odniosło duży sukces z Mosaikiem i mogli łatwo użyć swojej wagi do wymazania nas z mapy.

Był to też czas zrozumienia, jak niewykształcona jest tutaj nasza idea Europy. Wiemy, że musimy żyć razem w tym złączeniu półwyspów, ale kiedy mamy popchnąć coś w tym samym kierunku, jest to politycznie raczej trudne.

Ostatecznie przez dwa lata pracowałem dość ciężko, by utworzyć WWW Consortium. Nawet potem zajmowało to dużo moich wysiłków i czasu.

Jest kilka śmiesznych anegdotek o początkach World Wide Web. Właśnie zaoferowaliśmy panu wirtualne piwo, ale idea WWW również zaczęła się od piwa, w tym przypadku od (prawdziwego) piwa z Timem Bernersem Lee, prawda? I to jest powodem, dla którego oryginalne logo WWW jest zielone? Dlaczego WWW nie jest nazywane world-wide web, z dywizem? Czy są inne anegdoty, którymi chciałby się pan podzielić z naszymi czytelnikami?

Ta lista nie ma końca.

Na drugiej konferencji, przeprowadzonej przez NCSA w Chicago, ktoś zapytał, czy nie byłoby lepiej, by używać sieci do konferencji zamiast podróżować do odległych miejsc. Impulsywnie odpowiedziałem, przed 1500 programistami na widowni, że nie było czegoś takiego, jak wirtualne piwo i z tego powodu woleliśmy spotykać się osobiście. Był rok 1994.

W roku 1990, miesiące zanim istniał jakiś kod, Tim i ja chcieliśmy znaleźć dobrą nazwę dla projektu. Czasami po ciężkim dniu pracy w ciepłych biurach piliśmy piwo na tarasie kafeterii CERN-u przed pójściem do domu. Przy jednej z takich okazji Tim zaproponował "World-Wide Web". Wolałem coś krótszego, ale znalezienie chwytliwej nazwy nie jest łatwe. Zgodziłem się, by użyć określenia WWW w nowym dokumencie, który miał pójść do zarządu, i "znaleźć lepszą nazwę później". WWW zostało: podsumowywało dobrze to, czym było.

Jako synesteta widzę znaki w kolorach i odbieram W jako zielone. Lubię to. Tak więc zostało WWW. Tak też było z logiem, którego używaliśmy na samym początkiem. Było złożone z trzech "w": białego, jasnozielonego i ciemnozielonego.

I tak, dywiz był tam przez długi czas. Ale ponieważ wprawiał w zakłopotanie ludzi, którzy nie są dobrzy z gramatyki, Tim ostatecznie uciął sprawę stwierdzając, że ma prawo decydować, jak ta nazwa będzie pisana, skoro ją wymyślił: bez dywizu.

Kilka anegdotek jest mniej śmiesznych: pewnego razu mogłem sprawić, by Alexander Totic z NCSA przeszedł do CERN-u do naszego zespołu. Było to prawie załatwione, kiedy okazało się, że Alex miał serbski paszport a CERN w tym czasie nie akceptował Serbów.

Najnowsza i bardzo pozytywna anegdota pochodzi z października 2006: miałem otwierającą mowę na australijskiej konferencji o e-nauczaniu i Internecie w edukacji. Zacząłem mówiąc, że nie wiem nic o edukacji, ale i tak wygłoszę moje przemówienie. W następnej mowie Jean Johnson zaprezentowała NotSchool (http://www.notschool.net) i wspomniała, że projekt "WWW dla szkół" Komisji Europejskiej był bardzo istotny dla jej pracy.

Później zapytałem się jej, czy wspomniała o projekcie, który zakończył się na konferencji w Dublinie w roku 1995. Powiedziała, że tak i spytała, czy byłem tam. Wtedy musiałem przyznać, że sam zapoczątkowałem ten projekt i mówiłem do widowni na kończącej sesji dublińskiej konferencji i z tego powodu być może wiem trochę o Internecie w edukacji. Było to miłe, wiedzieć, że nawet małe inicjatywy są dość ważne.

Choć Tim Berners-Lee nie był do tego entuzjastycznie nastawiony, zwołał pan pierwszą międzynarodową konferencję WWW. Jak ta konferencja ukształtowała WWW?

Te konferencje cały czas działają, w roku 2007 jedna z nich odbyła się w Banff. Są okazją do spotkania i ciężkiej pracy przez kilka dni nad wymianą pomysłów. Prezentacje są publikowane w znanych czasopismach akademickich. To zachęca ludzi do dobrego przygotowania i zaprezentowania materiału kolegom. Wiele technologii sieciowych powstało na jednej z konferencji (proxy, VRML…). Grupy robocze powstają właśnie tam. Ponieważ wielu chce tam pojechać, ale może to zrobić tylko ze wsparciem swojego instytutu lub firmy, często oznacza to, że muszą zaprezentować referat. Niejasne idee są wtedy konsolidowane i zmieniane na kod komputerowy, co inaczej nie mogłoby mieć miejsca.

Dodatkowo komitet konferencji przekonał Web Consortium, by organizować jego coroczne spotkanie w połączeniu z konferencją. Nie jestem już z tym związany, ale podczas lat 1996-2004 ta synergia była obecna i bieg konferencji był poświęcony pracom Konsorcjum. Z tego też powodu Tim był obecny każdego roku.

Zawsze widziałem Konsorcjum jako "Kościół" a Tima jako "papieża". W Konsorcjum istnieje zbiór reguł dotyczących podejmowania decyzji, których każdy musi przestrzegać. Ma tam swój udział przemysł i czasami polityka.

Jednakże tak długo, jak byłem członkiem komitetu, widziałem konferencję jako "państwo laików"; każdy miał swobodę wypowiedzi i mógł proponować najdziwniejsze rzeczy. Preferuję kompletne oddzielenie Kościoła i państwa.

To nie znaczy oczywiście, że nie chcemy ścisłej współpracy między Konsorcjum i komitetem konferencji: zawsze delegat z Konsorcjum był członkiem komitetu, choć nie było to wymagane. Chcieliśmy, by tu i tu wiodło się pomyślnie.

W związku z tym, słyszeliśmy, że WWW miało początkowo działać na zasadzie mikropłatności. Kto miał taki pomysł i dlaczego myśli pan, że nigdy nie doszło do jego realizacji?

Nigdy nie było podstawowym celem, by używać mikropłatności. Jednakże jako osobę otwierającą pierwszą konferencję (maj 1994) zaprosiłem Davida Schauma, eksperta od cyfrowych pieniędzy. Byłem wtedy przekonany do potrzeby cyfrowych pieniędzy: płatności o gwarantowanej wartości, lecz bez pochodzenia, które możnaby wyśledzić. Wciąż nie robimy niczego podobnego do tego. Dla mnie znacznie ważniejszym od niemożności śledzenia powodem, by wprowadzić cyfrowe pieniądze, jest wolny rynek informacji.

Idee cyfrowych płatności były kierowane do sprzedaży towarów i płatności abonamentowych. Dla mnie ważniejsze jest złamanie wypaczonego trójkąta autor-czytelnik-firma reklamowa.

Początkowo byłem często zupełnie niezrozumiany. Były nawet artykuły w czasopismach, które przez niezrozumienie powodowały fale wrogich listów.

Zasada rynku informacyjnego z mikropłatnościami jest prosta i nie jest nowa (francuski Minitel miał ją od wczesnych lat 80.).

Są obecnie trzy sposoby publikacji informacji w sieci:

Sposób pierwszy jest możliwy tylko wtedy, gdy ma się inne źródła dochodów.

Sposób drugi jest często używany, ale odstrasza ludzi, ze względu na wysoki poziom abonamentu. To odgradza użytkowników od wielu stron, np. gazet. Kwota abonamentu jest za wysoka.

Na przykład: czasami chcę sprawdzić słowo w Oxford English Dictionary, lecz nie tak często, że uważałbym, by byłoby to warte mojej chwili na opłacenie abonamentu. Z tego powodu nie mogę w ogóle użyć tego słownika.

Sposób 3 jest najczęściej używany, choć nie jest zbyt przyjemny dla użytkowników. Naprzykład, Via Michelin, świetny serwis, ostatnio stał się bardzo denerwujący, ponieważ ma tak dużo reklam, również animowanych, więc przez te wszystkie ruszające się rzeczy jest ciężko skoncentrować się na tym, co chcę tam robić. Reklamy, zwłaszcza różne animowane, są zmorą na użytecznych stronach.

Z mikropłatnościami i cyfrowymi pieniędzmi mógłbym płacić Oxfordowi małą sumę za każdym razem, gdy korzystam ze słownika, ale bez płacenia całego abonamentu.

Dobra implementacja mikropłatności musi też dawać komfort: nie powinienem się logować lub udzielać zgody, mój komputer ma płacić bez mojego udziału. Mówimy tu o sumach mniejszych niż eurocent.

I oczywiście mógłbym ustalić limity, mówiąc przeglądarce, by ostrzegła mnie, jeśli wydaję więcej niż 10 euro dziennie lub kiedy strona pobiera więcej niż centa za stronę itp.

W ten sposób mógłbym czytać wiadomości w kilku dziennikach bez konieczności płacenia pełnego abonamentu w każdym i logowania się. Strony mogłyby oczywiście, jeśli by chciały, rozróżniać płacenie za wstęp, po którym nie ma reklam i wszystko pracuje szybciej, i wejścia, które jest darmowe, ale pełne reklam.

W skrócie, istnieje prawdziwy rynek na informacje, bezpośrednio między sprzedającym a klientem. Nic nie jest obowiązkowe, lecz znacznie więcej jest możliwe. Z euro być może nadszedł czas na eksperyment z mikropłatnościami.

WWW zostało wymyślone w Europie, ale rosło wykładniczo i w pewnym sensie wynalazek wybuchł wam w twarz; czy w jakimś momencie myślał pan, że WWW zostało przejęte przez Stany Zjednoczone?

WWW zostało przejęte przez tych, którzy coś w nie włożyli. Są ludzie, którzy nie prowadzą długich ideologicznych lub tak zwanych "intelektualnych" wywodów, ale wkładają tam zawartość. Nastawienie różni się znacznie między naszymi europejskimi małymi, zaściankowymi kulturami. Na przykład wszystkie francuskie firmy są dość źle obecne w sieci: jest tam mnóstwo estetycznego hałasu, ale nie można znaleźć informacji, których się szuka. Szwajcarskie strony, nawet te pisane po francusku, są znacznie bardziej bezpośrednie i czytelne.

Holendrzy robią strony lepiej niż Belgowie. Jest duża różnica między sektorem prywatnym i agencjami rządowymi. Strony rządu francuskiego są wzorem kompletności, przyjazności i użyteczności, będąc niemal całkowitym przeciwieństwem stron prywatnych przedsiębiorstw w tym samym państwie.

Nie prowadziłem badań tego fenomenu, ale wydaje się, że są dwa czynniki: stosunek do życia (protestancki/pragmatyczny/eksperymentujący/germański kontra katolicki/intelektualny/kartezjański/łaciński) i język.

Jest oczywiste, że więcej jest dostępne po angielsku niż, powiedzmy, po baskijsku. Lecz to nie powinno dziwić kogokolwiek. Ok, więc mamy problem z językami w Europie. To prowadzi do jednego z moich ulubionych tematów: języka jako technologii, lecz to jest rzecz na inny wywiad.

Jak bardzo WWW ewoluowało od lat 70? Jakie czynniki utrudniają dalszą ewolucję?

Prawdopodobnie macie na myśli lata 90., chyba, że chcecie rozmawiać o Internecie zamiast o WWW. Patrząc wstecz i na podstawie wielu rozmów z pionierami WWW i Internetu, myślę, że nie zmieniło się fundamentalnie.

Była pierwsza eksplozja usług internetowych w latach 70. (e-mail, chat, transfer plików, zdalne logowanie…), potem przerwa z niczym aż WWW przyciągnęła masy od roku 1995. Dwie wielkie fazy to: akademicki rozwój a następnie eksplozja w sferze publicznej.

