През 80-те години на 20 в., когато дупката в озоновия слой беше открита, учените установиха, че тези химически съединения, на практика неактивни на нивото на земната повърхност, могат да взаимодействат с молекулите на озона в атмосферата, като по този начин разрушават слоя, който служи като защитен екран от опасните ултравиолетови лъчи.
Kun vuonna 1980 löydettiin aukko otsonikerroksessa, tutkijat huomasivat, että nämä maanpinnalla käytännöllisesti katsoen passiiviset kemikaaliyhdisteet pystyivät toimimaan yhdessä otsonimolekyylien kanssa ilmakehässä ja tuhoamaan kerroksen, joka toimii suojana vaarallisia UV-säteitä vastaan.