Възможно ли е някой да не определи като възмутителен факта, че в разгара на икономическа, финансова и социална криза на нас ни се препоръчва да отворим допълнително нашите пазари за чуждестранни работници и то в момент, когато националните работни места са застрашени и бушува безработица?
Kuinka voisimme kokea normaaliksi sen, että keskellä talous-, rahoitus- ja yhteiskunnallista kriisiä meitä kehotetaan avaamaan työmarkkinamme yhä useammille ulkomaalaisille työntekijöille samaan aikaan kun omat kansalliset työpaikkamme ovat uhattuina ja työttömyys kasvaa?