Musimy pamiętać o dwóch niekompatybilnych modelach komunikacji: telefonii (brak gwarantowanego kontaktu, lecz gwarantowana przepustowość) i Internet (gwarantowany kontakt, lecz brak gwarancji przepustowości). Komutacja kanałów i komutacja pakietów. Moda dyktuje, że powinniśmy robić wszystko przez TCP/IP. Jest to w porządku, o ile nie ma potrzeby stałego kontaktu (e-mail, WWW, ściąganie), ale nigdy nie jest dobre, kiedy zapotrzebowanie jest ciągłe (audio, wideo, TV). Nie mówiąc już o telechirurgii. Czy chcielibyście być na stole operacyjnym wiedząc, że chirurg po drugiej stronie ma tylko TCP/IP między jego ręką i skalpelem? Chyba nie.

Są zastosowania, gdzie jest potrzeba gwarantowanego pasma przepustowości i nie jest to możliwe do osiągnięcia w klasycznym TCP/IP. Oczywiście, matematycy i geekowie sieciowi powiedzą, że nie ma żadnej różnicy, jeśli uczyni się przepustowość odpowiednio wysoką. To prawda, ale obawiam się, że zawsze można znaleźć zastosowanie, gdzie zapotrzebowanie na przepustowośc będzie na tyle wysokie, że te granice będą musiały być znowu przesunięte wyżej. Być może znajdziemy połączenie, gdzie WWW będzie użyte do zainicjalizowania kanału, by wziąć najlepsze rzeczy z obu podejść.

Którą część lub okres historii World Wide Web lubi pan najbardziej? Które czasy były najbardziej ekscytujące?

Co lubię? Wszystko po pierwszej konferencji. Była wtedy atmosfera euforii, której rzadko doświadczałem. A ponieważ wszystko to zacząłem sam, było to bardzo satysfakcjonujące.

Najbardziej ekscytujący był okres od końca roku 1991 do końca roku 1994. Był to wczesny okres, gdzie czuliśmy bardzo jasno, gdzie chcieliśmy iść, lecz musieliśmy zaszczepić tę wizję u innych. Trwało to do końca WWW w CERN-ie w grudniu 1994. Nie mogę przytoczyć tu całej historii, jest opowiedziana ze szczegółami w książce "How the Web was Born".

Jeśli mógłby pan wrócić się w czasie i zmienić jedną rzecz w początkach WWW, to co to by było?

Isambard Kingdom Brunel, jeden z największych inżynierów wszech czasów, napisał w roku 1944 w najgorętszym momencie manii kolejowej:

Myślę często o tej refleksji: poszliśmy do przodu zdecydowanie zbyt szybko, wielu twórców pobiegło w zdecydowanie zbyt wiele różnych kierunkach bez myślenia zbyt wiele. Nie chcę być tu Kartezjuszem, ale byłoby znacznie lepiej, gdybyśmy mieli więcej czasu na przygotowanie naszych idei zamiast spuścić bestię z łańcucha.

Zwłaszcza geekowie w Stanach Zjednoczonych zachowywali się jak kowboje: najpierw strzelaj, potem myśl. Implementowano funkcje, które na pierwszy rzut oka wyglądały atrakcyjnie, ale okazały się niekompatybilne z resztą. Na przykład słynne ramki, których ciągle się nie pozbyliśmy. Ludzie nie zrozumieli zalet oddzielenia zawartości od prezentacji, co mieliśmy w pewnym sensie w systemie NeXT. Szczególnie odrzucili to graficy i cofnęli nas o jakieś pięć lat.

Jeśli wykonanoby staranne badanie, mogłoby ono pokazać, że straciliśmy znacznie więcej czasu i wysiłku na zarządzanie nadmiarem niż byśmy spędzili na bardziej przemyślanym i stopniowym rozwoju. Mam często wrażenie, że biegłem jak szalony, by uniknąć utonięcia w tsunami.

Zauważyliśmy, że naukowcy w CERN-ie pracują obecnie nad gridami, głównie po to, by przetwarzać duże ilości danych z projektu Large Hadron Collider. Czy myśli pan, że obliczenia gridowe będą następną generacją WWW? Czy są czynniki, które ograniczają użycie obliczeń gridowych, na przykład praca na dużych dystansach?

Nie mam zbyt wiele do powiedzenia o obliczeniach gridowych. Pierwszym celem ARPANET-u i potem Internetu było użycie zasobów obliczeniowych na odległość. Obliczenia gridowe to rozszerzenie tego pomysłu. Nie wiem, czy zwykły użytkownik będzie używał obliczeń gridowych. Najprawdopodobniej nie. Zdaje mi się, że komputery osobiste mają się do gridów tak, jak szeregowe obliczenia do obliczeń równoległych. Są pożyteczne zastosowania obliczeń równoległych, ale nie sądzę, że mój drugi procesor jest zajęty, gdy to piszę. Obliczenia gridowe mogą być użyte za kurtyną w pewnych usługach, lecz uważam, że ciężko jest dostrzec, do czego człowiek surfujący po Internecie mógłby tego użyć. Jestem pewien, że Goggle wie co z tym zrobić. Tak więc zamknę się w tej kwestii.

Powiedział pan wcześniej, że nie przejmuje się pan zbytnio pomysłem Web 2.0, ponieważ było to coś, czego miał pan wizję od początku i co musiało nastąpić – to prawda? Jeśli nie, jaka jest pańska wizja sieci? Czy będzie prawdziwy renesans sieci?

Web 2.0 to coś, co naprawdę "istnieje", lecz nie jest to technologia. Jest to fenomen socjalny, który wymaga jednoczesnego użycia kilku technologii, by stworzyć tak zwane strony 2.0. Dostarczanie treści przez blogi i tym podobne jest "nowym" wydarzeniem, w którym biorą udział ludzie, często w bardzo oryginalny sposób. Wolne redagowanie zawartości sieci było jednym z początkowych celów: w sieci powinno być równie łatwo pisać, jak czytać. Ta cecha została utracona z powodu zbyt szybkiego rozwoju.

Jestem znacznie bardziej zaniepokojony z powodu danych. Wszystkie moje dane są na moim domowym komputerze i regularnie robię ich kopie zapasowe. Nie mam nic ważnego na serwerze: żadnych e-maili, żadnych zdjęć, nagrań wideo lub czegokolwiek. Jednak jestem wyjątkiem: większość ludzi nigdy nie robi kopii zapasowych na swoich komputerach i tak naprawdę nie potrafi obsługiwać komputera. Używa tego urządzenia jako terminalu do Internetu.

Serwisy jak gmail, YouTube i w zasadzie każda strona mająca w nazwie coś z "My-", gdzie człowiek zostawia część siebie, zawracają nas do archaicznego modelu korzystania z komputera: centralny mainframe z dyskami, z którego korzysta się przez terminale, na których nie działają żadne lokalne aplikacje.

Ten trend zaczął mnie niepokoić najpierw w e-mailu. Ze względu na spam większość ISP przestała przekazywać maile i zaczęły się kłopoty z przesyłaniem e-maili w czasie podróży. Aby wysłać mail musisz znać adres lokalnego serwera SMTP. Ale który recepcjonista w hotelu powie ci coś takiego? Będzie patrzeć się na ciebie tępym wzrokiem, nie mogąc zrozumieć, że nie używasz web maila, to znaczy, nie trzymasz swoich wiadomości na serwerze.

Pieniądz jest wirtualny, jest liczbą w komputerze gdzieś w banku. Ufamy bankowi: nikt nie ma złotych monet w skarpetce pod materacem.

Ale pracowaliśmy nad bankowością przez kilka wieków. Gdy ostatnim razem mieliśmy wielki krach (załamanie w roku 1929), nie tylko duża liczba ludzi umarła z głodu, ale pomogło to w powstaniu najbardziej totalitarnego państwa, jakie kiedykolwiek widzieliśmy (Trzeciej Rzeszy). Od tych dni nauczyliśmy się wiele, z bólem i wieloma nieszczęściami.

Z tego powodu teraz myślimy, że możemy ufać bankom i ekonomistom w sprawie naszych pieniędzy. Przełom wyszedł od kontroli rządowych i konwencji międzynarodowych.

Z naszymi danymi jest teraz tak, jak z pieniędzmi dwa wieki temu: wszystko w rękach niekontrolowanych firm prywatnych, bez żadnej konstrukcji prawnej, nie mówiąc już o umowach międzynarodowych.

Lecz moje dane są częścią mnie. Chcę wiedzieć, jak moje dane są przechowywane, przez kogo, gdzie i z jakimi gwarancjami. Mogę stracić pieniądze, wtedy będę uprawiał ziemniaki w moim ogródku.

Mówicie o renesansie sieci. Piękne byłoby światło, które pozwoliłoby nam zobaczyć, że w erze informacji potrzebujemy zbudować nowe struktury socjalne, nowe formy tworzenia zaufania i potrzebujemy więcej przezroczystości w procesach w społeczeństwie.

Zasada stojąca za wiki takimi jak Wikipedia daje podobną funkcjonalność jak wczesne przeglądarki internetowe, które były jednocześnie edytorami stron. O ile ta analogia jest poprawna?

Jedna wielka różnica jest taka, być może, że wiki działają na serwerach, lecz mogę oczywiście umieścić wiki na moim komputerze domowym lub laptopie. Nie jest to prawdziwy WYSIWYG, lecz nie jest to tak ważne.

Czy widzi pan wiki jako żywotny model długoterminowy, czy też przewiduje pan, że powstanie coś innego? W kwestii wiki, czy odwołuje się pan do Wikipedii?

Często używam Wikipedii. Również dodaję coś tu i tam. To wielkie dzieło, na które patrzy się z wielką dozą zazdrości. W prawie wszystkich komentarzach dotyczących Wikipedii dostrzegam w tle nieco zazdrości i nietolerancji.

Wydaje się, że jest to ostra reakcja ze strony tych, którzy wywodzą swój prestiż z "sekretnej" wiedzy, i w związku z tym uważają za skandaliczne, że wszystko leży teraz dookoła gotowe do przeczytania a nawet demaskuje ich przesądy.

"Wikipedia jest pełna błędów": być może, lecz drukowane książki również a one nie są poprawiane. Jest też zupełnie nierealistyczne porównywanie Wikipedii z pracami typu Britannica (do której wymagany jest abonament, ponieważ nie ma mikropłatności). Powinno się porównywać Wikipedię z tym, co ludzie mają w swoich domach (często NICZYM!) lub ich głowami. Jeśli Wikipedia jest tak dobra, jak Britannica, to czapki z głów!

Czy wiki przetrwają w dłuższej perspektywie? Myślę, że tak. Dają autorom szkielet, na którym mogą pracować. Cokolwiek przychodzi później, ten szkielet jest ważny.

Edytował pan artykuł o sobie na Wikipedii, czy uważa pan, że jest to łatwe? Prawdopodobnie nie ma pan z tym dużo doświadczenia, ale jakie są pańskie wrażenia na temat oprogramowania MediaWiki, na którym działa Wikipedia?

Uważam, że jest bardzo dobre. Dokładniej, ponieważ nie używam go często, istotne jest, że to oprogramowanie jest wystarczająco proste i intuicyjne, że nie potrzebuję instrukcji. Oprogramowanie wiki spełnia ten warunek i z tego powodu jest bardzo dobre: ważny jest szkielet!

Czy będzie możliwa zgoda na wspólne standardy, gdy producenci oprogramowania próbują promować swoje własne standardy? Czy są istotne przeszkody dla XML-u?

Zdecydowanie możemy zgodzić się na wspólne standardy: OS X jest pełen XML-u a nawet Microsoft używa teraz XML-u w swoich produktach Office.

Własnościowe standardy nie są złe same w sobie. Pozwalają spróbować nowych rzeczy lub być w pewien sposób efektywne. Nie sprzeciwiam się im pod jednym warunkiem: że jest sposób eksportu wszystkich danych w formie XML-u, ze wszystkimi szczegółami, które mógłbym kontrolować w aplikacji, z której brałem XML w zrozumiałej formie.

