В повечето държави-членки времето, прекарано на работното място, не се считаше за истинско работно време и от момента, в който то трябваше да се отчита като част от установеното работно време, държавите.членки започнаха да използват отказа от участие, за да спазват директивата.
Useimmissa jäsenvaltioissa työpaikalla vietettyjä työtunteja ei katsottu todelliseksi työajaksi, ja siitä alkaen, kun ne jouduttiin laskemaan kiinteäksi työajaksi, jäsenvaltiot ryhtyivät käyttämään opt-out-mahdollisuutta noudattaakseen direktiiviä.