Очевидно противоречие е да се споменават критериите от Копенхаген, да се споменава друг тип законодателство и в същото време - когато може би няма интерес или, да кажем, не сме достатъчно смели - да се крием зад липсата правомощия с цел, представете си, да нямаме напредък при закрилата на малцинствата, защото ние, в крайна сметка сме изправени пред една вечна дилема.
On ilmeisen ristiriitaista ottaa esiin Kööpenhaminan kriteerit, toisentyyppinen lainsäädäntö ja sitten samaan aikaan - kun asia ei kaiketi kiinnosta tai ehkä ei olla riittävän rohkeita - piiloudutaan sen tekosyyn taakse, että asiaa koskeva toimivalta puuttuu. Näin voidaan olla niin sanotusti edistämättä vähemmistöryhmien suojelua, koska viime kädessä kyseessä on ikuinen dilemma.