WWW Consortium odniosło sukces w rozpowszechnianiu standardów WWW a nawet w czymś więcej: kilka standardów komercyjnych pod jego wpływem zbiegło się ze sobą. To dobra wiadomość.

Prawodawcy pozostają w tyle jeśli chodzi o komputery i informatykę. Na pana stronie mówi pan: w społeczeństwie opierającym się o technologię jest po prostu niebezpieczne tworzyć regulacje tylko na bazie konstrukcji językowych. Jaka jest alternatywa dla regulacjach opierających się na języku?

Kilka lat temu miałem mówić o WWW w Parlamencie Europejskim w Brukseli. Byłem zszokowany, że nie można tam było używać niczego innego niż języka mówionego. Żadnego ekranu, żadnego projektora, żadnej tablicy. Jak można mówić coś sensownego o zmianie klimatu bez pokazywania map, grafik, obrazów wideo? Lecz być może powinniśmy najpierw popracować nad "naukową piśmiennością" naszych polityków. To mogłoby nie być potrzebne, gdyby następna forma rządu wyrosła z Web 2.0. Właśnie odkryłem Newropeans (http://www.newropeans.org). Kto wie. Stara technologia samego języka mówionego zdecydowanie nie działa już.

Ostatnio w mediach w Belgii były raporty o wzroście zgłoszonych przypadków przestępczości internetowej. Czy potwierdzają one pański apel o międzynarodowe regulacje zachowania w Internecie? Jeśli ktoś zachowuje się problematycznie w Internecie, jak powinno się postępować z taką osobą?

Czego używamy w normalnym prawie? Policja szuka przestępcy i postępuje według pewnych procedur. Są reguły decydowania o współudziale. W sieci jest inaczej z powodu oddalenia w miejscu i czasie.

Problematyczne zachowanie, jak to eufemistycznie nazwaliście, może pojawić się zewsząd i zazwyczaj działa bardzo szybko. Z tego powodu potrzebujemy prawa o zasięgu światowym. Jednak w konflikcie są tu przynajmniej trzy wielkie konstrukcje prawne: system europejski, amerykański i chiński. Sprawienie, by działały razem, jest problemem, którego rozwiązania nie widzę w najbliższym czasie.

To, co mnie denerwuje, to pomysł, że to w obowiązku dostawcy Internetu lub serwisu leży zareagowanie. Ostatnio MySpace usunęło kilku użytkowników, o których było wiadomo, że są przestępcami seksualnymi. Musiało użyć jakiegoś rodzaju rejestru. Kto o tym zadecydował? Kto przesłał ten rejestr? Reakcja Scotland Yardu była prawidłowa: to, że ci ludzie popełnili przestępstwo, nie powinno być powodem, by byli wykluczeni na zawsze; zwłaszcza jeśli odbyli swoją karę. Być może powinniśmy najpierw zmienić prawo. Widzimy coraz więcej przypadków, w których firmy komercyjne biorą prawo w swoje ręce.

To sprawia, że obawiam się, co sektor komercyjny zrobi w próżni, na którą dały przyzwolenie rządy. O wiele bardziej, niż o to, co zrobią rządy. Jest to związane z moimi obawami, że ludzie zostawiają dane w rękach stron internetowych zamiast utrzymywać nad nimi pełną własną kontrolę.

Nie zapominajmy, że przestępcy seksualni być może nie zrobili nic złego w MySpace. Warunki MySpace są bardzo proste: mają prawo zrobić, co chcą, i wykluczyć cię, kiedy chcą, bez powodu. Dodatkowo mogą przenieść twoje dane do Stanów Zjednoczonych, choć są na tyle szczerzy, że ostrzegają cię, że ochrona danych prywatnych w Stanach "może być inna". Nie, z tych powodów wolę trzymać się z dala od serwisów społecznościowych.

Ostatecznie, czy ci przestępcy seksualni mają telefony? Czy jest to dozwolone? Czy mogą korzystać z poczty? A z dróg swoimi samochodami? Proszę bardzo, mieszajmy tu dalej.

Musimy ustalić, jakie są prawa i obowiązki. Jako przewodnika wciąż mamy Monteskiusza. Oprócz tego orędowałem już od lat za "internetowym prawem jazdy". W ostatnim tygodniu słyszałem o czymś podobnym w brytyjskiej Izbie Gmin.

Wikipedia mówi, że Semantic Web "pochodzi od wizji dyrektora W3C, sir Tima Bernersa-Lee, sieci jako uniwersalnego medium dla wymiany danych, informacji i wiedzy", jednak pan nie jest fanem Semantic Web, prawda? Czy jest tak, ponieważ Semantic Web będzie skutkować tym, że "naszym codziennym życiem będą kierować maszyny rozmawiające z maszynami"? Czy też popiera pan rozpowszechnianie protokołów innego typu transakcji i danych?

To trudne pytanie. Chciałbym mieć dobre Semantic Web. Jednak myślę, że możliwości nadużyć i oszukiwania są większe z Semantic Web (Tim zgodził się ze mną, kiedy przekazałem mu ten problem, ale nieugięcie wierzy w dobroć ludzkości).

Jest temat, który przebija z tego wywiadu: komu można ufać i jak można utrzymać reguły, które zapobiegają "problematycznym zachowaniom", w ryzach? Tylko ogólnoświatowy zjazd może tu pomóc, ale jesteśmy od niego daleko.

Jest też nieco zbyt wcześnie, by używać inteligentnych mechanizmów. Zanim dotrzemy do sztucznej inteligencji, musimy przebyć pustynię półsprytnych maszyn. A nie mamy pojęcia, jakie mogą być "półsprytne" maszyny.

Moje nastawienie do Semantic Web jest więc podobne do spostrzeżenia, że poszliśmy do przodu zbyt szybko: może powinniśmy również w tym miejscu najpierw pomyśleć i poeksperymentować, zanim spuścimy bestię z łańcucha!

Może pan przewidzieć przyszłość Internetu? Czy jest pan optymistą, czy będzie to "Matrix, ale gorszy"?

Matrix, ale gorszy. Ucieczka od rzeczywistości jest nieuniknionym efektem ubocznym struktur naszego mózgu. Z tego względu przez tysiące lat ludzie woleli słuchać bajek niż radzić sobie z nudną rzeczywistością.

Ciągle myślę, że Web 2.0 jest dobrym trendem: blogi, Wikipedia, ringi, wszystkie te osiągnięcia wychodzą od prostych ludzi siedzących przy ich komputerach domowych, którzy dzielą się z innymi tym, czego doświadczają, i co najważniejsze, uczą się od innych! Ta nauka poza szkołą jest największą siłą sieci i daje najwięcej nadziei.

Pracował pan w CERN-ie przez 33 lata: żałuje pan tego? Jak spędza pan czas teraz? Czy przebywa pan dużo w Internecie? W jakich projektach bierze pan wciąż udział?

Miałem przynajmniej cztery różne kariery w CERN-ie. Choć spędziłem tam 33 lata, było to tak, jakbym zmieniał firmę cztery razy. To, co zostało, to środowisko kolegów, którzy są skromni. Pewien dziennikarz napisał o CERN-ie:

Tego nastawienia, takiego samego jak w Oświeceniu, nie oddałbym za żadną cenę. Jest znacznie bardziej satysfakcjonujące samodzielne odkrycie, jak naprawdę jest, niż oddanie się dogmatom lub czemuś innemu. Na szczęście miałem wystarczająco dużo przyjaciół z podobnym nastawieniem, zarówno w CERN-ie, jak i poza nim.

Czy spędzam dużo czasu w sieci? Cóż, "przebywanie w sieci" to nie zawód. To, co robię, to wymiana idei, czytanie, uczenie się, redagowanie (przede wszystkim NotSchool) oraz zerkanie tu i tam. Zawsze to robiłem. Dużą część tych czynności robię teraz przez sieć, ale jest to tak mało znaczące, jak mówienie, że używam elektryczności w wielu rzeczach.

Poświęcam czas kilku prywatnym projektom, na które czekałem przez dłuższy czas, oraz na problem edukacji w naukowym piśmiennictwie.

R.


Wikipedia founder Jimmy Wales to start wiki-based search engine

Jimmy Wales, the founder of Wikipedia, has announced that Wikia will be providing a new search engine that will be based on user input. This future search engine will differ from other search engines which use automatic indexing and ranking. It is based on the idea that because automated search engines can be manipulated, a search engine based on human judgment would be better. An initial launch is expected in early 2007.

"Google is very good at many types of search," notes Wales in an interview with UK newspaper The Times, "but in many instances it produces nothing but spam and useless crap.  Try searching for the term 'Tampa hotels', for example, and you will not get any useful results."

The search engine has widely been reported as being called "Wikiasari", but Wales has stated this is a misconception.[1] That name refers to an old codebase for a similar, abandoned project, and according to a large notice placed on search.wikia.com, the project is not affiliated with Amazon, A9, or Wikipedia. The name "Wikiasari" was derived from "wiki," a Hawaiian term meaning "quick," referring to wiki software, and "asari," which is Japanese for "rummaging search."


Wikia pravi pretraživač zasnovan na doprinosu korisnika

Florida (SAD), 30. decembar 2006. –

Jimmy Wales, osnivač Wikipedije, zajedno sa Wikia servisom pravi internetski pretraživač zasnovan na doprinosu korisnika. On neće koristiti automatske unose i rangiranja kao što koriste današnji pretraživači.

Dosta će se razlikovati od ostalih pretraživača. Pošto kreatori internet prezentacija, kako tvrdi Jimmy Wales, lako mogu prevariti automatizovane pretraživače, pretraživač zasnovan na procjenama njegovih korisnika bi bio mnogo efikasniji.

"Google je dobar za mnoge vrste pretraga" rekao je Wales u intervjuu za britanske dnevne novine Times, "ali se u mnogim slučajevima u rezultatima pretrage dobiju samo gluposti! Pokušajte da tražite "Tampa hoteli"" ("Tampa hotels", Tampa je turistički grad u Floridi) "i neće dobiti baš ništa korisno".

Pretraživač je zasnovan na projektu  "Wikiasari", ali Wales je izjavio da se pretraživač vjerovatno neće zvati tako i da ime pretraživača još nije odlučeno [1]. Na search.wikia.com piše da projekat, između ostalih, finansira i Amazon.com, ali da nije povezan ni sa Amazonom ni sa Wikipedijom. Neki mediji su javili da se početak rada prretraživača očekuju tokom 2007. godine.


Jimmy Wales sagt Google mit Suchmaschine den Kampf an

Saint Petersburg (Vereinigte Staaten), 24.12.2006 – „Wikiasari“, so heißt ein geplantes Projekt, mit dem der Wikipedia-Gründer Jimmy Wales die Vorherrschaft von Google auf dem Markt der Suchmaschinen brechen  will. Dabei soll es sich um eine Suchmaschine handeln, die auf der Wikipedia-Technologie beruht. Verantwortlichen Google-Mitarbeitern dürften nun ein paar schlaflose Nächte bevorstehen, denn Wales will bereits im ersten Quartal 2007 mit dem Projekt starten. Ziel von „Wikiasari“ ist es, mit Hilfe der Wikipedia-Community die Qualität der Suchergebnisse zu steigern.


מייסד ויקיפדיה ג'ימי ויילס מקים מנוע חיפוש

ג'ימי ויילס, מייסד ויקיפדיה, הודיע שחברת ויקיה הולך עומדת לפתוח מנוע חיפוש חדש שמבוסס על החיפוש של הגולשים באתר. מנוע החיפוש העתידי הזה, בשם ויקיאסארי (Wikiasari), יהיה שונה ממנועי חיפוש שמבוססים על אינדקס ועל דירוג. ויקיאסארי מבוסס על הרעיון שבגלל שניתן להשפיע על תוצאות במנועי חיפוש אוטומטיים, מנוע חיפוש שמבוסס על שיקול דעת אנושי יהיה יותר טוב. פתיחה ראשונית צפויה בתחילת שנת 2007.

