Това обаче, което помня най-ясно и никога няма да забравя, е неописуемото чувство на самота, когато накрая разбереш, че твоето собствено нещастие, отчаяние и агония се играят на открита сцена, сега, когато светът вече видя как сме страдали, но никой не предотврати това.
Sen, minkä muistan kaikkein selvimmin ja mitä en ikinä unohda, on kuitenkin sanoinkuvaamaton yksinäisyyden tunne, kun viimein ymmärsin, että kaikki vastoinkäymisemme, epätoivomme ja tuskamme on käyty läpi kaikkien edessä, että koko maailma näki, miten me kärsimme, mutta kukaan ei estänyt sitä.