Днес обаче законодателството на Общността ограничава задължителното етикетиране за мястото на производство до определени продукти, като по този начин ги удостоява със специално отношение и не обхваща селскостопански продукти с ценна хранителна стойност и приоритет за потребителите.
Tällä hetkellä tilanne on kuitenkin se, että yhteisön lainsäädännössä rajoitetaan tuotantopaikkaa koskevia pakollisia merkintöjä koskemaan vain tiettyjä tuotteita. Näin niille taataan erityiskohtelu samalla kun ulkopuolelle suljetaan maataloustuotteita, joilla on korkea ravintoarvo ja joita kuluttajat pitävät ensiarvoisen tärkeinä.