"גוגל הוא מנוע טוב מאוד בצורות רבות של חיפוש" ציין ויילס בראיון לטיימס הבריטי, "אך בחיפושים רבים הוא מעלה לא יותר מזבל ושטויות חסרות תועלת. נסו לחפש את הביטוי 'Tampa hotels', לדוגמא, ולא תמצאו שום תוצאות יעילות."

השם "ויקיאסארי" מורכבת מהמילה ההוואיית, "ויקי" שמשמעותה "מהר", בהתייחסות לתוכנות ויקי, ו"אסארי" פירושו ביפנית "חיפוש יסודי".

הידיעה על פתיחת מנוע החיפוש החדש מקורה בהודעה גדולה שהתפרסמה באתר ויקיה. לוויקיחדשות וקרן ויקימדיה אין שום קשר למיזם זה.

25 בדצמבר 2006


Поисковая машина Викиазари

Джимми Уэйлс, основатель Википедии, объявил, что будет создана новая поисковая машина, которая будет использовать данные, созданные  пользователями. Новая поисковая машина будет отличаться от прежних поисковых машин, которые работают на основе автоматической индексации и оценки значимости. Но, автоматической индексацией можно манипулировать. Главной отличительной особенностью новой машины будет то, что поиск будет не автоматический, а основан на оценках людей. Первый экспериментальный вариант машины должен быть запущен весной 2007 года.

«Гугл хорош для многих типов поиска», говорит Уэйльс в интервью британской газете «The Times», «но, во многих случаях он производит ничего кроме спама и бесполезного хлама. Попробуйте найти, например, 'Tampa hotels', и вы не получите никакого полезного результата».

Как сообщается, новая машина будет называться «Викиазари» (Wikiasari), но Уэйлс говорит, что не совсем так. Название «Викиазари» получено из гавайского слова "wiki" (быстрый) и японского слова "asari" (поиск).

26 декабря 2006 года


Викија прави претраживач заснован на доприносу корисника

Џими Вејлс, оснивач Википедије, заједно са Викија сервисом (раније "Вики сајтови") прави претраживач Интернета заснован на доприносу корисника. Он неће користити аутоматске уносе и рангирања као што користе данашњи претраживачи.

Доста ће се разликовати од осталих претраживача. Пошто креатори интернет презентација, како тврди Џимбо Вејлс, лако могу преварити аутоматизоване претраживаче, претраживач заснован на процјенама његових корисника ће био много ефикаснији.

"Google је добар за многе врсте претрага" рекао је Вејлс у интервјуу за британске дневне новине Тајмс, "али се у многим случајевима у резултатима претраге добију само глупости! Покушајте да тражите "Тампа хотели"" ("Tampa hotels", Тампа је туристички град у Флориди) "и неће добити баш ништа корисно".

Претраживач је заснован на пројекту  "Wikiasari", али Вејлс је изјавио да се претраживач вјероватно неће звати тако и да име претраживача још није одлучено [1]. На search.wikia.com пише да пројекат није повезан ни са Википедијом ни са Амазоном, који је један од финансијера али није укључен у пројекат. Неки медији су јавили да се почетак рада претраживача очекује током 2007. године.

30. децембар 2006.


Wikipedia making bread in China? Not so, but close

People living behind the "Great Firewall of China", do not have direct access to Wikipedia, a popular internet encyclopedia. But they can eat Wikipedia.

Or Wekipedia, actually.

Blogs have now started reporting that supermarkets now sell "Wekipedia" bread, created by a "Beijing Wekipedia Foods Co., Ltd." Just one letter different than the famed website, it appears to be a new company and product.

Even its Chinese name 维百客 (pinyin: wei bǎi kē) is similar to the encyclopedia's 维基百科 (wei ji bǎi kē); the characters 维 and 百 are in both names. The words "bǎi kē" means "encyclopedia", a term with no obvious connection to baked foodstuffs like bread.

A bearded man is featured on the packaging; Blognation jokes that it is supposed to be Jimmy Wales, the site's co-founder.

The Wikimedia Foundation's communications manager Sandra Ordonez was amused at the branding choice, commenting "I think this is very funny. If they [internet users in mainland China] can't access Wikipedia virtually, at least they can eat it for breakfast".

While the Wikimedia Foundation is not in the bread industry, it is currently looking for "dough" of another sort. The American-based charitable organization is holding a fundraiser, to help pay for expenses like running their servers.


ויקיפדיה אופה לחם בסין? לא בדיוק, אבל קרוב

אם אתם חיים מאחורי "חומת-האש הסינית הגדולה", הרי שאינכם בעלי גישה ישירה לוויקיפדיה, אנציקלופדיה מקוונת אהודה במיוחד. אבל אתם יכולים לאכול ויקיפדיה.

או וקיפדיה, למעשה.

יומני-הרשת החלו לדווח באחרונה כי המרכולים בסין מוכרים לחם "וקיפדיה", המיוצר על-ידי חברת "בייג'ין וקיפדיה מזון בע"מ". רק הבדל של אות אחת מהאנציקלופדיה הנודעת, אך על פניו הדבר נראה כמוצר חדש של חברה חדשה.

אפילו השם הסיני (wei bǎi kē) דומה עד מאוד לשם של ויקיפדיה בסינית (wei ji bǎi kē), והשמות אף כוללים שתי אותיות משותפות. המלים "bǎi kē" משמעותן אנציקלופדיה, מונח שאינו בעל קשר בלתי-אמצעי כלשהו למצרכי מזון אפויים דוגמת לחם.

גבר עבדקן נשקף מעל גבי האריזות; יומן-הרשת Blognation העלה את ההשערה המבודחת-למחצה כי אין המדובר אלא בג'ימבו ויילס, מייסד ויקיפדיה.

מנהלת התקשורת של קרן ויקימדיה, סנדרה אורדונס, שועשעה קלות מבחירת שם המותג הסינית, בהעירה כי "אם [גולשי האינטרנט בסין] אינם יכולים לגשת לוויקיפדיה וירטואלית, למצער ביכולתם ליהנות ממנה בארוחת הבוקר."

בעוד קרן ויקימדיה איננה מהווה חלק מתעשיית המאפים, הרי שהיא כיום מחפשת אחר "לחם" מסוג אחר לגמרי. ארגון-הצדקה ששכנו באמריקה מקיים בימים אלה ממש מבצע גיוס-תרומות, וזאת על מנת לסייע למימון הוצאות הפעלת מיזמי הקרן (ובראשם ויקיפדיה, האנציקלופדיה הגדולה בעולם), סיוע למדיניות מתפתחות ועוד.

30 באוקטובר 2007


Wikipedia suffers outage

Wikipedia, the well-known free-to-edit encyclopedia, suffered a period of extended downtime starting approximately 10:00 UTC, following a failure of the primary DNS/NFS server, which caused numerous cascading failures on other servers within the Wikimedia cluster.

This failure led to all Wikimedia projects and web sites being rendered inaccessible for several hours. Technical staff worked to restore services using backup equipment, and set up temporary hosts to fulfill some of the roles of Zwinger, the failed host.

Following restoration of the backbone of the cluster, several problems arose within the database, causing pages to appear missing. At this time, it was noticed that the normal editing pattern of users was inadvertently causing damage to pages, although no histories were lost. The exact cause for the database issues is not known; while there was a heavy replication lag at the time, it has been asserted that this would not have caused such wide problems.

In order to prevent future problems and to protect the integrity of data, editing was shut off for two hours and 47 minutes. Meanwhile, technical staff worked to restore several squid cache servers and to reduce the dependencies on NFS mounts.

Editing returned to near-normal levels from about 21:45 UTC.

As of 22:00 UTC, no official statement has been released commenting on the downtime.


Wikipedia y los proyectos de la Fundación Wikimedia presentan problemas en sus servidores durante el lunes

Wikipedia, la enciclopedia libre ampliamente conocida, junto con todos los proyectos de la Fundación Wikimedia, cayó en un estado de confusión aproximadamente a las 10:00 UTC del lunes (13), ocasionado por diversas fallas que impidieron paulatinamente todo acceso a los sitios relacionados con Wikimedia.

Se cree que la causa del problema fue un error técnico con los servidores de Wikipedia (y otros proyectos de la Fundación Wikimedia), aunque ello todavía está siendo analizado. El motivo extraoficial que ha mencionado el personal de la Fundación es que uno de los servidores que trataba crucialmente con el DNS se cayó y causó a la vez un fallo en el funcionamiento de los restantes servidores.

El principal servidor del DNS de Wikipedia, Zwinger, falló y ocasionó la caída de otros servicios que proporcionaba. Cuando el servicio de DNS fue restaurado, se habían manifestado otros problemas, incluyendo errores en el montado del sistema NFS que utilizan los servidores de la Fundación para cargar las imágenes. Algunos de estos problemas amenazaron la integridad de la base de datos, por lo cual ésta fue protegida inhabilitando la posibilidad de edición.

Los primeros rumores que se difundieron por internet, que insinuaban que los problemas fueron a causa de la publicación de un artículo relacionado con las Caricaturas de Mahoma danesas, han sido puntualmente descartados.

La base de datos estuvo protegida desde las 18:51 hasta las 21:38 UTC, un total de 2 horas y 47 minutos. Las ediciones fueron reactivadas a las 21:45 UTC, aunque los desarrolladores todavía estaban trabajando para resolver algunos de los problemas restantes.

Se espera que la Fundación Wikimedia publique un comunicado oficial sobre el apagón, pero esto no había sucedido a las 22:00 UTC del lunes, momento en que todo volvió a la normalidad.


Panne de Wikipedia du 13 février 2006

Cet article mentionne la Wikimedia Foundation ou un de ses projets. Notez que Wikinews est un projet de la Wikimedia Foundation.

Publié le 14 février 2006
Wikipédia, ainsi que la plupart des projets liés, a été inaccessible le 13 février autour de 10:00 UTC, à la suite d'une panne du serveur DNS primaire, ce qui a causé une suite de pannes sur les autres serveurs  Wikimedia.

Cette panne a rendu les projets Wikimedia inaccessibles pendant plusieurs heures. L'équipe technique a travaillé pour restaurer le service en utilisant l'équipement de secours pour monter des hôtes temporaires afin de remplacer 'Zwinger', le serveur en panne.

À la suite de la restauration du backbone du groupe de serveurs, plusieurs problèmes sont apparus dans la base de données, causant en apparence une disparition de certaines pages. Il a été noté à ce moment là que les modifications faites par les utilisateurs ont entrainé des dommages sur les pages, bien qu'aucun historique n'ait été perdu. La cause exacte des problèmes de base de données n'est pas connue.

Afin de prévenir des problèmes futurs et de préserver l'intégrité des données, l'édition a été bloquée pendant 2 h 47 minutes. Pendant ce temps, l'équipe technique a travaillé à la remise en route de plusieurs serveurs cache et à réduire la dépendance aux montages  NFS.

L'édition est redevenue quasi-normale à 21:45 UTC.
Un effet secondaire de la panne fut l'augmentation d'activité sur les canaux IRC dédiés aux différents projets.
A 22:00 UTC, aucun communiqué officiel sur la panne n'était disponible.


Авария серверов Викимедиа

13 февраля Википедия, известная как свободная энциклопедия, была недоступна для редактирования, начиная, приблизительно с 10:00 UTC. Сбой начался после отказа сервера DNS/NFS, который повлёк многочисленные лавинообразные отказы других серверов группы Википедия.

Этот отказ отразился на всех проектах Викимедиа и интернет страницах, которые были недоступны для редактирования в течение нескольких часов. Чтобы восстановить редактирование, техники использовали резервное оборудование и временные сервера, для замены отказавших серверов.

