Помня кървавите петна по асфалта, виковете на гладните деца, празното изражение на десетгодишно момиченце, когато ми разказа как тя и нейните братя и сестри първо е трябвало да погребат мъртвите си родители и след това да преместят телата им в друг гроб, когато войниците се опитали да прикрият следите на масовото убийство в едно село близо до моя град.
Muistan veritahrat asfaltilla, nälkäisten lasten huudot, kymmenvuotiaan tytön tyhjän ilmeen, kun hän kertoi, miten hänen ja hänen veljiensä ja sisartensa ensin piti haudata vanhempansa ja sen jälkeen siirtää heidän ruumiinsa toiseen hautaan, kun sotilaat yrittävät hävittää todisteet joukkomurhasta kaupunkini lähellä sijaitsevassa kylässä.