После восстановления основной группы серверов, возникло несколько проблем с базой данных, которые проявились в том, что некоторые страницы казались как бы потерянными. В это время были замечены эффекты, когда, казалось бы, нормальное редактирование приводило к разрушению страниц, хотя история редактирования потеряна не была. Точная причина проблем с базой данных пока непонятна; хотя в это время было долгое время ожидания ответа, но утверждается, что это не могло быть причиной таких эффектов.

Чтобы предотвращать будущие проблемы и защищать целостность данных, редактирование было отключено в течение двух часов и 47 минут. Тем временем, техники работали, чтобы восстановить несколько кэш-серверов и уменьшить зависимость от сетевой файловой системы (Network File System).

К нормальному уровню работа восстановлена к 21:45 UTC.

15 февраля 2006 года


Woolly mammoth demise may have been result of climate change and overhunting

New research suggests that the extinction of Woolly mammoths may have been caused by the combined effect of both climatic change and human hunting. Scientists suggest that climate change during the end of the Pleistocene caused their habitat to shrink in size and as a result caused Woolly mammoth populations to drop and then Paleolithic humans delivered the final blow to the woolly mammoths by hunting the remaining Woolly mammoths. The warming climate may have also assisted humans in over hunting the woolly mammoth, the global warming that occurred during the end of the Pleistocene and the beginning of the Holocene melted ice and allowed humans to gain accesses to more mammoth habitats than previously possible.

Scientists have reached this new conclusion by combining population and climate change modeling in their research which has never been attempted in the past. This new method may have made them able to retrieve clearer data regarding the extinction of the woolly mammoth from the geological record. Previously, the two methods were used separately, yielding less conclusive evidence of a human role in the extinction of the Woolly mammoth and other Pleistocene Megafauna. Additionally, recent years have seen an improvement in Paleoclimatic data, allowing scientists to draw a better conclusion from the existing data.


האם הממותות הוכחדו עקב שילוב של שינוי אקלימי וציד מופרז?

מחקר חדש מעלה האפשרות כי הכחדות הממותות מעל פני האדמה אירעה עקב שילוב של שני גורמים - הן שינוי אקלימי והן ציד מופרז מידי האדם המפתח. המדענים טוענים כעת כי שינוי האקלים לקראת סוף תקופת הפליסטוקן הביא לצמצום מרחב המחייה של הממותות, ובכך להדלדלות אוכלוסייתן. באותה העת עלה האדם בתקופת האבן הקדומה והחל צד את הממותות, ובכך הביא ל"מכת המוות" למין. האקלים המתחמם סייע ככל הנראה לבני האדם בצייד הממותות, וההתחממות הגלובלית ותחילת תקופת ההולוקן, אשר אופיינה בהפשרת אזור קפואים עד כה - אלו הביאו עימם דרכי גישה חדשות עבור בני האדם לאזורי המחייה של הממותות.

מסקנה חדשה זו של המדענים היא פרי למידת מודלים שלובים של האוכלוסייה והאקלים בתקופות האמורות, טכניקה אשר עד כה לא נוסתה בהקשר זה. שיטה חדשה זו איפשרה למדענים לדלות נתונים ברורים יותר לגבי הכחדת הממותות מהממצאים הגאולוגים. בעבר, עת המודלים נוסו באופן נפרד, הם הניבו נתונים מעורפלים יותר לגבי שאלת המחקר. ממצאים חדשים אשר נחשפו במהלך השנים האחרונים בחקר האקלים ההיסטורי של כדור הארץ עזרו למדענים להבין את משמעות הממצאים אשר חשפו.

5 באפריל 2008


World's largest passenger airliner makes first flight

The world's largest passenger aircraft, the Airbus A380, has made its maiden flight after lifting off from Toulouse in France.

The take-off, at 08:30 UTC, was apparently normal and took place exactly on time. The aircraft flew into clear blue skies with a flight crew of six (all wearing parachutes as a safety precaution) and twenty tonnes of test equipment on board.

Around 50,000 people watched the maiden flight, many sitting on grass banks lining the runway. More people watched the flight on a giant screen erected in the centre of Toulouse.

The test flight lasted four hours, with the aircraft flying no higher than 10,000 nor further than 100 miles from Toulouse as it circled the Bay of Biscay.

The A380, known for many years during its development phase as the Airbus A3XX, will be the largest airliner in the world by a substantial margin when it enters service.

The first A380 prototype was unveiled during a lavish ceremony in Toulouse, France, on January 18, 2005. Its manufacturer's serial number is 001, and it is registered F-WWOW.

The new Airbus will initially be sold in two versions: the A380-800, a full double-decker configuration, able to carry 555 passengers in a three-class configuration or up to 800 passengers in a single-class economy configuration. Range for the A380-800 model is expected to be 8,000 nautical miles (14,800 km). The second model, the A380-800F dedicated freighter, will carry 150 tons of cargo 5,600 miles (10,400 km).

The cost of the project so far is £8.4bn, £1bn over budget. 144 planes have already been ordered. Singapore Airlines, which will be the first company to operate the new air giant, in July 2006, have opened a reservation site for this first regular flight.


Der Airbus A380 hebt in Toulouse zum Jungfernflug ab

Toulouse (Frankreich), 27.04.2005 – Das größte Passagierflugzeug der Welt, der Airbus A380, hat um 10:29 Uhr zu seinem Jungfernflug abgehoben.

Der Prototyp ist dabei anstatt mit den Passagiersitzen und Passagiergewichten mit großen Wassertanks als Ballast beladen sowie mit mehreren Rechnern, die die während des maximal rund vierstündigen Testfluges anfallenden etwa 6.000 Messdaten auswerten. Im Flugzeug befinden sich zwei Testpiloten und vier Flugingenieure. Am Boden werten inzwischen etwa 30 Ingenieure die Mess- und Flugdaten aus.

Der Start wurde von zirka 500 Journalisten und 50.000 Schaulustigen verfolgt. Die Airbus-Mitarbeiter in den verschiedenen Werken konnten den Start auf Großleinwänden beobachten.

Der Testpilot, Jacques Rosay, gab während des Erstfluges gegen 12:30 Uhr MESZ per Funk durch, der Flug verlaufe absolut perfekt. Bereits der Start sei bilderbuchmäßig verlaufen, die Beschleunigung des Flugzeugs und die Steuerung seien so, wie auf dem Simulator vorher berechnet, erfolgt.

Der Jungfernflug sollte bereits im März stattfinden, musste jedoch immer wieder verschoben werden. Das Flugzeug hat eine Spannweite von knapp 80 Metern. Auf eine einzige Tragfläche würden drei Omnibusse passen. Im Innenraum haben bis zu 555 Passagiere Platz. Die Auslieferung der ersten Maschinen ist für Mitte 2006 geplant. Airbus will in den nächsten 40 Jahren rund 150 Milliarden Euro mit dem neuen A380 verdienen.

Airbus-Chef Noël Forgeard hat sich bereits zu Wort gemeldet. Er lobte den Erstflug des Airbus A380 als kollektiven Erfolg der 50.000 Mitarbeiter europaweit: „Wir waren pünktlich, die europäische Luftfahrt kann stolz sein.“

Der Jet ist um 14:23 Uhr wieder gelandet.


El avión de pasajeros más grande del mundo realiza primer vuelo

2 de mayo de 2005Toulouse, Francia —

El avión de mayor capacidad de pasajeros del mundo, el Airbus A380, realizó su primer vuelo de prueba al despegar de Toulouse, Francia, este miércoles 27 de abril.

El despegue, ocurrió a las 8h30 UTC, o 10h30 en la hora local, y fue aparentemente normal, se realizó exactamente dentro del tiempo previsto. El avión voló en un cielo azul limpio con los seis miembros de la tripulación (todos con paracaídas como una medida de precaución) y veinte toneladas de equipamiento de prueba a bordo.

Alrededor de 50 mil personas observaron el primer vuelo, muchas de las cuales se sentaron en la grama, en línea, bajo la pista de despegue. Varias personas siguieron las incidencias del vuelo a través de una pantalla gigante erigida en el centro de Toulouse.

El vuelo de prueba duró cuatro horas. El avión no subió más alto de los 10 mil pies, ni se alejó a más que 100 millas de Toulouse, mientras circundaba el golfo de Vizcaya.

El A380, conocido por muchos años durante su fase de desarrollo como Airbus A3XX, será con holgura el mayor avión del mundo cuando sea colocado en servicio.

El primer prototipo del A380 fue revelado durante una ceremonia en Toulouse el 18 de enero de 2005. El número de serie del fabricante es 001, y está registrado como F-WWOW.

El nuevo Airbus será inicialmente vendido en dos versiones. La versión A380-800 tendrá dos pisos completos, con capacidad de 555 pasajeros en tres clases o será capaz de llevar hasta 800 pasajeros en una configuración económica de clase única. Se espera que la autonomía del modelo A380-800 sea de 8 mil millas náuticas (14.800 kilómetros). El segundo modelo, el A380-800F dedicado a carga, podrá transportar 150 toneladas de la carga con autonomía de 5600 millas (10.400 kilómetros).

El costo del proyecto hasta ahora es de 8400 millones de libras, mil millones de libras por encima del presupuesto. Ya fueron encomendados 144 aviones. Se espera que Singapore Airlines sea la primera compañía a trabajar con el nuevo gigante volador, en julio de 2006.


Premier décollage de l'Airbus A380

Plus gros avion commercial jamais construit (421 tonnes), l'A380 du constructeur européen Airbus, a décollé de Toulouse (France) sans ennuis à 8:29 GMT (10:29 local) pour une série de premiers tests en vol réel.

L'A380 s'est posé sur la piste de Toulouse-Blagnac à 12:22 GMT (14:22 local) après presque quatre heures de vol sans encombres emmenant le géant des airs à 100 miles de Toulouse pour effectuer des essais à 10 000 pieds d'altitude.

Depuis le début de la semaine, des milliers de passionés et d'employés d'Airbus venus de toute la France se préparaient pour cet envol historique. L'avion a d'ailleurs recueilli les applaudissements lors de son décollage, fortement médiatisé.

La video du décollage (GFDL CC-BY-SA)


Maior avião de passageiros do mundo levanta vôo

A aeronave  com a maior capacidade de passageiros do mundo, o Airbus A380, fêz seu primeiro vôo  após decolar em  Toulouse, na  França, nesta última quarta-feira, 27 de abril.

A decolagem, ocorreu às  8h30 UTC, ou 10h30 na hora local, e foi aparentemente normal,  a realizar-se exatamente dentro do tempo previsto. O avião voou num céu azul desobstruído com um grupo de vôo de seis pessoas (todos com pára-quedas como uma medida precaução) e vinte toneladas de equipamento de teste a bordo.

Ao redor de  50 mil pessoas observaram o primeiro vôo, muitas das quais  sentaram-se na grama em linha, sob a pista de
decolagem. Várias pressoas prestaram atenção ao vôo através de uma tela gigante erigida no centro de Toulouse.

O vôo de teste durou quatro horas. O avião não foi mais alto do  que 10 mil pés,  nem se distanciou-se mais do que 100 milhas de Toulouse,  enquanto circundava a Baia de Biscaia.

O A380, conhecido por muitos anos durante a sua fase de desenvolvimento como Airbus A3XX, será com folga o maior avião do mundo  quando for colocado em serviço.

O primeiro protótipo do A380 foi revelado durante uma cerimônia em  Toulouse, na França, no dia 18 de janeiro de 2005. O número de série do fabricante é 001, e ele está registrado como  F-WWOW.

O novo Airbus será inicialmente vendido em duas versões. A versão  A380-800  terá dois andares completos, com capacidade de 555 passageiros em  três classes  ou será capaz de levar até 800 passageiros em uma configuração econômica de classe única. Espera-se que a autonomia do modelo A380-800 seja de 8 mil milhas náuticas (14.800 quilômetros). O segundo modelo, o A380-800F dedicado a cargueiro, poderá transportar 150 toneladas da carga com autonomia de 5600 milhas (10.400 quilômetros).

O custo do projeto por enquanto é de 8,4 bilhões de libras, 1 bilhão de libras  acima do orçamento. Já foram encomendados 144 aviões.

É esperado que a  Singapore Airlines, seja a primeira companhia a operar com o novo gigante voador, em julho de 2006. A companhia abriu um website para reservas do primeiro vôo regular da aeronave.


Primul zbor al noului aparat Airbus A380

27 aprilie 2005 Toulouse, Franța — Cel mai mare avion de pasageri în prezent, Airbus A380 a făcut primul său zbor la Toulouse în Franța.

Decolarea, la 08:30 UTC, a fost aparent normașă și a avut loc la ora exactă. Aeronava a zburat pe cerul albastru cu un echipaj de șase persoane (toți purtând parașute) și două zeci de tone de echipamente de testare la bord.

În jur de 50.000 de persoane au privit zborul care a durat patru ore la o altitudine sub 10000 de metri și la mai puțin de 100 de mile de Toulouse.


Yoshinori Ohsumi wins Nobel Prize for research on autophagy

On Monday, in Stockholm, Japanese cell biologist Yoshinori Ohsumi of Tokyo Institute of Technology won this year's Nobel Prize in the field of physiology or medicine for his research on autophagy. Ohsumi is the 25th Nobel laureate from Japan.

71-year-old Yoshinori Ohsumi studied mechanisms of autophagy — a process in which cells eat parts of themselves and recycle the cell components.

This phenomenon was observed in the 1960s with the discovery of lysosomes, which contain enzymes to digest cell content. For that discovery, Belgian scientist Christian de Duve was subsequently honoured with the 1974 Nobel Prize in the same category. Ohsumi conducted a series of experiments with baker's yeast in the 1990s and identified fifteen genes needed for autophagy.

Ohsumi applied the same mechanism to understand the process in humans. Autophagy is an important phenomenon whose failure through gene mutation may be involved in type 2 diabetes, cancer, and neurological disorders such as Parkinson's disease.

The committee said Ohsumi's discoveries have helped to understand "the fundamental importance of autophagy in many physiological processes, such as in the adaptation to starvation or response to infection."

In remarks to Japanese broadcasting company NHK, Ohsumi said he was honoured to be recognised by the Nobel committee. Japanese Prime Minister Shinzo Abe congratulated Ohsumi and said "The results of [Mr. Osumi's] studies have brought hope to people in the world suffering from intractable diseases like cancer and Parkinson's disease, and the Japanese people can feel very proud" ((zh))Chinese language: (大隅良典)先生的研究成果给世界上苦于癌症及帕金森病等顽症的人们带来了希望,作为日本人感到非常自豪。.

Ohsumi's research also earned him a 2015 Canada Gairdner International Award in March 2015. Ohsumi is to receive 8 million Kronor (¥95 million) in the Nobel awards ceremony scheduled on December 10.


Otorgan el Nobel de Medicina a Yoshinori Ohsumi

El japonés Yoshinori Ohsumi fue galardonado con el Premio Nobel de Medicina "por sus descubrimientos sobre los mecanismos de la autofagia", anunció este lunes en un comunicado el Instituto Karolinska. Hasta comienzos de 1990, poco se conocía sobre este fenómeno. No obstante, "una serie de experimentos brillantes" con levaduras de panadero, llevaron a Ohsumi a identificar los genes de la autofagia. En ese momento, el científico japonés trabajaba en el Instituto Tecnológico de Tokio.

Según el Karolinksa, organismo encargado de entregar el Nobel, los descubrimientos de Ohsumi "condujeron a un nuevo paradigma en nuestra comprensión sobre cómo la célula recicla su contenido". El investigador se doctoró en Fisiología por la Universidad de Tokio en 1964 y más tarde, durante tres años, "amplió sus estudios" en la Universidad Rockefeller de Estados Unidos. Al regresar a Japón, comenzó "a estudiar el papel de las vacuolas de la levadura", informó El Mundo.

En este sentido, Ohsumi observó que las células humanas utilizaban mecanismos similares a los de las levaduras. Desde ese momento, se han descubierto diversas mutaciones en los genes que regulan la autofagia y que ocasionan enfermedades. Asimismo, este mecanismo está relacionado con algunos trastornos, como el cáncer y el Párkinson. Anteriormente, Christian de Duve, un científico belga, había acuñado el término autofagia y obtuvo el Nobel de Medicina en 1974 por su descubrimiento de los lisosomas.

El Instituto Karolinska agrega en su comunicado, que las investigaciones de Ohsumi "abrieron una senda para entender la importancia fundamental de la autofagia en muchos procesos fisiológicos, como la adaptación a la inanición o la respuesta a una infección". "A los jóvenes me gustaría decirles que no toda la investigación científica pueda tener éxito pero que es importante marcarse un reto", indicó Ohsumi, el sexto japonés en ser galardonado con el Nobel de Medicina.


Le prix Nobel de médecine décerné au Japonais Yoshinori Ohsumi

Le biologiste japonais Yoshinori Ohsumi a été récompensé par le Prix Nobel de médecine pour ses recherches ayant avancé les connaissances relatives à l'autophagie. Ses travaux permettent de comprendre le rôle de ce mécanisme dans le renouvellement de cellules et le vieillissement du corps.

Le mécanisme de l'autophagie était peu connu depuis l'apparition du concept dans les années 1960, jusqu'aux recherches d'Ohsumi, d'abord menées avec des « expériences brillantes » à partir de levure. Ohsumi a pu identifier les gènes de l'autophagie et a mis en évidence les mécanismes qui en découlent en montrant que ces mécanismes sont également présents dans l'organisme humain.

Le rôle de l'autophagie est fondamental dans le renouvellement des cellules et dans la réaction du corps aux infections : la cellule peut consommer son propre contenu ou même se détruire si elle se trouve dans un environnement défavorable. « Les mutations des gènes de l'autophagie peuvent provoquer des maladies et le processus autophagique est impliqué dans plusieurs affections comme le cancer et les maladies neurologiques » souligne le comité Nobel.


Yoshinori Ōsumi vince il premio Nobel per la medicina

Yoshinori Ōsumi, ricercatore giapponese, ha vinto il premio Nobel per la medicina per "le sue scoperte sui meccanismi di autofagia". L'autofagia è il meccanismo con cui le cellule riciclano parte del loro stesso contenuto e in questo modo possono produrre nuovo "combustibile" per poter continuare i processi necessari alla vita.

I punti fondamentali della ricerca di Ohsumi vennero pubblicati nel 2014 sulla rivista Nature: Ohsumi riuscì a provare che l'autofagia si verificava nelle cellule di lievito; ideò un metodo per scoprire quali geni fossero responsabili del meccanismo e identificò 15 geni essenziali per l'autofagia. Successivamente affrontò lo studio delle cellule umane e scoprì che l'autofagia è importante anche dal punto di vista immunitario, infatti tramite questo meccanismo le cellule riescono a smaltire alcuni batteri, come Streptococcus e Salmonella.


Japonês que pesquisou autofagia leva Nobel de Medicina

Agência Brasil

3 de outubro de 2016

O cientista japonês Yoshinori Ohsumi ganhou o Prêmio Nobel de Medicina de 2016 pela sua descoberta do mecanismo de autofagia, processo pelo qual as células "digerem" partes de si mesmas. O anúncio feito nesta segunda-feira (3). Em organismos de seres desnutridos, a autofagia é uma das estratégias de sobrevivência e permite que as células redistribuam os nutrientes para conseguir executar as atividades mais essenciais à vida. As informações são da agência Ansa.

O conceito de autofagia já tinha sido descoberto em 1960, quando cientistas observaram que as células eram capazes de destruir seus próprios componentes e os transportar para a unidade celular chamada de lisossomo.

Em 1990, Ohsumi, pesquisador da Universidade de Tóquio, fez uma série de experiências com levedura para identificar os genes ligados à autofagia. O Nobel de Medicina é oferecido desde 1901 e o pesquisador mais jovem a receber o prêmio foi Frederick G. Banting, que tinha 32 anos em 1923 e descobriu a insulina.

Amanhã (terça-feira, 4), será anunciado o Nobel de Física; na quarta (5), o de Química; na sexta (7) o da Paz. O prémio de Economia só será anunciado na segunda-feira da próxima semana (10).


'Psychic' octopus backs Spain to win World Cup

Football fans in Spain were rejoicing on Friday after an octopus called Paul predicted their team will win the 2010 FIFA World Cup. Paul the Octopus, who lives in an aquarium in Oberhausen, in western Germany, has so far correctly forecast who will win every World Cup game involving the German side. Paul also predicted that the German team will beat Uruguay in Saturday's match for third place.

The octopus has become something of a celebrity during the World Cup, as all six of his predictions for Germany's World Cup games proved accurate.  His final prediction, for Sunday's final between Spain and the Netherlands, was broadcast live on television.  The eight-legged sea creature was given two boxes to choose from — one marked with a flag from the Netherlands and another with the flag of Spain.  In the end it was the Spanish flag he went for.

Rupert Adams of William Hill, one of Britain's largest bookmakers, said that the octopus's success rate is remarkable.

"If you had had ten pounds on each and every prediction then re-invested your winnings you would currently have over 1,450 pounds," said Adams.  "It's an astonishing feat to get six predictions in a row.  I am told people are walking into our shops and saying 'I will have what the Octopus predicted.'"

But David Spiegelhalter, Professor of the Public Understanding of Risk at the University of Cambridge, was less convinced of the animal's abilities, pointing out that many other creatures failed to predict the correct outcomes of matches and went unreported.

"It's like seeing footage of a golfer getting a hole-in-one," Spiegelhalter said. "We're not seeing the millions of times the golfer made the shot and it didn't go in."

At least one other animal has weighed in on the World Cup final. Mani, a 13 year old parakeet from Singapore, allegedly correctly predicted the results of the four quarter-final matches, and also Spain's semi-final victory over Germany. The parakeet apparently thinks that the Netherlands will defeat Spain in the final.

Which of the supposed oracles is correct remains to be seen. The final takes place on Sunday in Johannesburg, South Africa.


'점쟁이 문어' 파울, 스페인의 FIFA 월드컵 우승 예언

2010년 FIFA 월드컵에서 경기 승리팀을 정확히 맞혀 '점쟁이 문어'라는 별명을 얻은 문어 파울이 스페인의 FIFA 월드컵 우승을 예언하였다. 독일 오버하우젠 해양생물박물관에서 살고 있는 파울은 UEFA 유로 2008에서 스페인과의 결승전을 제외한 독일이 치른 모든 경기의 승패를 정확히 점쳤으며, 2010년 월드컵에서는 독일이 치른 모든 경기의 승패를 정확히 예고하였다. 또한, 파울은 월드컵 3, 4위전에서 우루과이를 꺾고 독일이 승리할 것을 예견하였다.

파울의 예언 방식은 수족관에 경기를 갖는 국가의 국기가 각각 그려진 2개의 유리상자를 넣은 뒤, 그 안에 홍합을 넣고, 파울을 넣어 파울이 먹은 홍합이 들어 있는 상자에 그려진 국기의 국가가 승리한다는 것이다. 한편, 파울의 월드컵 3, 4위전과 결승전 승리팀 예언은 독일과 스페인, 네덜란드 등 경기를 갖는 국가의 방송사에서 생중계되었다.


100m record beaten in Rieti

Asafa Powell has broken the world 100 metre record at the IAAF Grand Prix Rieti. The Jamaican set the record of 9.74 seconds in one of two heats, after setting the previous record in Athens in June 2005, and meeting it twice in Gateshead and Zurich. The race took place under a strong following wind, but still within International Association of Athletics Federations standards.

Speaking about the heat, Powell said 'It's just to remind my fans that Asafa Powell is still here. I came here and executed properly and did what I was supposed to do.' Powell was followed by Michael Frater, also Jamaican, who came second, and Norway's Jaysuma Saidy Ndure. They ran 10.03 seconds and 10.10 seconds respectively.

Powell recently gained a bronze medal at the World Championships, after admitting he had given up during the final when he realised he was out of gold medal contention. It was a major disappointment for Powell, who has never scored a world title despite breaking the record four times.


Asafa Powell establece nuevo récord mundial en los 100 metros planos

El corredor jamaicano Asafa Powell batió la marca mundial para los 100 metros planos, rebajando la antigua marca de 9,77 a 9,74 segundos, durante la prueba realizada en la segunda semifinal de la reunión internacional de atletismo de Rieti, que se ubica en el centro de Italia.

Durante la breve competición, el corredor se exigió al máximo, a pesar que era una ronda de clasificación, logrando esta nueva marca debido, en gran parte, al buen tiempo de reacción que logró en el inicio de la competencia, además de "dejarse llevar", según lo relatado a un medio de prensa.

En palabras propias, Powell se declaró feliz por la nueva marca mundial y agradeció a su cuerpo técnico y dedicó este récord a su entrenador, a quien "siempre le hago caso en sus recomendaciones". Esta marca viene a confirmar que este corredor es el más rápido del mundo, a pesar que en la última competición del Mundial de Atletismo en Osaka haya obtenido tan sólo la presea de bronce.


Athlétisme : Asafa Powell bat le record du monde du 100 mètres

Publié le 9 septembre 2007   Le jamaïcain Asafa Powell a battu son propre record du monde du 100 mètres lors du meeting international de Rieti en Italie.

Le précédent record de 100 mètres était de 9"77 sec et avait déjà été réalisé par Powell en 2005 à Athènes qu'il confirma en 2006 à Gateshead. Cette année, malgré des mondiaux ratés à Osaka (troisième en finale), il confirma son statut d'homme le plus rapide du monde sur 100 mètres en battant le record avec un temps de 9"74 sec avec un vent favorable de 1,7 mètre/seconde.


Atletica: Asafa Powell batte il record mondiale dei cento metri

Nel meeting di atletica in corso nella cittadina laziale di Rieti, Asafa Powell ha battuto il suo stesso record sui cento metri, portando il nuovo limite a 9"74, contro il precedente risultato di 9"77.

Il nuovo record giunge dopo poco più di due anni dal precedente, stabilito ad Atene il 14 giugno del 2005, e ripreso due volte dallo stesso Powell.

L'atleta giamaicano ha rilasciato una brevissima dichiarazione dopo l'incredibile prestazione: "Questo è quello che succede quando ascolto il mio allenatore".


2005 Mediterranean Games close in Almeria

The fifteenth Mediterranean Games, held in Almería, Spain were closed yesterday. The most successful country this year was Italy, with a total of 153 medals, 57 of which were gold. France tied in their total number of medals, but had one less  gold medal. Spain was third with 152 medals. The next Mediterranean Games will be held in Pescara, Italy in 2009.


Zakończono Igrzyska Śródziemnomorskie

Piętnaste Igrzyska Śródziemnomorskie, rozgrywane w miejscowości Almería w Hiszpanii, zostały wczoraj zamknięte. Największe sukcesy w tegorocznych igrzyskach święciły Włochy, które zdobyły w sumie 153 medale, w tym 57 złotych. Taką samą liczbę medali zdobyli Francuzi, jednak mieli oni o jeden złoty medal mniej.

Kolejne Igrzyska Śródziemnomorskie odbędą się w Pescarze, we Włoszech, w 2009 roku.


2006 Commonwealth Games open in Melbourne

The XVIIIth Commonwealth Games were opened officially by Queen Elizabeth II tonight, in Melbourne, Australia in a two-and-a-half hour spectacular Opening Ceremony held at the Melbourne Cricket Ground. About 80,000 spectators were in attendance, and hundreds of thousands lined the riverbank of the nearby Yarra River, watching as the Queen's baton made its way to the stadium.

The Queen's Baton final runner was John Landy, the current Governor of Victoria, and a Bronze medalist in the 1956 Summer Olympics.

The ceremony began with the flags of Australia, England, (previous host) and India, (next host) being raised.

In a change from the traditional format, the teams did not enter in alphabetical order; instead, they entered in order of regions of the Commonwealth, starting with the European nations. Then Africa, Asia, the Americas, the Caribbean and finally Oceania entered the stadium.

Melbourne funk band The Cat Empire provided musical accompaniment as the athletes marched into the arena, playing music specifically written for each continent.

The Queen, dressed in gold and accompanied by the Duke of Edinburgh, received the baton, which has travelled to all 71 competing nations, where she read the message placed within the baton (366 days earlier on Commonwealth Day, March 14, 2005).

The Queen's said "I am glad to have this opportunity to offer my best wishes to every athlete and official taking part in these friendly Games .... It now gives me the greatest pleasure to declare the 18th Commonwealth Games open."

The Queen, who is 80 next month (21 April), was taken aback when the audience joined in a tribute of Happy Birthday, ending with eight bars from God Save the Queen, led by New Zealand opera singer Dame Kiri Te Kanawa.

4,500 athletes representing 71 teams from 53 Commonwealth countries will be competing at the games this year. A potential global television audience of 1.5 billion is expected to tune in.  The Commonwealth Games will run through to the 26th March.


Se inician los XVIII Juegos de la Comunidad Británica de Naciones en Australia

Con la presencia de la reina Isabel II de Inglaterra y su esposo Felipe Mountbatten, duque de Edimburgo, se dio inicio a la decimoctava versión de los juegos de la Mancomunidad Británica de Naciones en Melbourne (Victoria). La ceremonia, que se llevó a cabo este miércoles (15) en el campo de críquet de Melbourne, reunió a cerca de 82.000 personas para dar la bienvenida a 4.500 atletas de 71 países, los cuales competirán en 17 diferentes disciplinas durante los próximos 11 días.

A la ceremonia de apertura de los juegos también asistieron el príncipe Carlos y el primer ministro de Australia John Howard. Luego de un breve momento mientras se izaban las banderas de Manchester (Inglaterra), Melbourne y la India, sedes de la anterior, la actual y la futura celebración de los juegos, se escuchó el himno nacional de Australia, seguido de la interpretación del Feliz Cumpleaños hecha por la cantante neozelandesa de ópera Dame Kiri Te Kanawa, como homenaje anticipado por el cumpleaños número 80 de la reina en abril próximo.

El acto, que por primera vez presentó a los atletas entrando por regiones al estadio, terminó con un grandioso espectáculo de juegos pirotécnicos que se extendieron desde el campo de críquet hasta el río Yarra y de ahí a varios puntos de la ciudad.

Desde su creación, 76 años atrás, Australia ha sido el país con mayor número de medallas, 1.684 en total, 646 de las cuales han sido de oro, seguido por Inglaterra con 1.584, 542 de oro.


2006年第九届英联邦运动会在墨尔本开幕

第九届英联邦运动会今晚于当地时间20:00在澳大利亚首都墨尔本召开。由大不列顛及北愛爾蘭聯合王國女王伊丽莎白二世正式宣布此届英联邦运动会的开幕。为时两个半小时的开幕仪式在墨尔本板球场举行。约有8,0000多个观众在场与雅拉河畔聚集的数十万观众观看女王接力棒进入赛场。

此届联运会;的女王接力棒传送是英联邦运动会有史以来规模最大的、旅程最远的、参与者最多的一次传送。366天内，女王接力棒被接力传送旅程18,0000公里，到达了全英联邦71个成员国。女王接力棒的最后一位接力手为现任维多利亚州州长约翰·兰迪(John Landy)。他曾在1956年夏季奥运会中代表澳大利亚取得过铜牌。

澳大利亚国旗，英格兰国旗(上届承办国)，与印度国旗(下届承办国)随后升起代表着开幕仪式的开始。

与往届联运会不同的是，各成员国队伍没有按照英语字母顺序排列进入赛场，而是按照地区分列。联合王国的队伍首先进入赛场，随后欧洲、非洲、亚洲、美洲、加勒比海地区、及大洋洲的队伍进入赛场。东道主澳大利亚的队伍最后入场。

4500多个运动员将参与17个大项比赛，他们代表着53个成员国的71支队伍。这也是有史以来运动员人数、参与成员国最多的一届联运会。此届联运会赛事将为期十天，从3月16日至3月26日。


2006 Formula 1 season starts with GP of Bahrain

The 2006 Formula One season has started with the 57 lap Grand Prix of Bahrain on the Bahrain International Circuit in Sakhir. It is the first time since Melbourne winning the Australian GP from Adelaide in 1996 that the opening race of the season has not been held in Australia. The date was changed to avoid conflicts with the 2006 Commonwealth Games.

It is the third grand prix that has been raced at Bahrain, since it was completed in 2004. Last year's race was won by Fernando Alonso of the Renault F1 Team, who went on to win the championship.

This year the results were as follows:


Formel 1 in der Wüste: Großer Preis von Bahrain 2006

Manama (Bahrain), 12.03.2006 – Heute startete die Formel-1-Saison 2006 mit dem  Großen Preis von Bahrain.

Sieger wurde der Vorjahres-Weltmeister Fernando Alonso auf Renault. Rekord-Weltmeister Michael Schumacher wurde, trotz seines Starts von der Pole-Position in seinem neuen Ferrari, Zweiter. Kimi Räikkönen konnte sich von Platz 22 auf den dritten Platz hochkämpfen.


2006 Olympic Winter Games open in Italy

The 20th Olympic Winter Games are set to start today in Turin, Italy.

Producers of the Olympics have promised, "rhythm, passion and speed," as an estimated 35,000 people will pile inside the stadium and nearly two billion will turn out for the events.

Dancers, abutting the majestic Alps, paid a tribute to seven nations, including Austria, Germany and France, in the opening ceremonies wearing green sheaths and pulling fake cows on wheels. It was to pay homage to livestock and mountain life, and so the audience could cheer both, everyone was supplied with cowbells. Dancers then brought out big white bubbles which were stuck to their heads. Bacilli, who has performed in concerts for U2 and The Rolling Stones said the balls signify snow.

Eight women, Italian actress Sophia Loren, Chilean writer Isabel Allende, American actress Susan Sarandon, Nobel Peace-prize winner Wangari Maathai of Kenya, and three Olympic medal winners carried the Olympic flag.  This was the first time ever that only women carried the flag.

At least 6,100 volunteers who worked an estimated 10,000 hours helped to organize and run the ceremonies.

Unfortunately, in the hours before the games were to start, eight cross-country skiers, a former gold medalist from Germany, and two Americans, were suspended for five days each after they failed blood tests. The tests say that they had elevated levels of hemoglobin, an enzyme within red blood cells that can increase endurance. However, the positives results could be due to the body's acclimation to mountain air, or dehydration. The American skiers are Kikkan Randall of Anchorage Alaska, and Leif Zimmermann of Bozeman, Montana.


Eröffnungsfeier der olympischen Winterspiele in Turin

Turin (Italien), 10.02.2006 – Am Freitag, dem 10. Februar 2006, wurden die Olympischen Winterspiele im italienischen Turin unter dem Motto „Passion lives here“ mit einem Hammerschlag eröffnet. Insgesamt nehmen etwa 2.500 Sportler aus 80 Nationen teil.

Das erste Bild war geprägt von der Farbe Rot und industriellen Bildern. „Rot“ steht für Leidenschaft und Feuer und sollte auch die Industriestadt Turin darstellen. Rote Rollschuhfahrer mit brennenden Helmen tauchten auch später immer wieder in der Choreografie auf. Sie sollten den feurigen olympischen Geist, der in Turin weht, symbolisieren. Das zweite Bild stellte die Alpen und die sieben Alpenländer vor. Nach diesen ersten Eindrücken zogen der Präsident des Internationalen Olympischen Komitees (IOC), Jacques Rogge, und der italienische Staatspräsident Carlo Azeglio Ciampi in die Arena ein und wohnten der italienischen Flaggenhissung bei, während ein neunjähriges Mädchen die italienische Hymne „Fratelli d'Italia“ sang.

Das dritte Bühnenbild stellte ein doppeltes „X“ dar, was die römische Zahl für 20 ist. Des Weiteren wurde ein bewegliches Bildnis eines Skispringers durch die Darsteller geformt. Durch das vierte Bildnis zogen die olympischen Ringe durch kreisförmige Fahrstühle in das Stadion ein. Sie bildeten nach und nach das bekannte fünfringige Symbol der Olympischen Spiele.

Anders als bei bisherigen Eröffnungen zogen nun schon die Athleten unter den zuvor aufgebauten Ringen selbst ein. Bisher war dies auf das letzte Drittel geschoben worden. Man wollte aber bei dieser Eröffnung die Athleten in den Mittelpunkt stellen. Als erstes zog traditionell Griechenland ein. Die restlichen Nationen zogen alphabetisch geordnet nach der italienischen Namensschreibung ein, abgeschlossen durch das Gastgeberland Italien. Das deutsche Team wurde durch Kati Wilhelm, das liechtensteiner durch Jessica Walter, das österreichische durch Renate Götschl und das Schweizer durch Philipp Schoch angeführt. Abgeschlossen wurde der Einzug durch die italienischen Sportler. An deren Spitze schritt Carolina Kostner.

Der sechste Programmpunkt begann mit einem übergroßen Buch von Dante Alighieri und Zitaten daraus. Danach traten Fahnenschwenker in traditionellen Kostümen auf, welche zehn Fahnenschwenkern in weißer Kleidung wichen. Das Fahnenschwenkbild wurde durch ein Mädchen in einem historischen roten Kleid unterbrochen. Das läutete das siebte Bild ein, was höfische Szenen in Form eines Bankettes des 17. Jahrhunderts darstellte. Anschließend wurde die „Geburt der Venus“ dargestellt, bei welcher Eva Herzigová aus einer Muschel (nach dem historischen Bild von William Adolphe Bouguereau) geboren wurde. Danach ging die Darbietung in den Barock über, welcher durch ein Feuerwerk abgeschlossen wurde.

Nach dem Blick in die Geschichte versuchte man einen Blick in die Zukunft. Zu Technomusik tanzten mehrere Ballerinas und ein Balletttänzer. Das Ballet wurde durch Schauspieler abgelöst, die traditionelle Scheinkämpfe ausübten. Über allen stand der Balletttänzer, der einen menschlichen Roboter darstellte.

Danach bauten Mechaniker einen Formel-1-Wagen von Ferrari, welcher ein Ford-Werk in Turin besitzt, zusammen. Der Wagen (ohne Werbung) fuhr danach eine Runde im Stadion. Dieser rote Feuerstuhl kündigte die olympischen Traditionen ein. Valentino Castellani betrat das Podium und begrüßte die Sportler, den Präsidenten Ciampi sowie die Vertreter der Länder und die Zuschauer. Danach appellierte Jacques Rogge noch einmal an die Vorbildfunktion der Sportler und rief sie auf, auf unlautere Mittel zu verzichten. Nach den beiden Ansprachen eröffnete der italienische Staatspräsident Carlo Azeglio Ciampi die XX. Olympischen Spiele in Turin.

Zu der Musik von Aida von Giuseppe Verdi trugen acht Frauen die olympische Fahne ins Stadion und übergaben diese an Gardisten der alpinen Ehrengarde zur Hissung. Nach der olympischen Hymne wurde die Hymne zu den XX. Spielen gesungen. Nach den Hymnen sprach Giorgio Rocca den Olympischen Eid und Fabio Bianchetti den Eid der Kampfrichter.

Die Darbietungen waren von vielen schwebenden Tänzern durchsetzt, welche an Drahtseilen sich an verschiedenen Schauplätzen scheinbar fliegend zur Musik bewegten. Nach dem Regularienteil stellten Akrobaten den Frieden durch eine riesige menschliche Friedenstaube dar. Bereits UN-Generalsekretär Kofi Annan hatte zuvor alle Teilnehmer dazu aufgefordert, den Olympischen Frieden einzuhalten. Yoko Ono verlas eine Friedensbotschaft auf Englisch und präsentierte danach „Imagine“ von ihrem bereits verstorbenen Mann John Lennon.

Nach dem Friedensaufruf betrat der Fackelträger Alberto Tomba das Stadion. Das Olympische Feuer wurde durch verschiedene ehemalige Sportasse durch das Stadion getragen, bis Stefania Belmondo das olympische Feuer entzündete. Das Feuer selbst wird nicht direkt von der Fackelträgerin entzündet, sondern durch ein Feuerwerk, das von der Mitte das Sportleroval symmetrisch umkreisend durch das ganze Stadion bis zur großen Fackel über dem Stadion läuft. Luciano Pavarotti sang nach der Entzündung des Feuers als Schlusspunkt die Arie Nessun Dorma aus Turandot, welche durch ein Feuerwerk über Turin beendet wurde.

Probleme wird während der Spiele wahrscheinlich die Infrastruktur machen. So sind Wege oft nicht gut ausgebaut, und einige Spielorte liegen 100 Kilometer entfernt oder sind nur durch schmale Straßen erreichbar. Die schwierige Verkehrslage wird durch die Sicherheitsvorkehrungen noch verstärkt. 15.000 Polizisten und Soldaten sind im Einsatz, und am Himmel patrouillieren Kampfjets. Für die dänischen Athleten gelten auf Grund des aktuellen Konflikts um die Mohammed-Karikaturen besonders strenge Sicherheitsvorkehrungen.

Die Eröffnungsfeier wurde durch das Fernsehen in über 200 Länder übertragen. Im Stadion waren 35.000 Zuschauer und 42 Regierungschefs anwesend.


Giochi Olimpici Invernali di Torino 2006

La fiaccola olimpica è arrivata a Torino e oggi iniziano i Giochi Olimpici Invernali 2006 con la cerimonia d'apertura.
L'inizio della cerimonia è previsto per ore 20, nello stadio olimpico di Torino.
La cerimonia prevede il coinvolgimento di coreografi, registi, costumisti di fama internazionale e sarà seguita da almeno 35.000 spettatori allo stadio e da 2 miliardi attraverso la televisione.

Il CONI ha determinato i premi per gli atleti che conquisteranno medaglie: 130.000 euro per l'oro, 65.000 per l'argento, 40.000 per il bronzo.


Dziś zaczynają się XX Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Turynie

Dziś, 10 lutego 2006 roku, we włoskim Turynie rozpoczną się XX Zimowe Igrzyska Olimpijskie, uznawane za największą zimową imprezę sportową.

Igrzyska, które zaczną się o godzinie 20.00 ceremonią otwarcia, będą trwały przez ponad dwa tygodnie. Zakończą się w niedzielę 26 lutego.

W tegorocznej olimpiadzie weźmie udział 2,5 tysiąca sportowców z 85 krajów świata. Do rozdania są 84 komplety medali.

Zmagania sportowe, oprócz Turynu, odbywać się będą także w Alpach: w Pinerolo curling, w Pragelato konkurencje narciarstwa klasycznego, w Sauze d'Oulx narciarstwo dowolne, w Bardonecchi snowboard, konkurencje narciarstwa alpejskiego w Sestiere oraz biatlon, skeleton, saneczkarstwo i bobsleje w Cesana San-Sicario. Dekoracje sportowców będą miały miejsce w hali Piazza Castello w Turynie.

Do igrzysk przystąpią zawodnicy z krajów, w których śnieg jest rzadkością. Kenijski biegacz Philip Koit wystartuje w biegu narciarskim na 15 km stylem klasycznym oraz sprincie. W narciarstwie alpejskim swojego reprezentanta będzie miał Madagaskar, Algieria czy Senegal. Zawodników w innych dyscyplinach wystawi  Mongolia, Tajlandia, Albania czy Cypr.

Polskę reprezentować będzie 47 sportowców. Największe szanse medalowe przyznawane są srebrnemu i brązowemu medaliści z Salt Lake City Adamowi Małyszowi, snowboardzistkom Jagnie Marczułajtis i Paulinie Ligockiej oraz biatloniście Tomaszowi Sikorze. Minister sportu Tomasz Lipiec podkreśla, że nawet jeden medal będzie wielkim sukcesem, ponieważ Polska nigdy nie była mocna w sportach zimowych.


2007 Baseball World Cup Quarter Final: A brand new semi-finalists except the host team

In the quarter-final of 2007 Baseball World Cup, because actual strengths of those finalists were merely close, the pitching became a key role to decide a team who entered or eliminated the semi-final.

With the closing by Japanese pitchers Tadashi Settsu & Kohhei Hasebe, and great batting performance by Hisayoshi Chono with his solo HR in the top of 3rd inning and a 1-RBI-hit in the top of 7th inning, who ever hit a game-winning 3-run HR to beat South Korea at 2006 Asian Games, Japan closed Australia with 3-0 winning.

It's a pitching game before the 4th inning. After the bottom of 5th inning, with Mexico's starting pitcher Hector Rodriguez was in a unsteady condition, Cuba scored 3 RBIs with a great full base chance. And Yoandry Urgelles hit a 2-run HR in the bottom of 8th inning to tie Cuba's winning with 6-0.

Athletes from Minor League played a key role and made good performances at this game. USA beat Korea with 3-1 by Jeff Karstens' great starting pitching and Andy LaRoche's 2-run HR at the bottom of 1st inning from Korea's starting pitcher Won-jun Chang, the losing pitcher at this game.

Media from Taiwan focused on this game because this fixture was also taken place past 6 years at the Quarter Final of 2001 Baseball World Cup. Even though the host team (Chinese Taipei) want to challenge the champion, but Netherlands has ambitions to revenge the lost in 2001.

After Vince Rooi hit a solo HR to tie the score with 2-2 at the top of the 9th inning, the Batting of Netherlands was encouraged and started in the 10th inning, with the relief pitcher Fu-de Ni was in unstable, Netherlands scored 4 RBIs. Finally, Netherlands successfully revenged to the host team with 6-2 winning.


2007世界盃棒球賽 四強展現新局面


2007 Baseball World Cup Semi Final: Cuba meets USA 8 times

In the semi-final of 2007 Baseball World Cup, except for Cuba vs Japan, USA battled Netherlands this series after the host team (Chinese Taipei) was eliminated by Netherlands.

The starting pitcher Aroldis Chapman had a excellence performance in his 8-innings pitching. He had a great chance to become the winning pitcher with effective offenses in the top of 4th and 9th innings by his teammates. Even though Toshiyuki Hayashi was hit by a pitch from Champan in the bottom of 7th inning, and Pedro Luis Lazo almostly broke a save, Cuba luckily won Japan by Cuba's final closer Yuniesky Maya with 5-3.

In this key game, 2A and 3A Minor League  players from USA played a great role. Colby Rasmus from 2A hit a lead-off home run in the bottom of the 1st inning. His teammates also made an effective offense to score 4 RBIs by a full base chance in the bottom of the 8th inning. Finally, USA beat the Netherlands 5-0. They will take on Cuba 8 times in the Final of 2007 Baseball World Cup.


2007世界盃棒球賽 冠軍戰將重演六年前戲碼

2007世界盃棒球賽的冠軍資格賽，幾乎要重演六年前的相同戲碼，古巴對抗日本的戲碼仍舊不變，但是對抗美國隊的對手，則是換成了荷蘭隊。

古巴隊先發投手Aroldis Chapman表現優異，投八局僅失掉一分，靠著隊友在四局上與九局上的攻勢，讓他有著四分的領先，雖然在七局下，Chapman的觸身球打到林稔幸，使他被送往醫院急救，間接導致失分，九局下，Pedro Luis Lazo帶汽油桶後援放火丟兩分，但在最後由Yuniesky Maya的封鎖下，古巴隊以5：3險勝日本，挺進冠軍決賽。

美國為了要挑戰睽違33年已久的冠軍獎盃，上場的幾乎是2A與3A球員，立功的其中一位2A球員Colby Rasmus，就打出了「首局首打席全壘打」，不但幫助美國對領先到最後，更因為隊友在八局下的滿壘得分機會中，攻下四分，奠定了勝局。最終，美國隊靠著四位3A投手的火力封鎖，以5：0殺入冠軍戰，並將與古巴隊再度決勝。